NASTROJOWA, PEŁNA MAGII SAGA RODZINNA

Sześć sióstr. Choć urodziły się na różnych kontynentach, wychowały się razem w bajecznej posiadłości na prywatnym półwyspie Jeziora Genewskiego. Adopcyjny ojciec nadał im imiona mitycznych Plejad. Dopiero po jego śmierci, korzystając ze wskazówek, które im zostawił, każda z nich odnalazła nie tylko własne korzenie, ale też swoją drogę w życiu. Wciąż jednak nie wiadomo, kim jest siódma siostra i co się z nią stało.

MEROPE

Mija rok od śmierci Pa Salta. Siostry D’Aplièse szykują się do rejsu po Morzu Egejskim, by złożyć wieniec w miejscu, gdzie spoczął ich ojciec. I właśnie wtedy prawnik rodziny podaje im imię i adres dziewczyny, która najprawdopodobniej jest ich Zaginioną Siostrą. Lecz tylko jej matka, Mary McDougal, ma coś, co może to potwierdzić. Maja, Ally, Star, CeCe, Tiggy i Elektra przemierzają pół świata – od Nowej Zelandii, przez Toronto, Londyn, Prowansję, aż po Dublin – by zdobyć dowód.

Mary wciąż się im jednak wymyka. Ale bardziej niż przed nimi ucieka przed własną przeszłością… Dopóki nie poznaje historii, która rozpoczęła się ponad sto lat wcześniej. Historii o poświęceniu, nienawiści i miłości wbrew wszystkiemu.

Lucinda Riley

Urodziła się w Irlandii. We wczesnej młodości próbowała swoich sił jako aktorka, grała zarówno na deskach teatru, jak i w filmach, pracowała też w telewizji. Pierwszą powieść napisała w wieku 24 lat. Jej książki zostały przetłumaczone na ponad 37 języków i sprzedane w ponad 30 milionach egzemplarzy na całym świecie. Wielokrotnie trafiały na listy bestsellerów „Sunday Timesa” i „New York Timesa”.

Autorka w ostatnich latach pracowała nad kolejnymi tomami z fantastycznie przyjętej serii Siedem Sióstr. Inspiracją do jej powstania były opowieści mitologiczne o siedmiu siostrach – Plejadach – zamienionych po śmierci w gwiazdy. Każda z bohaterek – adoptowanych sióstr – nosi imię jednej z nich.

Wszystkie książki z serii – Siedem Sióstr, Siostra Burzy, Siostra Cienia, Siostra Perły, Siostra Księżyca, Siostra Słońca oraz Zaginiona Siostra – stały się światowymi bestsellerami. Prawa do serialu na ich podstawie zostały kupione niemal natychmiast przez hollywoodzką firmę producencką!

LUCINDARILEY.COM

Tej autorki

DOM ORCHIDEI

DZIEWCZYNA NA KLIFIE

TAJEMNICE ZAMKU

RÓŻA PÓŁNOCY

SEKRET LISTU

DRZEWO ANIOŁA

SEKRET HELENY

POKÓJ MOTYLI

DZIEWCZYNA Z NEAPOLU

Cykl SIEDEM SIÓSTR

SIEDEM SIÓSTR

SIOSTRA BURZY

SIOSTRA CIENIA

SIOSTRA PERŁY

SIOSTRA KSIĘŻYCA

SIOSTRA SŁOŃCA

ZAGINIONA SIOSTRA

Tytuł oryginału:

THE MISSING SISTER (BOOK 7 OF THE SEVEN SISTERS SERIES)

Copyright © Lucinda Riley 2021

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o. 2021

Polish translation copyright © Anna Esden-Tempska 2021

Redakcja: Joanna Kumaszewska

Projekt graficzny okładki polskiej: Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.

Projekt graficzny serii okładek włoskich: Yoshihito Furuya

Projekt graficzny okładki włoskiej: Rocio Isabel González © Giunti Editore S.p.A.,
Firenze-Milano, www.giunti.it

Zdjęcie na okładce: © Christiano/Shutterstock.com

ISBN 978-83-8215-624-9

Wydawca
WYDAWNICTWO ALBATROS SP. Z O.O.
Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa
www.wydawnictwoalbatros.com
Facebook.com/WydawnictwoAlbatros | Instagram.com/wydawnictwoalbatros

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, hachi.media

Dla Harry’ego

Odwaga to wiedzieć, czego się nie bać.

Platon

Dramatis personae

ATLANTIS

Pa Salt – adopcyjny ojciec sióstr

Marina (mama) – opiekunka sióstr

Claudia – gospodyni w Atlantis

Georg Hoffman – prawnik Pa Salta

Christian – szyper

SIOSTRY D’APLIÈSE

Maja

Ally (Alkione)

Star (Asterope)

CeCe (Celaeno)

Tiggy (Tajgete)

Elektra

Merope (nieodnaleziona)

Mary-Kate

Dolina Gibbston, Nowa Zelandia

Czerwiec 2008

1

Pamiętam dokładnie, gdzie byłam i co robiłam, kiedy zobaczyłam, że ojciec umiera. Stałam mniej więcej w tym samym miejscu co teraz, oparta o poręcz drewnianej werandy otaczającej nasz dom. Patrzyłam na ludzi zbierających winogrona, posuwających się wolno wzdłuż równych rzędów krzewów, ciężkich od dojrzałych owoców. To był urodzajny rok. Już miałam zejść po schodkach, żeby dołączyć do pracujących, kiedy kątem oka dostrzegłam, jak górująca nad wszystkimi sylwetka ojca nagle znika z pola widzenia. Z początku wydało mi się, że przykląkł, by podnieść winne grono – nie znosił marnotrawstwa w żadnej postaci, co przypisywał prezbiteriańskim tradycjom wpojonym mu przez rodziców pochodzących ze Szkocji – ale zaraz zobaczyłam, jak ludzie pracujący przy sąsiednich rzędach rzucają się w jego stronę. Z werandy do tego miejsca było jakieś sto metrów i nim tam dobiegłam, ktoś już rozpiął mu koszulę i starał się go reanimować, naciskając na pierś i wdmuchując mu powietrze do ust. Ktoś inny wzywał pogotowie. Karetka przyjechała po dwudziestu minutach.

Kiedy kładli go na nosze, jego twarz była jak z marmuru. Od razu wiedziałam, że nigdy już nie usłyszę jego niskiego mocnego głosu, który choć miał w sobie tyle powagi, to w jednej chwili mógł przejść w śmiech. Łzy płynęły mi po twarzy, gdy pocałowałam go lekko w ogorzały, wysmagany wiatrami policzek i powiedziałam mu na pożegnanie, że go kocham. Kiedy teraz o tym myślę, całe to potworne doświadczenie wydaje mi się czymś nierealnym – to przejście, od pełni życia do… no, nie wiem… pustego, pozbawionego energii ciała. Tego nie da się pojąć.

Od wielu miesięcy cierpiał na bóle w klatce piersiowej, ale udawał, że to tylko niestrawność. Wreszcie udało się go przekonać, by poszedł do lekarza. Dowiedział się, że ma wysoki poziom cholesterolu i musi przestrzegać diety. Razem z matką martwiłyśmy się bardzo, bo nadal jadł, co chciał, i codziennie wypijał do kolacji butelkę czerwonego wina z własnej winnicy. To, że wreszcie stało się najgorsze, nie powinno być dla nas zaskoczeniem. Ale może uważałyśmy go za niezniszczalnego. Jego silna osobowość i pogoda ducha podtrzymywały to złudzenie. Jednak, jak z goryczą stwierdziła matka, wszyscy jesteśmy tylko zwykłymi śmiertelnikami. Tata przynajmniej żył po swojemu do samego końca. Poza tym skończył siedemdziesiąt trzy lata, o czym zawsze zapominałam, bo wydawał się w tak dobrej formie fizycznej i umiał cieszyć się chwilą.

W efekcie czułam się oszukana. Przecież miałam dopiero dwadzieścia dwa lata i choć zawsze wiedziałam, że pojawiłam się w życiu rodziców dość późno, znaczenie tego dotarło do mnie dopiero po tym, jak tata zmarł. Przez parę miesięcy po jego śmierci złościłam się na tę niesprawiedliwość. Mój starszy brat, Jack, który miał trzydzieści dwa lata, miał szczęście spędzić z tatą dziesięć lat więcej.

Mama najwyraźniej wyczuwała mój gniew, choć nigdy jej o nim nie wspominałam, więc zaczęły mnie gnębić wyrzuty sumienia; w końcu to nie była jej wina. Bardzo ją kochałam – zawsze byłyśmy sobie bliskie – i widziałam, że ona też cierpi. Robiłyśmy, co w naszej mocy, by się nawzajem pocieszyć, i jakoś przebrnęłyśmy przez to razem.

Jack był wspaniały – zajął się wszystkimi okropnymi formalnościami po śmierci taty. Musiał też przejąć prowadzenie winnicy, przedsiębiorstwa, które mama z tatą stworzyli od podstaw, ale mój brat był przynajmniej dobrze przygotowany przez ojca do tego zadania.

Od małego chodził z ojcem, kiedy ten doglądał swoich cennych krzewów, które między lutym a kwietniem, w zależności od pogody, rodziły grona, przekształcające się w końcu w cudowne – a ostatnio i nagradzane – pinot noir. Butelki tego wina leżakowały potem w piwnicy, a wreszcie rozwożono je po całej Nowej Zelandii i Australii. Tata wyjaśnił Jackowi wszystkie etapy produkcji, nim mój brat skończył dwanaście lat. Już w tym wieku tyle umiał, że byłby pewnie w stanie sam zarządzać pracownikami.

Kiedy skończył szesnaście lat, oficjalnie zadeklarował, że chce przyłączyć się do ojca i pewnego dnia prowadzić winnicę. Tata był w siódmym niebie. Jack pojechał studiować ekonomię, a potem zaczął pracować w pełnym wymiarze w naszej winnicy.

– Nie ma nic lepszego, niż przekazać następcom zdrowo funkcjonujące przedsiębiorstwo – powiedział ojciec, wznosząc toast za Jacka, kiedy ten wrócił z półrocznej praktyki w winnicy w Adelaide Hills w Australii i tata uznał, że syn jest już gotowy na to, by zostać jego wspólnikiem. – Może i ty pewnego dnia do nas dołączysz, Mary-Kate – dodał. – Sto lat, za winiarzy z rodu McDougal!

Podczas gdy mój brat wpasował się w marzenia taty, ze mną było wręcz przeciwnie. Pewnie Jacka naprawdę pasjonowała produkcja świetnych win, a poza tym potrafił wyczuć wadliwe grono na kilometr i miał dryg do interesów. Ja, dorastając, widziałam, jak tata z Jackiem doglądają krzewów i z oddaniem pracują w czymś, co czule nazywaliśmy „laboratorium” (a co w rzeczywistości było tylko sporą szopą z blaszanym dachem), ale moje zainteresowania były inne. Winnica wydawała mi się czymś, co nie dotyczy mnie i mojej przyszłości, ale to nie przeszkadzało mi po szkole albo podczas wakacji i ferii pracować w naszym sklepiku czy pomagać, kiedy tylko zaszła taka potrzeba. Wino nie było jednak moją pasją. Choć tata robił wrażenie rozczarowanego, kiedy oznajmiłam, że chciałabym iść na studia muzyczne, wielkodusznie to zrozumiał.

– Pięknie – orzekł, ściskając mnie. – Muzyka to wspaniała dziedzina, Mary-Kate. A czym konkretnie chciałabyś się w przyszłości zajmować?

Nieśmiało zdradziłam, że myślę o śpiewaniu i pisaniu piosenek.

– Ambitne marzenia. Mogę tylko życzyć ci szczęścia i zapewnić, że oboje z mamą będziemy cię wspierać, prawda?

– Cudownie, Mary-Kate, bardzo się cieszę – powiedziała mama. – Wyrażanie siebie w piosence to prawdziwa magia.

Zaczęłam więc studia muzyczne. Wybrałam Uniwersytet Wiktorii w Wellingtonie, który oferował je na poziomie światowym – i cieszyłam się każdą minutą nauki. Miałam dostęp do porządnego studia, gdzie mogłam nagrywać piosenki. Otoczenie kolegów i koleżanek, którzy podzielali moją pasję, okazało się fantastyczne. Stworzyłam duet z Fletchem, który był wspaniałym przyjacielem, grał na gitarze rytmicznej, a jego głos harmonizował dobrze z moim. Ja akompaniowałam nam na keyboardzie. Od czasu do czasu dawaliśmy koncerty w Wellingtonie. Wystąpiliśmy też na gali dyplomowej w zeszłym roku i właśnie wtedy moja rodzina po raz pierwszy miała okazję usłyszeć na żywo, jak śpiewam i gram.

– Jestem z ciebie taki dumny, MK – powiedział tata i mnie uściskał.

To była jedna z najpiękniejszych chwil w moim życiu.

– I teraz, rok po dyplomie, nadal plączę się po winnicy – mruknęłam. – A coś ty sobie myślała? Że zwrócą się do ciebie ludzie z jakiejś wytwórni jak Sony i będą błagać, żebyś podpisała z nimi kontrakt?

Odkąd opuściłam uczelnię, moja przyszłość malowała się w coraz czarniejszych barwach. W dodatku po śmierci taty nie byłam w stanie skupić się na komponowaniu. Miałam wrażenie, że jednocześnie straciłam dwie miłości swojego życia, zwłaszcza że były ze sobą tak ściśle związane. Tata uwielbiał piosenki śpiewane przez różne wokalistki i to mnie zainspirowało. Dorastałam, słuchając Joni Mitchell, Joan Baez i Alanis Morissette.

Czas spędzony na studiach w Wellingtonie uświadomił mi, jak bezpieczne i idylliczne miałam dzieciństwo. Dolina Gibbston była niczym rajski ogród. Góry wyrastające wokół niej stanowiły przyjemną fizyczną barierę od reszty świata, a żyzne ziemie w magiczny sposób rodziły mnóstwo owoców.

Pamiętam, jak nastoletni Jack podstępnie namówił mnie do zjedzenia jeżyn z kolczastych dzikich krzewów za domem i jego śmiech, kiedy wypluwałam kwaśne owoce. W tamtych czasach chodziłam samopas. Rodzice nie bali się o mnie. Wiedzieli, że w tej cudownej wiejskiej krainie nie stanie mi się nic złego. Mogłam bawić się w chłodnych, przejrzystych strumieniach czy gonić króliki wśród szorstkich traw. Tata z mamą pracowali w winnicy. Robili wszystko, od sadzenia krzewów i zabezpieczania ich przed wygłodniałymi dzikimi zwierzętami, po zbieranie owoców i wyciskanie ich. A ja żyłam w swoim świecie.

Jasne poranne słońce przesłoniła nagle chmura, nadając dolinie ciemniejszy odcień zieleni. To było ostrzeżenie, że nadchodzi zima i nie po raz pierwszy zaczęłam się zastanawiać, czy mój przyjazd tu nie był błędem. Kilka miesięcy wcześniej mama po raz pierwszy wspomniała o swoim pomyśle, by wziąć sobie „wolne” na – jak to określiła – „wielką podróż” dookoła świata. Chciała odwiedzić przyjaciół, których nie widziała od lat. Spytała, czy nie miałabym ochoty się z nią wybrać. W tym czasie miałam jeszcze nadzieję, że nagranie demo, które zrobiliśmy z Fletchem i tuż przed śmiercią taty rozesłaliśmy do światowych wytwórni płytowych, wywoła jakieś zainteresowanie. Niestety, na półce w moim pokoju rosła sterta odpowiedzi w stylu: Ten rodzaj muzyki nie jest tym, czego w tej chwili szukamy.

– Kochanie, chyba nie muszę ci mówić, że jeśli chodzi o możliwość przebicia się, rynek muzyczny jest jedną z najtrudniejszych branż – powiedziała mama.

– Dlatego sądzę, że powinnam tu zostać – odparłam. – Pracujemy z Fletchem nad nowym materiałem. Nie mogę opuścić tonącego statku.

– Na pewno, racja – przyznała. – Przynajmniej masz winnicę, gdzie zawsze możesz wrócić i pracować, gdyby coś poszło nie tak.

Wiedziałam, że mówi to z dobrego serca i powinnam być wdzięczna, że mogłabym zarabiać, pomagając w sklepie i w księgowości. Ale kiedy spojrzałam na swój rajski ogród, westchnęłam ciężko, bo myśl, że miałabym tu zostać na resztę życia, nie napawała mnie optymizmem, choć w dolinie Gibbston było bezpiecznie i pięknie. Wszystko się zmieniło, odkąd poszłam na studia, a jeszcze bardziej po śmierci taty. Miałam wrażenie, że z jego odejściem przestało bić serce tego miejsca. W dodatku Jack – który przed śmiercią taty umówił się na wyjazd na lato do winnicy w Dolinie Rodanu – zdecydował z mamą, że nie powinien rezygnować z planów.

– Przyszłość winnicy leży w rękach Jacka. Musi nauczyć się, ile tylko zdoła – powiedziała mi mama. – Na miejscu zostanie nasz zarządca Doug i pokieruje wszystkim. A poza tym, to pora, kiedy nic się specjalnie nie dzieje. Idealny czas na wyjazd Jacka.

Ale kiedy wczoraj mama wyruszyła w swoją „wielką podróż”, a Jacka też już nie było, poczułam się bardzo samotna i bałam się, że popadnę w jeszcze większe przygnębienie.

– Tęsknię za tobą, tato – szepnęłam, wchodząc do kuchni, by wziąć sobie coś na śniadanie, choć nie byłam głodna. Cisza panująca w domu nie poprawiała mi nastroju. Przez całe moje dzieciństwo zawsze roiło się tu od ludzi – jak nie dostawcy lub zbieracze, to ściągający do winnicy goście, z którymi rozmawiał tata. Częstował ich próbkami naszych win i często zapraszał na kolację. Gościnność i przyjacielski stosunek leżą w naturze Kiwi – mieszkańców Nowej Zelandii. Byłam przyzwyczajona, że siadamy z całkiem obcymi ludźmi do naszego wielkiego sosnowego stołu w jadalni, z której roztaczał się widok na dolinę. Nie miałam pojęcia, jakim cudem mama potrafiła w jednej chwili wyczarować mnóstwo pyszności, ale tak się działo. A tata, wesoły i serdeczny, sprawiał, że zawsze było mnóstwo śmiechu. Bawiliśmy się doskonale.

Teraz brakowało mi także Jacka i jego spokojnej, pozytywnej energii. Lubił się ze mną przekomarzać, ale jednocześnie wiedziałam, że mam w nim wsparcie i najlepszego opiekuna.

Wyjęłam z lodówki karton soku pomarańczowego i wlałam resztkę jego zawartości do szklanki, a potem mocowałam się, by ukroić kromkę z bochenka czerstwego chleba. Zrobiłam z niej grzankę, żeby była jadalna, i wzięłam się za spisywanie listy zakupów. Musiałam uzupełnić zapasy. Najbliższy sklep był w Arrowtown. Powinnam się tam wkrótce wybrać. Choć mama zostawiła mnóstwo pojemników z gotowymi daniami w zamrażarce, jakoś nie wydawało mi się stosowne rozmrażać tak wielkie porcje tylko dla mnie.

Trzęsąc się z zimna, ruszyłam z listą do salonu. Usiadłam na starej kanapie przed wielkim kominkiem zbudowanym z szarego wulkanicznego kamienia, którego było w okolicy pod dostatkiem. Między innymi to ten kominek trzydzieści lat temu przekonał moich rodziców do kupna jednoizbowej wówczas chaty na pustkowiu. Nie było tu bieżącej wody ani żadnych wygód. Mama i tata lubili wspominać, jak to pierwszego lata oni i dwuletni Jack myli się w strumieniu między skałami za chatą, a za wygódkę służyła im zwykła dziura w ziemi.

– To było najszczęśliwsze lato w moim życiu – mawiała mama. – A w zimie zrobiło się jeszcze lepiej, bo paliliśmy w kominku.

Miała bzika na punkcie ognia. I kiedy tylko w dolinie zaczynały się mrozy, tata, Jack i ja byliśmy wysyłani po drewno ze składziku – dobrze wyleżakowane, bo narąbane dużo wcześniej. Układaliśmy je we wnękach po obu stronach kominka. Potem mama pocierała zapałkę nad umieszczonymi w nim szczapami i odprawiała rytuał rozpalania pierwszego ognia. Od tej chwili przez wszystkie dni zimy w kominku wesoło trzaskały płomienie aż do września, gdy dzikie hiacynty i przebiśniegi (których cebulki sprowadziliśmy z Europy) zakwitały pod drzewami, zwiastując początek wiosny w Nowej Zelandii.

Może powinnam tu napalić, pomyślałam, wspominając ciepły, przyjemny blask, który witał mnie w mroźne dni przez całe moje dzieciństwo, kiedy wracałam ze szkoły. Jeśli tata był metaforycznym sercem winnicy, mama i jej ogień były nim dla naszego domu.

Otrząsnęłam się z tych myśli. Przecież jestem za młoda, żeby szukać pociechy we wspomnieniach z dzieciństwa. Potrzebowałam towarzystwa, to wszystko. Problem w tym, że większość moich przyjaciół ze studiów albo wyjechała za granicę – nacieszyć się ostatnimi chwilami wolności, nim się ustatkują i znajdą zatrudnienie – albo już pracowała.

Choć mieliśmy w domu linię telefoniczną, sygnał internetu pojawiał się tylko od czasu do czasu. Wysyłanie maili było koszmarem i tata często wolał już jechać z tym pół godziny do Queenstown i korzystać z komputera swojego przyjaciela prowadzącego biuro turystyczne. Zawsze mówił, że nasza dolina to Brigadoon, jak wioska z filmu z lat pięćdziesiątych, która budzi się ze snu tylko na jeden dzień co sto lat, żeby nigdy nie zmienił jej świat zewnętrzny. Może miał rację – w dolinie wszystko pozostawało mniej więcej jak za dawnych czasów – ale na pewno nie było to miejsce dla początkującej piosenkarki, która chce zaistnieć na scenie muzycznej. Marzył mi się Manhattan, Londyn lub Sydney, ogromne budynki, gdzie mieściły się wytwórnie płytowe, które wzięłyby Fletcha i mnie pod swoje skrzydła i zrobiły z nas gwiazdy…

Moje myśli przerwał dzwonek telefonu. Poderwałam się na nogi, żeby zdążyć odebrać.

– Tu winnica – rzuciłam automatycznie, jak to robiłam od czasów dzieciństwa.

– Cześć, MK, mówi Fletch – odezwał się mój przyjaciel, skracając moje imię do inicjałów, jak wszyscy poza mamą.

– O, cześć… – Serce zabiło mi mocniej. – Jakieś nowe wieści?

– Nie, nic. Ale pomyślałem, że może skorzystam z twojej propozycji i do ciebie przyjadę. Mam kilka dni wolnego w kawiarni i chętnie ucieknę na trochę z miasta. Co ty na to?

A ja tak chętnie wyrwałabym się do miasta…

– Cudownie! Wpadaj, kiedy chcesz. Zapraszam.

– A gdyby tak jutro? Wybrałbym się samochodem, więc byłbym pewnie koło południa. Oczywiście jeśli tylko Sissy wydoli.

Sissy to furgonetka, którą Fletch i ja jeździliśmy na występy po pubach. Miała dwadzieścia lat, była cała przerdzewiała i pluła czarnym dymem z rury wydechowej, którą Fletch podwiązał sznurkiem. Mogłam tylko mieć nadzieję, że Sissy wytrzyma jakoś trzygodzinną jazdę z Dunedin, gdzie mieszkał z rodziną.

– Czyli do zobaczenia koło lunchu? – spytałam.

– Tak. Już nie mogę się doczekać. Wiesz, jak uwielbiam waszą dolinę. Może siądziemy sobie na kilka godzin przy pianinie i skomponujemy coś nowego?

– Jasne – odparłam, choć wiedziałam, że nie jestem w najlepszej formie do tworzenia czegokolwiek. – To na razie, Fletch. Do zobaczenia jutro.

Odłożyłam słuchawkę i wróciłam na kanapę, pokrzepiona na duchu perspektywą przyjazdu przyjaciela. Zawsze poprawiał mi nastrój swoim poczuciem humoru i pozytywnym podejściem do życia.

Nagle usłyszałam dochodzący z zewnątrz okrzyk i przeciągły gwizd. W ten sposób zarządca winnicy uprzedzał, że nadchodzi. Wstałam, wyszłam na taras i pomiędzy nagimi rzędami winorośli zobaczyłam zbliżającego się do domu Douga z grupką krępych wyspiarzy.

– Hej, hej! – zawołałam.

– Cześć, MK! Przyprowadziłem ekipę, żeby pokazać im, od czego zaczynać – powiedział.

– Fajnie. Cześć, chłopaki! – krzyknęłam do nich, a oni mi pomachali.

Ich obecność przyjemnie przełamała ciszę. Miałam wrażenie, że słońce wyszło zza chmur. Widok ludzi i świadomość, że jutro przyjedzie Fletch, bardzo podniosły mnie na duchu.

2

Atlantis

Jezioro Genewskie, Szwajcaria

Czerwiec 2008

– Jesteś blada, Maju. Dobrze się czujesz? – spytała Marina, wchodząc do kuchni.

– Nic mi nie jest. Po prostu nie najlepiej spałam. Myślałam o tej bombie, jaką spuścił na nas Georg.

– Tak, to szok. Kawy? – zaproponowała Marina.

– O nie, dziękuję. Chętnie napiję się herbaty z rumianku, jeśli jest.

– Oczywiście, mam rumianek – wtrąciła Claudia. Jej siwe włosy były ściągnięte jak zwykle w ciasny koczek, a surowa twarz rozpromieniła się w uśmiechu, kiedy popatrzyła na Maję, stawiając na kuchennym stole koszyczek świeżo upieczonych rogalików i bułeczek. – Pijam go co wieczór przed snem.

– Chyba coś ci dolega, Maju. Nie pamiętam, żebyś kiedyś odmówiła rano kawy – zauważyła Marina, nalewając sobie.

– Zwyczaje są po to, żeby je łamać – powiedziała Maja słabym głosem. – Najwyraźniej nie przestawiłam się jeszcze na tutejszy czas po locie.

– Nic dziwnego, chérie. To może zjedz coś, wracaj do łóżka i spróbuj zasnąć?

– Nie. Georg mówił, że zajrzy do nas, by przedyskutować, co zrobimy z… w sprawie Zaginionej Siostry. Jak sądzisz, czy jego źródła są wiarygodne?

– Nie mam pojęcia. – Marina westchnęła ciężko.

– Na pewno – wtrąciła się Claudia. – Nie wpadałby tu o północy, gdyby miał wątpliwości.

– Dzień dobry wszystkim – powiedziała Ally, dołączając do towarzystwa w kuchni.

Miała w nosidełku śpiącego Beara. Główka opadała mu na bok, a w jednej z malutkich piąstek zaciskał kosmyk kręconych, złocistorudych loków mamy.

– Może chcesz, żebym zabrała go od ciebie i zaniosła do łóżeczka? – zaproponowała Marina.

– Nie, bo jak tylko orientuje się, że jest sam, od razu budzi się i wrzeszczy. Ojej, Maju. Jakaś ty blada.

– Przed chwilą też to mówiłam – mruknęła Marina.

– Naprawdę, nic mi nie jest – powtórzyła Maja. – A właśnie… jest tu gdzieś Christian? – zwróciła się do Claudii.

– Tak, choć właśnie wybiera się łodzią na drugą stronę jeziora, żeby zrobić mi zakupy.

– Mogłabyś do niego zadzwonić i powiedzieć mu, że z nim popłynę? Muszę coś załatwić w mieście. Jeśli się pospieszymy, wrócimy na czas, żebym była tu, kiedy wpadnie Georg.

– Oczywiście.

Claudia wzięła słuchawkę, by powiadomić Christiana.

– Muszę się trochę pokrzątać po domu – oznajmiła Marina, stawiając przed Ally filiżankę kawy. – Zostawiam was więc. Jedzcie sobie w spokoju śniadanie, dziewczynki.

– Christian szykuje łódź. Będzie gotów za piętnaście minut – powiedziała Claudia, odkładając telefon. – Ja też idę. Pomogę Marinie. – Skinęła im głową i wyszła z kuchni.

– Na pewno nic ci nie jest? – spytała Ally siostrę, kiedy zostały same. – Jesteś blada jak chusta.

– Proszę, nie przesadzaj. Może w samolocie złapałam jakiegoś wirusa żołądkowego. – Maja łyknęła odrobinę herbaty. – Rany, jak tu dziwnie, prawda? Wszystko jest niby jak dawniej, kiedy żył Pa Salt. Tylko że jego już nie ma. Cokolwiek się dzieje, czuję, jak bardzo go brak.

– Ja jestem tu dłużej. Przyzwyczaiłam się trochę… ale masz rację.

– A skoro już mowa o tym, jak to ja źle wyglądam, to muszę powiedzieć, że strasznie schudłaś.

– Po porodzie zrzuciłam brzuch, to normalne.

– Nie, nie w tym rzecz. Pamiętasz, ostatni raz widziałam cię rok temu, kiedy wyjeżdżałaś stąd, by dołączyć do Theo na regatach Fastnet. Nie byłaś wtedy jeszcze w ciąży.

– Tak naprawdę byłam, ale o tym nie wiedziałam – sprostowała Ally.

– Nie miałaś żadnych objawów? Porannych mdłości czy czegoś w tym rodzaju?

– Z początku nie. Zaczęło się dopiero koło ósmego tygodnia, o ile sobie przypominam. I wtedy czułam się naprawdę paskudnie.

– A teraz za bardzo wychudłaś. Może nie dbasz o siebie?

– Kiedy jestem sama, nie chce mi się gotować. Nie warto dla jednej osoby. Poza tym, nawet jeśli siadam coś zjeść, stale zrywam się od stołu, żeby uspokoić małego. – Ally pogładziła czule policzek Beara.

– Musi być ci ciężko wychowywać samej dziecko.

– Przyznam, że tak. Oczywiście mam brata, Thoma, ale jest drugim dyrygentem w filharmonii w Bergen, więc widujemy się tylko w niedziele. A czasem nawet rzadziej, bo jeździ w trasy z orkiestrą. To nie brak snu, wieczne karmienia i zmienianie pieluch najbardziej mnie męczą. Najgorsze jest to, że nie mam z kim pogadać, zwłaszcza kiedy Bear źle się czuje i martwię się o niego. Cudownie jest mieć w pobliżu mamę. Ona wie wszystko o dzieciach.

– W końcu to babcia. – Maja uśmiechnęła się. – Pa Salt tak by się cieszył z Beara. Naprawdę ten mały jest uroczy. Ale przepraszam, biegnę na górę się przygotować.

Gdy Maja wstała, Ally złapała starszą siostrę za rękę.

– Tak dobrze cię widzieć. Bardzo za tobą tęskniłam.

– A ja za tobą. – Maja pocałowała ją w czubek głowy. – Do zobaczenia.

*

– Ally! Maju! Przyszedł Georg! – zawołała Marina z dołu schodów w południe.

Z mansardy dobiegły okrzyki „Idziemy!”.

– Pamiętasz, jak Pa Salt kupił ci na gwiazdkę mosiężny megafon? – Georg uśmiechnął się, idąc za Mariną przez kuchnię na zalany słońcem taras.

Prawnik wydawał się o wiele bardziej opanowany niż poprzedniego wieczoru. Jego szpakowate włosy były starannie sczesane do tyłu, a elegancki prążkowany garnitur zdobiła dobrana ze smakiem mała poszetka.

– No pewnie – rzuciła Marina, wskazując mu miejsce pod parasolem. – Oczywiście niewielki był z tego pożytek, bo dziewczynki zawsze nastawiały muzykę na pełen regulator albo na czymś grały… albo się kłóciły. Na górze było jak w wieży Babel. Uwielbiałam to. No dobrze, mam likier z dzikiego bzu Claudii i schłodzoną butelkę twojego ulubionego prowansalskiego rosé. Co wybierasz?

– Dzień taki piękny, a ja jeszcze nie skosztowałem tego lata rosé, więc się skuszę. Dziękuję, Marino. Mogę nalać i tobie?

– Oj, nie. Nie powinnam pić. Mam jeszcze dużo do zrobienia po południu i…

– Daj spokój. Jesteś Francuzką! Kieliszek rosé ci nie zaszkodzi. Nalegam.

Na tarasie pojawiły się Maja i Ally.

– Witajcie, dziewczyny. – Georg wstał. – Mogę wam zaproponować po kieliszku rosé?

– Dla mnie odrobinę, poproszę. – Ally usiadła. – Może dzięki temu Bear będzie lepiej spał w nocy. – Zachichotała.

– Ja nie, dziękuję – odparła Maja. – Wiecie, już prawie zapomniałam, jak pięknie jest w Atlantis. W Brazylii wszystko jest takie… intensywne. Ci hałaśliwi ludzie, jaskrawe kolory i upał… W porównaniu z tym wszystko tu wydaje się takie delikatne, łagodne.

– Spokojnie tu, to prawda – przyznała Marina. – Mamy szczęście mieć wokół siebie całe piękno, jakie jest w stanie zaoferować natura.

– Jak ja się stęskniłam za śniegiem w zimie – szepnęła Maja.

– Powinnaś przyjechać do Norwegii zimą. Zaraz by ci przeszło. – Ally się uśmiechnęła. – Bywa też gorzej, kiedy stale leje. W Bergen deszczu jest o wiele więcej niż śniegu. Ale, ale, Georg, masz jakieś nowe przemyślenia na temat tego, co nam wczoraj powiedziałeś?

– Poza tym, że musimy przedyskutować, co dalej, to nie. Jedno z nas powinno pojechać teraz pod adres, który mam, i sprawdzić, czy ta kobieta jest naprawdę Zaginioną Siostrą.

– A po czym to poznamy? – spytała Maja. – W jaki sposób ją zidentyfikujemy?

– Przekazano mi rysunek… pewnego klejnotu, który podobno dostała. Jest dość niezwykły. Jeśli go ma, będziemy wiedzieć na pewno, że to ona. Przywiozłem ten rysunek. – Georg sięgnął do skórzanej aktówki i wyciągnął jakąś kartkę. Położył ją na stole, żeby wszystkie mogły zobaczyć.

Ally nachyliła się, by przyjrzeć się z bliska, Maja zaglądała jej przez ramię.

– Jest narysowany z pamięci – wyjaśnił Georg. – Te kamienie to szmaragdy. A pośrodku diament.

– Piękny – powiedziała Ally. – Patrz, Maju, ma kształt gwiazdy… – urwała, by przeliczyć – siedmioramiennej.

– Wiesz, kto zrobił ten pierścionek? – spytała prawnika Maja. – Ma dość niezwykły kształt.

– Niestety, nie.

– Czy to Pa Salt go narysował? – drążyła dalej.

– Tak.

– Siedmioramienna gwiazda, symbol Siedmiu Sióstr… – szepnęła Ally.

– Georg, mówiłeś wczoraj, że ona ma na imię Mary – przypomniała Maja.

– Owszem.

– Czy Pa Salt ją znalazł, chciał adoptować, a potem coś się stało i nie mógł jej znaleźć?

– Wiem tylko tyle, że tuż przed tym, jak… odszedł, dostał nowe informacje i kazał mi pójść ich śladem. Kiedy dowiedziałem się, gdzie się urodziła, prawie rok zajęło mi ustalenie, gdzie może przebywać teraz. Przez lata podążałem wieloma fałszywymi tropami, które prowadziły donikąd. Tym razem jednak wasz ojciec był przekonany, że źródło jest wiarygodne.

– Kto był tym źródłem? – spytała Maja.

– Tego nie mówił – odparł Georg.

– Jeśli to byłaby Zaginiona Siostra, jaka szkoda, że po tylu latach poszukiwań odnalazłaby się dopiero rok po śmierci Pa Salta. – Maja westchnęła ciężko.

– Czy nie byłoby cudownie, gdyby to była ona? – powiedziała Ally. – Mogłybyśmy zaprosić ją do Atlantis, żeby razem z nami popłynęła Tytanem i uczestniczyła w złożeniu wieńca w hołdzie dla Pa Salta.

– Masz rację. – Maja uśmiechnęła się. – Choć jest jeden szkopuł. Według twojej informacji, Georg, ta Mary nie mieszka zbyt blisko. A my wyruszamy w rejs do Grecji za niecałe trzy tygodnie.

– No tak, a ja, niestety, mam dość napięty grafik – zaznaczył Georg. – Gdyby nie to, sam pojechałbym ją odnaleźć.

Jakby dla podkreślenia jego słów zadzwonił jego telefon. Prawnik przeprosił i odszedł od stołu.

– Mogę coś zasugerować? – przerwała ciszę Marina.

– Oczywiście, mamo, prosimy – zachęciła ją Maja.

– Georg powiedział nam wczoraj, że ta Mary mieszka w Nowej Zelandii, więc dziś rano sprawdziłam, ile trwa podróż z Sydney do Auckland. Bo…

– …CeCe jest w Australii – dokończyła za nią Maja. – Też o tym pomyślałam.

– Z Sydney do Auckland są trzy godziny lotu – powiedziała Marina. – Jeśli CeCe i jej przyjaciółka Chrissie wyruszyłyby dzień wcześniej, niż planowały, może mogłyby zahaczyć o Nową Zelandię i sprawdzić, czy Mary jest tą, za którą uważa ją Georg.

– Doskonały pomysł – rzuciła Ally. – Zastanawiam się tylko, czy CeCe zechce to zrobić. Wiem, że nie znosi latać.

– Jeśli wyjaśnimy jej, w czym rzecz, na pewno się zgodzi – odparła Marina. – To byłoby coś wspaniałego, gdyby Zaginiona Siostra dołączyła do rodziny na ceremonii ku czci ojca.

– Pytanie tylko, czy ta Mary w ogóle wie coś o Pa Salcie i naszej rodzinie? – wyraziła swoje wątpliwości Ally. – Tak rzadko spotykamy się teraz wszystkie razem… To byłby idealny moment, żeby się poznać. Oczywiście jeśli ona jest tą, za którą uważa ją Georg. I jeżeli zechce się z nami zobaczyć. Sądzę, że teraz najważniejsze to jak najszybciej skontaktować się z CeCe, bo w Australii jest już wieczór.

– A co z resztą sióstr? – spytała Maja. – To znaczy… czy mamy im powiedzieć?

– Słuszne pytanie – stwierdziła Ally. – Powinnyśmy wysłać maile do Star, Tiggy i Elektry, żeby dać im znać, co się dzieje. Chcesz zadzwonić do CeCe, Maju, czy ja mam to zrobić?

– Może ty zadzwoń, dobrze? Jeśli wam to nie przeszkadza, poszłabym położyć się na trochę przed lunchem. Wciąż lekko mnie mdli.

– Biedactwo – powiedziała Marina, wstając. – Rzeczywiście, jesteś aż zielona.

– Zaraz zadzwonię do CeCe – zdecydowała Ally. – Mam tylko nadzieję, że nie wyjechała ze swoim dziadkiem na plener w dziczy. W jego chacie zwykle nie ma sygnału.

Z kuchni wyłoniła się Claudia.

– Zacznę szykować lunch. Zostanie pan? – spytała Georga, który właśnie wracał do stołu.

– Nie, dziękuję. Mam kilka pilnych spraw i muszę natychmiast jechać. Co ustaliłyście? – zwrócił się do Mariny.

Ally z Mają opuściły taras. Marina dostrzegła kropelki potu na czole prawnika. Wydawał się dziwnie rozkojarzony.

– Skontaktujemy się z CeCe, może będzie mogła polecieć – oznajmiła Marina. – Georg, jesteś pewien, że to jest ona?

– Przekonywali mnie do tego ci, którzy mają dobre rozeznanie – odpowiedział. – Chciałbym móc pogadać dłużej, ale, niestety, muszę się już pożegnać.

– Dziewczyny sobie z tym poradzą. To już dorosłe kobiety, będą wiedziały, co robić. – Marina położyła rękę na jego dłoni, by go uspokoić. – Staraj się nie martwić. Mam wrażenie, że jesteś strasznie spięty.

– Spróbuję, Marino, spróbuję – odparł z westchnieniem.

*

Ally znalazła australijski numer komórkowy CeCe w notesie i wzięła słuchawkę z holu, żeby zatelefonować.

– Odbierz, odbierz… – szeptała pod nosem, gdy przez pięć czy sześć dzwonków nic się nie działo. Wiedziała, że nie ma sensu zostawiać siostrze wiadomości, bo CeCe rzadko je odsłuchiwała. – Cholera – mruknęła, kiedy włączyła się poczta głosowa. Odłożyła słuchawkę i już miała iść na górę, żeby nakarmić Beara, kiedy zadzwonił telefon. – Allô?

– Cześć, czy to mama?

– CeCe! To ja, Ally. Dzięki wielkie, że oddzwoniłaś.

– Nie ma sprawy, wyświetlił mi się numer Atlantis. Wszystko w porządku?

– Tak, tu wszystko dobrze. Wczoraj przyleciała Maja. Cudownie znów ją widzieć. Kiedy dokładnie masz lot do Londynu?

– Pojutrze jedziemy z Alice Springs do Sydney. Chyba mówiłam ci, że planujemy najpierw zatrzymać się na kilka dni w Londynie. Muszę załatwić sprzedaż mojego mieszkania i chcemy zobaczyć się ze Star. Okropnie boję się lotu, jak zwykle.

– Wiem, ale słuchaj, Georg przyniósł nam niesamowitą wiadomość. Nie martw się, nic złego, ale to ważne… albo przynajmniej może się okazać bardzo ważne.

– O co chodzi?

– Dostał informacje o… Zaginionej Siostrze. Sądzi, że ona mieszka w Nowej Zelandii.

– Masz na myśli słynną siódmą siostrę? O rany! – CeCe aż dech zaparło z wrażenia. – Co za historia! Jak Georg ją znalazł?

– Nie jestem pewna. Wiesz, jaki jest skryty. Więc…

– Zaraz spytasz mnie, czy nie podskoczyłabym do Nowej Zelandii, żeby się z nią zobaczyć, co? – odezwała się CeCe.

– Piątka, mój ty Sherlocku Holmesie. – Ally uśmiechnęła się do słuchawki. – Wiem, że to nieco wydłuży ci podróż, ale jesteś zdecydowanie najbliżej. Byłoby cudownie, gdybyśmy mogły ją mieć wśród nas, kiedy będziemy składać wieniec dla Pa Salta.

– Jasne, ale nic o tej osobie nie wiemy. A czy ona wie cokolwiek o nas?

– Nie mamy pojęcia. Georg zna tylko jej nazwisko, imię i adres. O! I jest jeszcze rysunek pierścionka, który dowodziłby, że to ona.

– Podasz mi adres? Bo wiesz, Nowa Zelandia to spory kraj.

– Nie mam go przy sobie, ale mogę zawołać do słuchawki Georga. Georg?!

Ally skinęła na niego ręką, bo właśnie wynurzył się z kuchni i ruszał do wyjścia.

– Mam przy telefonie CeCe. Chce wiedzieć, gdzie konkretnie w Nowej Zelandii mieszka ta Mary.

– Mary? Tak ma na imię? – spytała CeCe.

– Wszystko na to wskazuje. Daję ci Georga.

Ally słuchała, gdy prawnik odczytywał adres.

– Dziękuję, CeCe – powiedział potem. – Wszelkie koszty zostaną pokryte z funduszu. Giselle, moja sekretarka, zarezerwuje loty. A teraz oddaję słuchawkę twojej siostrze, bo muszę iść. Masz numer mojego biura. Kontaktuj się z Giselle, jeślibyś czegoś potrzebowała. A teraz na razie, adieu.

– No dobrze. Jestem, CeCe. – Ally pomachała na pożegnanie Georgowi, który wychodził frontowymi drzwiami. – Wiesz, gdzie to jest w Nowej Zelandii?

– Czekaj. Zapytam Chrissie.

Odbyła się jakaś stłumiona dyskusja w tle, po czym CeCe wróciła do telefonu.

– Chrissie mówi, że to w głębi Wyspy Południowej. Sądzi, że będziemy mogły polecieć z Sydney do Queenstown. Będzie łatwiej niż przez Auckland. Zastanowimy się.

– Świetnie. Czyli wchodzisz w to? – chciała się upewnić Ally.

– Znasz mnie, uwielbiam podróże i przygody, nawet jeśli trzeba wsiąść w samolot. Nigdy nie byłam w Nowej Zelandii, fajnie będzie rzucić na nią okiem.

– Cudownie! Dziękuję, CeCe. Napisz mi w mailu, jak chcecie lecieć. Sekretarka Georga wszystko załatwi. A ja wyślę ci skan rysunku tego pierścionka.

– Dobra. Czy Star o tym wie?

– Nie. Elektra i Tiggy też nie. Zamierzam zaraz do nich napisać.

– Tak się składa, że za chwilę ma dzwonić do mnie Star. Mamy pomówić o naszym spotkaniu w Londynie, więc mogę sama jej powiedzieć. Niesamowita historia, co?

– Tak, pod warunkiem że ta Mary to naprawdę ona. Na razie, CeCe. Bądźmy w kontakcie.

– Cześć, Ally, do szybkiego usłyszenia!

3

CeCe

Dolina Gibbston, Nowa Zelandia

– Trzymasz mapę do góry nogami! – upomniała Chrissie przyjaciółkę, która siedziała na miejscu pasażera.

– Wcale nie… O może i racja. – CeCe się nachmurzyła. – Trudno się połapać, a co do tych wszystkich skrętów… Jezu, kiedy ostatni raz widziałyśmy jakiś drogowskaz?

– Już jakiś czas temu. O rany, co za niezwykły krajobraz, co? – Chrissie nabrała głęboko powietrza, zatrzymała wynajęty samochód na poboczu i popatrzyła na majestatyczne, ciemnozielone góry wznoszące się pod ciężkim od chmur niebem. Sięgnęła, by podkręcić ogrzewanie, kiedy o przednią szybę zaczęły uderzać wielkie krople deszczu.

– Cholera, kompletnie się pogubiłam. – CeCe podała mapę Chrissie i popatrzyła naprzód i do tyłu na pustą drogę. – Wyjechałyśmy z Queenstown wieki temu. Trzeba było zaopatrzyć się tam w coś do jedzenia i picia, ale myślałam, że po drodze będą inne miejscowości.

– Dobra, według wydrukowanej przez nas mapki, powinnyśmy niedługo trafić na drogowskaz prowadzący do winnicy. Więc najlepiej jedźmy dalej. Może znajdziemy kogoś, kto pokaże nam drogę. – Chrissie odgarnęła kosmyk czarnych kręconych włosów z twarzy i uśmiechnęła się blado do przyjaciółki.

Miały za sobą przesiadki w Melbourne i Christchurch, obie były głodne i zmęczone.

– Od dawna nie mijałyśmy prawie żadnych pojazdów. – CeCe wzruszyła ramionami.

– Daj spokój. Gdzie się podział twój duch przygody?

– Nie wiem. Może na starość robię się mniej odporna i wolę siedzieć w domu niż w samochodzie nie wiadomo gdzie, kiedy na zewnątrz leje. Zmarzłam na kość!

– Tutaj zaczyna się zima. Niedługo na szczytach tych gór pojawi się śnieg. Za bardzo rozpieścił cię klimat w Alice Springs, w tym problem – powiedziała Chrissie, kiedy włączyła bieg i ruszyły dalej.

Wycieraczki pracowały na maksimum. W strugach deszczu góry wydawały się teraz zamazaną ciemną plamą.

– Tak, jestem dzieckiem słońca, od zawsze. Mogę pożyczyć sobie twoją bluzę? – CeCe sięgnęła na tylne siedzenie i otworzyła jeden z plecaków.

– Jasne… Mówiłam ci, że tu jest o wiele zimniej. Na szczęście spakowałam zapasowy sweter i dla ciebie.

– Dzięki. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

– Szczerze mówiąc, ja też nie.

CeCe wyciągnęła rękę i ścisnęła dłoń Chrissie.

– Przepraszam – rzuciła. – Nie ma ze mnie żadnego pożytku.

– To nie tak, po prostu nie jesteś… zbyt praktyczna. A ja tak, ale za to nie jestem tak kreatywna jak ty, dlatego tworzymy dobraną parę, prawda?

– Prawda.

Chrissie jechała dalej. Przy niej CeCe czuła się zawsze pewniej i lepiej. Ostatnie kilka miesięcy to był najszczęśliwszy okres w jej życiu. Spędzała czas z przyjaciółką, jeździła na plenery ze swoim dziadkiem Francisem. Jeszcze nigdy nie czuła się tak spełniona jak teraz. Po traumie utraty Star myślała, że już nigdy nie będzie szczęśliwa, ale Chrissie i Francis wypełnili pustkę, jaka została po oddaleniu się od siostry. CeCe odnalazła w nich prawdziwą rodzinę, do której pasowała, choć nie był to typowy układ.

– Patrz! Jest znak. – Wskazała przez strugi deszczu. – Zatrzymaj się, zobaczymy, co tam jest napisane.

– Już stąd widzę. Do winnicy w lewo! Hura! Udało się! – wiwatowała Chrissie. – A właśnie… – dodała, wjeżdżając na wyboisty wąski szlak. – Powiedziałaś siostrom, że przyjeżdżam z tobą do Atlantis?

– Oczywiście, tym, z którymi rozmawiałam.

– Sądzisz, że będą zszokowane… nami?

– Pa Salt wychowywał nas tak, żebyśmy akceptowały wszystkich, bez względu na kolor czy orientację. Może Claudia, nasza gosposia, trochę się zdziwi, ale tylko dlatego, że to kobieta starej daty i ma dość konwencjonalne podejście.

– A co z tobą, CeCe? Nie krępuje cię, że będziemy tam razem na oczach twojej rodziny?

– Wiesz, że nie. Dlaczego nagle masz jakieś obawy?

– Bo… choć opowiadałaś mi o swoich siostrach i Atlantis, to wszystko nie wydawało mi się… realne. Ale za tydzień z kawałkiem naprawdę tam będziemy. I boję się. Zwłaszcza spotkania ze Star. W końcu wy dwie stanowiłyście zgrany tandem, zanim się pojawiłam…

– Masz na myśli… zanim pojawił się Mouse? To Star chciała się ode mnie uwolnić, zapomniałaś?

– Wiem, ale nadal dzwoni do ciebie co tydzień i widzę, że stale ze sobą esemesujecie i…

– Chrissie! Star to moja siostra. A ty… ty jesteś…

– Tak?

– Jesteś moją „drugą połową”. To co innego, kompletnie innego, i naprawdę mam nadzieję, że w moim życiu jest miejsce dla was obu.

– Oczywiście, ale to nie jest takie proste… no wiesz, takie „wyjście z szafy”.

– Brrr… Nie znoszę tego określenia – mruknęła CeCe. – Ja to ja, jestem, jaka zawsze byłam. Nienawidzę, jak się mnie szufladkuje. Patrz! Kolejny drogowskaz do winnicy. Tu trzeba skręcić.

Wjechały w kolejną wąską drogę. CeCe dostrzegła w oddali równe rzędy nagich krzewów.

– Interes nie prezentuje się zbyt kwitnąco. Na południu Francji o tej porze winorośle są pełne liści i owoców.

– CeCe, zapominasz, że po tej stronie świata z porami roku jest na odwrót, jak w krainie Oz. O ile wiem, zbiory są tu między lutym a kwietniem. Nic dziwnego, że teraz krzewy są nagie. Dobra, kolejny znak. Do sklepu, Dostawy i Recepcja. Pojedziemy do recepcji, dobrze?

– Jak sobie życzysz, szefowo – zgodziła się CeCe. Zauważyła, że przestało padać i zza chmur zaczęło przezierać słońce. – Całkiem jak w Anglii – mruknęła. – W jednej chwili deszcz, a zaraz potem słońce.

– Może dlatego mieszka tu tak wielu Anglików, choć twój dziadek mówił wczoraj, że najwięcej emigrowało tu Szkotów, a w drugiej kolejności Irlandczyków.

– Osiedlali się po drugiej stronie świata w poszukiwaniu szczęścia. Ja też zrobiłam coś takiego. Patrz, kolejna wskazówka do recepcji. Rany, jaki uroczy stary kamienny dom. Wygląda na taki przytulny w tej dolinie osłoniętej ze wszystkich stron górami – zauważyła CeCe, gdy Chrissie parkowała samochód. – Trochę jak nasz, w Szwajcarii, tylko że bez jeziora.

Piętrowy wiejski dom był położony na zboczu tuż nad winnicą, która ciągnęła się tarasami w dół doliny. Był zbudowany z surowo ciosanych szarych kamieni, ułożonych i murowanych w przemyślny sposób. Duże okna odbijały coraz czystszy błękit nieba. Dom otaczała osłonięta daszkiem weranda. Z balustrady zwisały rosnące w donicach jaskrawoczerwone begonie. CeCe po różnych odcieniach szarości kamiennych ścian poznała, że budynek musiał rozrastać się przez lata.

– Recepcja jest tam – przerwała jej myśli Chrissie, wskazując na drzwi po lewej stronie. – Może zastaniemy kogoś, kto pomoże nam znaleźć Mary. Masz ten rysunek pierścionka, który przysłała nam Ally?

– Włożyłam go do plecaka przed wyjazdem.

CeCe wysiadła i wzięła plecak z tylnego siedzenia. Otworzyła suwak przedniej kieszeni i wyciągnęła parę kartek.

– No naprawdę, wygniecione jak psu z gardła – zauważyła zmartwiona Chrissie.

– Przecież to nie ma znaczenia. I tak widać, jak ma wyglądać pierścionek.

– Tak, ale to nie robi dobrego wrażenia. No wiesz, masz zapukać do drzwi kompletnie obcej osoby i powiedzieć jej albo komuś z jej rodziny, że wydaje ci się, że ona jest twoją siostrą… Może wziąć cię za jakąś wariatkę. Ja bym tak pomyślała.

– No… trudno, musimy zapytać. O rany, nagle mam tremę. Racja, mogą uznać, że mi odbiło.

– Dobrze, że masz wasze zdjęcie z ojcem. Na nim wszystkie wyglądacie normalnie.

– Tak, ale nie jak siostry, prawda? – powiedziała CeCe, gdy Chrissie zatrzasnęła drzwi i zamknęła samochód. – No dobrze, chodźmy, zanim stchórzę.

Recepcja – wyłożone sosnową boazerią małe pomieszczenie, w którym wystawiono butelki – mieściła się z boku głównego budynku. Nikogo tam nie zastały. CeCe, zgodnie z instrukcją na kontuarze, wcisnęła dzwonek.

– Popatrz na te wina – rzuciła Chrissie, przechadzając się po pokoju. – Niektóre zdobyły nagrody. To poważne przedsiębiorstwo. Może powinnyśmy poprosić, żeby dali nam skosztować.

– Dopiero południe, a ty od razu zasypiasz, jak się napijesz. Poza tym prowadzisz…

– Witam, czym mogę służyć? – Z bocznych drzwi wyłoniła się wysoka młoda blondynka o jasnoniebieskich oczach.

CeCe uderzyła jej naturalna uroda.

– Mogłybyśmy porozmawiać z… Mary McDougal? – spytała.

– To ja! Jestem Mary McDougal. W czym mogę pomóc?

– No…

– Jestem Chrissie, a to CeCe. – Chrissie podjęła dialog za przyjaciółkę, której najwyraźniej odjęło mowę. – Sytuacja wygląda tak. Ojciec CeCe, który zresztą już nie żyje, miał prawnika, a ten od lat poszukiwał kogoś, kogo w rodzinie CeCe nazywano Zaginioną Siostrą. Ostatnio prawnik otrzymał informacje, według których tą osobą może być mieszkająca tutaj Mary McDougal. Przepraszam, to wszystko brzmi trochę dziwnie, ale…

– Chodzi o to – CeCe doszła już trochę do siebie – że Pa Salt, nasz ojciec, adoptował nas sześć jako niemowlęta. I zawsze mówił, że siódma z nas zaginęła. Że nie potrafi jej odnaleźć. Wszystkie dostałyśmy imiona od gromady gwiazd, Plejad. Brakowało najmłodszej, Merope. To właśnie ona jest siódmą siostrą, jak w legendzie o Siedmiu Siostrach, rozumiesz?

Dziewczyna patrzyła na nią w osłupieniu. CeCe szybko mówiła dalej:

– Pewnie nic o tym nie wiesz. Ale my byłyśmy wychowywane na mitach, choć większość ludzi, jeśli nie interesuje się gwiazdami i mitologią grecką, nigdy nie słyszała o Siedmiu Siostrach. – Uświadomiła sobie, że papla jak najęta, więc umilkła.

– Och, słyszałam o Siedmiu Siostrach, oczywiście. – Mary się uśmiechnęła. – Moja matka, która też ma na imię Mary, studiowała filologię klasyczną. Zawsze cytowała Platona i tak dalej.

– Twoja matka też ma na imię Mary? – CeCe popatrzyła na nią zaskoczona.

– Tak, Mary McDougal, tak jak ja. Ja oficjalnie mam na imię Mary-Kate, choć wszyscy mówią do mnie MK. Ale… wiecie coś jeszcze na temat tej siódmej siostry?

– Tak. Jest jedna rzecz. Mamy rysunek pierścionka – powiedziała Chrissie i położyła przed Mary-Kate, na dzielącej ich wąskiej ladzie, pogniecioną kartkę. – To pierścionek ze szmaragdami. W kształcie siedmioramiennej gwiazdy. Z diamentem pośrodku. Najwyraźniej ta Mary dostała go od… od kogoś i ten pierścionek jest dowodem, że to ona. Rozumiesz. Niestety, to jedyny trop, jaki mamy. Dla ciebie pewnie to nic nie znaczy. Może powinnyśmy już iść. Przepraszamy za zawracanie głowy i…

– Chwileczkę! Mogę spojrzeć jeszcze raz na rysunek? – spytała Mary-Kate.

CeCe popatrzyła na nią zaskoczona.

– Poznajesz go?

– Myślę, że tak.

Żołądek podszedł jej do gardła. Rzuciła okiem na Chrissie; żałowała, że nie może wziąć jej za rękę. Uścisk dłoni przyjaciółki dodałby jej odwagi. Ale nie była jeszcze na tym etapie, by się afiszować przy obcych. Czekała, gdy dziewczyna przyglądała się wydrukowi z bliska.

– Nie mogłabym przysiąc, ale przypomina bardzo pierścionek mojej mamy – odezwała się w końcu Mary-Kate. – Albo raczej… jeśli to jest ten sam… mój pierścionek, bo mama dała mi go na dwudzieste pierwsze urodziny.

– Naprawdę? – wyjąkała CeCe.

– Tak, miała go, odkąd pamiętam. Nie nosiła go na co dzień, ale czasami podczas specjalnych okazji wyjmowała go z pudełka z biżuterią i wkładała. Zawsze bardzo mi się podobał. Jest nieduży, pasował tylko na jej mały palec, co nie wyglądało dobrze, albo na serdeczny, na którym nosiła już pierścionek zaręczynowy i obrączkę. Ale ponieważ ja nie planuję zaręczyn czy ślubu, to nie ma znaczenia, na który palec go założę – dodała z uśmiechem.

– To znaczy, że teraz go masz? Mogłybyśmy go zobaczyć? – poprosiła CeCe.

– Tak się składa, że przed wyjazdem w podróż mama spytała mnie, czy mogłaby go ze sobą zabrać, skoro i tak rzadko go noszę. Ale nie wiem… może jednak go nie wzięła… Słuchajcie, nie weszłybyście ze mną na górę?

W tej chwili zza drzwi zajrzał do nich muskularny mężczyzna w typowym australijskim filcowym kapeluszu z szerokim rondem.

– Cześć, Doug – rzuciła Mary-Kate. – Wszystko gra?

– Tak, wpadłem tylko po więcej butelek wody dla chłopaków.

Wskazał na grupę krzepkich mężczyzn stojących na zewnątrz.

– Witam – zwrócił się do CeCe i Chrissie, podchodząc do lodówki. Wyjął z niej zgrzewkę butelek. – Turystki?

– Tak, w pewnym sensie. Pięknie tu – powiedziała Chrissie, która rozpoznała australijski akcent mężczyzny.

– To prawda.

– Idę na chwilę na górę z moimi gośćmi – wyjaśniła Mary-Kate. – Sądzą, że możemy być w pewien sposób spowinowacone.

– Naprawdę? – Doug popatrzył na CeCe i Chrissie i zmarszczył brwi. – No dobrze, my z chłopakami coś przekąsimy. Jesteśmy tu, gdybyś czegoś potrzebowała.

Wyciągnął rękę w stronę okrągłego drewnianego stołu, przy którym siadali jego pracownicy.

– Dziękuję, Doug – powiedziała Mary-Kate.

Kiwnął głową, jeszcze raz rzucił okiem na CeCe i Chrissie, po czym wyszedł.

– O kurczę, z takimi to lepiej nie zadzierać, co? – szepnęła CeCe, popatrując na jego ekipę.

– Rzeczywiście – przyznała z uśmiechem Mary-Kate. – Nie przejmujcie się Dougiem. Po prostu odkąd mama i mój brat Jack wyjechali, zrobił się trochę nadopiekuńczy. A ci faceci są świetni, naprawdę. Wczoraj wieczorem jedliśmy razem kolację. A teraz zapraszam, chodźcie.

– Możemy zaczekać na zewnątrz, jeśli wolisz – zaproponowała Chrissie.

– Nie, nie. Przyznam, że to trochę dziwaczna historia, ale jak widzicie, mam dobrą ochronę.

– Dziękujemy – powiedziała CeCe, gdy Mary-Kate uniosła część lady, żeby je wpuścić.

Poprowadziła je stromymi drewnianymi schodami i korytarzem do przestronnego salonu z belkowanym sufitem. Okna wychodziły na dolinę i góry. Na przeciwległej ścianie był ogromny kamienny kominek.

– Siadajcie, proszę, a ja pójdę poszukać pierścionka.

– Dziękujemy za zaufanie! – zawołała za nią CeCe.

– Nie ma sprawy. Powiem mojemu kumplowi Fletchowi, żeby dotrzymał wam towarzystwa.

– Świetnie, będzie miło. – Chrissie skinęła głową.

Mary-Kate wyszła, a one usiadły na starej, ale wygodnej kanapie przed kominkiem. Chrissie ścisnęła dłoń przyjaciółki.

– W porządku? – spytała.

– Tak. Przemiła dziewczyna. Nie jestem pewna, czy wpuściłabym do domu jakieś dwie obce po takiej opowieści.

– Racja, ale ludzie w tych stronach są chyba o wiele bardziej ufni niż w miastach. Poza tym, jak mówiła, na zewnątrz czuwa nad nią niezła ekipa.

– Przypomina mi Star – powiedziała CeCe. – Ta jasna cera, wielkie niebieskie oczy…

– Z tego, co widziałam na zdjęciach, które mi pokazywałaś, to chyba masz rację. Ale pamiętaj: ty i twoje siostry nie jesteście ze sobą spokrewnione – przypomniała jej Chrissie. – Więc najprawdopodobniej i z Mary-Kate nie jest inaczej.

Otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł szczupły chłopak – na oko tuż po dwudziestce. Jego długie, jasnobrązowe włosy opadały na ramiona spod wełnianej czapki. W uszach miał kilka srebrnych kolczyków.

– Cześć. Jestem Fletch. Miło was poznać.

Przedstawiły się, a on usiadł w fotelu naprzeciwko nich.

– MK przysłała mnie tu, żeby mieć pewność, że nie wyciągniecie zaraz broni i nie każecie jej oddać kosztowności. – Wyszczerzył w uśmiechu zęby. – O co tu w ogóle chodzi?

CeCe zdała się na przyjaciółkę, bo ta radziła sobie o wiele lepiej w takich sytuacjach. Chrissie opowiedziała więc wszystko.

– Wiem, to brzmi dziwnie, ale CeCe pochodzi z dość dziwnej rodziny – dodała. – To znaczy, oni wcale nie są dziwni, ale fakt, że ojciec przywiózł każdą z adoptowanych córek z innej strony świata, z całą pewnością jest osobliwy.

– Wiecie, czemu was adoptował? Dlaczego akurat was? – zapytał Fletch.

– Nie mam pojęcia – odparła CeCe. – Domyślam się, że przez przypadek. Dużo podróżował. Jak trafił na dziecko potrzebujące pomocy, zabierał je ze sobą do domu.

– Rozumiem. To znaczy… nie rozumiem, ale…

W tej chwili do salonu wróciła Mary-Kate.

– Przejrzałam swoją skrzynkę z biżuterią i mamy, ale nie znalazłam pierścionka. Musiała go jednak zabrać.

– Na jak długo wyjechała? – spytała CeCe.

– No… Na pożegnanie powiedziała, że będzie podróżować „tak długo, jak będzie miała ochotę”. – Mary-Kate wzruszyła ramionami. – Niedawno zmarł tata. Mama postanowiła, że póki ma na to dość sił, wybierze się w podróż i odwiedzi przyjaciół, których nie widziała od lat.

– Przykro mi z powodu twojego taty. Jak mówiłyśmy, ja też niedawno straciłam ojca – dodała CeCe.

– To ciężkie przeżycie, prawda? Mój tata zmarł niedawno, parę miesięcy temu.

– Na pewno dla twojej mamy było to szokiem – wtrąciła Chrissie.

– O tak. Miał wprawdzie siedemdziesiąt trzy lata, ale nigdy nie myślałyśmy o nim jak o kimś starym. Mama jest sporo młodsza. Przed sześćdziesiątką. I po niej też nie widać wieku. Wygląda bardzo młodo. Tam jest jej zdjęcie. Z zeszłego roku. Ze mną, moim bratem Jackiem i tatą. Tata mówił, że mama wygląda jak ta aktorka, Grace Kelly.

Kiedy Mary-Kate przyniosła fotografię, CeCe i Chrissie przypatrzyły się jej uważnie. Jeśli młoda Mary-Kate była ładna, to Mary starsza, mimo wieku, nadal odznaczała się zdecydowanie wyjątkową urodą.

– Ojej! Nie dałabym jej więcej niż czterdzieści lat. – Chrissie aż gwizdnęła.

– Ja też – przyznała CeCe. – Jest… przepiękna.

– Tak, ale co najważniejsze, jest wspaniałym człowiekiem. Wszyscy ją uwielbiają. – Mary-Kate uśmiechnęła się.

– Potwierdzam to – rzucił Fletch. – Jest jedną z absolutnie wyjątkowych osób. Zawsze serdeczna, ciepła, troskliwa. Znacie ten typ?

– Tak, nasza adopcyjna mama, Marina, jest właśnie taka. Przy niej zawsze czujemy się dobrze – odparła CeCe, ogladając inne zdjęcia w ramkach stojące na kominku.

Jedno, czarno-białe, przedstawiało najwyraźniej Mary seniorkę w przeszłości. Miała na sobie ciemną togę i czapkę absolwentki. Uśmiechała się promiennie. W tle widać było kamienne kolumny paradnego wejścia do jakiegoś okazałego budynku.

– To też twoja mama? – CeCe wskazała na zdjęcie.

Mary-Kate skinęła głową.

– Tak. Kiedy odbierała dyplom w college’u Trinity w Dublinie.

– Jest Irlandką?

– Tak.

– I naprawdę nie wiesz, jak długo będzie w podróży? – spytała Chrissie.

– Nie. Jak mówiłam, nie powiedziała, kiedy wróci. Stwierdziła, że brak terminów to część przyjemności. Choć ułożyła sobie plan na kilka pierwszych tygodni.

– Przepraszamy za zawracanie ci głowy, ale bardzo chciałybyśmy się z nią spotkać i zapytać o ten pierścionek. Wiesz, gdzie jest teraz? – spytała CeCe.

– Jej plan jest przyczepiony do lodówki. Pójdę sprawdzić, ale sądzę, że jest jeszcze na wyspie Norfolk.

Mary-Kate wyszła z pokoju.

– Norfolk? – CeCe zmarszczyła brwi. – Czy to nie hrabstwo w Anglii?

– Tak – potwierdził Fletch. – Ale też wysepka na Pacyfiku, między Australią i Nową Zelandią. Piękne miejsce. Kiedy stara przyjaciółka mamy MK, Bridget, przyjechała tu kilka lat temu, wybrały się razem na Norfolk. Tamtej tak się spodobało na wyspie, że postanowiła wynieść się z Londynu i osiąść na Norfolk po przejściu na emeryturę.

– Tak, z tego, co widzę, mama jest nadal na wyspie – oznajmiła Mary-Kate, gdy wróciła.

– A kiedy stamtąd wyjeżdża? – spytała CeCe. – I jak możemy się tam dostać?

– Zostaje tam jeszcze parę dni. Z Auckland to tylko krótki lot. Tyle że, o ile wiem, nie każdego dnia jest samolot. Musielibyśmy sprawdzić, kiedy mają rejsy.

– Cholera! – mruknęła pod nosem CeCe i spojrzała na przyjaciółkę. – Miałyśmy lecieć jutro wieczorem do Londynu. Zdążymy?

– Nie ma innego wyjścia. – Chrissie wzruszyła ramionami. – Przecież mama Mary-Kate jest bardzo blisko, jeśli porównać to z wyprawą w te strony z Europy. A jeżeli dzięki temu pierścionkowi można zidentyfikować Zaginioną Siostrę, to…

– Sprawdzę loty na Norfolk i z Queenstown do Auckland, bo tak będzie szybciej niż samochodem – powiedział Fletch. Wstał i podszedł do długiego stołu w jadalni, na którym leżały jakieś papiery, czasopisma i stał staromodny pękaty komputer. – To może zająć trochę czasu, bo internet tutaj, delikatnie mówiąc, bywa zawodny. – Postukał w klawiaturę. – Jasne. W tej chwili nie mamy połączenia. – Westchnął.

– Widziałam na zdjęciu twojego brata. Czy on jest teraz w Nowej Zelandii? – zwróciła się CeCe do Mary-Kate.

– Normalnie by był, ale właśnie wybrał się na południe Francji, by nauczyć się więcej o produkcji wina.

– Więc to on przejmie winnicę po ojcu? – spytała Chrissie.

– Tak. Zaraz… może jesteście głodne? Przegapiliśmy porę lunchu.

– Umieramy z głodu – odpowiedziały jednocześnie Chrissie i CeCe.

We czwórkę powykładali pieczywo, lokalne sery i wędliny, zrobili miejsce na stole i usiedli, by zjeść.

– A gdzie wy w ogóle mieszkacie? – zagadnął Fletch.

– W Alice Springs – odparła CeCe. – Ale mój dom rodzinny to Atlantis, na brzegu Jeziora Genewskiego w Szwajcarii.

– Atlantis, mitologiczna kraina Atlasa, ojca Siedmiu Sióstr. – Mary-Kate się uśmiechnęła. – Wasz ojciec naprawdę musiał uwielbiać mitologię grecką.

– O tak. Mamy też wielki teleskop w obserwatorium na szczycie domu. Nie umiałyśmy chodzić, a już znałyśmy na pamięć nazwy wszystkich gwiazd w konstelacji Oriona i wokół niej – powiedziała CeCe. – Nie za bardzo mnie to interesowało, jeśli mam być szczera, póki nie przyjechałam do Alice Springs i nie zdałam sobie sprawy, że Siedem Sióstr to również boginie w mitologii Aborygenów. Zaintrygowało mnie, jak to możliwe, że legendy o Siedmiu Siostrach pojawiają się dosłownie wszędzie. Na przykład w kulturze Majów, Greków, w Japonii… Te siostry są znane na całym świecie.

– Maorysi też o nich opowiadają – wtąciła Mary-Kate. – Tutaj nazywa się je córkami Matariki. Każda z nich ma szczególne zdolności i talenty, którymi obdziela ludzi.

– Ale skąd w dawnych czasach jedna kultura mogła wiedzieć o innej? – odezwała się Chrissie. – Przecież nie było internetu, poczty czy telefonu. Więc jakim cudem te legendy są tak bardzo do siebie podobne, skoro różne ludy nie komunikowały się ze sobą?

– Naprawdę musicie poznać moją mamę. – Mary-Kate zachichotała. – Jest prawdziwą kopalnią wiedzy… nie to co ja. Ja znam się na muzyce, ale nie na filozofii.

– Jesteś jednak bardzo podobna do mamy – zauważyła Chrissie.

– Wiele osób to mówi, tylko że tak naprawdę jestem adoptowana.

CeCe rzuciła porozumiewawcze spojrzenie przyjaciółce.

– O, to jak ja i moje siostry – powiedziała. – Wiesz może, gdzie byłaś adoptowana? I kim są twoi biologiczni rodzice?

– Nie. Mama i tata powiedzieli mi o adopcji, kiedy tylko byłam dość duża, by zrozumieć, ale zawsze czułam, że mama to moja mama, a tata… mój tata. Koniec kropka.

– Przepraszam, że tak cię wypytuję – rzuciła CeCe – ale… skoro jesteś adoptowana, to możliwe…

– …że rzeczywiście jesteś Zaginioną Siostrą – dokończyła za nią Chrissie.

– Słuchajcie, rozumiem, że wasza rodzina od dłuższego czasu poszukuje tej osoby – odezwała się łagodnie Mary-Kate – ale nigdy nie słyszałam, żeby mama wspominała coś o jakiejś „zaginionej siostrze”. Wiem tylko, że to była pełna adopcja i dokonano jej tutaj, w Nowej Zelandii. Na pewno mama wam to wyjaśni, kiedy się z nią zobaczycie.

