Dla moich bliskich.

Dziękuję Wam za nieustające wsparcie, wiarę i miłość.

Bez tego pisanie nie miałoby dla mnie sensu.

Czasami Bóg

zsyła nam Cud

żeby nas cofnąć ze złych dróg

mi zesłał Ciebie

dał więcej niż mógł

Czasami Bóg

zsyła nam Cud

żeby nas cofnąć ze złych dróg

mi zesłał Ciebie

dał więcej niż mógł mi dać

Paweł Domagała, Czasami

Wcześniej

Eliza

Wino lekko zakołysało się w kieliszku, który odstawiłam na stół. Elegancka mała czarna nieco mnie opinała. Wolałam luźniejsze ubrania, ale czego się nie robi dla ukochanej osoby. Arek lubił, gdy ją zakładałam. Twierdził, że wyglądam seksownie i pociągająco. Nakazał mi, abym ją na siebie włożyła. A ja, jak ta potulna owieczka, spełniłam jego żądanie, chcąc tym samym dać mu to, czego oczekiwał.

Życie w takim małżeństwie było dla mnie udręką; wylałam przez męża wiele łez, powtarzając sobie, że w końcu wyrwę się z tej klatki, w której mnie trzymał. Bardzo chciałam być silna. Arek zdusił moją pewność siebie do tego stopnia, że nie potrafiłam znaleźć nawet najdrobniejszych jej okruchów. Pogodzona ze swoim losem, karmiłam się złudnymi nadziejami, że kiedyś się zmieni, kiedyś się otrząśnie, kiedyś, kiedyś… Powtarzałam tę frazę w kółko, próbując w nią uwierzyć.

Spojrzałam ukradkiem na męża, który z zaciekawieniem przeglądał kartę dań, aby coś dla nas wybrać. Już dawno wybiłam sobie z głowy, że mogę mieć przy nim własne zdanie na jakikolwiek temat. Uważał, że mam być ozdobą jego idealnej osoby. Przecież ceniony adwokat nie może pokazać się na kolacji czy bankiecie sam. Zostałoby to odebrane w niewłaściwy sposób. Szkoda, że tylko ja wiedziałam, jaki jest naprawdę. Za drzwiami naszego mieszkania w kamienicy na Różanej przybierał zupełnie inne oblicze niż to, które pokazywał poza domem. Zresztą jakby to wyglądało? Adwokat bijący żonę? W branży był ceniony, miał na koncie wiele wygranych spraw, a zaufanie, jakie budził u swoich klientów, było porażające, nieskażone nawet najmniejszą plamą.

Pogrążona w myślach, nie zauważyłam kelnera, który pojawił się przy naszym stoliku i oczekiwał na odebranie zamówienia.

– Poproszę tagliatelle z owocami morza, dwa razy, oraz jeszcze jedną butelkę dobrego białego wina. Zdaję się na pana gust. Ważne, aby było mocno schłodzone i komponowało się z daniem – rzekł Arek, uśmiechając się sztucznie.

– Wedle życzenia. – Kelner skinął głową, po czym się oddalił.

Arek wbił we mnie przenikliwe spojrzenie. W jego brązowych oczach tliły się iskierki, w których dostrzegałam drugie dno, drugą twarz, która przysłoniła tę, w której kiedyś się zakochałam.

Ujął moją dłoń, a usta rozciągnął w uśmiechu. Lodowaty dotyk przeszył mnie na wskroś, ale starałam się, aby na mojej twarzy nie pojawił się nawet najmniejszy grymas.

– Jesteś taka idealna, moja piękna żono. – Pocałował grzbiet mojej dłoni.

Ktoś, kto patrzyłby na nas z boku, pomyślałby, że jesteśmy szczęśliwą parą, która wybrała się na romantyczną kolację w niedzielny wrześniowy wieczór. Piękny obrazek malowany złudzeniami, daleki od rzeczywistości.

Wysiliłam się na słaby uśmiech, który nie usatysfakcjonował Arka.

– Nie lubię, gdy się smucisz.

„Więc dlaczego dajesz mi ku temu powody za każdym razem, gdy chcesz wyładować swoją frustrację?” – pomyślałam z goryczą, a pod powiekami zamajaczył mi dzień, w którym po raz pierwszy mnie uderzył. Skulona, starałam się osłaniać przed ciosami, które zadawały ból fizyczny, równie silny jak ten psychiczny.

W jego głosie pobrzmiewała wyraźna nuta fałszu. Chciałam się skrzywić, lecz instynktownie powstrzymałam grymas. Wiedziałam, jakie byłyby tego konsekwencje.

Arek pochylił się nad stołem i szepnął:

– Chcę, żeby ten wieczór zakończył się w naszej sypialni, tak jak lubię, dlatego – sięgnął po małą torebeczkę prezentową stojącą u jego stóp – kupiłem ci coś ładnego.

– Dziękuję, kochanie. – Przełknęłam nerwowo ślinę, nie dając po sobie poznać, jak bardzo czułam się nieswojo.

Zajrzałam dyskretnie do środka, zawartość ani trochę mnie nie zdziwiła. Kolejna kusa koronkowa bielizna, nienawidziłam takiej. Wiedziałam jednak, że ulegnę wpływowi męża, a wszystko po to, aby odwlec jego napad. Perspektywa ukrywania siniaków pod warstwą pudru przerażała mnie.

– Nie podoba ci się? – Skinął głową na pakunek.

– Podoba – skłamałam – ale nie musiałeś mi kupować kolejnej. Mam tego przecież całe mnóstwo. Masz w czym wybierać – dokończyłam.

– Nie musiałem, ale chciałem. Tamte mi się znudziły, a nowe koronki zawsze cieszą oko – zmienił ton. – Dobrze wiesz, czego od ciebie oczekuję – dodał przez zaciśnięte zęby i zmroził mnie wzrokiem, od którego poczułam dreszcze na całym ciele.

Nie odpowiedziałam, bo właśnie przyszedł kelner z zamówionymi daniami. Arek ponownie przywdział maskę kochającego, troskliwego męża, który rozpieszcza swoją żonę.

– Które z państwa zechce zaakceptować wino?

– Z przyjemnością. – Podsunęłam pusty kieliszek, nie czekając, aż mąż zaprotestuje.

Upiłam łyk wina, aby osłodzić gorycz, jaką pozostawiły po sobie słowa Arka. Lekko cytrusowa nuta przebijała się przez smak gruszki, wanilii i brzoskwini, które komponowały się ze sobą idealnie.

– Doskonałe – odparłam po chwili, mając nadzieję, że wybór okaże się trafny również dla Arka.

– Obyś miała rację – rzekł mój mąż, gdy kelner się oddalił. Pociągnął długi łyk, opróżniając niemal cały kieliszek. – Chociaż to potrafisz wybrać dobrze. Masz szczęście, że cię tego nauczyłem – skwitował oschle, aby nie dać mi choć krzty satysfakcji.

