Projekt okładki
Krzysztof Krawiec

Korekta
Robert Pniewski
Małgorzata Stempowska

Skład i łamanie
Krzysztof Szporak

Koordynator projektu
Joanna Zimny

© Copyright by Krzysztof Gawkowski

ISBN 978-83-960681-1-8

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora.

www.rozpisani.pl

info@rozpisani.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Hani

Prolog

Dojrzały, smukły mężczyzna szedł 35. ulicą na wschód i zastanawiał się, czy na pewno wszystko przewidział.

– Jedno zaskoczenie na dziś wystarczy – powiedział sam do siebie i zmarszczył brwi. Kiedy wychodził z domu, nic nie zapowiadało, że zacznie padać śnieg. Teraz, lekko przemoczony, kroczył w padającym białym puchu, ale na szczęście do celu było już blisko. Zatrzymał się i z szarego długiego płaszcza wyciągnął zmiętego papierosa.

„Ostatnia zapałka” – pomyślał. Odpalając iskrę, przypomniał sobie o zeszłotygodniowych fajerwerkach, które olśniły całe miasto. To był jeden z najpiękniejszych pokazów sztucznych ogni, jakie kiedykolwiek widział. Od Nowego Roku nie minął jeszcze tydzień, a niestety już zaczęły się nowe, tegoroczne kłopoty. W poniedziałek rano zjawił się inspektor finansowy, który przypominał o niezapłaconej grzywnie i konsekwencjach, jakie mogą go spotkać. Zamiast polubownej rozmowy i kolejnego wykrętu skończyło się na karczemnej awanturze. Dziesięć dni. Tyle dostał na ostateczne uregulowanie zaległości. Później czekał go już tylko wniosek o licytację mieszkania.

„Dobrze, że trafiła się ta robota” – pomyślał i w tym momencie zapałka zgasła.

– Fuck! To jakaś klątwa – powiedział na głos.

– Przepraszam, czy ma pan zapałki? – Zaczepił młodego kulejącego mężczyznę.

– Niestety, przepraszam. – Usłyszał w odpowiedzi.

„Czy dziś może się coś udać bez komplikacji? Jest siódmy stycznia. Miało być szczęśliwie, a jest jak zawsze” – pomyślał. Ruszając dalej, schował papierosa do bocznej kieszeni i postawił kołnierz płaszcza. Skręcając w prawo, w Ósmą Aleję, zobaczył wzbijającego się ku niebu olbrzyma. Elewacja budynku składała się z naprzemiennych pionowych pasów, ciepłej szarej cegły i okien, co dawało wrażenie odważnie wymodelowanej figury.

„Te nowe budynki są wspaniałe” – pomyślał i skierował wzrok w stronę lśniącego napisu Hotel New Yorker. Doskonale się przygotował i wiedział, że budynek jest wielowarstwowy. Kiedy w 1928 roku przedstawiano początkowy projekt hotelu, miał mieć trzydzieści osiem pięter, a jego koszt szacowany był na osiem milionów dolarów. W czasie inwestycji wiele się jednak pozmieniało i gdy kończono pracę, w ostatnich miesiącach 1929 roku, budynek urósł do czterdziestu trzech pięter, a jego ostateczny koszt wyniósł ponad dwadzieścia dwa miliony dolarów. Hotel był fascynujący – mógł poszczycić się liczbą dwóch i pół tysiąca pokoi, co czyniło go największym tego typu obiektem na Manhattanie.

Do budynku wszedł jak do siebie. Od wtorku przychodził tu codziennie i kolejny raz wydawał się normalnością. Skierował się do wind i czekał, aż jedna z nich zawiezie go na trzydzieste trzecie piętro.

„To będzie szybka kasa” – myślał, jadąc powoli w górę. Zapłaci grzywnę i zostanie jeszcze na jakąś imprezę. Wszystko miał przemyślane. Przez ostatnie dwa dni stary zachowywał się dokładnie tak samo. O godzinie dziesiątej rano wychodził z pokoju, zjeżdżał na dół na śniadanie i punktualnie po trzydziestu minutach wracał. Wszystko jak w zegarku, więc i zadanie banale. Chwilę odczeka, aż klient zjedzie do restauracji, wchodzi do pokoju, zabiera, co trzeba, i maksymalnie po dziesięciu minutach znika. Bułka z masłem – skonstatował.