– Dobra. – Fletch wstał. – Spróbuję znów połączyć się z internetem, żebyście mogły się zorientować, czy jest jakaś szansa dostać się na Norfolk w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin. – Przesunął się przy stole i usiadł przed komputerem.

– Czy twoja mama ma komórkę? – spytała Chrissie.

– Tak – odparła Mary-Kate. – Ale jeśli chciałaś zaproponować, żebyśmy się z nią w ten sposób skontaktowali, to bardzo mało prawdopodobne, że na Norfolk ma zasięg. Piękno życia tutaj polega między innymi na tym, że wszystko jest opóźnione o jakieś pięćdziesiąt lat, zwłaszcza jeśli chodzi o nowinki techniczne.

– W porządku, Houston, startujemy! – zawołał Fletch. – Jutro o siódmej rano jest połączenie z Queenstown do Auckland. Lądowanie o ósmej. Lot na wyspę Norfolk mamy o dziesiątej. Niecałe dwie godziny później będziecie na miejscu. O której miałyście lecieć z Sydney?

– Koło jedenastej wieczorem – powiedziała Chrissie. – Czy są jakieś popołudniowe loty do Sydney z Norfolk?

– Poszukam. – Fletch znów wpatrzył się w ekran komputera.

– Nawet jeśli uda się nam zgrać jakoś loty, to nam daje zaledwie kilka godzin na Norfolk – wtrąciła CeCe.

– Ale to malutka wyspa, nie? – zauważył Fletch.

– Mary-Kate, sądzisz, że mogłabyś mimo wszystko spróbować zadzwonić do mamy? – spytała Chrissie. – Wiesz, byłoby szkoda, gdyby udało się nam tam dolecieć, a jej już by tam nie było.

– Jasne, spróbuję. Mogę też zatelefonować do Bridget, przyjaciółki, u której mieszka. Mama zostawiła jej numer na lodówce. Pójdę po niego, a potem spróbuję zadzwonić na oba numery.

– Mamy szczęście! – zawołał Fletch. – O siedemnastej jest lot do Sydney. Jeśli wylądujecie około południa na Norfolk, będziecie miały mnóstwo czasu na spotkanie z mamą Mary-Kate. A tak przy okazji, wszyscy mówią o niej „Merry”, wesoła. Podobno nazywano ją tak od dziecka, bo stale chichotała.

– To miłe. – Chrissie się uśmiechnęła.

– Kiedy ja byłam mała, nie miałam fajnego przezwiska – mruknęła CeCe. – Ja i Elektra byłyśmy tymi złymi, wrzeszczącymi siostrami.

– Próbowałam dzwonić na numer mamy i Bridget – oznajmiła Mary-Kate po powrocie z kuchni. – Ale i w komórce, i na linii stacjonarnej zgłasza się tylko poczta głosowa. Zostawiłam wiadomość, że chciałybyście skontaktować się z mamą w sprawie pierścionka i zamierzacie odwiedzić ją jutro, więc jeśli zdołają odsłuchać wiadomości, będą wiedzieć, że przyjeżdżacie.

– To jak? – Fletch wyjrzał na nie zza ekranu komputera. – Zostały trzy miejsca w samolocie do Auckland i na Norfolk, i tylko dwa do Sydney. Lecicie czy nie?

CeCe spojrzała na Chrissie, a ta wzruszyła ramionami.

– Skoro już tu jesteśmy, powinnyśmy przynajmniej spróbować zobaczyć się z mamą Mary-Kate – powiedziała.

– Jasne, masz rację. Choć rano trzeba będzie zerwać się bardzo wcześnie. Fletch, jeśli podam ci dane mojej karty kredytowej, będziesz mógł zarezerwować nam loty? Przepraszam za kłopot, ale wątpię, żebyśmy gdzieś tu znalazły kafejkę internetową.

– Nie znajdziecie. I oczywiście załatwię to, nie ma sprawy.

– O, jeszcze jedno… Moglibyście nam poradzić, gdzie zanocować? – spytała Chrissie, która zawsze była tą praktyczną.

– Pewnie, u nas, w dobudówce – odparła Mary-Kate. – Udostępniamy pokoje pracownikom, ale na pewno w tej chwili znajdzie się jeden wolny. Nic specjalnego, zwykłe prycze, ale to najbliższe miejsce, gdzie możecie się przespać.

– Wielkie dzięki – rzuciła Chrissie. – Teraz damy wam trochę spokoju. Chciałabym się kawałek przejść. Tak tu pięknie, niesamowicie.

– Dobrze. Tylko pokażę wam pokoje i… – Mary-Kate spojrzała na Fletcha, nim dodała: – Mama zostawiła pełną zamrażarkę. Mogę rozmrozić potrawkę z kurczaka na kolację. Zjecie z nami? Bardzo chciałabym usłyszeć więcej o waszej rodzinie i dowiedzieć się, czy mogę mieć z nią jakiś związek.

– Tak, byłoby wspaniale, gdybyś była naszą siódmą siostrą. Dziękujemy za zaproszenie. – CeCe uśmiechnęła się. – Jesteś taka gościnna.

– W Nowej Zelandii to normalka. – Fletch wzruszył ramionami. – Tu ludzie dzielą się ze sobą wszystkim.

– Dziękujemy – powiedziała Chrissie. – Do zobaczenia.

Na zewnątrz powietrze było chłodne i świeże, a niebo przybrało kolor nasyconego błękitu.

– Jak tu inaczej niż w Australii. Ten krajobraz z górami przypomina mi Szwajcarię, ale jest surowszy, niemal dziewiczy – zauważyła CeCe, kiedy szły ramię w ramię między rzędami winorośli.

Znalazły ścieżkę biegnącą na wzgórze i ruszyły tam, wśród coraz bardziej dzikiej roślinności. CeCe przesuwała palcami po liściach mijanych krzewów, by uwolnić mocne zapachy tutejszej zieleni.

Słyszała z drzew głosy nieznanych jej ptaków. Z oddali dobiegał szum wody. Pociągnęła więc Chrissie w tamtym kierunku. Zeszły ze ścieżki i przedzierały się przez zarośla – nadal mokre po ulewie i błyszczące w promieniach słońca – aż dotarły nad krystalicznie czysty strumień płynący wartko po gładkich szarych skałach. Zobaczyły ważki muskające powierzchnię. CeCe spojrzała na Chrissie i uśmiechnęła się do niej.

– Szkoda, że nie możemy zostać tu dłużej – powiedziała. – Jak pięknie. I ten spokój.

– Bardzo chciałabym tu kiedyś znów przyjechać i pozwiedzać okolicę – przyznała Chrissie. – A… co myślisz o tym, że Mary-Kate nie chce wiedzieć nic o swoich biologicznych rodzicach? Bo… na pewno sama miałaś sporo wątpliwości, kiedy wyruszałaś na poszukiwanie swoich.

– To było co innego. – CeCe, zdyszana od marszu pod górę brzegiem strumienia, strzepnęła muszkę z twarzy. – Pa właśnie umarł, Star zrobiła się dziwna i wycofana… Potrzebowałam czegoś lub kogoś, kto byłby mój, rozumiesz? Mary-Kate nadal ma kochającą mamę i brata, więc pewnie nie czuje potrzeby, by burzyć ten układ.

Chrissie skinęła głową i złapała ją za rękę.

– Możemy przystanąć tu na chwilę? Boli mnie noga.

Usiadły na skrawku miękkich traw, by złapać oddech. Chrissie położyła nogi na kolanach przyjaciółki. Odprężyły się i patrzyły w milczeniu na dolinę, dom i równe szeregi krzewów w winnicy ciągnącej się niżej tarasami, co było jedyną oznaką ludzkiej obecności w okolicy.

– Więc znalazłyśmy ją? – odezwała się po jakimś czasie CeCe.

– Wiesz co? – odparła Chrissie. – Myślę, że to bardzo prawdopodobne.

*

Kolacja z Mary-Kate i Fletchem przebiegła w miłej, relaksującej atmosferze i dopiero po północy i dwóch butelkach doskonałego domowego pinot noir CeCe i Chrissie pożegnały się i poszły do dobudówki. Tak jak mówiła Mary-Kate, kwatera była surowa, ale miały tu wszystko, czego potrzebowały, nawet prysznic i grube wełniane koce, by się opatulić, bo nocny chłód dawał się we znaki.

– W Alice Springs zwykle się odkrywam, bo strasznie się pocę, a tu kulę się okryta po brodę. – CeCe zachichotała. – Co myślisz o Mary-Kate?

– Jest fajna. I gdyby okazała się twoją siostrą, miło byłoby mieć ją gdzieś blisko.

– Mówi, że skończyła dwadzieścia dwa lata, co by idealnie pasowało do reszty z nas. Elektra, najmłodsza, ma dwadzieścia sześć. Chyba że jesteśmy na kompletnie fałszywym tropie – dodała sennie CeCe. – Przepraszam, ale chyba zaraz zasnę.

Chrissie wyciągnęła rękę do pryczy obok i ujęła dłoń przyjaciółki.

– Dobranoc, kochanie, śpij dobrze. Jedno jest pewne: musimy wcześnie wstać.

4

– Czas na pobudkę. Zaraz lądujemy. Musisz zapiąć pasy.

Głos Chrissie przerwał sny CeCe. Otworzyła oczy i zobaczyła, jak przyjaciółka sięga, żeby ją przypiąć.

– Gdzie jesteśmy?

– Jakieś trzysta metrów nad Norfolk. O rany! Jaka mała wysepka! Całkiem jak te z reklam podróży na Malediwy. Popatrz, ale zielono! Jaka turkusowa woda! Ciekawe, czy Merry i jej przyjaciółka Bridget odebrały wiadomość?

CeCe zerknęła nerwowo za okno.

– Pewnie dowiemy się, jak wylądujemy. Mary-Kate mówiła, że podała im wszystkie dane naszego lotu… Nigdy nie wiadomo, może będą czekać na nas na lotnisku. O Boże, widzisz to? Pas wygląda tak, jakby prowadził prosto do morza! Nie mogę na to patrzeć.

Odwróciła głowę od okna. Samolot z rykiem silników podchodził do lądowania.

– Uf! Cieszę się, że to koniec – powiedziała, kiedy pilot mocno zahamował i maszyna się zatrzymała. Wzięły plecaki, wygramoliły się z małego samolotu i ruszyły do niewielkich zabudowań, które stanowiły terminal na wyspie Norfolk. Minęły grupkę oczekujących za ogrodzeniem i przeszły przez kontrolę celną, gdzie przybyszy obwąchiwał beagle na smyczy.

– Trochę tu inaczej niż w Australii, co? – zauważyła CeCe. – Tam celnicy wolą rozebrać człowieka do naga, zanim go przepuszczą. – Zachichotała.

Znalazły się w małej salce przylotów, gdzie weszło trochę oczekujących, by powitać swoich gości.

– Pamiętaj, że nigdy nie byłam poza Australią. Pierwszy raz jestem za granicą – przypomniała jej Chrissie. – Widzisz gdzieś kobietę przypominającą Merry ze zdjęcia, które oglądałyśmy wczoraj?

Obie przyjrzały się grupce czekających. Większość z nich już odnalazła tych, których mieli powitać, i razem wychodzili.

– Wygląda na to, że nie odebrały naszych wiadomości. – Chrissie wzruszyła ramionami. – Ale Mary-Kate mówiła, że z lotniska do domu Bridget jest jakieś dwadzieścia minut spacerem. Tylko w którą stronę?

– W razie wątpliwości spytaj w informacji turystycznej, która jest tam. – CeCe skinęła w kierunku młodego człowieka siedzącego za biurkiem ze stertą broszur i folderów.

– Cześć, mogę w czymś pomóc? – spytał, gdy do niego podeszły.

– Tak, szukamy ulicy… – Chrissie wyciągnęła kartkę z kieszeni dżinsów – Headstone Road.

– Łatwo tam trafić. Jest przy końcu pasa startowego. O tam. – Mężczyzna pokazał ręką. – Wyjdźcie z lotniska, skręćcie w lewo i dojdziecie do Headstone Road.

– Dzięki – powiedziała CeCe.

– Szukacie może miejsca, gdzie mogłybyście się zatrzymać? Mógłbym przedstawić wam kilka propozycji – zaproponował.

– Nie, jeszcze dziś po południu wracamy do Sydney.

– Czyli to tylko szybki nalot – zażartował. – No, to może lepiej zostawcie tu plecaki, żeby ich nie taszczyć? Weźcie tylko kostiumy kąpielowe, jakby przyszła wam ochota wskoczyć do wody przed wyjazdem. W okolicy jest kilka wartych grzechu plaż.

– Dzięki, tak zrobimy.

Mężczyzna skierował je do kontuaru obsługi i ku swemu zaskoczeniu mogły od razu odprawić bagaż na lot do Sydney.

– Super, podoba mi się tu – rzuciła CeCe, grzebiąc w plecaku, by wydobyć kostiumy kąpielowe i ręczniki. – Pełen luz.

– Na tym polega urok życia na małej wyspie – powiedziała Chrissie, kiedy ruszały. – I tak tu zielono. Przepiękne te drzewa. – Wskazała na wysokie jodły, które stały rzędami przed nimi.

– Nazywają je sosnami Norfolk – powiedziała CeCe. – Kiedy byłam mała, Pa Salt posadził kilka na końcu naszego ogrodu w Atlantis.

– Jestem pod wrażeniem. Nie sądziłam, że tak się znasz na drzewach.

– Wiesz, że nie, ale sosny Norfolk to jedna z pierwszych rzeczy, które rysowałam jako dziecko. Rysunek był oczywiście pokraczny, ale mama go oprawiła i podarowałam go Pa Saltowi na gwiazdkę. Chyba do tej pory wisi na ścianie w jego gabinecie.

– Fajnie. A… co powiemy, kiedy staniemy na progu u Bridget?

– To samo co u Mary-Kate. Mam tylko nadzieję, że po wszystkich tych przeprawach je zastaniemy. Padam na twarz po wczesnej pobudce i dwóch lotach. A jeszcze czekają nas dziś dwa kolejne!

– Wiem, ale to warte świeczki, jeśli spotkamy się z Merry i zobaczymy pierścionek. Uda się czy nie, koniecznie musimy wykąpać się w tym niesamowitym morzu, zanim wrócimy na lotnisko. To nas odświeży.

Kilka minut później zobaczyły tabliczkę z napisem Headstone Road.

– Jakiego numeru szukamy? – spytała Chrissie.

– Nie widzę żadnych numerów – powiedziała CeCe, kiedy mijały kolejne drewniane domki, stojące w idealnie zadbanych ogródkach, obwiedzionych przystrzyżonymi precyzyjnie żywopłotami z hibiskusa.

– Dom nazywa się… – Chrissie przyjrzała się zapiskom Mary-Kate. – Nie mam pojęcia, jak to wymówić.

– O, nie proś, żebym ja próbowała. – CeCe zachichotała. – Oni tu najwyraźniej są bardzo dumni ze swoich domów, nie? To wygląda jak podzwrotnikowe angielskie miasteczko. Te przystrzyżone trawniki, kolorowe kwiaty.

– Patrz! Jest – Przyjaciółka trąciła ją łokciem, wskazując na starannie wymalowaną tabliczkę z napisem Síocháin.

Stały przed kratownicą, która chroniła posiadłość przed bydłem. Domek był zadbany jak inne, a po obu stronach kratownicy stały na straży duże krasnale.

– Ci dwaj są poubierani w kolory irlandzkiej flagi. Myślę, że skoro nazwa domu jest gaelicka, to jego mieszkańcy też – powiedziała Chrissie, kiedy ostrożnie przechodziły przez kratownicę.

– No dobra. – CeCe zniżyła głos, kiedy zbliżały się do drzwi. – Która z nas będzie mówiła?

– Ty zacznij, ja ci w razie czego pomogę.

– Dobra – szepnęła CeCe i wcisnęła dzwonek, który brzmiał jak irlandzka melodyjka.

Nikt nie otwierał.

– A może zajrzyjmy od tyłu? – zasugerowała przyjaciółce Chrissie przy czwartej próbie. – Mogą być w ogrodzie. Dzień taki piękny.

CeCe wzruszyła ramionami.

– Warto spróbować – rzuciła.

Obeszły dom, wokół którego rosły bananowce. Na tarasie, przy stole z krzesłami stojącymi pod daszkiem chroniącym przed słońcem, nie było nikogo.

– Cholera! – CeCe była wyraźnie zmartwiona. – Nie ma ich.

– Patrz! – Chrissie wskazała na skraj długiego ogrodu, gdzie widać było jakiegoś człowieka z łopatą, który kopał ziemię. – Chodźmy, spytamy go, dobrze? Dzień dobry! – zawołała, kiedy znalazły się bliżej i mężczyzna, szeroki w barach, na oko po sześćdziesiątce, uniósł głowę i pomachał do nich z grządek, które wyglądały na warzywniak. – Może się nas spodziewał.

– Albo po prostu jest uprzejmy. Nie zauważyłaś? Tu z każdego przejeżdżającego samochodu też do nas machali.

– Cześć, dziewczyny.

Mężczyzna wsparł się na łopacie, gdy podeszły.

– Czym mogę wam służyć? – odezwał się z silnym australijskim akcentem.

– Czy… mieszkasz tutaj? To znaczy w tym domu? – spytała CeCe.

– Tak. A wy to…?

– Jestem CeCe, a to moja przyjaciółka Chrissie. Szukamy pewnej kobiety, a tak naprawdę dwóch, jedna to Bridget Dempsey, a druga Mary, lub Merry, McDougal. Znasz którąś z nich?

Skinął głową.

– No pewnie. Zwłaszcza Bridget. To moja żona.

– Wspaniale! Cudownie. Czy one są w domu?

– Niestety, nie. Potelepały się do Sydney, zostawiły mnie tu samego.

– Ale numer! Mogłyśmy lecieć prosto tam – mruknęła CeCe do Chrissie. – A Mary-Kate, córka Merry, mówiła, że jej mama zostanie tu co najmniej do jutra.

– Tak – odparł mężczyzna. – Merry była u nas, ale nagle zmieniła plany i zaproponowała, żeby Bridget poleciała z nią do Sydney, żeby mogły spędzić razem coś w rodzaju „damskiego wieczorku” w wielkim mieście i pójść na zakupy.

– Cholera – jęknęła CeCe. – Szkoda, przejechałyśmy szmat drogi, żeby się z nią zobaczyć, a same wybieramy się do Sydney dziś wieczorem. Wiesz może, jak długo Merry zostanie w Sydney?

– Chyba mówiła coś, że dziś wylatuje z Australii. Mam odebrać Bridget z lotniska po południu.

– Pewnie z tego samolotu, który ma nas stąd zabrać. – Chrissie spojrzała na przyjaciółkę i przewróciła oczami.

– Mogę wam w czymś pomóc? – zapytał mężczyzna. Zdjął z głowy filcowy kapelusz z szerokim rondem i wytarł zroszone potem czoło chustką.

– Dzięki, ale przyjechałyśmy, żeby pomówić z Merry – odparła CeCe.

– No dobrze, może zejdźmy z tego żaru i usiądźmy w cieniu na tarasie? Napijemy się piwa i wyjaśnicie mi, dlaczego szukacie Merry. A przy okazji, jestem Tony – przedstawił się, kiedy ruszyły za nim w stronę domu. – Tylko skoczę po piwo i zaraz sobie pogadamy.

– Fajny gość – zauważyła Chrissie, kiedy usiadły.

– Tak, ale to nie z nim chciałyśmy porozmawiać… – CeCe westchnęła.

– Proszę. – Tony wrócił i postawił przed nimi zmrożone szklanki z piwem. Obie chętnie po nie sięgnęły. – No więc o co tu chodzi?

CeCe starała się, jak mogła, wyjaśnić, a Chrissie dorzucała swoje, żeby jej pomóc.

– Niezła historia. – Tony się zaśmiał. – Choć nadal właściwie nie pojmuję, jaki jest związek pomiędzy wami a Merry.

– Ja też nie i szczerze mówiąc, mam wrażenie, że trafiłyśmy na niewłaściwy trop, ale sądziłyśmy, że powinnyśmy mimo wszystko spróbować – powiedziała wyczerpana CeCe. Kompletnie opadły jej skrzydła.

– Mary-Kate zostawiła wiadomości dla swojej mamy z informacją, że przyjedziemy. Dla Bridget też. Nie odebrały ich? – spytała Chrissie.

– Nie wiem, bo wczoraj prawie cały dzień byłem poza domem. Naprawiałem coś w łazience mojego kolegi. Szczerze mówiąc, niezbyt wiele wiem o Merry, moje drogie. Bridget poznałem dwa lata temu, kiedy poprosiła mnie, żebym zbudował jej to. – Wskazał na dom. – Rodzice przeprowadzili się tu ze mną z Brisbane, kiedy byłem mały. Z zawodu jestem budowlańcem. Moja pierwsza żona zmarła kilka lat temu, a kiedy przyjechała tu Bridget, też była samotna. Nigdy nie sądziłem, że w moim wieku znajdę sobie jeszcze kobietę. Ale od początku między nami zaiskrzyło. Hajtnęliśmy się pół roku temu.

Uśmiechnął się promiennie.

– Nie znałeś więc dłużej Merry?

– Nie, pierwszy raz spotkałem ją na naszym ślubie.

– Czy twoja żona jest może Irlandką? – drążyła Chrissie.

– Zgadłaś. I jest bardzo dumna ze swojego pochodzenia.

– Podobno Merry też urodziła się w Irlandii – powiedziała CeCe.

– Wiem tylko, że razem chodziły do szkoły, a potem studiowały w Dublinie. Ich kontakt urwał się na długo. Tak bywa, kiedy ludzie rozjeżdżają się po studiach, prawda? Ale teraz znów są jak papużki nierozłączki. Mogę zaproponować wam jakieś kanapki? Chyba burczy mi już w brzuchu.

– Byłoby cudownie, jeśli to nie kłopot – podchwyciła skwapliwie CeCe, nim Chrissie zdążyła uprzejmie odmówić, choć ona też konała z głodu. – Możemy iść z tobą, pomożemy.

Poszły za Tonym do schludnej kuchni, którą – jak oświadczył z dumą – sam budował.

– Nie przypuszczałem, że będę tu mieszkał – powiedział, wyjmując z lodówki ser i szynkę. – Zapasy nam się kończą. Tu wszystko sprowadza się drogą morską lub samolotem. Nowa dostawa będzie dopiero jutro.

– Musi być fantastycznie tu mieszkać – powiedziała Chrissie, smarując chleb masłem.

– Zwykle tak. Ale jak u Robinsona Crusoe, życie na wyspie to nie sama bajka. Nie ma tu za wiele do roboty dla młodych. Mnóstwo ich stąd wyjeżdża. Na studia i w poszukiwaniu pracy. Internet bardzo kiepsko działa i jeśli nie prowadzi się własnej działalności jak moja, jedynym źródłem utrzymania może być turystyka. Norfolk staje się wyspą starych ludzi, choć wiele zmienia się na lepsze, jest też dopływ nowej krwi. To piękne miejsce, by wychowywać dzieci. Wszyscy się znają, jest prawdziwe poczucie wspólnoty. Ludzie są niesamowicie serdeczni, a przestępczość niemal zerowa. No dobrze, może wyjdziemy zjeść na zewnątrz?

Wrócili z powrotem na taras i zabrali się za kanapki.

– Tony? – odezwała się CeCe.

– Tak?

– Tak się zastanawiam, czy kiedy Merry tu była, widziałeś, żeby nosiła pierścionek ze szmaragdami?

Tony wybuchnął niskim, głębokim śmiechem.

– Nie powiem, żebym zwracał uwagę na takie rzeczy. Bridget mówi, że nie zareagowałbym, nawet gdyby przebrała się za Świętego Mikołaja, i pewnie ma rację. Choć… zaraz… chwila… – Uniósł palce do swojej krótkiej bródki i pogładził ją. – Chyba pamiętam, że kilka dni temu, wieczorem, Bridget i Merry porównywały swoje pierścionki. Pierścionek, który kupiłem Bridget na zaręczyny, ma zielony kamyk, oczywiście… bo jest Irlandką i w ogóle.

– No i? – CeCe nachyliła się bliżej.

– Merry też miała na palcu pierścionek ze szmaragdami. Przyłożyły dłonie, jak to dziewczyny… no wiecie.

– Więc Merry nosiła pierścionek ze szmaragdami?

– Tak. Śmiały się i Bridget mówiła, że jej szmaragd jest większy niż te Merry.

– No tak. – Chrissie spojrzała porozumiewawczo na przyjaciółkę.

CeCe skinęła głową.

– To już coś – rzuciła. – Może jednak jesteśmy na właściwym tropie. Wiesz przypadkiem, dokąd Merry wybiera się po Sydney?

– Tak. Do Kanady. Chyba wspominała coś o Toronto. Ale mogę zapytać Bridget.

Chrissie spojrzała na zegarek.

– Dziękujemy za pomoc i kanapki, Tony. Chcemy wykąpać się w morzu, zanim wrócimy na lotnisko.

– A może posprzątajmy ze stołu, bo nie chciałbym, żeby Bridget narzekała, że zostawiłem tu bałagan. Potem moglibyśmy wsiąść w pick-upa i zrobić sobie krótką wycieczkę po wyspie, a na koniec sobie popływacie, co wy na to?

– Cudownie! Z wielką przyjemnością.

CeCe uśmiechnęła się promiennie.

*

Po błyskawicznym objeździe wyspy, na której z jednego końca na drugi można przejechać w dwadzieścia minut, Tony powiózł je wąską dróżką.

– Popatrzcie. – Wskazał na rząd wysokich starych drzew.

– Wydają się wiekowe. Jak się nazywają? – spytała CeCe.

– To figowce wielkolistne, niektóre mają ponad sto lat – wyjaśnił Tony, kiedy minęli pas startowy lotniska i skręcili w dół, na mały mostek i między osiedle kamiennych domów. Po chwili dotarli na skraj niemal bezludnej plaży omywanej przez łagodne fale. W oddali na ich grzbietach tworzyła się piana, co wskazywało, że musi być tam rafa. Tony zaprowadził je do chaty, gdzie były przebieralnie. Wyszły z nich w kostiumach kąpielowych, z ręcznikami zawiązanymi w pasie.

– Ścigamy się! – zawołał Tony, ruszając pędem po ciepłym piasku. – Kto ostatni, ten mięczak!

Wbiegł do wody, chlapiąc, i tam gdzie sięgała mu do pasa, zanurkował. Kilka metrów od brzegu CeCe pomagała przyjaciółce zdjąć protezę nogi. Chrissie owinęła ją w ręcznik i położyła w bezpiecznej odległości od fal.

– Zawsze przeraża mnie, że ktoś mógłby przyjść i ją ukraść – powiedziała, kiedy CeCe podprowadzała ją do wody.

– Nawet ja nie umiem sobie wyobrazić, żeby ktoś mógł być tak podły. Dobra, wskakujemy. Staraj się nie zostawiać mnie za daleko w tyle! – krzyknęła, gdy Chrissie zaczęła płynąć.

Choć miała tylko jedną nogę, to jako dawna mistrzyni zawsze wyprzedzała CeCe, która z całych sił starała się jej dorównać.

– Cudownie, prawda?! – zawołał Tony, pływając w miejscu kilka metrów dalej.

– Fantastycznie – przyznała Chrissie, która położyła się na plecach i wystawiła twarz do słońca. – Ale frajda, nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo brak mi morza, odkąd mieszkam w Alice Springs.

Obróciła się, by popłynąć naprzód.

– Chrissie, proszę, nie za daleko! – zawołała CeCe. – Nie ryzykuj, bo nie mam dość siły, żeby cię uratować.

Przyjaciółka jak zwykle puszczała jej słowa mimo uszu, więc w końcu CeCe zawróciła do brzegu i położyła się na piasku, żeby wyschnąć.

– Twoja przyjaciółka to niezła pływaczka, co? – zauważył Tony, który też wyszedł już z wody i usiadł obok niej. – Co się stało z jej nogą?

CeCe opowiedziała mu, jak Chrissie w wieku piętnastu lat straciła nogę przez komplikacje po zapaleniu opon mózgowych, które doprowadziło do posocznicy.

– Przedtem – CeCe westchnęła ciężko – była najlepszą pływaczką w Australii Zachodniej. Miała szansę na dostanie się do drużyny olimpijskiej.

– Życie bywa wredne, prawda? Ale dobrze widzieć, że mimo wszystko nadal jest świetna.

– Tak, zawsze jednak umieram ze strachu, że zniknie gdzieś pod falami i już się nie pokaże.

– Wątpię. Patrz tylko na nią. – Tony się uśmiechnął. – No nic, musimy się zbierać, jeśli macie zdążyć na samolot.

CeCe wstała i pomachała rękami, by przywołać przyjaciółkę. Kiedy się ubrały, Tony podwiózł je na lotnisko, co zajęło zaledwie kilka minut.

– Jeśli nam się poszczęści, Bridget może wyjść, zanim was wezwą – powiedział, parkując przed terminalem. Usłyszały huk silników podchodzącego do lądowania samolotu.

– Co ty na to, żebyśmy wybrały się tu na trochę po powrocie z Europy, Chrissie? – spytała CeCe, kiedy ruszyły za Tonym do terminalu. – Zakochałam się w tej wyspie.

– Dobrze, ale najpierw nacieszmy się Europą. Nie potrafię ci opisać, jak bardzo jestem podekscytowana, że ją zobaczę.

– O, jest strasznie nudna w porównaniu z tym tutaj. Wszędzie tłumy i zabytki.

– Czekaj, najpierw sama to zobaczę i wyrobię sobie własne zdanie. – Chrissie się uśmiechnęła. – Patrz, samolot już wylądował.

– Chodźmy na taras dla oczekujących – zaproponował Tony. – Może przynajmniej będziecie mogły się przywitać.

– Świetnie – rzuciła CeCe.

Drzwiczki malutkiego samolotu właśnie się otworzyły. Wysiadali pierwsi pasażerowie.

– Patrzcie, jest! Bridget, tu jestem! – zawołał do krzykliwie ubranej piersiastej kobiety o rudych włosach, która trzymając naręcze toreb z zakupami, szła po trapie. Odpowiedziała mu uśmiechem i pomachała. – Chodźcie, przywitamy się.

CeCe serce biło szybko, gdy kobieta zbliżała się do ogrodzenia, dzielącego idących do kontroli celnej pasażerów od osób oczekujących. Bridget zatrzymała się przy mężu i dziewczynach. Uniosła ogromne okulary przeciwsłoneczne na czubek głowy.

– Jak się masz, lalko? Tęskniłem za tobą. – Pocałował żonę, wychylając się nad barierką. – Słuchaj, kiedy cię nie było, odwiedziły mnie dwie młode panie. Przyjechały, bo sądziły, że na wyspie jest jeszcze Merry. Bridget, przedstawiam ci CeCe i Chrissie.

Może jestem przeczulona, pomyślała CeCe, ale wyraz jej twarzy kompletnie się zmienił, kiedy Tony powiedział, kim jesteśmy. Ta kobieta nie jest zadowolona.

– O, witam – odezwała się Bridget z wymuszonym uśmiechem.

– Chciały się dowiedzieć, czy Merry nosiła podczas pobytu u nas pierścionek ze szmaragdami – ciągnął Tony. – Mówiłem, że tak. Czy dla odmiany ten jeden raz mam rację?

– Nie pamiętam takich drobiazgów, kochanie. – Opuściła okulary z powrotem na oczy.

– Zdawało mi się, że słyszałem, jak rozmawiałyście o tym, że macie podobne pierścionki?

– Myślę, że coś ci się przyśniło albo tego wieczoru za dużo wypiłeś, bo nie przypominam sobie, żebyśmy rozmawiały o pierścionkach.

– Ale…

– Chyba muszę już iść do kontroli celnej. Pewnie mnie zatrzymają z tymi wszystkimi zakupami, które zrobiłam w Sydney. Miło było was poznać – zwróciła się do dziewczyn. – Do zobaczenia po drugiej stronie, Tony – dodała wyraźnie tylko do męża.

Kiedy znikła w głębi terminalu, Tony obejrzał się na CeCe i Chrissie.

– Lepiej i my wejdźmy do środka, bo lada chwila będą was wzywali do samolotu.

Na tablicy informacyjnej wyświetlało się już, żeby pasażerowie podchodzili do bramki. Lecący do Sydney zaczynali ustawiać się w kolejce.

– Moglibyśmy wymienić się numerami telefonów? – spytała CeCe, wyciągając komórkę.

Zrobili to, zbliżając się do kontroli.

– Naprawdę cudownie było cię poznać i zwiedzić wyspę – powiedziała. – Dziękujemy bardzo za gościnę.

– Cała przyjemność po mojej stronie. Jeśli postanowicie znów tu przyjechać, to wpadnijcie do nas, dobrze?

– Do widzenia, Tony, i jeszcze raz dziękujemy!

– O! Patrz, czy to nie urocze?! – zawołała Chrissie, kiedy doszły do bramki i sięgnęła po tackę, która nadal miała etykietę Na kocie odchody.

– Rzeczywiście – rzuciła CeCe, patrząc, jak ich komórki i mokre kostiumy kąpielowe znikają w tunelu. – Bridget nie była zachwycona naszym widokiem, co?

– Nie – przyznała Chrissie, gdy przeszły kontrolę i zbierały swoje rzeczy. – Zdecydowanie.

– Zastanawiam się dlaczego. Wie coś, czego my nie wiemy?

– Jak na razie, nic nie wiemy.

5

Atlantis

– Do ciebie – powiedziała Claudia, podając Mai słuchawkę. – To CeCe.

– Ally! – zawołała Maja, odwracając się w stronę tarasu, gdzie w słońcu siedziała jej siostra, kończąc jeść lunch. – Cześć, CeCe – powiedziała, a kiedy Ally weszła do środka, obie nachyliły się nad telefonem, żeby słyszeć. – Gdzie jesteś?

– Jesteśmy w Sydney. Za chwilę odprawiamy się do Londynu, ale pomyślałam, że najpierw zadzwonię, żeby zdać wam relację.

– Znalazłyście ją?

– No… Poznałyśmy Mary-Kate McDougal. Wydaje się nam, że to może być Zaginiona Siostra, bo mówi, że była adoptowana, jak my. I ma dwadzieścia dwa lata, co by pasowało.

– Cudownie! – ucieszyła się Ally.

– A co z pierścionkiem? – spytała Maja. – Rozpoznała go?

– Sądzi, że tak. Jeśli to ten sam, to mama dała jej go na dwudzieste pierwsze urodziny.

– O rany! – zawołała Ally. – Czyli możliwe, że ją znalazłyście! Widziałyście pierścionek?

– No, nie, bo jej mama, która też ma na imię Mary, choć nazywają ją Merry, poprosiła Mary-Kate, żeby go jej pożyczyła, i zabrała go ze sobą w podróż dookoła świata. Podobno ten pierścionek najpierw należał do niej. Dwa razy nam się wymknęła. Pierwszy raz parę dni temu. A drugi… wiesz, Chrissie i ja rozmawiałyśmy o tym i zastanawiamy się, czy nie opuściła wyspy Norfolk tego samego wieczoru, kiedy dowiedziała się o naszym przyjeździe, żeby się z nami nie spotkać.

– Wyspa Norfolk? Gdzie to, u licha, jest? – spytała Maja.

– Na Pacyfiku, między Nową Zelandią a Australią. Naprawdę piękne miejsce, trochę z innej epoki. Trudno tam o zasięg komórki – powiedziała CeCe. – Mary-Kate mówiła, że jej mama wybrała się tam do swojej najlepszej przyjaciółki. Więc ruszyłyśmy za nią, ale jej już tam nie było.

– Cholera! – mruknęła Ally. – Więc teraz jest w Sydney?

– Nie. Popatrzyłyśmy na tablice odlotów i podejrzewamy, że właśnie odleciała. Do Toronto w Kanadzie. Chciałam się tylko upewnić… Możemy wsiadać i lecieć do Londynu?

– Już sama nie wiem, co myśleć. – Ally westchnęła. – Ale skoro odleciała, to tak, oczywiście. Jesteś pewna, że wybiera się do Toronto?

– Raczej tak. Właśnie dzwoniłam do Mary-Kate, jej córki, która potwierdziła, że to miał być jej następny przystanek. Obiecała, że postara się sprawdzić, gdzie zatrzyma się jej mama. Przykro mi, że was rozczarowuję, Ally. Zrobiłyśmy co w naszej mocy.

– Nie wygłupiaj się, CeCe. Świetnie się spisałyście, dziękuję.

– Chyba jesteśmy na właściwym tropie, ale trzeba zobaczyć ten pierścionek – podkreśliła CeCe. – Słuchaj, musimy już iść do bramki, ale jest jeszcze więcej do opowiedzenia. Merry jest Irlandką, a Mary-Kate ma brata i…

– Idźcie – przerwała jej Ally. – Zadzwońcie, jak wylądujecie. Dziękuję, że zrobiłyście to rozeznanie.

Ally i Maja odstawiły telefon, popatrzyły na siebie i wyszły z powrotem na taras.

– I… jak sądzisz, co z tego wynika? – odezwała się Maja.

– Zaczekaj, wezmę coś do pisania i zanotuję, co nam powiedziała. – Ally przyniosła z kuchni papier i długopis. – Po pierwsze: mamy młodą, dwudziestodwuletnią kobietę, Mary-Kate McDougal. Po drugie: potwierdziła ona, że pierścionek z rysunku może być tym, który należał kiedyś do jej mamy. Dostała go od niej na dwudzieste pierwsze urodziny.

– A po trzecie… i możliwe, że to jest najbardziej istotne: wiemy, że Mary-Kate była adoptowana – wtrąciła Maja.

– Po czwarte: jej mama też ma na imię Mary i nazywają ją Merry – ciągnęła Ally. – Po piąte: to Merry ma teraz pierścionek, który jest nam niezbędny do potwierdzenia tożsamości Mary-Kate jako naszej siódmej siostry.

– CeCe mówiła jeszcze, że ta dziewczyna ma brata, pamiętasz…

Ally i to zanotowała, przygryzła długopis, po czym dopisała: Toronto.

– A jeśli dowiemy się, gdzie zatrzymała się Merry, to kogo powinnyśmy tam posłać? – zastanawiała się na głos.

– Sądzisz, że warto iść tym tropem? – spytała Maja.

– A ty nie?

Wzrok Mai powędrował w dal ku ogrodowi Pa Salta.

– Imię Merope zostało wygrawerowane na jednej z obręczy sfery armilarnej, jak nasze – powiedziała. – Przecież Pa Salt nie umieściłby go tam, gdyby nie istniała.

– Chyba że to było tylko jego pobożne życzenie. Z drugiej strony, nawet Georg wierzy, że to ona. Twierdzi, że dostał informacje od Pa Salta niedługo przed jego śmiercią. Ta dziewczyna nazywa się Mary McDougal i mieszka w winnicy w Nowej Zelandii, tak jak mówił Georg. I ma dość niezwykły pierścionek ze szmaragdami. Mary-Kate sądzi, że dokładnie taki sam jak na rysunku. Jednak…

– Może Georg ma więcej informacji. Zadzwońmy do niego, dobrze? – zasugerowała Maja.

Ally poszła do kuchni i wybrała numer kancelarii Georga. Po kilku sekundach powitał ją miły głos jego sekretarki.

– Cześć, Giselle, tu Ally d’Aplièse. Czy zastałam Georga?

– Désolée, mademoiselle D’Aplièse, monsieur Hoffman został wezwany i musiał wyjechać.

– O, rozumiem. A kiedy będzie?

– Niestety, nie wiem, ale chciał, żebym panie zapewniła, że wróci na czas, by wypłynąć z wami w tym miesiącu – odparła Giselle.

– Mogłabyś przekazać mu wiadomość? – spytała Ally. – Byłabym bardzo wdzięczna, to pilne.

– Strasznie mi przykro, mademoiselle D’Aplièse, ale nie będę miała z nim kontaktu, póki nie wróci. Zrobię wszystko, by zadzwonił natychmiast, kiedy tu będzie. Au revoir.

Zanim Ally zdołała cokolwiek dodać, Giselle odłożyła słuchawkę. Ally wróciła na taras, kręcąc głową ze zdumienia.

– Maju, Georg przepadł.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Jego sekretarka twierdzi, że został dokądś wezwany i nie można się z nim skontaktować. Podobno nie wróci aż do naszego rejsu.

– Georg to bardzo zajęty człowiek. Pa Salt na pewno nie był jego jedynym klientem.

– Oczywiście, ale prawdopodobnie ma informacje, których potrzebujemy – powiedziała Ally. – Ostatnim razem wyparował stąd w takim pośpiechu… W efekcie znamy tylko imię, nazwisko i wiemy, jak wygląda pierścionek. No trudno, pewnie trzeba prowadzić to dalej bez niego.

– Czyli mamy próbować wytropić mamę Mary-Kate w Kanadzie?

– Trzeba przynajmniej spróbować. Co mamy do stracenia?

– Chyba nic – zgodziła się z nią Maja. – Ale kogo wyślemy do Toronto?

– No, najbliżej jest Elektra – odparła Ally. – Musiałabym sprawdzić, ile dokładnie jest z Nowego Jorku do Toronto.

– Niezbyt daleko – powiedziała Maja. – Mogłybyśmy spytać Elektrę, czy ma szansę wybrać się tam w najbliższych dniach, ale wiem, że od czasu koncertu dla Afryki jest rozrywana przez media. Może nie mieć czasu. Kiedy byłam wczoraj w Genewie, we wszystkich gazetach były jej zdjęcia.

– Ona to zawsze potrafi zwrócić na siebie uwagę, co?

– Szczerze mówiąc, mam wrażenie, że po terapii bardzo się zmieniła. Nie sądzę, żeby tym wystąpieniem na koncercie chciała zwrócić na siebie uwagę. Naprawdę chce pomagać innym i to cudowne, że może spożytkować swoją sławę w dobrej sprawie, nie sądzisz? Stała się inspirującym przykładem dla innych.

– Tak, oczywiście. – Ally ziewnęła. – Wybacz, ostatnio zrobiła się ze mnie stara zrzęda.

– Bo jesteś przemęczona – pocieszyła ją siostra.

– Prawda – przyznała Ally. – Myślałam, że po moich przygodach żeglarskich samotne macierzyństwo nie będzie wielkim wyzwaniem, ale wiesz… To najtrudniejsze, z czym się w życiu mierzyłam. Zwłaszcza ta „samotność”.

– Wszyscy mówią, że po kilku pierwszych miesiącach jest łatwiej, a teraz przynajmniej przez parę tygodni Bear będzie miał mnóstwo cioć, które się nim zajmą.

– Wiem. I mama też jest cudowna. Tylko że czasami… no wiesz…

– Co?

– Jak myślę o przyszłości, to widzę, że zawsze będę sama – wyznała Ally. – Nie wyobrażam sobie, żebym spotkała kogoś, kogo będę kochać tak mocno jak Theo. Wiem, byliśmy ze sobą niezbyt długo, powtarzają mi to wszyscy, żeby mnie pocieszyć, ale dla mnie to było jakby od zawsze. I… – Ally pokręciła głową. Po jej bladych policzkach płynęły łzy.

– Tak mi przykro, kochanie. – Maja objęła młodszą siostrę. – Nie będę cię przekonywać, że czas leczy rany, że jesteś młoda i wszystko przed tobą, bo na razie tego nie widzisz. Ale wierz mi, jeszcze będzie pięknie, zobaczysz.

– Możliwe, tylko że mam takie straszne wyrzuty sumienia. Powinnam być szczęśliwa, bo mam Beara. Kocham go całym sercem, nic lepszego niż on mnie w życiu nie spotkało, ale… tak bardzo brak mi Theo. Przepraszam, przepraszam… Zwykle nie płaczę.

– Wiem, że nie, ale dobrze jest to z siebie wyrzucić, Ally. Jesteś taka silna… albo zbyt dumna, by pozwolić sobie na słabość, każdy jednak ma jakieś granice wytrzymałości.

– Pewnie powinnam się po prostu wyspać, tak porządnie. Nawet kiedy mama pełni nocny dyżur, i tak się budzę, kiedy słyszę, że Bear płacze.

– Może zorganizujemy ci mały urlop? Na pewno razem z mamą dałybyśmy tu sobie z nim radę.

Ally spojrzała na nią przerażona.

– Jaka matka bierze urlop od dziecka?

– Taka, która może to zrobić – odparła pragmatyczna jak zwykle Maja. – Kiedyś młode matki nie zdawały się na mężów, miały wokół siebie mnóstwo kobiet z rodziny, które je wspierały. Ty byłaś tego pozbawiona, odkąd przeprowadziłaś się do Norwegii. Proszę, przestań się katować, wiem, jak trudno jest zadomowić się w obcym kraju, a ja przynajmniej znam miejscowy język.

– Naprawdę starałam się nauczyć norweskiego, jest jednak taki trudny. W szkole rodzenia było kilka miłych przyszłych mam, które mówiły trochę po angielsku, ale odkąd urodziłyśmy dzieci, nasze drogi się rozeszły. One mają swoje rodziny i bliskich. Zaczęłam się już zastanawiać, czy może ta moja przeprowadzka nie była błędem. Byłoby świetnie, gdybym grała w orkiestrze, była zajęta, ale na razie utknęłam z Bearem w domu na pustkowiu. – Ally otarła szybko oczy dłońmi. – O Boże, ale się nad sobą użalam.

– Wcale nie. Decyzję zawsze można zmienić. Wiesz, może tych kilka tygodni w Atlantis, a potem rejs na morzu, które tak kochasz, dadzą ci trochę czasu, żeby wszystko przemyśleć.

– Dokąd miałabym się przenieść? Wiesz, kocham mamę i Claudię, ale nie sądzę, żebym mogła wrócić do Atlantis na stałe.

– Ja też nie. Ale na świecie jest wiele innych miejsc. Można powiedzieć, że wszystko w twoich rękach.

– Sądzisz, że powinnam na chybił trafił wbić szpilkę w mapę i po prostu pojechać tam, gdzie wskaże? Tak się nie da. Masz chusteczkę?

Maja pogrzebała w kieszeni dżinsów i wyciągnęła chusteczkę dla siostry.

– Proszę. W każdym razie ciocia Maja sugeruje ci, żebyś się teraz zdrzemnęła, a potem, wieczorem, oddała Beara pod opiekę mnie i mamie. Ja i tak przyzwyczajam się jeszcze do zmiany czasu, więc nie zasnę. Naprawdę, myślę, że ze zmęczenia trochę miesza ci się w głowie. To ważne, żebyś wypoczęła, nim zaczną zjeżdżać się tu nasze siostry.

– Masz rację. – Ally westchnęła, zsunęła gumkę z nadgarstka i ściągnęła nią swoje loki w węzeł na czubku głowy. – Dobrze, skoro tak proponujesz, to trzymam za słowo. Wetknę sobie zatyczki do uszu na noc i postaram się ignorować jego krzyki.

– A może połóż się w jednej z wolnych sypialni na piętrze Pa Salta? Wtedy się nie obudzisz, jeśli mały zacznie płakać. A na razie sprawdzę loty z Nowego Jorku do Toronto i zadzwonię do Elektry. Zobaczymy, czy zgodzi się polecieć.

– Dobrze. Zdrzemnę się. Butelki Beara są w lodówce, gdybyś ich potrzebowała, pieluszki na przewijaku i…

– Wiem, co robić, Ally – przerwała jej Maja łagodnie. – A teraz idź na górę i prześpij się trochę.

*

Według internetu lot z Nowego Jorku do Toronto powinien trwać niecałe dwie godziny. Maja natychmiast wzięła komórkę i wybrała numer Elektry. Nie spodziewała się, że siostra odbierze, bo w Nowym Jorku było jeszcze bardzo wcześnie, ale o dziwo od razu usłyszała jej głos.

– Maju! Jak się masz?

Nawet telefon odbiera teraz inaczej, pomyślała Maja. Dawniej Elektra nigdy nie pytała jej, jak się czuje.

– Trochę trudno mi przestawić się na tutejszy czas, ale wspaniale jest być znów w Atlantis i zobaczyć mamę, Claudię i Ally. A co u ciebie, moja ty miss, gwiazdo światowej sławy?

– O Boże, Maju! Nie spodziewałam się, że moje wystąpienie wywoła taki odzew. Mam wrażenie, że każda gazeta i kanał telewizyjny na całym świecie chcą ze mną mówić. Mariam… pamiętasz moją asystentkę?… musiała zatrudnić tymczasowo kogoś do pomocy. Nie mogę się pozbierać z szoku.

– Na pewno, ale przynajmniej to wszystko dla szczytnych celów, prawda?

– Tak, racja, a Stella, moja babcia, jest fantastyczna. Od dawna działa społecznie. Z tego, co mówiła, już zebrałyśmy dość, żeby zorganizować pięć otwartych ośrodków terapii. Poza tym mnóstwo fundacji proponuje mi wejście do zarządu, chcą, żebym była ich rzeczniczką i tak dalej. A najlepsze, że skontaktował się ze mną UNICEF. Pytali, czy rozważyłabym rolę ich ambasadorki. Stella jest z tego niesamowicie dumna… miło.

– Brzmi wspaniale! W pełni zasługujesz na to wszystko. Stałaś się wzorem dla tych, którzy zmagają się z nałogiem jak dawniej ty. Tylko uważaj, żeby pod wpływem takiej presji nie wpaść w to znowu.

– O, nie martw się, dam radę. To przyjemna „presja”, nie negatywna. Jestem… w euforii. Miles też cudownie się sprawdza.

– Miles… Czy to nie ten facet, który był z tobą w ośrodku?

– Tak… Wiesz… ostatnio bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Tak naprawdę zastanawiałam się, że gdyby znalazł czas, chętnie zabrałabym go ze sobą do Atlantis. To wybitny prawnik, więc przyda mi się, gdybym musiała się bronić przed wami wszystkimi. – Elektra zaśmiała się i był to przyjemny, naturalny śmiech, którego Maja nie słyszała u siostry od lat.

– Jeśli ktokolwiek w naszej zwariowanej rodzinie potrafi się bronić, to ty. Ale oczywiście serdecznie go zapraszamy. Chyba każda z nas kogoś tu ściąga. Poza Ally. Jej brat Thom nie może przyjechać, bo jest w trasie z orkiestrą symfoniczną z Bergen.

– No, ale przynajmniej ma przy sobie Beara.

– Tak, choć w tej chwili jest bardzo zdołowana.

– Wyczułam to, kiedy rozmawiałyśmy ostatnio przez telefon. Nie martw się, wszystkie będziemy się starać podtrzymać ją na duchu i popilnujemy małego. Ale… dzwonisz tylko po to, żeby spytać, co u mnie, czy masz jakąś sprawę?

– Tak naprawdę to mam. Czytałaś mail, który Ally wysłała do ciebie, Tiggy i Star?

– Nie. Jak mówiłam, byłam zalana wiadomościami. Nawet Mariam nie była w stanie nadążyć. A o co chodzi?

Maja wyjaśniła jej tak jasno, jak mogła, co się działo od czasu niespodziewanej wizyty Georga w wieczór koncertu dla Afryki.

– …czyli wiemy, że matka Mary-Kate, nazywana Merry, poleciała do Toronto. Ma ze sobą pierścionek ze szmaragdami, który, jak twierdzi Georg, jest dowodem pozwalającym rozpoznać Zaginioną Siostrę. Nie jestem pewna, czy uda się nam dowiedzieć, gdzie w Kanadzie zatrzymała się Merry, ale jeśli tak, to… Przepraszam, że proszę cię o coś takiego w chwili, kiedy jesteś tak bardzo zajęta… Mogłabyś poświęcić dzień, by się z nią zobaczyć? Z Nowego Jorku to tylko godzina czterdzieści minut lotu, więc…

– Jasne. Szczerze mówiąc, z chęcią wyrwę się stąd na trochę. Zabiorę ze sobą Mariam, jest świetna, jeśli chodzi o wydobywanie z ludzi różnych informacji.

– Och, to fantastycznie! Mam tylko nadzieję, że dowiemy się, gdzie konkretnie jest ta Merry, i damy ci znać.

– Myślisz, że to naprawdę doprowadzi nas do Zaginionej Siostry?

– Nie wiem, ale Georg najwyraźniej jest całkowicie pewien tego tropu.

– Byłoby wspaniale, gdybyśmy mogły sprowadzić ją do Atlantis, żeby razem z nami złożyła wieniec, prawda? Pa Salt tak by się cieszył.

– Tak. I z twoją pomocą może nam się uda. Ale na pewno czeka cię ciężki dzień, więc nie chcę cię zatrzymywać. Jeszcze raz gratuluję, siostrzyczko. To, co zrobiłaś i co chcesz robić, jest naprawdę wspaniałe.

– Oj, dzięki, starsza siostro. Odezwij się, jak będziesz znać ten adres. I do zobaczenia!

Maja odłożyła słuchawkę, wyszła z domu i ruszyła do pawilonu. Zamknęła za sobą drzwi. Choć zdecydowała, że tym razem będzie spać w swoim pokoju z czasów dzieciństwa, bliżej Ally, jej dawny dom w Atlantis, w którym dość długo mieszkała sama, już jako dorosła, był wysprzątany i wywietrzony przez Claudię. I to tutaj miała się wprowadzić, kiedy przyjedzie do niej Floriano z Valentiną. Weszła do łazienki i otworzyła szufladę szafki. Pomacała na jej dnie, wyciągnęła to, czego szukała, a potem długo na to patrzyła.

Tak, nic się nie zmieniło. Schowała to z powrotem, podeszła do łóżka i usiadła. Myślała o tym, co wcześniej powiedziała jej Ally. O tym, że czuje się winna, bo jest smutna, choć powinna się cieszyć. To samo działo się teraz z nią. Doczekała się wreszcie tego, o czym od dawna marzyła, a tymczasem zmieniło to coś w jej głowie, wróciły bolesne wspomnienia…

Kiedy zmusiła się, by wstać, pomyślała, jak to dobrze, że przyjechała tu przed Florianem. Miała trochę czasu, by uporać się z emocjami, nim porozmawiają.

– Nie trzeba się spieszyć – szepnęła, rozglądając się po domu, w którym tak długo mieszkała. Uświadomiła sobie, że kiedyś schroniła się tu przed światem niczym ranne zwierzę. Łzy podeszły jej do oczu. Atlantis było bezpieczną przystanią, krainą, gdzie można zapomnieć o codziennych troskach. Teraz brakowało jej tylko poczucia, że tuż obok jest Pa Salt, bo naprawdę się bała…

6

Mary-Kate

Dolina Gibbston, Nowa Zelandia

Deszcz bębnił o szyby w oknach, w dolinie wył wiatr, a ja odłożyłam w końcu słowa piosenki, do której próbowałam ułożyć melodię na keyboardzie. Wczoraj, gdy na zewnątrz szalała burza, pracowaliśmy w salonie z Fletchem.

– Przydałoby się rozpalić w kominku – powiedział. – Już zima.

Ścisnęło mnie w gardle, bo rytuał rozpalania pierwszego ognia w roku był odprawiany zawsze przez mamę, ale nie było jej tu, podobnie jak taty i Jacka…

A potem przypomniałam sobie, że przecież mam dwadzieścia dwa lata, jestem już dorosła. Więc poprosiłam Fletcha, by uwiecznił to na zdjęciu – tata zawsze tak robił, tak jak w innych rodzinach fotografuje się bliskich podczas urodzin czy świąt – i rozpaliłam pierwszy ogień tego roku.

Kiedy Fletch po południu wyjechał do Dunedin (jak zwykle trzeba było podłączyć Sissy do drugiego akumulatora, by odpaliła), zdecydowałam się zabrać do poprawiania słów, nad którymi pracowałam. Fletch wymyślił świetny kawałek, ale powiedział, że mój tekst jest „dołujący”. Miał rację. Nie wiem, czy to dlatego, że czułam się akurat strasznie samotna, czy przez ten mętlik, jaki miałam w głowie, odkąd CeCe z Chrissie wyruszyły na wyspę Norfolk w poszukiwaniu mojej mamy, ale nic mi nie wychodziło.

– I co myślisz o tych dwóch dziewczynach? – zapytał Fletch, gdy siedzieliśmy przy butelce wina. – Może to część twojej dawno utraconej rodziny? Wydają się dość fajne, nie mówiąc o tym, że CeCe i jej siostry muszą być bogate, skoro mają jacht na Morzu Śródziemnym.

– Nie wiem, co o tym sądzić. Nie kłamałam, kiedy mówiłam im, że nigdy nie przyszło mi do głowy szukać mojej biologicznej rodziny. Jestem McDougal – oświadczyłam stanowczo.

Ale teraz, kiedy tłukłam się po domu pełnym wspomnień o tacie, sama ze swoimi myślami, kwestia mojego pochodzenia nie dawała mi spokoju.

Sfrustrowana, zagrałam dysonansowy akord i spojrzałam na zegar. Była północ, co znaczyło, że w Toronto jest ranek.

Musisz z nią pomówić, pomyślałam.

Starając się zapanować nad nerwami, sięgnęłam po słuchawkę telefonu stacjonarnego, by wybrać numer komórki mamy. Pewnie i tak nie odbierze, pocieszałam się.

– Cześć, słonko, to ty? – odezwała się po kilku dzwonkach.

Po głosie poznałam, że jest zmęczona.

– Tak, to ja. Cześć, mamo. Gdzie jesteś?

– Właśnie zameldowałam się w Radissonie w Toronto. Wszystko w porządku?

– Tak, jak najbardziej – uspokoiłam ją. – Ale… dostałaś mojego esemesa? O tych dwóch dziewczynach? CeCe i Chrissie, które chciały się z tobą zobaczyć?

– Tak. – W słuchawce zapadła cisza. Dopiero po chwili mama znów się odezwała: – Niestety, już wyleciałam z Bridget do Sydney, kiedy dotarły na wyspę. Co to za osoby?

– Szczerze mówiąc, bardzo urocze. Był tu Fletch i zaprosiliśmy je, żeby zjadły z nami kolację. One naprawdę bardzo chcą znaleźć tę „zaginioną siostrę”, jak ją nazywają. Wyjaśniłam ci to w esemesie…

– Mówiły coś o tym, że ktoś im pomaga w odnalezieniu jej? – przerwała mi mama.

– No, tak, inne siostry CeCe też są zaangażowane w poszukiwania. Mówiła, że ma ich pięć. One też były adoptowane… jak ja. Hm… mamo…

– Tak, kochanie?

Zamknęłam oczy i głęboko odetchnęłam.

– Mamo, nigdy nie czułam potrzeby, żeby dowiadywać się czegoś o swojej… biologicznej rodzinie. Ale ich pytania sprawiły, że zastanawiam się… Może jednak powinnam coś wiedzieć.

– Oczywiście, kochanie, rozumiem to. Proszę, nie krępuj się o tym mówić.

– Kocham ciebie i tatę, i Jacka, najbardziej na świecie. To wy jesteście moją rodziną – powiedziałam szybko. – Ale rozmawiałam o tym z Fletchem i myślę, że dobrze byłoby poznać i tamtą część mojej historii. Nie chcę sprawiać ci przykrości… – Głos mi się załamał, strasznie żałowałam, że jest tak daleko i nie przytuli mnie na pociechę, jak zawsze.

– Nie przejmuj się, Mary-Kate, naprawdę. Słuchaj, może siądziemy sobie spokojnie po moim powrocie i wtedy o tym pomówimy?

– Dziękuję, byłoby wspaniale.

– Te dziewczyny już się z tobą więcej nie kontaktowały?

– Rozmawiałam potem krótko z CeCe przez telefon, ale one naprawdę tylko chcą zobaczyć pierścionek ze szmaragdami, ten, który dałaś mi na dwudzieste pierwsze urodziny. Mają jego rysunek.

– Pisałaś o tym w esemesie. Mówiły, skąd mają ten rysunek?

– Podobno od ich rodzinnego prawnika. Mamo, nic ci nie jest? Twój głos brzmi… jakoś dziwnie.

– Wszystko w porządku. Tylko martwię się o ciebie. Czy jest jeszcze z tobą Fletch?

– Nie, wyjechał dziś po południu.

– Ale Douga masz w pobliżu?

– Jasne. A w przybudówce są pracownicy sezonowi. Jestem całkowicie bezpieczna.

– Świetnie, ale nie wpuszczaj już do domu żadnych obcych, dobrze?

– Przecież wy z tatą zawsze wszystkich tu zapraszaliście – przypomniałam jej.

– Wiem, ale jesteś tam teraz sama, kochanie. To co innego. Na pewno nie chcesz przylecieć do mnie do Toronto?

– Skąd te obawy, mamo? Ty i tata zawsze mówiliście, że dolina to najbezpieczniejsze miejsce pod słońcem! A teraz mnie straszysz!

– Przepraszam, wybacz. Po prostu trudno mi zaakceptować, że moja córeczka jest kompletnie sama. Odzywaj się, dobrze?

– Oczywiście. A właśnie… i jeszcze… – Wzięłam się w garść, bo naprawdę musiałam wiedzieć przynajmniej to. – Zanim skończymy, chciałabym się upewnić. Adoptowaliście mnie w Nowej Zelandii?

– Tak. Przez agencję w Christchurch. Green i coś tam.

– Dzięki. mamo. No to idę do łóżka. Kocham cię.

– Ja ciebie też, słonko. I uważaj na siebie, proszę.

– Dobrze. Pa, pa.

Odwiesiłam słuchawkę i usiadłam ciężko na kanapie. Mama sprawiała wrażenie bardzo spiętej; miała dziwny głos, zupełnie jak nie ona. Choć zapewniła, że nie ma nic przeciwko rozmowie o mojej biologicznej rodzinie, niemal na pewno miała.

Pomówimy, jak wrócę, obiecała…

– Ale kiedy to będzie? – spytałam na głos w pustym pokoju.

Biorąc pod uwagę, jak wiele krajów chce odwiedzić, mogą minąć długie miesiące, nim się spotkamy, a ja czułam palącą potrzebę znalezienia odpowiedzi na moje pytania. Zamierzałam następnego dnia zadzwonić do CeCe i powiedzieć jej, że mama zatrzymała się w Radissonie. Jeśli dałoby się zidentyfikować ten pierścionek, to mogłoby dać jakąś wiedzę o mnie, a ja musiałam się dowiedzieć, kim jestem, nawet jeśli mama tego nie chce.

Po podjęciu decyzji wstałam i uruchomiłam stary komputer stojący na stole. Przytupując niecierpliwie, czekałam, aż się uaktywni. Otworzyłam przeglądarkę i weszłam w Google’a.

Green i… agencja adopcyjna Christchurch Nowa Zelandia, wpisałam.

Potem wstrzymałam oddech i wcisnęłam ENTER.

7

Atlantis

– Nigdy nie sądziłam, że coś takiego powiem, ale sen działa cuda – oznajmiła Ally, dołączając następnego ranka do Mai w kuchni na późne śniadanie. – A ty znów jesteś blada jak chusta. Przypuszczam, że nie spałaś najlepiej.

– Nie. Jakoś nie mogę się przestawić na tutejszy czas. – Maja wzruszyła ramionami.

– Dziwne. To już cztery dni. Jesteś pewna, że nic ci nie dolega? Jak tam brzuch?

– Bez rewelacji, ale to przejdzie.

– Może powinnaś się wybrać do Genewy do doktora Krausego, żeby cię zbadał?

– Tak zrobię, jeśli w ciągu paru dni nie poczuję się lepiej. W każdym razie cieszę się, że ty się wyspałaś. Wyglądasz jak nowa.

– I tak się czuję. A właśnie… gdzie jego królewska mość?

– Mama zabrała go na spacer do ogrodu. Pamiętasz, jak obsesyjnie dbała, żebyśmy spędzały dużo czasu na świeżym powietrzu, kiedy byłyśmy małe?

– Pewnie. Nienawidziłam tego upiornego popychania w tę i we w tę wielkiego wózka Silver Cross w ogrodzie, żeby uśpić Elektrę albo Tiggy!

– Skoro mowa o Tiggy… nie odezwała się do mnie, zresztą podobnie jak Star, po twoim mailu o Zaginionej Siostrze – powiedziała Maja. – A do ciebie pisała?

– Nie, ale CeCe mówiła, że rozmawiała o tym ze Star, a wiesz, że tam, gdzie mieszka Tiggy, jest kiepsko z zasięgiem. Twój mail mógł jeszcze do niej nie dotrzeć. Nie rozumiem, jak ludzie wytrzymują w takiej głuszy, odcięci od świata.

– Przecież podczas twoich rejsów też tak bywało, prawda?

– Czasami, ale rzadko nie miałam żadnej łączności dłużej niż parę dni. Zwykle jest gdzieś blisko jakiś port, przy którym można sprawdzić esemesy i maile.

– Lubisz mieć wokół siebie dużo ludzi?

– Nigdy się nad tym nie zastanawiałam, ale pewnie tak – odparła Ally po namyśle, siadając z kubkiem kawy przy siostrze.

– Może dlatego nie czujesz się dobrze w Norwegii. Nie masz tam wielu znajomych, a jeśli już kogoś poznajesz, trudno ci się z nim dogadać.

Zaskoczona Ally popatrzyła na Maję i skinęła głową.

– Wiesz co? Pewnie w tym rzecz. Przywykłam żyć między ludźmi. Najpierw tyle sióstr tu, w Atlantis, potem załogi ściśnięte na małej przestrzeni… Najwyraźniej nie radzę sobie bez ludzi.

– Racja – przyznała Maja. – A ja uwielbiam żyć w swoim świecie.

– Miałaś zupełnie inne doświadczenia niż ja – zauważyła Ally. – Ja musiałam w Norwegii przywyknąć do samotności, a ty, po latach spędzonych tu samotnie, mieszkasz z Florianem i Valentiną.

– Trudno mi było się dostosować, zwłaszcza że nasze mieszkanie jest takie małe i w środku zatłoczonego miasta. To dlatego lubię wyjeżdżać do hacjendy, którą odziedziczyłam. Mam tam dużo otwartej przestrzeni i odnajduję spokój. Bez tego chybabym oszalała. Mamy nadzieję kupić większe mieszkanie, jak będziemy mogli sobie na to pozwolić.

– Skoro już o tym mowa… Mam zamiar porozmawiać z Georgiem, kiedy wróci, bo spłukałam się niemal do zera. Od wielu miesięcy nie pracuję, jestem więc całkowicie zależna od małego dochodu, który dostaję z funduszu. Wydałam całe oszczędności i sprzedałam łódź Theo, by odnowić dom w Bergen, ale nie zdołałam pokryć z tego wszystkich kosztów i musiałam prosić Georga o trochę pieniędzy. Czuję się głupio, że teraz znów muszę się z tym do niego zwrócić. Zawsze byłam ponad to, utrzymywałam się sama.

– Wiem – powiedziała łagodnie Maja.

– Ale nie mam wyjścia, chyba że sprzedam starą chatę, którą zostawił mi Theo na greckiej wyspie. Zawsze mówił, że to „gdzieś tam, na końcu świata”. Ale nikt jej nie kupi, jeśli jej nie przebuduję, na co mnie nie stać. Zresztą powinnam starać się ją zachować dla Beara.

– Jasne.

– Nie wiem nawet, ile pieniędzy zostawił nam Pa Salt, a ty? – spytała Ally.

– Też nie. Tych kilka dni w zeszłym roku po jego śmierci pamiętam jak przez mgłę i nie przypominam sobie dokładnie, co Georg mówił o pieniądzach – przyznała Maja. – Myślę, że warto po powrocie z wyprawy na Delos siąść razem i poprosić go o wyjaśnienie, jak działa nasz fundusz, żebyśmy miały jasność, ile mamy i jak możemy to wykorzystać.

– Byłoby dobrze, racja, ale mimo wszystko czuję się paskudnie, że muszę prosić o pomoc. Pa Salt uczył nas, żebyśmy stały na własnych nogach. – Ally westchnęła ciężko.

– Z drugiej strony, kiedy rodzice… umierają, dzieci dziedziczą pozostawione przez nich pieniądze i mogą je wydać, na co chcą – powiedziała Maja. – Musimy przywyknąć do tego, że teraz my decydujemy. Nawet jeśli trudno nam się do tego przyzwyczaić, to Georg pracuje dla nas. Te pieniądze są nasze i nie powinnyśmy bać się o nie prosić. Georg nie jest naszym kompasem moralnym. Był nim Pa Salt, pamiętaj. I uczył nas nie marnować tego, co miałyśmy szczęście otrzymać. Jesteś samotną matką, bo twój partner zginął, więc potrzebujesz wsparcia finansowego, to oczywiste. Jestem pewna, że gdyby Pa Salt żył, też byłby tego zdania.

– Masz rację. Dziękuję. – Ally wyciągnęła rękę do siostry. – Wiesz, bardzo mi ciebie brakowało. Zawsze byłaś głosem rozsądku, uspokajałaś nas. Szkoda, że mieszkasz tak daleko.

– Mam nadzieję, że wkrótce przyjedziesz z Bearem do Brazylii. To niesamowity kraj i…

Zadzwonił telefon. Ally zerwała się, żeby odebrać.

– Allô, tu Ally D’Aplièse. Kto? O, Mary-Kate. – Dała znak siostrze, by podeszła bliżej. – Bardzo miło cię słyszeć. CeCe opowiadała mi o waszym spotkaniu w Nowej Zelandii. Jest tu ze mną nasza najstarsza siostra, Maja.

– Cześć, Mary-Kate – odezwała się Maja.

– Cześć, Maju – rzuciła cicho Mary-Kate. – Dobrze słyszeć i ciebie. CeCe podała mi ten telefon, a że nie udało mi się z nią skontaktować, pozwoliłam sobie do was zadzwonić. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.

– Ależ skąd – zapewniła ją Ally.

– CeCe i jej przyjaciółka Chrissie chciały wiedzieć, w którym hotelu zatrzyma się w Toronto moja mama. Rozmawiałam z nią wczoraj wieczorem. Mówiła, że jest w Radissonie. Mam dokładny adres. Podać go wam, czy dzwonić z tym do CeCe?

– Podaj nam, proszę. – Ally złapała długopis i notatnik i usiadła przy telefonie w kuchni. – Słucham.

Zapisała podyktowane przez Mary-Kate adres i telefon.

– Świetnie! Dziękuję – rzuciła.

– I co teraz zrobicie? – spytała podekscytowana Mary-Kate. – Polecicie się z nią zobaczyć?

– Mamy siostrę, która mieszka na Manhattanie. Od niej to niedługi lot. Mówiła, że może się wybrać do Toronto.

– Fajnie. Interesująca z was rodzina. Trochę dziwna, ale ciekawa. – Mary-Kate zachichotała. – Przepraszam! Nie chciałam cię urazić…

– Och, nie martw się, jesteśmy do tego przyzwyczajone – powiedziała Ally. – Na pewno CeCe ci o tym mówiła: jeśli się okaże, że pierścionek, który ma ze sobą twoja mama, jest taki jak ten na rysunku, byłoby cudownie, gdybyś przyleciała do nas i razem z nami w końcu miesiąca popłynęła w rejs poświęcony pamięci naszego ojca.

– To bardzo miło z waszej strony, ale nie sądzę, żebym mogła sobie na to pozwolić.

– Och, wszelkie koszty pokrywa nasz fundusz powierniczy – zapewniła bez namysłu Ally.

– Dziękuję, pomyślę o tym. Zobaczymy, czy waszej siostrze uda się spotkać z moją mamą i porozmawiać o pierścionku. Ale… mam wrażenie, że mama czuje się trochę dziwnie z tym, że tak nagle pojawiły się u mnie CeCe z Chrissie. A jeszcze nie wie, że do Toronto wybierze się na spotkanie z nią kolejna siostra. Sądzę, że po śmierci taty mama czuje się niepewnie.

– Doskonale to rozumiem. Jeśli wolisz, zawsze możemy z tego zrezygnować – zaznaczyła dyplomatycznie Maja.

– Nie chcę sprawiać przykrości mamie ani jej martwić, ale tak naprawdę zależałoby mi na tym, żeby wiedzieć, czy jestem waszą siostrą. Czy to samolubne z mojej strony?

– Nie, wcale nie. Sądzę, że dla adopcyjnej mamy to zawsze bardzo trudna chwila, kiedy pojawiają się jacyś ludzie, którzy mogą być spowinowaceni z jej dzieckiem. Zwłaszcza tak nagle, bez uprzedzenia. To nasza wina, Mary-Kate. Powinnyśmy były najpierw do ciebie napisać, ale wszystkie tak się ucieszyłyśmy, że wreszcie jest szansa cię odnaleźć… Bez namysłu wysłałyśmy do ciebie CeCe i jej przyjaciółkę.

– Cieszę się, że tu przyjechały, ale…

– Uprzedzę Elektrę, żeby działała ostrożnie, słowo.

– Elektrę… więc to ona jest szóstą siostrą?

– Tak – potwierdziła zaskoczona Ally. – Znasz ten mit?

– O tak. Mówiłam CeCe, że moja mama studiowała filologię klasyczną i ma lekkiego bzika na punkcie mitów greckich. Elektra to bardzo rzadkie imię, prawda? Słyszałam tylko o jednej, tej znanej modelce. Kilka dni temu wieczorem widziałam ją w telewizji, jak przemawiała. Ale to nie wasza siostra, prawda?

– To ona.

– O rany! Poważnie? Zawsze była moją idolką. Jest taka piękna, elegancka… a to jej ostatnie wystąpienie pokazało, że jest też bardzo inteligentna i ma wielkie serce. Chyba padłabym z wrażenia, gdybym ją spotkała na żywo!

– Nie martw się, podtrzymamy cię – zapewniła ją Ally, wymieniając uśmiech z Mają. – No dobrze, niedługo się odezwiemy.

– Gdybyś rozmawiała z Elektrą, przekaż jej ode mnie, że ją podziwiam.

– Zrobię to. A wracając do tego, co wcześniej mówiłaś, to sądzę, że powinnyśmy jakoś uprzedzić twoją mamę o jutrzejszym przyjeździe Elektry. Jeśli chcesz, zostawię jej w recepcji wiadomość, że może ją odwiedzić moja siostra.

– Dobrze, byłoby lepiej. Dzięki, Maju. Pa.

– Cześć, Mary-Kate. Dziękujemy za telefon.

Maja odłożyła słuchawkę i przez kilka sekund wpatrywała się w Ally.

– Robi wrażenie bardzo sympatycznej – odezwała się, kiedy wracały do stołu. – I takiej młodziutkiej.

– Mnie wydała się… bardzo normalna.

– Chcesz powiedzieć, że my takie nie jesteśmy? – Maja się uśmiechnęła.

– My jesteśmy zbieraniną dziewczyn o bardzo różnych charakterach. Jak to bywa między siostrami. A poza tym, co jest „normalne”?

– Czuję jednak wyrzuty sumienia wobec jej matki. – Maja westchnęła ciężko. – To musi być cios, jak się usłyszy, że z twoim dzieckiem skontaktowała się jakaś druga rodzina. Zwykle takie rzeczy odbywają się drogą oficjalną.

– Masz rację. Powinnyśmy były wziąć to pod uwagę – powiedziała Ally. – Z nami było inaczej. Pa Salt sam nas zachęcił, żebyśmy wyruszyły na poszukiwanie biologicznych rodzin.

– To tylko pokazuje, jaka fantastyczna była w tym wszystkim mama – powiedziała Maja. – Przecież kocha nas jak rodzona matka. Ja kocham ją najbardziej na świecie, jest dla mnie matką.

– Dla mnie też – podkreśliła Ally. – I cudowną babcią dla Beara.

– I co… myślisz, że Mary-Kate to nasza najmłodsza siostra?

– Kto wie? Ale jeśli tak, to jak doszło do tego, że Pa Salt ją zgubił?

– Nie mam zielonego pojęcia i mam dość tych dyskusji. – Maja westchnęła. – Pamiętasz, jak byłyśmy małe i stale gadałyśmy o tym, dlaczego Pa Salt nas adoptował i o co chodzi z tą siódmą siostrą?

– Pewnie.

– Wtedy mogłyśmy po prostu zejść do jego gabinetu i spytać go wprost, ale żadna z nas nie miała na to dość odwagi. A teraz go nie ma i szansa przepadła. Strasznie żałuję, że nie zmobilizowałam się wcześniej, bo pewnie nigdy się już tego wszystkiego nie dowiemy. – Przygnębiona Maja pokręciła głową.

– Prawdopodobnie nie, choć wydaje mi się, że Georg wie o wiele więcej, niż mówi.

– Zgadzam się. Przypuszczam jednak, że jako prawnik jest zobowiązany do dotrzymania tajemnicy klienta.

– No, w przypadku Pa Salta jest chyba sporo tych sekretów – rzuciła Ally. – Wiedziałaś na przykład, że w domu jest winda?

– Co? – Maję aż zatkało. – Gdzie?

– Ukryta za panelem w korytarzu przy kuchni. – Ally ściszyła głos. – Tiggy to odkryła, kiedy wiosną mieszkała tu podczas rekonwalescencji. Podobno mama mówiła, że Pa Salt zainstalował windę niedługo przed śmiercią… Schody go męczyły, ale trzymał to w sekrecie, bo nie chciał nas martwić.

– No tak… Ale to nie wydaje się specjalnie podejrzane.

– Owszem. Podejrzane jest to, że winda zjeżdża do tajemnej piwniczki na wino, o której nikt nam nigdy nie wspominał!

– Na pewno jest jakieś wyjaśnienie…

– Kiedy kilka miesięcy temu była tu Elektra, mama zabrała nas dwie na dół. I Elektra wypatrzyła, że naprawdę… tak jak mówiła Tiggy, która zakradła się do piwnicy, gdy mama i Claudia spały… za jednym z regałów z winem są ukryte drzwi.

– I co jest za nimi?

– Nie wiem. – Ally westchnęła. – Zjechałam tam sama pewnej nocy, kiedy nocowałam na górze z Bearem. Klucz do windy jest w pudełku na klucze w kuchni. Zobaczyłam drzwi, ale nie byłam w stanie przesunąć półki, która je zasłania.

– Kiedy będziemy tu wszystkie, sprawdzimy, co to jest. Może Georg wie, dokąd te drzwi prowadzą. Ale wracając do Zaginionej Siostry… skoro wiemy, gdzie w Toronto zatrzymała się matka Mary-Kate, zadzwońmy do Elektry. – Maja spojrzała na zegarek. – Choć w Nowym Jorku jest dopiero koło szóstej… Może to trochę za wcześnie.

Tym razem Elektra nie odebrała komórki, więc Maja zostawiła jej wiadomość, żeby zadzwoniła jak najprędzej.

Marina wróciła z ogrodu z Bearem. Ally nakarmiła syna i usiadła przy stole, czekając na telefon siostry.

– Możesz pójść na górę, jak chcesz – zaproponowała jej Marina, kiedy Claudia zaczęła szykować lunch. – Będę pilnować telefonu.

– Jeśli Elektra się nie odezwie, sama do niej zadzwonię – powiedziała Ally, a Maja przeprosiła i poszła do łazienki. – Mogę zostawić ci Beara? Miałabym ochotę po lunchu popływać po jeziorze Laserem.

– Oczywiście. Wiesz, że dla mnie zajmowanie się nim to sama radość. A godzinka, dwie żeglowania bardzo dobrze ci zrobi. Może i Maja popłynęłaby z tobą? – Marina zerknęła na drzwi, zaniepokojona tym, że Maja nie wraca. – A tak między nami, ona nie wygląda dobrze. Przydałoby się jej trochę świeżego powietrza.

– Możliwe – przyznała Ally. – Mówiłam jej, że powinna wybrać się do lekarza, jeśli jej się nie poprawi.

– Mam nadzieję, że poczuje się lepiej, kiedy zacznie się zjeżdżać reszta. Chciałabym, żeby to była cudowna wyprawa.

Ally widziała, że mama nie może się wprost doczekać swoich podopiecznych.

– Ja też. Pewnie cieszysz się, że będziesz tu mieć z powrotem wszystkie córeczki.

– O tak, ale przyjeżdżają z całymi rodzinami, muszę kombinować, jak rozlokować to towarzystwo. Myślisz, że pary będą mieć coś przeciwko spaniu razem w mniejszych łóżkach, które macie na mansardzie? Czy lepiej dać im pokoje dwuosobowe na piętrze ojca?

Dyskutowały nad tym, kiedy do kuchni wróciła Maja.

– Coś nowego? – spytała.

– Nie, ale Elektra na pewno się odezwie, kiedy tylko odbierze wiadomość. Mama pomyślała, że może chciałabyś popływać ze mną Laserem po jeziorze?

– Nie dziś, dzięki. Nie jestem pewna, czy mój żołądek już się na tyle uspokoił. – Maja westchnęła.

– Jest już zupa – oznajmiła Claudia, która stała przy kuchni. – Zjecie tutaj czy na zewnątrz?

– Chyba na tarasie, prawda, Maju? – odparła Ally.

– Późno jadłam śniadanie, nie jestem głodna. Chyba pójdę na górę i położę się na chwilę, a ty jedz. Do zobaczenia.

Kiedy Maja wyszła, Ally wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Mariną.

*

Po ułożeniu Beara z powrotem w wózku w cieniu wielkiego dębu, gdzie Marina zwykle zostawiała dzieci na drzemkę, Ally już miała siąść do zupy, kiedy zadzwonił telefon. Pognała do domu odebrać, ale Claudia była szybsza.

– To Elektra? – spytała Ally.

– Nie, Star. Proszę. – Claudia podała jej słuchawkę i wróciła do zmywania.

– Cześć, Star! Jak się masz?

– Dobrze, dziękuję.

– A co u Mouse’a? I Rory’ego?

– U nich też w porządku. Przepraszam, że nie odpowiedziałam na twojego maila. Przyjmowaliśmy nowy towar w księgarni i był straszny bałagan. W każdym razie pomyślałam, że lepiej zadzwonię, zamiast pisać. Mam wrażenie, że nie rozmawiałyśmy ze sobą całe wieki.

– Taka jest brutalna prawda. – Ally się uśmiechnęła. – Ale nie martw się. Więc dostałaś mojego maila?

– Tak, a CeCe wyjaśniła mi dokładnie, o co chodzi. Spotkamy się w Londynie w najbliższych dniach. Czy to nie cud? To znaczy… że Georg znalazł brakującą siostrę w samą porę, by dołączyła do nas przy składaniu wieńca. Są jakieś nowe wieści?

Ally powiedziała, że Elektra prawdopodobnie jutro poleci do Toronto.

– Jeśli jest coś, co mogłabym zrobić, daj znać – zaoferowała Star. – Nie masz nic przeciw temu, żebym powiedziała o wszystkim Orlandowi, bratu Mouse’a? Jest naprawdę niezłym detektywem. Pewnie dlatego, że naczytał się historii Conan Doyle’a. – Star zachichotała.

– Czemu nie? Zdecydowałaś już, kiedy przyjeżdżasz do Atlantis?

– Spotkamy się z CeCe i Chrissie w Londynie, ale nie mogę lecieć z nimi do Genewy. Mouse jest bardzo zajęty przy renowacji High Weald. Nie chcę na zbyt długo zostawiać z nim Rory’ego. Na ile znam Mouse’a, karmiłby go samymi czipsami i czekoladą. Rory kończy rok szkolny dzień przed naszą wyprawą. Wtedy razem z nim polecę i mam nadzieję, że i Mouse do nas dołączy.

– Daj znać co i jak, bo to już niedługo.

– Rzeczywiście. Tak się cieszę, że was wszystkie zobaczę. Boże, Ally, tyle się u każdej z nas działo przez ten ostatni rok. No i nie mogę się doczekać, żeby poznać Beara. Odzywaj się, dobrze? Niestety, muszę już kończyć, bo obiecałam upiec czterdzieści osiem muffinek i tort cytrynowy na jutrzejszy kiermasz w szkole Rory’ego.

– Nie ma sprawy, Star. Do usłyszenia, cześć.

Ally wyszła z domu, żeby skończyć zupę. Starała się nie zazdrościć siostrom, że ich życie wydawało się tak spełnione. I że robiły wrażenie tak szczęśliwych.

Naprawdę przyda mi się przewietrzyć na jeziorze, pomyślała, siadając.

*

Ciepły czerwcowy wiaterek targał kręcone włosy Ally. Nabrała głęboko w płuca czystego powietrza, a potem zrobiła powolny wydech. Czuła, jakby z ramion spadł jej wielki ciężar albo raczej jakby wyjęto go z jej rąk. Popatrzyła za siebie na Atlantis, na zarys bladoróżowych wieżyczek górujących nad linią świerków, kryjących posiadłość przed oczami ciekawskich.

Skręcając ostro, by ominąć żaglówki, windsurferów i turystów, których tego pięknego popołudnia było pełno na wodzie, Ally wprowadziła Lasera do odległej zatoki i cieszyła się promieniami słońca na twarzy. Przypominało jej to chwile, kiedy niecały rok temu leżała w ramionach Theo, szczęśliwa jak nigdy wcześniej.

– Tak bardzo za tobą tęsknię, kochanie – szepnęła w kierunku nieba. – Proszę, podpowiedz mi, jak mam dalej żyć, bo już nie wiem nawet, gdzie jest mój dom.

*

– Cześć, cześć – powitała Maja siostrę, kiedy ta kilka godzin później weszła do kuchni. – Opaliłaś się trochę na wodzie. Fajnie było?

– Cudownie. Zapomniałam już, jak bardzo to lubię. – Ally się uśmiechnęła. – Z Bearem wszystko w porządku?

– Wszystko dobrze. Mama zaraz będzie go kąpać.

– Świetnie, to idę wziąć prysznic, póki mogę. A ty? Jak się czujesz? Trochę lepiej?

– Jestem zdrowa jak rydz. A właśnie! Kiedy pływałaś, dzwoniła Elektra. Dałam jej adres hotelu w Toronto i Mariam zamówiła już prywatny lot na jutro.

– Doskonale. To na razie.

Ally wyszła z kuchni.

Po telefonie do recepcji Radissona, by upewnić się, czy Merry nadal tam mieszka, Maja zadzwoniła na numer Mariam.

– Mariam? Cześć, tu Maja.

– Cześć, wszystko w porządku?

– Jak najbardziej. Chciałam tylko powiedzieć, że Mary McDougal rzeczywiście zatrzymała się w Radissonie na kilka dni. Nie było jej, kiedy dzwoniłam, ale zostawiłam wiadomość, że skontaktuje się z nią Elektra, by uzgodnić, o której jutro mogą się spotkać. Nie podałam nazwiska, żeby nie wywoływać sensacji.

– Dziękuję. W takim razie to ja zatelefonuję. Twoja siostra jest teraz zasypana po uszy prośbami o wywiady – powiedziała Mariam swoim słodkim jak płynny miód głosem. – Miles i ja sądzimy, że powinna trochę zwolnić, bo przecież niedawno wyszła z ośrodka.

– Święta racja. Mówiłam jej to samo, choć jestem pewna, że Elektra ma na ten temat swoje zdanie.

– Tak naprawdę bardzo spokojnie znosi tę nową sytuację. I stara się nie wpadać w ten szalony wir. Postanowiliśmy wybrać paru zaufanych dziennikarzy i jeden popularny program telewizyjny, którym udzieli wywiadów, co nagłośni jej kampanię, ale nie będzie aż tak męczące.

– Cieszę się bardzo, że Elektra ma przy sobie kogoś takiego jak ty, Mariam. Dziękuję, że tak ją wspierasz.

– Nie ma za co. Pomijając to, że moja praca polega na zajmowaniu się twoją siostrą, uwielbiam Elektrę. Jest niezwykle silną osobą i sądzę, że dokona wielkich rzeczy. A… jak brzmi pełne imię i nazwisko pani, z którą mamy się spotkać?

– To Mary McDougal, nazywają ją Merry.

– Świetnie. Zadzwonię zaraz do hotelu, spróbuję porozmawiać z tą Merry i umówić się na konkretną godzinę i miejsce, dobrze? Sądzę, że najwygodniej byłoby spotkać się w hotelu, bo to blisko lotniska Billy’ego Bishopa. Masz numer jej pokoju?

– Niestety, nie. Nie jestem pewna, czy hotele udostępniają teraz takie informacje. Musisz po prostu poprosić, żeby połączyli cię z jej pokojem.

– Mogę podać swoje nazwisko zamiast waszego? Jak mówiłaś, ostatnie, czego chcemy, to by ktoś się dowiedział, że Elektra się tam wybiera. Od koncertu nie pokazywała się publicznie. Zdecydowaliśmy, że powinna się przebrać, żeby nikt jej nie rozpoznał.

– Sława to niezły kłopot, nie? – Maja roześmiała się.

– Co mam powiedzieć, jeśli ta Merry spyta, o co chodzi?

– Może po prostu, że dzwonisz w imieniu siostry CeCe D’Aplièse, która była w winnicy u Mary-Kate, i chciałabyś umówić ją na spotkanie w hotelu.

– Dobrze, potwierdzę lot, a potem spróbuję do niej zadzwonić i dam ci znać, jak poszło. Na razie, Maju.

– Na razie, Mariam.

Do kuchni weszła Claudia, a za nią Marina z pachnącym ślicznie Bearem, odświeżonym, w czystych śpioszkach.

– O, daj go, żeby ciocia mogła go uściskać – poprosiła Maja.

– Proszę. – Marina podała jej wiercącego się chłopczyka. – Kiedy byłyście malutkie, zawsze z całego dnia najbardziej lubiłam porę kąpieli.

– Pewnie dlatego, że zbliżał się wreszcie czas na położenie nas spać – zażartowała Maja. – Ale tak na poważnie, mamo… kiedy teraz o tym myślę, nie mam pojęcia, jak dawałaś sobie ze wszystkim radę.

– Ja też nie, ale dawałam. – Marina wzruszyła ramionami, nalewając sobie szklankę wody. – I pamiętaj, że w miarę jak rosłyście, bawiłyście się jedna z drugą. Czy Elektra leci jutro do Toronto?

– Tak, ale nie mam pojęcia, co z tego wyniknie – odparła Maja. – Georg jest przekonany, że Mary McDougal to Zaginiona Siostra, i jest jeszcze ten pierścionek, ale poza tym nie mamy się na czym oprzeć. A Mary-Kate mówiła mi przez telefon, że jej adopcyjna mama wyraźnie martwi się tym nagłym pojawieniem się nas w życiu córki.

– Wyobrażam sobie. Ale to Mary-Kate powinna decydować, czy chce wiedzieć więcej, a wydaje się, że tak.

– Racja. Jak sądzisz, czemu Georg ma taką pewność, że to ona?

– Wiem tyle co wy. Mogę ci tylko zaręczyć, że przez wszystkie te lata, odkąd znam Georga, nigdy nie wierzył, by którakolwiek z osób, które sprawdzał, mogła być Zaginioną Siostrą. Więc teraz musi być przekonany na sto procent, że Mary-Kate to ona.

– Czy Pa Salt kiedykolwiek mówił ci coś o naszej siódmej siostrze?

– Bywało. Zawsze kiedy wspominał o tym, że nie może jej odnaleźć, w jego oczach pojawiał się smutek.

Maja zwróciła się do gospodyni:

– A z tobą o tym rozmawiał, Claudio?

– Ze mną? – Claudia uniosła wzrok znad warzyw krojonych na kolację. – O, ja to nic o tym nie wiem. Plotki to nie dla mnie.

Marina i Maja uśmiechnęły się do siebie porozumiewawczo. Claudia najbardziej na świecie uwielbiała kolorowe gazety, których plik chowała szybko pod przepisy kulinarne, kiedy tylko ktoś wchodził do kuchni.

Maja oddała Beara Marinie, bo zadzwoniła jej komórka.

– Cześć, Maju, tu Mariam. Mary McDougal nie było w pokoju, ale zostawiłam wiadomość recepcjonistce, by uprzedziła ją o naszym jutrzejszym przyjeździe. Zasugerowałam spotkanie w lobby o trzynastej. Zostawiłam też numer swojej komórki, więc jest nadzieja, że Merry się do mnie odezwie. Jeśli nie, czy mamy dalej działać według planu?

– No… szczerze mówiąc, nie wiem. Szkoda by było lecieć na próżno, a taki może być efekt.

– Ja jestem za – odezwał się głos w tle.

– Chwileczkę, Maju, dam ci siostrę.

– Cześć, cześć – powiedziała Elektra. – Myślę, że trzeba tam lecieć, nawet jeśli Mary McDougal do nas nie oddzwoni. Wiesz, CeCe i Chrissie pojawiły się bez uprzedzenia, i patrz, ile zdołały się dowiedzieć. Poza tym Mary mieszka w tym hotelu, więc jeśli by jej nie było, spytamy w recepcji, kiedy wróci, i poczekamy w lobby do skutku. Przypomnij mi, jak ona wygląda?

– CeCe widziała zdjęcia, mówiła, że to piękna, drobna blondynka. Na oko nie dałaby jej więcej niż czterdzieści kilka lat. Podobno przypomina Grace Kelly. Na pewno chcesz lecieć?

– Jasne. Wrócimy tego samego dnia. Zwykle ze dwa razy w tygodniu latam Bóg wie dokąd. Dam ci znać, co zwojujemy. Myślę, że jesteśmy to winne Pa Saltowi. Musimy przynajmniej spróbować odnaleźć naszą siódmą siostrę, prawda?

– Też tak sądzę – przyznała Maja.

8

Elektra

Toronto, Kanada

Sześciomiejscowa cessna nabierała wysokości, kierując się na północ od Nowego Jorku. Elektra patrzyła przez okno i myślała o tym, jak dawniej kusiłoby ją, by sięgnąć do dobrze zaopatrzonego barku i nalać sobie dużą szklankę wódki z tonikiem. Ta chęć i odruch nadal były w niej bardzo mocne, ale zaakceptowała już, że pewnie nie opuszczą jej do końca życia i będzie musiała walczyć z nimi każdego dnia, by się nie poddać.

– Hej, mogłabyś przynieść mi colę? – spytała Mariam, która siedziała z przodu kabiny, bliżej barku.

– Jasne. – Mariam odpięła pas i podeszła do małej lodówki.

– Weź też dla mnie jakieś precelki, dobrze? O rany, straszną mam ochotę na śmieciowe jedzenie, odkąd nie piję. – Elektra westchnęła. – Dobrze, że chociaż mam teraz jakąś przyszłość w innym zawodzie, bo robię się za gruba, żeby paradować po wybiegach.

– Wcale nie widać, żebyś choć trochę przytyła. Pewnie masz świetną przemianę materii. Nie to co ja. – Mariam, siadając, wskazała na swój brzuch i wzruszyła ramionami.

– A może to miłość pobudza apetyt? – zastanowiła się Elektra, otwierając colę. – Między tobą a Tommym wszystko gra?

– Tak sądzę… tak. Jest szczęśliwy, że pracuje dla ciebie, ma oficjalny etat, a w nowych garniturach wygląda wspaniale. – Na policzkach Mariam pojawił się lekki rumieniec. Łyknęła odrobinę wody.

– To świetny facet – rzuciła Elektra. – Ma idealne kwalifikacje do swojej pracy, był w wojsku. Właściwie powinnam go z nami zabrać jako ochroniarza, ale to tylko krótki wypad, a w tym przebraniu nikt mnie nie rozpozna. Będzie tak, jak tamtego wieczoru, kiedy poszłyśmy razem na kolację w Paryżu. Pomijając alkohol i narkotyki z mojej strony, oczywiście. – Roześmiała się. – Wspominałaś już coś o Tommym swojej rodzinie?

– Nie, nie chcemy się spieszyć. Cieszę się, że z nim jestem, gdy to możliwe.

– Nie mogę się już doczekać, kiedy zatańczę na waszym weselu. Wasze dzieci będą takie śliczne! – powiedziała Elektra. – Wczoraj wieczorem rozmawialiśmy z Milesem o imionach dla dzieci. Ma strasznie zły gust. Wszystkie jego propozycje dla chłopca to imiona jego ulubionych koszykarzy!

– To dobry człowiek, Elektro, bardzo się o ciebie troszczy. Trzymaj się go.

– Jasne, póki on trzyma się mnie. Czasami wkurza mnie, że jest prawnikiem, bo wszystko analizuje, ale to, co mówi, ma sens. Okropnie dumny facet, wiesz? Zarabia tyle co nic, bo większość spraw prowadzi pro bono. Powinnaś zobaczyć jego mieszkanie w Harlemie. Jest nad sklepikiem, nie większe od mojej garderoby! Zasugerowałam, że byłoby fajnie kupić coś wspólnie, żeby każde miało trochę przestrzeni dla siebie, ale on nie chce o tym słyszeć.

– Rozumiem go, nie chce się czuć jak utrzymanek.

– To czemu kobiety mogą być „utrzymankami”? Co za różnica?

– Niektórzy mężczyźni po prostu tacy są. – Mariam wzruszyła ramionami. – Szczerze mówiąc, to dobrze, że Miles nie chce korzystać z tego, że jesteś taka bogata. Wielu nie miałoby oporów.

– Wiem, ale chciałabym korzystać z tego, co mam, i kupić ładny dom albo mieszkanie na Manhattanie, żeby czuć się gdzieś u siebie. Owszem, mam teraz dom w Arizonie, ale upłynie trochę czasu, nim będzie gotowy na wprowadzenie się tam, i jest za daleko, żebym zamieszkała tam na stałe. Potrzebuję czegoś w Nowym Jorku. Ostatnio myślałam o tym, jak bardzo ważny jest dom rodzinny.

– Może dlatego, że niedługo tam będziesz. Cieszysz się, że odwiedzisz Atlantis i zobaczysz siostry?

– Dobre pytanie. – Elektra umilkła na chwilę. – Tak naprawdę… nie jestem pewna. Wszystkie uważają mnie za trudną i taka byłam, ale po prostu jestem, jaka jestem. Nawet kiedy nie piję i nie ćpam, to nie wyrosną mi z dnia na dzień skrzydła, nie zmienię się w anioła.

– Jeśli to cię pocieszy, sądzę, że stałaś się kompletnie inną osobą, odkąd jesteś trzeźwa.

– Nie widziałaś mnie, jak jestem z siostrami. – Elektra uniosła brew. – Zwłaszcza z CeCe. Zawsze działałyśmy sobie na nerwy.

– Nie zapominaj, że i ja pochodzę z dużej rodziny. Ręczę ci, że wśród rodzeństwa zawsze jest jedno rogate. Kocham Shez, moją młodszą siostrę, ale ona traktuje wszystkich z góry, bo ma dyplom z prawa, a ja od razu po college’u poszłam do pracy.

– No właśnie. – Elektra skinęła głową. – I jak sobie z tym radzisz?

– Staram się rozumieć, że od zawsze ze sobą konkurowałyśmy. Chcę być od niej lepsza i nie umiem tego opanować. Ale jeśli zaakceptuję to, dlaczego to czuję, jest dobrze.

– Może i CeCe jest dla mnie konkurencją, choć nie w tym sensie jak w przypadku ciebie i Shez. Ona potrafi głośniej pyskować niż ja, ale w atakach szału nie może się ze mną równać. – Elektra zachichotała.

– Nie wiadomo, jak będzie… obie mogłyście się zmienić przez ten ostatni rok. Z tego, co o niej opowiadałaś, jest teraz o wiele szczęśliwsza niż dawniej. Według mnie konflikty z rodzeństwem często wynikają z poczucia, że to drugie jest faworyzowane przez rodziców, że kochają je bardziej. A potem układamy sobie własne życie, zaczynamy pracować, czasami mamy kogoś bliskiego, kto jest tylko nasz, kim nie musimy dzielić się z rodzeństwem, i nabieramy pewności siebie, stajemy się spokojniejsi.

– Wiesz co, Mariam? Marnujesz się jako asystentka. Mogłabyś być psychologiem. Myślę, że przez te kilka miesięcy nauczyłam się od ciebie więcej niż od psychoterapeutów, którym płaciłam krocie.

– Dziękuję za komplement. – Mariam uśmiechnęła się. – Ale nie zapominaj, że i mnie płacisz. A skoro już jesteśmy przy tym temacie, może przejrzymy plany związane z wywiadami na najbliższe dni?

*

– Od lat nie byłam w Toronto – odezwała się Elektra, kiedy wychodziły z samolotu i wsiadały do czekającej na nie na płycie lotniska limuzyny.

– Ja nigdy tu nie byłam – powiedziała Mariam. – Ale słyszałam, że to piękne miasto. Wczoraj wieczorem o nim czytałam. Wygląda na to, że powinnyśmy wjechać na prom, którym w niecałe dwie minuty dostaniemy się na drugi brzeg Ontario. Myślą nad budową tunelu pod jeziorem, żeby pasażerowie mogli dojść piechotą na ląd.

– Jesteś kopalnią wiadomości. Żałuję, że nigdy nie zawracałam sobie głowy, by dowiedzieć się czegoś o miejscach, w które latałam na zdjęcia. Teraz wszystko mi się zlewa, wszystkie miasta są do siebie podobne, złocista plaża tu czy tam… Rozumiesz?

– Nie do końca, ale wiem, o co ci chodzi. Patrz, jest prom. – Mariam wskazała w kierunku wąskiego pasa wody dzielącej je od głównego lądu.

– A właśnie! Masz dla mnie mój „kostium”?

– Mam. – Mariam skinęła głową i pogrzebała w teczce, która zaczynała kojarzyć się Elektrze z pękatą torbą Mary Poppins, bo zawsze znajdowało się w niej wszystko, co było jej potrzebne. – Mam ci pomóc się w to ubrać? – spytała Mariam, gdy limuzyna wjeżdżała na prom i hamowała.

– Tak, proszę. Jeśli uda się nam spotkać z tą kobietą w lobby, lepiej, żeby nikt mnie tam nie rozpoznał, bo zaraz zbierze się tłum. Mam nadzieję, że wyjaśnię jej, kim naprawdę jestem, jak znajdziemy się w jakimś bardziej dyskretnym miejscu.

– Proszę, to sukienka, którą nosiłaś w Paryżu. Możesz ją włożyć na T-shirt, który masz na sobie.

– Dzięki. – Elektra wciągnęła tunikę przez głowę i wsunęła ręce do szerokich rękawów. Pochyliła głowę, żeby asystentka owinęła ją kolorową chustą. Kiedy Mariam podmalowała jej lekko oczy, Elektra uniosła głowę i odchyliła się na oparcie siedzenia. – I jak wyglądam?

– Tak jak trzeba. Jesteśmy muzułmankami na wycieczce turystycznej w Kanadzie, dobrze? Patrz, zjeżdżamy już z promu. Za kilka minut będziemy w hotelu.

Gdy wysiadły z limuzyny przed Radissonem, Elektrę ścisnęło w dołku. Przypominało to motylki w brzuchu, które czuła, wracając z Atlantis do internatu.

– Po co się denerwujesz? – szepnęła pod nosem, idąc do lobby. – No dobrze – dodała głośniej. – Co robimy teraz?

– Idź, siądź sobie, a ja zapytam w recepcji, czy mogliby zadzwonić do pokoju Merry i dać jej znać, że jesteśmy. Na wypadek gdyby jej nie było, proponuję, żebyś wybrała miejsce, z którego dobrze widać wejście i te windy. – Mariam wskazała palcem. – Tam, w rogu, jest kanapa, doskonały punkt obserwacyjny.

– Dobra – rzuciła Elektra.

Cieszyła się, że ma przy sobie Mariam, która zawsze wiedziała, co robić, i potrafiła spokojnie wszystkim się zająć. Elektra przeszła po błyszczącej posadzce lobby i usiadła tam, gdzie sugerowała asystentka. Rozejrzała się dokoła i zobaczyła, że nikt nie zwrócił na nią najmniejszej uwagi.

Po chwili dołączyła do niej Mariam.

– Jak na razie nikt mnie nie poznał – szepnęła Elektra.

– To dobrze. Jestem pewna, że Allah nie ma nic przeciwko temu, żebyś od czasu do czasu pożyczyła sobie nasze atrybuty, choć jeśli będzie się to powtarzało częściej, może będziesz musiała przejść na naszą wiarę – powiedziała Mariam i Elektra nie była pewna, czy to tylko żarty. – W każdym razie recepcjonista mówił, że wczoraj poinformował panią McDougal, że przylatujemy, i wsunął jej pod drzwi kartkę z potwierdzeniem, że będziemy na nią czekać w lobby o pierwszej.

– Przyznam, że nigdy nie czytam wiadomości zostawionych dla mnie pod drzwiami – zaznaczyła Elektra. – Zwykle to rachunek albo informacja, że obsługa nie mogła się dostać do pokoju, by przygotować łóżko. Czy ten recepcjonista zadzwonił do pokoju Merry przy tobie?

– Tak, ale ona nie odbiera.

– To może do nas nie zejdzie.

– Słuchaj, jesteśmy dziesięć minut przed czasem. Trzeba myśleć pozytywnie. Dajmy pani McDougal szansę.

– Dobrze, dobrze, ale jeśli ona się nie pokaże, to będzie znaczyło, że nas unika.

– Jej córka sądzi, że nagłe pojawienie się potencjalnych krewnych specjalnie jej nie zachwyca. Trzeba ją zrozumieć.

– Postaram się, słowo. Przypomnij mi raz jeszcze, jak ona wygląda?

– Maja mówiła, że powinnyśmy wypatrywać niewysokiej, szczupłej blondynki w średnim wieku… podobnej do Grace Kelly.

– No tak, Maja coś takiego wspominała. A kim właściwie jest ta Grace Kelly? – Elektra zmarszczyła brwi.

– Jedną z najpiękniejszych kobiet pod słońcem. Mój tata kochał się w niej latami… Czekaj, pokażę ci jej zdjęcie.

Mariam otworzyła teczkę i wyjęła laptop. Zalogowała się do sieci, korzystając z hasła, które podał jej recepcjonista, i znalazła to, czego szukała.

– Spójrz, przyznasz, że robi wrażenie. A wyszła za prawdziwego księcia! Mój tata był nastolatkiem, kiedy się pobierali, ale mówi, że nigdy tego nie zapomni, bo wyglądała zjawiskowo.

– Rzeczywiście, piękna – przyznała Elektra. – Absolutne przeciwieństwo mnie. – Wskazała gestem na swoją wysoką sylwetkę i hebanową skórę. – Ta Merry najwyraźniej nie jest ze mną genetycznie spokrewniona. Ale jej koloryt przypomina mi trochę Star… Słuchaj, może ty patrz na windy, a ja skupię się na wejściu?

Obie przez dwadzieścia minut uważnie śledziły wyznaczone miejsca. Wreszcie Elektra otrząsnęła się z odrętwienia.

– Wiesz co, konam z głodu.

– Zamówimy coś? – Mariam wzięła kartę ze stolika i zajrzała do niej. – Nie mają tu oferty halal, ale możesz wziąć coś wegetariańskiego, jeśli nie chcesz wychodzić z roli.

– Cholera! Zamierzałam zamówić cheeseburgera… Ale trudno, zadowolę się sałatką i frytkami.

– Dobrze. – Mariam spojrzała na zegarek. – Minęła trzynasta dziesięć. Albo ona się spóźnia, albo zwyczajnie nie przyjdzie. Zawołajmy kelnerkę, zamówmy coś, a potem podejdę jeszcze raz do recepcji.

Tak zrobiły. Elektra już po wyrazie twarzy wracającej asystentki poznała, że Mariam nie ma dobrych wiadomości.

– Znów zadzwonił do jej pokoju, ale nikt nie odbiera. Pewnie musimy po prostu siedzieć tu i czekać.

– Jeśli ona specjalnie nas unika, to znaczy, że czuje się zagrożona.

– Nic dziwnego. Na pewno uważa za dziwaczne, że banda adoptowanych sióstr gania ją po całym świecie – zauważyła trzeźwo Mariam. – Wasza rodzina odbiega nieco od standardów.

– Ale gdyby przyszła się ze mną spotkać, mogłabym jej wszystko wyjaśnić.

– Że niby co? Że musisz zobaczyć pierścionek ze szmaragdami, bo chcesz się przekonać, czy Mary-Kate jest tą osobą, za którą uważa ją wasz prawnik, czyli Zaginioną Siostrą? To samo w sobie brzmi dziwnie, bo żadna z was nie jest biologiczną córką waszego ojca. Czy Georg mówił wam, że przypada na nią jakaś część spadku? Może to pomogłoby przekonać panią McDougal, że warto się z nami skontaktować. Są jakieś pieniądze, które może odziedziczyć jej córka?

– Nie wiem – odparła zmartwiona Elektra, gdy kelnerka podawała im lunch. – Dziękuję, mogłabym dostać dodatkowo ketchup i majonez do frytek? – spytała.

Kelnerka skinęła głową i szybko poszła je przynieść.

Elektra wzięła frytkę i ugryzła.

– Wiesz, jak zawsze z Pa Saltem, wszystko jest tajemnicą. Co ja robię w Toronto, przebrana za muzułmankę, jedząc frytki w lobby jakiegoś hotelu? Czekam z tobą na kogoś, kogo nie znam, o kim usłyszałam dopiero parę dni temu, a wygląda na to, że ta osoba i tak nie ma zamiaru się tu pojawić.

– Masz rację. Jak się tak na to spojrzy, to kompletne szaleństwo – przyznała Mariam i obie zaczęły chichotać.

– Poważnie, to idiotyczne. Gdybym była matką tej Mary-Kate, też bym nie przyszła. Może poproś recepcjonistę, żeby jeszcze ostatni raz spróbował zadzwonić? A potem idziemy.

– Jak skończę kanapkę, podejdę do recepcji. A jeśli ona dalej nie będzie odbierać, może napiszesz jej kilka słów? Mogłybyśmy zostawić list w recepcji, żeby go jej przekazali.

– Dobry pomysł – rzuciła Elektra. – Weź od nich papier i kopertę.

Dochodziła druga, kiedy wreszcie uznała, że napisała co trzeba.

– No dobrze, to już chyba ostateczna wersja. – Wskazała leżące na stoliku zgniecione kartki z poprzednimi próbami.

– Czytaj – poprosiła Mariam.

Droga Pani Mary McDougal!

Nazywam się Elektra d’Aplièse i jestem jedną z sześciu adoptowanych sióstr. Nasz ojciec, Pa Salt (nie jesteśmy pewne, jak naprawdę miał na imię, bo wszystkie zawsze tylko tak o nim mówiłyśmy), umarł rok temu. Znalazł nas w różnych stronach świata i adoptował, i zawsze powtarzał, że siódma z nas zaginęła.

Nasz prawnik, Georg Hoffman, trafił na informacje wskazujące, że najprawdopodobniej tą brakującą siostrą jest Mary McDougal. Moja siostra CeCe odwiedziła Pani córkę, Mary-Kate, i stąd wiemy, że razem z mężem adoptowaliście ją Państwo jako niemowlę. Dowodem na jej tożsamość ma być pierścionek ze szmaragdami w kształcie gwiazdy, a Mary-Kate twierdzi, że wzięła go Pani ze sobą w podróż.

Zaręczam, że jesteśmy normalne, a jedynym motywem naszych starań jest marzenie, by spełnić wolę zmarłego ojca i odnaleźć Zaginioną Siostrę. Proszę o skontaktowanie się z nami, o telefon na moją komórkę albo na numer stacjonarny w naszym domu rodzinnym w pobliżu Genewy.

Żałuję, że nie udało się nam dzisiaj spotkać, ale jeśli Pani córka jest tą, za którą uważa ją nasz prawnik, bardzo chciałybyśmy kiedyś poznać ją, a także Panią.

Pozdrawiam serdecznie

Elektra D’Aplièse

– Doskonale. Dobrze, że napisałaś o poznaniu ich obu – pochwaliła Mariam, łapiąc list, nim Elektra mogła znów zacząć coś poprawiać, po czym złożyła go i wsunęła razem z wizytówką z numerami telefonów do koperty. – Mam zaadresować?

– Tak, proszę. – Elektra westchnęła. – Straciłyśmy cały dzień. Nie mam nic nowego do powiedzenia siostrom. Fatalny ze mnie detektyw.

– Jeśli już, to ze mnie też – rzuciła Mariam, zaklejając kopertę. – No dobrze. Daję to recepcjoniście. Mam potem dzwonić, żeby podstawili nam pod hotel limuzynę?

– Tak, ale muszę jeszcze przed wyjściem skorzystać z łazienki.

– Jasne.

Kiedy Elektra weszła do toalety, zobaczyła, że jedna z kabin jest zajęta. Wybrała więc najdalszą, w głębi.

– Nie, jeszcze tu są – dobiegł ją cichy kobiecy głos z kabiny. – Recepcjonista mówił mi, że przyszły do mnie dwie muzułmanki. Czego one mogą ode mnie chcieć? No bo chyba… nie on je nasłał, jak sądzisz?

Elektra zamarła.

O Boże, Boże, to ona… co ja mam, u licha, robić?!

– Zeszłam, żeby im się przyjrzeć. Obie są młode, ale nie znam ich… Wrócę teraz do pokoju. Postanowiłam jeszcze dziś wieczorem lecieć do Londynu, na wszelki wypadek… Czuję się dziwnie, nie byłabym w stanie zostać tu dłużej.

Nastąpiła kolejna przerwa, kiedy kobieta słuchała kogoś, z kim rozmawiała.

– Tak, oczywiście, będę się odzywać, Bridget. Zaraz zadzwonię do hotelu Claridge i powiem, że przyjeżdżam wcześniej, a potem poproszę w recepcji, by zmienili mi rezerwację lotu… No dobrze, kochana, dziękuję, niedługo porozmawiamy. Pa.

Elektra słyszała, jak kobieta wychodzi z kabiny, potem stukot obcasów na kafelkach i odgłos otwieranych i zamykanych drzwi.

Zastanawiając się gorączkowo, co robić, zsunęła z głowy chustę i razem z tuniką zrzuciła na posadzkę, po czym pobiegła korytarzem do lobby. Dostrzegła drobną elegancką blondynkę, która nadal trzymała komórkę w dłoni, stojąc w grupie osób czekających na windę.

– O mój Boże! Czy to ty? Jestem pewna, że tak! O mój Boże! To Elektra, prawda?

Z tyłu ktoś chwycił ją za ramię. Poczuła wpijające się w ciało paznokcie.

– Au! Możesz mnie puścić, proszę? – powiedziała, oglądając się. Za sobą zobaczyła rozemocjonowaną nastolatkę. – Nie chcę być niegrzeczna, ale muszę wsiąść do windy…

– To ona, to Elektra! – krzyknęła kobieta czekająca na windę i natychmiast zbiegł się tłum.

Elektra próbowała przecisnąć się naprzód, gdy otwierały się drzwi windy, ale znów jakaś dłoń przytrzymała ją za ramię, a drogę zastąpiła jej gromada fanów.

– Proszę, Elektro, nie mogę pozwolić ci odejść, póki moja przyjaciółka nie zrobi nam zdjęcia. Byłaś fantastyczna na koncercie. Widziałam cię w telewizji!

– Przepuśćcie mnie! – zawołała, widząc, jak blondynka wsiada do otwartej windy. Wyrwała się nastolatce i wyciągnęła rękę, by nie pozwolić się windzie zamknąć. – Merry! – zawołała z rozpaczą.

Ale było za późno, drzwi się zasunęły. Elektra spojrzała na panel wskazujący, na jakim piętrze jest winda. Była już na trzecim. Elektra zaklęła pod nosem i obróciła się, by poszukać wzrokiem Mariam, ale wokół zrobił się straszny ścisk.

– Hej, Elektro, co pani tu robi? – zapytał młody człowiek i zaczął pstrykać zdjęcia.

– Nie wiedzieliśmy, że odwiedzisz Toronto! – zawołał ktoś. – Mógłbym też zrobić zdjęcie?

– Ale… – Czuła kropelki potu na szyi. – Proszę, przepuśćcie mnie, przed hotelem czeka na mnie samochód. Proszę…

Już myślała, że będzie musiała przebijać się siłą przez gęstwinę wielbicieli, kiedy zobaczyła przed sobą Mariam i odetchnęła z ulgą.

– Halo, halo! Proszę się trochę cofnąć. Proszę się tak nie pchać, dobrze? – Głos Mariam brzmiał spokojnie, ale stanowczo.

Obok niej pojawił się mężczyzna w czarnym garniturze, ze słuchawką w uchu, co oznaczało, że to ktoś z ochrony.

– Można prosić, żeby się państwo odsunęli? – powiedział. – Blokują państwo dostęp do windy, to niebezpieczne. Na tę panią czeka samochód. Będą państwo uprzejmi ją przepuścić?

Elektra pozowała do zdjęć, dawała autografy, bo nie chciała wyjść na wredną czy niemiłą, aż wreszcie dwaj ochroniarze hotelowi zdołali wyprowadzić ją z Mariam na ulicę i otworzyli drzwi limuzyny. Gdy znalazły się w środku i zamykane drzwi lekko trzasnęły, Elektra jęknęła sfrustrowana.

– Nic ci się nie stało? – spytała Mariam. – Czemu zdjęłaś chustę i tunikę?

– Bo ona… Merry była w łazience! Siedziała w kabinie, słyszałam, jak rozmawia przez komórkę. Opowiadała, że recepcjonista dał jej znać, że czekają na nią jakieś dwie muzułmanki. Najwyraźniej była wystraszona, zastanawiała się, czy nie jesteśmy nasłane przez jakiegoś faceta, nie mam pojęcia kogo. Kiedy skończyła rozmowę, zrzuciłam przebranie w nadziei, że przestanie uciekać, jak mnie rozpozna. Ale wtedy inni mnie zobaczyli i nie zdołałam wsiąść z nią do windy. Cholera! – zaklęła, gdy limuzyna ruszyła. – Była tak blisko, nie do wiary, że ją zgubiłam. Jak sądzisz, jest jakiś sposób, żeby w hotelu dali nam numer jej pokoju? Może gdybyśmy powiedziały, że to sprawa życia i śmierci…

– Niestety, już tego próbowałam – przerwała jej Mariam. – Recepcjonista był skłonny jedynie po raz kolejny do niej zadzwonić. – Zaśmiała się nagle. – Nie zapomnę jego miny, kiedy pobiegł zobaczyć, skąd to całe zamieszanie, i rozpoznał ciebie stojącą przy mnie. Kompletnie zgłupiał, nie mógł pojąć, co się dzieje.

– Ja też nic nie rozumiem – powiedziała Elektra. – Teraz wiemy na pewno, że Merry nas unika. Powiedziała swojej przyjaciółce, jakiejś Bridget, że jeszcze wieczorem poleci do Londynu. Wcześniej, niż planowała.

– O! To przynajmniej wiemy, gdzie teraz będzie. Przyjrzałaś się jej dobrze, kiedy stała przy windzie?

– Widziałam tylko jej plecy. Blondynka, włosy do ramion. Pomyślałam nawet, że ma zgrabną małą pupę. Z tyłu można by ocenić jej wiek na coś między osiemnastką a sześćdziesiątką. W każdym razie wyglądała zdecydowanie elegancko i atrakcyjnie. I jeszcze coś: mówiła tej Bridget, że zatrzyma się w hotelu Claridge.

– Wspaniale! W takim razie przyjazd tu nie był tylko stratą czasu. Musisz zadzwonić do sióstr i wszystko im opowiedzieć.

– Racja. Przynajmniej mamy jakieś nowe informacje.

– Uważam, że całkiem sporo. A masz przypadkiem jakąś siostrę w pobliżu Londynu?

Elektra spojrzała na Mariam z uśmiechem.

– Tak się składa, że mam.

*

Kiedy wsiadły i rozgościły się w samolocie czekającym na start, Elektra zatelefonowała do Atlantis.

– Halo?

– Cześć, Ally, tu Elektra. Chcę zdać raport z Toronto.

– Cześć! Spotkałaś się z Merry McDougal i obejrzałaś pierścionek? Udało się?

– I tak, i nie.

– To znaczy?

Elektra zrelacjonowała wszystko. Kiedy skończyła, po drugiej stronie linii zapadła cisza.

– No tak… – odezwała się wreszcie Ally. – Więc pomijając fakt, że to wszystko brzmi trochę jak z jakiejś głupiej komedii, przynajmniej wiesz, dokąd ona się wybiera. Zatrzyma się w hotelu Claridge, tak? Najwyraźniej jest bogata.

– Chciałabym zrozumieć, dlaczego tak nas unika. Nie mamy złych intencji, a ona najwyraźniej się boi. Mówiła o jakimś facecie, który mógł nas nasłać. Zastanawiam się, czy nie chodziło jej o Pa Salta.

– Przecież wie, że on nie żyje i nie może jej w żaden sposób zagrażać, nawet gdyby kiedyś sądziła, że ma powody się go bać, w co zresztą trudno byłoby mi uwierzyć. – Ally umilkła.

– No to… – Elektra westchnęła ciężko. – Co teraz?

– Nie jestem pewna. Muszę pogadać z Mają i spytać, co o tym sądzi.

– A co ze Star? Mieszka tuż pod Londynem, prawda?

– Racja.

– Może nie miałaby nic przeciw temu, żeby podjechać do Claridge’a i popolować w lobby na blondynkę z fajnym tyłeczkiem? – Elektra zachichotała. – Jedyny problem w tym, że pewnie tam takich na pęczki, ale może warto spróbować, zwłaszcza że Star mieszka tak blisko.

– Nie zaszkodzi do niej zadzwonić i spytać, czy w to wchodzi. Jeśli Merry wylatuje dziś wieczorem z Toronto, to pewnie będzie w Londynie jutro rano.

– Ale jeśli Star wybierze się do hotelu, sugerowałabym, żeby nie zostawiała jej żadnych wiadomości, nie uprzedzała, że kolejna z sióstr D’Aplièse chce się z nią widzieć – zaznaczyła Elektra. – Najwyraźniej ona się tego boi. Nie spłoszmy jej.

– Masz rację. Musimy znaleźć inny sposób, by uzyskać audiencję – powiedziała Ally. – Pomówię ze Star.

– Dobrze… nasz samolot zaraz startuje, pogadamy jutro.

– Dziękuję bardzo za pomoc, Elektro. Bezpiecznego lotu.

Elektra wyłączyła komórkę. Silniki z rykiem nabierały mocy.

9

Star

High Weald, hrabstwo Kent, Anglia

– Dobranoc, kochanie, śpij dobrze – powiedziała Star, wypowiadając to na głos i na migi.

Rory zrobił to samo, a potem wyciągnął do niej ręce i objął ją mocno za szyję.

– Kocham cię, Star – szepnął jej do ucha.

– Ja ciebie też, skarbie. Do zobaczenia rano.

Stając w drzwiach, patrzyła przez chwilę, jak chłopiec mości się na łóżku, a potem zgasiła światło górne, zostawiając włączoną tylko malutką lampkę nocną. Zeszła po skrzypiących schodach do kuchni, gdzie nadal panował bałagan po kolacji. Przez okno nad zlewem widziała Mouse’a siedzącego przy starym żeliwnym stole, który ustawili na trawniku, by łapać trochę wieczornego słońca.

Nalała sobie mały kieliszek wina i wyszła z domu.

– Cześć, kochanie – powiedział, podnosząc wzrok znad planów High Weald, rodzinnej siedziby w stylu Tudorów, która od kilkudziesięciu lat popadała w ruinę.

Pamiętała, że kiedy pierwszy raz zobaczyła ten dom, niemal ścięło ją z nóg z zachwytu. O dziwo, teraz znała każdy fragment zmurszałych belkowań i zawilgoconych ścian z łuszczącą się farbą.

– Jak idzie? – spytała, siadając.

– Wolno, jak zwykle. Odwiedziłem chyba każdą zwałkę na południu Anglii w poszukiwaniu tych dwóch belek odpowiednich na wymianę w salonie. Ale w końcu szesnastowieczne dechy o właściwej grubości i kolorze nie walają się na każdym rogu.

– A nie moglibyśmy zrobić tak, jak sugerował architekt, i wykorzystać dobre kopie? Giles mówił, że drewno można postarzyć i nadać mu odpowiedni kolor. Nikt by nie zauważył różnicy.

– Ja bym ją widział. Jest taki stary pub w East Grinstead, który przerabiają na nowoczesny bar i wywalają wszystko ze środka. Belki są mniej więcej z tego samego okresu co u nas, powinny pasować.

– Miejmy nadzieję. Wiesz, tu, w wiejskim domku, jest świetnie, ale wolałabym nie spędzać w nim zimy, zwłaszcza że Rory jest tak podatny na infekcje dróg oddechowych, a tu nie ma ogrzewania.

– Rozumiem to, kochanie. – Mouse wreszcie uniósł wzrok znad planów. Jego zielone oczy zdradzały zmęczenie. – Ale High Weald od dawna nie było remontowane jak należy. Mówię o samej konstrukcji, nie chodzi o jakąś superkuchnię. Muszę więc nie tylko zadbać, by wszystko było autentyczne, na ile to możliwe, ale też żeby przetrwało kolejnych dwieście lat.

– Oczywiście. – Star stłumiła westchnienie, bo słyszała to już tyle razy.

Jeśli chodziło o High Weald – i domy, których renowację prowadził dla klientów – Mouse był absolutnym perfekcjonistą. Godne najwyższej pochwały, gdyby nie to, że musieli mieszkać we trójkę w lodowatym, niepraktycznym wiejskim domku niedaleko High Weald, póki nie skończy się remont. A przy tym tempie robót, to zanim się wprowadzimy, doczekam emerytury, pomyślała.

– Skoro jesteś zajęty, może nie miałbyś nic przeciwko temu, żebym podskoczyła zobaczyć się z Orlandem? – spytała. – Chciałabym się go poradzić w pewnej sprawie.

– Tak? A o co chodzi?

– To dość skomplikowane, związane z moją rodziną, opowiem ci w wolniejszej chwili. – Star wstała i pocałowała Mouse’a w czubek jego przystojnej głowy. Zauważyła, że przez stres w bujnej kasztanowej czuprynie pojawiły się pasemka siwizny. – Pamiętaj, zajrzyj do Rory’ego za godzinę. Ostatnio miał złe sny, a jeszcze nie potrafi dość głośno wołać.

Skinął głową.

– Jasne, zajrzę. Zabiorę pracę do domu.

– Dziękuję, kochanie. Do zobaczenia.

Poszła do swojego starego mini, włączyła silnik i westchnęła, już nie tłumiąc frustracji. Kochała Mouse’a, ale naprawdę bywało z nim ciężko.

– Zupełnie jakby nie istniało nic poza jego szesnastowiecznymi belkami, portykami i… o rany – mruknęła, jadąc wiejską drogą w kierunku miasteczka Tenterden.

Dziesięć minut później zaparkowała przed księgarnią, otworzyła drzwi staromodnym mosiężnym kluczem i weszła do środka.

– Orlando?! Jesteś na górze?! – zawołała, idąc na zaplecze. Zajrzała dalej, na schody prowadzące do mieszkania, które zajmował Orlando.

– Tak – usłyszała. – Zapraszam, chodź.

Weszła na piętro i otworzyła drzwi do salonu. Orlando siedział na swoim ulubionym skórzanym fotelu. Pod brodą zatknął sobie białą lnianą serwetkę, by chronić koszulę, bo właśnie kończył deser.

– Pyszności, pudding owocowy, uwielbiam – powiedział i wytarł serwetką usta. – Ale do rzeczy, czemu zawdzięczam tę przyjemność? Zaledwie parę godzin temu powiedzieliśmy sobie „Do widzenia”.

– Nie przeszkadzam?

– Ależ nie, na Boga. Choć właśnie miałem mieć randkę z T.E. Lawrence’em i jego rzekomo prawdziwymi przygodami w Arabii – odparł, poklepując książkę w skórzanej oprawie, leżącą obok niego na stoliku. – W czym mogę ci pomóc?

Splótł swoje długie wymanikiurowane palce i popatrzył na nią. Jego zielone oczy były niesamowicie podobne do oczu Mouse’a, choć jako mężczyźni nie mogliby się od siebie bardziej różnić. Star często zapominała, że Orlando jest młodszym bratem, bo miał zwyczaj ubierania się, jakby to był rok 1908, a nie 2008.

– Mam dla ciebie zagadkę. Pamiętasz, jak wspominałam ci kiedyś o Georgu Hoffmanie, prawniku naszej rodziny?

– Tak, oczywiście, nigdy nic nie zapominam.

– Wiem. W każdym razie, kilka dni temu przyjechał do Atlantis z niezwykłą wiadomością. Sądzi, że znalazł naszą siostrę, tę siódmą.

– Co?! – Nawet zwykle opanowany Orlando był wyraźnie w szoku. – Mówisz o Merope, brakującej siostrze z Plejad? Wprawdzie niektóre legendy głoszą, że ten zaszczyt przypada Elektrze, choć wasza najmłodsza siostra jest jak najbardziej widoczna.

– Temu nie da się zaprzeczyć. Powinieneś widzieć, jak przemawiała na koncercie na rzecz Afryki. To było niesamowite.

– Wiesz, że nie toleruję telewizji. Działa jak opium, usypia mózg. Ale czytałem o jej wystąpieniu w „The Telegraph”. Najwyraźniej nawróciła się po tej małej wyprawie do wariatkowa.

– Orlando! Proszę, nie mów tak. To bardzo niemiłe i naprawdę nie na miejscu.

– Wybacz mi niepoprawność polityczną. Jak wiesz, mój język pochodzi z innej epoki, kiedy „wariatkowo” było zabawnym określeniem szpitala psychiatrycznego. Bywało, że nazywano to po prostu domem wa…

– Dość, przestań! – skarciła go Star. – Wiem, że specjalnie się ze mną przekomarzasz. Po raz ostatni mówię, Elektra tylko szukała pomocy, by walczyć z nałogiem. Chcesz posłuchać, czego udało się nam dowiedzieć o Zaginionej Siostrze, czy nie?

– Oczywiście. Gdybyś tylko była tak uprzejma odnieść tacę po kolacji do kuchni i zaopatrzyć mnie w łyczek brandy, którą nalałabyś mi do drugiego kieliszka od lewej ze środkowej półki szafki, to natychmiast zamieniam się w słuch.

Kiedy Star spełniała jego prośby, zastanawiała się, czy to nie Orlando potrzebuje terapii. Niewątpliwie cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, pomyślała, biorąc zgodnie z instrukcją odpowiedni kieliszek z odpowiedniej półki. Zatkała kryształową karafkę i podała mu brandy.

– Proszę bardzo – rzuciła.

Usiadła w skórzanym fotelu po drugiej stronie kominka. Pomyślała, że ten pokój – idealna kopia salonu w dawnym mieszkaniu Orlanda nad księgarnią w Kensington – z pomalowanymi na czerwono ścianami, zabytkowymi meblami i rzędami oprawionych w skórę książek na półkach, byłby idealną scenerią dla powieści Dickensa. Orlando żył, jakby świat zatrzymał się dobre sto lat wcześniej, co było wzruszające, ale czasami też okropnie wkurzało.

– No to opowiedz mi wszystko po kolei, najdroższa – poprosił, opierając brodę na czubkach złączonych opuszkami palców, by jej wysłuchać.

I Star opowiedziała. A trwało to o wiele dłużej, niż gdyby relacjonowała to komukolwiek innemu, bo Orlando stale przerywał jej pytaniami.

– No i co by z tego wydedukował twój ostry jak brzytwa umysł? – dodała na koniec.

– Niestety, niewiele więcej niż to, co już wiesz. Że ta wasza Merry, która ma pierścionek ze szmaragdami, kluczowy trop, by potwierdzić pochodzenie jej adoptowanej córki, nie chce, by ją odnaleźć. A w każdym razie, żebyście wy ją znalazły. I pozostaje tylko jedno pytanie: Dlaczego tak jest?

– No właśnie. Liczyłam, że może ty będziesz miał jakiś pomysł.

– Wątpię, by miała osobiście coś przeciwko którejkolwiek z was, sióstr. Twierdzisz, że żadna z was nigdy nie znała McDougalów ani o nich nie słyszała. Więc klucz do zagadki musi kryć się w jakiejś historii z przeszłości. Tak – Orlando kiwnął głową – to ma związek z czymś, co stało się dawno temu.

– Zastanawiam się, czy może Pa Salt zamierzał adoptować Mary-Kate, kiedy się urodziła, a potem coś pokrzyżowało mu plany i nie potrafił jej odnaleźć – powiedziała Star.

– Niewykluczone. Nowa Zelandia to dla nas zupełny koniec świata – stwierdził Orlando. – Ale matka Mary-Kate może wiedzieć, kim są biologiczni rodzice adoptowanej córki.

– I dlatego ty i ja musimy jakoś zaaranżować spotkanie z nią. Trzeba ją wybadać. I choć rzucić okiem na ten pierścionek, żeby porównać go z rysunkiem, który przysłała mi Ally.

– Chcesz powiedzieć, że zamierzasz wyciągnąć mnie jutro na niebezpieczną misję do Londynu?

– Owszem. I wiem, że za nic na świecie nie odpuściłbyś sobie takiej okazji.

– Znasz mnie aż za dobrze, droga Star. Słuchaj, chciałbym, żebyśmy jeszcze raz przeanalizowali każdy szczegół…

Kiedy skończyła i nie było więcej pytań, Orlando zamknął oczy i zadumał się głęboko. Star obserwowała go w milczeniu.

– Wybacz, że nie mogę dłużej odgrywać Watsona, Sherlocku Holmesie, ale muszę wracać do domu – odezwała się wreszcie.

– Oczywiście. – Otworzył oczy. – Poważnie? Mamy się jutro spotkać z tą kobietą?

– Wiesz, że tak. Prosiły mnie o to Maja i Ally.

– Obawiam się więc, że to będzie drogo kosztowało twoją rodzinę. Musicie zarezerwować apartament i jeden mniejszy pokój w hotelu Claridge.

Star zmrużyła oczy.

– Orlando, czy nie jest to przypadkiem fortel, żebyś mógł spędzić noc w swoim ulubionym hotelu?

– Moja droga, to ty będziesz korzystać z luksusowego apartamentu, podczas gdy ja zakwateruję się w pokoiku na poddaszu, obok służących. Choć przyznam, że herbata w tym hotelu jest grzechu warta.

– Hm… Jeśli wyjaśnisz mi, jaki miałbyś plan, mogłabym omówić to z Mają i Ally. Może zgodzą się, żebyśmy wydali tę astronomiczną sumę na hotel. Maja twierdzi, że sekretarka Georga załatwi pokrycie wszelkich niezbędnych kosztów. On sam podobno wyjechał.

– Jeszcze dopracuję plan, ale możesz obiecać siostrom, że będzie niezawodny. Powiedz, że gwarantuję zwrot środków, jeśli nie uda się nam wykonać zadania. A teraz muszę się brać do roboty, żeby wszystko na jutro przygotować, skoro mam wziąć to na swoje barki.

– Co masz na myśli przez „swoje barki”? A ja to co?

– O, ty odegrasz bardzo ważną rolę i musisz się zdobyć na prawdziwy majstersztyk. Zakładam, że masz w szafie jakąś modną, elegancką sukienkę albo kostium?

– No… myślę, że uda mi się coś dobrać…

– I perły na szyję?

– Mam sztuczne, z klipsami. Kiedyś sobie kupiłam, ale nigdy ich nie noszę.

– Doskonale. O, i oczywiście szpilki, tylko nie za wysokie. Jutro, moja droga Star, będziesz lady Sabriną Vaughan.

– Naprawdę mam grać?

– Niespecjalnie. – Orlando przewrócił oczami. – Uważaj to za część swoich przygotowań do ślubu z moim bratem. Wtedy przecież będziesz prawdziwą lady.

– To co innego. Nie jestem pewna, czy aktorstwo jest moją mocną stroną. Zawsze zżerała mnie trema.

– Będziesz grała siebie, tyle że z większą kasą. To ja wezmę na siebie główną rolę.

– Co za ulga. Potrzebujemy jakiejś pomocy ze strony CeCe i Chrissie? – spytała Star. – Są właśnie w Londynie, tyle że CeCe jest zajęta sprzedażą swojego mieszkania i sortowaniem rzeczy, bo chce niektóre wysłać do Australii.

– Nie… – Orlando machnął ręką. – W tych okolicznościach ostatnie, czego nam trzeba, to jeszcze jedna siostra D’Aplièse na dokładkę. To delikatna operacja. Zarezerwuj apartament, korzystając ze swojego nowego pseudonimu, a mój pokój na Orlanda Sackville’a.

Star nie mogła się powstrzymać i roześmiała się.

– A teraz zmykaj i daj mi pracować – zagrzmiał. – Spotkamy się jutro na dworcu. Ruszamy do Londynu pociągiem o dziewiątej czterdzieści sześć. Dobranoc.

Nim Star wróciła do domu, Mouse już położył się spać. Zadzwoniła szybko do Atlantis i wyjaśniła sytuację Ally.

– Dobrze, jeśli Orlando sądzi, że to pomoże, zaraz wyślę maila do Claridge’a, żeby zarezerwować pokoje – powiedziała Ally. – Jak myślisz, co on naprawdę kombinuje?

– Nie mam pojęcia, ale jest niesamowicie inteligentny i już dawniej pomógł mi rozwikłać kilka zagadek.

– Jestem bardzo ciekawa…. Zaraz… mówił, że trzeba zarezerwować pokoje na inne nazwiska?

– Tak. Orlando Sackville. – Star przeliterowała nazwisko. – Jestem pewna, że wybrał je sobie na cześć Vity Sackville-West, która zainspirowała powieść Orlando, napisaną przez jej przyjaciółkę Virginię Woolf.

– No, przynajmniej nie tylko w naszej rodzinie są tajemnicze nazwiska. – Ally zachichotała. – A jaki jest twój pseudonim?

– Ja mam być lady Sabriną Vaughan. No nic, lepiej już pójdę spać, jeśli jutro mam grać rolę lady.

– Miejmy nadzieję, że cokolwiek twój szef wymyślił, jego plan wypali. Rano zadzwonię do sekretarki Georga. Załatwi, żeby przysłali do niej rachunek.

– Dobrze. Będę się odzywać, kiedy tylko Orlando mi pozwoli. Dobranoc.

– Dobranoc, Star.

*

Orlando czekał już na peronie stacji w Ashford, kiedy przybiegła Star. Pociąg właśnie nadjeżdżał.

– Dzień dobry. Można powiedzieć, że w samą porę – mruknął, gdy wsiadali do wagonu.

– Musiałam odwieźć Rory’ego do szkoły, a potem poszukać czegoś odpowiedniego do ubrania. – Star usiadła zdyszana. – Ujdzie w tłoku?

– Wyglądasz idealnie – pochwalił Orlando, patrząc z aprobatą na elegancką letnią sukienkę podkreślającą zgrabną, szczupłą sylwetkę Star. – Tylko może upnij włosy w kok? Robiłabyś wrażenie bardziej dystyngowanej.

– Orlando, my nie wystawiamy tu sztuki Oscara Wilde’a – szepnęła mu do ucha. – W naszych czasach w związki małżeńskie z członkami arystokracji często wchodzą aktorki i modelki, dla ciebie „zwyczajni ludzie”.

– Mam tego świadomość, ale wspomniałaś, że pani McDougal od ponad trzydziestu lat mieszka w Nowej Zelandii, więc może, podobnie jak ja, jest nieco staromodna w stosunku do tego, co dzieje się w Anglii. W każdym razie sądzę, że wyglądasz zachwycająco i doskonale wpasujesz się w tło.

– Żałuję, że Mouse nie jedzie dziś ze mną. Przydałoby się nam parę nocy poza domem. Czy to nie paradoks, że on, prawdziwy lord, nigdy nie mógłby sobie pozwolić na pobyt w Claridge’u?

– Ależ oczywiście, że mógłby. Ma cały dom… czy raczej w tej chwili, powiedzmy, rupieciarnię… pełną cennych antyków, obrazów i dzieł sztuki, które są warte fortunę. Ale, moim zdaniem słusznie, nigdy nie wpadłby na pomysł, że warto wydawać tyle pieniędzy na pobyt w hotelu.

– Masz rację. Poza tym wszystko wydaje na renowację dworu. Czasami marzy mi się przeprowadzka do jakiegoś nowoczesnego szeregowego domku, gdzie jest ciepło i wszystko naprawdę działa. I do którego mój chłopak wracałby na czas na kolację, żebyśmy mogli porozmawiać o tym, jak nam minął dzień… o czymkolwiek poza listwami, belkami i nie wiadomo czym jeszcze.

– High Weald to jak druga kobieta w życiu Mouse’a – oświadczył Orlando.

– Wiem, a co gorsza, muszę na zawsze zaakceptować ten trójkąt.

– O, daj spokój, Star. Od początku było widać, że i ty zakochałaś się w High Weald.

– Prawda, i kiedy wreszcie remont się skończy, to będzie warte tych wszystkich poświęceń. Ale nie traćmy czasu, wyjaśnij mi dokładnie, co planujesz.

– Jeśli pójdzie dobrze, spędzimy czas bardzo przyjemnie – powiedział Orlando. – Po przyjeździe rozpakujemy się, a potem zejdziemy na dół osobno na lekki lunch w restauracji mieszczącej się w foyer, skąd jest widok na wejście. Sprawdziłem wszystkie wieczorne loty z Toronto. Pani McDougal musiała wsiąść na pokład jednego z czterech samolotów, które lądują między wpół do pierwszej a trzecią. Narysowałem mapę parteru Claridge’a. Zdecydujemy, gdzie które z nas siądzie, żebyśmy nie przegapili nikogo, kto o tej porze wejdzie i zamelduje się z bagażem w hotelu. Popatrz. – Wygrzebał z wiekowej skórzanej teczki kartkę i pokazał jej wyrysowane starannie wejście, foyer i recepcję. – Kiedy się zameldujemy, musimy zarezerwować sobie w restauracji stoliki z najlepszym widokiem.

– Ale w tym czasie może do hotelu przyjechać mnóstwo różnych kobiet.

– Wiemy, że pani McDougal jest pod sześćdziesiątkę, choć wygląda młodziej. Szczupła, blondynka. A jej bagaż będzie miał przyczepione karteczki linii lotniczych. – Orlando wydobył z teczki kolejną kartkę. – Tak wyglądają te, które powinna mieć po odprawie na Toronto Pearson. Kod lotniska to YYZ.

– No dobrze, ale nawet jeśli zauważymy ją i jej bagaż, jak mamy się z nią zapoznać?

– To już zostaw mnie! Oczywiście najpierw muszę się przedstawić oficjalnie tobie. – Znów sięgnął do teczki i podał Star pięknie tłoczoną wizytówkę.

WICEHRABIA ORLANDO SACKVILLE
DZIENNIKARZ KULINARNY
KONESER WIN

Pod spodem był numer komórkowy Orlanda.

– Wicehrabia? – Star uśmiechnęła się. – Dziennikarz, znawca win?

– Jestem przekonany, że mógłbym się tym trudnić, biorąc pod uwagę, jak wielu delikatesów i wybornych win w życiu próbowałem. Poza tym mój brat to lord, więc tytuł wicehrabiego nie jest zbytnio naciągany.

– No dobrze, ale w jaki sposób ta wizytówka może ci pomóc? I jak ci się udało tak szybko ją wydrukować?

– Sposobem, moja droga. W drukarni naprzeciwko dobrze mnie znają, a co do tego, jak to ma pomóc… Po prostu wziąłem pod uwagę wszystko, co mówiłaś. Poszukałem informacji o ich rodzinnej winnicy. Właścicielami są Jock i Mary McDougalowie. Przedsiębiorstwo zostało założone na początku lat osiemdziesiątych, a teraz to jedna z najlepiej prosperujących winnic w regionie. Sprzedają wina głównie w Nowej Zelandii, ale zaczynają też eksport do Europy. Innymi słowy, skoro jeszcze kilka lat temu nowozelandzkie wina nie pojawiały się na stołach za granicą, poza Australią, Jock i Mary muszą być bardzo dumni ze swoich osiągnięć.

– Tak, ale jej mąż Jock umarł kilka miesięcy temu.

– No właśnie. I mówiłaś, że ich syn Jack przejmuje stery po ojcu. Jeśli jest obecnie we Francji i pobiera nauki u tamtejszych mistrzów winiarstwa, łatwo wydedukować, że chcą rozwijać biznes. Zgodzisz się ze mną?

– Pewnie masz rację.

– A z tego, co wiem o naturze ludzkiej, instynkt macierzyński jest silniejszy niż jakikolwiek inny. I dlatego pani McDougal zrobi wszystko, żeby pomóc synowi.

– No i?

– Czy może trafić się jej lepsza okazja, niż natknąć się podczas pobytu w Claridge’u na dziennikarza piszącego o kuchni i winach? Zwłaszcza jeśli ten dziennikarz ma wejścia w specjalistycznych czasopismach i związanych z winami rubrykach gazet w całej Wielkiej Brytanii? Jego artykuł może zdziałać cuda dla naszej winnicy i dla mojego ukochanego syna, pomyśli sobie. Rozumiesz to, Star?

– Chyba tak. Czyli w skrócie: chcesz się jej przedstawić jako arystokrata dziennikarz… choć nie wiem, jak zamierzasz to zaaranżować… i spytasz, czy nie udzieliłaby ci wywiadu na temat swojej winnicy.

– I syna, bo to on jest teraz oficjalnym właścicielem. To jasne, że potem będę musiał skontaktować się z panem Jackiem, a on pomoże nam ustalić więcej faktów związanych z jego młodszą siostrą. Na przykład nie mamy pojęcia, czy on też jest adoptowany. Najdroższa mamusia musi podać mi na niego dokładne namiary. – Uradowany Orlando klasnął w dłonie. – Nie genialne?

– Niezłe, ale gdzie w tym wszystkim jest moja rola?

– Pani McDougal musi być przekonana, że nie jestem jakimś szarlatanem, który podstępnie chce wydobyć z niej informacje. Dlatego kiedy ją zobaczę i przedstawię się w recepcji, ty wstaniesz od stolika i przejdziesz obok nas. „Sabrina! – zawołam zaskoczony. – Co ty tu robisz?”. Ucałujemy się uprzejmie na powitanie, a ty odpowiesz, że przyjechałaś z mężem do Londynu na małe zakupy. Zaprosisz mnie na drinka w waszym apartamencie o szóstej. Ja szepnę „Z przyjemnością”, a ty powiesz mi, jaki to numer pokoju, i ruszysz dalej. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, pani McDougal będzie pewna, że mam doskonałe referencje i pozycję, co ją podkręci, kiedy zaproponuję jej wywiad.

Star wciągnęła głęboko powietrze.

– O Boże, naprawdę muszę grać! Mam nadzieję, że zdołam nie palnąć czegoś, co by nas zdradziło.

– Nie bój się. Napisałem dla ciebie tylko ten uroczy maleńki epizod.

– Ale kiedy dojdziemy do sedna sprawy? Kiedy mam wyjawić, kim naprawdę jestem i dlaczego udaję lady Sabrinę w tym ogromnym apartamencie? – spytała, gdy pociąg wtaczał się na stację Charing Cross.

– Jak zauważyłaś wcześniej, to nie sztuka Oscara Wilde’a, tylko mała improwizacja na żywo. Zobaczymy, czy uda się nam pierwszy ruch, czy zauważymy ją, jak wchodzi, i czy zdołam ją złapać na haczyk, zanim ucieknie do swojego pokoju. Jest wiele czynników, których po prostu nie da się przewidzieć, róbmy wszystko spokojnie krok po kroku, dobrze?

– Dobrze.

Westchnęła ciężko.

Wysiedli i ruszyli na postój taksówek. Star czuła, że jej żołądek skręca się z nerwów.

*

– Dobry Boże – powiedziała Star, gdy kierownik recepcji, który osobiście zaprowadził ją do apartamentu, zostawił ich samych. – Niesamowite, co?

– Muszę przyznać, że tak. Zawsze podziwiałem ten hotel, to triumf art déco. Pięknie, że zachowali go w tym stanie. – Orlando przesunął palcami po pasiastym fornirze biurka, a potem usiadł na jednym ze skórzanych klubowych foteli.

– Zostawili nam butelkę darmowego szampana! Możemy spróbować? Może to uspokoiłoby mi trochę nerwy.

– Star, kochanie, zachowujesz się jak podekscytowane dziecko w Boże Narodzenie. Oczywiście, że możemy otworzyć szampana, jeśli chcesz, ale wolałbym, żeby ludzie nie uważali, że cokolwiek dostają „za darmo”. Ty, a właściwie twoja rodzina zapłaciła właśnie za noc w tym apartamencie równowartość twojej miesięcznej pensji w mojej księgarni. Ten szampan nie jest za darmo i jeśli uznasz za stosowne skorzystać z jakichś innych drobiazgów, jak te małe buteleczki z olejkami albo z czymkolwiek, co wy, panie, lubicie wlewać sobie do kąpieli, a nawet z ręczników czy szlafroka, czuj się swobodnie. Bo tu nic nie jest za darmo. Ludzie uwielbiają opowiadać, jak to „zwinęli” coś w takiej podróży. Kompletna bzdura! – prychnął Orlando, po czym wstał i ruszył do kubełka z lodem. – Za co wypijemy? – zapytał, wyciągając butelkę.

– Albo za to, żebyśmy zamieszkali tu na stałe, albo żeby nie aresztowano nas za podszywanie się pod kogoś, kim nie jesteśmy. Twój wybór.

– To niech będzie za jedno i drugie! – zdecydował Orlando, nalewając szampana. – Proszę – powiedział, podając jej wąski kieliszek. – Mam dla ciebie jeszcze trochę tych płatnych czekoladek, które zostawili obok szampana.

– Czuję się jak królowa. – Star wsunęła jedną z cudownie gładkich pomadek do ust.

– Z tego, co mówiłaś mi o swojej rodzinie, na pewno masz dość brudnej kasy, żeby prowadzić tak zbytkowny tryb życia na co dzień.

– Nawet nie wiem dokładnie, ile tego jest, i choć majątek należy do nas, o wszystkim decyduje Georg, nasz prawnik.

– Nie miałem zaszczytu go poznać, ale to tylko zatrudniany przez was człowiek. Pieniądze są wasze, droga Star. To ważne, żebyście ty i twoje siostry o tym nie zapominały.

– Masz rację. Ale Georg jest dość straszny. Na pewno nie pochwaliłby mojej prośby o roczną wypłatę, żebym mogła sobie pomieszkać w apartamencie w Claridge’u. – Roześmiała się. – Poza tym człowieka cieszy to, co wyjątkowe. Jeśli mieszkałoby się tu na stałe, nie byłoby takiej frajdy, nie sądzisz?

– Święta racja – zgodził się z nią Orlando. – A teraz słuchaj: kiedy się meldowałaś, zrobiłem rozeznanie. Innymi słowy, wytypowałem najlepsze stoliki w restauracji w foyer i zarezerwowałem dwa. Ja zejdę pierwszy, a ty kilka minut po mnie. Nie powinni nas razem widzieć, zanim nie wpadniemy na siebie przy recepcji. No więc ty siądziesz tutaj. – Wskazał miejsce przy stoliku na planie. – A ja tu, co da nam obojgu dobry widok na wejście, ale oznacza, że przez ten ogromny bukiet pośrodku nie będziemy się nawzajem widzieć.

– No tak, ale jak mamy się w takim razie porozumiewać? Wysyłając gołębia pocztowego na drugą stronę? – Zachichotała.

– Star, mam nadzieję, że alkohol nie uderzył ci jeszcze do głowy. Posłużymy się dość nudną współczesną metodą, komórkami. Jeśli ty lub ja zauważymy kobietę, która może być panią McDougal, wyślemy sobie esemesa. Będę śledził jej kroki, które najprawdopodobniej zawiodą ją do recepcji, dam jej parę minut, a potem stanę za nią. W tym momencie ty odejdziesz od stolika i powoli skierujesz się w naszą stronę. Przystaniesz przy kwiatach, jakbyś zachwyciła się ich kompozycją, i będziesz obserwować, czy nawiązałem rozmowę z naszym obiektem. Potem ruszysz do nas i odegramy małą scenkę. Pamiętaj tylko, żeby zaprosić mnie na drinka do swojego apartamentu na szóstą.

– Dobrze. – Star próbowała się uspokoić kolejnym łykiem szampana. – Damy radę, Orlando, prawda?

– Jasne, moja droga, pójdzie nam jak po maśle. A teraz, ponieważ jest jedenasta trzydzieści, zjadę na dół, żebyś mogła spokojnie się przygotować. Powodzenia.

– Nawzajem! – zawołała za nim, gdy szedł do drzwi. – I…

– Słucham?

– Dziękuję.

Merry

Londyn

Czerwiec 2008

10

Siedziałam w tylnej części czarnej taksówki i choć byłam strasznie zmęczona po kolejnej bezsennej nocy w samolocie, musiałam uśmiechnąć się z zadowoleniem na myśl, że to się dzieje naprawdę. Lata temu, kiedy ostatni raz byłam w Londynie, w tamtych okropnych dla mnie czasach, marzyłam, by unieść dłoń i wezwać taksówkę. Ale taki luksus, jak wszystko, co nie było absolutną koniecznością, zdecydowanie przekraczał moje możliwości finansowe. Równie dobrze mogłabym rozważać, czy nie wsiąść w rakietę i nie wybrać się na Księżyc, jak Neil Armstrong kilka lat przed moim przyjazdem do Londynu.

Nie do wiary, jak to miasto się zmieniło od tamtej pory. Z Heathrow do centrum prowadziły wspaniałe estakady, samochody jechały niekończącym się strumieniem. Wokół mnie pięły się do nieba wysokie biurowce i budynki mieszkalne. Aż łzy podeszły mi do oczu, bo to mogłoby być Sydney lub Toronto, jakiekolwiek wielkie miasto na świecie. A ja tak długo nosiłam w pamięci wizję tamtego Londynu – elegancka architektura, zielone przestrzenie otwartych parków, National Gallery, która była jedynym dostępnym mi wtedy miejscem.

Merry, wiesz dobrze, że przynajmniej Big Ben i Parlament na pewno nadal tu są, i Tamiza, powiedziałam sobie.

Zamknęłam oczy, żeby więcej nie patrzeć. Miałam nadzieję, że kiedy dojedziemy bliżej mojego ukochanego centrum, będzie już lepiej. Łudziłam się, że tym razem uda mi się nacieszyć tym miastem, ale odkąd Mary-Kate zostawiła wiadomości mnie i Bridget i zobaczyłam kobiety czekające na mnie w lobby Radissona, wszystko wróciło. Tamten strach i przerażenie.

To przecież na pewno on, tłukło mi się przez cały czas po głowie. Ale czemu? Czemu, po wszystkich tych latach? I jakim cudem on… oni mnie znaleźli?

Serce znowu zaczęło mi walić. Najwyraźniej nie żartują. Nie żałowali sił i środków, by ścigać mnie z Nowej Zelandii do Kanady.

Przyznam, że wyruszyłam w tę podróż tylko częściowo dla przyjemności. Chciałam ich znaleźć, dowiedzieć się dokładnie, gdzie są. I – jeśli chodzi o jednego z nich – pragnęłam nareszcie zrozumieć dlaczego. Nigdy nie wypowiedziałam na głos ich imion, odkąd trzydzieści siedem lat temu znalazłam się w Nowej Zelandii. Zdawałam sobie sprawę, że jeśli mam przetrwać, muszę zostawić za sobą przeszłość i zacząć wszystko od nowa. Ale kiedy jak grom z jasnego nieba spadła na mnie śmierć Jocka, miałam wrażenie, że bariera ochronna, którą mi zapewniał, rozpadła się w proch. I zaczęły wracać wspomnienia.

Na Norfolk, podlana irlandzką whiskey, gadając z Bridget o starych czasach, wyznałam jej, że moja wielka podróż ma swój tajemny cel.

– Chciałabym tylko wiedzieć, czy oni żyją, czy nie – powiedziałam, kiedy mi dolewała. – Nie mogę trwać dalej w niepewności, wiecznie się ukrywać. Chcę pojechać do Irlandii, zobaczyć swoich bliskich. Mam nadzieję, że nim tam dotrę, będę już wszystko wiedziała i miała pewność, że to bezpieczne dla nich i dla mnie. Rozumiesz?

– Jasne. Moim zdaniem oni obaj zrujnowali ci życie, każdy na swój sposób.

– To nie takie proste, Bridget. Musi być jakiś powód, dla którego on się nie pojawił. Kochał mnie, wiesz przecież, i…

– Jezu… – Przyjaciółka przyjrzała się mi uważnie. – Mam wrażenie, że nadal coś do niego czujesz! Powiedz, że się mylę.

– Oczywiście, że się mylisz. Wiesz dobrze, jak uwielbiałam Jocka. Uratował mnie, strasznie za nim tęsknię.

– A może, skoro umarł, pierwsza miłość wróciła? Ale dam ci radę. Jeśli chcesz kogoś mieć, wybierz się w jakiś rejs. Moja przyjaciółka Priscilla popłynęła do Norwegii i mówiła, że na pokładzie było pełno napalonych wdowców szukających żony.

– Pewnie raczej szukających kogoś, kto by się nimi zajął, jak do reszty zidiocieją. – Przewróciłam oczami. – Nie sądzę, żeby rejsy to było coś dla mnie. I naprawdę, Bridget, to nie ma nic wspólnego z szukaniem przeze mnie nowego faceta. Chodzi o odkrycie, co stało się z moją pierwszą miłością. I z mężczyzną, który, jak sądzę, odpowiada za zniszczenie jej.

– Mówię ci, lepiej nie grzebać w przeszłości. Zwłaszcza twojej.

Bridget zawsze miała zdecydowane opinie i szanowałam ją za to. Znałyśmy się od dziecka i choć bywała apodyktyczna, bo wykluczała, że ktoś inny też może mieć czasem rację, bardzo ją lubiłam.

To ona udzieliła mi schronienia w swoim malutkim mieszkanku, gdzie nocowałam na kanapie przez te okropne trzy tygodnie w Londynie. Sprawdziła się jako dobra przyjaciółka, kiedy najbardziej tego potrzebowałam. A ja w dodatku kłamałam i powiedziałam jej, że wracam do Irlandii, kiedy od niej wyjeżdżałam. Po prostu było bezpieczniej, żeby nic nie wiedziała, gdyby on zaczął się dobijać do jej drzwi.

Dwa lata temu odkryła, gdzie mieszkam, kiedy butelka naszego pinot noir z 2005 roku zdobyła złoty medal na prestiżowym konkursie Air New Zealand. W „Otago Daily Times” napisali o naszej winnicy i opublikowali zdjęcie, na którym widać było mnie z Jockiem i Jackiem.

Bridget przeszła właśnie na emeryturę i wybrała się na wycieczkę do Nowej Zelandii. Rozpoznała mnie w gazecie i pewnego dnia przyjechała do nas. Mało nie padłam trupem, kiedy otworzyłam drzwi i zobaczyłam ją na progu. Musiałam szybko uprzedzić ją, że ani Jock, ani dzieci nie wiedzą nic o mojej przeszłości. Myślałam, że przyjechała powiedzieć mi, że moi bliscy nie żyją. Co to była za ulga, kiedy wyjaśniła, że to czysty przypadek, bo zobaczyła moje zdjęcie.

Ucieszyłam się bardzo, kiedy kilka tygodni po sprowadzeniu się na wyspę Norfolk – na którą zrobiłyśmy sobie wycieczkę i zakochałyśmy się w niej – poznała Tony’ego i krótko potem zdecydowała, że za niego wyjdzie. Bridget nigdy nie miała męża, więc to było dla mnie wielkie zaskoczenie.

– Mamo, ona jest z nim tylko dlatego, że Tony robi wszystko, co mu każe – powiedział Jack przed wyjazdem do Francji. Nie przepadał za moją przyjaciółką. – Podejrzewam, że jak nikt nie widzi, to go bije, a potem zamyka na noc w psiej budzie.

Tony rzeczywiście był niezwykle łagodny z natury i chyba lubił, jak ktoś nim dyrygował. Ale naprawdę wyglądali na bardzo szczęśliwych, choć Bridget okropnie się wkurzyła, kiedy odsłuchałyśmy wiadomości od Mary-Kate o jakiejś „zaginionej siostrze” i dwóch kobietach, które chcą się ze mną zobaczyć.

– Co ci mówiłam wczoraj o grzebaniu w przeszłości?! – krzyknęła.

– Przecież ja nigdy nie wspomniałam o niczym Mary-Kate. To jakiś zbieg okoliczności. W końcu ona jest adoptowana, może któraś z tych dziewczyn jest z nią spokrewniona.

– Niewykluczone, ale pamiętam, że on ciebie nazywał „zaginioną siostrą”. Po wszystkich tych latach, teraz, kiedy pobraliśmy się z Tonym, nie chcę już mieć z tym nic wspólnego.

I dlatego razem zdecydowałyśmy, że po południu wylecimy do Sydney. Na wszelki wypadek.

– Jeśli te kobiety pojawią się na wyspie i zapukają do drzwi, Tony może coś chlapnąć – martwiłam się. – Sądzisz, że trzeba powiedzieć mu, żeby się dokądś wybrał?

– Nie, Merry. Tony nic nie wie, a jak go uprzedzimy, że ma nic nie mówić, zasypie mnie pytaniami, na które obie nie mamy odpowiedzi. Niech myśli, że urządzamy sobie babski wypad do Sydney. Lepiej zostawić to tak i niech ich przyjazd będzie dla niego zaskoczeniem.

Nadal czuję dreszcz, jaki mnie przebiegł, kiedy Mary-Kate wspomniała mi o poszukiwaniach jakiejś „zaginionej siostry”.

Wytropię cię wszędzie, żebyś nie wiem jak próbowała się ukryć.

No i był pierścionek ze szmaragdami. Nie znosił go, od kiedy go zobaczył. Bo był to prezent na moje dwudzieste pierwsze urodziny od kogoś, kogo nienawidził.

Wygląda jak pierścionek zaręczynowy. W jego wieku, z całą tą forsą i angielskim akcentem… To jakiś zboczeniec, obleśny zbok…

Może po przyjeździe do Claridge’a powinnam po prostu wyjąć pierścionek z torby i wrzucić do Tamizy. Ale wiedziałam, że nie mogę, bo pomijając fakt, że teraz należał do Mary-Kate, ofiarował mi go ktoś, kto należał do najdroższych mi osób w życiu – człowiek, który kochał mnie bezwarunkowo i nigdy mnie nie zawiódł… Ambrose.

Na szczęście jechałam teraz ulicą, przy której budynki były już niższe; niektóre pamiętałam z jazdy autobusami, w których lubiłam zajmować miejsce na górze. Znajome widoki uspokoiły mnie. Sprawiły, że myśl o dwóch kobietach, które pojawiły się wczoraj w lobby, i głosie wołającym mnie po imieniu, kiedy wsiadałam do windy w Toronto, nie była już tak przerażająca. Mary-Kate i ta jakaś Elektra, która napisała list, zapewniały, że ścigające mnie siostry chcą tylko zobaczyć mój pierścionek, ale nie mogłam pojąć, jakim cudem tak szybko zdołały mnie znaleźć. Dzięki Bogu, zgubiłam je w Kanadzie. Nikt poza Bridget, której mogłabym zawierzyć swoje życie, nie wiedział, gdzie dziś jestem. Na razie byłam w Londynie i nikt nie śledził mnie w drodze do Claridge’a…

Poczułam nagle radość, gdy taksówka zatrzymała się przed hotelem. Nareszcie! Podbiegli odźwierni, by wziąć mój bagaż, gdy płaciłam kierowcy. O tym słynnym pięknym hotelu opowiadał mi dawno temu w Dublinie Ambrose, kiedy jako studentka zastanawiałam się nad wycieczką z Bridget do Londynu podczas letnich wakacji.

– To cudowne miasto, Mary. Pełne pięknej architektury, miejsc historycznych – mówił. – Jeśli się tam wybierzesz, musisz pójść na herbatę do Claridge’a, żeby zobaczyć to fantastyczne wnętrze art déco. Kiedy moi rodzice przyjeżdżali do Londynu w interesach albo ze względu na jakieś zobowiązania towarzyskie, zawsze się tam zatrzymywali.

I pojechałyśmy z Bridget do Londynu, ale zamiast pić herbatę w Claridge’u, zatrzymałyśmy się w obskurnej kwaterze B&B obok Gloucester Road. Mimo to obie zakochałyśmy się w tym mieście. Bridget nawet do tego stopnia, że przeniosła się tam po studiach, a ja szukałam w nim schronienia, kiedy musiałam uciekać z Dublina…

I oto znów tu byłam. Prowadzono mnie przez lobby Claridge’a jak cennego gościa.

– Miała pani przyjemną podróż? – zapytała recepcjonistka, kiedy stałam przy kontuarze, rozglądając się po eleganckim, luksusowym lobby.

– Owszem, dziękuję.

– Widzę, że przyleciała pani z Toronto. Kanada to kraj, który zawsze chciałam odwiedzić. Mogę prosić o paszport?

Podałam go jej i patrzyłam, jak wklepuje dane do komputera.

– Pani adres to The Vinery, dolina Gibbston w Nowej Zelandii?

– Tak, zgadza się.

– Kolejny kraj, który chciałabym zobaczyć. – Uśmiechnęła się uroczo.

– Proszę wybaczyć, że się wtrącam – dobiegł mnie głos z tyłu – ale mówiła pani, że mieszka w winnicy w dolinie Gibbston?

Obejrzałam się i zobaczyłam bardzo wysokiego kościstego mężczyznę. Jego trzyczęściowy garnitur wyglądał jak kopia tego, który mógłby nosić Oscar Wilde w czasach, kiedy dobrze mu się wiodło.

– No, tak – odparłam, zastanawiając się, czy może to kierownik hotelu, bo wydawał się okropnie oficjalny. – Jakiś problem?

– Na Boga, bynajmniej… – Mężczyzna z uśmiechem sięgnął do górnej kieszonki marynarki i podał mi wizytówkę. – Pani pozwoli, że się przedstawię. Wicehrabia Orlando Sackville, i tak się składa, że jestem dziennikarzem kulinarnym, a także krytykiem win. Powodem, dla którego pozwoliłem sobie się odezwać, jest to, że w zeszłym tygodniu jadłem lunch z przyjacielem, który jest importerem win… Mówił mi, że nowozelandzkie wina przestają już być uważane za ubogich krewnych australijskich i że jest wśród nich sporo dobrych gatunków. Między innymi wspominał o winnicy The Vinery. Podobno zdobyła złoty medal za pinot noir w 2005 roku. Wolno spytać, czy jest pani przypadkiem jej właścicielką?

– Winnicę prowadziłam przez wiele lat z mężem. Niestety, niedawno zmarł. Teraz przedsiębiorstwem zajmuje się mój syn.

– Proszę przyjąć wyrazy najgłębszego współczucia – powiedział ze smutkiem, który wydał mi się szczery. – Nie będę zabierał pani więcej czasu, ale… jeśli wolno spytać, zatrzyma się pani w tym hotelu?

– Tak.

– W takim razie czy mógłbym błagać, by poświęciła mi pani później jakąś godzinkę, na przykład dziś wieczorem? Bardzo chciałbym napisać o państwa winnicy. Czytelnicy tutejszych rubryk o winach i jedzeniu uwielbiają takie historie. Znam dobrze redaktora dodatku klubu winiarzy „Sunday Timesa”. Na pewno pani wie, że jeśli jakieś wino zostanie włączone do listy ich rekomendacji, to można powiedzieć, że właściciel winnicy jest już ustawiony.

– Mogę się nad tym zastanowić? Mam za sobą długi lot i…

– Sabrina! Co ty tu robisz, kochanie?

Obróciłam się i zobaczyłam szczuplutką, wiotką blondynkę, która przypominała mi trochę Mary-Kate. Zbliżyła się do mojego nowego znajomego, a on ucałował ją w oba policzki.

– O… zrobiliśmy sobie z Julianem wypad do miasta. Zostaniemy w Londynie parę dni. On ma pracę, a ja wybiorę się na zakupy – powiedziała.

– Brzmi bosko, kochanie – rzucił.

Kobieta robiła wrażenie zdenerwowanej. On zerknął na mnie i przyciągnął ją bliżej.

– Mogę przedstawić lady Sabrinę Vaughan? Stara przyjaciółka mojej rodziny i moja.

– Witam…

– Mary. Mary McDougal. – Wyciągnęłam rękę, by uścisnąć jej dłoń.

– Pani McDougal jest współwłaścicielką wspaniałej winnicy w Nowej Zelandii. Właśnie opowiadałem jej, jak nie dalej jak parę dni temu drogi Sebastian Fairclough rozpływał się nad jej winami. Postanowiłem więc skusić ją, by udzieliła mi wywiadu na temat winnicy.

– Ach, tak. – Kobieta skinęła głową. – Bardzo mi miło.

Nastąpiła chwila ciszy. Mój nowy znajomy spojrzał na Sabrinę.

– Och, a może wpadłbyś do nas do apartamentu na drinka o szóstej? – odezwała się. – Numer… sto sześć. Panią również serdecznie zapraszam.

– Wspaniale! To do zobaczenia, Sabrino – odparł.

– Przepraszam panią, mogłabym prosić o pani kartę kredytową? – wtrąciła recepcjonistka, kiedy młoda kobieta ruszyła w kierunku windy.

– Ależ oczywiście – powiedziałam, znalazłam kartę w torebce i jej podałam.

– Proszę wybaczyć mi, że tak się naprzykrzam, ale niech pani przyjdzie do Sabriny na drinka, jeśli tylko zdoła pani wygospodarować chwilę. Moglibyśmy porozmawiać o winnicy i o wszystkim, co z nią związane.

– Po locie trochę trudno mi przestawić się na tutejszy czas, ale spróbuję.

– Doskonale. W takim razie do zobaczenia, adieu.

Recepcjonistka podała mi klucz. Orlando już odchodził, ale nagle przystanął i jeszcze się obejrzał.

– Przepraszam, ale nie dosłyszałem numeru pani pokoju.

Spojrzałam na klucz, który właśnie dostałam.

– Sto dwanaście. Do widzenia.

Na górze w moim pięknym wysokim pokoju, cudownie urządzonym i z widokiem na tętniącą życiem londyńską ulicę, wyjęłam z walizki kilka letnich sukienek, spódnicę i bluzkę, a potem zadzwoniłam do recepcji, żeby zamówić herbatę. Choć w pokoju był czajnik i można było ją sobie zrobić samemu, chciałam napić się z porcelanowej filiżanki, dolewać sobie z eleganckiego dzbanuszka, tak jak opisywał to Ambrose. Kiedy przyniesiono herbatę, usiadłam w fotelu i cieszyłam się chwilą.

Przyjrzałam się wizytówce, którą wetknął mi w dłoń ten bardzo elegancki Anglik. Jeśli był tym, za kogo się podawał (a potwierdzał to nadruk na wizytówce i fakt, że przywitała się z nim ta kobieta w lobby), to nadarzała mi się wspaniała okazja, by zwrócić uwagę Brytyjczyków, a może nie tylko, na naszą winnicę.

Uznałam, że powinnam zadzwonić do Jacka. Z przyzwyczajenia spojrzałam na zegarek, by obliczyć różnicę czasu, ale zaraz zdałam sobie sprawę, że nie jestem już w Nowej Zelandii, Australii czy Kanadzie, a we Francji jest tylko godzinę później.

Wzięłam słuchawkę z telefonu przy łóżku i zadzwoniłam na komórkę Jacka. Chwilę trwało, nim się połączyłam, a potem odezwał się ten dziwny sygnał, wskazujący, że telefonuję za granicę.

– Halo?

– Jack, tu mama. Coś strasznie trzeszczy, słyszysz mnie?

– Tak, głośno i wyraźnie. Jak się masz? A raczej gdzie jesteś?

– U mnie wszystko w porządku – zapewniłam go i z nadzieją, że nie zna kierunkowych Stanów i Wielkiej Brytanii, skłamałam. – W Nowym Jorku, na Manhattanie!

– Nieźle, Wielkie Jabłko! I jak tam jest?

– O… hałas, ruch, niesamowicie! – kłamałam, bo nigdy w życiu nie byłam w Nowym Jorku. – Tak jak pewnie sobie wyobrażasz. Ale co u ciebie, kochanie?

– Świetnie, mamo, wspaniale. Ciężko się dogadać, bo mój francuski jest żałosny, ale uczę się wiele od François, a Dolina Rodanu to coś bajecznego! Kilometry winnic, domy w pastelowych kolorach, niebieskie niebo. I są nawet góry, żeby przypominały mi się nasze strony. Choć tutaj jest zupełnie inaczej niż u nas. – Jack zaśmiał się. – Więc po Nowym Jorku lecisz do Londynu?

– Tak.

– François mówi, że z wielką przyjemnością gościłby cię tu po zbiorach, jeśli zechcesz się zrewanżować, kiedy w przyszłym roku przyjedzie z rodziną do Nowej Zelandii.

– Z przyjemnością. Marzyłoby mi się zwiedzić Prowansję, ale po Londynie miałam w planach Irlandię, pamiętasz?

– Wielki powrót do ojczyzny… Chętnie wybrałbym się tam i zobaczył, skąd pochodzi moja tajemnicza mama. Tak naprawdę nie pamiętam, żebyś kiedyś określiła dokładnie, gdzie dorastałaś. Zawsze wspominasz tylko o studiach w Dublinie.

– Bądźmy fair, Jack, nigdy mnie nie pytaliście – odparowałam.

– Bądźmy fair, mamo? Jeszcze tam nie dotarłaś, a już mówisz jak Irlandka! Ale jak tam, przyjemnie ci się podróżuje?

– Jest wspaniale, ale strasznie brak mi twojego taty. Zawsze obiecywaliśmy sobie, że wybierzemy się w taki objazd razem, kiedy przejdzie na emeryturę, ale oczywiście on, jak to on, nigdy się na to nie zdecydował i nie udało się nam zrealizować tego marzenia.

– Wiem, mamo, i nie jestem zachwycony, że podróżujesz sama.

– Och, Jack, nie martw się o mnie. Doskonale daję sobie radę. Dzwonię, bo chciałam powiedzieć ci o kimś, kogo poznałam w hotelu… – nagle przypomniałam sobie, że to ma być Nowy Jork – wczoraj wieczorem. Pisze o winach dla różnych ważnych czasopism o międzynarodowym zasięgu. Wdaliśmy się w rozmowę i spytał, czy nie chciałabym opowiedzieć mu o naszej winnicy, jej historii i tak dalej. Co myślisz?

– Z tego, co mówisz, to właśnie tego nam trzeba. Nieźle, mamo, wystarczy spuścić cię z oka na moment, a ty już zagadujesz jakichś dziennikarzy w hotelu!

– Bardzo śmieszne! To facet o połowę młodszy ode mnie. Nazywa się… – zajrzałam do wizytówki – Orlando Sackville. Słyszałeś może o nim?

– Nie, ale w końcu nie jestem jeszcze wielkim ekspertem od dziennikarzy piszących o winach. Promocją zajmował się tata, prawda? W każdym razie chyba nie zaszkodzi, jeśli z nim porozmawiasz, co? Możesz opowiedzieć mu, jak to z tatą tworzyliście przedsiębiorstwo od podstaw. Gdyby potrzebował informacji szczegółowych o winogronach, które uprawiamy, i tak dalej, daj mu mój numer komórkowy. Z przyjemnością z nim pomówię.

– Jasne. No dobrze, nie będę cię dłużej trzymać. Leć do swoich zajęć. Stęskniłam się za tobą, Jack, i wiem, że siostra też za tobą tęskni.

– Mnie też bardzo was brak. Odzywaj się, mamo. Kocham cię.

– Ja ciebie też.

Rozłączyłam się, po czym wzięłam wizytówkę dziennikarza, by wybrać wydrukowany na niej numer komórki.

– Orlando Sackville – odezwał się melodyjny głos mężczyzny, którego właśnie poznałam.

– Witam, tu Mary McDougal, którą spotkał pan w lobby, ta z winnicy w Otago. Nie przeszkadzam?

– Ależ w żadnym razie, jaka miła niespodzianka! Czy ten telefon oznacza, że jest pani gotowa udzielić mi wywiadu?

– Rozmawiałam o tym z synem, Jackiem, tym, który jest teraz w Prowansji. Myśli, że to dobry pomysł. Choć to on byłby właściwą osobą, by opowiedzieć panu o szczegółach technicznych, które mogą być potrzebne.

– Wspaniale! To o szóstej w apartamencie Sabriny?

– Tak. Choć nie zostanę długo, bo tam zasnę.

– Doskonale rozumiem. Sabrina też bardzo się ucieszy, jeśli pani przyjdzie.

Choć Orlando nie robił na mnie wrażenia mężczyzny, który mógłby się na mnie rzucić, a poza tym był ode mnie o połowę młodszy, czułam się pewniej, że będzie z nami ta młoda kobieta.

– W takim razie do zobaczenia o szóstej. Do widzenia, Orlando – powiedziałam.

– À bientôt, pani McDougal.

Odłożyłam słuchawkę i natychmiast wróciły wspomnienia z Dublina z czasów uniwersyteckich, kiedy spotykałam podobne osoby jak Orlando i Sabrina, z ich wyszukanym angielskim akcentem i beztroskim życiem.

– Umówiłam się na wieczór z angielskim wicehrabią i lady na drinki – powiedziałam na głos i pomyślałam, jak bardzo on by to potępiał.

Oparłam się na puchowych poduszkach i starałam się uporządkować sobie w głowie to, co udało mi się jak dotąd ustalić w sprawie obu interesujących mnie mężczyzn. Z pewnością w Nowej Zelandii nie było nikogo, kto nazywałby się jak oni i miał mniej więcej tyle lat, ile trzeba – sprawdziłam wszystko dokładnie, nim wyjechałam. Teraz, kiedy przejrzenie ksiąg stanu cywilnego w archiwach Toronto też nic nie dało, jedyne miejsce, gdzie jeszcze mogłam poszukać informacji po drodze w rodzinne strony w Irlandii, było właśnie tu, w Londynie.

Daj spokój, Merry, przestań myśleć o tym wszystkim, upomniałam się. To było dawno temu, a to miały być przyjemne wakacje.

Wyciągnęłam z pudełka butelkę whiskey kupioną w sklepie bezcłowym i nalałam sobie z centymetr, bo uznałam, że po podróży przez tak wiele różnych stref czasowych i tak jestem kompletnie skołowana. Zwykle nie pozwalałam sobie na picie alkoholu przed wieczorem, a była dopiero czternasta. Mimo to wzięłam solidny łyk.

Nagle stanęło mi w oczach, jak po raz pierwszy go zobaczyłam. Musiałam wyglądać jak strach na wróble, kiedy wpadłam wieczorem do baru, żeby posłuchać, jak gra w zespole nowy chłopak Bridget.

A on tego dnia powiedział mi, że jestem najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek widział. Puściłam to mimo uszu. Potraktowałam jak zwykłe gadanie. Nie musiał zresztą nic mówić, żeby mnie oczarować, bo wystarczyło mi jedno spojrzenie w te ciepłe orzechowe oczy, żeby się w nim zakochać na zabój.

Dublin…

Jak to się stało, że po śmierci Jocka tak wyraźnie zaczęła wracać do mnie przeszłość? I czy to zwykły przypadek, że kiedy zaczęłam myśleć o tamtych czasach, prześladują mnie te kobiety?

Zdałam sobie sprawę, że przez uchylenie wieka wspomnień, które tłumiłam tak długo, uwolniłam cały ich strumień sięgający czasów wczesnego dzieciństwa.

Przypomniałam sobie jego jako chłopca z czasów, kiedy razem wracaliśmy po szkole polami do domu. Już wtedy miał bardzo zdecydowane poglądy i usilnie starał się mnie do nich przekonać.

– Musisz to przeczytać, żeby zrozumieć – powiedział, wciskając mi do rąk jakiś zeszyt. To było w dzień mojego wyjazdu do szkoły z internatem w Dublinie. – Będę cię nazywał zaginioną siostrą, póki nie wrócisz.

Pamiętałam, w jakie zakłopotanie wprawiała mnie ta jego natarczywość. Zwłaszcza że skupiał się zawsze na mnie.

– Chcę, żebyś poczytała o życiu mojej babki Nuali i pojęła, co zrobili nam Anglicy i jak moja rodzina walczyła o Irlandię i wolność… To mój prezent dla ciebie, Merry…

Na pierwszej stronie zeszytu w czarnej okładce widniał tytuł: Dziennik Nuali Murphy, lat 19. Przechowywałam go czterdzieści osiem lat, ale nigdy nie czytałam. Pamiętam, że przekartkowałam go po przyjeździe do szkoły, ale zapisane ciasno bazgrołami strony i fatalna ortografia mnie zniechęciły. Poza tym zaczynałam nowe życie w Dublinie i miałam wiele ciekawszych zajęć. A potem, kiedy oboje dorastaliśmy, starałam się, na ile tylko mogłam, trzymać z dala od niego i jego przekonań. Mimo to wzięłam ze sobą dziennik, kiedy wyjeżdżałam z Irlandii. Potem wpadł mi w ręce podczas pakowania rzeczy po Jocku. Leżał w jakimś pudle. I odruchowo zabrałam go ze sobą w tę podróż.

Wstałam, otworzyłam walizkę i wyciągnęłam zeszyt z wewnętrznej kieszeni, zapakowany w płócienną torebkę dla ochrony. Dlaczego po prostu go nie wyrzuciłam, jak niemal wszystkie rzeczy związane z moją przeszłością?

Wzięłam pudełko z biżuterią, żeby schować je w pokojowym sejfie, ale coś kazało mi je otworzyć. Wyjęłam pierścionek – siedem malutkich szmaragdów zalśniło w świetle. Położyłam się na łóżku, wsunęłam na nos okulary do czytania i podniosłam dziennik.

Już czas, Merry…

Otworzyłam zeszyt i przesuwając palcem po wyblakłym rękopisie, zaczęłam czytać.

28 czerwca, rok 1920…

Nuala

Dolina Argideen

Zachodnia część hrabstwa Cork, Irlandia

Czerwiec 1920

Cumann na mBan

Rada Irlandzkich Kobiet

11

Nuala Murphy rozwieszała na sznurze pranie. Przez kilka ostatnich miesięcy zrobiło się tego trzy razy więcej niż zwykle, bo opierała dzielnych mężczyzn z lokalnych oddziałów IRA, Irlandzkiej Armii Republikańskiej.

Sznur był rozciągnięty przed domem wychodzącym na dolinę, bo z rana świeciło tu słońce. Nuala wsparła się pod boki i rozejrzała po biegnącej niżej drodze, by upewnić się, czy nie widać gdzieś budzących postrach czarno-brązowych, zwanych tak ze względu na noszone wojskowe spodnie khaki i ciemnozielone policyjne bluzy, które wydawały się niemal czarne. Jeździli po okolicy rozklekotanymi ciężarówkami, by wyłapywać mężczyzn podejrzanych o udział w akcjach IRA przeciwko Anglikom. Ci zdziczali żołnierze zjechali tu tysiącami rok wcześniej, by wesprzeć lokalną policję, która starała się zdławić irlandzką walkę o niepodległość. Na szczęście na drogach poniżej domu Nuala nie dostrzegła żadnego ruchu.

Jej przyjaciółka Florence – która jak Nuala należała do Cumann na mBan, ochotniczej organizacji kobiet – co tydzień przywoziła jej na zaprzężonej w kuca dwukółce brudy ukryte pod ładunkiem torfu. Nuala pozwoliła sobie na lekki uśmiech, patrząc na pranie powiewające na wietrze. Sprawiało jej pewną satysfakcję, że wystawia tak na widok publiczny bieliznę najbardziej poszukiwanych mężczyzn w zachodniej części hrabstwa Cork.

Rozejrzała się raz jeszcze i poszła do domu. W kuchni o niskim belkowanym stropie panowała straszna duchota. Matka Nuali, Eileen, obrała już warzywa i gotowały się w garnku nad paleniskiem. Nuala poszła do spiżarni, wzięła jajka, które zebrała wcześniej w kurniku, mąkę i cenne suszone owoce namoczone w zimnej herbacie i zaczęła miesić ciasto na kilka drożdżowych placków. W tych dniach nigdy nie było wiadomo, kiedy w progu pojawi się jakiś ochotnik z IRA – wyczerpany, głodny, szukający schronienia.

Potem przełożyła ciasto do kociołka, by kiedy dogotują się warzywa, powiesić go nad ogniem, otarła pot z czoła i podeszła do drzwi, by zaczerpnąć powietrza. Pomyślała o tym, że w czasach jej dzieciństwa żyło się tu ciężko, ale stosunkowo beztrosko. Ale to było, zanim jej irlandzcy bracia zdecydowali, że pora zbuntować się przeciwko angielskim panom, którzy zdominowali Irlandię i na setki lat przejęli nad nią kontrolę. Po pierwszych zabójstwach policjantów w Tipperary w styczniu 1919 roku, które zaogniły konflikt, do Irlandii wysłano dziesięć tysięcy brytyjskich żołnierzy, by stłumić powstanie. Ze wszystkich brytyjskich oddziałów najbardziej okrutny był pułk Essex. Atakował nie tylko kryjówki IRA, ale też zwyczajne domy cywilnych mieszkańców. A potem jeszcze do żołnierzy przyłączyli się czarno-brązowi, by zdławić opór.

Irlandia stała się krajem okupowanym, gdzie prawa, które dawniej Nuala uważała za oczywiste, były codziennie łamane. Już ponad rok byli w stanie wojny z imperium brytyjskim; walczyli nie tylko o swoją wolność, ale też o irlandzką ojczyznę.

Nuala stłumiła ziewnięcie. Nie pamiętała już, kiedy przespała więcej niż trzy godziny, bo do domu stale pukali ochotnicy z prośbą o jedzenie lub nocleg. To gospodarstwo było znane wszystkim z IRA jako bezpieczne miejsce. Częściowo dlatego, że leżało w dolinie. Za nim na szczycie pokrytego gęstym lasem wzgórza łatwo było postawić czujki i obserwować wszystkie drogi w dole. W razie czego można było w porę uciec i rozbiec się po okolicy.

– Zwyciężymy – szepnęła Nuala i wróciła do środka, by sprawdzić, czy warzywa są już gotowe. Jej ojciec Daniel i starszy brat Fergus byli oddanymi ochotnikami, a ona i jej starsza siostra Hannah pracowały dla Cumann na mBan. Choć nie wymagało to bezpośredniego udziału w walkach, Nuala była dumna, że dają tak silne wsparcie mężczyznom. Bez kobiet przenoszących tajne wiadomości, szmuglujących amunicję i materiały wybuchowe czy po prostu zapewniających bojownikom czyste ubrania, zryw niepodległościowy nie potrwałby dłużej niż kilka tygodni.

Jej kuzyn Christy mieszkał z nimi od niemal dziesięciu lat. Przygarnęli go po śmierci obojga rodziców. Nuala słyszała ściszone rozmowy o jego starszym bracie Colinie, który podobno miał coś nie tak z głową. Przebywał w Cork w szpitalu dla takich jak on. Świadomość, że ktoś taki istnieje, to było coś zupełnie innego niż obecność w jej życiu Christy’ego. W wieku piętnastu lat kuzyn miał wypadek przy młockarni. Uratowano mu nogę, ale od tamtej pory kulał. Wystrugał sobie porządną dębową laskę i choć był zaledwie kilka lat starszy od Nuali, przez tę laskę wydawał się bardzo poważny i mądry. Mimo kalectwa był silny jak tur, miał pozycję adiutanta w oddziale IRA ze wsi Ballinascarthy i współpracował z jej ojcem. Ani Christy, ani ojciec nie pełnili służby czynnej, ale obmyślali zasadzki, koordynowali dostawy i kierowali wywiadem. Kuzyn pracował też w pubie w Clogagh. Co wieczór, po ciężkim dniu w gospodarstwie, wsiadał na swoją starą szkapę i jechał do miasteczka, by nalewać gościom piwo. Tam nastawiał uszu, żeby zdobyć przydatne informacje, zwłaszcza kiedy w pubie zbierały się grupy czarno-brązowych, którym alkohol rozwiązywał języki.

– Cześć, córko – powiedział ojciec Nuali, Daniel Murphy, płucząc dłonie w beczce z wodą, która stała przy progu na zewnątrz. – Lunch gotowy? Jestem dziś głodny jak wilk. – Schylił głowę, żeby nie zawadzić o futrynę, i usiadł przy stole.

Był potężnym mężczyzną i choć Fergus też był wysoki, Daniel mógł się szczycić, że syn jeszcze go nie przerósł. W rodzinie Murphych panowały zdecydowanie antyangielskie nastroje, ale to ojciec Nuali był najbardziej zajadłym orędownikiem walki o niepodległość. Jego rodzice doświadczyli strasznego głodu, a potem jako młody chłopak był świadkiem buntu przeciwko angielskim właścicielom ziemskim, zmuszającym chłopów do płacenia horrendalnych sum za mieszkanie w ruderach, które im wynajmowali. Daniel był fenianinem z krwi i kości. Czerpiąc inspirację z legend o dawnych irlandzkich bohaterach, fenianie wierzyli głęboko, że ich wyspa powinna odzyskać pełną niepodległość i że jedynym sposobem, by to osiągnąć, jest walka zbrojna.

Ojciec Nuali znał doskonale gaelicki i wychowywał dzieci tak, by były dumne ze swojego irlandzkiego pochodzenia; uczył je tego języka, jeszcze zanim zaczęły mówić po angielsku. Wszystkie wiedziały, że to niebezpieczne odezwać się po gaelicku publicznie, zwłaszcza gdyby usłyszał to jakiś Anglik, więc rozmawiały w tym języku jedynie w domu, za zamkniętymi drzwiami.

Po wojnie o ziemię dziadek Nuali zdołał nabyć dwa hektary żyznych pól od angielskich obszarników, Fitzgeraldów. Kiedy przejął je Daniel, dokupił jeszcze pół hektara, by powiększyć gospodarstwo. Nuala wiedziała, że dla ojca uwolnienie się od ciemiężców, jak mówił o Anglikach, było czymś najważniejszym w życiu.

Jego bohaterem był Michael Collins – Mick lub Wielki Kumpel, jak nazywano go w tych stronach. On też pochodził z zachodniej części hrabstwa Cork, urodził się zaledwie kilka kilometrów od Clonakilty i razem z Danielem brał udział w powstaniu wielkanocnym. Potem, po dwóch latach w angielskim więzieniu, został dowódcą IRA. Jak często powtarzał ojciec Nuali, to Mick Collins pociągał za sznurki, zwłaszcza gdy Éamon de Valera, jako szef powstającego republikańskiego rządu Irlandii, zbierał w Ameryce fundusze na walkę z angielskimi panami. Imię Michaela Collinsa wypowiadano tu z czcią, a starsza siostra Nuali, Hannah, powiesiła sobie na ścianie naprzeciw łóżka wycięte z gazety zdjęcie Micka, żeby codziennie patrzeć na niego, kiedy tylko rano otworzy oczy. Nuala zastanawiała się, czy kiedykolwiek jakiś mężczyzna będzie miał szansę wydać się jej siostrze równie wspaniały jak Wielki Kumpel. W wieku dwudziestu lat Hannah nie miała jakoś zamiaru wychodzić za mąż.

– Gdzie twoja mama, Nualo? – zapytał ojciec.

– Kopie ziemniaki, tato. Zawołam ją.

Nuala wyszła, przyłożyła palce do ust i gwizdnęła przenikliwie.

– A gdzie Fergus i Christy? – spytała, kiedy wróciła i zaczęła nakładać ziemniaki, kapustę i szynkę do misek.

– Jeszcze sieją jęczmień. – Daniel podniósł wzrok na córkę, gdy postawiła przed nim miskę. Wszyscy dostawali teraz połowę porcji szynki, bo trzeba było oszczędzać, co się da, dla głodnych ochotników. – Jakieś nowe wieści?

– Dziś jak na razie nie, ale…

Odwróciła się twarzą do otwartych drzwi i dostrzegła na drodze do domu pędzącą na rowerze siostrę. Hannah pracowała w zakładzie krawieckim w Timoleague i zwykle nie wracała do domu na lunch. Nuala wiedziała, że coś musiało się stać. Serce zaczęło jej walić, do czego już zdążyła się ostatnio przyzwyczaić.

– Co się dzieje? – spytała, kiedy tylko siostra weszła.

Tuż za nią pojawili się Eileen – jej matka – Fergus i Christy. Zamknęli dokładnie i zaryglowali drzwi.

– Właśnie usłyszałam, że Tom Hales i Pat Harte zostali aresztowani przez essexów – powiedziała Hannah, zdyszana od wysiłku i emocji.

– Jezu – szepnął Daniel, zakrywając oczy dłonią.

Wszyscy usiedli z wrażenia.

– Jak to się stało, gdzie? – jęknęła Eileen.

– Kto wiedział, gdzie są? – spytał surowo Christy.

Hannah uniosła ręce, żeby ich uciszyć. Oniemiała Nuala stanęła jak zamurowana z miską w rękach nad stołem. Tom Hales dowodził trzecią brygadą Cork. To on podejmował wszystkie ważniejsze decyzje, a jego ludzie, gotowi oddać za niego życie, ufali mu bezgranicznie. Zawsze zrównoważony Pat Harte był kwatermistrzem jednostki, zajmował się sprawami organizacyjnymi i praktycznymi.

– To przez jakiegoś szpiega? – spytał Fergus.

– Nie wiemy, kto na nich doniósł – powiedziała Hannah. – Słyszałam tylko, że schwytali ich na farmie Hurleyów. Była tam też Ellie Sheehy, ale udało się jej jakoś wymigać. Puścili ją. To ona przysłała mi wiadomość.

– Jezus Maria, Józefie Święty! – Daniel uderzył pięścią w stół. – Nie Tom i Pat! Oczywiście wszyscy wiemy, dlaczego ich aresztowano. To odwet za zastrzelenie wczoraj rano sierżanta Mulherna przed kościołem Świętego Patryka.

– Niech Bóg ma w opiece jego bezlitosną duszę – syknął Christy.

Wśród ciszy, która zapadła, Nuala zdołała wziąć się w garść i podała wszystkim jedzenie.

– Nie można liczyć na to, że zabicie kogoś takiego jak Mulhern nie wywoła represji, w końcu był szefem wywiadu na zachodnią część hrabstwa Cork – powiedziała Hannah. – Trzeba przyznać, że to trochę chwyt poniżej pasa, żeby tak zastrzelić go, kiedy szedł na mszę.

– Wojna jest brutalna, córko. Należało mu się. Ile irlandzkich istnień ma na sumieniu, stając przed Stwórcą?

– Co się stało, to się nie odstanie – rzuciła Nuala i przeżegnała się szybko. – Hannah, wiesz, dokąd zabrali Toma i Pata?

– Ellie mówiła, że torturowali ich w przybudówce na miejscu, a potem poprowadzili z rękami związanymi z tyłu. I że… że obaj ledwie trzymali się na nogach. Zmusili Pata, by wymachiwał brytyjską flagą – dodała wzburzona. – Słyszałam, że zamknęli ich w koszarach w Bandon, ale założę się, że szybko przewiozą ich do Cork, zanim nasi obmyślą, jak ich odbić.

– Pewnie masz rację – przyznała Eileen. – Czy inne oddziały zostały zaalarmowane?

– Nie wiem, mamo, ale jestem przekonana, że niedługo się dowiem. – Hannah zgarnęła resztkę wystygłych kartofli z kapustą z miski do ust. – Mam jeszcze sprawę do ciebie, Nualo.

– O co chodzi?

– Rano wpadła do nas do zakładu służąca lady Fitzgerald. Pytała, czy nie przyszłabyś dziś po południu do dworu, żeby zaopiekować się synem jaśnie pani, Philipem. Jego pielęgniarka nieoczekiwanie rzuciła pracę.

Cała rodzina popatrzyła na Hannah w zdumieniu. Nuala w końcu zdołała wydobyć z siebie głos.

– No wiesz… po tym wszystkim, co nam opowiedziałaś, dwór Fitzgeraldów to naprawdę nie miejsce, w którym chciałabym się pokazywać. A poza tym, czemu ja? Bywałam tam tylko czasami, pomóc przy szykowaniu kolacji albo podczas polowań. Nigdy nie poznałam syna Fitzgeraldów.

– Lady Fitzgerald słyszała, że zanim zaczęły się starcia, uczyłaś się na pielęgniarkę. Ktoś cię jej polecił.

– Powiem jasno: nie mogę tam pójść – oświadczyła zdecydowanie Nuala. – Na sznurze suszy się tyle prania, a poza tym kto przygotuje kolację?

Znów na dłuższą chwilę zapadła cisza, po czym ojciec uniósł wzrok na córkę.

– Myślę, że powinnaś iść. To, że tam bywasz, zdejmie z nas podejrzenia.

– Ale… tato! Nie, proszę, nie mogę. Mamo, powiedz ojcu!

Eileen tylko wzruszyła ramionami. Tego typu decyzje podejmował u nich zawsze jej mąż.

– Jestem tego samego zdania co tata – odezwał się Fergus. – Sądzę, że powinnaś pójść. Nigdy nie wiadomo, co uda ci się tam usłyszeć.

Nuala spiorunowała ich wzrokiem.

– To jak wysyłanie mnie za linie wroga.

– Daj spokój, Nualo, sir Reginald może i jest angielskim protestantem i gości naszych wrogów, ale przyznam, że to uczciwy człowiek, a jego rodzina mieszka w Irlandii od dawna – powiedział Daniel. – Łatwo w tych czasach wrzucać wszystkich do jednego wora. Dobrze wiecie, że jestem irlandzkim republikaninem i chcę, żeby Anglicy się stąd wynieśli, ale trzeba oddać sprawiedliwość sir Reginaldowi. To dość prawy człowiek jak na takich jak on. Jego ojciec sprzedał mojemu ziemię po dobrej cenie, a sir Reginald oddał mi dodatkowe pół hektara za tyle co nic.

Nuala popatrzyła na ojca i wiedziała, że nie ma co się dalej spierać. Jego decyzja była niepodważalna. Niechętnie skinęła głową i zaczęła jeść.

– O której mam tam być? – spytała.

– Najszybciej, jak ci się uda – odparła Hannah.

– Idź, odśwież się i ubierz w najlepszą bawełnianą sukienkę – poleciła mama, kiedy Nuala skończyła lunch.

Wzdychając ciężko, dziewczyna posłuchała matki.

Zostawiła jej zdjęcie bielizny ze sznura i gotowanie i razem z Hannah wyruszyła na wyciągniętym z szopy rowerze w kierunku Timoleague.

– Co zrobi oddział Toma Halesa bez dowódcy? – spytała siostrę.

– Sądzę, że zastąpi go Charlie Hurley – odparła Hannah, kiedy zjeżdżały ze wzgórza po dróżce, która potem biegła nad rzeką Argideen i prowadziła do mostu Inchy, gdzie miały się rozdzielić.

– A co z moim Finnem? – szepnęła Nuala. – Są jakieś wieści?

– Słyszałam, że ukrywa się razem z Charliem Hurleyem, nie masz się więc czym martwić. A teraz wracam do zakładu. Powodzenia we dworze, siostrzyczko.

Hannah pomachała jej i ruszyła w swoją stronę, podczas gdy Nuala niechętnie popedałowała w kierunku dworu Argideen.

Wąska ścieżka biegła przy torach kolejowych nad rzeką. Ptaki śpiewały, a przez liście drzew otaczającego Nualę gęstego lasu przeświecały promyki słońca. Gdy zbliżyła się do tajemnego miejsca swoich spotkań z Finnem, zsiadła z roweru, podprowadziła go kawałek i oparła o pień starego dębu. Usiadła pod jego osłoną dokładnie tam, gdzie po raz pierwszy Finn ją pocałował, i pozwoliła sobie na chwilę tylko dla siebie.

Po raz pierwszy zobaczyła Finnbara Caseya na meczu futbolowym. Grał w tej samej drużynie co Fergus. Miał szesnaście lat, ona tylko czternaście. Nie zwrócił więc na nią większej uwagi. Ale ona patrzyła jak zaczarowana na wysokiego, ciemnowłosego chłopaka, który tak świetnie biegał, z łatwością omijając przeciwników i strzelając gole. Najwyraźniej lubił się śmiać, miał miłe niebieskie oczy i nie potrafiła o nim zapomnieć, nawet gdy wyjechał do seminarium nauczycielskiego. Spotkali się znowu na ślubie rok temu. On pracował już jako nauczyciel w miejscowej szkole. Tańczyli razem ceilidh, tradycyjne tańce irlandzkie, a kiedy ujął jej dłoń, Nuala już wiedziała. Teraz, kiedy ona miała osiemnaście, a on dwadzieścia lat, różnica wieku przestała się liczyć. I to było to. Planowali, że pobiorą się w sierpniu, czyli już za kilka tygodni.

– Zawsze myślałem, że wyjdziesz za mnie już w wolnej Irlandii… – powiedział Finn, kiedy się ostatni raz widzieli.

– Wiem, ale nie zamierzam czekać dłużej, żeby zostać twoją żoną – odparła. – Będziemy razem walczyć o niepodległość.

Finn też był oddanym bojownikiem trzeciego oddziału, jak jego najlepszy przyjaciel Charlie Hurley. Ostatnio ich jednostka wciągnęła w Ahawaddzie w zasadzkę grupę irlandzkich policjantów wiernych koronie. Zabili trzech, zabrano im broń i amunicję. Był to cenny łup, bo powstańcom brakowało uzbrojenia. Tamci mieli wsparcie i dostęp do zasobów całego imperium, a oni musieli walczyć tym, co udało się im wykraść albo przeszmuglować drogą morską.

Dookoła Finna innych aresztowano, ale jemu zawsze udawało się ujść bez szwanku. Mówiono, że „Finn, jak kot, zawsze spada na cztery łapy”. Ścisnęło ją w gardle. Dotąd miał wiele szczęścia, ale była wiele razy wzywana do rannych żołnierzy i wiedziała, jak łatwo los może się odmienić… Tak jak w przypadku Toma Halesa i Pata Harte’a zeszłego wieczoru.

A ja tu jadę do dworu, gdzie mam służyć Anglikom…

Z westchnieniem wsiadła znów na rower i ruszyła. Pedałując wzdłuż wysokiego kamiennego ogrodzenia, które otaczało park i posiadłość, a potem skręcając w długi łuk podjazdu, zastanawiała się, jak by to było mieszkać w domu, w którym pewnie mogłaby nocować setka osób. Liczne okna zdawały się do niej mrugać. Frontowe wejście otaczały wielkie kolumny, a budynek był symetryczny i równy, tak jak lubili to we wszystkim Anglicy.

Odbiła w lewo i objechała dom, żeby skorzystać z kuchennego wejścia. Przy podwórzu była stajnia. Pięć ogromnych, lśniących koni wychylało łby ponad drzwiami boksów.

Gdyby tylko udało się nam zdobyć parę takich piękności, na pewno ochotnicy poruszaliby się szybciej między kryjówkami, przemknęło jej przez głowę.

Zsiadła z roweru, przygładziła ciemne, potargane przez wiatr włosy i sukienkę i podeszła do kuchennych drzwi, by zadzwonić. Słyszała ujadanie zamkniętych w zagrodach psów myśliwskich.

– Witaj, piękną dziś mamy pogodę, co? – Lucy, jedna z pomocnic kucharki, którą Nuala znała jeszcze ze szkoły, wpuściła ją do środka.

– Każdy dzień bez deszczu jest dobry.

– Prawda – zgodziła się Lucy, prowadząc ją przez przepastną kuchnię. – Siądź tu i zaczekaj z pięć minut. – Wskazała stołek przy ogromnym palenisku. Z garnka nad nim dochodził smakowity zapach. – Pokojówka Maureen poszła po gospodynię, panią Houghton, a ona zaprowadzi cię na górę.

– Co się stało z tamtą pielęgniarką?

– O, wiesz, to plotki, które nie powinny wyjść poza tę kuchnię. – Lucy przyciągnęła sobie stołek i usiadła przy Nuali. – Laura uciekła z naszym stajennym!

– I co w tym złego?

– Chodzi o to, że on jest tutejszy, a ona to Angielka i protestantka. Lady Fitzgerald przywiozła ją tu specjalnie, żeby zajęła się Philipem. Domyślam się, że Laura ze stajennym wsiedli już na statek do Anglii. Lady Fitzgerald spytała gospodynię, czy zna kogoś, kto ma doświadczenie jako pielęgniarka. Pani Houghton rozmawiała z nami, służącymi, i ja wspomniałam jej o tobie.

– Bardzo miło z twojej strony, Lucy, ale ja nie mam właściwego przygotowania – powiedziała Nuala. – Uczyłam się tylko rok w szpitalu w Cork, a potem musiałam wrócić do domu, żeby pomóc w gospodarstwie.

– Jaśnie pani nie musi tego wiedzieć, prawda? Poza tym on nie jest chory. Potrzebuje tylko pomocy przy myciu i ubieraniu się i trochę towarzystwa. Laura większość czasu spędzała na piciu herbaty i czytaniu mu, w każdym razie tak mówi Maureen, ale to jędza. Jest tylko pokojówką, a strasznie zadziera nosa. Nikt jej nie lubi. Ja…

Lucy natychmiast umilkła, bo w kuchni pojawiła się kobieta, która, jak domyśliła się Nuala, musiała być tą nielubianą Maureen. Miała na sobie czarną sukienkę służącej, z białym wykrochmalonym fartuszkiem. Blada twarz o wydatnym nosie kontrastowała mocno z ciemnymi włosami upiętymi ciasno pod czepkiem. Nuala oceniła ją na jakieś dwadzieścia kilka lat.

– Panna Murphy? – odezwała się.

– Tak, jestem Nuala Murphy.

– Proszę ze mną.

Ruszając za nią przez kuchnię, Nuala obejrzała się na Lucy i przewróciła oczami.

– To gdzie odbywałaś praktyki jako pielęgniarka? – spytała Maureen, idąc przodem przez ogromny hol do schodów tak szerokich i paradnych, że Nuali wydało się, jakby mogły prowadzić do nieba.

– W Szpitalu Zachodnim w Cork.

– A twoja rodzina? Skąd jesteście?

– Mieszkamy na farmie Cross, między Clogagh i Timoleague. A ty? – spytała z grzeczności Nuala.

– Urodziłam się w Dublinie, ale moi rodzice przeprowadzili się tu, kiedy odziedziczyli ziemię po starszym bracie ojca. Ja przyjechałam zająć się matką, która niedomaga. O, pani Houghton, jest dziewczyna, która tymczasowo będzie pełnić funkcję opiekunki.

Nuala miała wrażenie, że Maureen specjalnie podkreśliła słowo „tymczasowo”. Z jednego z pokoi wyłoniła się wysoka kobieta w długiej czarnej sukni bez fartucha. Do paska miała przytroczony pęk kluczy.

– Dziękuję, Maureen. Witam, panno Murphy. Zaprowadzę cię do pokoi Philipa – powiedziała z wyraźnym angielskim akcentem.

– Mogę spytać, co mu dolega? – spytała Nuala, idąc na górę za panią Houghton.

– Trafił na minę podczas walk w Wielkiej Wojnie. Był mocno ranny w nogę. Musieli ją amputować do kolana. Jest w fotelu inwalidzkim i bardzo wątpliwe, by kiedykolwiek z niego wstał.

Nuala ledwie ją słyszała, bo patrzyła na wiszące przy schodach ogromne portrety postaci z przeszłości.

– Jakie będą moje obowiązki? – spytała, kiedy dotarły na górę i szła za panią Houghton korytarzem tak szerokim, że mogliby nim przejechać ciężarówką czarno-brązowi.

– Philip lubi, żeby po południu mu czytać, a potem, około czwartej, dzwoni z prośbą o herbatę i kanapki. O siódmej pomożesz mu się umyć i przebrać w koszulę nocną i szlafrok. Zwykle słucha radia, a o ósmej pomożesz mu się położyć i podasz mu coś ciepłego do picia z herbatnikiem, a później lekarstwo. Kiedy będzie już leżał, będziesz wolna. Ale… – pani Houghton obejrzała się na Nualę – mam nadzieję, że nie jesteś nadwrażliwa?

– Nie – odparła dziewczyna, myśląc, że to angielskie określenie na to, jaka być nie powinna. – Dlaczego pani pyta?

– Biedny Philip ma po wybuchu strasznie okaleczoną twarz. Stracił jedno oko, a drugim ledwie widzi.

– Och, to nie będzie problemem, stykałam się już z takimi przypadkami… – O mało nie wymsknęło się jej, że to było, gdy jeden z ochotników został ranny podczas eksplozji. – Kiedy pracowałam w szpitalu w Cork – dokończyła szybko, przerażona.

– Dobrze. Wchodzimy?

Pani Houghton zapukała lekko do drzwi i usłyszały „Wejść”.

Znalazły się w przestronnym salonie, z oknami wychodzącymi na park. Meble były tak luksusowe, że Nualę kusiło, by przesunąć dłonią po miękkich jedwabnych adamaszkach, którymi pokryte były fotele i kanapa, i pogładzić eleganckie błyszczące mahoniowe komody i stoliki, rozstawione po pokoju. Przy oknie siedział plecami do nich mężczyzna w fotelu inwalidzkim.

– Jest twoja nowa pielęgniarka, Philipie.

– Więc proszę ją do mnie przyprowadzić – powiedział z silnym angielskim akcentem, nieco przeciągając głoski.

Nuala poszła za gospodynią przez pokój. Cieszyła się, że posłuchała mamy i włożyła swoją jedyną porządną sukienkę.

Mężczyzna obrócił się z fotelem inwalidzkim, żeby znaleźć się do niej przodem. Nuala starała się nie dać po sobie poznać, że jest w szoku. Jego twarz była potwornie zdeformowana. Pusty oczodół. Nos i lewa strona ust wisiały niżej niż prawa. Między nimi skóra była pełna potwornych blizn, a jednak prawa część twarzy pozostała nienaruszona. Nuala widziała, że ten młody mężczyzna o gęstych blond włosach musiał być kiedyś przystojny.

– Dzień dobry panu – powiedziała, dygając lekko.

– Dzień dobry, panno…?

– Murphy, proszę pana. Nuala Murphy.

– Przypuszczam, że jesteś Irlandką?

– Tak. Mieszkam parę kilometrów stąd.

– Lady Fitzgerald skontaktowała się już z agencjami pracy w Anglii – wtrąciła pani Houghton. – Ale jak mówiła Nuala, ona pochodzi stąd i jest pielęgniarką.

– Jak oboje wiemy, pani Houghton, pielęgniarka nie jest mi specjalnie potrzebna. – Philip wzruszył ramionami. – Podejdź, żebym ci się przyjrzał.

Skinął na Nualę i pozwolił jej się zatrzymać, dopiero kiedy znalazła się zaledwie centymetry od niego. Wpatrywał się w nią i czuła, że choć ma tylko jedno oko, i to na wpół niewidome, lustrował ją uważnie.

– Da sobie radę, pani Houghton. – Machnął prawą ręką na znak, że gospodyni może odejść. – Niech nas pani zostawi, żebyśmy mogli się lepiej poznać.

– Świetnie. Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebował.

Pani Houghton wyszła i Nuala została z Philipem sama. Mimo oporów, z jakimi się tu pojawiła, jej serce od razu zmiękło na widok tego biednego okaleczonego człowieka.

– Po pierwsze, mów do mnie po imieniu, Philip, żadnego „sir” – powiedział. – Wszyscy, którzy u nas pracują, wiedzą, że tego nie znoszę. Przypomina mi to czas, o którym nie chcę pamiętać. A teraz usiądź. – Podjechał na środek pokoju.

Choć była to prosta prośba, Nuala – nauczona od dziecka, by stać prosto (i dumnie) przed każdym z angielskiej arystokracji – poczuła się zmieszana na polecenie, żeby siadać, a zwłaszcza na takiej adamaszkowej kanapie.

– Oczywiście, sir… to znaczy Philipie – odparła i usiadła. Teraz, kiedy już otrząsnęła się z szoku na widok jego twarzy, jej wzrok powędrował niżej, do pustej nogawki po lewej stronie.

– Nualo, opowiedz mi coś o sobie.

Widziała, że przez skrzywione usta z wysiłkiem przychodzi mu mówić wolno i wyraźnie.

– Hm… jestem jedną z trójki rodzeństwa, mieszkamy na farmie razem z moim kuzynem, mamą i tatą, Danielem Murphym.

– Ach, tak, pan Murphy. Ojciec mówi, że to uczciwy Irlandczyk. Rozsądny. – Philip skinął głową. – Na pewno nie z tych, co angażują się w to wszystko, co się teraz dzieje tutaj i w całej Irlandii.

Jezus, Maria, Józefie Święty! Nie wolno ci się zdradzić, błagam, nie rumień się…

– Nie, oczywiście, że nie.

Obejrzał się w kierunku okien.

– Jedyne, co trzymało mnie przy życiu w okopach, to myśl, że pewnego dnia wrócę w te spokojne strony, do rodzinnego domu. A teraz… – pokręcił głową – w nocy budzi mnie czasami strzelanina. I…

Nuala patrzyła, jak opuszcza głowę, ramiona mu drżą, i uświadomiła sobie, że Philip płacze. Siedziała jak skamieniała; nigdy jeszcze nie widziała płaczącego mężczyzny, nawet kiedy wyjmowała odłamki pocisku z uda Sonny’ego O’Neilla po najeździe czarno-brązowych na jego dom.

– Wybacz, Nualo. Często płaczę. Zwłaszcza kiedy mowa o wojnie. Tylu ludzi zginęło, tyle było cierpienia, a teraz my, w naszym zacisznym zakątku świata, znów wojujemy.

Obserwowała, jak sięga do kieszeni spodni po chustkę. Otarł widzące oko, a potem puste powieki po drugim.

– Mogę coś ci podać? – spytała.

– Najlepiej nowe oko i nogę, ale wątpię, żeby coś takiego w najbliższym czasie było możliwe. Chyba że moja dusza opuści bezużyteczne ciało, w którym jest uwięziona. Przypuszczam, że wierzysz w niebo, Nualo?

– Tak.

– Bo nie patrzyłaś, jak setki mężczyzn umierają w męce, wzywając krzykiem swoje matki. Jeśli się coś takiego słyszało, trudno wierzyć w dobrotliwego Ojca czekającego na nas w górze. Nie sądzisz?

– No, ja to… – Przygryzła wargę.

– Mów dalej. Nic, co powiesz, mnie nie obrazi. Jesteś pierwszą młodą osobą, którą widzę od ponad pół roku, nie licząc pielęgniarki, którą zastępujesz, a która była jedną z najgłupszych osób, jakie znałem. Wiesz, matka i ojciec są już w pewnym wieku. A ty jesteś miejscowa, nie wspominając już o katolickim pochodzeniu… Ciekawi mnie, co myślisz.

– Sądzę… że cokolwiek nas czeka po śmierci, musi być tak cudowne, że zapomnimy cały ból, którego tu doznaliśmy.

– Prawdziwie wierząca – powiedział, a Nuala nie wiedziała, czy kpi, czy mówi poważnie. – Ja nie znoszę całego tego gadania o karze za grzechy… Na przykład co mógł zrobić siedemnastolatek siedzący w okopach, żeby zasłużyć na taki los? – Philip wskazał na swoją twarz i miejsce po nodze. – Sądzę, że to my, ludzie, sami sobie gotujemy piekło na ziemi.

– Wojna jest straszna, zgoda. Ale czasami trzeba walczyć o swoje racje. Jak ty we Francji.

– Prawda. Nie chciałem, żeby Niemcy najechali nasze zielone, piękne ziemie.

A wy, Anglicy, okupujecie nasz kraj, pomyślała.

– Mam tylko nadzieję, że to poświęcenie nie pójdzie na marne – ciągnął. – A właśnie, grasz w szachy?

– Niestety, nie.

– Poprzednia pielęgniarka też nie umiała. Próbowałem ją nauczyć, ale była zbyt tępa, by pojąć zasady. Masz ochotę spróbować?

– Byłoby ciekawie nauczyć się nowej gry – odparła, chętnie zmieniając temat.

– Dobrze. To otwórz stolik do szachów. Stoi przy oknie.

Pokazał jej, jak się go rozkłada. Zobaczyła, że blat stolika jest zrobiony z naprzemiennie ułożonych ciemniejszych i jasnych kwadratów.

– Figury do gry są w szafce pod barkiem, na którym stoi karafka z whiskey. Nalej mi odrobinę przy okazji. Jaśniej się myśli, kiedy człowiek jest spokojniejszy, a powiem ci, że szklaneczka whiskey działa lepiej niż dwadzieścia moich tabletek przeciwbólowych.

Nuala po raz pierwszy dostrzegła uśmiech w kąciku jego ust.

Podała mu whiskey i grzechoczące pudełko, po czym podwiozła go do stolika.

– Siądź naprzeciwko. Światło od okna pomaga mi widzieć. – Philip pogrzebał w kieszeni spodni, wyjął monokl i osadził go na oku. – To teraz otwórz pudełko i wyjmij figury – powiedział, pociągając łyk whiskey. – Pokażę ci, jak poustawiać twoje.

Spełniła polecenie. Figurki były czarne i kremowe, przyjemnie gładkie w dotyku. Piękne w kształtach, jak malutkie rzeźby.

– No to… ty możesz wziąć białe, a ja czarne. Ustaw swoje na kwadratach tak samo jak moje, tylko od swojej strony.

Wreszcie szachownica była gotowa do gry. Nuala dolała Philipowi whiskey, a on zaczął wyjaśniać, jak nazywa się każda z figur i jakie ruchy może wykonywać.

– No dobrze – rzucił w końcu. – Jedyny sposób, żeby się nauczyć, to wciągnąć się w grę i nią bawić. Wchodzisz w to?

Nuala skinęła głową, choć nie była pewna, co to znaczy. Starała się skupić i straciła rachubę czasu, wykonując kolejne ruchy na szachownicy i zaczynając rozumieć zasady.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Cholera – mruknął Philip. – Wejść!

W drzwiach stanęła pani Houghton.

– Przepraszam, ale zastanawialiśmy się, czy może życzysz sobie herbaty? Zwykle pielęgniarka dzwoniła po nią o czwartej, a dochodzi wpół do piątej.

– Bo tamta była kompletną idiotką, bez mózgu. A Nuala już chwyciła podstawowe reguły gry. Poprosimy o herbatę, a potem dokończymy partię.

– Maureen zaraz przyniesie kanapki z wędzonym łososiem i ogórkiem.

– Doskonale, pani Houghton. – Gdy drzwi za gospodynią się zamknęły, spojrzał na Nualę. – Skoro już nam tak brutalnie przerwano, zechciałabyś mnie podwieźć do łazienki?

Wskazał jej drogę do sypialni z ogromnym łożem. Na rogach miało kolumienki, na których rozwieszone było coś, co wyglądało jak jedwabny daszek.

– Na prawo – polecił i skinął na drzwi. – Wjedź fotelem do środka, a dalej już sobie poradzę.

Nuala popatrzyła z zachwytem na dużą wannę z dopływem bieżącej wody i na coś w rodzaju wysokiej misy, przy której zwisał z sufitu łańcuszek.

– Na pewno nie trzeba ci pomóc? – spytała.

– Dam sobie świetnie radę, jak to mówicie wy, Irlandczycy. Zamknij drzwi z drugiej strony. Zawołam, jak będę gotowy.

Stojąc w pięknej sypialni, Nuala przez chwilę wyobrażała sobie, jak by to było leżeć na tym wielkim łożu, patrząc na ten jedwabny daszek, i zostać tu na zawsze bezpieczna i zdrowa – daleko od domu narażonego codziennie na najazd policji, pokoju z pełnym grud siennikiem służącym jej w nocy za posłanie, gospodarstwa, gdzie trzeba ciężko pracować od świtu do nocy, żeby mieć co jeść. Wyobraziła sobie, jak by to było mieć służących i tuż przy sypialni misę, by dyskretnie się wysiusiać. A przede wszystkim nie żyć cały czas w strachu…

Ale czy chciałabym być nim?

– Za żadne skarby świata – szepnęła.

– Już! – dobiegł głos zza drzwi łazienki.

Otrząsnęła się i poszła pomóc Philipowi.

– Gotowe – powiedział i uśmiechnął się do niej. – Będziesz tak dobra i pociągniesz za łańcuszek?

Tak zrobiła i misa natychmiast została spłukana wodą.

Starając się na to nie gapić, żeby Philip nie uznał jej za wieśniaczkę, którą zresztą była, powiozła go z powrotem do salonu. Maureen przyniosła już tam trzypiętrową srebrną paterę, pełną kanapek i ciasteczek. Na stoliku przy kanapie stały też dwie piękne porcelanowe filiżanki.

– Herbata podana – oznajmiła Maureen i skłoniła się lekko. Nuala była pewna, że strzeliła oczami w jej stronę i to spojrzenie nie było bynajmniej życzliwe.

– Mam nadzieję, że lubisz łososia – powiedział Philip, sięgając po jedną z kanapek z białego pieczywa o odciętych skórkach.

– Jeśli mam być szczera, nigdy nie próbowałam.

– Wcale się temu nie dziwię. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego wy, Irlandczycy, macie taką awersję do ryb. W morzu dokoła nas jest tego tyle, a jednak upieracie się jeść mięso zwierząt.

– Tak mnie wychowano.

– No, kiedy nalejesz… a przy okazji: najpierw herbata, potem mleko… No więc kiedy już nalejesz, koniecznie musisz spróbować kanapki z łososiem, nalegam. Jak widzisz, starczyłoby i dla dziesięciu osób.

– Dobrze, dziękuję.

Nalała herbaty i mleka. Zarówno czajniczek, jak i dzbanuszek były bardzo ciężkie. Domyśliła się, że musiały być z litego srebra.

– Proszę, nalej i sobie, Nualo. Na pewno jesteś spragniona.

Kolejne słowo, którego nigdy nie słyszała, ale chciało się jej pić, więc zrobiła, jak kazał.

– Czin, czin – powiedział, stukając się z nią filiżanką. – Gratuluję paru mądrych posunięć na szachownicy. Jak tak dalej pójdzie, za kilka tygodni będziesz ode mnie lepsza.

*

Minęła dziewiąta, nim wreszcie Nuala ruszyła do domu. Zapadał zmrok, musiała więc zapalić lampkę roweru, żeby nie wjechać do rowu. Przystanęła przy dębie, gdzie spotykała się z Finnem, usiadła i oparła się plecami o stary pień potężnego mądrego drzewa.

Tego popołudnia była w innym świecie. Głowa jej pękała od tego, co tam zobaczyła.

Gra zwana szachami ciągnęła się długo po podwieczorku (łosoś, różowy i tak drogi, smakował o wiele lepiej, niż się spodziewała). A potem Philip nalegał, żeby zagrali jeszcze raz, i tłumaczył jej, jakie ruchy powinna wykonać. Ta partia trwała tylko dziesięć minut, ale kolejna zajęła niemal godzinę. Na koniec klepnął się w zdrowe udo.

– Brawo – powiedział, kiedy pokojówka przyniosła mleko i herbatniki. – Wiesz, Maureen, że Nuala może mnie już pokonać w szachach?

Maureen skinęła grzecznie głową i wyszła. Nuala nie oczekiwała pochwał, ale w tej kobiecie było coś, co przyprawiało ją o gęsią skórkę.

Teraz miałaby ochotę posiedzieć tu dłużej, ale zrobiło się już naprawdę ciemno i powinna jechać. Zmobilizowała siły, wstała i wsiadła na rower.

12

Tej nocy Nuala leżała z Hannah w łóżku, które dzieliły w malutkim pokoiku przy strychu nad kuchnią. Zdmuchnęła świecę i schowała pod materac pamiętnik, w którym spisywała, co się tego dnia działo. Zachęciła ją do tego jej nauczycielka. Nuala musiała przerwać naukę już jako czternastolatka, żeby pomagać w gospodarstwie, i była bardzo dumna, że mimo to nie zarzuciła pisania.

– Opowiedz, jaki on jest? – szepnęła w ciemności Hannah.

– Dość… sympatyczny – odparła Nuala. – Był ciężko ranny podczas Wielkiej Wojny, więc siedzi w fotelu inwalidzkim.

– Chyba mu nie współczujesz, co? – mruknęła siostra. – Ta rodzina ukradła ziemie, które należały do nas czterysta lat temu, a potem jeszcze kazała nam płacić za odzyskanie ich skrawka!

– On nie jest wiele starszy od ciebie, Hannah, a ma taką twarz, że mógłby zarabiać na niej w cyrku albo na jarmarku. Nawet rozpłakał się, kiedy mówił o wojnie…

– Jezu, dziewczyno! – Hannah usiadła gwałtownie, zrzucając z nich obu prześcieradło i koc. – Nie będę słuchać, jak użalasz się nad wrogiem! Uważaj, bo dopilnuję, żeby wyrzucili cię z naszej Cumann na mBan jeszcze przed świtem.

– Nie, nie… Przestań! Nawet tata mówi, że jak na Anglików Fitzgeraldowie są dość przyzwoici. Poza tym, chyba nikt nie jest tak oddany sprawie jak ja. W tej chwili mój narzeczony ryzykuje życie, by przegonić stąd Anglików. A teraz, skoro jak na razie nie mamy w domu gości, a jutro planowana jest narada oddziału w stodole, może lepiej spróbujmy trochę pospać?

– Nie potrafię przestać myśleć o biednym Tomie Halesie i Pacie Harcie. – Hannah westchnęła, kładąc się. – Zaalarmowałyśmy już kobiety z wywiadu, żeby miały oczy i uszy otwarte. Na pewno zdołają dowiedzieć się, gdzie ich trzymają. Ale masz rację. Jutro czeka nas ciężki dzień. Ochotnicy będą strasznie głodni, a tata mówi, że zbierze się ich cała chmara.

– Przynajmniej mamy dla nich czyste ubrania. – Nuala nie ośmieliła się powiedzieć siostrze, że pani Houghton kazała jej przychodzić do dworu codziennie, póki nie znajdą jakiejś pielęgniarki.

Porozmawiam rano z tatą, pomyślała. Oczy się jej zamknęły i zasnęła.

*

– Co o tym myślisz, Hannah? – zapytał Daniel, gdy następnego ranka rodzina zasiadła do śniadania. Choć była dopiero siódma, krowy były już wydojone, a Fergus wyruszył wozem zawieźć bańki do mleczarni.

– Uważam, że nie powinna tam znów iść, tato. Tu jest tyle do roboty, pomijając już naszą działalność na rzecz Cumann na mBan. I kto pomoże mamie w gotowaniu takiej ilości jedzenia i praniu? Już nie wspomnę o zbieraniu warzyw i o tym, że niedługo żniwa. Ja mam pracę jako szwaczka, a poza tym… to po prostu nie w porządku, że ktoś z nas pracuje we dworze.

– Ja dam sobie radę. Mam przecież Fergusa i Christy’ego – wtrąciła Eileen, poklepując dłoń wychowanka, który jadł śniadanie, siedząc obok niej. Spojrzała na męża. – Decyzja należy do ciebie.

Hannah już otworzyła usta, żeby coś dodać, ale Daniel uniósł dłoń, by zamilkła.

– Wielu ochotników to agenci pracujący dla nas. A w tym często najlepsze jesteście wy, kobiety, bo Anglicy was nie podejrzewają.

– Póki co – mruknęła Hannah.

– Jeśli Nuala dostała pracę we dworze, będzie mogła przynosić nam plotki krążące wśród tamtejszej służby na temat odwiedzających dom gości. Sir Reginald ma mnóstwo przyjaciół z wojska, a ci mogą opowiadać mu o planowanych akcjach, zwłaszcza jeśli po kilku kropelkach whiskey zrobią się bardziej rozmowni.

– Raczej nie dotrze do mnie nic, co się mówi w salonie na dole – zaoponowała Nuala. – To ogromny dom.

– Oczywiście, ale na pewno ten twój młody człowiek mówi od czasu do czasu z ojcem o tym, co się dzieje. Dobrze byłoby mieć kogoś, kto go podpyta.

– Philip też lubi wypić odrobinę whiskey. – Nuala się uśmiechnęła.

– To dolej mu więcej i wyciągnij z niego, co wie. – Daniel mrugnął do córki. – A poza tym, jak by to wyglądało, gdybyś im odmówiła? Przecież myślą, że to dla ciebie zaszczyt pracować dla ich rodziny.

– Czyli nie chcesz, żebym rezygnowała?

– Nie masz wyjścia, Nualo – odezwała się Eileen. – Jeśli kogoś wzywają do dworu…

– …to lecimy na złamanie karku. – Hannah przewróciła oczami. – Kiedy nadejdzie wielki dzień zwycięstwa, przegnamy ich stąd wszystkich na cztery wiatry.

– Czy syn Fitzgeraldów jest za nami, czy przeciw nam, Nualo? – zapytał Christy.

– Jak możesz nawet o coś takiego pytać?! – krzyknęła Hannah.

– Daj odpowiedzieć siostrze – upomniał ją ojciec.

– Myślę, że Philip jest przeciwny wojnom w ogóle i chciałby, żeby się to wszystko skończyło – odparła Nuala.

– To już dla ciebie Philip? – Hannah spiorunowała ją wzrokiem.

– Wszyscy tak do niego mówią, bo sir przypomina mu czasy, kiedy był oficerem w okopach – odparowała Nuala. – Nie będę tam chodzić, jeśli mam potem wysłuchiwać od ciebie takich gównianych uwag.

– Nualo! – Eileen uderzyła dłonią w stół. – Nie pozwalam na taki język pod moim dachem. A ty, moja panno – zwróciła się do Hannah – zachowaj swoje kąśliwe uwagi dla siebie. No, czas brać się do roboty. Wiadomo, ilu ludzi możemy się wieczorem spodziewać? – spytała męża.

– Piętnastu, dwudziestu może – odparł. – Dałem znać do Timoleague, żeby wystawili czujki na szczycie wzgórza, skoro będziemy taką gromadą. Znajdzie się tu kilka osób z listy najbardziej poszukiwanych.

– Poprosiłam kobiety z Cumann na mBan, żeby pomogły przy gotowaniu – wtrąciła Hannah.

– Dopilnuj, żeby pochowały swoje rowery w stodole za balami siana – ostrzegł ją Christy.

– Oczywiście. – Hannah wstała. – Do zobaczenia.

Kiedy wyszła, Nuala razem z matką uprzątnęły naczynia ze stołu i zanurzyły je, by odmokły, w jednej z beczek z wodą na zewnątrz.

– Będę na dalszym polu, jakbyście mnie potrzebowali – uprzedził Daniel i wymaszerował z kuchni.

Nuala pobiegła za nim.

– Tato? Czy wieczorem będzie tu też Finn?

– Nie umiem ci powiedzieć. Po aresztowaniu Toma i Pata wszyscy są szczególnie czujni. – Machnął jej na pożegnanie krzepką dużą dłonią i ruszył dalej.

*

Hannah nie rzucała słów na wiatr i wkrótce w kuchni były już dwie kobiety z Cumann na mBan, które pomagały Eileen szykować jedzenie na wieczór.

Nuala popedałowała w kierunku dworu Argideen. Serce jej waliło nie tylko dlatego, że wracała do tego ogromnego domu, ale też na myśl o tym, że ochotnicy z oddziału, w tym jej ukochany Finn, pewnie właśnie teraz ściągają ukradkiem do stodoły przy jej rodzinnym domu.

– Gdziekolwiek jesteś, kochanie, modlę się, żebyś był bezpieczny – szepnęła cicho.

– O, cześć, Nualo – powitała ją Lucy, gdy weszła do kuchni. – Słyszę, że młody pan bardzo cię chwali.

– Naprawdę?

– O tak, pani Houghton mówiła mi, że ocenił twoje umiejętności pielęgniarskie o wiele wyżej niż poprzedniej dziewczyny.

– Nie robiłam nic takiego. – Nuala zmarszczyła brwi. – On ma sposoby, żeby radzić sobie z większością spraw sam. Pomogłam mu wieczorem się umyć, a potem położyłam go, przykryłam, podałam tabletki i tyle.

– Najwyraźniej dobrze się spisałaś. Pani Houghton w tej chwili nie ma, na górę zaprowadzi cię pokojówka.

Pojawiła się karnie Maureen i bez słowa ruszyła przodem. Zatrzymała się przy drzwiach do pokoju Philipa.

– Byłabym wdzięczna, gdybyś zadzwoniła po herbatę dla młodego pana punktualnie o czwartej. Kanapki wysychają, jak stoją za długo, a ja mam też co innego do roboty – oświadczyła i otworzyła drzwi.

Philip siedział przy oknie w tym samym miejscu, gdzie Nuala zobaczyła go po raz pierwszy poprzedniego dnia. Na tacy na stoliku przed kanapą były jeszcze pozostałości po jego lunchu.

– Uprzątnę to już, jeśli pan skończył – powiedziała Maureen.

– Dziękuję.

Nie odezwał się więcej, póki drzwi się za nią nie zamknęły.

– Zgryźliwa zrzęda, co? Słyszałem, że straciła męża w Wielkiej Wojnie, więc staram się być dla niej wyrozumiały – dodał Philip. – Siadaj. – Wskazał na kanapę. – Miałaś przyjemne przedpołudnie?

Stłumiła uśmiech na słowo „przyjemne”, bo przecież w domu kręciła się jak w ukropie, bez chwili wytchnienia, nawet nie zdążyła zjeść lunchu, kiedy podała go reszcie rodziny.

– Jesteś blada. Może zadzwonię, żeby przynieśli nam herbatę? Z doświadczenia wiem, że cukier dodaje energii.

– O, szkoda zachodu, nic mi nie jest. Na razie dzień minął mi miło, dziękuję.

– Nalegam. – Philip chwycił dzwonek, który miał przywiązany do fotela inwalidzkiego. – Poznaję głód i zmęczenie z daleka. Nie możemy zacząć kolejnej partii szachów, póki się nie posilisz.

– Oj, naprawdę… – Nuala czuła, że się rumieni.

– Żaden problem. Ostatnio Maureen nie może narzekać na nadmiar roboty. Żaden z angielskich czy nawet irlandzkich przyjaciół ojca nie kwapi się do nas z wizytą. Boją się, żeby ci z IRA nie porwali ich albo nie ustrzelili po drodze.

Nuala speszyła się jeszcze bardziej, gdy w drzwiach pojawiła się Maureen.

– Dzwoniłeś, Philipie?

– Tak. Planujemy z Nualą partię szachów i nie chcę, by nam przeszkadzano. Przynieś więc nam herbatę i kanapki, zanim zaczniemy. Nuala jest głodna.

– Oczywiście. Choć to może zająć z dziesięć minut, bo zawsze robię je na świeżo, Philipie.

Nim Maureen wyszła, rzuciła Nuali spojrzenie, które mogłoby zabić.

– Mogę zapytać, czy ty i twoja rodzina często chodzicie głodni?

– Och, nie, skądże! Mamy gospodarstwo, mnóstwo warzyw i świnie na bekon. I ziemniaki, których zbiór w tym roku zapowiada się bardzo dobrze.

– To inaczej niż w czasach wielkiego głodu. Mój ojciec był wtedy chłopcem, ale pamięta, jak jego ojciec robił, co w jego mocy, żeby wesprzeć chłopów dzierżawiących od niego ziemię. W kuchni gotowano gary zupy i pieczono więcej chleba, ale to i tak nie wystarczało.

– Prawda.

– Czy z twojej rodziny wiele osób wyemigrowało do Ameryki? – spytał.

– Wiem, że kilku krewnych moich dziadków umarło z głodu. Niektórzy wyjechali do Ameryki. Mam tam teraz krewnych, którzy czasami przysyłają nam paczki na święta. Byłeś tam kiedyś?

– Tak, byłem w Stanach. Popłynęliśmy nieszczęsną Lusitanią do Nowego Jorku, a potem wybraliśmy się do Bostonu odwiedzić rodzinę matki. Nowy Jork naprawdę robi wrażenie. Wyspa Manhattan jest pełna budynków tak wysokich, że trzeba strasznie zadzierać głowę, żeby zobaczyć ich szczyty.

– Sądzisz, że tam każdy może stać się bogaty?

– Czemu pytasz?

– O… ja i mój narzeczony rozmawialiśmy czasem o tym.

– Pewnie nie ma Irlandczyków, którzy by się nad tym nie zastanawiali – powiedział Philip. – Oczywiście niektórym się tam powiodło, innym nie, ale jakie w tamtych czasach mieli perspektywy? Mogli głodować w Irlandii albo szukać lepszego życia w Ameryce. Pamiętam, jak ojciec, pokazując nam Brooklyn, mówił, że osiedliło się tam wielu Irlandczyków, bo w czasach głodu znajdowali pracę przy budowie mostu Brooklińskiego. Przejechaliśmy przez tę dzielnicę i warunki tam były… nie najlepsze, żeby nie powiedzieć dosadniej. Zrujnowane domy, ulice pełne bawiących się samopas brudnych dzieci. Żeby odpowiedzieć na twoje pytanie… Tak, niektórym się tam powiodło, ale mając do wyboru nędzę i czynszówki w Brooklynie i tutejsze świeże powietrze i gospodarstwo produkujące własną żywność, optowałbym za Irlandią.

– Finn, mój narzeczony, jest nauczycielem w szkole w Clogagh, ale chętnie poszukałby szczęścia w Ameryce. A ja? Powiedziałam mu szczerze, że moja stopa nie postanie na pokładzie żadnego statku po tym, co się stało z tymi biednymi ludźmi na Titanicu, a potem Lusitanii.

– Doskonale cię rozumiem, ale pamiętaj, że wielka stara Lusitania została storpedowana przez Niemców. Przysięgam ci, to był wspaniały parowiec, który jeszcze przez wiele lat mógłby przewozić bezpiecznie pasażerów przez Atlantyk.

– Kiedy tata usłyszał o tej tragedii, wsiadł na konia i pojechał na wybrzeże w Kinsale, żeby włączyć się w akcję ratunkową. Nigdy nie zapomnę, jak wrócił i opowiadał o ciałach pływających w wodzie. – Nualę przebiegł dreszcz. – Choć tata, jak ja, strasznie boi się morza, wsiadł do łodzi i wypłynął pomagać, by sprowadzić te ciała na ląd.

– Ja w tym czasie byłem na froncie we Francji, ale mój ojciec też był w Kinsale i opowiadał to samo. Jeśli zatonięcie tego statku cokolwiek zmieniło, to na pewno pomogło wciągnąć do wojny Amerykanów. O, jest herbata. Ale nie mówmy już o tych ponurych czasach, co? – Zwrócił się do Maureen: – Proszę postawić tacę na stoliku. Nuala naleje.

Pokojówka skinęła głową. Rzuciła kolejne gniewne spojrzenie Nuali i wyszła.

– Nie wygląda na zadowoloną. – Nuala westchnęła. – Właśnie mnie uprzedziła, że lubi podawać herbatę punktualnie o czwartej.

– Nie przejmuj się nią. To tylko służąca. A teraz bierz się do nalewania herbaty i zjedz tyle kanapek, ile zdołasz. Potem będziemy mogli zacząć grę.

*

Na szczęście już o siódmej trzydzieści Philip oznajmił, że jest zmęczony i gotów się kłaść. Nuala umyła go, przebrała w koszulę nocną, ułożyła na łóżku, podała tabletki i o ósmej trzydzieści była wolna.

– To te szachy tak mnie wykończyły – powiedział z uśmiechem, kiedy wychodziła. – Od zbyt dawna nie ćwiczyłem szarych komórek. Naprawdę musiałem się nagłowić, żeby wygrać tę ostatnią partię, młoda damo. Szybko się wciągnęłaś, niedługo zaczniesz mnie ogrywać, co do tego nie mam wątpliwości.

Zgodnie ze zwyczajem przystawania przy dębie – całkiem jakby potrzebowała paru minut, by przeistoczyć się z Nuali pielęgniarki z dworu w Nualę Murphy, córkę zagorzałego republikanina i republikanki, ochotniczkę Cumann na mBan – przysiadła przy pniu drzewa i objęła rękami kolana.

Oczywiście nie mogłaby się przyznać – przenigdy, nikomu – że tak naprawdę przyjemnie spędziła te dwa popołudnia z Philipem. Powiedział, że nie jest głodny, bo dopiero co jadł lunch, a poza tym zawsze może kazać sobie dorobić więcej kanapek, gdyby chciał, więc mogła ich brać, ile dusza zapragnie. Tego dnia na kanapkach było coś, co nazwał pasztetem z puszki. Chyba w życiu nie kosztowała niczego pyszniejszego. Były też bułeczki, które oboje jedli za śmietaną i dżemem po skończeniu drugiej partii szachów. Potem zagrali jeszcze dwie. Mimo uprzejmych pochwał Philipa czuła, że nadal wygrywa z nią bez trudu, ale gdyby robiła dalej takie postępy, na pewno umiałaby dłużej bronić swoich pozycji. Skupianie się na grze znaczyło, że wszystkie inne myśli – a te były teraz głównie czarne – odpływały i tego wieczoru czuła się bardziej odprężona niż kiedykolwiek od krwawego powstania wielkanocnego w roku 1916, czyli przez cztery lata, które wszystko dla niej zmieniły. Od tamtej pory zaczęły się zdecydowane wysiłki Irlandczyków, by zrzucić kajdany, i Nuala wiedziała, że jej życie nigdy nie będzie już takie jak dawniej.

– Ale lubię Philipa, dębie – zdradziła grubym, ciężkim konarom nad sobą. – Jest miły i dobry. I tyle wycierpiał.

Westchnęła.

Przynajmniej tego dnia nie płakał, pomyślała, wsiadając znów na rower, bo musiała już pędzić do domu.

– To tylko dowód, że życie nie oszczędza nikogo, ani bogatych Anglików, ani biednych Irlandczyków – powiedziała wiatrowi, szykując się do pokonania stromego podjazdu na wzgórze pod domem.

*

– Nareszcie jesteś, Nualo. Już myśleliśmy, że śpisz tam w którymś z wielkich pokoi – mruknęła Hannah, kiedy siostra weszła do kuchni.

– Jezu… dopiero minęła dziewiąta. – Nuala rozejrzała się i zobaczyła wielkie wazy duszonych warzyw. Dwie kobiety z oddziału Cumann na mBan z Clonakilty kroiły szynkę i rozkładały do misek.

– Mężczyźni nie przyjdą tu dziś jeść – powiedziała Hannah, która zdejmowała ciasto zawieszone nad ogniem. – Godzinę temu na drodze przy farmie Shannonów widziano patrol pułku Essex.

– W takim razie musimy wziąć to wszystko i zanieść im do stodoły, zanim wystygnie – oświadczyła matka. – I tak, Nualo, on też się pojawił, więc radzę ci przyczesać te rozczochrane włosy, zanim podasz mu kolację. – Eileen poklepała dłoń córki. – Nie zwracaj uwagi na siostrę. – Ściszyła bardziej głos. – Jest uparta jak osioł, zupełnie jak jej tatuś.

Nuala szybko pobiegła z kuchni na górę, do pokoju rodziców, gdzie wisiało jedno z dwóch luster, jakie mieli w domu. Uczesała długie kręcone, ciemne włosy – przydałoby im się dobre strzyżenie i wymagałyby nieco więcej czasu, którego nie miała, żeby je jakoś ułożyć – i wygładziła bawełnianą sukienkę, którą poprzedniego wieczoru musiała uprać, żeby ją dzisiaj znowu włożyć. Sprawdziła, czy jej blada skóra nie jest gdzieś pobrudzona, i zbiegła na dół. Serce biło jej mocno na myśl o spotkaniu z ukochanym.

Zapadał zmierzch, kiedy kobiety wyszły z domu, by przejść przez podwórze z kolacją dla zebranych w stodole mężczyzn. Była pozamykana ze wszystkich stron, poza jednymi drzwiami z boku. Nuala wiedziała, że na szczycie wzgórza czuwają wartownicy, wypatrując, czy na drodze nie pojawi się ciężarówka.

Eileen ruszyła przodem i zapukała do drzwi w umówiony sposób.

Kiedy usłyszała odzew, otworzyła je i pięć kobiet weszło do środka.

Było tam niemal całkiem ciemno, tylko w głębi na samym końcu paliła się jedna świeczka. Nuala dostrzegła sylwetki ochotników siedzących po turecku na klepisku albo na balach siana wokół jednego człowieka. Kiedy się zbliżyły, mężczyźni, którzy rozmawiali ściszonymi głosami, unieśli głowy. Niektóre twarze znała, innych nie. Rozejrzała się po nich. Wszyscy byli wychudzeni, robili wrażenie wyczerpanych. Wreszcie go zauważyła.

– Witaj – odczytała z ruchu jego warg. Pomachał do niej lekko palcami.

Nuala obeszła razem z innymi kobietami półkole, rozdając miski i słysząc od każdego wyszeptane „Dziękuję”.

– Ładnie wyglądasz, Nualo. – Finn uśmiechnął się do niej, kiedy do niego dotarła. – Spotkamy się potem tam gdzie zwykle?

Skinęła głową, po czym wyszła ze stodoły z pozostałymi kobietami.

– Nie żal ci, że nie możemy zostać tam z nimi i posłuchać, co się dzieje i co planują? – zwróciła się do Hannah.

– I tak zaraz będziemy wszystko wiedzieć, kiedy roześlą nas z wiadomościami albo będziemy musiały przenosić pod pelerynami amunicję i broń – odparła siostra.

W kuchni kobiety usiadły i same szybko się posiliły.

– Jakieś wiadomości o Tomie i Pacie? – spytała Nuala.

– Tak – rzuciła Jenny. – Widziałam telegram do majora Percivala z pułku Essex. Chłopaków przenieśli do szpitala w Cork.

Jenny pracowała na poczcie w Bandon, była więc cennym wywiadowcą i czasami Nuala jej tego zazdrościła.

– To znaczy, że są w ciężkim stanie, Boże, zmiłuj się nad nimi. – Eileen się przeżegnała.

– Bądźcie wdzięczne za małe łaski, dziewczyny – zaszczebiotała Jenny. – Przynajmniej nasi chłopcy nie są w więzieniu i nikt ich dalej nie torturuje. W szpitalu zajmą się nimi nasze siostry.

– Powiadomiłam już Florence – wtrąciła Lily. – Jutro pojedzie pociągiem do Cork. Da jednej z naszych wolontariuszek paczkę z jedzeniem. Tamta ją zaniesie i sprawdzi, jak oni się mają.

– Nualo, idź do przybudówki i przynieś te wyprane rzeczy, żebyśmy je tu miały. Po spotkaniu rozdamy je w stodole.

Nuala wstała.

– Zostaną na noc? – spytała.

– Mamy kilka sienników, gdyby chcieli. Przynajmniej jest ciepło. Koców nam wystarczy.

Ruszyła do przybudówki i zaczęła układać czystą bieliznę, spodnie i koszule w dwóch wielkich koszach. Kiedy niosła pierwszy przez podwórko do domu, przystanęła na chwilę i nasłuchiwała. Ze stodoły nie dobiegały żadne dźwięki. Wszystko było tak jak zwykle, choć wewnątrz układano plany działań partyzanckich.

– Och, Philipie, co byś ty o mnie pomyślał, gdybyś wiedział – szepnęła.

*

Było po jedenastej, kiedy Daniel, Fergus i Christy weszli do kuchni. Dziewczyny z Cumann na mBan już pozmywały i znikły wśród nocy, zostały tylko Hannah, Nuala i ich matka.

– Idę do łóżka, żono – powiedział Daniel i zwrócił się do Nuali: – Ktoś tam na ciebie czeka. – Pokazał na tylne drzwi. – Tylko wracaj niedługo. Wszystko widzę, a wy dwoje nie jesteście jeszcze po ślubie.

Nuali serce zabiło mocniej na myśl o narzeczonym czekającym na zewnątrz – na nią, prostą córkę farmera, która nie zdobyła nawet dyplomu pielęgniarki. A on ma poważną pracę, jest nauczycielem.

Tak chciałabym mu powiedzieć, że umiem grać w szachy, pomyślała z żalem, idąc w stronę przybudówki, gdzie przechowywały pranie, ale zdawała sobie sprawę, że lepiej o tym nie wspominać.

W ciemności widać było tylko ognik jego papierosa.

– To ty? – szepnął.

– Tak, to ja. – Uśmiechnęła się.

Finn przydeptał niedopałek i wziął ją w ramiona. Pocałował ją i jak zwykle poczuła, że nogi jej drżą i palącą tęsknotę za tym, co może się zdarzyć jedynie po ślubie. Po chwili wyprowadził ją z podwórka, na szorstką trawę. Kiedy się położyli, wtuliła się w niego.

– A jeśli ktoś nas zobaczy? – szepnęła.

– Jest ciemno choć oko wykol, ale prawda, bardziej bałbym się twojego ojca, gdyby nas przyłapał, niż całego oddziału czarno-brązowych. – Zaśmiał się.

– Nie ma obawy, Finn. Wyczułam whiskey w oddechu taty z drugiej strony kuchni. Nie wynurzy się do rana, kiedy krowy zaczną muczeć, domagając się dojenia.

– To mogę trochę pobroić – szepnął, wciągając ją na siebie.

– Finnbarze Casey! Nawet o tym nie myśl. Pójdę do ołtarza tak czysta jak w dniu narodzin. Poza tym, co pomyśleliby twoi uczniowie, gdyby wiedzieli, że pan Casey obściskuje się w trawie ze swoją dziewczyną?

– Na pewno biliby mi brawo, zwłaszcza chłopcy.

Wzrok Nuali przywykł do ciemności, a zza chmur wyłonił się księżyc. Mogła teraz dostrzec rysy twarzy Finna. Powiodła po nich palcami.

– Kocham cię, skarbie, i nie mogę się już doczekać, kiedy zostanę twoją żoną.

Znów się całowali. To było cudowne. Potem Nuala sturlała się z niego, oparła głowę na jego ramieniu i zapatrzyła się w gwiazdy.

– Jaka piękna noc. Spokój, cisza… – szepnęła.

– Tak, prawda – zamruczał. – A co to za plotki, że opiekujesz się synem Fitzgeraldów we dworze?

– Kto ci to powiedział?

– Dostałem wczoraj wieczorem meldunek od jednej z dziewczyn z Cumann na mBan.

Nuala usiadła gwałtownie.

– Nie mów!

– Nie, jasne, że nie, tak się tylko z tobą droczę. Twój ojciec o tym wspomniał, podobno powiedział ci, że to dobry pomysł.

– A ty, Finn, co myślisz?

– Choć wolałbym stać na polu po pas w krowim gównie, niż żeby moja dziewczyna balowała z wrogiem, sądzę, że twój ojciec ma rację. Jeśli ja jestem nauczycielem, a ty pracujesz u Fitzgeraldów, nikt nas nie będzie podejrzewał. A na razie… czarno-brązowi coraz częściej robią naloty na domy w okolicy. Słyszałem, że wczoraj wieczorem przeszukali trzy farmy. Śmiertelnie wystraszyli ludzi. Dom Buckleyów spalili do fundamentów. To był odwet za zastrzelenie tej gnidy Mulherna.

– Myślisz, że to Tom Hales zlecił zamach?

– Wydaje mi się, że na pewno maczał w tym palce. Jest dowódcą oddziału… czy może raczej był. – Westchnął ciężko.

– I co teraz?

– Póki Tom nie znajdzie się na wolności, dowództwo przejmie Charlie. I nie wiadomo, w jakim Tom będzie stanie po tym wszystkim. Jego rodzina odchodzi od zmysłów, zwłaszcza brat, Sean.

– Nie dopuszczę do tego, żebyś kiedykolwiek wpadł w łapy tych angielskich łajdaków – szepnęła zapalczywie.

– Jasne, nie martw się, dam sobie świetnie radę. – Zaśmiał się cicho. – Choć chciałbym zobaczyć, jak napadasz na essexów, wrzeszcząc jak anioł zagłady.

– Zrobiłabym to, żeby cię ratować, przysięgam. O czym jeszcze rozmawialiście na spotkaniu?

– Takie tam wojskowe sprawy… Wolałbym nic nie mówić, bo gdyby chcieli cię przesłuchiwać, nie będziesz miała nic do ukrycia. Jedno ci powiem: był tu dziś Tom Barry. Pamiętasz go, prawda?

– Chyba tak. Czy on nie walczył dla Brytyjczyków podczas Wielkiej Wojny?

– Tak, ale jest jednym z najbardziej oddanych ochotników, jakich znam. Dyskutowaliśmy o pomyśle porządnego szkolenia – ciągnął Finn. – Tom Barry jest wojskowym, byłby właściwym człowiekiem, żeby je poprowadzić. Reszta z nas to amatorzy w działaniach wojennych, a to jest wojna. Nie mamy szans, jeśli się odpowiednio nie zorganizujemy.

– Wiem, Finn. Stale myślę, jak garstka irlandzkich farmerów, którzy dotąd trzymali w dłoniach tylko widły i szpadle, może się mierzyć z potęgą brytyjską. – Nuala westchnęła.

– To ci czarno-brązowi są najgorsi. Rekrutowano ich wśród żołnierzy, którzy wracali z okopów we Francji. Są wściekli. Nawykli do przelewu krwi i kompletnie zdziczeli. Mam wrażenie, że gdzieś na tych polach bitewnych stracili sumienie i biorą odwet za swoje cierpienia.

– Nie strasz mnie, błagam. – Nuala zadrżała. – Ty też weźmiesz udział w tym szkoleniu?

– Tak, oczywiście. To może przesądzić o tym, czy zwyciężymy, czy przegramy. A nam… po prostu… nie wolno przegrać… z Anglikami. Nigdy więcej. – Zacisnął szczęki. – Nareszcie mamy swoją parlamentarną reprezentację w Dublinie. Głosowaliśmy, mamy prawo utworzyć republikę, kierować swoim krajem. I nie słuchaj tych ze dworu, jeśli będą mówili inaczej.

– Pewnie. Ale nie sądzę, żeby Philip starał się mnie przekonać. Opowiadałam mu o tobie.

– O mnie? – Popatrzył na nią. – Co to za jeden ten Philip?

– To człowiek, którym się opiekuję. Syn sir Reginalda.

– Nie mów za dużo, Nualo. Nigdy nie wiadomo, co może ci się niechcący wypsnąć. Ale pomówmy o innych rzeczach… takich jak nasz ślub. Twój ojciec twierdzi, że musimy wziąć go w kościele w Timoleague, żeby mogli się w nim pomieścić wszyscy wasi przyjaciele i krewni.

Troszkę się pospierali co do liczby gości, a potem rozmawiali o małym domku obok szkoły w Clogagh, w którym Finn mieszkał jako nauczyciel.

– Odświeżymy go odrobiną farby, dobrze? – powiedziała Nuala. – A Hannah może tanio zdobyć materiały u krawcowej. Uszyję ładne zasłonki.

– O, na pewno zrobisz tak, że będzie jak z obrazka. – Finn przyciągnął ją do siebie mocno i nie puszczał. – Będziemy tam szczęśliwi, Nualo. Wiem, że tak.

13

Po paru tygodniach Nuala przywykła do nowego rytmu dnia. Wstawała o świcie, by pomóc, ile zdoła, na farmie, a po lunchu wsiadała na rower i jechała do dworu. Hannah nadal dogryzała siostrze, wypominała jej „wygodne życie na salonach”.

– My tu gonimy po wsi, roznosząc wiadomości, przypasujemy sobie pod ubraniem amunicję i robimy pranie dla chłopaków, a ty bawisz się grami i zajadasz kanapki z ogórkiem!

Nuala pożałowała, że zdradziła, co robi przez te wszystkie godziny, które spędza z Philipem. Choć starała się, by zabrzmiało to tak nudno, jak to tylko możliwe, matka słuchała z zainteresowaniem, a Hannah uczepiła się tych nieszczęsnych kanapek i gry w szachy.

– Choć tata usprawiedliwia cię, bo masz dla nas szpiegować, nie rozumiem, co takiego ważnego możesz usłyszeć w sypialni kaleki – prychnęła.

Nuala modliła się o jakąkolwiek informację, którą mogłaby przynieść, by dowieść, że jej czas spędzany we dworze nie idzie na marne. Rodzice uspokajali ją, że to nie jest najważniejsze, że te dodatkowe zarobione przez nią szylingi pomagają im w pokryciu kosztów dostaw jedzenia i świeżych ubrań dla żołnierzy. Jednak w gruncie rzeczy Hannah miała rację. Nuala widziała i opowiadała o zajeżdżających do dworu czarnych błyszczących automobilach, którym towarzyszyły patrole essexów, ale nie potrafiła rozpoznać, kto nimi przyjechał. Z okna na górze można było dostrzec tylko czubki kapeluszy i czapek.

– Wypatruj majora Percivala – polecił jej ojciec. – Chcemy go dopaść. To oficer wywiadu z pułku Essex. Odpowiada za torturowanie wielu naszych. Ma zwyczaj jeździć swoim kabrioletem z rana i zabawiać się strzelaniem z pistoletu do pracujących w polu. Wiemy, że to on stoi za aresztowaniem biednego Toma i Pata.

Dzięki sieci kobiet z organizacji po zachodniej części hrabstwa Cork rozniosły się wieści dotyczące tortur, jakim poddano tych dwóch. Charlie Hurley, który przejął po Tomie dowództwo, przyszedł do kuchni Murphych, żeby przekazać mężczyznom szczegóły.

Eileen, Hannah i Nuala nie powinny uczestniczyć w rozmowie, ale przystanęły na szczycie schodów, gdy Charlie opisywał, jak okrutnie bito Toma Halesa i Pata Harte’a. Wszystkie trzy płakały, kiedy mówił, jak Tomowi zrywano jeden po drugim paznokcie i wybijano zęby, a Pata tak mocno tłuczono po głowie kolbami, że jego mózg pewnie nigdy już nie będzie funkcjonował jak należy. Pat nadal leżał w szpitalu, a Toma skazano na dwa lata i przewieziono do więzienia Pentonville w Londynie.

Finn, pod pretekstem omawiania planów wesela, też przyszedł tego wieczoru do Murphych, ale późniejsze spotkanie z Nualą nie było radosne. Tulił ją, a ona płakała.

– Wiem, o co walczymy, Finn, i chyba nikt nie jest bardziej przekonany o słuszności naszej sprawy niż ja, ale… czasami marzy mi się, żeby wszystko było jak dawniej.

– Rozumiem, kochana, jednak czy to, co się stało, nie umacnia naszej determinacji, by się nie poddawać? Tkwimy w tym i nie możemy się cofnąć. To walka na śmierć i życie. Do ostatniego tchu.

– Błagam, nie mów tak! – jęknęła. – W końcu przyszłego tygodnia będziemy po ślubie. Nie chcę zostać wdową.

– Och, o mnie się nie martw. Jestem dość silny, by dać radę i pięciu takim jak oni! Chowają się za swoją bronią, ale Charlie i ja biegaliśmy po tych wzgórzach od zawsze. Popatrz, jakie mocne. – Poprowadził jej dłoń na swoje twarde jak z żelaza udo.

Szybko wyrwała rękę.

– Aż do nocy poślubnej nic z tych rzeczy, rozumiesz? – Uśmiechnęła się do niego przez łzy i otarła twarz.

*

Kiedy jechała rowerem do dworu Argideen, modliła się, żeby pewnego dnia zobaczyć majora Percivala albo w ogóle zidentyfikować kogokolwiek z tamtejszych gości. Jednak od trzech tygodni, odkąd była w rezydencji, poza Lucy, Maureen, panią Houghton i Philipem nie widywała tam nikogo.

Oparła rower o mur i weszła do cichej kuchni. Ogarnęło ją jeszcze większe współczucie wobec biednego Philipa. Pamiętała, jak przez wiele miesięcy po wypadku przy młockarni dochodził do siebie Christy.

Ale leżał w głównej izbie, wśród bliskich, którzy go doglądali, nie był zamknięty na piętrze z kimś obcym, jak Philip ze mną, myślała, idąc przez kuchnię i po schodach do pokoju Philipa. Od tygodnia wolno jej było wchodzić na górę samej, nie musiała już czekać na panią Houghton czy Maureen, żeby ją odprowadziły.

– To znaczy, że mają do ciebie zaufanie – powiedziała mama z uśmiechem, kiedy Nuala jej o tym wspomniała. – Brawo.

Tyle razy kusiło ją, żeby chwilę pozwlekać na tych wielkich schodach, wyjrzeć na dziedziniec przed domem i na tyły za wielkimi oknami, przez które wpadały do holu promienie słońca. Chciała przypatrzyć się szklanemu żyrandolowi, w którym dawniej zapalano świece, a który ostatnio, jak mówił Philip, został przerobiony na elektryczny. Nie mogła się doczekać zimy, żeby zobaczyć jego światło. Bo kiedy dni staną się krótsze, na pewno będą musieli go zapalać, by można było bezpiecznie chodzić po schodach.

Tak naprawdę, mimo wyrzutów sumienia, Nuala lubiła to swoje „wygodne życie na salonach”. Wkrótce miała wyjść za mąż, tyle było przygotowań, nie wspominając już o codziennych zajęciach w gospodarstwie i pracy na rzecz organizacji… Godziny we dworze były dla niej czasem tak upragnionego wytchnienia.

– To ja, Nuala, mogę wejść?! – zawołała, pukając.

Jakaś kobieta poprosiła ją do środka. Nuala otworzyła drzwi i zobaczyła stojącą w pokoju damę, w której rozpoznała lady Fitzgerald. Widywała ją przy zakładzie krawieckim w Timoleague, wysiadającą z wielkiego automobilu, żeby wybrać sobie materiał albo iść do przymiarki. Nawet Hannah przyznała, że nie jest „zbyt wyniosła”, bo odzywała się do obsługi, jakby to byli ludzie, a nie zwierzęta.

– Dzień dobry, Nualo. Wejdź. Siadaj – powiedziała cicho, co zabrzmiało ciepło mimo ostrego angielskiego akcentu.

– Dzień dobry, lady Fitzgerald. – Nuala dygnęła grzecznie i spełniła polecenie.

Podniosła wzrok na matkę Philipa, która z blond włosami i niebieskimi oczami wydała się jej szokująco ładna jak na nie najmłodszą już kobietę. Musiała być w podobnym wieku co mama Nuali, ale wyglądała z dwadzieścia lat młodziej. Miała w uszach kolczyki z wiszącymi perełkami, a jej jasnoturkusowa suknia podkreślała kolor oczu. Nuala mogła sobie tylko wyobrazić, jak ta dama musi się ubierać od święta, jeśli to był jej codzienny strój w to sierpniowe popołudnie.

– Philip właśnie chwalił mi ciebie jako pielęgniarkę. Przez ten miesiąc był z ciebie bardzo zadowolony.

– Rzeczywiście – potwierdził Philip. – Mówiłem matce, jakie postępy zrobiłaś w szachach. Ona mnie niedługo pobije, mamo, naprawdę.

Lady Fitzgerald uśmiechnęła się do Nuali.

– Najwyraźniej doskonale się dogadujecie, ale mój syn twierdzi też, że może na tobie w pełni polegać, jeśli chodzi o kwestie medyczne. Jak zapewne wiesz, szukaliśmy dyplomowanej pielęgniarki…

– Mamo, tyle razy już o tym mówiliśmy – przerwał jej Philip. – Pielęgniarka nie jest mi już potrzebna. Rany mi się zagoiły, ogólnie mój stan zdrowia wrócił do normy. Jedyne, czego mi trzeba, to żeby ktoś popchał mnie do łazienki, pomógł mi się położyć do łóżka i podał mi na noc leki.

– Tak, mój drogi, ale wiesz, co mówili lekarze. W każdej chwili możesz mieć atak po obrażeniach głowy i…

– Jak dotąd nic takiego się nie zdarzyło, a minęły już dwa lata, od kiedy spotkał mnie ten krwawy koszmar. Najbardziej potrzeba mi miłego towarzystwa.

– Wiem. – Lady Fitzgerald obróciła się znów do Nuali. – Widzisz, jaki przekonujący potrafi być mój syn, jeśli czegoś chce. I przekonał mnie, żeby zaoferować ci tę pracę na stałe. Co ty na to, Nualo?

– Ja…

– Zgódź się – poprosił Philip. – Przecież nie możesz odejść, póki nie zwyciężysz w szachach, prawda? – Posłał jej ten swój krzywy uśmiech, na którego widok zawsze topniało jej serce.

– To dla mnie wielki zaszczyt, przecież nie jestem dyplomowaną pielęgniarką. Ale czy mogę zapytać rodziców? Muszę im pomagać na farmie. To dlatego właśnie musiałam wrócić z Cork i nie ukończyłam szkolenia. – Nuala zdała sobie sprawę, że z dnia na dzień coraz lepiej kłamie.

– Oczywiście, porozmawiaj z nimi. – Lady Fitzgerald uśmiechnęła się słodko, jak jej syn. Mimo okaleczeń Philipa widać było wyraźnie, jak bardzo są do siebie podobni.

– Jak przypuszczam, potrzebne będą referencje? – spytała Nuala.

– Już je masz, prawda, mamo?

– Tak. Opinia o tobie ze szpitala w Cork jest bardzo pochlebna. Wspominali, że w każdej chwili chętnie by cię znów przyjęli. Planujesz tam wrócić?

– O nie, lady Fitzgerald. Od kiedy stamtąd odeszłam, dużo się zmieniło. W tym miesiącu mam wyjść za mąż za nauczyciela ze szkoły w Clogagh, nie zostawiłabym tu męża samego.

– Czyż to nie wspaniała wiadomość, Philipie? – Uśmiech lady Fitzgerald stał się jeszcze szerszy. – Nuala wychodzi za mąż!

Choć Philip bardzo starał się to ukryć, widać było, jak marszczy brew.

– W takim razie może powinnaś zapytać swojego wybranka, czy będzie ci wolno tu pracować? To on wkrótce będzie o tobie decydował.

– Jego też zapytam i obiecuję, że jutro przyniosę odpowiedź – odparła.

– Świetnie. Zaraz… czy twoja siostra nie pracuje przypadkiem u krawcowej w Timoleague?

– Tak.

– Poproś, żeby zdjęła z ciebie miarę. Trzeba będzie ci uszyć odpowiedni strój, jeśli masz przychodzić tu na stałe.

– Mamo, proszę, nie chcę się wtrącać w sprawy damskich ubiorów, ale mógłbym prosić, by Nuala nosiła coś zwyczajnego? Może po prostu jakieś bluzki i gładkie spódnice? Mam już dość uczucia, że stale jestem w szpitalu, przez te uniformy pielęgniarek.

– Oczywiście, kochanie, ale muszę zaopatrzyć Nualę w jakieś fartuchy, potrzebne przy myciu ciebie. No to już pójdę. Na herbatę przyjeżdża do nas generał Strickland z żoną Barbarą, co znaczy, że muszę ją zabawiać, kiedy on będzie mówił o interesach z ojcem. Och… – Lady Fitzgerald przystanęła w drzwiach i obróciła się. – Będziesz dostawała osiem szylingów tygodniowo. Niedziele masz wolne i zapewnione dwa tygodnie urlopu rocznie. Ma się rozumieć płatnego – dodała. – I jeszcze jedno, póki tu jestem… Zachęć Philipa do wynurzenia się z domu, kiedy pogoda jest taka przyjemna. Trochę powietrza dobrze ci zrobi, Philipie. Zadaliśmy sobie tyle trudu, żeby zamontować tu windę, wielka szkoda, że nigdy z niej nie korzystasz. Wpadnę pocałować cię na dobranoc, kochanie. Do widzenia, Nualo. Miło było cię poznać.

Kiedy wyszła, Philip spojrzał na Nualę.

– Mam nadzieję, że przyjmiesz tę pracę. Walczyłem z matką, żeby ci to zaproponowała.

– Bardzo bym chciała, naprawdę, ale najpierw muszę zapytać o pozwolenie.

– Oczywiście. – Skinął głową i podniósł na nią wzrok. – Czy czasem nie męczy cię to, że o twoim życiu decydują mężczyźni? Pewnie cię to zaskoczy, ale mam wielki szacunek dla ruchu sufrażystek. Ojciec ich nie znosi, a to irlandzkie Cumann na mBan nawet dla mnie jest trochę zbyt radykalne…

Nuala już miała poprawić wymowę gaelickiej nazwy, bo powiedział „bahn” zamiast „mahn”, ale ugryzła się w język. Ostatnie, czego chciała, to zdradzić się, że działa w tej „radykalnej” organizacji.

– Widziałem kobiety pracujące na froncie – ciągnął Philip – i wydaje mi się, że tak zwana słaba płeć nie tylko dorównuje mężczyznom, ale też w wielu względach ich przewyższa.

– Będę szczera i przyznam, że raczej nie myślę o takich sprawach. W mojej rodzinie każdy pracuje na farmie równie ciężko, wykonując swoje zadania.

– Ale czy mężczyzna musi pytać ojca, czy może wziąć jakąś pracę, zanim ją przyjmie? – argumentował Philip.

– Mój kuzyn Christy, który pracuje w pubie w Clogagh, pytał mojego ojca o zgodę.

– Czyli o wszystkim decyduje ojciec, tak?

– A u was nie jest tak samo? – spytała przekornie.

– Prawda. Niewiele tu się dzieje bez zgody ojca. W każdym razie mam nadzieję, że twój zaaprobuje naszą propozycję.

– Ja też. – Uśmiechnęła się do niego. – Chciałabym tego bardziej, niż możesz sobie wyobrazić. Ale co ja słyszę… jest tu winda? Dlaczego nigdy dotąd mi o tym nie wspomniałeś?

– Bo musieliśmy się skupić na nauce, żebyś stała się godnym przeciwnikiem w szachach.

– Mogliśmy wygospodarować też trochę czasu na spacer. Zaraz nabrałbyś kolorów na policzkach.

– Na policzku, który mam gdzieś pod nosem i na którym są takie blizny, jakby go ktoś pobazgrał piórem z czerwonym atramentem? Nie, wolę już zostać tutaj, dziękuję.

Nuala dostrzegła w jego spojrzeniu ból i uświadomiła sobie jego przyczynę.

– Krępujesz się, tak? Nie chcesz, żeby ktoś cię zobaczył.

Nastąpiła chwila milczenia. Philip odwrócił się od niej, co zwykle znaczyło, że zaraz się rozpłacze.

– Oczywiście – odezwał się cicho. – A ty byś się nie krępowała? Jak byś się czuła, gdybyś widziała, że każdy, kto na ciebie spojrzy, jest przerażony? Nawet po twoich oczach za pierwszym razem to poznałem.

– Pewnie, masz rację, nie chcę cię okłamywać. Ale potem przywykłam i zobaczyłam w tobie człowieka, jakim naprawdę jesteś.

– Ty to potrafisz. Ogrodnicy i służące uciekaliby z krzykiem na mój widok. A już o gościach matki i ojca nie wspomnę. Ja… po prostu… nie mogę, rozumiesz?

– Tak, Philipie. No to co, zaczynamy grać?

*

Kiedy jechała do domu, wpadła na pewien pomysł. Ale najpierw musiała zapytać rodzinę i narzeczonego, czy w ogóle pozwolą jej przyjąć tę pracę.

Matko Boska, proszę, niech się zgodzą.

Pedałując, pozwoliła sobie pomarzyć o czekającym ją życiu. Nie będzie już musiała pracować na farmie, zajmować się kurami, świniami, a często i krowami, kiedy tata nie miał czasu. Będzie mieszkać w małym domku z Finnem, budzić się przy nim, a potem spędzać popołudnia z Philipem…

– Będzie cudownie, idealnie – szepnęła, dojeżdżając. – Gdzie Hannah, Christy i Fergus? – spytała matki, która siedząc w swoim ulubionym fotelu przy palenisku, robiła na drutach skarpety dla ochotników. Tata z fajką w zębach siedział naprzeciw niej i czytał jakąś książkę po gaelicku.

– Christy w pubie, Fergus czuwa na górze, czy nie szykuje się tu jakiś najazd, a Hannah położyła się dziś wcześniej. Musi jechać do Cork pierwszym pociągiem z rana, by odebrać przesyłkę z Dublina – powiedział Daniel. – Coś nowego? – Odłożył książkę na kolana i podniósł wzrok na córkę.

– Tak. Bo… poprosili mnie, żebym na stałe pracowała jako pielęgniarka Philipa we dworze. – Dostrzegła, jak ojciec z matką wymieniają spojrzenia. – Chciałam zapytać, czy uważacie to za dobry pomysł. Och, i jeszcze… – dodała, żeby dorzucić na osłodę coś, co uważała za wisienkę na torcie. – Przyjechał dziś wielki elegancki automobil. Sir Reginalda odwiedził jakiś generał Strickland.

– Jezus Maria, Józefie Święty! – krzyknął Daniel. – To ten łajdak, który kieruje policją i wszystkimi operacjami wojskowymi w Cork. Był dziś we dworze?

– Tak. – Nuala skinęła głową.

– Wiesz, po co?

– Nie mam pojęcia, tato, ale dziś poznałam lady Fitzgerald. Rozmawiała ze mną osobiście, żeby zaoferować mi pracę. I to ona powiedziała o generale.

– Nasza córka ma wgląd w samo serce tej rodziny, Eileen. – Ojciec aż się rozpromienił.

– Wpadłam też na pomysł, jak dowiedzieć się więcej.

Nuala przedstawiła im swój plan: zamierzała przekonać Philipa, by dał się zawozić do ogrodu. Nastąpiła chwila ciszy. Rodzice znów porozumieli się wzrokiem.

– Tak – odezwał się w końcu ojciec. – Na razie warto, żebyś została u Fitzgeraldów. Ale za tydzień to już nie będzie w naszej gestii mówić ci, co masz robić. Musisz jutro odwiedzić narzeczonego i spytać go o zdanie.

– Raczej nie będzie zachwycony, jeśli jego świeżo poślubiona żona nie będzie wracać do domu przed dziewiątą wieczorem – wyraziła swoje obawy matka. – Kto go nakarmi, kiedy przyjdzie po pracy w szkole?

Nuala była przygotowana na takie słowa.

– Finn sam rzadko bywa w domu przed szóstą. Naszykuję mu herbatę i coś do jedzenia. Wystarczy, że zdejmie pokrywkę, i będzie miał wszystko gotowe.

– Wątpię, że zechce jeść zimną zupę albo stojące od kilku godzin duszone warzywa – powiedział Daniel. – Ale to już jego decyzja, nie nasza, córko. Miejsce żony jest u boku męża i jestem pewien, że Finn nie pozwoli ci jeździć rowerem po nocy w deszcz, kiedy zimą wcześnie zacznie się robić ciemno.

Przypomniała jej się rozmowa z Philipem na temat sufrażystek.

– Będę dobrze zarabiać, co na pewno się przyda – starała się przekonać rodziców. – Pensja Finna jest bardzo skromna, a nie mamy ziemi, żeby jakoś to sobie rekompensować. Ale jeśli on się zgodzi, sądzicie, że to dobry pomysł?

– Powiedziałem, co myślę, jednak to już nie moja decyzja, co zrobisz – zaznaczył ojciec. – A teraz idę się położyć. Zostaw w oknie zapaloną lampę. Mamy nowe „cielaczki” w stodole, po które przyjdą przed świtem. Dobranoc, córko.

– Dobranoc! – zawołała, gdy rodzice szli schodami na górę do łóżka, które czasami dziwnie skrzypiało jakiś czas po tym, jak zamknęli za sobą drzwi.

Wiedziała, co to oznacza. Z jej sypialni też będą dobiegać takie dźwięki, kiedy pobiorą się z Finnem… Na tę myśl aż się zaczerwieniła.

Zdmuchnęła świece, postawiła lampę naftową w oknie i poszła na górę.

Już tylko jeden tydzień i przestanę spać z siostrą, pomyślała, rozbierając się, a potem wślizgnęła się pod przykrycie obok Hannah. Sypiały na zmianę po gorszej, wybrzuszonej części siennika, ale skoro Hannah musiała tak wcześnie wstać, żeby jechać do Cork, Nuala nie miała jej za złe, że omijając swoją kolej, siostra zajęła tej nocy lepsze miejsce. Zamknęła oczy i starała się nie myśleć o „cielaczkach” w stodole. To było umówione określenie na broń, która przeszła przez wiele rąk, nim dotarła do nich i została ukryta w składziku w lesie za domem. Gdyby odkryli ją Anglicy, zanim zabiorą ją ci z IRA, aresztowano by wszystkich mężczyzn z rodziny. W koszarach w Bandon czekałby ich ten sam los co Toma i Pata. Nuala pocieszała się myślą, że Fergus czuwa na górze, i starała się zasnąć. Przecież już wiele razy mieli na przechowaniu „cielaczki”…

*

– Co to znowu za pomysły? Zamierzasz dalej pracować we dworze? – napadła na nią Hannah następnego dnia, kiedy tylko wróciła z Cork.

Nuala właśnie sprzątała chlewik i rozrzucała świeżą słomę. Obie nie znosiły tego zajęcia.

– Zastanawiam się, co na to Finn? – dodała Hannah.

– Przecież go zapytam, nie? Wtedy ci powiem – odcięła się Nuala.

– Niektórym tak pasuje. Znaleźć sobie dobrego męża, z porządnym zawodem, i jeszcze pracować we dworze. Uśmiecha ci się leniuchować na piernatach w przytulnym nowym domku w Clogagh. Niedługo wszyscy będziemy nazywać cię lady Nualą. A co z twoją pracą dla organizacji?

– Będę nosić wiadomości rano i kiedy wrócę wieczorem, przysięgam. Mam też wolne niedziele. No, już. – Nuala rzuciła ostatnią garść słomy i podeszła do beczki z wodą, by spłukać z dłoni smród. Zrezygnowała z lunchu, żeby zdążyć obmyć się w strumieniu po drodze do dworu, bo nie chciała pojawić się tam śmierdząca świniami.

– Przepraszam, Nualo. – Hannah westchnęła. – Robi się ze mnie gderliwa stara panna. Jestem strasznie zmęczona. Musiałam wracać ze stacji okrężną drogą, bo zobaczyłam ciężarówkę pełną czarno-brązowych.

– Dokąd jechali? – spytała Nuala, kiedy szły do kuchni.

– Zatrzymali się przy skrzyżowaniu Clogagh, jakby nie wiedzieli, w którą stronę skręcić. Pogubili się, bo nasi pozdejmowali drogowskazy. – Hannah się roześmiała.

– Przygotuję lunch, zanim pójdę, nie martw się.

– Dziękuję. – Hannah uśmiechnęła się do niej ciepło i poszła na górę.

– Czy „cielaczki” opuściły stodołę bezpiecznie, tato? – spytała, gdy zobaczyła nadchodzącego z naprzeciwka ojca.

– Raczej tak. A gdzie mój lunch?

*

Nuala nie miała już czasu odwiedzić Finna. Obiecała więc Philipowi, że da mu odpowiedź w poniedziałek, bo następnego dnia była niedziela, jej dzień wolny.

– Ale nawet jeśli się zgodzi, to będę musiała wziąć wolne w przyszły piątek. Na ślub.

– Pewnie i w następny dzień po nim też – rzucił szorstko. – W każdym razie daj mi ostateczną odpowiedź w poniedziałek. I możesz mi współczuć, bo jutro moją pielęgniarką ma być Maureen.

Kiedy Nuala już wyjaśniła mu sytuację, rozegrali pierwszą partię szachów, która trwała aż do czasu na herbatę. Pijąc, Nuala postanowiła, że go dociśnie.

– Zastanawiałam się…

– Nad czym?

– A gdybym tak powiedziała pani Houghton, że chciałbyś posiedzieć w ogrodzie, ale nie życzysz sobie, żeby wokół kręcił się ktoś ze służby i ci się naprzykrzał? Moglibyśmy zadzwonić na znak, że się zbliżamy, a potem wywiozłabym cię głównymi drzwiami w jakieś miejsce, gdzie nie pracują ogrodnicy. Na pewno w tym wielkim parku znajdzie się jakiś kącik, w którym moglibyśmy spokojnie posiedzieć. W najbliższych dniach ma być ładna pogoda.

– No, nie wiem. – Philip westchnął. – Tak jak ty, zastanowię się nad tym jutro i dam ci odpowiedź w poniedziałek.

– Wszystko zależy od ciebie, oczywiście, ale na litość boską, nie możesz tkwić tu przez resztę życia. – Starała się panować nad głosem. – Kwiaty kwitną, powietrze pachnie ziołami i… myślę, że to by ci bardzo dobrze zrobiło. Możemy założyć ci kapelusz, zasłonisz trochę twarz i…

– Zmówiłaś się z moją mamą? – przerwał jej. – Mówisz całkiem jak ona.

– Nie, to żadna zmowa, ale może myślimy podobnie, bo chcemy dla ciebie jak najlepiej.

– Dla mnie to najlepiej byłoby nigdy więcej się nie obudzić! Sam nie wiem, co gorsze: koszmary senne pełne huku, świstu i eksplozji uderzających o ziemię pocisków czy to piekło na jawie.

– Och, Philipie, nie mów tak! Okropnie ucierpiałeś i to zrozumiałe, że tak się czujesz, ale nadal tu jesteś, na zielonej boskiej planecie, i wierzę, że jest w tym jakiś sens.

– Jaki pożytek z kogoś takiego jak ja?

– Zacznijmy od tego, że nauczyłeś mnie grać w szachy – skontrowała od razu. – I może kiedy odważysz się wreszcie zjechać na dół, zaczniesz też cieszyć się towarzystwem innych osób, jak choćby tego człowieka, który odwiedził wczoraj twoich rodziców.

– Generała Stricklanda? Dobry Boże, nie sądzę. – Westchnął ciężko. – Ostatnie, czego chcę, to wysłuchiwać wywodów ojca o wojnie burskiej i tego, jak Strickland narzeka na akcje bojowników IRA. Ojciec mówi, że myślą o powołaniu nowych oddziałów pomocniczych, by zdławić opór Irlandczyków. – Popatrzył szybko na Nualę. – Przepraszam. Nie chciałem cię urazić.

– Nie ma problemu. – Była zbyt uradowana swoim wyczynem, żeby zważać na jego słowa. Nareszcie miała informację, którą mogła zanieść do domu.

– Modlę się tylko, żebyście ty i twoja rodzina nadal trzymali się od tego z daleka – dodał. – Dla waszego własnego dobra, bo ojciec mówił, że ci nowi żołnierze będą doskonale wyszkoleni i nie cofną się przed niczym, żeby stłumić rebelię.

– Będę uważać, Philipie, przysięgam – obiecała z niewinną minką.

*

Kiedy dotarła do domu, ze wzruszeniem zobaczyła, że Finn, który zawsze przychodził do nich na podwieczorek w soboty, czekał na nią, żeby zjedli razem.

– Witaj, kochanie – powiedział, kiedy weszła do kuchni, po czym wstał i uściskał ją.

– A gdzie wszyscy? – spytała.

– O, rozeszli się. Powiedzieli, że dadzą nam trochę czasu, żebyśmy pobyli sam na sam.

– Możesz poczekać jeszcze kilka minut, nim zaczniemy jeść? Mam coś ważnego do powiedzenia. Wyjdę i zagwiżdżę na nich.

– Co to za ważna sprawa? – odezwała się mama ze szczytu schodów, skąd najwyraźniej nasłuchiwała, co się dzieje na dole. – Twój ojciec i Fergus są u sąsiadów, O’Hanlonów. Planują prace przy zbiorach.

– Skoczę po nich – powiedział Finn, zakładając czapkę, i wybiegł.

Hannah zeszła za matką na dół i dziesięć minut później cała rodzina zgromadziła się w kuchni.

– Co takiego chcesz nam powiedzieć, Nualo? – zapytał ojciec.

Zrelacjonowała, co mówił jej Philip o wczorajszej wizycie we dworze generała Stricklanda. Starała się za bardzo nie puszyć, że zdobyła takie informacje, zanim jeszcze nadeszły na ten temat jakiekolwiek wieści z Dublina.

– To dopiero wiadomość! – Daniel uderzył pięścią w stół. – A mówił, kiedy dokładnie przybędą te posiłki?

– Nie, ale twierdzi, że ci ludzie będą świetnie wyszkoleni.

– Przypuszczam, że pojawią się już niedługo – skwitował Fergus.

– Tylko tego nam trzeba. – Hannah westchnęła.

– Dobra robota, Nualo. – Eileen uśmiechnęła się do córki. – To jasne, że zdobyłaś jego zaufanie, jeśli mówi ci takie rzeczy.

– Hannah, napiszesz wiadomość i roześlesz ją gdzie trzeba? – spytał Daniel. – To musi dotrzeć również do Dublina, choć najprawdopodobniej Mick Collins musiał już coś o tym słyszeć.

– Na pewno – szepnęła Hannah, czerwieniąc się lekko na dźwięk imienia swojego idola. – Biorę się do pisania.

– Nualo, to przesądza sprawę – rzucił Daniel. – Jeśli Strickland dyskutuje z sir Reginaldem o planach sił brytyjskich i ten drugi mówi o tym swojemu synowi, twoja dalsza obecność we dworze może nam pomóc.

– Ale o co chodzi? – Finn spojrzał na narzeczoną.

– Wybacz, wczoraj nie miałam czasu, żeby się z tobą zobaczyć – powiedziała Nuala. – Dziś wieczorem miałam ci powiedzieć, że zaproponowano mi na stałe pracę pielęgniarki we dworze.

– Tak? – Finn popatrzył na nią przenikliwie niebieskimi inteligentnymi oczami.

– Pieniądze są dobre, osiem szylingów za tydzień – dodała. – Sądzę, że mogłyby się nam przydać.

– Choć to by oznaczało, że po dniu ciężkiej pracy nie będzie na ciebie czekał na stole gotowy podwieczorek – nadmieniła matka.

Nastąpiła chwila ciszy. Finn się zastanawiał. Nuala czuła się okropnie i żałowała, że nie zaczęła od tej sprawy, kiedy tylko go zobaczyła. Bo teraz siedział zaskoczony, a oni wszyscy wlepili w niego wzrok.

– Oczywiście – powiedział, zwracając się do matki Nuali. – Ale teraz są wakacje szkolne, a ja od dawna radzę sobie jako kawaler, więc nie zginę. Poza tym, jeśli Nuala ma tam być, żeby pomagać naszej sprawie, nie mam chyba prawa narzekać? To jej będzie ciężej niż mnie. Musisz nauczyć się dobrze grać, jak wielka aktorka, kochanie. – Uśmiechnął się do narzeczonej.

– Wszyscy się tego uczymy, Finn – wtrąciła Hannah.

– Sądzę, że tata i Finn mają rację – odezwał się Fergus. – Powinnaś przyjąć tę pracę.

Wszyscy zgodnie pokiwali głowami.

– No to decyzja podjęta. Masz nową pracę, córko. No, dobrze. A teraz zostawmy tych dwoje, żeby porozmawiali o swoich ślubnych planach.

Kiedy rodzina się rozpierzchła, Nuala dołożyła do ognia, by podgrzać garnek, a potem nalała zupę do dwóch misek. Sobie tylko odrobinę, bo nadal była najedzona po przepysznym torcie Wiktorii, do którego spróbowania namówił ją Philip. Choć został nazwany imieniem królowej i jedzenie go było pewnego rodzaju zdradą, i tak rozkoszowała się każdym kęsem.

– Wybaczysz mi, że nie powiedziałam ci o tym natychmiast po wejściu do domu? – spytała.

– Wolałbym, żebyśmy mogli przedyskutować to sami, ale…

– Finn, jeśli nie podoba ci się za bardzo ten pomysł, powiedz. Nieważne, co mówią mama i tata. O tej porze w przyszłym tygodniu to tobie będę winna posłuszeństwo.

– A czemu miałbym bronić ci tej pracy? Tak jak mówisz, przyniesiesz trochę pieniędzy, a poza tym nie będziesz marnować swoich umiejętności pielęgniarskich. Robisz to, do czego jesteś stworzona.

– Nie do końca, Finn. To nie ma wiele wspólnego z pracą sanitariuszki ratującej życie rannym na polu bitewnym.

– Z tego, co mówiłaś o tych nowych siłach ściągniętych z Anglii, można się spodziewać, że niedługo i tego typu zajęć będziesz miała pod dostatkiem. Czy to nie ty zawsze mówiłaś mi, że chodzi nie tylko o opatrywanie ran cielesnych, ale także duszy? Wygląda na to, że to właśnie robisz dla tego biednego Philipa. O, i jeszcze jedno… – Ujął jej dłoń przez stół. – Dajmy sobie spokój z tymi przestarzałymi bzdurami o posłuszeństwie wobec męża. Odpowiadasz za wszystko tylko przed sobą samą i własnym sumieniem. Oczywiście w granicach rozsądku. – Uśmiechnął się.

Popatrzyła na niego i pomyślała, jak dobrze dogadywaliby się z Philipem, gdyby się znali. Jej serce przepełniła bezbrzeżna miłość do narzeczonego.

– Dziękuję, ale nigdy nie zrobię nic, czego nie przedyskutuję najpierw z tobą – obiecała.

– Małżeństwo to zespół. Jesteśmy w nim równi i musimy się nawzajem szanować. Nauczyłem się tego w seminarium nauczycielskim w Waterford. Prawie połowa studentów to były kobiety i na pewno dorównywały inteligencją mężczyznom. Jeśli nie były od nich lepsze. – Uśmiechnął się. – A teraz, skoro już to omówiliśmy, powiedz, jakie są plany w związku z naszym ślubem?

14

W dniu ślubu Nuala obudziła się o świcie z wrażeniem, jakby całą noc nie zmrużyła oka. Za każdym razem, kiedy wyobrażała sobie, jak bierze pod rękę ojca i idzie środkiem kościoła na oczach dwustu gości, robiło się jej niedobrze i bała się, że zwymiotuje na piękną białą suknię, którą Hannah i inne dziewczyny z zakładu krawieckiego uszyły dla niej w wolnych chwilach.

Wstała i zobaczyła, że słońce jeszcze się nie wychyliło po drugiej stronie doliny, co oznaczało, że nie ma jeszcze piątej.

Kładąc się znowu, wiedziała, że po raz ostatni dzieli łóżko z siostrą. I natychmiast znów poczuła, jak żołądek ściska jej się z niepokoju… Nawet nie mogła spytać starszej siostry, jak to jest, bo pierwsza wychodziła za mąż, a nie miała śmiałości, by zagadnąć mamę. Spojrzała na Hannah. Siostra była taka żywiołowa i błyskotliwa, ale przez ten swój temperament potrafiła też błyskawicznie wpaść w złość, jak mawiał tata. Wielu chłopaków się o nią starało, ale ona żadnym się nie zainteresowała.

Masz do mnie żal, że pierwsza idę do ołtarza? – przemknęło Nuali przez głowę.

Ale tego dnia, żeby nie wiadomo ile razy Hannah jej dogryzała, nie będzie się tym przejmować. Dorastając, coraz wyraźniej widziała, że najstarszej córce w gospodarstwie jest najciężej. To na Hannah i mamę zawsze spadały dodatkowe zajęcia i Hannah właściwie nigdy się nie skarżyła.

– Będę za tobą tęsknić… – szepnęła Nuala do śpiącej siostry. Hannah odziedziczyła bladą cerę mamy, piegi i włosy koloru błyszczącej miedzi, podczas gdy ona miała po ojcu ciemniejszą karnację. Zawsze uważała się za brzydszą z ich dwójki, bo na weselach i wieczorkach z tradycyjnymi irlandzkimi tańcami to Hannah przyciągała uwagę wszystkich chłopaków. Ich brat Fergus właściwie nie interesował się dziewczynami; całe serce oddawał krowom, które wypasał. A tu nadszedł dzień, kiedy to ona, Nuala, najmłodsza z rodzeństwa, miała zawrzeć związek małżeński…

Wyskoczyła z łóżka, bo postanowiła, że po raz ostatni nakarmi kury i przygotuje śniadanie.

Skradając się na dół cichutko, żeby nikogo nie obudzić, aż podskoczyła zaskoczona na widok mamy, która w koszuli nocnej mieszała coś w garnku nad ogniem.

– Dlaczego wstałaś tak wcześnie? – zdziwiła się Nuala.

– Jak można zadawać tak głupie pytanie w poranek, kiedy moja córka wychodzi za mąż? – zganiła ją matka.

– Biegnę nakarmić kury i…

– Nie ma mowy! To twój dzień, córko, i będziemy cię dzisiaj traktować jak księżniczkę. Siadaj na moim krześle, a ja podam ci kubek herbaty, a potem miseczkę owsianki. Później wykąpiesz się, zanim ludzie zaczną się schodzić.

– Ale ja…

– Nie, moja panienko. To ostatnia chwila, kiedy musisz mnie słuchać, i zrobisz tak, jak mówię. – Matka ujęła twarz córki w dłonie. – Jestem z ciebie dumna. Finn to taki dobry chłopak. Pamiętaj tylko, by wykorzystać każdą chwilę z mężem, zanim pojawią się maluchy, dobrze?

– Tak, mamo.

*

Czternaście godzin później Nuala leżała w swoim nowym łóżku w swoim nowym domu, obok swojego męża. Otulona szczelnie prześcieradłem skrywającym jej nagość, czuła się dziwnie, patrząc, jak Finn (tak samo nagi jak ona) spokojnie przy niej śpi. Choć była strasznie zmęczona – bardziej niż kiedykolwiek dotąd w swoim wyczerpującym życiu – chciała raz jeszcze odtworzyć w pamięci zdarzenia tego dnia, by je zachować, nie roniąc ani chwili.