Nawet w sytuacji, gdy mógł powiedzieć mi coś miłego, nie potrafił obyć się bez uszczypliwości. Widocznie to leżało w jego naturze, tak jak robienie ze mnie worka treningowego, co sprawiało mu przyjemność.

Wbiłam widelec w krewetkę, czerpiąc ostatnie chwile przyjemności z tego wieczoru, którego finał nie będzie taki, jakiego bym pragnęła.

* * *

Kilka minut przed północą taksówka zatrzymała się przy wejściu do kamienicy. Arek wcisnął w dłoń kierowcy stuzłotowy banknot i nie czekając na resztę, nacisnął klamkę. Obszedł samochód i udając dżentelmena, otworzył drzwi po mojej stronie. Podał mi dłoń, a gdy wysiadłam, przyciągnął mnie gwałtownie do siebie i pocałował. Zachłannie, namiętnie, a zarazem czule. Zamknęłam oczy, poddając się uczuciu, które kiedyś dobrze znałam. Teraz pojawiało się rzadko. Kiedyś Arek był taki przez cały czas. Nie szczędził mi czułości, podkreślał, jak bardzo mnie kocha i ceni. Za każdym razem, gdy myślałam o naszym początku, bolało mnie serce. Wychodząc za niego, czułam się jak w bajce, która zawsze będzie taka jak w moich wyobrażeniach. Lekka, biała suknia, szyty na miarę garnitur, kościelne dzwony, białe gołębie, lśniące obrączki i roześmiane twarze gości. Piękny obraz, uskrzydlający, dający wiarę. Tamtego dnia czułam się tak, jakby ktoś tchnął we mnie zupełnie nową energię. Poślubiłam największą i jedyną miłość mojego życia. Co mogło pójść nie tak? Zadawałam sobie to pytanie od momentu, gdy po raz pierwszy podniósł na mnie rękę. Dwa lata żyłam w piekle, gdzie nie docierał nawet najbledszy promyk nadziei, bo gdy tylko próbował się przedrzeć, pochłaniał go mrok.

Czułam teraz smakujący winem oddech, a włoski zjeżyły mi się na karku ze strachu i podniecenia. Nie potrafiłam wytłumaczyć, dlaczego żywiłam do Arka tak sprzeczne ze sobą uczucia. Czy można równie mocno kochać, jak nienawidzić?

Po omacku odszukałam klucz w torebce, po czym otworzyłam drzwi. Nie zdążyłam dobrze przekroczyć progu, a Arek już sunął dłońmi po moim ciele. Jego dotyk wzbudzał we mnie lęk. Delikatne dłonie, które niegdyś stanowiły dla mnie ucieleśnienie dobra, teraz kojarzyły mi się jedynie z bólem.

Arek lekko się zatoczył i w ostatniej chwili złapał równowagę, podpierając dłonią o ścianę. Drugą wciąż trzymał na mojej talii.

– Poczekaj w sypialni, zaraz przyjdę – po tych słowach udał się do łazienki.

Widząc, w jakim stanie był teraz, liczyłam na to, że szybko zaśnie i da mi spokój. Poszłam do pokoju, zdjęłam sukienkę i założyłam bieliznę, którą mi podarował. Wiedziałam, że inaczej nie zyskam w jego oczach. Koronka ciążyła mi tak bardzo, iż chciałam się jej pozbyć.

Gdy usłyszałam kroki na korytarzu, założyłam wyuczoną maskę obojętności, która przysłaniała zły obraz, zastępując go tym, który tworzyła miłość.

Dotknął dłonią mojego policzka, a ja po raz kolejny tego wieczoru poczułam na plecach nieprzyjemne mrowienie.

– Nie musisz się mnie bać, kochanie. Przecież jestem tu po to, abyś pozbyła się negatywnych emocji – szeptał mi do ucha, muskając wargami jego płatek.

Brzmiał tak wiarygodnie, że prawie mu uwierzyłam. Zaskakujące, jak łatwo można manipulować uczuciami drugiej osoby. Byłam jak marionetka w jego rękach, on pociągał za sznurki, stał nade mną. Bywały momenty, w których pragnęłam, aby te sznurki pękły i raz na zawsze uwolniły mnie od przepełnionego bólem życia, pogrążając w nicości i zapomnieniu.

Tej nocy kochaliśmy się tak jak zakochani ludzie, którzy świata poza sobą nie widzą. Arek nie szczędził mi czułych gestów, słów ani pieszczot. Wszystko to sprawiło, że przez chwilę czułam się dowartościowana. Jednak tylko przez chwilę, ulotną jak dym ze zgaszonej świecy.

* * *

– Czy ta kawa zawsze musi być taka gorąca? Mówiłem, żebyś parzyła ją wcześniej. Tak ciężko ci to zrozumieć?!

Dzień nawet na dobre się nie zaczął, a w powietrzu już wisiała gęsta atmosfera. Arek wstał lewą nogą i tylko szukał pretekstu do zadania mi bólu.

Nie odezwałam się, z nadzieją, że złe emocje opadną tak szybko, jak się pojawiły. W skupieniu mieszałam ciasto na gofry, nie zważając na zbierające się pod powiekami łzy.

– Głucha jesteś?! – warknął.

– Nie – odparłam tak cicho, że nie mógł mnie usłyszeć.

W ułamku sekundy znalazł się przy mnie. Gwałtownie złapał mnie za nadgarstek i przytknął moją dłoń do rozgrzanej powierzchni gofrownicy. Syknęłam z bólu, a kilka łez spłynęło po mojej twarzy.

– Błagam, przestań – wydusiłam.

– Najpierw mi powiedz, że dotarło do twojej tępej głowy to, co powiedziałem.

Z bólu zacisnęłam zęby.

– Dotarło, przepraszam, kochanie – siliłam się na możliwie najbardziej naturalny ton, jakby jego słowa ani zachowanie ani trochę mnie nie zraniły.

Cofnął moją dłoń od parzącej powierzchni i rzekł lodowatym tonem:

– Bądź grzeczna, bo następnym razem będę trzymał dłużej.

Wrócił do stołu i jak gdyby nigdy nic zaczął przeglądać wczorajszą prasę. Spojrzałam na zaczerwienioną rękę, która piekła niemiłosiernie. Odkręciłam wodę w kranie i wsunęłam dłoń pod chłodny strumień. Przymknęłam powieki, czekając, aż ból nieco zelżeje.

– Wstaw te cholerne gofry, nie mam całego dnia – rzucił obojętnie Arek.

Wytarłam dłonie i ignorując pieczenie, wylałam ciasto na rozgrzaną powłokę. Zamknęłam pokrywę, wpatrując się w widok za oknem. Liście na drzewie stopniowo zmieniały barwę, pozostawiając gdzieniegdzie zieleń. Płynne przejście koloru tworzyło jesienną paletę, która zwykle budziła we mnie miłe wspomnienia. Co roku razem z mamą chodziłam do pobliskiego parku, mieszczącego się blisko rynku. Zbierałyśmy wielokolorowe liście, aby je wysuszyć i schować w zielniku. Kilka z nich zdobiło wiszącą w moim pokoju korkową tablicę. Trwały tak dopóty, dopóki nie zaczęły kruszeć. Kawałek po kawałku opadały na blat biurka.