Przyczaił się w bocznym korytarzu i spojrzał na zegarek. Była dziewiąta pięćdziesiąt pięć. 

– To chyba będzie najłatwiej zarobiona stówka w moim życiu – powiedział cicho. Ze zleceniodawcą umówił się na jutro na wieczór, więc gdyby nawet dziś coś nie wyszło, zawsze robotę można powtórzyć kolejnego dnia.

Z lekkiego letargu wyrwał go szczęk drzwi. Zerknął w stronę bocznego korytarza. Z pokoju nr 3327 wychodził mężczyzna. „Punktualnie” – pomyślał. Kiedy drzwi windy się zamknęły, odczekał minutę i powoli ruszył w stronę apartamentu. Z wewnętrznej kieszeni płaszcza wyciągnął dłuższy wytrych w kształcie grzebienia i lekko przesuwając, włożył do zamka. Kilka sekund i był w środku.

Na niepościelonym łóżku leżał czarny gruby notatnik. 

– Jesteś – zacharczał sam do siebie. To był główny punkt wizyty. Pamiętał jednak słowa siwego dżentelmena, który powiedział, że za każdy dodatkowy notes zapisany odręcznie dostanie po pięć dolarów.

„Warto się rozejrzeć” – pomyślał. W końcu pięciodolarówki nie leżą na ulicy. Zerknął w stronę biurka. Było zastawione różnego rodzaju urządzeniami, zresztą cały pokój wyglądał jak małe laboratorium. Nie było jednak niczego, co przypominałoby notatniki. Otworzył szafę i w tym momencie usłyszał szczęk klamki. Do pokoju powoli wtoczył się gospodarz.

W głowie złodzieja pojawiła się setka myśli z jedną główną, która uderzała go coraz mocniej. Nie miał maski. Mężczyzna na pewno go rozpozna. Nie przewidział tego. Chciał się zerwać do ucieczki, ale przybysz stał jak sparaliżowany w drzwiach i ani się nie ruszał, ani nic nie mówił.

W końcu starszy mężczyzna się odezwał:

– Czego chcesz? Nie mam tu żadnych pieniędzy.

Napastnik nie odzywał się. Stał w milczeniu i powoli włożył rękę do płaszcza. W jednej chwili doskoczył do mężczyzny i wbił mu tuż za uchem małą igłę. Gospodarz próbował się bronić, ale po kilku sekundach jego ciało zwiotczało, a złodziej delikatnie ułożył je w naturalnym położeniu blisko łóżka.

„Fuck, fuck, fuck, co teraz będzie?!” – krzyczał w myślach.

Doskonale wiedział, że zaaplikowany środek doprowadzi do śmierci mężczyzny. Użył tej metody już drugi raz i dobrze pamiętał, że maksymalnie po kilku godzinach, bez podania leków, pacjenta czeka niechybny zgon. Decyzję podjął jednak gwałtownie, obawiając się konsekwencji rozpoznania.

„Może będzie jak poprzednio, gdy u ofiary stwierdzono, że przyczyną śmierci był zakrzep tętnicy wieńcowej” – myślał. Śmiertelną truciznę otrzymał jako zapłatę od chińskiego emigranta, który dał mu to w zamian za wpisanie na listę zdolnych do pracy. Wtedy nie sądził, że dwóch małych strzykawek z fiolkami będzie zmuszony użyć sam. Szukał nawet kupca, ale chętnych nie było.

Teraz nie było już wyboru. Co będzie, to będzie – bił się z myślami. Gdy układał ofiarę blisko łóżka, zauważył pod materacem karton pełen notatników. Spakował wszystko do zielonej torby, którą przyniósł ze sobą, i szybko wymknął się z pokoju. Przed wyjściem na zewnętrznej klamce zawiesił wywieszkę: „Proszę nie przeszkadzać”.

Zjeżdżając windą, czuł, jak serce bije mu wielokrotnie szybciej niż zazwyczaj. Pamiętał, jak w piątkowy sylwestrowy wieczór obiecał sobie, że ten nowy, 1943 rok będzie lepszy...