Pojechała do kościoła wozem udekorowanym kwiatami. Po drodze do Timoleague wszyscy wychodzili z domów, pozdrawiali ją i bili brawo. A potem szła środkiem kościoła, wsparta na ramieniu ojca. Pamiętała to spojrzenie w oczach Finna, kiedy odwrócił się i ją zobaczył. Szepnął jej do ucha „Jesteś piękna”, a tata puścił jej rękę i przekazał ją Finnowi. Przyjaciele i rodzina uświetnili ceremonię, która nawet na matce Finna – po kieliszku sherry – zrobiła wrażenie. Orkiestra grała, zaczęły się tradycyjne tańce, wszyscy bawili się jak szaleni, jakby nie mieli żadnych trosk. Finn porwał ją na środek i wirowali bez końca… A potem rzuciła bukiet z dzikich fuksji, fiołków i niezapominajek. Złapała go Hannah i wszyscy wiwatowali, zwłaszcza że – jak zauważyła Nuala – jeden młody człowiek wyraźnie wpadł siostrze w oko.

A później Finn przeniósł świeżo upieczoną żonę przez próg małego domku, gdzie odtąd miała mieszkać. Nie puścił Nuali, póki nie wszedł na schody i nie położył jej delikatnie na łóżku. Walczył z mnóstwem malutkich guziczków, które zamykały ją w sukni, ale cały czas ją całował, dopóki się nie położyli i nie zaczęli się kochać.

Po tym wszystkim, co słyszała od koleżanek – że niby mężczyźni lubią to bardziej od kobiet – była zaskoczona, bo odkryła, że jej też się to podoba. Owszem, z początku trochę bolało, ale nagle ból przeszedł i pojawiły się cudowne nowe doznania.

Było wspaniale, po prostu idealnie, pomyślała rozmarzona, nim wreszcie zapadła w głęboki sen.

*

– I jak się powodzi nowej pani Casey?

Philip podniósł na nią wzrok, kiedy weszła ubrana w nową bluzkę z białej popeliny i długą szarą spódnicę z tak delikatnego materiału, że wcale nie gryzł jej w nogi. Została zaopatrzona również w parę nowych czarnych bucików i kilka wykrochmalonych na sztywno białych fartuchów.

– Dziękuję, dobrze – odparła. – A tobie?

– O, u mnie wszystko jak dawniej. Ale ty… Mój Boże, jaka pozytywna metamorfoza! Moja droga, w tym nowym stroju, z upiętymi włosami… Ma się wrażenie, że z dnia na dzień zmieniłaś się z dziewczynki w kobietę. Siadaj, proszę…

Nuala, okropnie zmieszana, usiadła. Choć Philip mówił to wszystko tak lekko, wiedziała, do czego pije.

– Pani Houghton twierdzi, że kok będzie przy mojej pracy bardziej odpowiednim uczesaniem – powiedziała.

– Ładnie ci w nim, ale przyznam, że wolałem, jak nosiłaś włosy rozpuszczone, opadające na ramiona. Na szczęście matka odpuściła ci czepek pielęgniarki. Powinienem być wdzięczny za małe łaski. Jak się udało wesele?

– Wspaniale. Wszystko wyszło tak dobrze, jak tylko można sobie wymarzyć.

– A twoi teściowie? Pochwalają wasz związek?

– Ojciec Finna zmarł, kiedy on był mały. A mama… matka – poprawiła się – to wspaniała kobieta. Wyszła ponownie za mąż kilka lat temu, jeszcze nim Finn wyjechał do seminarium nauczycielskiego. Mieszka dość daleko stąd. Przy Howe’s Strand w Kilbrittain.

– Mój Boże, bardzo cywilizowany układ – skwitował Philip. – Przynajmniej nie będziesz dzielić domu z teściową, jak to bywa w wielu irlandzkich rodzinach. Zawsze się zastanawiałem, czy moja droga rodzicielka zdołałaby polubić się z jakąś kobietą, którą postanowiłbym poślubić. Ale to już nie problem. Kto by mnie teraz chciał?

– Wiele panien, na pewno. Gdyby tylko cię poznały.

– Jesteś miła, Nualo, ale nie oszukujmy się. Nadaję się do gabinetu osobliwości, a nie do towarzystwa. Resztę życia spędzę dokładnie tu, gdzie teraz jestem. W każdym razie cieszę się, że widzę cię szczęśliwą. I przepraszam, że się tak rozklejam. Prawdę mówiąc, trudno mi nie zazdrościć… – Philip z trudem się opanował. – Szkoda, że coś tak zwyczajnego jak to przejście na inny etap życia nie będzie mi dane. Ale wyobrażam sobie, że dziś po tym wszystkim jesteś bardzo zmęczona. Pomyślałem więc, że dam ci trochę odpocząć od szachownicy i nauczę cię grać w tryktraka. Pudełko jest w tej samej szafce co szachy.

– Jak sobie życzysz – odparła Nuala, podeszła do komody i wyjęła pięknie wykończone drewniane pudełko pełne czarnych i białych okrągłych pionków. Pomyślała o Finnie w ich malutkim domu i po raz pierwszy żałowała, że musi być tu teraz z Philipem.

*

Nuala na zawsze zapamiętała cudowne pierwsze tygodnie po ślubie jako najszczęśliwszy okres swojego życia. Miała wrażenie, że to jakiś upojny sen. Budziła się w ramionach Finna i zostawała w nich jeszcze chwilę, nim schodzili na parter i jedli śniadanie. A potem Finn ruszał rowerem, by pomagać jej ojcu i jego sąsiadom w zbiorach, bo jeszcze nie zaczął się nowy rok szkolny. Tymczasem ona brała się za pranie dla ochotników z IRA, które przywoziła i zostawiała w malutkiej przybudówce jej przyjaciółka Florence. Kiedy Nuala już rozwiesiła wszystko do wyschnięcia na małym podwórku za domem, piekła chleb i ciasto do herbaty, po czym jechała do dworu, by spędzić popołudnie z Philipem. Wracała wieczorem. Jeśli Finn był w domu, a nie gdzieś w terenie, wypełniając obowiązki ochotnika, czekał na nią z gotową kolacją, którą sam przyszykował. Siadali razem do stołu i jedli przy świecach, a potem brał ją za rękę i prowadził na górę do łóżka.

Pokazał jej sposoby na zmniejszenie prawdopodobieństwa, by zbyt szybko pojawiły się dzieci. Zapewnił, że to tylko mały fortel, nie niezawodny sposób, więc nie naruszają żadnego boskiego prawa. Pełna poczucia winy, cieszyła się, kiedy pojawiały się kolejne miesiączki, choć matka zaczęła już popatrywać na nią podejrzliwie podczas mszy w Timoleague, na które chodzili z Finnem w niedziele. Zgodnie z rodzinną tradycją, później szli pomodlić się przy malutkich mogiłach czwórki dzieci, które straciła matka. Gdyby żyły, to byłoby jej rodzeństwo. Nualę ogarniało przerażenie na myśl, że można urodzić dziecko tylko po to, by zaraz umarło ci w ramionach. Uznała, że jak na razie ona i Finn postępują słusznie.

Przez cały ten czas trwały walki z oddziałami brytyjskimi. Pewnego wieczoru we wrześniu Finn, który wrócił po pracy w szkole znajdującej się naprzeciwko domu, ujął jej rękę ponad małym stołem, przy którym jadali.

– Mam wziąć udział w obozie szkoleniowym. Nie będzie mnie od piątku aż do późnego wieczoru w przyszłą niedzielę.

– Jak to… gdzie? Dlaczego? A co ze szkołą?

– Jeśli chodzi o to gdzie, to u O’Brienów w Clonbuigu, a dlaczego… Mówiłem ci już, że choć walczymy twardo, musimy lepiej przygotować naszych ludzi, jeśli mamy pokonać Anglików, a teraz jeszcze te twoje oddziały pomocnicze…

– Jakie moje, Finn?

– Wiem, nie to chciałem powiedzieć. Dzięki Bogu, że byliśmy przygotowani na przyjazd tych potworów. Dopiero co ściągnęło ich tu ze stu pięćdziesięciu, a jestem pewien, że to dopiero początek. Już terroryzują zwyczajnych Irlandczyków. Stacjonują w Macroom, ale najwyraźniej interesuje ich nasz teren. Wysyłają ciężarówki do wiosek, a potem każą ludziom wychodzić z domów i strzelają. Ustawiają wszystkich… nawet chorych i starców… pod ścianą, popychają ich karabinami, mężczyzn biją pasami do amunicji. – Finn ukrył twarz w dłoniach. – To dzikie bestie, wytrenowani żołnierze, przywykli do walk. Są tutaj, żeby za wszelką cenę rozgromić Irlandczyków. Żeby zmierzyć się z czarno-brązowymi, essexami i teraz tą bandą wszarzy, musimy przejść szkolenie. Poprowadzi je Tom Barry.

– Więc nie będzie cię cały tydzień?

– Tak. Dowództwo w Dublinie chce stworzyć elitarną grupę z wybranych najlepszych ochotników. Lotną kompanię. To oznacza, że nie będziemy należeć do żadnej konkretnej jednostki, będziemy działać wszędzie tam, gdzie to potrzebne.

– Ale, Finn, przecież ty jesteś nauczycielem, nie żołnierzem!

– No właśnie. Dlatego potrzebne mi to szkolenie, jeśli mam być przydatny. Wiesz, że jestem zręczny, silny i potrafię zarówno wydawać rozkazy, jak i ich słuchać. Mogę zrobić wiele dobrego dla sprawy. Pójdę przed nocą, a ty w poniedziałek rano idź do szkoły i powiedz dyrektorowi O’Driscollowi, że wymiotuję, coś mi jest i nie mogę być w pracy. A potem wróć do domu i pozaciągaj wszystkie te zasłonki, które poszyłaś. Jeśliby ktoś przyszedł i pytał o mnie, mów, że leżę i dalej jestem chory.

– A jeśli na wioskę najadą ci z oddziałów pomocniczych albo czarno-brązowi? Jeśli każą wszystkim wychodzić i stawać pod ścianą, ludzie zauważą, że cię nie ma.

– Wtedy powiedz, że jestem zbyt słaby, żeby mnie wyprowadzać, i módlmy się, żeby twój śliczny uśmiech zdziałał cuda i żeby nie wchodzili mnie szukać.

– A jeśli dowiedzą się o obozie?

– Tylko ci, którzy tam będą, i kobiety z Cumann na mBan w Kilbrittain są wtajemniczeni.

– Przyjadę tam w przyszłą niedzielę i pomogę.

– Nie, Nualo. Pójdziesz jak zwykle na mszę z rodzicami i powiesz wszystkim, że już mi lepiej i rano przyjdę do szkoły. Pamiętaj, jak dotąd nikt nas o nic nie podejrzewa i oby tak pozostało. Nie chodzi tylko o nas, ale też o nasze rodziny i innych, którzy ryzykują życie dla Irlandii.

– Och, Finn…. – Nuala przygryzła wargę. – Co ja tu będę robić w pustym domu bez ciebie?

– Na pewno dasz sobie radę, ale póki jestem, chodźmy na górę. Położymy się trochę wcześniej, dobrze?

Uśmiechnął się do niej.

*

– Coś mizernie dziś wyglądasz – zauważył Philip, kiedy usiadła na pokrytej adamaszkiem kanapie.

– To nic takiego. Mój mąż złapał jakąś infekcję, wymiotuje i przez pół nocy nie spałam, bo musiałam się nim zajmować – odparła tak spokojnie, jak mogła.

– Idealna żona, co? Mogłaś zostawić go samego?

– To się zaczęło wieczorem. Kiedy wychodziłam, nareszcie zasnął. Wątpię, żeby po południu chciał coś jeść.

– Miałem coś takiego w okopach. Od zepsutego mięsa z puszki. Kilka dni potwornie chorowałem, ale dzięki temu przez parę nocy mogłem podrzemać sobie w namiocie szpitala polowego. – Pokręcił głową, jakby chciał otrząsnąć się z tamtych wspomnień. – Piękna pogoda, prawda?

– Rzeczywiście… I pomyślałam, że to idealny dzień na spacer. Zgodzisz się? Bardzo cię proszę!

– Ale…

– Jeśli nie spróbujesz teraz, to pewnie nigdy. Przecież jesteś dzielnym żołnierzem, a to tylko zjazd na dół windą i do parku, na świeże powietrze. Philipie, proszę… zrób to dla mnie.

Popatrzył na nią. W jego jedynym oku widać było gamę sprzecznych emocji. Wreszcie skinął głową.

– Wygrałaś, zrobię to dla ciebie. Możesz zawieźć mnie do oddzielonego od reszty ogrodu mojej matki, z boku domu. Tam nikt nie powinien nam przeszkadzać.

– Dziękuję. – Z trudem powstrzymywała łzy. Finn był daleko, rano musiała nakłamać w żywe oczy dyrektorowi O’Driscollowi w szkole, a na dodatek strasznie się bała, że we dworze odkryją jej podstępne zamiary. W efekcie miała nerwy w strzępach. – Zadzwonię i dam znać pani Houghton, że zjeżdżamy na dół.

Pomogła Philipowi włożyć tweedową marynarkę, którą pokazał jej w szafie, a potem upierała się, by narzucił szalik, na wypadek gdyby wiało.

– Na Boga, Nualo, w taki dzień jak ten przeziębienie mi raczej nie grozi.

– Ale lepiej uważać. No to teraz nałożę ci kapelusz.

– Podwieziesz mnie do lustra, zanim zjedziemy?

Nuala spełniła polecenie.

– Patrz, z szalikiem i kapeluszem przekrzywionym na bakier prawie nic nie widać, prawda?

– Tego bym nie powiedział, ale dobrze, przykryj mi pledem nogi, a właściwie nogę, i ruszajmy, miejmy to już za sobą.

Rozległo się pukanie do drzwi i Nuala je otworzyła. Na progu stała pani Houghton.

– Winda otwarta i uprzedziłam resztę służby, żeby wszyscy trzymali się z dala od frontowego holu i ogrodu lady Fitzgerald – oznajmiła.

– Jedziemy? – spytała Nuala.

– Skoro już muszę… – mruknął Philip. Jego głos był stłumiony przez wełniany szalik, w który wtulił głęboko twarz.

Nuala popchnęła fotel po korytarzu.

– Dobrze – rzuciła gospodyni. – Ja już się nie zmieszczę, więc spotkamy się na dole. Naciśnij guzik z literą P, a ja zamknę kratę.

– Jeszcze nigdy nie jechałam windą – powiedziała Nuala. – To będzie jak latanie!

– Chyba kiedy będziemy wracać na górę… – zauważył sceptycznie Philip.

Drzwi z metalowej kraty zamknęły się za nimi, winda lekko drgnęła i z warkotem ruszyła na dół. Nuala patrzyła, jak twarz pani Houghton znika z pola widzenia. Pięć sekund później nastąpiło gwałtowne zatrzymanie. Nuala obróciła się i zobaczyła za kratą wejściowy hol.

– To cud, Philipie! Wylądowaliśmy. Co mam teraz robić?

– Chyba otworzyć tę klatkę.

Znalazła zasuwkę i popchnęła. Z drugiej strony nadchodziła już pani Houghton.

– Gotowe. Jeszcze moment i będziemy na świeżym powietrzu – powiedziała Nuala.

Kiedy jechali przez hol, zobaczyła, że Philip jeszcze głębiej zapadł się w fotelu inwalidzkim. Szerokie drzwi frontowe były otwarte. Gospodyni wskazała na rampę.

– Nie jest stromo, ale trzymaj mocno fotel – upomniała Nualę.

– Świetnie. – Dziewczyna zachichotała. – Nie chcielibyśmy, żebyś poleciał przez ogród jak z procy, co? A teraz dokąd?

– Odprowadzę was, dobrze? – zaproponowała pani Houghton.

– Nie ma potrzeby, jestem pewien, że Nuala nie dopuści do tego, żeby coś mi się stało – odparł Philip. – No to dalej, ruszajmy!

Nuala popchnęła fotel po brukowanej dróżce i doszła do ogrodu z boku domu. Tam ścieżka biegła między zadbanymi klombami pełnymi róż i mieniących się kolorami nieznanych Nuali kwiatów. Dotarli do położonego w centrum placyku z okrągłą ozdobą pośrodku.

– Och, Philipie! Ten ogród to najpiękniejsze miejsce, jakie w życiu widziałam! – zachwyciła się Nuala, zatrzymując fotel. Obróciła się dokoła, żeby się przypatrzeć.

– To duma i radość mojej matki – powiedział Philip. – Choć mamy ogrodników, ona spędza tu wiele godzin na kolanach, sadząc różne gatunki roślin, które ojciec przywozi jej z podróży. Dawniej siadywaliśmy tu z nią na ławce, a ona mówiła mi, jak się nazywają.

– W każdym razie tu nie musisz się martwić, że ktoś cię zobaczy. Tyle dokoła drzew i krzewów, że z zewnątrz nic nie widać. Prawdziwy tajemniczy ogród.

– Matka zawsze tak o nim mówi. Wydaje mi się, że często chowa się tu przed ojcem.

– A co to jest? – Nuala wskazała na metalową ozdobę na cokole pośrodku placyku.

– Zegar słoneczny. Zanim mieliśmy inne zegary i zegarki, ludzie w ten sposób orientowali się, jaka jest pora dnia. Kiedy słońce wschodzi i wędruje ku zachodowi, po cieniach można poznać, czy to południe, czy zbliża się wieczór. Matka mawia, że gdy słońce się zniża, czas na gin z tonikiem albo whiskey. – Zaśmiał się, unosząc twarz do słońca. – Dobry Boże. Jakie to przyjemne. Zawieź mnie bliżej ławki, to będziesz mogła usiąść obok mnie.

Zostali w ogrodzie dłużej. Philip głównie milczał. Po prostu cieszył się, że jest na świeżym powietrzu. Nuala myślała o tym, że dla niej wyjście z domu zawsze oznaczało pracę. W jej rodzinie bardzo rzadko zdarzały się chwile, kiedy po prostu siedzieli i nic nie robili.

Nagle usłyszeli jakiś szelest i kroki na kamiennej ścieżce.

– Kogo tu niesie, u licha?! Myślałem, że pani Houghton ich uprzedziła…

– Philip, kochanie, to tylko ja.

Zza krzewów wyłoniła się lady Fitzgerald. Nuala natychmiast poderwała się z ławki i lekko dygnęła.

– Siadaj, Nualo. Wpadłam tylko zobaczyć, jak się ma mój syn.

– Doskonale, mamo, dziękuję.

Lady Fitzgerald podeszła od przodu do fotela inwalidzkiego, przyklękła i ujęła dłonie Philipa.

– Kochanie, tak się cieszę, że zdecydowałeś się wreszcie wyjść. Jak ci się podoba mój ogród?

– Jest naprawdę piękny. Widzę, że przez te lata bardzo go wzbogaciłaś.

– Zajmowałam się nim, kiedy byłeś na froncie. To mi pomagało oderwać na trochę myśli od wojny. Nualo, nie masz nic przeciwko temu, żebym obwiozła Philipa po moim królestwie? Chcę mu pokazać, jak obsadziłam granice ogrodu. Kochanie, widzisz te kępy fioletowych kwiatów? To Hydrangea aspera, a tam, trochę dalej, Rosa moyesii, żeby zyskać plamę szkarłatu. A dalej moje Callistemon linearis, które przypominają różowe szczoteczki. Sadziłam je lata temu, pamiętasz? Nie byłam pewna, czy się tu przyjmą, ale jak widzisz, nie tylko się przyjęły, ale też bujnie rozrosły.

Nuala siedziała, ciesząc się widokiem matki z synem w ogrodzie. Dziwiła się trochę, czemu jak dotąd nigdy nie spotkała sir Reginalda. Tylko kilka razy udało się jej z okna na górze dostrzec witającego gości tęgiego mężczyznę o sumiastych siwych wąsach. W głosie Philipa wyczuwała zawsze jakiś chłód, kiedy o nim wspominał. Najwyraźniej nie byli sobie zbyt bliscy.

Gdy lady Fitzgerald wróciła z synem do ławki, Philip ziewnął.

– Może czas już zabrać go na górę, moja droga – powiedziała. – Świeże powietrze musiało cię zmęczyć, Philipie. A właśnie… ojciec pojechał do Londynu spotkać się z budowniczymi. Odnawiamy dom przy Eaton Square. Zamontują porządne łazienki i linię telefoniczną. Pomyślałam, że później przyjdę do ciebie na górę i zjemy razem kolację. Co oznacza, że możesz wcześniej wyjść, Nualo. Sama pomogę Philipowi się położyć.

– Dziękuję, lady Fitzgerald.

– Zawieziesz go teraz z powrotem? – spytała. – Niestety, mam trochę listów do napisania.

Na piętrze Nuala podprowadziła fotel inwalidzki do łazienki, a potem razem z Philipem wypili herbatę i zjedli podwieczorek. Zobaczyła, że zrobił się bardzo śpiący.

– Może dajmy dziś spokój grze w szachy – zasugerowała. – Posiedzisz sobie spokojnie i odpoczniesz?

– Przyznam, że ta wycieczka nieco mnie wyczerpała. A pomyśleć, że parę lat temu chodziłem z pięćdziesiąt kilometrów jednym ciągiem przez okopy i pola Francji. W takim razie może mi poczytasz?

To była chwila, której Nuala najbardziej się obawiała, odkąd pojawiła się we dworze Argideen.

– Spróbuję, ale nie jestem pewna, czy uda mi się sprostać twoim oczekiwaniom.

– Ale umiesz czytać?

– O tak. Pisać też, ale czytanie na głos to… – Nuala urwała. Już miała zacząć tłumaczyć, że w domu mają książki jedynie po gaelicku. Ale Philip pewnie by się oburzył, więc w porę ugryzła się w język.

– Nie szkodzi. Zaczniemy powoli. Tam jest tomik poezji Wordswortha. – Wskazał ręką.

Odwróciła się do półki stojącej przy drzwiach.

– Trzecia półka, trochę w lewo. Szukaj na „Word…”.

Nuala znalazła oprawiony w skórę cienki tomik i przyniosła Philipowi.

– Wordsworth to bardzo słynny angielski poeta – wyjaśnił. – Najbardziej znany jego wiersz ma tytuł Żonkile. Znasz te kwiaty?

– Nie.

– Są ładne i można zobaczyć je wiosną w naszym ogrodzie. Przypominają żółte trąbki z pomarańczowymi obwódkami. A teraz spróbuj przeczytać mi ten wiersz.

Wzięła książkę i spojrzała na stronę, którą wybrał. Poczuła się znów jak w szkole, kiedy wywoływano ją do tablicy i musiała czytać coś na głos.

– Dobrze, postaram się, ale…

Nabrała powietrza.

Błąkałem się samotny jak chmura

Płynąca ponad dolinami i omia…¹ hm…

– Czytaj dalej, świetnie ci idzie.

Sześć wersów dalej Nuala miała chęć cisnąć tę głupią książkę do kominka, bo tak się przez nią wygłupiła.

– Mówiłam ci, że czytanie na głos nie należy do moich ulubionych zajęć. Zwłaszcza jeśli chodzi o takie wzniosłe, wyszukane słowa, jakich używa wasz Wordsworth. Lepiej by mi szło, gdyby to była Biblia albo opis anatomii, albo chorób, które znam z kursów pielęgniarskich.

– Dobrze jest mieć jakieś wyzwanie. Ty mnie dziś do tego zmusiłaś i je podjąłem, prawda?

– Racja. A teraz odgrywasz się na mnie za to, że wywlokłam cię do ogrodu?

– Tak. Ale bardzo się cieszę, że to zrobiłaś. Ty też kiedyś będziesz zadowolona z czytania. Wystarczy odważyć się i spróbować. Może zabierz sobie tę książkę do domu i przyjrzyj się temu wierszowi? Jutro pomogę ci, jeśli wymowa jakichś słów sprawi ci trudność. I naprawdę dziękuję, że mnie namówiłaś na wyjście z domu. A może poczytaj sobie inne wiersze? Ja się chwilę zdrzemnę.

Oczy Philipa nadal były zamknięte, kiedy godzinę później rozległo się ciche pukanie do drzwi i do pokoju weszła lady Fitzgerald.

Nuala przyłożyła palec do ust.

– Mój ukochany syn najwyraźniej padł ze zmęczenia – powiedziała matka Philipa. – Miał więcej emocji w ostatnich godzinach niż przez ten cały rok, odkąd wrócił do domu. Naprawdę nie wiem, jak ci dziękować za to, że przekonałaś go do wyjścia. Powiedział, że to tylko twoja zasługa. Jestem ci bardzo wdzięczna. Proszę. – Wcisnęła jej w dłoń monetę. – Wiem, że niedawno wyszłaś za mąż, potraktuj to jako mały prezent ode mnie, tylko, proszę, nie mów o tym nikomu z tutejszej służby.

– Dziękuję, lady Fitzgerald, ale naprawdę nie trzeba.

– Może wracaj już do domu, do męża, a ja pomogę Philipowi się położyć?

– Dobrze. Dziękuję.

*

– Podobno udało ci się namówić młodego pana do wyjścia. – Lucy, pomoc kuchenna, uśmiechnęła się do Nuali, gdy ta, przebrana już w domową sukienkę, szła przez kuchnię do tylnego wyjścia. – Wszyscy o tym mówią, prawda, Maureen?

– Rzeczywiście. Aż się zastanawiam, co takiego Nuala musiała robić tam na górze, żeby przekonać panicza. – Maureen obróciła się na pięcie i pomaszerowała do frontowych drzwi.

Nuala, oniemiała ze zdumienia, spojrzała na Lucy.

– Czy ona naprawdę powiedziała to, co mi się zdaje? – szepnęła.

– Niestety, ale nie zwracaj uwagi na tę jędzę. Wszyscy wiemy, że straciła męża w Wielkiej Wojnie, poroniła, ale w końcu to nie powód, żeby być tak wredną.

– W zeszłym tygodniu przyczepiła się do mnie – wtrąciła kucharka, pani O’Sullivan. – Powiedziała, że moja waga źle wpływa na to, jak pracuję. – Pokręciła głową z niesmakiem. – Odparowałam krótko, czy widziała kiedyś chudą kucharkę. – Roześmiała się. – Kto miałby zaufanie do takiej? Nie przejmuj się, Nualo, ona zazdrości, że młody pan i lady Fitzgerald cię lubią.

Nuala pożegnała się, ale jeszcze wsiadając na rower, kipiała ze złości. Pod dębem dała upust frustracji.

Ta wiedźma wie, że jestem świeżo po ślubie! Jak może myśleć, że ja tam, na górze, wykorzystuję swoje wdzięki, by do czegoś przekonywać Philipa? Jezu Chryste! Jestem jego pielęgniarką, to byłoby jak…

Sama myśl była tak okropna, że Nuali zabrakło słów. Z wściekłości pokonała resztę drogi dwa razy szybciej niż zwykle. Już opierała rower z boku domu, kiedy jak spod ziemi pojawiła się przy niej starsza sąsiadka, pani Grady.

– Twój mąż jest chory, Nualo? Słyszałam, jak mówili o tym w miasteczku.

– Prawda, nie czuje się najlepiej.

– Od kiedy wyszłaś, nie słyszałam, żeby się ruszał. Pukałam do drzwi i zaglądałam frontowym oknem, ale zasłony są zaciągnięte.

– Pewnie odsypiał noc. Zaraz pójdę do niego i sprawdzę.

– Jeśli jest aż tak chory, nie powinien zostawać sam, kiedy idziesz do pracy – trajkotała. – Z przyjemnością będę do niego zaglądać po południu, żeby zobaczyć, czy czegoś potrzebuje, póki nie wrócisz.

– To bardzo miło z pani strony. I oczywiście skorzystam z propozycji, jeśli nie będzie mu lepiej.

– Koniecznie – powiedziała pani Grady, gdy Nuala otwierała drzwi. – Może chcesz, żebym z tobą weszła? Na wypadek gdyby…

– Zawołam panią, jeśli byłby jakiś problem. Dobranoc i jeszcze raz dziękuję.

Nuala zamknęła za sobą drzwi. Bardzo chciałaby je zaryglować, ale wiedziała, że to by zaniepokoiło wścibską sąsiadkę. Uznałaby to za podejrzane. Zerknęła przez zasłony we frontowym oknie. Pani Grady nadal kręciła się w pobliżu. Nuala westchnęła i poszła na górę do sypialni. Rozsunęła zasłony i otworzyła okno.

– Żyje, wszystko w porządku, pani Grady. Niech się pani nie martwi. Dobranoc.

Zamknęła okno, zaciągnęła zasłony i usiadła na łóżku. Wiedziała, że to będzie długi tydzień.

*

Zgodnie z obietnicą, Finn wrócił do domu przed świtem w następny poniedziałek. Starał się nie hałasować; nawet nie usłyszała, jak otwierał tylne drzwi.

– Finn! Och, Finn! Jesteś! Cały i zdrowy!

– Owszem. – Rozebrał się i położył obok niej. – Wybacz, pewnie śmierdzę, jestem spocony, brudny… To był długi, ciężki tydzień.

– Ale przeżyłeś.

– Tak. Chodź do mnie.

Wyciągnął rękę, by ją przygarnąć, a Nuala położyła mu głowę na piersi.

– Kto brał w tym udział? – spytała. – Co robiłeś? Były jakieś naloty…

– Nualo… padam. Muszę się trochę…

Oczy mu się zamknęły, ale ona leżała, nie śpiąc. Rozkoszowała się jego ciepłem, nasłuchując równego bicia jego serca. Ogromnie jej ulżyło, że ma znów Finna w domu. Codziennie ktoś z miejscowych pukał do jej drzwi, by zapytać o męża. Doradzali jej, że może powinna wezwać lekarza, skoro mu się nie poprawia, i martwili się, że to może być zaraźliwe. Pojechała rowerem do Timoleague, by odwiedzić Hannah w zakładzie krawieckim, i powiedziała jej, że sąsiedzi zaczynają coś podejrzewać.

– Wiem, co może powodować wymioty, ale nie jestem pewna, jak najlepiej usprawiedliwić jego chorobę.

– Idź do aptekarza. Pracuje tam Susan, jej możesz zaufać – szepnęła siostra. – Poproś ją o jakieś proszki, bo Finn czymś się zaraził i wymiotuje. Jestem pewna, że podsunie ci jakąś mądrą nazwę na takie dolegliwości.

Nuala poszła za radą siostry, a Susan przyjechała do niej później rowerem, żeby osobiście „zobaczyć chorego”. Jej pojawienie się i to, że Nuala mogła teraz wszystkim mówić o gastroenteritis, grypie żołądkowej, męża, nie skompromitowały jej jako kucharki, a uspokoiły sąsiadów. Poza tym Hannah – która miała pomagać kobietom gotującym dla mężczyzn na obozie szkoleniowym w Kilbrittain – też wzięła „chorobowe” w pracy, co wsparło mit o krążącej zaraźliwej chorobie.

Najbardziej zwariowane w tym wszystkim było to, że pani Grady i pozostali sąsiedzi tylko przyklasnęliby Finnowi, gdyby znali prawdę. Ale ta wiedza narażałaby ich wszystkich na niebezpieczeństwo.

Moje życie to wieczne kłamstwo, pomyślała Nuala, nim wreszcie zapadła w niespokojny sen.

*

O siódmej musiała obudzić Finna. Przygotowała mu herbatę i owsiankę i zaniosła na tacy do łóżka.

– Dasz radę już dziś pójść do szkoły? – spytała.

– Nie mam wyboru, prawda?

– Tak. Wszyscy o ciebie pytali, martwili się, jak się czujesz. Powinieneś się pokazać. Jak ci minął ten tydzień?

– Trzeba przyznać, że to było porządnie zorganizowane. Podzielono nas na zespoły i przeszkolono, jak działać, kiedy w każdej chwili można się spodziewać ataku wroga. Uczyliśmy się posługiwać granatami Millsa, potem trenowaliśmy strzelanie z nowymi karabinami Lee-Enfield. Nawet spaliśmy z bronią. Kiedy ogłaszano alarm i któryś z nas nie był gotów dość szybko, musieliśmy powtarzać wszystko od początku. Na zmiany obejmowaliśmy dowodzenie, a wieczorami, po herbacie, zbieraliśmy się w stodole na wykłady albo mieliśmy ćwiczenia pisemne.

– Brzmi poważnie. Jesteście pewni, że nikt was tam nie wytropił? Ta farma leży niedaleko kwatery czarno-brązowych w Kilbrittain.

– Oddziały z Bandon i Kilbrittain rozesłały czujki. Świetnie się spisali, ochraniając nas. Wszyscy wiedzieliśmy, że jeśli usłyszymy umówione gwizdanie, to znaczy, że nadciąga wróg. Na szczęście nic takiego się nie zdarzyło. Wiele czasu spędzaliśmy w terenie. Uczyliśmy się, jak najlepiej wykorzystywać naturalne kryjówki i maskować się, jak cicho posuwać się naprzód, jak trzymając się razem, podkradać się i osaczać patrol na drodze.

– Przynajmniej teraz będziecie gotowi, w razie gdyby nas zaatakowali – powiedziała.

– Tyle tylko, że to my będziemy atakować. Nie możemy siedzieć z założonymi rękami i jedynie się bronić. Trzeba zorganizować więcej akcji zaczepnych z naszej strony, jeśli mamy odnieść sukces. Przedyskutowaliśmy wiele planów, które wkrótce wprowadzimy w życie. Będę musiał brać częściej wolne w szkole, żeby walczyć dla sprawy w najbliższych miesiącach.

– Jak, Finn? Masz świetną pracę jako nauczyciel. Chyba nie myślisz o tym, żeby ją rzucić?

– Nie, oczywiście, ale w razie potrzeby powiem dyrektorowi O’Driscollowi, że należę do lotnego oddziału. Może moja „choroba” to coś poważniejszego i będę musiał poświęcić trochę czasu na rekonwalescencję, rozumiesz…

– No, taki blady i wychudzony, z czerwonymi oczami na pewno dziś rano pasujesz do roli. – Nuala westchnęła. – Jesteś pewien, że dyrektorowi można zaufać?

– Tak. Chce odzyskać wolną Irlandię tak samo jak ja i często mówił, że gdyby był młodszy, sam dołączyłby do walczących ochotników. Muszę mu wierzyć.

Finn dojadł ostatnią łyżkę owsianki.

Nuala siedziała, patrząc na niego.

– Wiesz, że jestem równie oddana sprawie jak ty – odezwała się po chwili. – Ale jeśli jest groźba, że przez to cię stracę, to wolałabym już nawet wsiąść na statek, popłynąć do Ameryki i tam zacząć nowe życie. A wiesz, jak bardzo boję się wody.

Finn wyciągnął dłoń, by pogładzić jej twarz.

– Wiem, kochanie. Tylko że tę walkę musimy wygrać, bez względu na koszty. O… zanim zapomnę… Tom Barry pytał, czy widziałaś ostatnio we dworze majora Percivala?

– Podjeżdżało kilka eleganckich automobilów, ale Philip nie wspominał o nikim z gości od czasu wizyty generała Stricklanda.

– Percival to łajdak, którego chcemy dopaść w pierwszej kolejności. I będziemy go mieli, zobaczysz. Tom Barry rozpuścił wici w Bandon. Trzeba śledzić każdy krok tego kata. Kiedy tylko będziemy znać jego zwyczaje…

– Spróbujecie go zastrzelić? – Popatrzyła na męża przerażona. – Matko Boska… Zamordujecie go?

– Na wojnie to nie morderstwo. Ale muszę już iść do szkoły.

– Będziesz w domu, kiedy dziś wrócę? – spytała, patrząc, jak wkłada elegancką koszulę, spodnie i wiąże krawat.

– Uzgodniliśmy, że wszyscy musimy przez ten tydzień trochę odpocząć, ale… Nic już nie mogę obiecywać. I pamiętaj, żeby rozpowiadać, jak to nadal nie czuję się całkiem dobrze po chorobie. I że się tym martwisz. Pa, kochana, do zobaczenia.

*

– Wyjdziemy dziś na spacer i posiedzimy trochę w ogrodzie? – spytała tego dnia Philipa.

Właśnie przeczytała wybrany wiersz Wordswortha i ocenił, że zrobiła to „bezbłędnie”.

– Nie. Do ojca przyjeżdża ten upiorny major Percival. Matka i ja go nie znosimy. To arogancki idiota, gdybyś chciała wiedzieć. Najgorszy typ z tutejszych Anglików.

– Znasz go?

– Nie, ale matka mówi, że gdyby tylko mógł, najchętniej wybiłby co do nogi wszystkich Irlandczyków i Irlandki. Nigdy tu nie mieszkał, nie rozumie, jak bardzo jesteście potrzebni, bo kto by nam pomagał w domach, uprawiać ziemię, prowadzić hodowlę? Nie pojmuje, że jeszcze kilka lat temu wszyscy dogadywaliśmy się tu całkiem dobrze. Jak ty i ja, prawda?

– Racja.

Choć Nuala wiedziała, że Philip nie miał nic złego na myśli, fakt, że uważa wyższość Anglików za prawo nadane przez Boga, bardzo ją rozdrażnił.

– To jak, schodzimy do ogrodu, czy nie? – spytała szorstko.

*

– Dzisiaj we dworze był major Percival.

Siedzieli z Finnem naprzeciwko siebie przy stole i jedli. Mąż popatrzył na nią.

– Widziałaś go? Słyszałaś, co mówił? – zapytał.

– Nie, Philip nie zgodził się wyjść, nie chciał, żeby major go zobaczył. Za bardzo wstydzi się tego, jak wygląda.

– Spróbuj wybadać, o czym tamci dwaj rozmawiali. Koniecznie. Major Percival to cel numer jeden i jak to się mówi, jest pod obserwacją.

– Postaram się, Finn, ale Philip nigdy się z nim bezpośrednio nie spotkał. Wie co nieco tylko z tego, co powtarza mu matka. Ojciec prawie się z nim nie kontaktuje.

– Może wstydzi się syna, który, jak mówisz, jest tak bardzo oszpecony.

– Niewykluczone. A jak tam było dziś w szkole? Rozmawiałeś z dyrektorem?

– Tak. Po lekcjach poszliśmy do pubu się napić. Obsługiwał nas Christy i pilnował, żeby nikt nas nie podsłuchał.

– I?

– O’Driscoll obiecał, że będzie mnie kryć. W Timoleague jest jakiś lekarz, którego zna. Wspiera nas, ochotników. Dyrektor wyśle go jutro do mnie, by w miasteczku widzieli, że odwiedził mnie prawdziwy doktor, więc to musi być coś poważnego. – Finn uśmiechnął się blado do żony, wziął ją za rękę i ścisnął. – Przetrwamy to, Nualo, na pewno. Dla naszych dzieci nadejdą lepsze dni.

– O tak, ale kiedy oboje robimy te uniki i mieszkamy w miejscu, gdzie każdy wtyka nos w nasze sprawy… to niebezpieczne, Finn, bez dwóch zdań.

– No ale dziś wieczorem jesteśmy tu razem. Żyjmy chwilą, kochanie. To jedyna metoda.

*

Ponieważ następnego popołudnia nie było gości, Philip chętnie zgodził się, żeby Nuala znów zabrała go do ogrodu. Uznała, że czas go docisnąć w drugiej sprawie, która mogłaby pomóc w rehabilitacji.

– Philipie?

– Tak?

Siedział w fotelu inwalidzkim obok niej. Z zamkniętymi oczami napawał się cudowną wonią kwiatów.

– Zastanawiałam się… – zaczęła.

Otworzył oczy i spojrzał na nią.

– To nigdy nie wróży nic dobrego. Co tym razem dla mnie szykujesz? Mam przepłynąć rzekę Argideen? Albo pogalopować na jednym z ogierów ze stajni?

– O nie, na razie nic tak wymagającego. Tyle że… wiesz, patrzę na tę twoją protezę rzuconą w kąt sypialni i zastanawiam się, dlaczego nigdy jej nie zakładasz. Gdybyś to zrobił, mógłbyś stanąć i przejść się obok mnie, a nie siedzieć wiecznie w tym fotelu, którego tak nie znosisz.

– Odpowiem krótko i prosto. Kiedy lekarz poprzypinał ją do tego, co zostało z mojego kolana, i upierał się, żebym wstał i spróbował utrzymać na niej swoją stosunkowo niezbyt wielką wagę, ból był niemal równie straszny, jak po wybuchu miny. Tak naprawdę może nawet ostrzejszy, bo byłem w pełni przytomny. Więc odpowiedź brzmi: Nie.

– Mówisz, że przymierzyłeś ją tylko raz?

– Tak. I zdecydowałem: nigdy więcej.

– Ale… przecież rana po amputacji już się zagoiła. Może była wtedy, kiedy lekarz kazał ci stanąć, jeszcze za świeża? To oczywiste, że cię potwornie zabolało. Sądzę, że teraz byłoby inaczej. Wyobraź sobie, jak by to było, gdybyś mógł znowu chodzić! Być niezależny! Czy to nie byłoby wspaniałe?

– Wspaniale byłoby też, gdyby człowiek mógł latać na Księżyc, ale to niemożliwe. Dasz mi wreszcie spokój, żebym mógł nacieszyć się siedzeniem w ogrodzie?

Nuala wiedziała już, jaki jest Philip, i znała jego upór zbyt dobrze, żeby drążyć dalej temat. Musiała pomówić z nim jeszcze o czymś innym i kiedy wrócili na górę, zdobyła się wreszcie na odwagę, żeby go zagadnąć.

– Twój ojciec był zadowolony z wczorajszej rozmowy z majorem Percivalem? – spytała, gdy Maureen przyniosła im podwieczorek i rozstawiała talerzyki.

– Nie wiem, czy ktokolwiek może naprawdę lubić towarzystwo tego człowieka. Matka mówiła mi jednak coś, co powiedział ojciec. Podobno major jest przekonany, że śledzą go ci z IRA. Zauważył delikatny ruch firanek w domach naprzeciw koszar, ilekroć przechodzi obok nich w drodze na kolację. Sądzi, że IRA planuje na niego zamach. Jak mówił ojcu, zamierza wysłać swoich ludzi, by przeszukali wszystkie domy w Bandon i znaleźli winnych. Dziękuję, Maureen, możesz już nas zostawić – zwrócił się do pokojówki. – Herbatę naleje Nuala.

Nuala z całych sił starała się opanować drżenie rąk, kiedy to robiła.

– Gotowe.

Podała filiżankę Philipowi, a potem sama wzięła spory łyk herbaty. Konała z głodu, bo znów nie jadła lunchu, ale czuła, że jeśli tylko cokolwiek weźmie do ust, to zwymiotuje.

– Dziwnie wyglądasz. Nic ci nie jest? – spytał Philip.

– Wszystko w najlepszym porządku. Nie mogę się już doczekać, kiedy zaczniemy grać.

*

Wieczorem wyszła z dworu Argideen i popedałowała do dębu, gdzie zatrzymała się w rozterce, niepewna, komu najpierw zawieźć tę wiadomość, żeby jak najprędzej trafiła do ludzi obserwujących majora Percivala. W końcu zdecydowała się na Christy’ego, pracującego w pubie naprzeciw jej domu, i pognała jak szalona do Clogagh.

Wpadła do domu i napisała krótką wiadomość, a potem pobiegła przez drogę do pubu. Pozdrowiła kilku miejscowych, pochylonych nad szklanicami przy stołach, i przysiadła przy barze, gdzie Christy nalewał whiskey.

– Witaj, Nualo – powitał ją. – Co ty tu robisz tak późno? Chyba nie zaglądnęłaś tu, żeby się napić whiskey? – zażartował.

Tego wieczoru sczesał do tyłu ciemnobrązowe, gęste włosy. Popatrzyła w jego poważne ciepłe oczy.

– Cielak nam utknął i nie chce się urodzić, potrzebujemy natychmiast twojej pomocy. – Nuala użyła zdania, które wymyślili w rodzinie, na wypadek gdyby działo się coś złego.

– Dobrze. Pogadam z Johnem. Na pewno zwolni mnie wcześniej, bo nie ma zbyt wielkiego ruchu.

Popatrzył na jej dłoń przesuwającą się po kontuarze w jego kierunku. Położył na niej swoją i ścisnął ją lekko, po czym Nuala cofnęła rękę.

– Mam nadzieję, że cielę przeżyje – rzuciła, ruszając z powrotem między stolikami.

Serce jej waliło. Wracając do domu, kilka razy głęboko odetchnęła.

– Co się stało? Po co biegłaś do pubu? – zapytał Finn, mieszając zupę w garnku nad ogniem.

– Major Percival podejrzewa, że jest śledzony – powiedziała zdyszana. – Wiem od Philipa, że zamierza przewrócić do góry nogami każdy dom w Bandon, by znaleźć winnych. Zorientował się, że nasi na niego polują.

Ulżyło jej trochę, że wreszcie jest w domu i może to z siebie wyrzucić po trzech godzinach starań, by zachowywać się normalnie przy Philipie. Stwierdził, że grała w szachy jak trzyletnie dziecko, i prawdę mówiąc, miał całkowitą rację.

– Słyszałem już o rewizjach w Bandon, ale nie, że oni coś wiedzą o naszych planach – powiedział Finn. – Trzeba dać znać ludziom.

– Zaniosłam już wiadomość Christy’emu. Pojedzie konno do Charliego Hurleya, a ten przekaże to do Bandon.

– Dobra robota. – Finn się uśmiechnął. – To warte wszystkich tych godzin przy szachach, skoro może uda się nam oszczędzić paru chłopakom tortur i więzienia.

– Jeśli zdążymy ich uprzedzić.

– Racja… jeśli zdążymy.

15

Tej nocy nic się nie wyjaśniło. Rano też nie. Finn, nim wyszedł do szkoły, pocieszył Nualę porzekadłem „Brak wiadomości to dobra wiadomość”, ale ona nadal była cała w nerwach.

Chciała mieć pewność, że Tom Barry – który, jak w zaufaniu zdradził jej Finn, kierował zespołem obserwujących Percivala w Bandon – odebrał ostrzeżenie na czas, by zdążyli się wycofać i uciec.

– Jezu – wysapała, pedałując do dworu. – Jestem zwykłą córką farmera, nie nadaję się do takich akcji.

W kuchni, wstrzymując oddech, skinęła głową Lucy i ruszyła na górę do Philipa. Dopiero kiedy obrócił się z fotelem, by powitać ją półuśmiechem, nieco się uspokoiła.

– Witaj, Nualo – rzucił. – Wyglądasz tak, jakbyś wdrapała się na Ben Nevis. Siadaj i złap oddech.

Usiadła chętnie, zastanawiając się, czym jest to Ben Nevis.

– Dziś wolałbym, żebyś ty mnie czegoś nauczyła – powiedział. – Odświeżyłoby to nam głowy, zanim znów rozegramy partię.

Uradowana, że najwyraźniej jej nie zdemaskowano, uśmiechnęła się.

– Co masz na myśli?

– Czy są jakieś irlandzkie gry, w które moglibyśmy pograć? Choć uprzedzam z góry, że hurling i gaelicki futbol w moim przypadku odpadają. Jest może coś planszowego?

Zastanawiała się chwilę.

– Będę z tobą szczera – odezwała się w końcu – my nie mamy zbyt wiele czasu na takie rzeczy jak szachy. Mężczyźni czasem grają w karty albo urządzają sobie zawody w piciu, ale…

Philip się zaśmiał.

– W okopach zabawialiśmy się podobnie. To alkohol bardziej niż cokolwiek innego pomagał nam przetrwać. Niestety, wątpię, by zawody w piciu herbaty Darjeeling były równie emocjonujące.

Nuala się zamyśliła. Chciała mu podsunąć coś, czego nie poznał w swoim angielskim świecie, który nie wykraczał daleko poza granice tej posiadłości.

– Czasami zimą ojciec dla zabicia czasu opowiadał nam irlandzkie baśnie. Moja siostra Hannah zawsze lubiła straszne historie o pukach, które przybierają postać ogromnych ciemnych koni.

– O duchach lepiej nie rozmawiajmy. – Philipa przebiegł dreszcz. – Ale wiem, że wy, Irlandczycy, wierzycie we wróżki i macie o nich mnóstwo legend.

– To część naszej tradycji, wyrastającej z tej ziemi, z otaczającej nas natury… Myślę, że spodobałby ci się Finvarra, król elfów. Mój Finn ma po nim imię, a ja po Nuali, ich królowej.

Nie mogła nie zauważyć lekkiego skrzywienia w kąciku ust Philipa, które pojawiało się zawsze, kiedy wspominała o mężu.

– No to może uracz mnie opowieścią o królu Finnie i królowej Nuali – poprosił z ironicznym uśmiechem.

Zaczęła więc mówić mu o tym, jak to ich imiennicy rządzili krainą duchów – albo podziemnym ludem, jak nazywano ich ściszonymi głosami. To były potężne istoty, żyjące blisko świata ludzi, czające się pod magicznymi wzgórzami i przy kamiennych kręgach, czyhające na zbłąkanych wędrowców, których porywał wszechwładny Finvarra.

– Tak jak twój Finn porwał ciebie? – wtrącił uszczypliwie Philip.

– Tylko że ja z radością dałam się porwać. Niedługo będzie święto Samhain i farmerzy starają się obłaskawić Finvarrę, by zapewnić sobie bogate plony – powiedziała.

– To jak nasi druidzi w Anglii. Wszystkie narody mają swoje ludowe tradycje.

– Tak?

– O tak, a ta królowa elfów, o której mówiłaś, bardzo przypomina szekspirowską Tytanię i Morganę le Fay. Są piękne, czarujące, ale i bystre, skłonne do manipulowania ludźmi. Może i ty jesteś jak ta twoja królowa.

– O, nie powiedziałabym. – Zaczerwieniła się. – A kim jest Morgana le Fay?

– Była uczennicą Merlina na dworze króla Artura. Nauczył ją wszystkiego, co umiał, sekretów magii i pradawnych mądrości. A ona go zdradziła.

– Musiała być bardzo złą kobietą. Nasza królowa Nuala nigdy nie zdradziłaby Finvarry.

– Morgana miała swoje powody. Jeśli podejdziesz do tej szafy, tam, znajdziesz grubą zieloną książkę sir Thomasa Malory’ego, Le Morte d’Arthur.

Nuala wzięła właściwy tom, a potem usiadła i otworzyła go. Na widok gęsto zadrukowanych małą czcionką stron westchnęła w duchu.

– Myślę, że możemy pominąć historię Uthera – poinstruował ją. – Zacznijmy od razu od rozdziału dwudziestego piątego, oznaczonego rzymskimi cyframi, kiedy Merlin pomaga Arturowi zdobyć miecz Excalibur od Pani Jeziora. Poczytaj mi to.

– Postaram się.

*

Po powrocie do domu Nuala otrzymała wiadomość, że Tom Barry i jego ludzie dzięki zdobytej przez nią informacji w ostatniej chwili wymknęli się oddziałom pułku Essex. Przez tydzień chodziła podbudowana i dumna.

Gdy zaczęła się jesień i liście w lesie przybrały kolory czerwieni, brązu i złota, spędzali z Finnem razem wczesne poranki, zanim on szedł do szkoły – w ten sposób jako młode małżeństwo mieli dla siebie kilka spokojnych chwil. Potem Nuala zwykle wybierała się dokądś na rowerze, by pomagać ochotniczkom. Rozwoziła co trzeba – jak pistolet przywiązany do uda pod spódnicą – i robiła pranie dla bojowników. Po południu była z Philipem, ciesząc się, że w wielkim kominku w salonie płonie jasno ogień. Albo czytała mu Le Morte d’Arthur (zaczynała już się orientować w tym dziwacznym angielskim), albo grali w szachy, a czasami wybierali się na spacery po ogrodzie mieniącym się kolorami jesieni.

Finna coraz częściej nie było nocami w domu, w miarę jak lotny oddział nabierał wprawy w organizowaniu kolejnych ataków. Kiedy wracał przed świtem, marzyła tylko o tym, by móc porwać go w baśniowy świat leśnych duchów, gdzie oboje rządziliby swoim królestwem i gdzie były tylko muzyka, śmiech i tańce…

Wpadła na pewien pomysł w związku z Philipem. Poszła więc któregoś dnia po pracy do Christy’ego w pubie.

– Wszystko w porządku, Nualo? – zapytał. Postawił przed nią szklankę z odrobiną whiskey i mrugnął.

– Tak, dziękuję. – Upiła mały łyk, żeby rozgrzać się po jeździe do domu. – Christy, mogę cię o coś spytać?

– Pytaj. – Wzruszył ramionami.

– Philip, syn Fitzgeraldów… wiesz, że stracił nogę we Francji?

– Jasne, mówiłaś mi. – Skinął głową. – Cudem uniknął śmierci, pewnie przy pieniądzach jego rodziny miał lekarzy na zawołanie i najlepszą opiekę, jaka tylko była możliwa.

– Tak, ale… jest taki uparty! Nie korzysta z tego, co by mu pomogło. Ma świetną drewnianą protezę, zrobioną specjalnie dla niego, ale tylko zbiera kurz w kącie pokoju, bo on nie chce nawet na nią spojrzeć. Mówi, że to „zbyt bolesne”.

– Ile czasu minęło, od kiedy został ranny? – Kuzyn obszedł bar i przysiadł na stołku obok Nuali, odciążając swoją nie do końca sprawną nogę.

– Już ponad dwa lata. Dopiero teraz udało mi się namówić go, żeby dał się wyciągnąć z domu. Zupełnie jakby się poddał. Chce tylko grać w szachy i słuchać książek, które mu czytam. Ale żyłoby mu się o wiele lepiej, gdyby mógł chodzić!

– Racja. Musisz jednak zrozumieć, że to uraz psychiczny, nie tylko fizyczne rany. Pamiętasz, jak było ze mną po wypadku? Użalałem się nad sobą, jakbym już był całkiem do niczego, i myślałem, że nikomu nic po mnie.

– Przecież wiesz, że to nieprawda. Jak mama i tata poradziliby sobie bez ciebie na farmie, tym bardziej że Fergus tak często… znika. Pracujesz ciężej niż jakikolwiek zdrowy mężczyzna, którego znam.

– Możliwe. Ale kiedy patrzę, jak Fergus i Finn wychodzą – dodał ściszonym głosem – czuję się jak bezużyteczny dureń. Nie ma dnia, żebym nie wspominał bólu stopy i łydki, kiedy miażdżyła je młockarnia. Często mi się to śni i jestem pewien, że i ten twój Philip co noc przeżywa swoją wojnę od nowa. Wyobrażam sobie, jak ciężko mu bez nogi, skoro i mnie niełatwo, a przecież ja przynajmniej dalej mogę się na swojej oprzeć. Długo trwało, nim odważyłem się stanąć i chodzić o lasce.

Postukał nią o podłogę, uśmiechając się.

– A co pomogło ci się nie poddać? Mieć nadzieję?

– Twoja rodzina i ty, Nualo, twoja opieka.

Popatrzył jej głęboko w oczy. Zmieszana, odwróciła wzrok i spojrzała na pełną odcisków od pracy, wielką dłoń wspartą na dębowej lasce.

– Gdyby nie twój radosny uśmiech każdego ranka – ciągnął – nie chciałoby mi się wstać z łóżka. Ból był straszny. Ale pomagałaś mi, choć nie miałaś więcej niż trzynaście lat. Jesteś urodzoną pielęgniarką, Nualo. I jeśli ten Philip wie, co dla niego dobre, posłucha cię.

– Możliwe, ale na razie nie udaje mi się go przekonać.

– Słuchaj, laska pomogła mi odciążyć poranioną nogę. Wystrugałem sobie zapasową. Może ten twój podopieczny zechce ją wypróbować?

– Dziękuję, Christy. Zaproponuję mu, postaram się.

– Mnie nigdy nie odpuszczasz! – zawołał za nią. – Jemu też nie pozwól sobie odmówić.

*

Następnego popołudnia Christy podwiózł ją wozem do dworu Argideen, bo chciała zabrać ze sobą jego zapasową laskę. Kiedy dojechali, wbiegła tylnym wejściem na schody i zapukała do drzwi.

– Proszę – odezwał się Philip.

Gdy weszła, zauważyła, że na stoliku obok kanapy czeka już na nią księga o królu Arturze.

– Witaj. Słuchaj, dziś będziemy robić coś nowego – powiedziała dziarsko.

– Tak? Co za niespodziankę mi szykujesz? – Popatrzył nieufnie na laskę w jej dłoni.

– Jeśli to jest to, co myślę, naprawdę tym razem muszę tupnąć nogą, jak to się pięknie mówi, i zaprotestować.

Nuala, nie odkładając laski, usiadła na kanapie.

– Pamiętasz, jak mówiłam ci o moim kuzynie Christym?

– To ten, co pracuje w pubie?

– Tak. – Postukała laską o podłogę. – Kiedy miał piętnaście lat, obsługiwał młockarnię przy zbiorach jęczmienia. To taka maszyna…

– Wiem, co to jest.

– To pewnie zdajesz sobie sprawę, jak niebezpieczne może być to urządzenie. Christy zawsze był silnym i bystrym chłopakiem, ale poślizgnął się i maszyna wciągnęła mu prawą stopę i część łydki. Nie muszę ci tłumaczyć, jak strasznie go poraniła.

– Wyobrażam sobie. Amputowali mu nogę?

– Nie. Uratowali ją, ale Christy wracał do zdrowia niemal rok i od tamtej pory nie może chodzić bez laski. Nigdy już nie będzie biegać ani tańczyć z dziewczynami, ale chodzi i jeździ konno.

– Brawo, nie wiem tylko, co to ma wspólnego ze mną – burknął zirytowany. – Twój kuzyn ma obie nogi i jak przypuszczam, dwoje oczu i całą twarz.

– A ty masz doskonałą drewnianą nogę, zrobioną specjalnie dla ciebie, która leży kilka metrów stąd.

– Nualo, powiedziałem „Nie” i decyzji nie zmienię!

Puściła to mimo uszu i poszła do sypialni po nogę, która stała oparta jak zwykle w rogu pokoju. Pani Houghton pokazała jej kiedyś stertę bawełnianych skarpet w szufladzie komody. Pasowały idealnie na kikut i miały chronić delikatną skórę po ranie.

Kiedy przyniosła zadziwiająco ciężką protezę do salonu, dostrzegła na twarzy Philipa potworny lęk.

– Nie, Nualo, proszę!

– Przecież nie będziemy się z niczym spieszyć – uspokoiła go. – Ale musisz spróbować. Może po prostu ją założymy i nie będziesz wstawał, tylko pogramy w szachy? Tak żebyś się trochę z nią oswoił.

– Wiem, że chcesz dobrze, ale to na nic. Fotel inwalidzki to dla mnie nie problem.

– Na pewno? – Popatrzyła na niego uważnie. – Codziennie cię obserwuję i widzę, jakie to dla ciebie upokarzające, że musisz prosić o pomoc. Na twoim miejscu też bym się tak czuła. I dlatego mój kuzyn Christy podniósł się z łóżka i wreszcie zaczął chodzić. Poza tym większość żołnierzy, których widziałam w podobnej do ciebie sytuacji, ma tylko drewniany kołek, a ty dostałeś świetnie wyrzeźbioną nogę! Musisz przynajmniej spróbować, nie zaprzepaszczaj swoich szans przez upór.

Aż się zaczerwieniła przez to, że mówi mu takie rzeczy wprost. Obawiała się, że Philip zaraz ją zwolni i każe się jej wynosić.

Po dłuższej chwili ciszy, kiedy oboje zamarli w bezruchu, ciężko westchnął i skinął głową.

– Dobrze, ale nie będę na niej stawał.

– Dziękuję. To bierzmy się do tego. – Przyklękła przed nim. – Tylko podwinę trochę nogawkę, żeby nie przeszkadzała – wyjaśniła, odsłaniając kikut. Choć Philip przywykł do tego, że wieczorem go myła, czuła, że teraz jest cały spięty. – Najpierw założymy bawełnianą skarpetę – powiedziała, wsuwając ją na kikut. – A teraz zajmę się zatrzaskami i paskami.

Proteza była zrobiona z dość jasnego polerowanego drewna, które zaimpregnowano olejem i polakierowano. Miała na zakończeniu wyrzeźbioną stopę, a wyżej skórzane paski, którymi można było ją dopasować do uda. Nuala starała się działać pewnie, nie zdradzając, że jeszcze nigdy czegoś takiego nie robiła.

Kiedy proteza została zamocowana i Nuala upewniła się, że nic Philipa specjalnie nie uwiera, wypróbowała, jak się zgina w kolanie, i ustawiła sztuczną stopę obok tej zdrowej na podpórce wózka. Potem podwiozła Philipa do okna i bez słowa rozstawiła szachownicę.

Grali w milczeniu. Jedynym dźwiękiem poza trzaskaniem płomieni w kominku był przyjemny stukot przesuwanych figur. Kiedy Philip ogłosił szach-mat, Nuala, zamiast dzwonić po podwieczorek, zeszła do kuchni i sama przyniosła tacę. Nie chciała narażać Philipa na ciekawskie spojrzenia Maureen.

Gdy nalała mu herbaty, a potem dodała mleka, tak jak lubił, odchrząknął.

– Widziałaś wielu… rannych po amputacji w szpitalu w Cork? – zapytał.

– Tak. Był koniec Wielkiej Wojny i mieliśmy tam młodych ludzi wracających do zdrowia po obrażeniach podobnych do twoich. Byłam wtedy dopiero praktykantką, więc raczej opróżniałam baseny i robiłam podobne rzeczy, a nie zajmowałam się prawdziwym pielęgniarstwem, ale widziałam mnóstwo cierpienia. I bohaterstwa – podkreśliła.

Zamyślił się, żując kanapkę, nim znów się odezwał.

– Na pewno. I wiem, że mam więcej szczęścia niż większość, bo żyję. Nie sądzę jednak, bym kiedykolwiek odzyskał spokój ducha.

– Myślę, że to możliwe, Philipie… gdybyś tylko zdobył większą samodzielność. Owszem, to wymaga wiele pracy i odwagi, ale dasz radę… wiem, że potrafisz.

– Jesteś niepoprawną optymistką. – Westchnął.

– Inne podejście nie ma sensu, nie sądzisz? I mam wiarę… bardzo w ciebie wierzę.

– Przykro mi, że cię rozczaruję, ale…

– Nie zawiedź mnie – poprosiła.

Po dłuższej chwili znów westchnął.

– No dobrze. To spróbujmy.

Serce podskoczyło jej z radości. Podwiozła go do półki z książkami, gdzie było się czego przytrzymać na dobrej wysokości. Postawiła stopę protezy na podłodze i podała Philipowi laskę Christy’ego, po czym delikatnie objęła go w pasie, jak wtedy, kiedy kładła go do łóżka.

– Trzymam cię – powiedziała. – Postaraj się wyprostować. Na razie opieraj się na zdrowej nodze. Kiedy złapiesz równowagę, spróbujemy przenieść część ciężaru na protezę.

Gdy pomagała mu wstać, czuła, jak Philip drży z wysiłku i nerwów. Jego kostki palców zaciskające się na lasce aż zbielały.

– Oddychaj – nakazała mu. – Wdech, wydech.

Mocno wypuścił i wciągnął głęboko powietrze tak szybko, że się przestraszyła, by nie przesadził i nie zemdlał z hiperwentylacji.

– Dobrze. Przytrzymaj się półki drugą ręką. Tam… – Nuala wskazała odpowiednią wysokość. – A teraz czas, żebyś spróbował oprzeć się lekko na protezie. Przysięgam, nie zaboli tak strasznie jak za pierwszym razem.

Poczuła, jak jego ciało się porusza, gdy przenosił odrobinę ciężaru na protezę, a potem usłyszała, jak znów bierze głęboki oddech.

– Jak tam? Chcesz usiąść? – spytała.

– Nie – wysapał i na czoło wystąpiły mu krople potu. – Nie, nie, teraz nie odpuszczę, skoro już wstałem. Nie jest tak źle jak dawniej. Zaczekaj, złapię równowagę i postaram się utrzymać w tej pozycji sam.

– Wspaniale. Dzielnie sobie radzisz, brawo. Kiedy będziesz gotów…

Philip kołysał się przez chwilę i w końcu poczuł się pewniej.

– Już… – szepnął.

– Oprzyj się na lasce i puść półkę… Jestem tu, żeby cię złapać, gdybyś padał.

Powoli rozluźnił palce zaciskające się na półce. Nuala stała przed nim z wyciągniętymi rękami.

– Patrz! – zawołała, pękając z dumy, że sobie poradził. – Stoisz sam! To proste, prawda?

Rozległo się nagłe pukanie do drzwi i otworzyły się, zanim Nuala zdążyła krzyknąć „Chwileczkę”.

– Philipie… – Do pokoju weszła lady Fitzgerald. – Och… o mój…

Zamarł na widok matki. Nuala podtrzymała go, żeby nie stracił równowagi.

– To tylko taki mały eksperyment, mamo, żeby sprawdzić, czy proteza jeszcze pasuje – wyjaśnił, starając się o nonszalancki ton, jakby nic specjalnego się nie działo.

Nuala pomogła mu usiąść z powrotem w fotelu inwalidzkim. Jego matka popatrzyła na nią, a ona rzuciła jej wymowne spojrzenie.

– Oczywiście – powiedziała lady Fitzgerald. – Wpadłam tylko zapytać, czy nie chciałbyś, żebym zjadła dziś z tobą kolację na górze, bo nasi goście odwołali przyjazd.

– Byłoby bardzo miło, mamo.

– Dobrze. Przyjdę o siódmej – rzuciła szybko. – Nualo… – Skinęła głową. W jej oczach malowała się tak wielka radość i wdzięczność, że Nuali łzy podeszły do oczu.

Kiedy drzwi się za nią zamknęły, Philip zaśmiał się cicho.

– Widziałaś jej minę, kiedy tu weszła?! Samo to było warte tego całego zachodu. Dziękuję, Nualo. Już dawno powinienem był spróbować, ale… bałem się.

– To zrozumiałe. – Podwiozła go do okna, za którym słońce chyliło się ku zachodowi, rzucając na pokój złocistą poświatę. – Nie chcę cię okłamywać, czeka cię jeszcze sporo pracy, zanim zaczniesz samodzielnie chodzić – powiedziała, klękając, żeby odpiąć protezę.

– Ale pomożesz mi, prawda?

– Oczywiście.

*

Kiedy wychodziła tuż przed siódmą, matka Philipa zatrzymała ją na dole schodów.

– Zaczekaj chwileczkę.

– Oczywiście, lady Fitzgerald.

Nuala zauważyła, że ma zaczerwienione oczy, jakby płakała.

– To, co zdołałaś zrobić dla Philipa, to istny cud – odezwała się cicho lady Fitzgerald. – Dziękuję ci z głębi serca.

– To pani syn dokonał cudu – odparła Nuala. – Dobranoc.

Tego wieczoru poszła do domu piechotą, nie czując nawet na policzkach zimnego wiatru. Myślała tylko o wyrazie twarzy Philipa, kiedy po raz pierwszy od czasu tragedii stał o własnych siłach, przez nikogo niepodtrzymywany. Była gotowa zrobić wszystko, by pomóc mu odnaleźć spokój i poczucie godności, których tak bardzo pragnął.

16

W zachodniej części hrabstwa Cork jesień zadomowiła się na dobre, a wojna o niepodległość przybrała na sile. Oddziały brytyjskie nadal najeżdżały miasteczka i wsie i paliły farmy w odwecie za udane akcje, ale i bojownicy IRA krzyżowali im szyki, jak tylko mogli: wysadzali mosty, usuwali drogowskazy i przecinali kable telegraficzne, gdziekolwiek na nie trafili. Finna właściwie co noc nie było w domu, a Nuala miała więcej zajęć niż kiedykolwiek dotąd przy rozwożeniu lub odbieraniu wiadomości i broni.

Lady Fitzgerald kazała stajennemu z dworu Argideen zbudować konstrukcję z dwiema poręczami, żeby Philip mógł się ich trzymać, kiedy ćwiczy chodzenie. Umieszczono ją u niego w salonie, a Philip pozwolił Nuali narzucić sobie surowy rygor, by wzmocnić mięśnie nóg.

– Sądzę, że czas już wyjść z tych barierek i spróbować zrobić kilka kroków o lasce – powiedziała pewnego mglistego październikowego popołudnia.

– Gdybym wiedział, co z ciebie za kat, nigdy w życiu nie namawiałbym matki, żeby cię zatrudniła – poskarżył się, kiedy z twarzą zroszoną potem, przytrzymując się poręczy drżącymi z wysiłku rękami, kuśtykał tam i z powrotem po dywanie.

– Spróbujemy jutro, dobrze? – zaproponowała, gdy po posadzeniu go odpinała mu protezę.

*

Godzinę później Finn, który przez kilka ostatnich nocy był poza domem zajęty działaniami swojego oddziału, wszedł tylnymi drzwiami. Widać było, że pada ze zmęczenia.

– Witaj, kochanie – powiedział i objął ją. – Jak tu ładnie pachnie. – Wskazał na kociołek wiszący nad ogniem.

– A ty wyglądasz, jakbyś potrzebował pokrzepić się zupą, Finnie Casey. Bo jeszcze bardziej mi schudniesz.

– To przez to maszerowanie po okolicy. Ale w życiu nie byłem w lepszej formie, słowo. Jestem krzepki jak tur, same mięśnie. – Mrugnął do niej.

– Co nowego? – spytała.

– Tym razem dla odmiany mam dobre wieści.

Nuala podała mu miskę zupy i zaczął łapczywie jeść.

– Nasz oddział zaatakował essexów w Newcestown. Zastrzeliliśmy dwóch oficerów, a trzech raniliśmy. Nareszcie mamy zwycięstwo!

Nuala przeżegnała się i pomodliła szybko za zabitych mężczyzn. Finn to zauważył.

– Kochanie, ostatnie, czego chcemy, to zabijać, ale… – wzruszył ramionami – nie ma innego sposobu. Albo oni, albo my. Niektórzy z naszych zostali osaczeni, ich domy najechano i spalono do fundamentów. Nualo, oni aresztują nawet kobiety. Wiem o trzech dziewczynach z Cumann na mBan, które skazano na więzienie w Cork. Martwię się, że jesteś tu sama, kiedy ja dołączam do oddziału nocą, a będzie się to zdarzało coraz częściej. Byłoby bezpieczniej, gdybyś mieszkała z rodzicami.

– Naprzeciwko jest Christy, który zawsze by mnie obronił, i…

– Nikt nie obroni samotnej kobiety przed Anglikami, zwłaszcza nocą. Dostaliśmy w tym tygodniu wiadomość z Kerry o kobiecie, którą sterroryzowali i molestowali dwaj czarno-brązowi. Więc od tej pory, jeśli ma mnie nie być w nocy, jedź do rodziców i nie wracaj, póki nie dam ci znać, że już jestem.

– Ale co pomyślą sąsiedzi, jeśli oboje znikniemy?

– Rozmawiałem z Christym i dyrektorem O’Driscollem. Obaj są pewni, że w miasteczku nie ma zdrajców. Wszyscy wspierają ochotników i kobiety, które działają na rzecz naszej sprawy.

– Możliwe, ale nie możemy narażać moich relacji z Fitzgeraldami. Gdyby to się rozniosło…

– Nie bój się. Możemy zaufać O’Driscollowi i przyjaciołom w miasteczku. Poza tym, kochanie, jeśli zajdzie taka konieczność, to dla własnego bezpieczeństwa będziesz musiała rzucić tę pracę.

– Ale ja nie chcę – zaoponowała. – Sam mówiłeś, że robię coś pożytecznego. To uratowało Toma Barry’ego i jego ludzi w Bandon!

– Tak, ale nie jesteś jedynym informatorem, jakiego mamy, za to jesteś moją jedyną żoną! – Ujął jej dłonie i dodał łagodniej: – Możemy już nie udawać, że jesteśmy tradycyjną parą, jednak nadal mam obowiązek cię chronić. Ale jedzmy tę zupę, zanim wystygnie.

*

Październik przeszedł w listopad, a Finna tak często nie było, że Nuala co najmniej połowę dni nocowała u rodziców. Zauważyła, że Philip rzadko pyta ją o męża. Możliwe, że po prostu skupiał się na wzmacnianiu nóg. Już kończyli czytanie Le Morte d’Arthur. Historia króla robiła się coraz mroczniejsza, choć Nuali podobało się, że rycerze tak uparcie szukają Świętego Graala.

– A co jest twoim Świętym Graalem, Nualo? – zapytał Philip, kiedy wreszcie zamknęła książkę.

Wolna Irlandia, pomyślała, ale powiedziała tylko:

– Żebyś wstał z fotela inwalidzkiego i żebym nie musiała już cię wozić.

Zaśmiał się i zadzwonił po podwieczorek.

*

Gdy Nuala leżała w łóżku obok Hannah, bo Finna znów nie było w domu, uświadomiła sobie, że nigdy nie przyszło jej do głowy, że wróci tu jako mężatka. Ale przynajmniej było co robić. Trwały walki, coraz więcej ochotników odnosiło rany. Nuala z siostrą postanowiły zorganizować dla kobiet z Cumann na mBan kurs pierwszej pomocy. Aoife, jedna z przyjaciółek Nuali z czasów praktyki w Cork, miała przyjechać, by pomóc uczyć podstaw opatrywania i czyszczenia ran oraz radzenia sobie z nieprzytomnymi pacjentami, a nawet usuwania kul. Uczestniczki poproszono o zdobycie jak największej ilości środków dezynfekujących, bandaży i podstawowych leków w lokalnych aptekach i szpitalach. Karnie przyniosły wszystko i ułożyły w głębi stodoły na stertę. Aoife rozdzielała to tak, żeby każda z uczestniczek kursu została zaopatrzona w apteczkę z najpotrzebniejszymi środkami.