– Zrób z tym porządek – mówiła mama, widząc ten obraz nędzy i rozpaczy.

Lampka na gofrownicy zgasła, wydając przy tym charakterystyczny dźwięk. Ocknęłam się, po czym zajrzałam pod pokrywę. Gofry były idealnie rumiane, wyjęłam je więc na uszykowany wcześniej talerz. W powietrzu uniósł się słodki zapach wanilii. Uspokajał mnie, nawet jeśli to uczucie trwało raptem kilka sekund.

Postawiłam na stole czubaty talerz z goframi. Mąż nie uraczył mnie nawet przelotnym spojrzeniem. „No tak, przecież na to nie zasłużyłam” – pomyślałam naiwnie. Zjedliśmy w milczeniu.

Odetchnęłam pełną piersią dopiero wtedy, gdy drzwi się za nim zamknęły. Miałam przed sobą kilka godzin wolnych od bólu, krzywego spojrzenia i strachu, który ogarniał całe moje ciało. Od czubka głowy po palce stóp. Pomodliłam się w duchu, aby Arek miał dobry dzień. W przeciwnym razie po powrocie da upust swojej frustracji dobitniej niż przy śniadaniu. Niby nic nowego, ale uczucie wciąż to samo. Sama nie wiedziałam, co bardziej mnie boli, ból fizyczny czy psychiczny. Podczas gdy pierwszy z nich ustępował w miarę upływu czasu, drugi piętrzył się jak tsunami, aż zalewał mnie całą. W takich momentach, przytłoczona, leżałam skulona przez kilka godzin w naszym łóżku. Nie pamiętam, kiedy ostatnio leżałam w nim w pełni szczęśliwa, uśmiechnięta, zrelaksowana. Teraz było jak twierdza. Jakby kołdra niczym pancerz stanowiła barierę przed kolejnym ciosem.

Moje ciało jak klatka skrywało kruchą jak porcelana duszę. Starałam się ją wzmocnić, aby cierpieć jak najmniej. Problem tkwił w Arku, który uderzał pomiędzy kratami. Wybierał lukę, najsłabszy punkt. Coraz bardziej szargał meandry mojej psychiki, moja słabość go uskrzydlała, dawała mu większą władzę nade mną. Nie mogłam nic z tym zrobić. A może mogłam?

Przez pół dnia snułam się po domu jak cień. Od niechcenia wstawiłam obiad. Kiedyś gotowanie sprawiało mi ogrom radości. Przebywałam w kuchni dla przyjemności, testowałam i modyfikowałam coraz to nowsze przepisy. A teraz traktowałam to jako przykry obowiązek. Arek stopniowo pozbawiał mnie wszystkiego, co sprawiało, że choć przez ułamek sekundy się uśmiechałam.

Brakowało mi jednego składnika do dania, mogłam go kupić w pobliskim sklepie. Jednak strach przed opuszczeniem mieszkania nawet na moment był o wiele silniejszy. Co, jeśli zauważy mnie któraś z sąsiadek lub, co gorsza, znajoma z pracy męża? Gdyby ktoś dostrzegł moje siniaki, zaczęłyby się pytania, a tego za wszelką cenę chciałam uniknąć. Arek był szanowanym w swoich kręgach adwokatem, a nasze miasto było małe. Musiałam brać pod uwagę konsekwencje. Jeśli w daniu czegoś zabraknie, nie będzie to tak zauważalne jak moje wyjście.

Zerknęłam na stronę internetową w celu znalezienia zamiennika. Uśmiechnęłam się, gdy moim oczom ukazała się nie jedna, lecz kilka propozycji. Otworzyłam szufladę z przyprawami, a gdy odszukałam właściwy produkt, ogarnęło mnie uczucie ulgi.

Skończyłam przygotowywanie posiłku i zerknęłam na zegarek. Miałam równo dwie godziny do powrotu Arka. Błogie minuty wypełnione ciszą.

Rozsiadałam się w fotelu, na stoliku obok postawiłam kubek z melisą. Jak zwykle zaparzyłam podwójną porcję. Sięgnęłam po książkę, którą Arek kupił mi kilka dni temu. Nie wiem, dlaczego wybrał thriller psychologiczny dotykający tematu przemocy domowej. Chyba liczył na to, że wyciągnę z lektury jakieś sensowne wnioski, że zrozumiem, iż tak łatwo się od niego nie uwolnię. Czułam się koszmarnie. Czytanie o sprawach tak bolesnych i trudnych, a jednocześnie bardzo mi bliskich piętrzyło we mnie duże pokłady smutku. Większość opisanych na kartach powieści sytuacji znałam z codziennego życia i doskonale rozumiałam bohaterkę. Wiele bym oddała za szczyptę normalności w pełnej przemocy i chaosu rzeczywistości.

Zalana łzami odłożyłam książkę i powlekłam się do kuchni. Uchyliłam drzwiczki piekarnika, z jego wnętrza uderzyło przyjemne ciepło. Obiad był prawie gotowy, więc nie pozostało mi nic innego, jak nakryć stół oraz stosownie się ubrać. Odkąd Arek zmienił się względem mnie, oczekiwał, że po powrocie do domu na stole będzie czekał ciepły obiad, a ja, w sukience, będę uśmiechać się od ucha do ucha. Nie było miejsca na potknięcia. Zresztą, raz spóźniłam się o kilka minut, a tłumaczenia, że to wina popsutego piekarnika, na nic się zdały. Dopiero późnym wieczorem, gdy leżałam skulona z bólu w naszej sypialni, Arek przyszedł i chłodnym tonem oznajmił, że musi kupić nowy sprzęt. Zdobył się nawet na przeprosiny. Szkoda, że były zupełnie puste, pozbawione jakiegokolwiek znaczenia.

Nakryłam stół i upewniwszy się, że wszystko jest tak, jak należy, poszłam do garderoby na piętrze. Zapomniałam o poparzonej dłoni, która w zetknięciu z poręczą mocno zapiekła. Syknęłam z bólu, hamując łzy.

Rozsunęłam drzwi szafy, w której wisiały sukienki, całe mnóstwo sukienek. Wiele z nich było rekompensatą od męża za wyładowanie na mnie złości. Dlatego niechętnie je ubierałam. Mogłam wybrać tę, którą kupiłam sama lub dostałam od mamy. Niestety, Arek był na tyle spostrzegawczy, że od razu zauważyłby podstęp.

Siedząc przy toaletce, wpatrywałam się w swoje marne odbicie w lustrze. Włosy spięte w niedbały kok, podkrążone oczy. Bijący ode mnie smutek był wyraźny, wręcz namacalny.