Rozdział I

Miała to wreszcie za sobą. Właściwie nie potrafiła określić, jak się czuje. Szczęśliwa? Chyba tylko dlatego, że może zdjąć te niewygodne ciuchy i przebrać się w coś wygodnego.

Bogna do domu wracała sama. Wszyscy studenci, w eleganckich strojach, poszli prosto do ulubionego baru City Pub przy ul. Podchorążych. To tam przez ostatnie trzy lata odbywały się studenckie popijawy. Tym razem szykowała się wyjątkowa impreza. Przecież licencjat broni się tylko raz. Bogna miała dość towarzyskie usposobienie, ale dziś brak w niej było szczególnej ochoty, by przesiadywać w pubie, pomimo że obsługiwał jej ulubiony barman o ślicznym, śnieżnobiałym uśmiechu. Specjalnie znalazła jak najszybszy pociąg do Bydgoszczy. Gdy przyjedzie, Karol już zdąży wrócić z pracy. Zresztą i tak już od dłuższego czasu miała zapasowy klucz do jego mieszkania.

Próbowała sobie wyobrazić, co właśnie porabia jej poukładany brat. Jest dość wcześnie, przynajmniej jak dla niej. Przypomniała sobie, że najczęściej o tej godzinie jadał śniadanie. Możliwe, że akurat odchodził od swojego biurka, gdzie pieczołowicie kreślił plany albo robił jakiś model. Przechodził szybkim krokiem przez korytarze, starając się na nikogo nie wpaść. Nie przepadał za przypadkowymi interakcjami, jak sam powiadał. Pewnie siedzi gdzieś sam z kanapką w ręku i stara się nie utrzymywać z nikim kontaktu wzrokowego. Kanapka wygląda oczywiście, jakby ktoś ją wydrukował w drukarce 3D. Karol nawet chleb tostowy kupował po to, aby wszystko się w środku idealnie dopasowało. Szkoda tylko, że sałata nie chciała się podporządkowywać.

Za to ona od jakiegoś czasu nie mogła skupić się na studiach. Chociaż architekturę krajobrazu studiowała z prawdziwą pasją, gdy zaczęła pisać pracę, uzmysłowiła sobie, że czegoś jej brakuje. Właściwie to nie była pewna czego. Chciała zapytać Karola, czy jemu też czegoś brakowało. Czy z tego powodu spakował manatki i wyjechał do Bydgoszczy?

A może czegoś miał w nadmiarze? Im była starsza, tym bardziej zadziwiała ją rozbieżność charakterów mamy i brata. Od kiedy trafił do technikum, chyba już w ogóle nie potrafili się porozumieć z mamą. Ona była najbardziej emocjonalną i wrażliwą osobą, jaką znała. Czuła jak sejsmograf. Każdy kryzys kończył się niemal rozdzieraniem szat i awanturą słyszalną po drugiej stronie ulicy. Zresztą i ona ostatnio miała problemy z porozumiewaniem się z mamą.

Teraz jej myśli krążyły tylko wokół wyjazdu. Chciała wpaść do domu, przebrać się, pochwalić egzaminem i z zapakowaną już torbą pobiec na dworzec. Im mniej będzie rozmawiać z mamą, tym lepiej.

W domu było cicho. Podejrzanie cicho. Przez chwilę Bogna zastanawiała się, czy matka nie przygotowała jakiejś niespodzianki. W końcu szykowała się niebagatelna okazja. Młodsza córka obroniła dyplom. Co z tego, że dopiero licencjacki. Co z tego, że studia ani trochę nie podobały się matce. Zawsze to jakiś sukces. Nie byłoby to jednak w jej stylu. Uzmysłowiła sobie, że mama nigdy nie robiła niespodzianek. Zresztą ani jej, ani Karolowi.

Zdjęła niewygodne szpilki, rzuciła żakiet na szafkę z butami i poszła szukać mamy. Nie było jej w kuchni, ale po chwili usłyszała szloch w salonie. Matka siedziała skulona na kanapie, ramiona podrygiwały jej rytmicznie.

– Mamo, co się stało? – zapytała zaniepokojona.

– Jeszcze pytasz?! Przecież ty mi nigdy o niczym nie mówisz! Zawsze dowiaduję się na końcu!