– Jak fajnie – zwróciła się Nuala do siostry, kiedy po szkoleniu z pierwszej pomocy nalewały zupę, żeby zanieść ją do stodoły koleżankom.

– Dobrze jest się tak zebrać – przyznała Hannah. – Cieszę się, że tym razem, dla odmiany, to mężczyźni stoją na czatach i nas pilnują. Choć jeśli chodzi o gotowanie, to wolałabym nie zdawać się na nich. – Zaśmiała się.

Kiedy zjadły, całą szesnastką wysłuchały wykładów. Lokalne szefowe mówiły na najróżniejsze tematy, poczynając od tego, jak dziewczyny powinny wykorzystywać każdą wolną chwilę na robienie na drutach, bo chłopakom są potrzebne skarpety, szaliki i swetry, a kończąc na instrukcji posługiwania się rewolwerem i karabinem. Mary Walsh z Kilbrittain pokazała, jak ładować naboje i jak strzelać, opowiadała też o różnych rodzajach amunicji, a także procedurze bezpiecznego czyszczenia broni. Apelowano do kobiet, by wzmogły wysiłki przy zbieraniu funduszy.

– Chyba nie urządzę herbatki pośrodku miasteczka, żeby prosić miejscowych o wsparcie finansowe, co? – zaoponowała zgryźliwie Florence. – Aresztowaliby mnie, zanim pozbierałybyśmy filiżanki!

– Masz rację, ale poproś kobiety, którym ufasz, by poprosiły te, którym one ufają w swoich miasteczkach, żeby ofiarowały, co tylko mogą, by wesprzeć naszych dzielnych chłopaków.

– Nam też potrzebne jest wsparcie! – zapiszczała inna kobieta. – Pranie dla nich bielizny zżera kostki mydła jak smok!

– A jedzenie…

– A wełna!

– Musimy robić, co w naszej mocy, dziewczyny – oświadczyła Hannah. – Los naszych chłopaków zależy od nas i nie zawiedziemy ich, prawda?

Rozległy się wesołe okrzyki, ale szybko uciszono gwar. Wszystkie położyły się na siennikach i skuliły pod kocami, bo panował przeraźliwy ziąb. Nuali stopy zmarzły na kość. O dach bębnił deszcz. Myślała, jak Finn i jego towarzysze znoszą to noc w noc, czasami po wielu godzinach marszu albo leżenia w wilgotnym rowie w oczekiwaniu na wroga. Podziwiała ich męstwo.

*

Kiedy następnego ranka po śniadaniu pożegnały ostatnią uczestniczkę, Hannah, Nuala i ich matka wzięły się do zmywania.

– To była wspaniała inicjatywa, Nualo – powiedziała Eileen.

– Prawda – przyznała Hannah. – Wszystkie wyszły stąd z nowym zapałem do działania.

– Idę nakarmić świnie – oznajmiła matka. – A wy, dziewczynki, siądźcie i zagrzejcie się po nocy poza domem.

– Dziękujemy, mamo.

Siostry przez chwilę w milczeniu wsłuchiwały się w trzaskanie płomieni w palenisku.

– Póki jesteśmy same – odezwała się wreszcie Hannah – chciałam ci coś powiedzieć. Ale musisz obiecać, że zachowasz to w tajemnicy.

– Oczywiście. O co chodzi?

– Pamiętasz Ryana, przyjaciela Finna z Kinsale, który był na waszym ślubie?

– Pamiętam, że z tobą tańczył. No i?

– Od tamtej pory widywałam się z nim od czasu do czasu, bo pracuje na poczcie w Timoleague niedaleko zakładu krawieckiego. Zdał egzaminy do służby cywilnej i miał jechać do Anglii, ale potem wybuchło powstanie wielkanocne i uznał, że nie powinien.

– Ale z ciebie ścichapęk. Nic nie mówiłaś. – Nuala się uśmiechnęła.

– Bo nie było nic do powiedzenia. Chodziliśmy na spacery w przerwie na lunch. A czasem spotykaliśmy się po pracy, kiedy nie woziłam wiadomości. I nagle…

– Tak? – Nuala wyczuwała radość siostry.

– W zeszłą środę pracowaliśmy tylko pół dnia, więc zabrał mnie na długą przechadzkę po nabrzeżu i…

– O, nie trzymaj mnie w napięciu, kobieto! Co?

– Oświadczył mi się!

– Matko Boska! To dopiero nowina! I…?

– Powiedziałam „Tak”. Och, Nualo. – Hannah wyciągnęła ręce i uściskała dłonie siostry. – Jestem taka szczęśliwa, że chyba pęknę z radości!

– Ja też bardzo się cieszę, siostrzyczko! To cudowna wiadomość, akurat takiej nam teraz potrzeba.

– Możliwe, ale wiesz, jaki w tych sprawach jest tata. Ryan pochodzi z Kinsale, więc ojciec nie zna jego rodziny.

– Ale to przyjaciel Finna.

– No tak, tylko że jeśli Ryan przyjdzie tu prosić o moją rękę, tata co najmniej godzinę będzie go maglował i przepytywał jak przed waszym ślubem Finna.

– To jego ojcowskie prawo i Ryan musi być na to przygotowany. Kiedy chce się tu wybrać?

– W niedzielę. Mogę pokazać ci pierścionek?

– Oczywiście!

Hannah rozejrzała się po kuchni, jakby ktoś mógł się tu czaić pod stołem. A potem wsunęła dłoń za bluzkę i wyciągnęła pierścionek wiszący na nitce.

– To claddagh, symbol przyjaźni. Jest tylko posrebrzany, bo po wydatkach na życie Ryanowi niewiele zostaje z pensji, ale mnie bardzo się podoba.

Nuala patrzyła z zachwytem na mały pierścionek z serduszkiem otoczonym dłońmi. Spojrzała w roziskrzone oczy siostry, kiedy ta pocałowała pierścionek.

– Śliczny. Czy ten Ryan to dobry człowiek?

– Tak dobry, że aż mnie to zawstydza! Wątpię, by w ogóle kiedykolwiek przyszło mu coś złego do głowy. Mówił mi, że kiedy był młodszy, chciał zostać księdzem. Jedyny problem to…

– Tak?

– On nie wie nic o mojej przynależności do Cumann na mBan. To by mu się nie podobało. Nie pochwala wojny… no wiesz…

– Ale przecież powiedziałaś, że nie pojechał pracować do Anglii, kiedy wybuchło powstanie. Na pewno by cię nie wspierał?

– Wiesz, co innego nienawidzić Anglików, a co innego angażować się w walkę. Ryan to pacyfista. To oznacza, że jest przeciwny przemocy, bez względu na cel.

Nuala spojrzała na siostrę w osłupieniu.

– Hannah! Przecież jesteś jedną z naszych najbardziej oddanych wolontariuszek! Chcesz powiedzieć, że dla niego porzucisz działalność?

– Oczywiście, że nie, ale kiedy się pobierzemy, będę musiała bardziej uważać. Może jeśli mu wyjaśnię, że wszystko to robimy dla Micka Collinsa, zrozumie. Wielbi go chyba nawet bardziej niż ja. – Hannah się zaśmiała. – Mówi, że to prawdziwy polityk, bo używa rozumu, nie mięśni, by osiągnąć swoje cele.

– Obie wiemy, że to nieprawda. Michael Collins był świetnym żołnierzem, zanim został politykiem. Pomagał dowodzić powstaniem Éamonowi de Valerze i zapłacił za to. Dwa lata siedział w angielskim więzieniu.

– Prawda, ale teraz jego zdjęcia są w gazetach. Nosi garnitur i krawat, wygląda elegancko, jak ktoś, kto się liczy.

– Czy Ryan wie, że jego bohater jest również szefem irlandzkiego wywiadu? – spytała Nuala. – I że IRA nie robi nic bez jego wiedzy? A nawet wykonuje jego konkretne rozkazy?

– Może zdaje sobie z tego sprawę, a może nie. Ale na pewno nie byłby zachwycony, że jego narzeczona tak bardzo wspiera przemoc i angażuje się w nią bez reszty. – Hannah westchnęła ciężko i spojrzała na siostrę. – Co ja mam robić, Nualo? Nie przeżyję, jeśli go stracę…

– Nie wiem. Jesteśmy z rodziny zagorzałych fenian, każdy z nas jest gotowy poświęcić życie za wolność Irlandii.

– Wiem. Boję się, że tata powie coś, co nas zdradzi… – martwiła się na głos Hannah. – Ryan może obrócić się na pięcie i uciec z krzykiem do Timoleague!

– Tak jak mówisz, on nie jest stąd. Na pewno tata nie da mu nic do zrozumienia, póki nie nabierze do niego pełnego zaufania.

– Masz rację – przyznała Hannah. – Zresztą to nie jest tak, że Ryan nie wierzy w naszą sprawę…

– On tylko nie wierzy w wojnę. – Nuala od razu pomyślała o Philipie. – Przynajmniej nie jest Anglikiem. – Zachichotała.

– Albo czarno-brązowym…

– Albo kimś z oddziałów pomocniczych…

– A nawet protestantem! – Hannah roześmiała się, jakby trochę jej ulżyło.

– Jeśli kochasz go tak jak ja Finna, to zrobisz wszystko, byle z nim być.

– Tak, kocham go. Ale dalej będę robić, co się da. Skarpety na drutach, zbierać pieniądze, tylko że… Jesteś w stanie mnie zrozumieć?

– Postaram się. – Nuala ze smutkiem wzruszyła ramionami. – Miłość wszystko zmienia.

*

I jak można było przewidzieć, tydzień później w rodzinie wybuchła bomba: Hannah zaprosiła jakiegoś „znajomego” na niedzielny lunch po mszy.

Nikt nie dał się zwieść, zwłaszcza Eileen, która nękała Nualę, Christy’ego i Fergusa pytaniami.

– Przestań mnie ciągnąć za język! – broniła się Nuala, kiedy wracali do domu z kościoła wozem, którym powoził ojciec. – Nic nie wiem, słowo.

Hannah jechała za nimi ze swoim „znajomym”.

Kiedy dotarli na miejsce, Nuala poczuła współczucie dla bladego, szczupłego, kędzierzawego mężczyzny, który pojawił się za jej siostrą w progu.

– To Ryan O’Reilly, którego może pamiętacie ze ślubu Nuali – powiedziała Hannah i na jej twarz powędrował od szyi rumieniec.

Finn, który ku wielkiej radości Nuali pojawił się kilka dni wcześniej w domu, wystąpił naprzód.

– Jak się masz, Ryanie? – Uściskał dłoń kolegi.

Nuala pomyślała, że biedak wygląda tak, jakby za chwilę miał być rozstrzelany przez czarno-brązowych.

Każdy z rodziny się przedstawił i zasiedli do stołu; miejsce u szczytu zajmował ojciec, tym razem wyjątkowo milczący. Lustrował świdrującym wzrokiem Ryana. Oceniał go.

Po lunchu podlanym sowicie porterem z beczki przed domem Ryan odchrząknął i zwrócił się do głowy rodziny:

– Mógłbym zamienić z panem słowo na osobności?

– Tutaj trudno byłoby o to, jak widzisz, więc może wyjdźmy na zewnątrz – powiedział ojciec. – Na razie pogoda dopisuje.

– Tak jest.

Cała rodzina obserwowała, jak Daniel wyprowadza gościa.

– Idzie jak baranek na rzeź – odezwał się Fergus.

– Przynajmniej wybrał sobie jakąś pannę, nie to co ty, braciszku – przygadała mu Nuala, nie do końca żartując.

– Czy to byłoby w porządku prosić dziewczynę o rękę, kiedy nie wiem, czy dożyję do końca roku? – Fergus wzruszył ramionami.

– Twój brat staje się zatwardziałym starym kawalerem. – Eileen westchnęła.

– Przynajmniej nie muszę przechodzić przez takie katusze. – Fergus wskazał na Ryana z Danielem, którzy usiedli na ławce przy domu i rozmawiali.

– Ryan na pewno da sobie radę. – Finn się uśmiechnął. – To uczciwy gość, spokojny, nie taki jak wy!

Nuala stała przy oknie, obserwując ojca i ukochanego siostry.

– Ryan wstaje i…

– Odejdź od tego okna, dziewczyno! – ofuknęła ją matka. – Daj im trochę prywatności.

Wszystkie oczy zwróciły się na Hannah.

– Nie gapcie się tak na mnie! – krzyknęła, zrywając się, i pobiegła na górę do swojego pokoju.

Kiedy czekali, Finn, Christy i Fergus skupili się nachyleni ku sobie przy stole. Nuala nie potrafiłaby zgadnąć, o czym tak dyskutują. O tym, czy Ryan nadaje się na męża dla Hannah, czy o działaniach partyzanckich. Obie sprawy – choć na inny sposób – były ważne.

– Jezus, Maria, Józefie Święty, patrzcie, która to godzina! Muszę zacząć szykować herbatę – oznajmiła Eileen na tyle głośno, żeby jej słowa nie były skierowane tylko do tych siedzących w kuchni.

Woda już się gotowała, kiedy tylne drzwi się otworzyły i ojciec z Ryanem wrócili.

– Chciałbym powiedzieć wam, że Ryan O’Reilly poprosił o rękę Hannah. Podyskutowaliśmy trochę i dostał zgodę – oznajmił ojciec.

Rozległy się wiwaty, mężczyźni ściskali dłoń Ryana i witali go w rodzinie. Daniel poszedł do spiżarni po butelkę whiskey. Nuala i Eileen popatrzyły wyczekująco na schody i po chwili pojawiła się na nich przyszła panna młoda. Na dole trafiła wprost w ramiona matki.

– Tak się cieszę! – Eileen załkała. – Już martwiłam się, że zostaniesz starą panną.

– Jezu, mamo, mam dopiero dwadzieścia lat. – Hannah się uśmiechnęła.

Teraz przyszła kolej na Nualę, by uściskać starszą siostrę.

– Gratuluję. Tylko nie waż się ubierać mnie w różową sukienkę, jeśli mam być twoją druhną.

– A kto powiedział, że cię o to poproszę? – zażartowała Hannah, a potem jeszcze raz ją objęła. – Dziękuję, Nualo. Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.

17

W końcu listopada, dzień po tak zwanej „krwawej niedzieli”, o której pisano we wszystkich gazetach, Nuala pojawiła się we dworze Argideen, z trudem opanowując wściekłość, której nie powinna okazywać. Philip chodził już bez pomocy poręczy. Opierał się na lasce Christy’ego i robił kółka po salonie, asekurowany przez Nualę. Dopiero kiedy usiedli do podwieczorku, przy herbacie i bułeczkach zapytał wprost, czy martwi się tym, co się zdarzyło na stadionie Croke Park.

Łyknęła herbaty, by zyskać na czasie.

– To tragedia – odezwała się wreszcie, siląc się na spokojny ton. – Ludzie przyszli na mecz gaelickiego futbolu, a brytyjscy żołnierze zaczęli do nich strzelać bez ostrzeżenia. Mamy dwunastu, może nawet czternastu zabitych, w tym dzieci.

– Tylko martwi widzieli koniec wojny – powiedział zasępiony. Zorientowała się, że znów cytuje kogoś, o kim pewnie nigdy nie słyszała.

– Ale to żadna pociecha dla ich rodzin, prawda? – rzuciła już bardziej zapalczywie. – Co ma wspólnego mordowanie dzieci z wojną?

– Masz rację. Tak jak ty, bardzo nad tym boleję. – Westchnął ciężko. – I ja chciałbym, żeby Anglicy i Irlandczycy doszli do porozumienia drogą pokojową. Choć pewnie do tego daleko, jak wynika ze słów majora Percivala, który był tu wczoraj.

– Major Percival tu był? – spytała.

– Tak. Matka próbowała przekonać mnie, żebym zjechał na dół na herbatę z nim, ale wolałem zostać tutaj, niż patrzeć na tego człowieka.

– Wiesz, czemu tu przyjechał?

– Z samozadowolenia w jego tubalnym głosie wnioskuję, że chciał się pochwalić czymś przed ojcem. A biorąc pod uwagę wczorajsze przerażające zdarzenia, chyba oboje możemy sobie wyobrazić, czym tak się chełpił.

W tej chwili Nuala stwierdziła, że major Percival zasługuje na to, by Bóg zesłał mu śmierć w męczarniach. I poczuła, że nienawidzi go równie mocno jak każdy z dzielnych ochotników, którzy doznali cierpień z powodu jego okrucieństwa.

*

Data ślubu Hannah z Ryanem została ustalona na połowę grudnia.

– To nie najlepszy czas na wesele, ale przy tym, co się dzieje, im szybciej, tym lepiej. – Hannah westchnęła.

Nuala doskonale rozumiała, czemu siostrze tak spieszno. Pocieszała ją, że ślub zimą ma swój czar. Philip mówił, że w wielkim holu dworu Argideen stoi wtedy przybrana pięknie jodła, co było tradycją u królowej Wiktorii, wprowadzoną przez jej niemieckiego męża Alberta. Nualę zachwycił ten pomysł, ale wiedziała, że nie byłoby w porządku kultywować zwyczaje wroga.

– Możemy udekorować kościół gałązkami kwitnącego ostrokrzewu, zapalić świece i…

– …ochlapać błotem dół mojej białej sukni – zakończyła zrzędliwie Hannah. Ale to było radosne zrzędzenie. Nuala z przyjemnością patrzyła na rozpromienioną jak nigdy dotąd twarz siostry.

Powiedziała Finnowi, że major Percival był znów we dworze. Nie mogła sobie darować, że nie zdołała dowiedzieć się nic więcej.

– W porządku, kochanie. Po prostu nadstawiaj uszu – uspokoił ją Finn.

Tego wieczoru wybrał się na naradę swojej grupy w Kilbrittain. Wiedziała, że wróci późno. Jednak kiedy o trzeciej w nocy nadal go nie było, serce zaczęło jej walić. Wreszcie o czwartej trzydzieści usłyszała otwierające się drzwi. Zbiegła na dół i zobaczyła w progu Finna. Był zdyszany, ociekał wodą. Za nim stał ktoś jeszcze.

– Witaj, Nualo, mógłbym wejść? – Charlie Hurley odgarnął mokre od deszczu włosy z bladej, wymizerowanej twarzy.

– Oczywiście, Charlie. Chodź, siadaj.

– Myślę, że obu nam przyda się kropelka czegoś mocniejszego, Nualo – powiedział Finn, starając się zamknąć tylne drzwi tak cicho, jak to możliwe.

Obaj nadal byli w strojach ochotników. Choć ich oddział nie miał specjalnego umundurowania, wszyscy nosili kaszkiety i długie trencze, by chronić się przed deszczem i ukrywać pod nimi broń.

– Co się stało? – szepnęła, żeby broń Boże nie usłyszała ich pani Grady, staruszka z sąsiedztwa.

– Najpierw muszę się napić – rzucił Finn, podchodząc do kredensu; wyjął dwie szklanki i nalał do obu po sporej porcji whiskey.

Gdy zdejmowali z siebie przemoczone rzeczy, pobiegła na górę po koszule, spodnie i skarpety, żeby mogli się przebrać.

– Już wychodziliśmy ze spotkania. Po trzech, partiami – zaczął Finn. – Dotarliśmy do Coppeen i trafiliśmy na ciężarówkę sił pomocniczych. Zobaczyli nas pierwsi i przeszukali nas. Dzięki Bogu, nikt nie miał żadnych papierów.

– Udawaliśmy pijanych – dodał Charlie. – Powiedzieliśmy, że skoczyliśmy sobie do pubu na szklaneczkę, dwie, tylko żeby nic nie mówili naszym żonom.

– I puścili was? – spytała Nuala.

– Tak. Sean Hales szedł za nami, razem z Conem Crowleyem i Johnem O’Mahoneyem, którzy mieli przy sobie dokumenty z notatkami z tego, o czym dyskutowaliśmy na zebraniu. Zawróciliśmy, idąc okrężną drogą, żeby ich ostrzec, ale nie zdążyliśmy. – Finn westchnął. – Schowaliśmy się w rowie, kiedy tamci ich obszukiwali. Znaleźli dowody. Zagnali Cona z Johnem na pakę.

– Nie mogliśmy nic na to poradzić, Finn – wtrącił Charlie, wypił resztkę whiskey i dolał sobie więcej. – Jezu, biedne chłopaki.

– Dokumenty były bardzo obciążające? – spytała.

– Dzięki Bogu, Con używa szyfru, ale jest tam dość, by stwierdzić, że są ochotnikami IRA.

– A Sean?

– O, Sean zdołał się wymigać od aresztowania. Powiedział Crake’owi… tak nazywał się dowódca patrolu… że znalazł się tam, bo chciał kupić krowę. Podał fałszywe nazwisko i ten dureń mu uwierzył! Stwierdził, że dobrze mu z gęby patrzy i szkoda, że inni Irlandczycy nie są tacy jak on.

Obaj wybuchnęli głośnym śmiechem, bo whiskey i ciepło zrobiły swoje.

– Ciii – upomniała ich Nuala. – A co z Conem i Johnem?

– Wolę nie myśleć, w jakim są teraz stanie, biorąc pod uwagę to, co spotkało Toma Halesa i Pata Harte’a. – Finn aż się wzdrygnął.

– Mam nadzieję, że ci z patrolu nie przyjrzeli się wam dokładnie, co? – spytała.

– Poświecili nam latarkami prosto w oczy, niestety. – Charlie westchnął. – Obejrzeli nas sobie, ale dla nich my, Irlandczycy, wszyscy wyglądamy jednakowo.

– Jak sądzisz, co teraz z tym, co omawialiśmy? – zwrócił się Finn do Charliego.

– Myślę, że Sean będzie jeszcze bardziej zmotywowany.

– Do czego? – spytała Nuala.

Charlie popatrzył na jej męża.

– Nuali możesz powiedzieć wszystko – zapewnił go Finn. – Można na niej polegać jak na naszych z oddziału.

– Zresztą i tak niedługo się dowie – stwierdził Charlie. – Zaangażujemy w to wszystkich ochotników z okolicy… Mamy wysadzić posterunek w Timoleague, spalić zamek i rezydencję Traversów.

Nuala patrzyła na nich z otwartymi ustami.

– Nie odważycie się na coś takiego! Mieszkamy tak blisko! – Zabrakło jej tchu. – Jeśli to zrobicie, będą przeszukiwać tu dom po domu.

– Wiem, ale dostaliśmy informacje z dowództwa w Dublinie – powiedział Charlie. – Siły brytyjskie chcą przejąć zamek i rezydencję i zakwaterować tam więcej ludzi z powodu kłopotów, jakie im sprawiamy. Nie możemy na to pozwolić. Ci wszarze by nas zalali.

– Przecież posterunek w Timoleague został stąd ewakuowany, nie?

– Tak – odparł Charlie. – Ale Anglicy chcą znów przysłać tam załogę. Skrzykniemy chłopaków z Clogagh, innych też. Musimy pozwozić materiał wybuchowy z terenu i ukryć go gdzieś blisko. Myśleliśmy o farmie twojej rodziny, Nualo… jeśli twoi rodzice się zgodzą. To niedaleko Timoleague.

– Przecież Traversowie nadal mieszkają w rezydencji! Podpalicie ich, kiedy będą spokojnie spali w łóżkach? – spytała przerażona.

Widziała niedawno przez okno Roberta Traversa, kiedy ten starszy człowiek przyjechał z żoną odwiedzić Fitzgeraldów.

– Anglicy będą palić nas w naszych łóżkach bez wahania, Nualo. Ale nie, najpierw zabierzemy Traversów w bezpieczne miejsce, nie martw się – pocieszył ją Finn.

Nabrała w płuca powietrza i powoli je wypuściła.

– Wracaj teraz na górę i trochę odpocznij – powiedział Finn. – Pójdę do przybudówki i przyniosę ci tu jakiś siennik, Charlie.

– Nie trzeba. Świetnie mi na tym fotelu. A wy dwoje idźcie na górę. Ja sobie…

– Już śpi, biedaczysko – szepnął Finn. – Pracuje za pięciu. Jako dowódca czuje się osobiście odpowiedzialny za każdą śmierć czy rany naszych ludzi.

Na piętrze Nuala objęła męża, który zasnął, kiedy tylko przyłożył głowę do poduszki.

– Kocham cię, najdroższy – szepnęła, gładząc go po włosach.

Ze smutkiem zastanawiała się, ile jeszcze dni i nocy dane jej będzie czuć, jak przy jej piersi bije równo jego serce.

*

Kiedy Nuala pojechała do Timoleague na comiesięczny targ – na który farmerzy przyprowadzali bydło na sprzedaż, a wzdłuż ulicy ustawiano kramy, gdzie handlowano wszystkim, poczynając od domowych dżemów, po siodła do jazdy konnej – wydawało się, że to wydarzenie nie ma już nic ze swojej zwykłej radosnej atmosfery. Czuło się groźną obecność pułku Essex. Jego żołnierze maszerowali po miasteczku i przepędzali z pubów mężczyzn, by ustąpili im miejsca. Kiedy podczas przerwy na lunch zakład krawiecki został zamknięty, dołączyła do niej Hannah. Spacerowały ulicą, oglądając towar na straganach.

– Słyszałaś, co ma się wydarzyć? – spytała szeptem siostrę Nuala.

– Tak. „Obornik” dostarczono na farmę dwa dni temu.

– Matko Święta, to dopiero rozpęta się tu piekło.

– Nawet mi nie mów. A za trzy tygodnie mój ślub. Boję się, że połowa gości będzie już pod kluczem w koszarach Bandon albo gorzej, jeśli ich złapią.

Nuala wzięła siostrę za rękę.

– Trzeba wierzyć, że do tego nie dojdzie – próbowała ją pocieszyć, kiedy omijały młodego byczka prowadzonego ulicą przez nowego właściciela. – A może kupimy sobie smażone nóżki ze straganu pani MacNally, zjemy, a potem wpadniemy do pracowni i pokażesz mi swoją sukienkę? – Zmusiła się do promiennego uśmiechu. – I oczywiście moją, choć już na samą myśl dostaję dreszczy!

– Mnie liliowy się podoba – broniła się Hannah. – Widziałam w żurnalu, że w Paryżu to bardzo modny kolor.

Nuala przewróciła oczami i poszła kupić smażone nóżki, po czym usiadły na swojej ulubionej ławce, z której roztaczał się widok na zatokę Courtmacsherry. Dzień był pogodny i niezbyt chłodny. Widziały ruiny starego kamiennego opactwa w dole. Dźwięk fal uderzających o brzeg uspokoił napięte nerwy Nuali.

– Czy on wie, co się stanie? – spytała siostrę.

– Nie. I ja mu nie powiem – oświadczyła stanowczo Hannah. – Będę udawać, że jestem równie zaskoczona jak Ryan.

– To nie moja sprawa, ale nie sądzisz, że to nie w porządku kłamać co do tego, w co się wierzy, i nie mówić przyszłemu mężowi o tym, co robisz na rzecz kraju, który jest również jego ojczyzną?

– Ta wojna nie może trwać wiecznie, a jeśli przez kilka miesięcy trzeba trochę poudawać, to trudno. Zresztą wszyscy coś odgrywamy, nie? – zaznaczyła i miała rację.

– Ale przecież nie przed naszymi mężami.

– Daj temu na razie spokój, dobrze? Wszyscy wiedzą, że niedługo wychodzę za Ryana, i nie każą mi teraz nic rozwozić. Więc go nie oszukuję, prawda?

Nuala chciała powiedzieć coś jeszcze, ale rozumiała, że nie ma prawa za bardzo się wtrącać.

– To może chodźmy już do pracowni przymierzyć to liliowe cudo, w które chcesz mnie ubrać?

*

– Jesteś już gotów spróbować wyjść na zewnątrz? – zapytała Nuala Philipa kilka dni później, kiedy przemierzali salon po raz enty. Miesiąc codziennych ćwiczeń wzmocnił górną część ciała tak samo jak nogi. Philip trzymał się teraz prościej, nawet siedząc w fotelu inwalidzkim. Była zaskoczona, że jest tak wysoki. Miał pewnie dobrze ponad metr osiemdziesiąt wzrostu.

– Na zewnątrz? – prychnął. – Jest grudzień. Chcesz wyciągać mnie na tę pluchę i zimnicę?

– Tak. To ci dobrze zrobi. Opatulimy cię cieplutko i szybko rozgrzejesz się, chodząc.

– W takim razie zgoda – odparł udobruchany. – W końcu kiedyś mieszkałem w okopach na mrozie. W porównaniu z tym spacerek po ogrodzie matki to drobiazg.

– Tylko ostrzegę panią Houghton, że zjeżdżamy.

– O, nie zawracaj sobie tym głowy. Po prostu pomóż mi się ubrać, dobrze?

Pomogła mu włożyć wełniane palto, szalik i kapelusz, a potem razem ruszyli na korytarz i do windy. Kiedy dotarli do głównego holu, niosąca właśnie tacę Maureen stanęła jak wryta i popatrzyła na Philipa zdumiona. Sprawiło to Nuali cichą satysfakcję.

Na zewnątrz powietrze było ostre i zimne, ale choć widać było obłoczki pary od ich oddechów, nad ogołoconym z liści zimowym parkiem pokazało się słońce. Philip opierał się na lasce. Z drugiej strony Nuala trzymała go pod ramię. Posuwali się ścieżką w kierunku ogrodu bardzo wolno, żeby nie poślizgnął się na omszałej płycie chodnika.

– Ach! – Wciągnął mocno w nozdrza powietrze. – Cudowny irlandzki zapach palonego torfu. Ty chyba naprawdę jesteś królową wróżek, Nualo – powiedział, kiedy dotarli do ogrodu lady Fitzgerald i mijali kamienne donice pełne zimowych bratków, które na tle uśpionych roślin wieloletnich odznaczały się jaskrawo kolorami fioletu i żółci. – Mam wrażenie, jakbyś rzuciła na mnie czar. Nie wyobrażałem sobie, że kiedykolwiek znów stanę na nogi, będę chodził, dokąd zechcę, jak niezależny człowiek…

– To żadne czary. Wszystko zawdzięczasz własnej sile i ciężkiej pracy.

– I temu, że dodawałaś mi odwagi. – Zatrzymał się, by na nią popatrzeć. – Nualo, nie wiem, jak ci dziękować za to, co dla mnie zrobiłaś. Przywróciłaś mnie do życia.

Ujął jej dłoń i pocałował.

– Obiecaj, że nigdy mnie nie opuścisz. Przysięgam, bez ciebie umrę. Dałaś mi powód, by żyć. Obiecaj mi, proszę.

Spojrzała na niego i dostrzegła łzy w jego oczach.

– Obiecuję – odparła.

Co innego mogła powiedzieć?

*

O siódmej Philip oświadczył, że jest zmęczony. Nuala przebrała się i kiedy zeszła na dół, zawołała ją pani Houghton.

– Jaśnie pani chce cię widzieć.

Poprowadziła ją przez hol do ładnego saloniku, gdzie stało biurko przy oknie wychodzącym na ogród, w którym wcześniej spacerowała z Philipem. Lady Fitzgerald była zajęta czytaniem listu, ale od razu odwróciła się i wstała, kiedy weszła Nuala.

– Dziękuję, pani Houghton. Może nas pani zostawić. Proszę, usiądź, Nualo. – Lady Fitzgerald wskazała jej krzesło.

– Czy wszystko w porządku? Philip miał ochotę się przejść, ale jeśli jaśnie pani woli, by nie wychodził na takie zimno…

– Mój Boże, nie, wręcz przeciwnie. Po prostu chciałam ci podziękować. Ta cudowna przemiana mojego syna to twoja zasługa. Nie chodzi mi tylko o poprawę jego stanu fizycznego, ale… on znów jest pełen nadziei. Słyszę, jak śmiejecie się razem, i jestem taka szczęśliwa. Bo… – Urwała i odetchnęła głęboko. – W dowód wdzięczności chciałabym podwyższyć ci tygodniówkę do dziesięciu szylingów. Wiem, jak ciężko pracowałaś, i mam nadzieję, że będziesz nadal…

Przerwało jej pukanie do drzwi. Zajrzała pani Houghton.

– Proszę wybaczyć, ale przyszedł pan Lewis w sprawie obrazu z liliowej sypialni, który jaśnie pani chciała oprawić na nowo.

– Dziękuję, pani Houghton, wyjdę do niego. – Lady Fitzgerald odwróciła się do Nuali. – To potrwa tylko chwilę, moja droga, zaraz skończymy naszą rozmowę.

Kiedy ona i gospodyni opuściły pokój i zamknęły drzwi, żeby nie wypuszczać ciepła, Nuala pozwoliła sobie zaśmiać się cicho z radości.

– Dziesięć szylingów – szepnęła, myśląc, co mogliby zrobić z Finnem z tak potrzebnymi dodatkowymi pieniędzmi. Wstała i zaczęła przechadzać się po pięknym wnętrzu, podziwiając krajobrazy na obrazach zdobiących wyłożone drewnem ściany. Popatrzyła na biurko ze skórzanym blatem i bezwiednie spojrzała na list, który przed chwilą czytała lady Fitzgerald.

Moi drodzy Lauro i Reginaldzie!

Jeszcze raz chciałbym podziękować za kolację. To była cudowna chwila wytchnienia wśród narastającego wokół nas zamętu. W końcu jakieś dobre wiadomości. Dwaj nasi szpiedzy udający dezerterów zdobyli zaufanie wroga i umówili się na spotkanie z prowodyrem TB 3 grudnia. Wtedy go aresztujemy.

Nuala szybko przebiegła wzrokiem resztę i zobaczyła podpis:

Arthur Percival

Usłyszała kroki zbliżające się do drzwi i błyskawicznie usiadła na swoim miejscu.

– Przepraszam – powiedziała lady Fitzgerald, wchodząc. Otworzyła szufladę biurka i wyjęła kopertę. – Oto twoja zapłata za ten tydzień, plus dwa szylingi. – Wcisnęła kopertę do rąk Nuali. – Jeszcze raz dziękuję, moja droga. A teraz wracaj do domu do męża.

Nuala popedałowała do Clogagh, jakby sam diabeł ją gonił. Dotarła do domu i z ulgą zobaczyła, że jest Finn. Siedział przy kuchennym stole ubrany swobodnie i poprawiał prace uczniów.

– Finn – powiedziała zdyszana – mam pilną wiadomość dla Toma Barry’ego!

Popijając wodę ze szklanki, którą przed nią postawił, opowiedziała mu o liście majora Percivala.

Finn chodził w tę i we w tę przed paleniskiem, starając się zrozumieć sens tego, co mówi żona.

– Nualo, na jutro jest planowany atak w Timoleague. Cały oddział jest w stanie gotowości, ludzie poukrywali się w różnych miejscach… Nie wiem, jak znaleźć Toma na czas, żeby go ostrzec…

– Ale musimy! – krzyknęła. – Ci dezerterzy, z którymi ma się spotkać, to angielscy szpiedzy! Ludzie z pułku Essex zaczają się na Toma, a wiadomo, co z nim zrobią! Zdają sobie sprawę, że to on jest mózgiem stojącym za organizacją lotnego oddziału, będzie więc z nim gorzej niż z Tomem Halesem i Patem Harte’em!

Finn przykucnął przy żonie i przytulił ją.

– Zajmę się tym, kochanie, nie martw się. To, co odkryłaś, jest najwyższej wagi, mamy szansę nie dopuścić do spotkania. Jesteś wyczerpana, zjedz coś, proszę, nim padniesz.

18

Finn wkrótce wyszedł, a kiedy wrócił, zapewnił Nualę, że przekazał wiadomość dla Toma Barry’ego wszystkim ochotnikom, których tylko zdołał znaleźć. Następnego ranka – w dniu planowanych podpaleń w Timoleague – spokojnie ubrał się w to co zwykle, gdy szedł do szkoły.

– Po pracy jedź prosto do rodziców – nakazał żonie. – Czekaj u nich, póki ci nie powiem, że droga wolna, albo nie dam ci o tym znać przez kogoś, kogo poślę.

– Czy materiały wybuchowe… to znaczy „obornik”… jest jeszcze w składziku? – Nuala w nerwach zapominała mówić szyfrem.

– Został przeniesiony bliżej miejsca, gdzie będzie potrzebny – powiedział Finn. – Lecę pomóc go rozrzucić.

Pocałował ją namiętnie w usta, a potem przytulił mocno.

– Do widzenia, Nualo. Kocham cię. Do zobaczenia.

I wyszedł.

*

Tego wieczoru w gospodarstwie rodzina – poza Fergusem, który pomagał rozrzucać „obornik”, i Christym, który wcześniej brał udział w przetransportowaniu go, a teraz jak co dzień pracował w pubie – robiła niby to co zwykle. Choć nie poruszano tematu, to kiedy siedli do podwieczorku, atmosfera była napięta. Nawet ojciec, który każdego potrafił zagadać, milczał. Wszyscy wiedzieli, jak wielu miejscowych chłopaków jest zaangażowanych w akcję.

– Może pośpiewamy jakieś stare piosenki? – zwróciła się Eileen do męża, gdy córki kończyły zmywanie. – Wyjmiesz skrzypce?

– Dziś nie. Choć na wzgórzu są warty, w każdej chwili spodziewam się walenia do drzwi.

– Kiedy rozrzucą „obornik”, żołnierze i policja będą mieć dość zajęcia na dole, tato – wtrąciła się Nuala.

– Na pewno masz rację, córko, ale nie czas ryzykować. Hannah poczyta nam Biblię. Może o przejściu przez Morze Czerwone i wędrówce do Ziemi Obiecanej?

Uśmiechnął się ponuro, a one skinęły głowami – wybrany fragment wydawał się odpowiedni.

Siedząc po turecku przy ogniu, mając po bokach mamę i tatę, Nuala słuchała głosu siostry. To ją uspokoiło.

O dobry Boże i Matko Święta, miejcie w opiece Finna i Fergusa i pozwólcie, byśmy my, Irlandczycy, odzyskali swoją Ziemię Obiecaną, modliła się w duchu.

Już gasili lampy naftowe, kiedy Seamus O’Hanlon, ich sąsiad, jeden z tych, co trzymali warty, wpadł do domu tylnymi drzwiami. Wszyscy zamarli w bezruchu.

– Nasi chłopcy zrobili to! Chodźcie na wzgórze, zobaczcie sami!

Poszli za nim, wspinając się po stromym zalesionym zboczu aż na szczyt. I stamtąd dostrzegli w dolinie wielkie żółte płomienie wzbijające się ku nocnemu niebu.

Przeżegnali się, a potem usiedli gromadą na wilgotnej trawie. Nuala miała wrażenie, że w zimnym nocnym powietrzu wyczuwa zapach dymu.

– Mam tylko nadzieję, że pożar się nie rozprzestrzeni – szepnęła Hannah.

– Ryana nie ma w jego mieszkaniu, co? – spytała ściszonym głosem Nuala. – Ostrzegłaś go, prawda?

– Jak mogłabym to zrobić? Zdradziłabym się, że wiedziałam.

– Nie martw się, na pewno nic mu nie będzie. Mieszka daleko od miejsc, które były celem. Modlę się tylko, żeby mój Finn i nasz Fergus wrócili dziś bezpiecznie.

– To pokaże Anglikom, że z nami nie ma żartów. – Ich ojciec machnął pięścią w powietrzu.

– Ciiiszej, Daniel! – upomniała go żona. – Nigdy nie wiadomo, kto może się tu gdzieś czaić.

– Dziś wieczorem jesteśmy tu tylko my, żono, a ja będę się radował do woli, to moja ziemia!

Kiedy szli z powrotem do domu, Eileen dogoniła córki.

– Mówiłam ojcu, że przez jakiś czas nie będziemy brać żadnej broni na przechowanie. Po tym, co się stało, trzeba spodziewać się represji.

– Jesteśmy na to gotowi, mamo – oświadczyła Nuala stanowczo, a Hannah się nie odezwała, tylko ruszyła samotnie dalej.

*

Na szczęście Finn i Fergus wrócili cali i zdrowi przed świtem, ale rankiem główna ulica Clogagh wyglądała jak wymarła. Nikt nie odważył się wyjść, zarówno ze strachu przed represjami, jak i z powodu duszącego swądu spalonego drewna, który unosił się w powietrzu.

– Witaj, Lucy – powiedziała Nuala, wchodząc do kuchni we dworze Argideen.

Lucy uniosła wzrok znad podłogi, którą szorowała.

– Witaj. Nie przebieraj się. Lady Fitzgerald chce cię najpierw widzieć.

– Tak? A o co chodzi?

– Nie mam pojęcia. Pani Houghton przyjdzie i zabierze cię do saloniku.

Nuala usiadła szybko na najbliższym krześle.

Lucy najwyraźniej nie była w nastroju na pogaduszki. Panowała cisza, gdy Nuala czekała na gospodynię.

– Chodź za mną, Nualo – powiedziała pani Houghton, kiedy się wreszcie pojawiła.

Przecięły hol i gospodyni zapukała do drzwi saloniku.

– Wejść – odezwał się głos ze środka.

Lady Fitzgerald stała w ciemnozielonej sukni wyprostowana jak struna i patrzyła przez okno na swój ogród.

Kiedy się odwróciła, Nuala dostrzegła napięcie w pięknych rysach jej twarzy.

– Proszę.

Lady Fitzgerald wskazała jej krzesło i Nuala usiadła.

– Chcę ci powiedzieć o telefonie majora Percivala do mojego męża. Dzwonił rano w związku z dramatycznymi wydarzeniami z wczorajszego wieczoru.

– O… – wybąkała Nuala, z całych sił starając się nie okazać emocji. – Chodzi o te pożary? No tak, to straszne.

– Na pewno, a moi przyjaciele, Traversowie, których rezydencja spłonęła, schronili się teraz u nas. Zostali tylko z tym, co mieli na sobie, ale są wdzięczni, że atakujący Irlandczycy pozwolili im uciec. W każdym razie…

Lady Fitzgerald potarła nerwowo czoło.

– Żyjemy w strasznych czasach, Nualo. Odkryto, że… do IRA jakimś cudem wyciekły tajne informacje, które dotarły do naszego domu od samego majora Percivala. Człowiek wspomniany w jego liście, a przynajmniej wymieniony z inicjałów, nie przyszedł na umówione spotkanie, tylko wysłał na nie w zastępstwie kilku ludzi. Zostali ujęci, ma się rozumieć, ale mężczyzna, którego major Percival i jego ludzie od wielu miesięcy starali się wciągnąć w pułapkę, jest nadal na wolności i może planować i realizować kolejne okropieństwa jak to wczorajsze.

Nuala czuła, jak lady Fitzgerald przeszywa ją wzrokiem.

– Dwa dni temu ten list leżał otwarty na tym biurku. Kiedy siedziałaś na tym krześle, a ja zostawiłam cię samą i wyszłam na kilka minut do pana Lewisa.

– Przecież… – Nuala ledwie mogła oddychać.

– Dlatego też zaczęłam się zastanawiać nad innymi zbiegami okoliczności – ciągnęła lady Fitzgerald. – Parę miesięcy temu major uniknął śmierci z rąk zamachowców w Bandon, ale ci najwyraźniej zostali ostrzeżeni i ulotnili się. Nikt poza majorem, jego ludźmi i moim mężem nie wiedział, że oddział pułku Essex ma zamiar przeszukać tamte domy, by ująć spiskowców. Nualo, proszę, powiedz mi prawdę. Czy Philip mówił ci coś na ten temat?

– To… było tak dawno… ale chyba wspominał coś o wizycie majora Percivala u sir Reginalda i nie chciał zjechać do ogrodu, póki jest tu ktoś z gości. To wszystko.

– Jesteś tego pewna?

Nuala skinęła głową.

– Tak.

– Niestety… – Lady Fitzgerald westchnęła ze smutkiem. – Mam wrażenie, że kłamiesz. W przelocie spytałam Philipa, czy mówił ci o planach majora Percivala. Powiedział, że tak. Jego wersję potwierdza Maureen. Zrozpaczona, wyznała mi, że była świadkiem waszej rozmowy, bo podawała właśnie herbatę.

– No tak… to prawda, teraz sobie przypominam. Philip napomknął coś o majorze Percivalu. Nie chciałam tego pani mówić, żeby nie narazić go na kłopoty. Często rozmawiamy o… różnych problemach. Bo… zaprzyjaźniliśmy się.

– I on ci ufa. Rozumiem. – Lady Fitzgerald znowu westchnęła. – Przez to sytuacja jest jeszcze trudniejsza.

– Przysięgam, powiem mu, że nie chcę, by kiedykolwiek poruszał znów takie tematy. To wszystko tylko dlatego, że on chyba nie ma z kim porozmawiać… poza panią, oczywiście – dodała szybko Nuala. – A ja nigdy nie ośmieliłabym się zaglądać do osobistych rzeczy jaśnie pani, nie czytałabym listów…

– Wybacz, Nualo, ale trudno mi w to uwierzyć. Widzisz, kiedy porozmawiałam z Maureen i potwierdziła słowa mojego syna, biedulka kompletnie się załamała. Powiedziała, że jest w rozterce. Obie tu pracujecie i nie chciałaby być nielojalna wobec ciebie jako koleżanki, ale czuła się w obowiązku zdradzić mi, że twoja rodzina to znani tutejsi fenianie, a twój brat jest słynnym ochotnikiem IRA. Mówiła też, że twoja siostra Hannah jest jedną z prowodyrek tajnej kobiecej organizacji. Maureen podejrzewa, że i ty do niej należysz, a przynajmniej… że potajemnie wspierasz swoją rodzinę. Co na to powiesz?

– Nic, poza tym, że moja rodzina to rzeczywiście dumni irlandzcy patrioci. O niczym więcej nie wiem. Zresztą nie mieszkam już u nich. Moim mężem jest Finn Casey, nauczyciel z Clogagh.

– Wiem, kim jest, i wiem też, że w ostatnich kilku miesiącach w tajemniczy sposób znikał na dłuższe okresy z pracy.

– Chorował, miał grypę żołądkową. Co w tym tajemniczego?

– Z pozoru nic, ale Maureen przyjaźni się z pewną kobietą, która mieszka w sąsiedztwie, obok ciebie. Podobno chodziła sprawdzić, jak czuje się twój mąż i czy czegoś nie potrzebuje, kiedy ty byłaś w pracy. Mówiła Maureen, że zasłony były pozaciągane, a w środku panowała głucha cisza. Całkiem jakby w domu nikogo nie było.

– Był ciężko chory. Nie miał ochoty na wizyty sąsiadów.

– Tak ciężko, że zostawiałaś go samego na tyle godzin, kiedy tu przychodziłaś?

To pytanie wisiało w powietrzu dobre kilka sekund, zanim lady Fitzgerald odezwała się znowu:

– Tu jest Irlandia, Nualo, i choć urodziłam się jako Angielka, to był mój dom przez ponad dwadzieścia sześć lat. Wiem, jak tutejsi ludzie dbają o siebie nawzajem. I że nowo poślubiona żona nie zostawiłaby poważnie chorego męża, nie zapewniając mu opieki. Ktoś by z nim siedział, a przynajmniej zaglądał do niego od czasu do czasu.

– Ale…

– Nie jestem tu, by osądzać, co ty, twoja rodzina czy mąż robicie poza tym domem. Tak naprawdę wolałabym o tym nie wiedzieć, bo bardzo cię lubię. A najbardziej tragiczne w tym jest to, że i mój syn cię bardzo lubi.

Nuala widziała, jak łzy napływają do oczu lady Fitzgerald.

– Jednak mając takie informacje, po pożarach, które wczoraj wieczorem spustoszyły Timoleague, nie mogę już mieć do ciebie zaufania. Ani do ciebie, ani do twojej rodziny.

– Przecież ja ledwie znam Maureen! Jak może sądzić, że tyle wie o moich bliskich? Prawda jest taka, że nigdy mnie nie lubiła.

– Nie, nie, Nualo, nie bądź niesprawiedliwa. To do ciebie nie pasuje. Wniosek z tego wszystkiego jest prosty: nie mogę ryzykować, by mój kochany, nieświadomy niczego syn nadal zdradzał różne informacje kobiecie, którą uważa za przyjaciółkę. A zatem jestem zmuszona cię zwolnić. Natychmiast opuścisz ten dom. – Lady Fitzgerald podeszła do biurka, otworzyła szufladę i wyjęła z niej małą brązową kopertę. – To twoja zapłata do końca tygodnia.

Nuala podniosła się zdrętwiała z przerażenia.

– Nie wolno mi nawet pożegnać się z Philipem?

– Tak będzie lepiej. Mówiłam mu, że twój mąż jest poważnie chory i zdecydowałaś, że musisz zostać w domu i się nim zająć, jak żonie przystało.

– Proszę… powiedzieć mu – Nuala nie kryła już łez – że będzie mi go brakowało i bardzo dziękuję, że nauczył mnie gry w szachy… Nigdy go nie pokonałam, bo jest tak inteligentny, i…

– Przekażę mu to. I bądź spokojna. Nikomu nic nie powiem o naszej dzisiejszej rozmowie. Twoje tajemnice, jeśli to tajemnice, są u mnie bezpieczne, ale pamiętaj, że inni mogą nie być tak dyskretni. W życiu stajemy przed wieloma trudnymi wyborami, Nualo, a żyjemy w niełatwych czasach. Rozumiem, że musisz solidaryzować się z mężem i swoją rodziną.

Nuali tak ciekło z nosa, że musiała zniżyć się do tego, by otrzeć go dłonią.

– Niech mi pani wybaczy. Była pani dla mnie taka dobra…

Poczuła dłoń na ramieniu.

– A ty byłaś bardzo dobra dla Philipa i za to ci dziękuję.

*

Kiedy Nuala dotarła do domu, pozaciągała zasłony z tyłu i od frontu. Usiadła w fotelu przy ogniu i płakała.

Och, Philipie, tak strasznie mi przykro, że cię zawiodłam. Niczym nie zawiniłeś, a teraz nie mogę się już tobą opiekować.

Kiedy skończyły się jej łzy i czuła, że koniecznie musi porozmawiać z kimś o tym, co się stało, ochlapała twarz wodą i przyczesała włosy, by pójść na drugą stronę ulicy do Christy’ego. Nikt, nawet Finn, nie mógł dowiedzieć się, jak bardzo przeżywa rozstanie z Philipem; nie mogła dać po sobie poznać, że pęka jej serce. Inaczej już następnego dnia wszyscy zaczęliby widzieć w niej zdrajczynię.

– Wpadłbyś do mnie na małą szklaneczkę, kiedy będziesz wolny? – spytała kuzyna.

– Jasne, dziś mały ruch.

Nuala wróciła do domu i wmusiła w siebie trochę chleba z masłem, a potem wyciągnęła z kredensu butelkę whiskey i dwa kubki. Dwadzieścia minut później przyszedł Christy. Nalała im obojgu po odrobinie.

– Pijesz? – Christy się uśmiechnął.

– Po takim dniu jak ten… Nie będziesz się mi dziwić. – I opowiedziała mu, co wydarzyło się we dworze.

Dolał sobie więcej whiskey.

– O Jezu – szepnął. – Myślisz, że może powiedzieć majorowi Percivalowi o swoich podejrzeniach? W końcu nie ma powodu cię kryć.

– Nie, nie sądzę. Może jestem naiwna, ale ona naprawdę była dla mnie dobra, Christy, choć zdecydowała, że już nie mogę tam pracować. Miałam wrażenie, jakby rozumiała i w pewien sposób mi współczuła.

– To kobieta, której mąż i syn walczyli na dwóch wojnach. Teraz wszyscy są wmieszani w kolejną. Z tego, co mówisz, ona należy do tego rzadkiego gatunku Anglików, którzy mają serce. Niebezpieczna za to może być ta Maureen. Co za jędza, żeby tak na ciebie donosić!

– Nienawidziła mnie od pierwszego dnia, kiedy się tam pojawiłam. Nie podobało się jej, że zaprzyjaźniliśmy się z Philipem i że musiała nam codziennie podawać herbatę.

Na to wspomnienie Nuala mimo wszystko lekko się uśmiechnęła.

– Wygląda na to, że była o ciebie zazdrosna.

– Lucy, moja koleżanka ze szkoły, która tam pracuje, mówiła, że Maureen straciła męża i dziecko. Nic dziwnego, że jest rozgoryczona.

– Wojna potrafi ranić. Słuchaj, muszę wracać. Podjadę na farmę twoich rodziców i powiem, co się stało. Musimy być gotowi na najgorsze. Finn niedługo wróci ze szkoły.

– A potem zaraz pobiegnie do oddziału. Wydaje mi się, że planują coś jeszcze.

– Musimy zachować spokój, Nualo. Jestem naprzeciwko, jakbym był ci potrzebny. – Christy wstał i pocałował ją w czubek głowy. – Do zobaczenia – powiedział i wyszedł.

*

Cała rodzina przez kilka dni czekała jak na szpilkach, w obawie że władze dowiedzą się jednak o prawdziwym powodzie nagłego zwolnienia Nuali z dworu Argideen. Po jakimś czasie pozwolili sobie wreszcie odetchnąć z ulgą, bo ani w domu Nuali, ani jej rodziców nie pojawiła się policja. Kiedy była w Timoleague, by wziąć wiadomość od Hannah, którą miała przekazać szefowej Cumann na mBan w Darrarze, zauważyła z daleka lady Fitzgerald. Chciała podziękować jej za dotrzymanie słowa, ale odwróciła się i poszła w przeciwnym kierunku.

Na szczęście zaczęły się ferie szkolne i nie trzeba było tłumaczyć, dlaczego Finna nie ma, kiedy wybrał się znów na obóz szkoleniowy swojego lotnego oddziału.

– Nie jestem pewien, kiedy wrócę, kochanie – powiedział. – Trenujemy, a potem będziemy planować zasadzkę. Oddziały pomocnicze zapuszczają się coraz głębiej na nasze terytorium, więc musimy im pokazać, kto tu rządzi. Przeprowadź się na kilka dni do rodziców. Przez dłuższy czas może mnie nie być w domu.

Smutno jej było z powodu rozłąki. Ale pocieszało ją trochę to, że mogła pomóc siostrze w przygotowaniach do ślubu i świąt. Często jeździła rowerem do Timoleague, by spotkać się z Hannah w porze lunchu.

– Byłaś już kiedyś u Ryana? – spytała, kiedy jadły, siedząc na ławce z widokiem na zatokę.

– Tak. Dom należy do pani O’Flanaghan, a Ryan ma dla siebie poddasze.

– Jest tam podwójne łóżko? – drążyła dalej Nuala.

– Tylko pojedyncze, ale na razie wystarczy. Szukamy innego lokum, bo chciałabym mieć kuchnię i udogodnienia. Z tym, co zarabiamy Ryan i ja, moglibyśmy sobie na to pozwolić, ale na razie nie znaleźliśmy w mieście nic odpowiedniego.

Po południu, w godzinach, które dawniej spędzała z Philipem, Nuala umilała sobie czas szyciem na prezent ślubny dla siostry kołdry z różnych kawałków materiału, które zbierała latami. Nie była wprawną krawcową jak Hannah, nie szło jej łatwo, ale czy nie liczą się przede wszystkim intencje, pocieszała się, kiedy po raz nie wiadomo który musiała odpruwać źle przyszyty kwadrat. Szycie przynajmniej odwracało jej uwagę od zamartwiania się tym, czy Philip nadal ćwiczy chodzenie, a Finn jest bezpieczny. W dalszym ciągu trwały represje po spaleniu posterunku i zamku i Nualę prześladowały ponure wizje tortur, jakich musieli doświadczać ochotnicy ujęci przez brytyjskich żołnierzy.

Jeśli jakaś cząstka tych cierpień jest spowodowana tym, że dałam się rozszyfrować… Przebiegł ją dreszcz grozy. Ale zaraz powiedziała sobie, że takie zadręczanie się nikomu nie pomoże. Zacisnęła zęby i skupiła się na szyciu.

19

Kilka dni później przyszło więcej złych wiadomości. W hrabstwie Cork wprowadzono stan wojenny. Oznaczało to, że każdego mężczyznę można było zatrzymać i przeszukać. A jeśli znaleziono przy nim amunicję albo broń, natychmiast go aresztowano i stawiano przed sądem wojennym. W razie uznania za winnego, mógł być zastrzelony na miejscu. W całym hrabstwie wprowadzono też godzinę policyjną. Pomiędzy dwudziestą a szóstą rano nikomu nie wolno było opuszczać domu.

– A gdyby ktoś bliski umierał w sąsiednim miasteczku albo nawet na sąsiedniej ulicy? – powiedziała Nuala, pokazując Finnowi gazetę „Cork Examiner”, w której ogłoszono ograniczenia.

– Jeślibyś wyszła, natychmiast by cię aresztowali. – Finn wzruszył ramionami.

– Tu jest napisane, że można zostać aresztowanym również za udzielenie schronienia komuś podejrzanemu o przynależność do ochotników, za „wałęsanie się”, a nawet trzymanie rąk w kieszeniach… – Oburzona Nuala pokręciła głową.

– Jedyna korzyść jest taka, że przez te obostrzenia miejscowi jeszcze bardziej znienawidzili Anglików. Charlie mówił mi, że ma czterdziestu nowych chętnych do wstąpienia w nasze szeregi. Wygramy tę wojnę, Nualo. Przysięgam, wygramy.

Pomimo godziny policyjnej Finn nadal niemal codziennie znikał gdzieś po zmroku. Ulicami miasteczek ostentacyjnie maszerowały oddziały pułku Essex, żeby zastraszyć mieszkańców, jednak Nuala mimo próśb męża uparła się, że będzie mieszkać w domu, i większość wieczorów spędzała samotnie, szyjąc kołdrę dla Hannah. Wiedziała, że w razie czego zawsze może zawołać Christy’ego, bo ze względu na godzinę policyjną musiał nocować w pubie. Kiedy nie kolidowało to z obostrzeniami, jeździła szukać pociechy u rodziców.

– Jezu! Widzieliście to? – Daniel rzucił gazetę na stół i wskazał sękatym palcem nagłówek. – Jak on mógł nam to zrobić, kiedy my walczymy, by uwolnić jego wiernych spod tyranii Anglików?

Cała rodzina skupiła się przy stole, by przeczytać, że biskup Cork wydał dekret, według którego każdy katolik biorący udział w akcji zbrojnej zostanie uznany za winnego morderstwa i natychmiast ekskomunikowany.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! – szepnęła Eileen, przeżegnała się i usiadła ciężko na stołku. – Niemal każdy ochotnik to katolik! Muszą czuć, że Bóg jest po ich stronie w tej walce, a nie że nie dostąpią nieba i zostaną strąceni do piekieł!

– I on to mówi! – krzyknął Daniel. – Po tym, jak czarno-brązowi podpalili pół Cork!

– Może przystawili mu do głowy pistolet i zrobił to pod przymusem? – odezwał się Fergus.

– Niewykluczone, ale jestem pewien, że to on zostanie przepędzony spod bram niebios, a nie nasi dzielni bojownicy i bojowniczki.

– Tylko czy oni nadal będą walczyć? – wtrąciła Nuala.

– A ciebie to zniechęca do robienia tego co dotąd? – Ojciec popatrzył na nią. – Czy to powstrzyma któreś z was?

Brat i siostra spojrzeli po sobie.

– Mnie nie – oświadczył Fergus.

– Mnie też nie – szepnęła Nuala, ujmując dłoń matki, żeby poczuć się pewniej.

Po tej wiadomości nie miała ochoty wracać do pustego domu. Postanowiła przenocować u rodziców. Hannah wróciła z zakładu krawieckiego i po podwieczorku siostry poszły na górę porozmawiać.

– Jak tam przyszły małżonek? – spytała Nuala, kiedy położyły się na łóżku.

– Wybierał się na mszę, kiedy go ostatni raz widziałam. – Hannah westchnęła. – Powiedział, że potrzebuje czasu, by zastanowić się nad słowami biskupa. Mówiłam ci już, Ryan jest tak żarliwie wierzący, że nie możemy się z nim równać.

– Uważa, że decyzja biskupa jest słuszna?

– Powiedział, że przynajmniej odstraszy niektórych ochotników od dalszego stosowania przemocy i że to dobrze. On po prostu chce pokoju.

– Czy zdaje sobie sprawę, że większość zaproszonych na jego wesele to ochotnicy IRA?

– Nie mówiłam mu. Nikt inny też nie. Ryan ma prawo do swoich poglądów, koniec kropka. – Hannah rzuciła siostrze ostre spojrzenie. – Chce wolności dla Irlandczyków, ale ma inną wizję tego, jak ją zdobyć.

– To teraz mamy siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż wojsko nas wytłucze, tak? Chciałabym pokazać mu niektóre rozkazy podpisane przez jego idola, Michaela Collinsa. To był jego pomysł, by stworzyć lotny oddział i…

– Myślisz, że nie wiem? Ale co mogę zrobić? Za kilka dni wychodzę za Ryana! I nic się na to nie poradzi.

*

W poranek przed ślubem Hannah rozległo się pukanie do drzwi domu Nuali. Otworzyła. W progu stała Lucy, jej przyjaciółka z dworu.

– Witaj, Lucy. Jak miło cię widzieć. Wejdziesz?

– Idę do pracy, ale pomyślałam, że zajrzę po drodze, żeby powiedzieć ci, zanim usłyszysz to od kogoś innego.

– O co chodzi? – spytała Nuala, gdy Lucy szła za nią do środka.

Drobniutka dziewczyna wyglądała tego dnia jak przestraszony, wątły ptaszek.

– Och, Nualo. Lepiej usiądź. Mam smutną nowinę.

– Co takiego? Co się stało?

– Nie wiem, jak ci to powiedzieć, ale wczoraj… Usłyszeliśmy huk z pokoju młodego pana. Lady Fitzgerald pobiegła na górę, ale strzelił sobie prosto w głowę i… już odszedł.

– Co? – Oszołomiona Nuala pokręciła głową. – Kto już odszedł?

– Philip. Wyjął swój rewolwer z czasów wojska z szuflady i strzelił sobie w głowę. Tak mi przykro. Wiem, jak bardzo go lubiłaś.

– Nie… – szepnęła Nuala, bo nie była w stanie wydobyć z siebie nic więcej. – Dlaczego? – spytała po chwili. – Poprawiało mu się, zaczął samodzielnie chodzić, mógł już wyjść na zewnątrz i…

– To się skończyło, kiedy odeszłaś. Lady Fitzgerald szukała nowej pielęgniarki, a tymczasem miała się nim zajmować Maureen. Mówiła, że siedział w fotelu inwalidzkim, gapiąc się w okno, i wcale się do niej nie odzywał. Lady Fitzgerald martwiła się, wezwała lekarza, który przepisał jakieś tabletki, ale…

– A jak… ona się czuje?

– Zamknęła się w swojej sypialni i nikogo nie wpuszcza. Ty pewnie najlepiej wiesz, jak bardzo kochała syna.

– Tak, kochała, Boże… – Nuali zabrakło słów. Ukryła twarz w dłoniach i szlochała.

– Słuchaj. Muszę iść, ale może zawołam jakąś sąsiadkę, żeby z tobą posiedziała?

– Nie! Nikt nie może zobaczyć, że tak rozpaczam po wrogu, prawda?

– Masz rację – przyznała Lucy. – Uważaj na siebie. Tak mi przykro.

Kiedy Lucy wyszła, Nuala wsiadła na rower i pojechała w jedyne miejsce, gdzie mogła szukać ukojenia. Przemoczona do suchej nitki zimnym grudniowym deszczem, uniosła głowę i popatrzyła w górę na ogołocone z liści gałęzie dębu.

– Philipie, jeśli mnie słyszysz, to ja, Nuala – szepnęła. – Tak strasznie mi żal, że musiałam cię opuścić, ale po tym wszystkim, co się stało, twoja mama nie mogła mnie zatrzymać. To moja wina. Zawiodłam twoje zaufanie i nigdy sobie tego nie wybaczę, przenigdy.

Ociekając wodą, wsiadła na rower i pojechała do Timoleague. Deszcz lał tak strasznie, jakby miała w nim utonąć, ale nie obchodziło jej to. Przy drzwiach kościoła zsiadła z roweru i weszła do środka. Przeżegnała się i skłoniła przed ołtarzem, a potem uklękła, by prosić Boga i Matkę Boską o przebaczenie. W końcu wstała i podeszła do miejsca, gdzie paliły się świece wotywne. Wyjęła pensa z kieszeni, wrzuciła na ofiarę i zapaliła świecę za szlachetnego Philipa Fitzgeralda – protestanta, syna tutejszego obszarnika… za przyjaciela.

– Spoczywaj w pokoju, Philipie, nigdy cię nie zapomnę – szepnęła, gdy świeczka zapłonęła między innymi, palącymi się za katolickie dusze.

Potem odwróciła się i wyszła z kościoła.

Merry

Hotel Claridge

Londyn

Czerwiec 2008

20

Sięgnęłam po chusteczkę i mocno wydmuchałam nos. Odwróciłam kolejną kartkę dziennika.

Nie moge jusz wiecej pisać.

Pozostałe strony były czyste.

Zamknęłam zeszyt, położyłam się i myślałam o tej młodej kobiecie, która dźwigała na barkach ciężar świata, tocząc wojnę, która wydawała się nie do wygrania. Była młodsza od mojej córki, a musiała stawić czoło potwornościom, których ani Mary-Kate, ani ja czy ktokolwiek, kto nie przeżył wojny, nie jest sobie w stanie nawet wyobrazić. Teraz jednak widziałam, że nasiona przemocy, które zostały zasiane w życiu Nuali prawie dziewięćdziesiąt lat temu, miały fatalne konsekwencje dla moich losów…

W głowie dźwięczały mi głosy z przeszłości, ta szczególna melodyjna intonacja, którą Nuala przekazywała swoim sposobem pisania, znane mi nazwy miejsc, które na tak długo wyparłam z pamięci.

On dał mi ten dziennik dawno temu, żebym zrozumiała. I jeśli to były słowa jego babki, to na pewno wyjaśniały, skąd wzięła się w nim ta nienawiść do Anglików. Z czasów, kiedy mieszkałam w Irlandii, pamiętałam, że dla wszystkich tam to, co działo się dawno temu, pozostaje żywe. I że stare krzywdy rzadko bywają wybaczone i zapomniane. Żale przechodzą z pokolenia na pokolenie.

Nagle ziewnęłam i zdałam sobie sprawę, że jestem potwornie zmęczona. Przeszłość długo była dla mnie obcą krainą, a teraz – nie tylko w sensie metaforycznym – coraz bardziej się do niej zbliżałam…

21

Star

Hotel Claridge

– Gdzie ona jest? Myślisz, że nie przyjdzie?

Star chodziła po salonie apartamentu, popatrując nerwowo na zegarek.

– Już po siódmej. Nie możemy jej teraz zgubić.

– Nie panikuj, lady Sabrino. Jestem pewien, że mój plan wypali – uspokajał ją Orlando, popijając szampana.

– Chciałabym być taka zrelaksowana jak ty – mruknęła Star, sięgnęła po słuchawkę i wybrała zero. – Halo, recepcja? Mogą mnie państwo połączyć z panią Mary McDougal w pokoju sto dwanaście? Dziękuję bardzo.

Czekając chwilę, Star uniosła brew z przyganą, bo Orlando znów dolewał im szampana. Telefonu bardzo długo nikt nie odbierał.

– Halo? – odezwał się wreszcie nieprzytomny głos.

– Czy to pani McDougal? Tu Sabrina Vaughan. Orlando i ja zastanawialiśmy się właśnie, czy pani przyjdzie.

– Hm… tak. Och, chyba usiadłam na łóżku i nie wiadomo kiedy usnęłam. Przepraszam. Będę za dziesięć minut.

– Żaden problem. Do zobaczenia.

Kiedy odłożyła słuchawkę, Orlando podniósł triumfalnie kieliszek.

– I rybka dała się złapać na haczyk.

– Orlando, słuchaj, my na nią nie polujemy, chcemy z nią tylko porozmawiać! Pójdę i trochę doprowadzę się do porządku.

Piętnaście minut później rozległo się pukanie do drzwi. Nerwowo przygładzając sukienkę, Star poszła otworzyć.

W korytarzu stała Merry McDougal w gustownej zielonej kreacji i czarnych czółenkach. Falujące blond włosy do ramion okalały twarz o ładnych rysach, niebieskie oczy wydawały się aż szafirowe na tle jasnej cery. Star pomyślała, że kobieta wygląda niezwykle elegancko, zwłaszcza że przed chwilą wyrwali ją ze snu. Ściskała w dłoni malutką torebkę, a Star aż wstrzymała oddech, kiedy coś błysnęło zielono na jednym z palców Merry.

– Witam! Zapraszam do środka! – powiedziała, siląc się, by zabrzmiało to jak najbardziej naturalnie.

Poprowadziła Merry do dużego salonu i zobaczyła, że Orlando gdzieś się ulotnił.

– Proszę usiąść i się rozgościć, a ja zawołam Orlanda. Właśnie telefonował do… jakiegoś dostawcy win. Za sekundę wracam.

Śmignęła do sypialni. Orlando stał przy drzwiach i najwyraźniej słuchał, co mówiła.

– Już jest! – oznajmiła scenicznym szeptem Star. – O Boże, jestem taka zdenerwowana. I nie zgadniesz…

– Co?

– Nie zdołałam się przyjrzeć, ale chyba ma na palcu ten pierścionek.

– Jak to dziś mówią? Piąteczka!

Nie wykonując już samego gestu przybicia piątki ze Star, wynurzył się zza drzwi.

– Dziękujemy bardzo, że zechciała pani przyjść. O, proszę nie wstawać – powstrzymał ją.

– Strasznie mi przykro, że się spóźniłam. Jak mówiłam pana przyjaciółce, przez tę zmianę czasu zmorzyło mnie i zasnęłam.

Star zauważyła, że w jej przyjemnym niskim głosie wyczuwa się lekki, trudny do określenia obcy akcent.

– Nie ma za co przepraszać. Dzięki temu mogliśmy z Sabriną nadgonić zaległości. Od dawna już się nie widzieliśmy. – Orlando wskazał skinieniem głowy na swój kieliszek z szampanem. – Wypiliśmy pewnie o jednego za dużo tej znakomitości. To z nowej wytwórni, nie jest tak drogi jak Krug czy Dom Pérignon, ale smakuje całkiem, całkiem. Osobiście nie jestem wielkim entuzjastą szampana, zwłaszcza jeśli bąbelki dominują nad smakiem, jak bywa w niektórych przypadkach, ale ten jest całkiem przyzwoity. A więc czy zechce pani się do nas przyłączyć i spróbować, co pozostało z tej butelki, czy woli się pani napić czegoś innego?

– Wydam się pewnie nudna, ale pozostanę przy wodzie podczas naszej rozmowy o winnicy. I tak szumi mi w głowie. Ale proszę mówić do mnie po imieniu – dodała, kiedy Star poszła po wodę.

– Niegazowana czy gazowana? – spytała.

– Gazowaną poproszę. Będzie bardziej odświętnie.

Kiedy woda została nalana, Orlando usiadł na obitym skórą fotelu naprzeciw Merry. Pokazał dyktafon na stoliku między nimi.

– Pozwolisz, że będę nagrywał? Stenotypować nie potrafię, a nie chciałbym uronić ani słowa z tego, co powiesz.

– Oczywiście, w porządku – zgodziła się Merry i łyknęła wody. – A co konkretnie chciałbyś wiedzieć?

– Zacznijmy od tego, jakie były początki. Coś w twoim akcencie mówi mi, że nie urodziłaś się w Nowej Zelandii. Tak naprawdę… wybacz, jeśli się mylę – dodał, gdy Star siadała na kanapie – wydaje mi się, że słyszę tam gdzieś w głębi irlandzką nutę.

Star zauważyła, że policzki kobiety lekko się zaróżowiły.

– Masz dobre ucho. Choć wyjechałam z Dublina zaraz po studiach. Mieszkam w Nowej Zelandii już od kilkudziesięciu lat.

– O, jesteś jedną z wielu tamtejszych irlandzkich imigrantów?

– Niestety. Wszyscy szukaliśmy w tamtych czasach lepszego życia gdzie indziej.

– Mam kilku kolegów po college’u Trinity. Ty też byłaś na tej dublińskiej uczelni?

– Tak, studiowałam filologię klasyczną na Trinity.

Orlando wyraźnie się rozpromienił.

– To możemy mieć o wiele więcej ciekawych tematów do rozmowy niż wino. Grecka filozofia i mity to moja pasja. Czasami żałuję, że nie wybrałem tego kierunku studiów.

– Od dziecka karmiłam się mitami greckimi – powiedziała.

– Moje pasje podsycał ojciec – oznajmił Orlando. – A jak to było u ciebie?

– Mój ojciec chrzestny był wykładowcą filologii klasycznej na Trinity, a potem został dziekanem wydziału. Oczywiście teraz jest już od dawna na emeryturze, a może nawet nie żyje.

– Straciłaś z nim kontakt? – zapytał szybko Orlando.

– Tak, bo… – Merry wzruszyła ramionami. – Wiesz, jak to jest. W każdym razie… mam ci opowiedzieć, jak razem z mężem zakładaliśmy winnicę, tak?

– Proszę, zamieniam się w słuch.

– Poznaliśmy się z Jockiem, kiedy przyjechałam do Nowej Zelandii. Oboje pracowaliśmy w hotelu o nazwie The Hermitage. Znajduje się u podnóża Góry Cooka na Wyspie Południowej. Byłam tam kelnerką. Jock zaczynał jako kelner, ale wtedy już miał pozycję kierownika sali i sommeliera. Wino było jego pasją. Przepraszam, pewnie cofnęłam się za daleko w czasie jak na taki artykuł.