Nie zwlekając dłużej, doprowadziłam się do ładu. Następnie zeszłam do kuchni, w której unosił się zapach pieczonego kurczaka. Ledwo zdążyłam wyjąć jedzenie na blat, rozległ się sygnał telefonu. Arek.

– Cześć, kochanie. Właśnie wychodzę z pracy, kupić coś po drodze? – zapytał, wyraźnie siląc się na normalny ton.

– Nie trzeba, wszystko mam.

– Będę za kwadrans, kocham cię. – Po tych słowach się rozłączył.

Po dokładnie piętnastu minutach usłyszałam zgrzyt klucza w zamku. Omiotłam spojrzeniem naryty stół, wygładziłam sukienkę i przybrałam pozę idealnej żony, która za chwilę zje obiad z ukochanym mężem.

Stanęłam przed drzwiami, uśmiechając się szeroko.

Arek przekręcił klucz i odwrócił się w moją stronę.

– Witaj, kochanie. – Złożył na moim policzku czuły pocałunek i podał mi bukiet herbacianych róż. – A to w ramach przeprosin. Poniosło mnie dzisiaj, w pracy chodziłem jak struty. Wybacz mi, najdroższa. – Uklęknął na prawe kolano i wpatrując się w moją twarz, ucałował poparzoną dłoń. – Nie chcę, żebyś przeze mnie cierpiała.

– Obiad czeka na stole – oznajmiłam, wyswobadzając się z jego objęć.

– Wezmę tylko szybki prysznic i zaraz jestem. Nalej nam wina, może być to, co ostatnio kupiłem.

– Nie zdąży się schłodzić. Wybrałam inne, od kilku godzin jest w lodówce – rzekłam niepewna jego reakcji.

– Nie zapominaj, że to ja dyktuję warunki, kochanie. – Uśmiechnął się i zniknął za drzwiami łazienki.

Oparłam czoło o ścianę, oddychając ciężko. Bardzo chciałam, aby ten dzień zakończył się dobrze. Mogłam nawet się poświęcić, obejrzeć z nim ten durny serial, który okropnie działał mi na nerwy. Byleby tylko było normalnie. Zachowanie tych pozorów zdarzało się ostatnio coraz rzadziej.

Szum wody ustał, więc z trudem wróciłam myślami do rzeczywistości. Dobrze było chodzić po ścieżkach wyobraźni. Zdjęłam ze stojaka butelkę wina, o którą prosił Arek, wyjęłam z szuflady korkociąg, po czym zaniosłam wszystko na stół.

Zajęłam miejsce, wygładziłam sukienkę, a po chwili w progu pojawił się mój mąż. Nalał wina do kieliszków, upewniwszy się wcześniej, że to właściwa butelka. „Dobrze mieć pamięć fotograficzną” – pomyślałam z uczuciem ulgi.

– Smacznego – powiedziałam, wbijając widelec w mięso.

Ciszę przerwał brzdęk noża, który spadł na podłogę. Schyliłam się, by go podnieść.

– Wydaje mi się, czy jesteś rozkojarzona? – zapytał podejrzliwie Arek.

– Wybacz, niezdara ze mnie – mruknęłam.

– Nic nowego – prychnął. – Powiedz lepiej, co dziś robiłaś.

– Posprzątałam, zrobiłam pranie i czytałam książkę. Tę, którą kupiłeś mi ostatnio.

– Podoba ci się?

– Była świetna, choć trudna.

Przypomniałam sobie fabułę i na nowo ogarnął mnie smutek. Skuliłam się w sobie na samą myśl o piekle, jakie zgotował bohaterce mąż. Moje życie niewiele się różniło od tego w fabule.

– Trudno się czyta o przemocy domowej – dodałam, choć wiedziałam, że Arka ani trochę to nie obchodzi.

Przełknęłam nerwowo ślinę, spuszczając wzrok.

– Nie dramatyzuj, to tylko książka. Nie rozumiem, co tu można przeżywać, ale skoro jesteś usatysfakcjonowana lekturą, to znaczy, że dobrze wybrałem. Jutro kupię ci coś lżejszego.

Arek kupował mi książki, abym poza domowymi obowiązkami miała jakieś zajęcie, oczywiście wedle własnego gustu. Ostatnio wybierał same trudne tematy, nie mogłam się jednak przełamać, aby zasugerować mu zmianę gatunku. Choćby na komedię kryminalną.

– Zdaję się na ciebie – rzekłam beznamiętnie.

Odłożył widelec i wbił we mnie wzrok.

– Tyle dla ciebie robię, a ty nawet nie potrafisz okazać mi wdzięczności. Do licha ciężkiego!

Zadrżałam ze strachu, a w gardle urosła mi gula. Odsunął gwałtownie krzesło, które przewróciło się z hukiem. Stanął za mną, a ja kurczowo zacisnęłam dłonie na kolanach, gotowa na cios. Czułam na karku jego oddech, a strach paraliżował całe moje ciało.

Arek pociągnął mnie za włosy z taką siłą, iż syknęłam z bólu.

– Haruję jak wół, abyś miała wszystko, jak pieprzona księżniczka w wieży. I nawet nie potrafisz powiedzieć „dziękuję”! – Krzyk odbił się echem od ścian, wiedziałam, że nikt go nie usłyszy.

Mąż zadbał o dobrą akustykę naszego mieszkania, twierdząc, że łatwiej mu będzie skupić się na pracy. A chodziło o coś zupełnie innego.

– Wychodząc za mnie, wiedziałaś, że nie będziesz musiała chodzić do pracy, ślęczeć przez osiem godzin przy biurku nad papierami. Pamiętam twoje westchnienie ulgi, gdy ci o tym powiedziałem. Wiesz, ile kobiet chciałoby się znaleźć na twoim miejscu?! – podniósł głos ponownie, a ja byłam coraz bardziej przerażona.

Najbardziej bałam się tego, że tym razem nie będzie granicy, że tym razem Arek się nie pohamuje. Miewał momenty, gdy zatrzymywał rękę w pół gestu. Wypuszczał wtedy powietrze z sykiem i odchodził, a ja dziękowałam Bogu, że mnie nie uderzył.

Teraz targały mną zupełnie inne uczucia. Coraz więcej winy widziałam w sobie. Byłam niewdzięczną żoną. Przecież mogłam trafić gorzej – tłumaczyłam sobie. Miałabym marną pracę i musiałabym tyrać na siebie i męża nieroba.

– Masz rację, kochanie. Powinnam okazywać ci więcej miłości, wdzięczności i szacunku. – Słowa z trudem przechodziły mi przez gardło. Głos mi drżał, ale liczyłam, że umknie to jego uwadze.

– Powiedz to jeszcze raz, tak abym ci uwierzył – wycedził, wyraźnie zdeprymowany moją postawą.

Powtórzyłam słowa, jak maszyna. Chciałam, żeby dał mi spokój.

– Grzeczna dziewczynka. – Puścił moje włosy i jak gdyby nigdy nic usiadł naprzeciwko, by skończyć posiłek w kompletnej ciszy.

* * *

Wstawiłam ostatnie naczynie do zmywarki i z ulgą opuściłam kuchnię, udając się prosto do oranżerii. Lubiłam przesiadywać w niewielkim, lecz klimatycznym pomieszczeniu, pełnym roślin, dekoracji i ciężkiego, nieco dusznego powietrza, które napełniało moje płuca z każdym wdechem i koiło duszę.

Na stoliku przy oknie leżała książka, pożyczyłam ją od mamy, a ona zapewniła mnie, że to świetna rozrywka na leniwe popołudnie. Była to komedia romantyczna, więc świadomie unikałam jej ze względu na pozytywny wydźwięk. Jednak po namyśle uznałam, że tego właśnie potrzebuję, tych dobrych emocji, którymi życie ostatnio mnie nie rozpieszczało. Mąż wybierał mi trudne książki i w ten sposób zamykał mnie w więzieniu rozpaczy, jakby chciał przez to powiedzieć: jeśli nie będziesz posłuszna i wdzięczna, to skończysz jak tamta. Albo gorzej.

Oparłam głowę o zagłówek fotela, rozkoszując się samotnością. Zapalona świeca roztaczała w powietrzu słodki aromat drzewa sandałowego, kardamonu i śliwki. Kompozycja może i świąteczna, gwiazdkowa, ale jakże kojąca i potrzebna w ostatnim czasie.

Już po przeczytaniu kilku stron przyznałam mamie rację, książka była przyjemna. Przez chwilę zaznałam takiego uczucia beztroski, jak wtedy, gdy Arek był zupełnie innym człowiekiem. Często oglądaliśmy wówczas wspólnie występy kabaretowe, do których kiedyś nijak nie mogłam się przekonać. Wygłupialiśmy się przy tym i łaskotaliśmy. Oboje mieliśmy w sobie coś z dzieci, które pozostawały uśpione w cieniu dorosłości. A teraz? Nie potrafiliśmy nawet rozmawiać jak normalni ludzie. Bez krzyku, bez złości. Zastanawiam się, gdzie popełniłam błąd. Nie chciałam za wszystko, co złe w naszym małżeństwie, obarczać Arka. W końcu pracował, nierzadko w stresie, widocznie musiał dać upust emocjom kłębiącym się w nim przez cały dzień. Co ja mogłam wiedzieć o pracy w stresie, pod presją czasu i naciskiem? Wiele spraw, które prowadził, znanych było szerokiemu gronu osób, a wszystko za sprawą mediów. Cała ta otoczka wpływała na niego jeszcze bardziej deprymująco i frustrująco. Wiem to, bo gdy nasza relacja jeszcze była inna, zwierzał mi się z tego, co działo się w pracy. Każdą sprawę bardzo przeżywał, a gorycz porażki była dla niego trudna, wręcz niemożliwa do przełknięcia.

Wtedy wspierałam Arka dobrym słowem, radą czy po prostu byciem obok. Wspólne dzielenie trosk jest łatwiejsze niż dźwiganie ich samemu. Teraz westchnęłam ciężko, uświadamiając sobie, że ja zostałam z tym całkiem sama. Nie mogłam pójść do mamy, wtulić się w jej ramiona i wyrzucić z siebie wszystkiego, co tak bardzo bolało i co skutecznie, kawałek po kawałku, odbierało mi dawną mnie. Elizę, która kiedyś była silna, nieustępliwa w dążeniu do celu, a przede wszystkim uśmiechnięta. Teraz na próżno mogłam szukać choćby okruchów dawnej tożsamości. Niemal całkowicie ją utraciłam, żyjąc w cieniu Arka, przytłoczona jego wyższością i manią kontroli. Porażające, jak łatwo dałam się zamknąć w klatce, pozbawić własnego zdania. Im dalej brnęłam, tym ciężej było powiedzieć dość. Cały czas, każdego cholernego dnia, karmiłam się złudzeniami, że on przestanie, otrząśnie się i spojrzy na mnie tak jak wtedy, gdy ślubował mi przed ołtarzem. Między wierszami przysięgi małżeńskiej odnalazłam inne przyrzeczenia, które w naszym przypadku wyblakły jak tusz na pożółkłej kartce starego listu. Jednakże w mojej pamięci wyryły się tak dobitnie, że machinalnie je powtarzałam, szczególnie wtedy, gdy mnie bił.

Nie będę cię krzywdził.

Zawsze będę cię chronił.

Nie pozwolę, abyś przeze mnie płakała.

Trzy ważne kwestie, kluczowe. Kilka miesięcy po ślubie, podczas weekendowego wyjazdu, gdy leżeliśmy wtuleni w siebie na kocu, powiedział mi to ze łzami w oczach. Trzy zdania, od których ściskało mnie za serce wzruszenie. Arek ujął moją twarz w dłonie, spojrzał głęboko w oczy i powtórzył to raz jeszcze, po czym złożył na moich ustach pocałunek. Wszystko bym dziś oddała za jakikolwiek gest z jego strony. Czuły, wolny od bólu, podyktowany wyłącznie miłością, jaką mnie darzył.

„Zbyt wiele od niego oczekujesz, dziewczyno” – przyznałam niechętnie w myślach, wracając do rzeczywistości.

Pół roku później

Eliza

Wstawiłam do wazonu świeże kwiaty, które pięknie zdobiły stół, po czym usiadłam na krześle z kubkiem herbaty jaśminowej. Upiłam łyk i zajrzałam do katalogu z meblami, który Arek przyniósł do domu kilka dni temu. Wertując kolejne strony, miałam coraz więcej wątpliwości co do wyboru łóżeczka. Dotknęłam dłonią zaokrąglonego brzucha, czując, jak ogarnia mnie szczęście. Byłam w szóstym miesiącu ciąży, nie mogłam się doczekać, aż nasza córeczka pojawi się na świecie. Wieczorem, gdy kładłam się spać, dziękowałam jej, bo zjawiła się w najlepszym momencie. Była promykiem nadziei, całkowicie rozjaśniła moje życie.

Zanim zaszłam w ciążę, relacja z Arkiem chyliła się ku upadkowi. Nie było dnia bez krzyku, a ja znajdowałam się na skraju wytrzymałości psychicznej. Po głowie zaczynały mi krążyć myśli o samobójstwie, byłam bliska sięgnięcia po tabletki, po których miałam nadzieję się nie obudzić. Wszystko wydawało się lepsze od bólu zadawanego przez najbliższą osobę. Śmierć przyniosłaby ukojenie. Sama nie wiem, co tak naprawdę mnie powstrzymało przed zażyciem pigułek. Opatrzność? Intuicja? Zdrowy rozsądek? A może wszystko naraz?

Każde z tych pytań zostawiłam bez odpowiedzi, a później nawet nie próbowałam ich szukać.

* * *

Każdy kolejny dzień ciąży zaskakiwał mnie coraz bardziej. Zanim się okazało, że zostaniemy rodzicami, Arek po powrocie z pracy i zjedzeniu kolacji zajmował się sobą, podczas gdy ja wypłakiwałam oczy po kolejnej awanturze. Kiedy jednak zobaczył dwie kreski na teście, zaszła w nim jakaś zmiana. Zaczęłam coraz śmielej dopuszczać do siebie myśl, że wrócił mój dawny mąż. Troszczył się o moje zdrowie, a w weekendy gotował i sprzątał, aby mnie odciążyć. Kupił mi też całkiem sporo książek dla przyszłych mam oraz podręczników na temat rozwoju dziecka w pierwszych latach jego życia. Mimo iż żadna książka nie zastąpi doświadczenia w byciu matką, to i tak czytałam je z przyjemnością. Popołudniami odwiedzałam też mamę, która nie mogła doczekać się swojej pierwszej wnuczki.

Podczas jednego z sobotnich popołudni siedziałam w oranżerii pochłonięta lekturą książki Jojo Moyes, którą pożyczyła mi mama. W drzwiach stanął Arek, w dłoniach trzymał tacę z czajniczkiem i dwiema filiżankami.

– Widzę, że nic nie jest w stanie oderwać cię od czytania, więc zrobiłem ci herbatę jaśminową, twoją ulubioną.

– Dziękuję, kochanie.

Odłożyłam książkę, po czym sięgnęłam po filiżankę. Arek zajął miejsce w fotelu obok. Siedzieliśmy w ciszy, ciesząc się swoją obecnością i chwilą. Nie mogłam przestać się uśmiechać na myśl o tym, jak bardzo nasze relacje się poprawiły. I co najważniejsze, Arek zmienił się nie tylko w słowach, ale i czynach. Odbyliśmy długą rozmowę, podczas której przeprosił mnie za wszystkie krzywdy, jakie mi wyrządził. Trzymał mnie wtedy za ręce, a po jego policzkach płynęły łzy. To był właśnie prawdziwy Arek, wrażliwy i kochający facet, który świata poza mną nie widział – a nie furiat, który krzyczał i bił.

Westchnęła, dopijając herbatę. Czule spojrzałam na męża i pogładziłam jego dłoń. Żadne słowa nie były tutaj potrzebne, bo miłość wyraża się nie tylko w nich.

Trzy miesiące później

Eliza

Po porodzie całe dnie spędzałam z córką, która wypełniała moje myśli i czas. Arek pracował więcej, czasem wracał w środku nocy, co tłumaczył potrzebą dogłębnej analizy akt. Nie dociekałam, czy mówi prawdę; wtulałam się w jego plecy, chłonąc zapach perfum, które nie zdążyły jeszcze wywietrzeć i spałam dalej. Trudno było mi uwierzyć, że między nami znów zapanował spokój, miłość i szacunek. Poza tym w weekendy chętnie zajmował się Julką. Kiedy trzymał małą na rękach, obserwowałam, jak na nią patrzy. Była dla niego całym światem.

Każdego dnia budziłam się z uśmiechem i zasypiałam z uśmiechem. Byłam po prostu szczęśliwa.

Kilka lat później

Eliza

Czas mijał i nim się obejrzałam, Julka miała już prawie cztery lata i z każdym miesiącem robiła się coraz bardziej podobna do mnie. Przynajmniej tak mówiła moja mama, ja jednak nie dostrzegałam podobieństwa, dopóki nie zobaczyłam zdjęcia w rodzinnym albumie, na którym miałam tyle lat, co Julka. Dwa długie blond warkocze, duża kokarda wpleciona we włosy, czerwona sukienka w białe groszki i najszczerszy uśmiech rozpromieniający buzię.

Tego dnia od rana byłam sama. Arek pracował w kancelarii, a Julka spędzała beztroskie chwile u moich rodziców. Miała się z kim bawić, bo Diana, moja kuzynka, zostawiła pod opieką mojej mamy swojego syna, Nikodema, nieco młodszego od Julki.

Nie wiedziałam, co ze sobą począć. Za oknem panowała typowo jesienna aura, ale bębnienie deszczu o szyby wpływało na mnie tak kojąco, że jedyne, o czym pomyślałam, to drzemka. Poszłam do sypialni.

Wygładziłam dużą poduszkę, po czym usiadłam na brzegu łóżka, patrząc przez chwilę w okno. Krople jedna po drugiej spływały po szybie. Zepchnęłam nagłe uczucie smutku w kąt świadomości; przecież Arek się zmienił, zrobił to dla mnie, z miłości. Położyłam się na boku, ale było zbyt jasno, bym mogła zasnąć. Podniosłam się i sięgnęłam do szuflady szafki nocnej, w której trzymałam opaskę na oczy. Nie było jej tam, przeturlałam się więc po łóżku, by zajrzeć do szuflady w szafce Arka. Nie znosił bałaganu, więc było niemal pewne, że jeśli zostawiłam opaskę na wierzchu, to on ją schował. Bingo! Ujęłam w palce opaskę i już miałam zamknąć szufladę, gdy moją uwagę przykuło coś jeszcze. Była to podłużna koperta, złożona na pół, a gdy ją rozwinęłam i otworzyłam, dostrzegłam kartkę, przypięte do niej zszywką zdjęcie USG i wizytówkę z adresem berlińskiej kliniki aborcyjnej oraz banknoty euro. Zupełnie nie pojmowałam, o co chodzi. Wstałam gwałtownie, aż zakręciło mi się w głowie. Gdy zawroty ustały, zeszłam do kuchni, trzymając w dłoni znalezisko. Serce kołatało mi w piersi, cała drżałam z nerwów. Potrzeba dowiedzenia się prawdy wzięła górę nad rozgoryczeniem i złością na męża. Dokładał mi nowych nieszczęść. Zdradzał mnie?!

Kilka minut później usiadłam przy stole z kubkiem melisy. Rozłożyłam kartkę, która niemal w całości pokryta była zgrabnym charakterem pisma.

List.

Arku!

Nie wiem, ile prób mam podjąć, aby nakłonić Cię do zmiany decyzji. Nie oczekuję, że zostawisz swoją rodzinę dla mnie, ale pomyśl tylko, czy chcesz, aby nasze dziecko umarło. Jeśli Ty go nie akceptujesz, wychowam je sama, czuję, że to moja nowa szansa. Nie ja pierwsza i nie ostatnia będę skazana na samotne macierzyństwo.

Spójrz na zdjęcie: to żywa istota, która tak jak każdy pragnie żyć, a ja nie jestem w stanie jej tego życia pozbawić. Inaczej musiałabym pozbawić go także siebie. Do końca moich dni ciążyłoby na mnie piętno morderczyni, wyrodnej matki, która uległa wpływowi ojca dziecka.