A więc jednak. Mama dowiedziała się o wszystkim, zanim Bogna podjęła ostateczną decyzję. Chciała ją jeszcze na spokojnie skonsultować z Karolem. On zawsze potrafił podejmować najrozsądniejsze decyzje w rodzinie.

– To nie tak, zaraz ci wszystko wyjaśnię – zaczęła błagalnym tonem i usiadła zaraz obok niej na kanapie.

– Co tu jest do wyjaśniania?! Kiedy to się dokładnie stało? Przecież ten dziennikarz musiał z tobą rozmawiać! – Mama dość mocno ją odepchnęła, a Bogna dynamicznie wstała z łóżka. W jej głosie narastała nerwowość, gdzieś czaiła się histeria.

– Jaki dziennikarz? O czym ty mówisz? Przecież ja nie znam żadnego dziennikarza!

Matka skrzywiła się i niemal rzuciła gazetą w całkowicie zdezorientowaną córkę. Ta uchwyciła zmięte kartki i na pierwszej stronie przeczytała ogromny nagłówek: „Pobeda Investments, co ukrywacie?”. Pod spodem były zdjęcia pary. Kobieta była dziennikarką „Nowego Expresu”, a młody mężczyzna inżynierem w firmie. Bogna natychmiast rozpoznała Karola.

– Myślałaś, że o niczym się nie dowiem? – wykrzyknęła ponownie matka.

Studentka z gazetą w ręku opadła na kanapę. Karol zaginął. Ale jak, kiedy? Co tu się dzieje? Co to wszystko oznacza? Bogna starała się zrozumieć informacje zawarte w artykule. Ta dziennikarka i jej brat zaginęli? Nikt nie wie, gdzie są? Była w coraz większym szoku. Przecież Karol doskonale wiedział, że wybiera się do niego. Sam ustalił ten właśnie termin. Dlaczego nie powiedział jej, że gdziekolwiek wyjeżdża?

Mama wyrzucała z siebie kolejne pytania, nie zważając na fakt, iż córka nie odpowiada i próbuje się skupić.

– I jak zwykle mnie ignorujesz! – Matka bębniła palcami coraz bardziej, już kompletnie nad sobą nie panując.

Tego było za wiele. Dziewczyna wstała z gniewną miną i podeszła bardzo blisko matki. Ta chyba się przestraszyła, bo nawet jej ciche szlochy ustały. Nie wyglądała najlepiej. Jej rude włosy były potargane, a tusz rozpłynął się i tworzył właśnie brudne strumienie na policzkach. Była naprawdę zrozpaczona i Bogna wiedziała, że tym razem matka nie przesadza. Sama czuła, jakby ktoś rozdarł jej serce.

– Mamo, nie mów tak. Wiesz coś więcej?

– Skąd mam niby wiedzieć?!

– Nikt z tobą na pewno nie rozmawiał? Nie dzwonił? Masz wiecznie rozładowany telefon. Gdzie on jest?

– W torebce. – Zaszlochana kobieta wskazała ręką w stronę wąziutkiego przedpokoju.

Bogna pobiegła po telefon. Ku jej zdziwieniu był naładowany. I nikt nie dzwonił. Z telefonem w ręku usiadła na swoim ulubionym fotelu. Próbowała się czegokolwiek dowiedzieć od mamy, ale każde nowe pytanie wywoływało tylko kolejną falę rozpaczy. Przez chwilę czuła się jak zły policjant, który próbuje wyciągnąć zeznania od niewinnej ofiary. Czuła, że powoli zaczyna przechodzić jej złość i włącza się troska. Czy w tym domu jest gdzieś melisa? Biorąc pod uwagę usposobienie matki, w którejś z szafek powinien być roczny zapas uspokajającego ziółka. Nie zdążyła. W tym momencie mama pochyliła się do przodu, mówiąc, że źle się czuje, jakby zaraz miała zemdleć. Bardzo ciężko oddychała. Przerażona dziewczyna podała jej szklankę wody, kazała spokojnie oddychać i zadzwoniła pod numer 112. Gdy usłyszała głos w słuchawce, kątem oka dostrzegła, jak mama osuwa się na łóżko i traci przytomność.

***

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki