Redaktorka prowadząca

Urszula Jocz

Korekta

Izabela Dachtera-Walędziak

Projekt okładki

Marcin Dolata

Copyright © by Marek Chmielewski 2021

Copyright © by Sorus 2021

E-book przygotowany na postawie wydania I

ISBN 978-83-66664-30-2

Przygotowanie, druk i dystrybucja

Wydawnictwo Sorus

ul. Bóżnicza 15/6

61-751 Poznań

tel. (61) 653 01 43

sorus@sorus.pl

księgarnia internetowa

www.sorus.pl

DM Sorus Sp. z o.o.

Konwersja
Epubeum

Rozdział I

Trzy miesiące przed maturą były dla mnie dość ciężkie. Wszystko zaczęło się po studniówce. Kiedy opadły emocje związane z zabawą, uświadomiłem sobie, co mnie czeka po napisaniu egzaminu dojrzałości. Miałem wreszcie zadecydować o swojej przyszłości. Problem polegał na tym, że nie wiedziałem, czego chcę i kim chcę być. To było w tym najgorsze.

W szkole nauczyciele byli skupieni na przygotowaniu mojej klasy jak najlepiej do matury. Przynajmniej raz na tydzień pisaliśmy próbne testy, z których miałem przyzwoite wyniki. Nie przygotowywałem się do nich, w ogóle olewałem całą szkołę. Oceny w dzienniku nie miały dla mnie większego znaczenia. Nie lokowałem ambicji w systemie oświaty. Bardziej satysfakcjonowały mnie pochwały za honorowe czyny.

W marcu dogadałem się z nauczycielami na konkretne oceny z przedmiotów. Mniej więcej tak to wyglądało:

– Niedziela. Z tego, co mam napisane w dzienniku, to ledwie trzy wychodzi.

– Może być, panie profesorze.

– Może trochę więcej ambicji byś w to włożył?

– Sorze, ambicja w szkole? To dobre dla kotów, co od września zaczną naukę.

– Jak chcesz.

Trzydziesty pierwszy marca to ostatni dzień, kiedy byłem na zajęciach. Przytłoczony myślami o przyszłości chlałem z przyjaciółmi co dnia dla ukojenia duszy. Choć w klasie miałem samych dobrych kolegów i koleżanki, to jakoś po studniówce nasze drogi rozeszły się. Niby ciągle byliśmy zżytą paczką, ale podzieliliśmy się nieformalnie na mniejsze grupy. Nie wiem, czemu tak się stało. Czy nigdy nie byliśmy zgraną klasą? – ta myśl, jako jedna z wielu, nie dawała mi spokoju.

Z maturalnego środowiska i ja mimowolnie wybrałem swoją watahę, w której znajdował się Wojtek, pseudo Bamber. Ksywka odwołuje się do jego wielkiej postury i majątku. Koleś z bogatej rodziny. Dzięki niemu miał nam zawsze kto stawiać, jak zabrakło kasy. Z Bambrem nie baliśmy się zaczepiać nawet liczniejsze grupy. Adekwatną ksywkę nadał mu Janek, pseudo Eksplołżyn. Król imprez i okolicznych barów. Zawsze wiedział, gdzie iść i gdzie wypić. Dziewczyny lubiły jego ciętą gadkę, ale niestety zazwyczaj przeszkadzał im jego niski wzrost. Obok Bambra wyglądał dość komicznie, ale nie bał się przyłożyć mu w żołądek. Choć Wojtek ważył ponad sto kilo, to jednak był łagodny i zazwyczaj bójka kończyła się porozumieniem. Chyba że Bamber się wnerwił, wtedy nie było już wesoło. Gdy chłopaki się kłócili, to zawsze próbował ich rozdzielić Paweł, pseudo Pawełek. Największy luzak z naszej paczki. Jako jedyny palił papierosy i ubierał się jak hippis¹. Jego długie blond włosy i czarna koszula w kwiaty przykuwały uwagę przechodniów.

I tak, ostatniego dnia marca w piątek, zerwaliśmy się z połowy zajęć, gdyż uznaliśmy, że na trzeźwo nie znajdziemy pomysłu na siebie. Balowaliśmy od wieczora do rana, a w dzień odsypialiśmy. Potem wstawałem koło godziny piętnastej, brałem prysznic, myłem zęby, ubierałem się, jadłem obiad i ruszałem na kolejną libację z chłopakami. Na początku piliśmy na osiedlowym przystanku autobusowym. Szybko się stamtąd zawinęliśmy, gdy wezwano policję. Musiałem na nią uważać ze względu na kuratora. Tak, kuratora. Kolejny z głupich błędów niepełnoletności. Rok wcześniej, tuż przed ukończeniem osiemnastu lat, wybrałem się z Eksplołżynem do sklepu po piwo. Gdybym poszedł z Bambrem, to na pewno sprzedawczyni nie poprosiłaby o dowód osobisty. Niestety Janek nie przypominał posturą grubawego, wysokiego chłopaka. Choć sam wtedy mierzyłem sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu, to jednak moja szczupła twarz z opadającymi na oczy długimi kosmykami włosów, nie wyglądała zbytnio na pełnoletnią. Musieliśmy w tej sytuacji coś wykombinować. Szczęściem lub nieszczęściem do marketu zbliżał się nasz starszy o rok znajomy z technikum. Zagadałem do niego. Janek próbował mnie zatrzymać, ale nie zdążył.

– Siemasz, Zyta. Potrzebna nam pomoc.

– Chyba się nie dogadamy. Ten konus obok zarywał tydzień temu do mojej laski.

– I co?

– Rzuciła mnie. Stwierdziła, że jestem za mało romantyczny. – Zyta z groźnym spojrzeniem wskazał palcem na Janka. – Masz wpierdol, konusie!

– Spokojnie. O co tyle hałasu? Znam tę twoją Aśkę. Ona do wszystkich robi maślane oczy. Ostatnio nawet ja z nią bajerowałem.

– Co kurwa?!

– Zapomnijmy o złych chwilach. Kulturalnie chcemy wypić kilka sześciopaków, mamy za co, mamy z kim, mamy gdzie, ale nie możemy ich kupić, bo kobita przy ladzie prosi o dowód. Zyta, przestań się gniewać. W ramach przeprosin Janek odstąpi ci paczkę szlugów i oczywiście zapraszamy cię na piwko. Pod warunkiem, że najpierw je nam kupisz.

– Nie piję z lamusami. Niech będzie, moja strata, kupię.

Zyta poszedł na chwilę w regały z alkoholem, a my grzecznie czekaliśmy przy półce z pieczywem obok wejścia. Po chwili nasz wybawca wrócił i postawił mi pod nogi plecak.

– Niedziela. Weźcie go i wyjdźcie na zewnątrz.

– Dlaczego?

– Przyszedłem do sklepu tylko po zapalniczkę, a że zechcieliście parę sześciopaków, to z tym plecakiem ich nie wyniosę, same książki w nim są w chuj ciężkie.

Jego wytłumaczenie wydawało nam się wtedy logiczne, choć zdziwiło mnie, że Zyta nosi tyle podręczników. Na pewno nie był kujonem. Spełniliśmy jego prośbę i usiedliśmy na pobliskiej ławce przy parkingu. Po jakiś dwóch minutach podbiegł do nas ochroniarz z marketu.

– Otwórz ten plecak, syneczku.

– Po co?

– Otwórz.

Grzecznie rozsunąłem kieszeń. W środku były dwie pełne, litrowe butelki wódki. Z miejsca stałem się złodziejem. Potem sprawy potoczyły się szybko. Kierownictwo sklepu wezwało policję. Razem z Jankiem trafiliśmy na komisariat, gdzie nas przesłuchiwano.

– Więc, jak to było?

Powiedziałem całą prawdę, Janek potwierdził moje słowa, ale miny policjantów nie wróżyły wolności.

– Niestety. Z zapisu z monitoringu nie wynika, jakoby wasz starszy znajomy posiadał plecak.

– Trzymał go w prawej ręce, razem z czerwoną kurtką.

– Na nagraniu widać tylko czerwoną kurtkę, a sam świadek twierdzi, że plecak jest waszą własnością.

Zyta okazał się sprytniejszy, niż myślałem. Skrzętnie schował plecak pod kurtką, po kryjomu zapakował w niego wódkę i kazał go nam wynieść na zewnątrz. Zemścił się za podrywanie jego dziewczyny. Jak mogłem wtedy tak łatwo dać mu się podejść. Szybko doszło do rozprawy ze względu na popełnienie wykroczenia. Przydzielono mi nadzór kuratorski, ponieważ byłem niepełnoletni. Moim prawnym aniołem stróżem został w sumie w porządku facet. Zrobił na mnie dobre wrażenie już podczas pierwszej rozmowy.

– Cześć, nazywam się Jerzy Duś, ale mów mi Jurek. Będę twoim kuratorem.

– Adam.

– Jeśli twoje zachowanie przez rok będzie nienaganne, to nasza znajomość długo nie potrwa.

– Okej, panie Jerzy. Znaczy Jurek.

Jurek przez częste wizyty zaprzyjaźnił się z moimi rodzicami. Doszło nawet do tego, że razem z żoną przychodzili do nas na zakrapiane kolacje, więc nie mogłem narzekać na swoją sytuację. Mogło być przecież gorzej.

Po zarekwirowaniu naszego terytorium przez władze, mówię tu o wcześniej wspomnianym przystanku autobusowym, zajęliśmy obszar stadionu miejskiego. Było nawet tam lepiej. Mieliśmy oświetlenie, miejsca na trybunach było w opór i gliny nam nie dokuczały. Podczas nocnego picia wpatrywaliśmy się w gwiazdy na niebie i rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, biorąc po łyku piwa co zdanie.

– Lubię patrzeć na nocne niebo. Niestety w mieście przez smog niewiele widać, zaledwie księżyc i kilka najjaśniejszych gwiazd. Słyszałem, że gdy na nie patrzymy, to właściwie patrzymy w przeszłość, gdyż prawdopodobnie już nie istnieją.

– Tylko nie to. Niedziela, nie zaczynaj znowu mówić tych romantycznych tekstów.

– Racja. Swojej lasce takie brednie mów.

– Jeszcze nie mam swojej laski.

– Najwyższa pora, żebyś znalazł. Podobno córka Kowalskich jest wolna.

– A ja szybki. I co z tego?

Chłopaki wybuchli śmiechem. Pawełek aż opluł się piwem.

– No nie, moja koszula w kwiaty.

– Spadaj z tą swoją koszulą, tylko przypał nią robisz.

– Jaki przypał? To modna stylizacja. Nawet Wojciech Cejrowski² taką nosi.

– Na pewno nie taką. Koszulę Cejrowskiego to sam bym założył, a tę to najchętniej spalił.

– A gońcie się, frajerzy.

– Sam się goń. Z wami to nie można porozmawiać na wyższym poziomie, gwiazdy im się nie podobają.

– Nie jesteśmy rysownikami jak ty. Ty wszystko widzisz obrazem, my nie.

– Właśnie. Zrobiłeś portret dla Anki?

– Nie. Straciłem wenę od studniówki. W niczym nie widzę sensu.

– Ej no, ona na ciebie leci. Nie olewaj tego.

– To nie jest ta, której szukam. To musi być kobieta na każdą okazję. Ania jest za bardzo rozrywkowa.

– W sumie jako pani domu to jej nie widzę.