Niedługo wyjeżdżam, więc proszę, nie szukaj mnie. Pozwól mi wychować nasze dziecko, dać mu to, na co zasługuje.

M.

Litery tańczyły mi przed oczami. Przeczytałam list po raz kolejny i tak naprawdę nie wiedziałam za wiele. Nie potrafiłam stwierdzić, co bardziej mnie boli, zdrada czy postawa Arka. Wpatrywałam się w zdjęcie dziecka. Ta kobieta musiała czuć się okropnie, nawet nie chciałam myśleć, co bym zrobiła, jakbym się czuła, będąc na jej miejscu. Byłam matką i choć wychowanie Julki dostarczało mi także wielu niepokojów i powodów do zmartwień, nie wyobrażałam sobie życia bez niej. Nigdy nie przeszłoby mi przez myśl, aby poddać się aborcji, tym bardziej pod presją drugiej osoby.

Trwałam ze wzrokiem utkwionym w liście, melisa już dawno wystygła, a deszcz za oknem przybrał na sile. W oddali zagrzmiało, najpierw cicho, subtelnie, a potem coraz mocniej i gwałtowniej. Nagle rozległ się taki huk, że niemal podskoczyłam ze strachu, a zaraz potem usłyszałam kroki. Arek stanął w progu kuchni.

Sparaliżowana strachem zapomniałam o trzymanej w dłoniach kartce. Mąż podszedł do mnie i nachylił się, aby pocałować mnie w policzek. Widząc moje przerażenie, zamarł i skierował wzrok na stół, na banknoty, wizytówkę i list, który ściskałam kurczowo.

– Skąd to masz?

Ewidentnie był zdezorientowany. Wciągnęłam powietrze do płuc, spodziewając się, że zaraz otrzeźwieje i wybuchnie. Jego twarz miała taki sam wyraz, jak za każdym razem, gdy wstępowała w niego furia. Skuliłam się w sobie, ciało instynktownie szykowało się na ból; aż za dobrze znałam to uczucie. Sądziłam, że już nigdy mnie nie nawiedzi, ale w furii Arka widziałam, jak bardzo się mylę.

– Jakim prawem grzebiesz w moich rzeczach, kretynko! – ryknął Arek tak głośno, że prawie zagłuszył odgłosy burzy.

„Błagam, nie dotykaj mnie” – wymówiłam w myślach prośbę, zaciskając zęby ze strachu.

– To nie tak, kochanie. Znalazłam kopertę w twojej szufladzie i…

– Gówno mnie to obchodzi! Nie powinnaś jej ruszać, to mój problem! – przerwał mi gwałtownie.

Nie wytrzymałam.

– Nie dość, że mnie zdradziłeś, to jeszcze nakłaniasz tę kobietę do aborcji i masz czelność się upierać, że to nie moja sprawa?! – podniosłam głos i już po chwili zrozumiałam, że to był błąd.

W oczach Arka tliły się tak dobrze mi znane ogniki nienawiści. Szybko dopadło mnie poczucie winy, że swoim nierozsądkiem obudziłam w nim dawne instynkty. Zachowywał się jak pies Pawłowa, któremu wystarczy dzwonek, jeden pieprzony dzwonek.

W oka mgnieniu wyrwał mi kartkę z rąk, po czym uderzył mnie w policzek tak mocno, że z oczu popłynęły mi łzy. Byłam wściekła, chciałam wykrzyczeć, jak bardzo go nienawidzę za to, co robił mi kiedyś i co robi teraz, ale wewnątrz mnie tkwiła mała, bezbronna dziewczynka, która kuliła się ze strachu przed swoim oprawcą. Szlochałam głośno, walcząc z palącym bólem rozchodzącym się po moim sercu. Jeden moment położył kres wszystkim pięknym chwilom. Jaka ja byłam naiwna i głupia.

Arek mocno chwycił mnie za ramię i pociągnął w górę. Jego palce boleśnie wbijały się w moje ciało. Ścisnął jeszcze mocniej, jakby chciał mnie ukarać.

– Nie mam do ciebie siły! – krzyknął, popychając mnie na ścianę wyłożoną piaskowcem. Uderzyłam tyłem głowy o wystający kawałek płytki i osunęłam się na podłogę. Obraz rozmazywał się coraz bardziej. W tle głucho trzasnęły drzwi, a ja straciłam przytomność.

* * *

Kiedy się ocknęłam, próbowałam natychmiast wstać. Pulsujący ból z tyłu głowy był tak silny, że zrobiło mi się niedobrze. Dotknęłam bolące miejsce, a gdy cofnęłam dłoń, dostrzegłam niewielką ilość krwi. Wszystko pojawiło mi się przed oczami: scena, która się tu dziś rozegrała, wybuch Arka, krzyk, burza.

Teraz cisza panująca wokół natchnęła mnie dziwnym spokojem. Oznaczała, że nie było go w domu. Dotknęłam dłonią policzka, który nadal lekko piekł. Uderzył mnie dziś wyjątkowo mocno. Momentalnie mnie olśniło.

Julka.

Gdzie ona jest?

A jeśli to widziała?

Panika wzbierała we mnie coraz bardziej, piętrzyła się jak fala, która w każdej chwili mogła mnie pochłonąć.

Próbowałam się podnieść, ale przeszywający ból pleców sprowadził mnie z powrotem na podłogę. Rozmasowałam skroń, próbując sobie przypomnieć, czy moja córka mogła być świadkiem tej brutalnej sceny. Z ulgą uświadomiłam sobie, że przecież była u moich rodziców, bezpieczna, z dala od koszmaru, jaki rozgrywał się tutaj. Ostatnie, czego chciałam, to obecność córki, podczas gdy Arek mnie bije.

Przymknęłam powieki i coś we mnie pękło. Rozpłakałam się głośno, chcąc pozbyć się tych negatywnych emocji, bólu, zawodu, rozgoryczenia. Nie wiem, jak długo zanosiłam się płaczem, ale gdy przestałam, ani trochę nie było mi lżej. W mojego męża znowu wstąpił potwór, a krzywdzenie mnie przychodziło mu z przerażającą łatwością. Czy on mnie w ogóle kocha? – zadałam sobie pytanie, na które wcale nie chciałam otrzymać odpowiedzi. Bo po co? Miłość, szczera, prawdziwa, z głębi serca, nie potrzebowała zapewnień, nie rodziła takich pytań.

Ciszę przerwało pukanie do drzwi. Zdezorientowana podkuliłam nogi i objęłam je ramionami. Wiedziałam, że to nie mógł być Arek, on przecież wszedłby bez pukania. Ale skoro nie był to on, to kto?

Klucz zgrzytnął w zamku i ktoś nacisnął klamkę. Nie mogłam uspokoić przyspieszonego oddechu, nie chciałam, aby ktokolwiek widział mnie w takim stanie, a tym bardziej… Mama.

Weszła do środka, a jej wzrok spoczął na mnie. Stanęła jak porażona. Widziałam jej przerażoną, a jednocześnie zatroskaną twarz.

– Córeczko…

W ułamku sekundy znalazła się przy mnie, uklękła i patrzyła rozbieganym wzrokiem na moją twarz, ręce, nogi. Pogładziła mnie po głowie, a gdy na dłoni zobaczyła krew, krzyknęła:

– Boże drogi, ty krwawisz! Co się stało?

– Potknęłam się na mokrej podłodze, nie zdążyłam złapać równowagi i uderzyłam głową o ścianę, to nic poważnego – wyrzuciłam z siebie słowa, które pierwsze przyszły mi na myśl.

Po co miałam ją martwić? Wyznanie prawdy byłoby dla niej druzgocące, nigdy nie wyznałam jej prawdy o Arku. Tym razem też nie chciałam się z nią tym dzielić.

Po jej minie widziałam, że waha się, czy mi wierzyć.

– Eliza, nie gadaj głupstw, przecież widzę, że ledwo żyjesz, ty…

– Mamo, nic mi nie będzie, samo przejdzie – weszłam jej w słowo, aby jak najszybciej zamknąć temat.

Dotknęła ciepłą dłonią mojego ramienia, tego, za które mnie pociągnął, i zamarła.

– Matko kochana. To… Arek cię skrzywdził? Ale… Nie, to niemożliwie – jąkała się, kompletnie zdezorientowana. Wodziła wzrokiem po moim ramieniu, na którym widniał siniak. Arek tak mocno je ścisnął, że zostawił ślad.

W moich oczach zaszkliły się łzy. Nie odpowiedziałam; odwróciłam głowę, żeby nie patrzyła, jak płaczę, jak wylewam z siebie żal i rozgoryczenie, jak walczę ze sobą.

– Jak on mógł, co za drań. Niech się tylko ojciec dowie, to mu nogi z dupy…

– Mamusiu, proszę – wyszeptałam, jak wtedy, gdy będąc małą dziewczynką, potrzebowałam jej pomocy czy wsparcia. – Pomóż mi, ale na razie nie mówmy nic tacie, on tego nie przeżyje, wiesz jakie ma słabe serce…

Pokryte zmarszczkami policzki mamy były mokre od łez.

– Moja dziewczynka, moje dziecko, nie pozwolę, żeby znów podniósł na ciebie rękę.

Zamknęła mnie w uścisku, który był jak plaster na świeżą ranę. Otulał i koił, na chwilę, na moment.

– Zabiorę cię do nas, tam będziesz bezpieczna.

– A Julka? Nie chcę, żeby widziała mnie w takim stanie.

– Przejaśniło się, więc poszła z Dianą i Nikodemem na spacer, nie martw się. O tatę też nie, jest u Bartka na partyjce brydża, pewnie zasiedzi się do wieczora.

Pomogła mi wstać, co przyszło z trudem. Bolało mnie całe ciało, ale najbardziej serce, które zostało złamane, a jego poskładanie będzie wymagało wiele wysiłku, czasu i trudu. Raz już posklejałam je w całość, lecz tym razem to nie będzie takie proste.

Rodzice mieszkali w sąsiedniej kamienicy, zaledwie kilkanaście metrów od nas; przez całą drogę nie mogłam wyzbyć się lęku, że za naszymi plecami zjawi się Arek. Ukradkiem spojrzałam na równy rząd zaparkowanych na chodniku samochodów. Na szczęście nie było wśród nich czarnego mercedesa.

W mieszkaniu unosił się zapach świeżych kwiatów, zupy dyniowej i waniliowej świecy, którą mama lubiła zapalać w chłodne jesienne dni, szczególnie takie jak dziś. Odetchnęłam głęboko, chłonąc zapach domu, który dawał mi poczucie bezpieczeństwa, otulał mnie niczym ciepły koc.

Mama opatrzyła moją ranę, która na szczęście okazała się płytka, po czym zaprowadziła mnie do pokoju, w którym spała Julka, gdy zostawała u nich na noc.

– Połóż się, córeczko, wiem, że to niełatwe, ale spróbuj zasnąć. A jak wstaniesz, zagrzeję ci zupy. – Okryła mnie kocem, pocałowała we włosy i wyszła.

Czułam się teraz jak mała dziewczynka, która złapała przeziębienie. Tymczasem dotknęła mnie bolesna rzeczywistość, a znalezienie na nią lekarstwa trochę potrwa. Zamknęłam oczy, przytuliłam twarz do poduszki, ale ledwo opuściłam powieki, zobaczyłam rozzłoszczonego Arka. Jego krzyk boleśnie odbijał się echem w mojej głowie. Miałam wrażenie, że to się dzieje naprawdę. Niemal czułam jego zapach, oddech. Liczyłam się z tym, że takie koszmary będą mnie nawiedzać nieustannie; wiedziałam jednak, że muszę oduczyć się takiego życia, nie chciałam więcej być ofiarą. Walka z rozrywającym od środka bólem nie była łatwa.

Sięgnęłam pamięcią do chwil spędzonych z Julką, moim światłem w tunelu pełnym chaosu, bólu i zwątpienia. Zadziwiające, jak bardzo dziecięca radość potrafi pomóc dorosłej osobie. Po chwili, z obrazem uśmiechniętej córeczki pod powiekami, odpłynęłam w sen, który był mi tak bardzo potrzebny.

* * *

Czyjaś dłoń sunęła po moich plecach, przyprawiając mnie o lęk.

– Proszę, zostaw, nie krzywdź mnie – wyszeptałam przez sen.

– Córeńko, to tylko ja. – Do moich uszu dobiegł kojący głos mamy. – Przyszłam sprawdzić, jak się czujesz.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na jej zatroskaną twarz. Miała opuchnięte powieki.

– Płakałaś? – zapytałam.

Mama przytaknęła wstydliwie.

– W głowie mi się nie mieści, że mógł cię skrzywdzić. Sądziłam, że jesteście szczęśliwi.

– Niestety, mamo.

– Czy… Czy to trwa od dawna…?

Nabrałam powietrza w płuca i spojrzałam uważnie na mamę. Chciałam powiedzieć jej o wszystkim, wyrzucić z siebie każdą, nawet najmniejszą cząstkę bólu, ale z przedpokoju dobiegł nas hałas.

– Och… To pewnie Diana z dziećmi. – Mama się zmieszała.

– Później porozmawiamy. – Położyłam dłoń na jej kolanie. – Spróbuję jeszcze się zdrzemnąć. A ty idź do nich, zanim zaczną coś podejrzewać – zniżyłam głos do szeptu.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Paulina Wiśniewska, 2021

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2021

Zdjęcia na okładce: © Lyona/Shutterstock

Redakcja: Malwina Kozłowska

Korekta: Monika Ślusarska

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8195-556-0

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.