– Właśnie. Zresztą mam teraz za dużo rzeczy na głowie, a za mało uczuć w sercu. Ciężko mi, czuję się jakiś ciężki, ciężki jak Bamber.

– Ej, ej! Wcale nie jestem ciężki. Poza tym lekki to ja byłem, jak miałem lekkie życie.

– He, a pamiętacie, jak rok temu ta profesorka od polskiego spytała Pawełka, co to jest epika, a Pawełek powiedział, że nie odpowie, bo do osiemnastego roku życia odpowiadają za niego rodzice?

– Pamiętam. Wstawiła mi wtedy jedynkę do dziennika i wpisała naganę. Aż się teraz rozzłościłem. Eksplołżyn dawaj wódkę.

– Trzymaj.

– A co to?! Żubrówka³?! Gestu nie macie?!

– Gest mamy, ale pieniędzy brak.

– Ech, niech już będzie. Za co pijemy?

– Za dziewczyny.

– Ryzykownie, ale dobrze. Po co my w ogóle tyle pijemy?

– Ja, bo mam wątrobę silniejszą od serca.

– Piję, bo świat mnie nie kocha, a ja kocham świat, choć go nie rozumiem.

– Niedziela, powiedz jeden z tych twoich melancholijnych tekstów, bo klimat mnie naszedł.

– Kto nie ma czasu dla przyjaciół, temu czas przyjaciół zabiera.

– Piękne. Kto to wymyślił?

– Niestety nie znam autora. Napijmy się.

– Napijmy!

– Salud, amor y dinero!

Miejski stadion w końcu nam się znudził. Postanowiliśmy poszaleć w klubie. Wybraliśmy Banderolę. Już na bramce uwagę strażników przykuła oryginalna stylizacja Pawełka.

– Zbyniu, patrz! Dziecko kwiatu. Hippisi do nas zajechali!

Jak zwykle przypał z jego koszulą. W lokalu panował fajny klimat. Było przytulne wnętrze, przystępne ceny, dużo dziewczyn i wspaniała obsługa w postaci pani Basi, która miała figurę jak Monica Bellucci⁴. Szybko przyzwyczailiśmy się do dachu nad głową i klub stał się naszym nowym miejscem spotkań. Co noc zamawialiśmy mnóstwo kolejek alkoholu, tańczyliśmy oraz rozmawialiśmy o przyszłości. Niestety nic z tych rozmów nie wynikało. Ani jednego pomysłu na siebie.

Przypisy

¹ Hippisi – kontrkultura zapoczątkowana przez młodych Amerykanów w latach sześćdziesiątych XX wieku.

² Wojciech Cejrowski – dziennikarz, podróżnik, fotograf, prezenter telewizyjny i pisarz. Prowadzący program podróżniczy „Boso przez świat”. Autor książek: „Podróżnik WC”, „Gringo wśród dzikich plemion”, „Wyspa na prerii”, „Piechotą do źródeł Orinoko” oraz „Rio Anaconda”.

³ Żubrówka – destylowana wódka na bazie żyta. Od 2013 roku należy do Russian Standard Corporation.

⁴ Monica Bellucci – aktorka i modelka włoskiego pochodzenia. Wcieliła się w główną rolę żeńską w filmie „Malèna” z 2000 roku w reżyserii Giuseppe Tornatore.

O Autorze

MAREK CHMIELEWSKI urodził się w 1999 roku. Pochodzi z małej miejscowości, która leży na pograniczu Mazowsza i Mazur. Lubi podróże, dobrą literaturę oraz kinematografię. Inspirujący jest dla niego cytat: „Niektórzy bardzo wyraźnie słyszą w głębi swej duszy pewien głos, z którym starają się żyć w zgodzie" z Legends of the Fall (pol. Wichry namiętności) w reżyserii Edwarda Zwicka. W wolnych chwilach, z czystej pasji, pisze książki i scenariusze. Ta ostatnia niedziela to jego powieściowy debiut.