– Ależ proszę, masz głos. Mów, ile dusza zapragnie, to niesłychanie ciekawe.

Star słuchała uważnie historii, jak to Merry i Jock się pobrali, a potem, podczas wycieczki do doliny Gibbston w Środkowym Otago, trafili na stary zrujnowany kamienny dom, który, jak mówiła Merry, został zbudowany najprawdopodobniej w czasach gorączki złota. Zakochali się w nim. Odbudowanie go zajęło im kilka lat.

– Jeździliśmy tam w weekendy i na święta. Jack był jeszcze malutki, ale wszyscy tak uwielbialiśmy tę dolinę, że postanowiliśmy z Jockiem zainwestować całe nasze oszczędności i założyć tam małą winnicę.

Kiedy Merry wciągnęła się w opowieść o tym, że pracowali jak szaleni i kąpali się w strumieniu, zanim mogli zbudować łazienkę, Star powędrowała wzrokiem z jej twarzy na jej drobne, blade i delikatne dłonie. Jedną Merry położyła na udzie. Star dostrzegła pierścionek z oczkiem ze szmaragdów ułożonych w gwiazdę wokół brylantu. Starała się zapamiętać dokładnie ten kształt.

Po chwili wstała.

– Wybaczcie, ale muszę skorzystać z łazienki – powiedziała i poszła do sypialni.

Zamknęła za sobą drzwi, podbiegła do torby, wciągnęła ją na łóżko i znalazła w kieszonce kopertę. W łazience wysunęła z niej rysunek pierścionka i przypatrzyła się mu.

Był identyczny.

Spuściła wodę. Schowała kopertę do szuflady szafki nocnej i wróciła do salonu.

– Co do szczegółów dotyczących mieszanki winogron, jakich używamy – mówiła właśnie Merry – to musisz porozmawiać z moim synem Jackiem. Jest teraz w Dolinie Rodanu, gdzie poznaje tamtejsze sposoby uprawy winorośli i stara się znaleźć techniki, które mógłby zastosować w naszej winnicy. Otago, jak wiesz, słynie z pinot noir. Pozwól, że zapiszę ci numer telefonu syna.

Gdy nachyliła się, by wyjąć z torebki komórkę, Orlando podał jej długopis i kartkę z notesu hotelowego. Star jeszcze raz przyjrzała się pierścionkowi, żeby się upewnić.

– To jego francuska komórka – rzuciła Merry. – Najlepiej dzwonić po czwartej tutejszego czasu.

– Dziękuję bardzo. Myślę, że z tej historii będzie świetny artykuł. Ale w razie gdyby przyszły mi do głowy jeszcze jakieś pytania, czy mógłbym cię prosić również o numer twojej komórki?

– Oczywiście. – Merry dopisała go na kartce.

– Jesteś pewna, że nie masz ochoty napić się teraz z nami czegoś mocniejszego?

– No dobrze, niech już będzie. Odrobinę whiskey, poproszę.

– Jak długo planujesz zostać w Londynie? – przejęła inicjatywę Star, kiedy Orlando ruszył do minibaru.

– Nie jestem jeszcze pewna, może parę dni albo tygodni, a może miesięcy… Odkąd Jock umarł, a Jack przejął prowadzenie winnicy, jestem wolna jak ptak. Szkoda, że nie wybrała się ze mną córka. Nigdy nie była w Europie. – Merry przyjęła od Orlanda szklankę.

– Jak to mówią w Irlandii, sláinte! – Uniósł kieliszek.

– Sláinte! – powtórzyła i trącili się.

– A ile lat ma córka? – spytała Star, choć to wiedziała.

– Dwadzieścia dwa. Pomiędzy Jackiem a jego siostrą jest dziesięć lat różnicy. Mieliśmy Jacka, a potem staraliśmy się bezskutecznie o drugie dziecko, więc adoptowaliśmy Mary-Kate.

– Czy ona też chce dołączyć do prowadzenia rodzinnej firmy?

– Nie, absolutnie nie. Ma za sobą studia muzyczne i z tym wiąże swoją przyszłość.

– Więc miejmy nadzieję, że z twoim synem u steru i po tym artykule to, co zapoczątkowaliście z mężem, znajdzie się w wielkim świecie win.

– Mam nadzieję. Jock zawsze o tym marzył. To była jego życiowa pasja. – Merry uśmiechnęła się smutno.

– Ciekawi mnie, że podobnie jak ja po studiach zarzuciłaś własną pasję – zagadnął ją Orlando. – Mogę zapytać dlaczego?

– Zrobiłam magisterium, myślałam o doktoracie, ale… życie miało inne plany.

– Jak to bywa w przypadku wielu z nas – przyznał Orlando z westchnieniem.

– Jaki śliczny pierścionek – powiedziała Star, wiedząc, że musi się odezwać, zanim będzie za późno. – Ten kształt gwiazdy jest niezwykły.

– Dziękuję. Dostałam go od ojca chrzestnego na dwudzieste pierwsze urodziny.

– Siedem szmaragdów? – drążyła Star. – To mi przypomina Siedem Sióstr… Plejady…

– Rzeczywiście. Zawsze fascynowały mnie mity o nich – wtrącił Orlando. – Zwłaszcza historia o zaginionej siostrze. Chętnie uciąłbym sobie z tobą pogawędkę na tematy z mitologii, jeśli znajdziesz chwilę. Co powiesz na kolację jutro wieczorem… Oczywiście kiedy już będę po rozmowach, które mam w planie w Londynie – dodał szybko. – Sabrino, ty też dołączyłabyś do nas, prawda?

– Może… ale musiałabym sprawdzić, co ma zamiar robić Julian. – Star czuła, że traci czujność i jest bliska wyjścia z roli, a póki mieli tu tę kobietę, rozpaczliwie chciała zadać więcej pytań.

– Z wielką przyjemnością – powiedziała Merry i zerwała się, odstawiając szklankę na stolik. – A teraz wybaczcie, muszę iść, nim zasnę w fotelu. Dziękuję za whiskey i rozmowę.

Star i Orlando podnieśli się z miejsc i patrzyli, jak Merry idzie do drzwi.

– To może jutro o ósmej trzydzieści wieczorem w Gordon Ramsay’s na dole?! – zawołał za nią Orlando.

– Świetnie. Dobranoc.

Drzwi zatrzasnęły się za nią, nim zdołali cokolwiek dodać.

Przez moment stali w osłupieniu, gapiąc się na siebie. Wreszcie Orlando usiadł i łyknął szampana.

– Spieprzyliśmy! – wymknęło się Star, choć rzadko używała mocniejszych słów. – Kiedy tylko wspomniałeś zaginioną siostrę, spłoszyła się.

– Może się przeliczyłem. – Westchnął. – Ale to ty zaczęłaś mówić o jej niezwykłym pierścionku.

– Musiałam. Kiedy wyszłam na chwilę z pokoju, sprawdziłam jeszcze wydruk rysunku, który przysłała mi Ally. Nie ma wątpliwości, to ten pierścionek. Jest identyczny. Ona go ma! Powinnam zadzwonić do Atlantis, porozmawiać z Mają i Ally…

– Czekaj, chwileczkę, Star. Trzeba to przemyśleć. To oczywiste, że pani Merry McDougal coś ukrywa. A skoro tak się wystraszyła, kiedy tylko wspomniałem o zaginionej siostrze, możemy przyjąć, że jej tajemnica ma z tym jakiś związek. Należy przeanalizować fakty. Dlaczego tak nagle rzuciła uczelnię, choć mogła robić doktorat?

– No…

– Rozumiem, powody mogły być proste, ale pozwól, że skończę. Ta najwyraźniej bardzo inteligentna kobieta wyniosła się z Irlandii najdalej, jak mogła, i zaszyła się w jakiejś pięknej, ale nieistniejącej na mapie dolinie i nigdy już nie starała się kontynuować pracy naukowej. Moim zdaniem przez te kilkadziesiąt lat się ukrywała. Pytanie: przed czym? Albo raczej: przed kim?

– Czy ty trochę nie przesadzasz, Orlando? Przecież to, że nie chciała zostać na uczelni, o niczym nie świadczy. Może się zakochała?

– Niewykluczone, ale jeśli wziąć pod uwagę jej drogę życiową i zestawić to z faktem, że wyraźnie unika spotkań z twoimi siostrami, a przecież córka powiedziała jej tylko, że być może ma jakieś związki z twoją rodziną i że kluczem do potwierdzenia tego jest pierścionek w kształcie gwiazdy… Wszystko to tworzy obraz osoby, która boi się, co to odkrycie może dla niej znaczyć – powiedział. – I dla jej córki.

– Chyba naczytałeś się zbyt wielu kryminałów, ale zgadzam się z tobą. Ona się czegoś boi. To okropnie frustrujące… kobieta śpiąca kilka pokoi od nas mogłaby wyjaśnić całą zagadkę, ale my nie ośmieliliśmy się jej docisnąć, bo nie chcieliśmy jej wystraszyć. CeCe mówiła, że Mary-Kate nigdy nie interesowała się swoją biologiczną rodziną. Skoro jednak sądzimy, że to może być nasza siódma siostra, czy nie warto zadzwonić do niej i zaprosić ją na nasz rejs? Tylko że… – Star westchnęła ciężko.

– Czujesz, że to byłoby nie w porządku, bo matka Mary-Kate wyraźnie stawia opór.

– Tak. Zwabiliśmy ją podstępem na to spotkanie i… nie wypada nam wykorzystywać zdobytych tak informacji i kontaktować się za jej plecami z córką. Ale się wpakowaliśmy – jęknęła.

Zapadła cisza. Oboje zamyślili się głęboko.

– Może jest inny sposób, by dowiedzieć się czegoś o adopcji Mary-Kate – odezwał się w końcu Orlando. – Merry z jakiegoś powodu, znanego tylko jej, nie życzy sobie, żeby córka zagłębiała się w badanie swojego pochodzenia. Ale nie zapominajmy, że Merry ma jeszcze syna. Mogę coś zasugerować?

– Dawaj.

– Zatelefonowałbym do Atlantis i spytał, czy Maja mogłaby polecieć do Francji, żeby się z nim spotkać. Z Genewy do Prowansji nie jest zbyt daleko, a znam adres winnicy, w której przebywa Jack. Merry mówiła, że jej syn ma trzydzieści dwa lata. Był dziesięciolatkiem, kiedy pojawiła się u nich Mary-Kate. Musi to pamiętać i może wie też coś więcej o przeszłości matki.

– Niewykluczone, ale skoro Mary-Kate nie wie nic o swoich rodzicach adopcyjnych, to dlaczego Jack miałby się w tym orientować? Nie możemy pozwolić tej kobiecie się stąd ulotnić, dopóki nie zobaczymy się z nią raz jeszcze. Chcę uczciwie powiedzieć jej, kim jesteśmy. Czuję się okropnie przez całą tę szopkę i kłamstwa. To nie gra, Orlando, naprawdę.

– Racja. No to obiecuję ci, że nawet gdybym miał siedzieć całą noc po turecku pod drzwiami pani McDougal, nie dopuścimy do tego, żeby nam uciekła – zapewnił stanowczo. – A teraz udam się do swojego pokoju, zastanowię się nad wszystkim i zadzwonię do ciebie, kiedy mi się rozjaśni w głowie. Na razie dzwoń do Atlantis i powiedz, że jedna z nich powinna wybrać się do Prowansji. Sprawdzę dokładny adres i ci podam.

Orlando energicznie ruszył do drzwi, ale zatrzymał się przy nich i obejrzał na Star.

– Być może najważniejsze pytanie, na które przede wszystkim powinniśmy znaleźć odpowiedź, to skąd w ogóle wziął się ten pierścionek? Tymczasem adieu.

Gdy wyszedł z apartamentu, Star ciężko podniosła się z kanapy i poszła do sypialni, żeby połączyć się z siostrami. Starała się uporządkować w myślach to, co miała im do przekazania.

Znalazła numer Atlantis w komórce. Czekając na połączenie, otworzyła szufladę szafki przy łóżku, by wyciągnąć z niej kopertę z rysunkiem pierścionka.

– Cześć, mamo, tu Star. Jak się masz?

– W porządku, chérie, cieszę się piękną pogodą i tym, że mamy tu twoje siostry. A ty? Wszystko dobrze?

– Tak, dziękuję, ale… – Star urwała, niepewna, co siostry powiedziały Marinie na temat ich poszukiwań. – Czy mogłabym pomówić z nimi obiema?

– Jasne, są na tarasie i na pewno chętnie z tobą porozmawiają. Nie mogę się już doczekać, kiedy cię tu zobaczę.

Marina poszła po Maję i Ally, a Star przypomniała sobie, że musi zadzwonić zaraz potem do Mouse’a, żeby upewnić się, czy nakarmił czymś normalnym Rory’ego i zdołał zapakować go do łóżka.

– Star! Tu Ally, Maja też słucha.

– Cześć – odezwała się najstarsza siostra. – Masz dla nas jakieś nowe wieści?

– Tak. Plan Orlanda wypalił i właśnie spędziłam godzinę z Merry McDougal.

Po drugiej stronie zapadła cisza. A potem siostry zaczęły mówić jedna przez drugą.

– Brawo!

– I co powiedziała?

– Czy Mary-Kate to Zaginiona Siostra?

– Zaczekajcie, opowiem wam najdokładniej, jak potrafię, choć jeszcze sama nie mogę się w tym do końca połapać. Po pierwsze, i pewnie najważniejsze: jak tylko weszła, od razu zauważyłam, że ma na palcu ten pierścionek. Kiedy Orlando wypytywał ją o winnicę, skoczyłam do sypialni i sprawdziłam na wydruku ze skanem rysunku, który mi przysłałyście, czy wszystko się zgadza. Pierścionek jest identyczny!

– Cudowna wiadomość! Spytałaś, skąd go ma? – odezwała się Maja.

– Mówiła, że dostała go na dwudzieste pierwsze urodziny od ojca chrzestnego, który podobno wykładał na wydziale filologii klasycznej w college’u Trinity w Dublinie, gdzie sama studiowała.

– Powiedziałaś jej, że ten pierścionek dowodzi, że jej córka jest naszą siódmą siostrą?

– Nie, bo kiedy tylko zachwyciłam się niezwykłym kształtem pierścionka, a Orlando napomknął, że interesuje się mitem o zaginionej siostrze z Plejad, Merry zerwała się i wyszła. Była przerażona. Zaprosiliśmy ją jutro na kolację. Chciałabym po prostu powiedzieć jej, kim jesteśmy, ale oboje obawiamy się, że znów ucieknie. To oczywiste, że z jakichś powodów unikała CeCe i Chrissie, kiedy poleciały na wyspę, podobnie jak Elektry w Kanadzie. A teraz pewnie będzie się starała wymknąć i nam. Szczerze mówiąc, czuję się paskudnie, że nakłoniliśmy ją do spotkania podstępem.

Nastąpiła chwila przerwy. Star słyszała, że siostry coś szepczą.

– Rozumiem, Star – odezwała się Maja. – Przychodzi nam do głowy tylko to, że ta kobieta nie chce, by jej córka dowiedziała się, kim byli jej biologiczni rodzice. Nie sądzisz?

– Racja. Wychodząc, wyglądała na autentycznie wystraszoną. – Star westchnęła ciężko. – Nawet Orlando jest w kropce. Choć twierdzi, że ma plan i nie da jej opuścić ukradkiem hotelu. Ale nie pytaj, co knuje. Na wypadek gdybyśmy jednak znów ją zgubili, sugerował, żeby jedna z was wybrała się do Prowansji i porozmawiała z bratem Mary-Kate, Jackiem. Może on będzie wiedział więcej o swojej matce i jej przeszłości.

– Możliwe, ale skąd mógłby wiedzieć coś o adopcji Mary-Kate i jej biologicznych rodzicach? – spytała Ally.

– Jest o dziesięć lat starszy od siostry, więc pewnie coś pamięta. I może podchodzić do tego mniej emocjonalnie niż matka.

– A gdzie dokładnie jest teraz? – odezwała się Maja.

– Wyślę wam esemesem adres winnicy. Orlando nagrywał rozmowę, więc go ma. Tylko czy któraś z was mogłaby tam podskoczyć? Na przykład jutro?

– Z Genewy to jakieś pięć, sześć godzin jazdy samochodem – zauważyła Maja.

– Przyślij nam adres. Odezwiemy się, jak się naradzimy i zorganizujemy co trzeba, dobrze? – dodała Ally.

– Świetnie – odparła Star.

– I podziękuj, proszę, za pomoc Orlandowi. Jak na razie tylko wam udało się spotkać z tą Merry – powiedziała Maja.

– Choć bardzo kiepsko wypadłam w roli lady Sabriny. – Star zaśmiała się. – Za to Orlando był doskonały. Wiecie co? To trochę niesamowite, ale twarz Merry wydaje mi się dziwnie znajoma, jakbym ją już widziała, tylko że nie potrafię skojarzyć gdzie.

– Jeśli coś by ci się przypomniało, daj znać. Do usłyszenia, Star. I naprawdę, dobra robota, brawo. Pa.

Star przerwała połączenie, położyła się na łóżku i zamknęła na chwilę oczy, po czym otworzyła je i zadzwoniła na komórkę Mouse’a. Bardzo długo nie odbierał.

– Cześć, kochanie, co tam u ciebie? – usłyszała wreszcie jego niski głos.

– Wszystko w porządku. Melduję się tylko, żeby powiedzieć „Dobranoc” i upewnić się, czy Rory zjadł kolację i czy położyłeś go spać. – Uśmiechnęła się.

– Pewnie! Potrafię się zająć własnym dzieckiem, kiedy cię nie ma.

– Wiem, wiem, ale masz tyle na głowie.

– Prawda. A jak wam poszła akcja zaplanowana przez Orlanda?

– O… dobrze, ale to skomplikowane. Wyjaśnię ci po powrocie do domu.

– Brzmi bardzo tajemniczo, kochanie.

– Jak ci mówiłam, chodzi o moją rodzinę i organizację ceremonii na cześć ojca. Będę w domu jutro albo pojutrze rano. Nie mógłbyś przypadkiem wpaść do Londynu jutro wieczorem, co? Apartament jest przepiękny, a na pewno udałoby mi się załatwić, żeby niania Rory’ego została z nim na noc.

– Przepraszam, ale jestem zawalony robotą.

– No… trudno.

– Odzywaj się, kochanie.

– Będę dzwonić. I… uściskaj Rory’ego ode mnie. Dobranoc.

– Dobranoc.

Po skończeniu rozmowy Star ciężko westchnęła. Dlaczego nadal tak trudno było jej powiedzieć, co czuje? Może nauczyła się tego przez te wszystkie lata z CeCe, a może po prostu taki już ma charakter. Ale tłumienie w sobie emocji nie było zdrowe i omal nie zniszczyło jej relacji z siostrą. Teraz była z Mouse’em. Wiedziała, że ją kocha, należał jednak do tego szczególnego typu Anglików, którzy nie są zbyt wylewni. Rozumiała to. Tylko że nie mogła zdobyć się na to, by mówić mu, czego od niego potrzebuje, na przykład że powinni od czasu do czasu wygospodarować taką noc, kiedy można zapomnieć o remontowanych domach i pracy i po prostu pobyć razem. A on nie potrafił wyrazić, co czuje. W efekcie nie za bardzo umieli się porozumieć. „Musisz próbować”, szepnęła sama do siebie. Na stoliku przy łóżku zadzwonił telefon.

– Pokój sto sześćdziesiąt jeden, do pani. Czy mogę połączyć?

– Tak, proszę.

– Star, kochana, udało ci się skontaktować z siostrami? – usłyszała melodyjny głos Orlanda.

– Tak. Zadzwonią do mnie, kiedy coś zdecydują.

– Ale nalegałaś, żeby któraś z nich jak najszybciej wybrała się do Prowansji?

– Tak. Jestem pewna, że Maja się zgodzi.

– Świetnie. No dobrze, załatwiłem sprawę. Od tej chwili, jeśliby pani McDougal próbowała wyjść z hotelu, dowiemy się o tym natychmiast. Zadzwonię do ciebie, w razie gdyby… mój kontakt dał mi znać o jakichś ruchach.

Star nie mogła powstrzymać śmiechu.

– Naprawdę, Orlando, ty to się nieźle tym wszystkim bawisz, co?

– A niech mnie, przyznam, że tak, choć nadal jesteśmy dalecy od rozwikłania zagadki. Słuchaj, tylko nie blokuj linii i miej naładowaną komórkę. Nie wyłączaj jej przypadkiem na noc.

– Dobrze. Oj, czekaj, potrzebny mi jeszcze ten adres Jacka w Prowansji.

– To Minuet Cave w Châteauneuf-du-Pape. A teraz posiedzę sobie w tym swoim ciasnawym pokoiku i będę myślał dalej. Na razie mówię ci „Dobranoc”.

– Dobranoc, Orlando, śpij dobrze. I dziękuję.

Wysłała Ally esemesa z adresem winnicy. Umyła się i mimo wyrzutów sumienia uśmiała się z Orlanda. Mouse zawsze był taki poważny, zajęty pracą, zupełnie inny niż brat, którego dziwactwa często wywoływały uśmiech na jej twarzy. Kiedy kładła się do łóżka i gasiła światło, dziękowała Bogu, że ma kogoś takiego jak on.

22

Atlantis

– Znalazłam – powiedziała Ally, wychodząc z kuchni na taras, gdzie siedziała Maja. Słońce zachodziło za górami, nadając niebu odcienie purpury. – Winnica leży w pobliżu miasteczka Châteauneuf-du-Pape w Dolinie Rodanu. Najbliższe lotnisko jest w Marsylii. Mogłabyś też po prostu pojechać tam samochodem, bo jak policzysz czas na dotarcie stąd na lotnisko i tak dalej, a potem jeszcze wynajęcie na miejscu auta… pewnie byłabyś szybciej niż samolotem.

– No tak – przyznała cicho Maja.

– Nie masz nic przeciwko temu, żeby pojechać?

Maja westchnęła ciężko.

– W tej chwili nie czuję się najlepiej, Ally.

– Mówiłam, powinnaś już kilka dni temu wybrać się do lekarza. Im szybciej dowiesz się, co ci dolega, tym…

– Ally, wiem, co mi jest, to żaden problem!

– Wiesz?

– Tak. Nie chciałam ci mówić, zanim zobaczę się z Florianem w przyszłym tygodniu, ale…

– Co się dzieje? Proszę, powiedz, żebym nie wyobrażała sobie Bóg wie czego.

– Naprawdę, nie ma się czym martwić. Jestem zdrowa i…

– O mój Boże! – Ally popatrzyła na siostrę, a potem odrzuciła głowę do tyłu i roześmiała się. – Wiem, o co chodzi. Jesteś…

– …w ciąży. Tak. Kiedy pojechałam do Genewy z Christianem, kupiłam test i wynik to potwierdził. Tak naprawdę kupiłam trzy testy. Mam je schowane w szafce w pawilonie. Wszystkie wyszły pozytywne!

– Cudowna wiadomość! – Ally wstała i objęła siostrę. – Cieszysz się, prawda?

– Oczywiście, ale to obudziło też pewne trudne wspomnienia.

– O… – Ally popatrzyła na siostrę. – Rozumiem.

– A poza tym cały czas jest mi niedobrze! A kiedy mnie nie mdli, czekam, aż zaraz znów zacznie, wyobrażasz to sobie?

– Jasne, kochanie, też przez to przeszłam.

– Ale Floriano i ja… no wiesz, nie jesteśmy jeszcze małżeństwem i trzeba wziąć pod uwagę Valentinę. Jak przyjmie wiadomość, że będzie mieć braciszka albo siostrzyczkę?

– Myślę, że to, czy macie ślub, czy nie, w naszych czasach jest bez znaczenia. Mieszkasz z Florianem prawie rok i nigdy nie widziałam cię szczęśliwszej. Jestem przekonana, że będzie zachwycony. Valentina też. To jeszcze bardziej was do siebie zbliży. A jeśli czujesz, że powinniście się pobrać, sądzę, że Floriano nie będzie miał nic przeciwko temu.

– Tak. – Maja po raz pierwszy się uśmiechnęła. – Nie będzie miał nic przeciwko. Oświadczył mi się zaraz po tym, jak się do niego wprowadziłam. To ja wolałam poczekać. Ale rozumiesz, dlaczego nachodzą mnie te wspomnienia, co? Jeśli… – Maja pochyliła głowę i uniosła dłoń do czoła – mam urodzić to dziecko i wychować… Dlaczego wtedy nie zatrzymałam syna? Och, Ally, mam taki mętlik w głowie… Przez te ciążowe dolegliwości przypominają mi się czasy, kiedy studiowałam i byłam sama i przerażona. A potem urodziłam dziecko, które nigdy nie pozna mnie jako matki, a ja nie poznam go jako syna! Jak… mogłam go oddać? Jak mogłam?

Ally przytuliła siostrę, a ta wypłakiwała z siebie smutek nagromadzony przez piętnaście lat.

– Na dodatek ojcem mojego dziecka jest Zed Eszu! To zły człowiek, Ally. Starał się też przyczepić do Tiggy i Elektry. Dlaczego on to robi? To nie może być zwykły przypadek, że ma obsesję na punkcie nas, sióstr. Nie chce zostawić naszej rodziny w spokoju!

– Rzeczywiście. Też o tym myślałam – przyznała Ally.

– Ale tylko ja urodziłam jego dziecko. Na szczęście on nigdy się o tym nie dowie.

– Nie chcesz, żeby wiedział?

– Nie, za nic! Nie mam pojęcia o jego interesach, ale znam go jako człowieka. Dostaje, czego chce, i wtedy idzie dalej. Nie ma żadnych skrupułów. Ani poczucia winy.

Ally wyciągnęła chusteczkę z kieszeni dżinsów, by podać ją siostrze.

– Brak wyrzutów sumienia czy empatii to typowe dla psychopatów – powiedziała. – Pewnie jest jednym z nich.

– Nie wiem… – Maja wydmuchała nos. – Ale ta jego fascynacja mną w Paryżu, a ostatnio dwiema naszymi siostrami nie może być zwykłym zbiegiem okoliczności.

– A co jeszcze dziwniejsze, to fakt, że łódź jego ojca stała obok Tytana, kiedy w czerwcu zeszłego roku próbowałam nawiązać łączność radiową z Pa Saltem i się z nim spotkać. Na radarze pokazał się Olympus. Ale dość już o tym, Maju. Ciesz się cudowną nowiną, nie psuj sobie tego.

– A ty byłaś szczęśliwa w ciąży?

– I tak, i nie. Miałam sprzeczne odczucia, jak ty. Może z większością kobiet tak jest. Nawet jeśli ich sytuacja jest mniej skomplikowana niż twoja czy moja.

– Ty się jednak odważyłaś i zatrzymałaś swoje dziecko, choć straciłaś ukochanego. Położenie, w jakim znalazłam się lata temu, nie różniło się aż tak bardzo od twojego.

– Proszę cię, ja nie byłam już dziewiętnastolatką. Nie stałam u progu życia. Miałam trzydzieści lat, kochałam szaleńczo ojca mojego dziecka i było ono dla mnie darem, szansą, by zachować choć cząstkę Theo. To kompletnie inna sytuacja.

– Dziękuję, że starasz się mnie pocieszyć. Nie chcesz, żebym wyrzucała sobie, że oddałam dziecko. Tylko że ja sobie tego nigdy nie wybaczę.

– Może i nie, ale nie wolno ci pozwolić, żeby poczucie winy ciążyło na całym twoim życiu i przyszłości. To dziecko to nowy początek. Dla ciebie, Floriana i Valentiny. Byłoby bardzo smutno, gdybyś nie potrafiła z tego skorzystać. Choćby ze względu na nich, zresztą na samą siebie też.

Maja milczała chwilę, a potem popatrzyła na siostrę. Jej piękne ciemne oczy nadal były mokre od łez. Skinęła głową.

– Masz rację, powinnam się tym cieszyć, dla nich. Dziękuję.

– Wiesz – rzuciła Ally w zamyśleniu – choć w zeszłym roku straciłyśmy ojca, czasem mam wrażenie, jakbyśmy wreszcie odnalazły siebie nawzajem na nowo. Tyle lat się do mnie nie odzywałaś. Tęskniłam za starszą siostrą, naprawdę.

– Wybacz mi. Tak strasznie było mi wstyd… Długo nienawidziłam sama siebie. Ale masz słuszność. Muszę patrzeć w przyszłość.

– Tak trzeba. Jedno pytanie: czy chciałabyś kiedyś odnaleźć syna?

– Choć wszystko we mnie rwie się, by go poznać, przytulić i powiedzieć mu, że go kocham, i choć od czasu, kiedy go oddałam, nie było dnia, żebym o nim nie myślała, nie zastanawiała się, co robi… nie mogę. To byłoby dla mnie, nie dla niego. Nie wiem nawet, czy jego rodzice powiedzieli mu, że jest adoptowany. Mój powrót do jego życia mógłby mu je przewrócić do góry nogami. Jest w trudnym wieku. Piętnaście lat. To już nie dziecko, jest prawie dorosły. No i są jeszcze jego rodzice. Kochają go, a przynajmniej mam taką nadzieję, jak własnego, od kiedy miał jeden dzień. Jak by się czuli, gdyby nagle pojawiła się jego rodzona matka?

– Trudno mi to sobie wyobrazić, ale rozumiem, o co ci chodzi.

– Może kiedyś go zobaczę… jeśli będzie chciał się ze mną skontaktować. Jestem pewna, że mógłby, gdyby próbował.

Maja westchnęła.

– A skoro o tym mowa, nadal jestem przekonana, że na tym polega problem Merry. Najwyraźniej nie chce ryzykować, że jakaś inna rodzina wykradnie jej ukochaną córkę – powiedziała Ally.

– Tylko że to do Mary-Kate powinna należeć decyzja, czy chce poznać swoją prawdziwą rodzinę, a właściwie nas, kimkolwiek dla niej jesteśmy. Podobnie mój syn powinien mieć wolny wybór, prawda? – odparła Maja.

– Z tego, co mówiła CeCe, Mary-Kate nigdy wcześniej nie przyszło do głowy, żeby szukać biologicznych rodziców. Dobrze jej było tak, jak jest.

– To czy mamy prawo się wtrącać? Powinna najpierw pomówić o tym z matką.

– Ale wygląda na to, że teraz Mary-Kate chce się dowiedzieć. O rany… – Ally westchnęła. – Z tego, co powiedziała Star, ten pierścionek ze szmaragdami jest dokładnie taki jak na rysunku. Czyli Mary-Kate może być siostrą, której szukamy. Ale jest w Nowej Zelandii, a jej mama w Londynie i nie wiadomo, kiedy wróci do domu. Marne widoki, żeby Mary-Kate popłynęła z nami w rejs.

– Powiem to po raz setny: jaka szkoda, że nie ma tu Pa Salta, który poradziłby nam, co robić.

– Niestety. Ale myślę, że Orlando ma rację: zanim odezwiemy się do Mary-Kate i powiemy jej, że pierścionek jest identyczny, powinnaś pojechać do Prowansji i spotkać się z jej bratem.

– Ally – Maja spojrzała na siostrę – przykro mi, ale nie czuję się na siłach, nie dam rady pojechać. Stale mnie mdli, nie zniosłabym jazdy.

– Rozumiem. W takim razie odpuść sobie. Szkoda, bo w internecie widziałam, że w winnicy mają bardzo ładny domek dla gości. Właśnie jest wolny. Wiem, jak uwielbiasz Francję, zwłaszcza że jak odkryłaś, pochodził stamtąd jeden z twoich przodków. To cząstka twojej tożsamości, Maju.

– Masz rację i bardzo chciałabym pojechać do Prowansji, ale nie mogę.

– To zadzwonię do Tiggy i zobaczę, czy ona by tam nie poleciała. To nie tak daleko ze Szkocji, prawda?

– Nie, ale… Ally, czemu ty nie pojedziesz?

– Ja?! Wyobrażasz sobie, co by wyczyniał Bear podczas pięciogodzinnej podróży samochodem? Nie mogę.

– Mogłabyś, gdybyś zostawiła na kilka dni Beara w Atlantis z mamą i ze mną. Dobrze by ci to zrobiło. Od kiedy się urodził, nie rozstawałaś się z nim na dłużej niż kilka godzin, a mówiłaś, że zaczęłaś dokarmiać go mlekiem z butelki, bo taki z niego głodomór. Mogłabyś ściągnąć dość pokarmu na zapas dziś wieczorem i jutro rano, zanim pojedziesz.

– Och, Maju. Nie ma mowy! A gdyby zachorował? Miał gorączkę? Jak mogłabym go tu zostawić? Ja…

– Nie chcę się wymądrzać, ale mama wychowała sześć niemowlaków i potrafi radzić sobie z gorączką, a nawet z gorszymi rzeczami. Uwielbia Beara, a on najwyraźniej ją też. Mnie też lubi – dodała Maja z uśmiechem.

– Chcesz powiedzieć, że nie potrzebuje matki?

– Nie, oczywiście, że nie. Ale sama przyznasz, że jesteś wyczerpana i ciężko ci, bo stale wszystko jest na twojej głowie. Myślę, że jazda przez piękne okolice do domku w Dolinie Rodanu i trochę wolnego, w tym parę nocy, dobrze by ci zrobiły. To całkiem normalne, że mamy zostawiają dzieci babciom. I ciotkom. Zastanowisz się nad tym?

– Dobrze, ale…

– Żadnych „ale”. Po prostu pomyśl o tym. A teraz pójdę i położę się wcześniej. Mama uparła się, że zrobi mi koktajl mleczny przed snem, jak wtedy, kiedy byłyśmy małe. – Maja uśmiechnęła się. – Śpij dobrze i dziękuję. Rozmowa z tobą bardzo mi pomogła. Tylko proszę, nie mów nikomu o mojej nowinie, nawet mamie… Chcę najpierw porozmawiać z Florianem.

– Wiesz, że możesz na mnie polegać.

– Zawsze. Dobranoc. – Maja pocałowała rude loki siostry i poszła do kuchni.

Ally oparła się i obserwowała owady krążące wokół lamp w ogrodzie. Pomyślała o propozycji Mai. Z początku wydało się jej to wykluczone, nie do przyjęcia. Bear stał się jej nieodłączną cząstką. Spędzała z nim każdą chwilę, czy był w brzuchu, czy już na zewnątrz. Z drugiej strony, pomysł, żeby wybrała się sama do Prowansji, był kuszący. Mogłaby wziąć kabriolet – starego sportowego mercedesa, którego Pa Salt trzymał w garażu przy pomoście w Genewie. Kiedyś przyjechał nim po nią na lotnisko, gdy wracała z zawodów żeglarskich, i pojechali razem do Nicei zobaczyć Tytana. Po drodze włączyli Zaczarowany flet i podkręcili głośność na maksa. Wiatr targał jej włosy.

– Czułam się wtedy taka wolna… – szepnęła.

Spojrzała na zegarek i zobaczyła, że jest po dziesiątej. Poszła do kuchni, gdzie Marina szykowała butelki Beara.

– Późno już – powiedziała Ally. – Sama bym to zrobiła.

– Żaden problem. Dziś w nocy ja go pokarmię. Jeśli ci powiem, że uwielbiam te chwile, kiedy reszta świata stoi w miejscu, a w moich ramionach leży śpiący maluszek, pomyślisz, że zwariowałam?

– Nie, skąd. – Ally wzięła butelkę ze sterylizatora i postawiła na stole. Chciała zabrać ją na górę, by ściągnąć trochę mleka na rano.

– Maja wspomniała, że ta podróż do Prowansji jest konieczna – odezwała się mama. – Ona nie czuje się najlepiej, więc sądzi, że byłoby dobrze, gdybyś to ty pojechała. Ja bardzo chętnie zajęłabym się przez ten czas małym. Tak naprawdę to byłaby dla mnie sama przyjemność.

– Maja najwyraźniej aż się pali, żeby mnie wysłać, ale nie jestem pewna, czy chcę jechać.

– Oczywiście to twoja sprawa, co zrobisz, jeśli jest tam jednak ktoś, kogo musicie poznać, żeby dowiedzieć się czegoś więcej o Zaginionej Siostrze, to się zastanów. Wiem, że twój ojciec naprawdę bardzo starał się ją odnaleźć. No tak… – Marina westchnęła. – Ale w pierwszej kolejności musisz myśleć, co jest dobre dla ciebie. Nawet jeżeli nie uda się jej sprowadzić tu przed rejsem, najważniejsze, że przynajmniej wiadomo, gdzie jest.

– A jeśli ona nie chce ani nie potrzebuje tego, by stać się członkiem naszej rodziny? Z tego, co mówiły CeCe i Chrissie, Mary-Kate ma kochających bliskich, choć ostatnio, jak my, straciła ojca. A jej mama wcale nie jest zachwycona naszym pojawieniem się w życiu córki. Zdaję sobie sprawę, że Pa Salt pragnął odnalezienia siódmej siostry, ale czasami coś z jakichś powodów nie jest możliwe.

– Wiem, Ally, wiem. Nie zamartwiaj się. To ostatnie, czego by chciał ojciec. Chodź ze mną na górę i się połóż. Chyba że wolisz jeszcze zostać na dole?

– Idę z tobą.

Pogasiły światła w kuchni i ruszyły po schodach.

– Dobranoc – powiedziała Ally, skręcając w kierunku jednego z pokoi gościnnych na pierwszym piętrze. – Mamo?

– Tak, chérie?

– Może… wiesz coś o Pa Salcie i jego życiu, co mogłoby nam pomóc?

– Wiem bardzo mało, wierz mi. Twój ojciec był niezwykle skryty i nigdy mi się nie zwierzał.

– Ale miał swoje sekrety, prawda?

– Tak, chérie, tak sądzę. Dobranoc.

Idąc korytarzem, Ally przystanęła przy sypialni ojca. Położyła dłoń na klamce i już miała otworzyć drzwi, ale się rozmyśliła. Musi się wyspać, a nie budzić duchy przeszłości.

W bardzo wygodnym pokoju gościnnym szybko się rozebrała i wsunęła pod kołdrę.

– Kim ty byłeś, tato? Kim…? – szepnęła, nim zapadła w sen.

23

– Jadę do Prowansji – oznajmiła Ally następnego ranka, wchodząc do apartamentu Mariny.

Podeszła do łóżeczka, podniosła wiercące się, wrzeszczące dziecko, usiadła w fotelu i zaczęła je karmić. Zapadła cudowna cisza. Marina przysiadła na kanapie naprzeciw Ally. W jedwabnym szafirowym szlafroku wyglądała jak zwykle elegancko, mimo tak wczesnej pory.

– Myślę, że to dobry pomysł – powiedziała.

– Jest dopiero szósta. – Ally zerknęła za okno, za którym widać było słońce wychylające się pomału zza gór. – Jeśli wyjadę w ciągu godziny, jeszcze przed południem będę na miejscu.

– A nie wolałabyś, żeby zawiózł cię tam Christian? Mogłabyś się zrelaksować, nacieszyć widokami…

– Nie. Od wieków nie jeździłam nigdzie dalej, a jeśli mam wybrać się bez Beara, to sądzę, że dobrze mi zrobi, jak pobędę sama i posłucham trochę głośnej muzyki po drodze.

– Niczym się nie martw, będę dbać o małego – obiecała Marina.

– Wiem. Wczoraj wieczorem pomyślałam, że w pewnym momencie muszę wrócić do pracy, choć gdzie i jakiej, tego nie jestem pewna. Powinnam więc przywyknąć do oddawania Beara pod opiekę innym.

– Wszystko powoli, krok po kroku, Ally. Masz za sobą bardzo ciężki rok. Jest jeszcze mnóstwo czasu, żeby podjąć decyzje co do przyszłości.

– W końcu będę musiała zapytać Georga, czy mogłabym wyjąć trochę pieniędzy z funduszu, który Pa Salt dla nas założył. Wiem, że wystarczy poprosić – przełożyła Beara do drugiej piersi – ale on nam wszystkim wydaje się taki nieprzystępny.

– Zapewniam cię, że Georg jest jednym z najsympatyczniejszych ludzi, jakich w życiu spotkałam. Wiem, że kiedy zbierzecie się wszystkie na Tytanie, chce porozmawiać z wami o tym, jak od tej pory powinny być prowadzone sprawy finansowe. Mówi, że jest tylko „tymczasowym stróżem” do czasu, kiedy będziecie gotowe same sobie z tym radzić. A teraz, jeśli nic ci nie trzeba, pójdę się ubrać. Mam zadzwonić do Christiana, żeby przyprowadził łódź za godzinę?

– Tak, proszę. I powiedz, że chcę jechać tym starym sportowym mercedesem.

– Oczywiście. Będę czekać na ciebie na dole.

*

– No to… ściągnięte mleko jest w lodówce. Tylko miej oko, czy Bear nie gorączkuje. Kilka dni temu miał lekko podwyższoną temperaturę. I…

– Ally, zaufaj mi, zajmę się troskliwie twoim skarbem – przerwała jej Marina. – Do zobaczenia. – Pocałowała ją w policzek i cofnęła się na trawnik z pomostu, do którego była przycumowana szybka łódź motorowa.

– Pa, Ally. – Maja uściskała siostrę. – Odzywaj się.

– Dobrze. Au revoir!

Pomachała im, gdy Christian odbijał od brzegu. Zwykle przejęłaby ster, ale tego dnia postanowiła siąść i nacieszyć się pięknem poranka na jeziorze. Woda skrzyła się w promieniach słońca, kiedy nabierając prędkości, płynęli w kierunku Genewy. Christian wiedział, że nie musi się obawiać o pasażerkę, więc na pełnym gazie mknął naprzód. Ally widziała, jak panuje nad łódką – opalony na ciemny brąz, jego szerokie ramiona były całkiem zrelaksowane.

Choć ściskało ją w gardle po pierwszym pożegnaniu z synkiem, jazda po jeziorze uspokoiła ją i przypomniała jej czasy, kiedy pływała tu, zanim pojawił się Bear. O tej porze w zeszłym roku ćwiczyła z załogą i była w szczytowej formie. A potem się zakochała…

– Zawsze będę pamiętać tamte tygodnie jako najszczęśliwszy okres w życiu – szepnęła do nieba, gdy Christian zwalniał i podprowadzał łódź do mostka pontonowego.

Po chwili Ally wyskoczyła, żeby zawiązać liny, a on złapał jej torbę i wysiadł na ląd.

Obok przystani stało zaparkowane małe sportowe auto. Zielony lakier rajdowego wozu lśnił w słońcu. Dach był opuszczony. Ally patrzyła, jak Christian bierze kluczyki od młodego człowieka w idealnie białej bawełnianej koszulce i szortach. Zamienili kilka słów, chłopak pomachał im i odszedł, po czym wsiadł na rower.

– Poprosiłem Juliena z tutejszego warsztatu, żeby sprawdził olej i uzupełnił paliwo – powiedział Christian. – To stare auto, ale Julien mówi, że wszystko jest w porządku, nie powinnaś mieć problemów.

– Pewnie to już zabytek. – Ally zaśmiała się i wzięła od Christiana kluczyki.

– Na pewno nie chcesz, żebym cię zawiózł?

– Na pewno – odparła, wsiadła do samochodu i uruchomiła silnik. – Dziękuję. Zadzwonię, gdyby zaszła potrzeba, żebyś po mnie przyjechał.

– Uważaj na siebie, Ally, jedź ostrożnie! – zawołał, przekrzykując warkot silnika, kiedy nawracała.

– Dobrze!

Udało jej się szybko wyjechać z miasta i przekroczyć granicę z Francją. Wzięła ze sobą kolekcję płyt CD i po drodze puszczała sobie na zmianę to klasykę, to pop i wyśpiewywała na całe gardło ulubione piosenki. Przystanęła na parkingu przydrożnym na kawę, bagietkę i żeby ściągnąć pokarm – choć teraz podawała Bearowi również mleko z proszku, nie chciała jeszcze kończyć karmienia piersią.

Przy Grenoble zjechała z autostrady, bo nagle poczuła zmęczenie. Zdrzemnęła się dwadzieścia minut i ruszyła w ostatni odcinek podróży do Prowansji. Widziała, jak krajobraz wokół niej staje się coraz mniej surowy.

– Ale tu pięknie – szepnęła, mijając prześliczny wiejski dom w jasnym kolorze. Na łagodnym wzgórzu pokrytym winnicami stał wspaniały zamek. Bramy były otwarte. Kusiło ją, by wjechać i w ogłaszającej się tam piwniczce spróbować jednego ze swoich ulubionych win – prowansalskiego rosé. Znak drogowy wskazywał, że do Châteauneuf-du-Pape są już tylko trzy kilometry. Skoro była tak blisko, postanowiła zatrzymać się i zebrać myśli. Sięgnęła do torebki po komórkę i zobaczyła, że ma mnóstwo esemesów. Wszystkie od Star.

Zadzwoń! – Taki był sens większości z nich.

Wybrała numer siostry, a ta natychmiast odebrała.

– Cześć, Star, co tam?

– Nie martw się, nic złego. O ile nam wiadomo, Merry nie wymeldowała się jeszcze z hotelu. Wyszła jednak z pokoju. Orlando idzie za nią, żeby zobaczyć, dokąd się wybrała. Według recepcjonistki, jej bagaże nadal tu są.

– Dobrze. Już dojeżdżam do winnicy, gdzie ma być ten Jack. Podróż była przyjemna. Głowię się tylko, co mam powiedzieć, jak dotrę na miejsce. Nie wiem, czy lepiej udawać turystkę i podpytać go jakby nigdy nic o rodzinę, czy od razu wyłożyć kawę na ławę. Jak sądzisz?

– O rany, Ally. To zależy od tego, czy matka mu już powiedziała o CeCe i Elektrze.

– Jeśli tylko zdołam go znaleźć i wciągnąć w rozmowę, bez przywiązywania go do krzesła i trzymania pod bronią, zrobię, co w mojej mocy. Ale wiesz, teraz, kiedy tu jestem, czuję się bardzo głupio. Jeśli ta Merry nie życzy sobie, żeby córka dowiedziała się czegoś o swoim pochodzeniu, to nie wydaje mi się w porządku, że wtrącamy się w to na siłę. Nawet jeśli Pa Salt tak bardzo chciał ją odnaleźć.

– Zgadzam się z tobą. Na twoim miejscu działałabym na wyczucie. Bądź sobą i pozwól, żeby potoczyło się to naturalnie. Powodzenia. Odzywaj się.

– Ty też. Pa.

Z westchnieniem Ally uruchomiła silnik i wróciła na drogę. Myślała o tym, że wszystkie jej siostry miały przy sobie kogoś podczas poszukiwań Zaginionej Siostry. CeCe – Chrissie. Elektra – Mariam. Star – Orlanda.

– A ja jestem tu sama jedna – mruknęła na widok drogowskazu z napisem Minuet Cave.

Budynek, do którego się zbliżała, wyglądał bardzo podobnie do innych, jakie widziała w okolicy. Był to stary, kamienny, kryty dachówką dom z dużymi oknami o niebieskich okiennicach. Zatrzymując się na chwilę przy skręcie w podjazd, który prowadził między rzędami winorośli, nabrała głęboko powietrza i w oczach stanął jej Theo.

– Będziesz mnie wspierał, kochanie, prawda?

Ruszyła w kierunku domu.

– No to zaczynamy – szepnęła, wysiadając.

Zgodnie ze znakami poszła do sklepiku, który mieścił się w ciemnym, przypominającym piwniczkę wnętrzu na końcu domu. Nikogo tu nie zastała. Wszędzie stały ciasno jedna przy drugiej butelki czerwonego Châteauneuf-du-Pape, żeby wykorzystać każdy centymetr powierzchni. Już miała iść kogoś szukać, kiedy w sklepie pojawił się chłopiec, pewnie z szesnastoletni, i uśmiechnął się do niej.

– Je peux vous aider?

– Tak, widziałam znak reklamujący tutejszy domek do wynajęcia i chciałam spytać, czy jest może wolny?

– Od kiedy, mademoiselle? – Nastolatek wszedł za małą ladę i wyciągnął spod niej księgę.

– Już od dziś.

Powiódł palcem po zapisach i skinął głową.

– Tak, domek jest wolny.

– Ile kosztuje nocleg?

Chłopiec podał jej cenę, a ona wyjaśniła, że chce zostać przynajmniej na dwie noce, i wyjęła kartę kredytową z torebki.

– Nie, nie, mademoiselle. Płaci pani przy odjeździe. Chwileczkę, zawołam maman, żeby zeszła i panią zaprowadziła.

Podszedł do małej lodówki i wyjął butelkę rosé.

– Napije się pani?

– Wiesz co? Może i tak. – Ally się uśmiechnęła. – Mam za sobą długą drogę.

Chłopak podał jej kieliszek bladoróżowego wina i ruszył do drzwi.

– Excusez-moi, maman będzie za moment.

Czekając, Ally wyszła na podwórko i usiadła na starej ławce z kutego żelaza. Wszędzie stały drewniane skrzynki na wino, ale były też skuterki dla dzieci i rowery, i pordzewiałe drabinki do wspinania. Słońce zniżyło się już na lazurowym niebie. Ally odchyliła głowę, by poczuć przyjemne ciepło promieni na twarzy. Rosé smakowało wspaniale. Zamknęła oczy, wdychając głęboko powietrze, i starała się zrelaksować.

– Bonjour, mademoiselle – usłyszała wesoły głos. – Jestem Ginette Valmer, zaprowadzę panią do domku.

Ally otworzyła oczy i zobaczyła ciemnowłosą kobietę koło czterdziestki. W dżinsach, bawełnianej koszulce i poplamionym fartuchu. Niosła mały koszyk z jedzeniem.

– Bardzo mi miło, Ally D’Aplièse – przedstawiła się eleganckim francuskim, ściskając dłoń kobiety.

Wzięła torbę podróżną z auta i poszły wysypaną żwirem ścieżką do domku. Znajdował się po lewej stronie głównej siedziby, w idyllicznym zakątku pomiędzy krzewami winorośli. Ally uprzejmie odpowiadała na pytania madame Valmer.

– Tak, mieszkam w Genewie. Przyjechałam tu na kilka dni odpocząć.

– I popróbować win?

– Tak. Poza tym… szukam jakiegoś domu w pobliżu – wymknęło się jej, zanim zdążyła się lepiej zastanowić.

– No, są tu immobiliers w Gigondas i Vacqueyras, i jeszcze w Beaumes-de-Venise. Mogę dać pani ich numery telefonów albo można do nich wpaść, jeśli pani zechce – powiedziała madame Valmer, kiedy były przy drzwiach domku. – Jesteśmy. Miejsca tu nie za wiele, ale dla jednej osoby lub pary w sam raz.

Weszły do środka. Ally zobaczyła proste, ale czyste wnętrze z malutkim aneksem kuchennym oraz ciężkim mahoniowym łożem i kanapą z dwoma fotelami przy kąciku z kominkiem.

– Toaleta i prysznic są tam. – Właścicielka wskazała drewniane drzwi w głębi. Postawiła koszyk na niewielkim bufecie. – Tu jest świeża bagietka, masło, ser, mleko, a w lodówce rosé.

– Dziękuję, ale naprawdę mogę wyskoczyć do sklepu i coś kupić.

– O tej porze wszystko jest już tu pozamykane. Wie pani, jak to jest we Francji. – W oczach madame Valmer zatańczyły wesołe ogniki. – Nigdy to co trzeba nie jest otwarte.

– To może poradziłaby mi pani jakąś restaurację albo kawiarnię w okolicy, w której mogłabym coś zjeść? Mam za sobą długą podróż z Genewy.

– Och, jest tu parę, ale…

Nastąpiła chwila ciszy. Madame Valmer wyraźnie mierzyła ją wzrokiem.

– Proszę zjeść kolację z nami.

– Na pewno? Mogę znaleźć sobie jakąś knajpkę w Gigondas.

– Jedna osoba więcej nie robi różnicy. Mam troje dzieci i czterech wygłodniałych po pracy facetów… – Madame Valmer machnęła ręką. – Jeszcze jedno nakrycie to żaden problem. I dla odmiany będzie nas dwie w towarzystwie samych mężczyzn przy stole!

– W takim razie z wielką przyjemnością przyjdę, jeśli to nie kłopot.

– Będzie proste jedzenie. Siadamy do stołu o siódmej trzydzieści. To do zobaczenia.

– Merci, madame Valmer, à ce soir.

– Mów do mnie po imieniu, Ginette! – powiedziała właścicielka i pomachała jej na pożegnanie.

Ally podeszła do lodówki, wyjęła oszronioną butelkę rosé i otworzyła. Wyjrzała na zewnątrz i zobaczyła stary sfatygowany stolik i dwa metalowe krzesła stojące tuż przy domku. Usiadła tam, by nacieszyć się ciepłem słońca na twarzy i zadzwonić do Atlantis. Linia domowa była zajęta, więc wybrała numer Mai.

– Cześć, dzwonię tylko, żeby powiedzieć, że dotarłam bezpiecznie. Jak tam Bear?

– Kąpie się, a mama coś tam do niego zagaduje. On jest wyraźnie zadowolony, a ona zachwycona, że może się nim opiekować. I co, poznałaś już Jacka?

– Nie, tylko syna gospodarzy i kobietę, która jest żoną właściciela. Nie wiem czemu, ale kiedy spytała, po co tu przyjechałam, powiedziałam, że szukam domu! – Ally zaśmiała się. – W każdym razie dobra wiadomość jest taka, że na wieczór zostałam zaproszona do nich na kolację. Jest nadzieja, że Jack też będzie przy stole i będę mogła nawiązać z nim rozmowę.

– Cudownie! Cokolwiek z tego wyjdzie, pobyt w Prowansji i perspektywa domowej francuskiej kolacji wydają się kuszące.

– Tak tu pięknie, że naprawdę może powinnam kupić tu dom. Perspektywa kolejnej lodowatej i deszczowej zimy w Bergen wcale mi się nie uśmiecha.

– Skoro już jesteś w Prowansji, to nie zaszkodzi przy okazji czegoś poszukać, prawda?

– Ja tylko tak żartowałam. W Bergen jest Thom… i mój ojciec. Tak naprawdę muszę zadzwonić szybko do Felixa i upewnić się, czy nie leży gdzieś w kałuży whiskey. Powiedz mamie, żeby wycałowała ode mnie Beara na dobranoc, dobrze?

– Jasne… Ally?

– Tak?

– Nie przejmuj się na razie tym Jackiem i baw się dobrze. À bientôt.

*

Żeby rozprostować nogi po długiej jeździe, Ally wybrała się na spacer po winnicach. Niedojrzałe do zbiorów grona nie miały jeszcze ciemnofioletowego koloru, który pozwalał produkować słynne na całym świecie czerwone wino Châteauneuf-du-Pape. Dokoła słychać było cykady. Bzyczenie owadów wibrowało w gorącym, stojącym w miejscu powietrzu. W oddali, w cieniu sosny o kształcie parasola, leżał, ciężko dysząc, pies, a popołudniowe światło nadawało złotawy odcień liściom winorośli.

Ally usiadła w cieniu, obok kęp lawendy. Przesunęła dłońmi po ciężkich fioletowych kwiatach, by poczuć kojący zapach. Cieszyła się teraz, że Maja i Marina przekonały ją jednak do tego wyjazdu.

Po jakimś czasie wróciła do domku na szybki prysznic w malutkiej kabinie (woda była ledwie letnia, ale w ten upał zadziałało to przyjemnie odświeżająco). Potem przebrała się w czyste dżinsy i koszulkę i podmalowała lekko rzęsy i usta. Włosy zostawiła rozpuszczone; swobodnie opadały jej na ramiona.

– Dawno już nie byłam na proszonej kolacji – powiedziała sama do siebie, kiedy szła przez winnice w kierunku domu. Zadowolona, że wypite półtora kieliszka rosé dodało jej pewności siebie, zapukała do drzwi.

– Wszyscy siedzą na tyłach! – Głowa Ginette pojawiła się w oknie. – Obejdź dom!

Ally tak zrobiła i zobaczyła taras obrośnięty winem, z którego roztaczał się widok na masyw Dentelles. Szybko zapadał zmierzch, a wokół tarasu porozstawiano małe latarenki, żeby je zapalić, kiedy zrobi się naprawdę ciemno. Przy stole siedziało czterech mężczyzn, a poza tym nastolatek, którego poznała już wcześniej, i dwaj inni chłopcy – jeden musiał mieć około dwunastu lat, drugi siedem, osiem. Podchodząc, Ally usłyszała gromki śmiech i wszystkie oczy zwróciły się na nią. Jeden z mężczyzn, niewysoki, ale mocnej budowy, podniósł się z krzesła.

– Proszę wybaczyć, mademoiselle, nie śmialiśmy się z pani, tylko z dziwacznych wyrażeń naszego przyjaciela Kiwi. Proszę, niech pani siada. Jestem François, właściciel winnicy. A to Vincent i Pierre-Jean, którzy tu ze mną pracują, i moi synowie, Tomás, Olivier i Gerard. A to – François wskazał na mężczyznę, obok którego miała usiąść – Jack McDougal, nasz gość z daleka, bo aż z Nowej Zelandii.

Ally stała za przeznaczonym dla niej krzesłem, patrząc, jak mężczyzna, dla którego tu przyjechała, obraca głowę i wstaje – o wiele wyższy od niej, bardzo jasny blondyn z niebieskimi oczami o przenikliwym spojrzeniu i z falującymi, krótko ostrzyżonymi włosami.

– Enchanté, mademoiselle – powiedział z bardzo dziwnym akcentem. – I z góry przepraszam za mój fatalny francuski. Proszę – wyciągnął dłoń – niech pani siada.

– Mówi pani po angielsku, mademoiselle? – zapytał François.

– Tak.

– O, Jack, to dziś będziesz wreszcie miał kogoś, kto zrozumie, co mówisz!

Wszyscy przy stole znów wybuchnęli śmiechem.

– On wcale nie kłamie, twierdząc, że jego francuski jest kiepski – dodał François.

– Ale nasz angielski jest jeszcze gorszy! Napije się pani trochę, mademoiselle? – Vincent siedzący naprzeciwko niej postukał w butelkę czerwonego wina. – To wczesna próbka rocznika dwa tysiące szóstego, który jak wszyscy mamy nadzieję, będzie jednym z naszych jak do tej pory najlepszych.

– Dziękuję, chętnie – odparła i jej kieliszek napełniono po brzegi. – Niestety, nie znam się zbyt dobrze na winach, ale santé!

– Santé!

Wszyscy unieśli kieliszki. Zauważyła, że nawet najmłodszy, Gerard, miał odrobinę w swoim.

Ally skosztowała wina – było delikatne i bogate, i cudownie miękko rozchodziło się w ustach.

– Ma pan rację. Jest wspaniałe – zwróciła się do gospodarza.

– Liczymy i modlimy się o to, że w przyszłości, kiedy będzie gotowe, zdobędziemy za nie wiele medali.

Zauważyła, że Jack rozgląda się po wszystkich zdezorientowany.

– François mówił właśnie o nadziejach, że to wino zdobędzie wiele nagród – streściła mu po angielsku.

– Och, dziękuję. Jestem tu od kilku tygodni i choć robię, co mogę, by rozszerzyć swoje słownictwo, mówią tak szybko, że tylko od czasu do czasu łapię poszczególne zdania.

– Francuski nie jest łatwy. Ja miałam szczęście, bo ojciec starał się, żebyśmy ja i moje siostry były dwujęzyczne od kołyski. To jedyny sposób.

– Zgadzam się z tym. Moja mama mówi nieźle po francusku, czyta po łacinie i po grecku, ale nie odziedziczyłem po niej zdolności językowych, niestety – przyznał Jack. – Przepraszam, nie dosłyszałem, jak się nazywasz?

– Ally, Ally D’Aplièse. – Z zapartym tchem czekała, czy jej nazwisko coś mu powie.

– Jack McDougal. Jak mówili, jestem Kiwi, z Nowej Zelandii. A ty?

– Z Genewy – odparła z ulgą, że najwyraźniej Jack nie wie, kim ona może być.

Ginette wniosła tacę z jedzeniem. Jack natychmiast wstał, by pomóc jej stawiać misy sałaty na stole.

– Z Genewy? Nigdy tam nie byłem. Zresztą w ogóle nie znam Europy, poza Francją. Dobrze się tam żyje? – spytał, gdy wszyscy zaczęli nakładać sobie jedzenie na talerze.

– Tak, jest tam pięknie. Nasz dom stoi nad jeziorem, z cudownym widokiem na góry. Ale tak naprawdę teraz mieszkam w Norwegii. W Genewie jest mój dom rodzinny – wyjaśniła, kiedy Jack podsunął jej półmisek sałatki z tuńczykiem. – Dziękuję.

Wzięła drewnianą łyżkę i nałożyła sobie sporą porcję, bo strasznie zgłodniała.

– Szybkie ostrzeżenie. Nie jedz tego za dużo, bo to tylko przystawka. Potem będzie mięso, a później, oczywiście, sery. – Uśmiechnął się. – Francuzi jadają naprawdę dobrze.

Ally wyczuwała w jego głosie coś przypominającego australijski akcent, ale bardziej miękki.

– Dzięki za ostrzeżenie. Jestem bardzo głodna. Mam za sobą długą jazdę.

– Ile to kilometrów?

– Z Genewy prawie czterysta, ale dość dobrą autostradą.

– I co cię tu sprowadza?

– Myślałam… o kupnie tu domu.

– Wcale ci się nie dziwię. Gdybym nie miał winnicy w Nowej Zelandii i gdyby ten język był trochę łatwiejszy, sam nie zastanawiałbym się ani chwili, tylko bym się tu przeprowadził.

– Jak to się stało, że znalazłeś się tak daleko od domu? – spytała Ally, nabierając na widelec sałatkę z zielonego groszku, jajek i tuńczyka w ostrym śmietanowym sosie.

– Przyjechałem poznawać tajniki francuskiego winiarstwa. Chcę zobaczyć, czy coś z ich dawnych tradycyjnych sposobów dałoby się zastosować w naszej winnicy. I może spróbować nowych krzyżówek. Wiesz – łyknął wina – gdybym umiał produkować coś bliskiego temu, umarłbym szczęśliwy.

– Czyli wino to twoja pasja?

– O tak. Dorastałem w winnicy założonej przez ojca. Był jednym z pierwszych producentów wina w Nowej Zelandii. Razem z mamą ciężko pracowali, w pocie czoła, z pełnym poświęceniem, żeby winnica osiągnęła taki poziom, jaki ma dziś. To dziedzictwo rodzinne, można powiedzieć. Kilka miesięcy temu ojciec zmarł i wszystko spadło na mnie. Bardzo brak mi staruszka. Potrafił zaleźć za skórę, ale ciężko mi teraz bez niego.

Kiedy sięgnął po butelkę, by nalać sobie kolejny kieliszek, Ally wprost trudno było uwierzyć, że tak dobrze i łatwo się im rozmawia. Jack wydawał się tak bezpośredni, naturalny… nie miał w sobie krzty zadęcia.

Pomogła Ginette uprzątnąć talerze. Potem przyniosła półmiski pieczonych małych ziemniaków i zielonej fasolki, a Ginette podała filet de boeuf mężowi, żeby pokroił i każdemu nałożył porcję.

– Mon Dieu! – powiedziała z zachwytem Ally, kiedy spróbowała mięciutkiej polędwicy wołowej, różowej w środku, dokładnie tak, jak lubiła. – To jest przepyszne.

– Tu wszystko takie jest. A ta pieczeń to prawdziwy przysmak. W Nowej Zelandii mamy głównie jagnięcinę, nie wołowinę. – Jack się uśmiechnął. – Choć teraz hoduje się tam coraz więcej bydła. Wspominałaś, że masz siostry?

– Tak. – Uświadomiła sobie nagle, że musi uważać. – W sumie pięć.

– O rany! Ja mam tylko jedną i to całkiem wystarczy, dziękuję.

– Jesteście bardzo zżyci? – spytała, starając się, by znów mówili o nim, a nie o niej.

– Teraz tak. Tak naprawdę jest adoptowana. Miałem dziesięć lat, kiedy pojawiła się u nas, więc nie dorastaliśmy razem, ale z czasem staliśmy się sobie bliżsi. Strasznie przeżyła śmierć ojca. Ma dopiero dwadzieścia dwa lata i chyba czuje się oszukana, bo nie miała go przy sobie zbyt długo. I oczywiście mama szaleńczo za nim tęskni.

– Na pewno. Mnie udało się w tym roku stracić i ojca, i narzeczonego, więc wygląda na to, że oboje mamy za sobą co nieco.

– Przykro mi, Ally, współczuję. Jedyne, co mogę powiedzieć dobrego o minionym roku, to to, że udało nam się pinot noir. To będzie mój pierwszy rocznik – powiedział Jack. – To dlatego tu jesteś?

– Co masz na myśli?

– No, moja mama jest teraz gdzieś daleko. Wybrała się w podróż dookoła świata. Może kobiety potrzebują wyjechać, kiedy dzieje się coś złego… uciekają… Nie sugeruję, że tak jest w twoim przypadku… Przepraszam. Przecież nic nie wiem o twoim życiu.

Ally zauważyła, że Jack się zaczerwienił.

– Nie przepraszaj. Może masz rację. Myślę, że każdy reaguje inaczej na żałobę. Moje siostry na pewno. Z drugiej strony – Ally popatrzyła na niego i uśmiechnęła się w półmroku – ty też jesteś bardzo daleko od domu.

– Trafiony! – powiedział, trącając się z nią kieliszkiem. – Choć moja podróż została zaplanowana, jeszcze zanim umarł tata, więc mogę się usprawiedliwić. Ale jeśli komuś cokolwiek pomaga, to dobrze.

Nastąpiła kolejna przerwa, bo oboje pomagali zebrać brudne talerze i przynieść sery na stół. Ktoś zapalił latarenki, które rzucały łagodną poświatę na taras.

– A więc, panno… Chryste, zapomniałem nazwisko.

– D’Aplièse.

– Panno D’Aplièse – ciągnął Jack, kiedy wokół stołu krążyła butelka wina deserowego. – Jak zwykle ja gadam jak najęty. A co z tobą? Co jest twoją pasją?

– Uczyłam się gry na flecie, ale potem straciłam zainteresowanie i skończyłam jako żeglarka w dość prestiżowych regatach. O tej porze roku zwykle pływałam po Morzu Egejskim. Potem był Fastnet i…

– Co?! Nie do wiary! Ścigałaś się w regatach Fastnet? To przecież… najtrudniejsze zawody żeglarskie. Czyli jesteś w samej czołówce. Tam gdzie mieszkam, w dolinie Gibbston, są jeziora, brałem więc trochę lekcji i uwielbiałem to. Potem, podczas roku wolnego, który wziąłem sobie po studiach, dołączyłem do jednej załogi. Pływaliśmy dokoła Nowej Zelandii. To nie był wyścig, oczywiście, żeglowaliśmy dla przyjemności, ale w pływaniu po oceanie jest coś niesamowitego, prawda?

– Tak. Jestem pod wrażeniem, Jack. Niewielu ludzi, których znam, wie, czym jest Fastnet! Niestety, właśnie podczas tych zawodów straciłam narzeczonego. Był kapitanem na naszym jachcie. Trafiliśmy na sztorm i… zginął, próbując ratować jednego z członków załogi.

– O Chryste, tak mi przykro, Ally. Chyba czytałem o tym wypadku w gazetach. Zawsze mówią, że morze odbiera to, co dało. Ty zapłaciłaś cenę najwyższą.

– Tak, ale przynajmniej… – Już miała powiedzieć o Bearze, jednak coś ją powstrzymało. – Jakoś dochodzę do siebie.

– Na jak długo tu przyjechałaś?

– Jeszcze nie wiem – rzuciła wymijająco.

– Gdybyś tu trochę została, moglibyśmy pojechać do Marsylii i wynająć łódź na jeden dzień. Byłbym drugim oficerem, a ty pokazałabyś mi, jak to się naprawdę robi.

– Brzmi zachęcająco, ale wątpię, żebym miała na to czas. Uwielbiam Morze Śródziemne, jest takie przyjemne w porównaniu z Morzem Celtyckim czy Atlantykiem.

– A kto jest w domu w Genewie? Twoja mama, siostry? – zapytał.

– Mama nadal tam mieszka, ale siostry wyfrunęły już z gniazda. Wybacz, jeśli wydam się wścibska – znowu starała się skierować rozmowę na niego – ale jak sądzisz, dlaczego rodzice adoptowali twoją siostrę? To znaczy… czy zawsze planowali adopcję, czy były jakieś inne powody?

– Prawdę mówiąc, nie jestem pewien. Wiesz, jak to jest z rodzicami. Nie mówią z dziećmi o wszystkim. Miałem dopiero dziesięć lat i o nic nie pytałem. Pamiętam tylko, że pewnego dnia wróciłem ze szkoły i zobaczyłem Mary-Kate u mamy na rękach, a tata patrzył na nie obie. Zakochał się w tej małej na zabój. W tamtym czasie to mnie złościło, jeśli mam być szczery.

– Długo byłeś jedynakiem, a nagle sprezentowano ci siostrzyczkę. Musiało ci być ciężko.

– Tak, racja. – Jack się uśmiechnął. – Nagle nie byłem już w centrum uwagi. Ale kiedy skończyłem osiemnaście lat i wyjechałem na studia, uporałem się z tym. Z perspektywy czasu wiem, że to było dobre. Pewnie byłem zepsutym dzieciakiem i dorastając, trochę dokuczałem siostrze. Wiesz, droczyłem się z nią i tak dalej. Teraz Mary-Kate jest fantastyczna i świetnie się dogadujemy. A po śmierci taty na pewno jeszcze bardziej zbliżyliśmy się do siebie.

Podano kawę, którą Ally wypiła razem z dużą szklanką wody z glinianego dzbana stojącego na stole.

– Spróbujesz trochę Beaumes-de-Venise? – zapytał Jack, unosząc swój kieliszek. – To lokalny nektar bogów, dosłownie.

– Nie, dziękuję, już wypiłam o wiele więcej niż normalnie.

– Ja piję o wiele więcej niż normalnie co wieczór, od kiedy tu przyjechałem! – Roześmiał się. – Tu wino należy do codziennego menu. Przy tym nawet mój rodzony ojciec wydawałby się abstynentem, a wypijał butelkę wina dziennie. A tak z ciekawości, jak to się stało, że wylądowałaś w Norwegii?

– Tak naprawdę ja też byłam adoptowana. Wytropiłam swoją biologiczną rodzinę w Norwegii i dlatego się tam przeniosłam. Moja rodzona matka nie żyje, ale mieszkam z bratem bliźniakiem. Mój biologiczny ojciec, który uznałby to miejsce za raj, jeśli chodzi o spożywanie alkoholu, mieszka niedaleko nas w Bergen.

– Sądzisz, że to dobry pomysł? To znaczy… takie poszukiwanie biologicznych rodziców? Siostra mówiła mi niedawno przez telefon, że przyszły do nas jakieś dwie dziewczyny, które twierdziły, że ona należy do ich rodziny. Nie znam szczegółów, ale jestem ciekaw, co o tym myślisz?

Ally przełknęła ślinę i pożałowała, że nie skusiła się jednak na to wino deserowe. Wydawało się, że będzie musiała na siłę wyciągać z tego mężczyzny informacje, tymczasem wszystko szło jak z płatka.

– Szczerze mówiąc, chyba nigdy nie brałam tego pod uwagę, póki żył mój ojciec – powiedziała. – On był… całkiem mi wystarczał… rozumiesz? W każdym razie mnie. Żeby odpowiedzieć na twoje pytanie… Odnalezienie mojej biologicznej rodziny było czymś fantastycznym, ale zrobiłam to dopiero po tym, jak straciłam dwie miłości życia, jedną po drugiej w odstępie kilku miesięcy. Pojawienie się w moim życiu brata i biologicznego ojca, nawet jeśli jest pijakiem, było cudowne.

– Może teraz, kiedy tata odszedł, a z Mary-Kate skontaktowały się te dziewczyny, ona też poszuka krewnych. Mam nadzieję, że będzie miała tyle szczęścia co ty.

– Czyli ona nie wie, kim byli jej biologiczni rodzice?

– Nie. – Jack wzruszył ramionami. – Ale skoro nie pamiętam, żeby mama czy tata jeździli gdzieś daleko, pewnie musieli adoptować ją w Nowej Zelandii. – Łyknął trochę wina. – Ależ rozmowy prowadzimy! Mam nadzieję, że nie powiedziałem nic, co mogłoby cię urazić.

– Nie, skąd. Czasami łatwiej jest rozmawiać o takich sprawach z kimś obcym niż z ludźmi, których kochasz, prawda?

– Racja, choć mam nadzieję, że po kilku dniach tutaj nie będziesz już dla mnie obca. Dobrze było pomówić z kimś po angielsku dla odmiany. – Uśmiechnął się. – I jak, wybierasz się jutro oglądać domy?

– Spisałam ci nazwiska kilku bardzo dobrych pośredników – zaszczebiotała Ginette po francusku, dolewając im obojgu kawy. – Przyniosę zaraz z kuchni.

– Tak naprawdę jestem bardzo zmęczona po dzisiejszej jeździe – powiedziała Ally. – Chyba czas, żebym poszła się położyć. – Wstała, czując, że ma piersi pełne mleka, gotowe na nocne karmienie Beara. – Dobranoc, Jack, miło było cię poznać.

– Ciebie również. Mam nadzieję, że będę cię widywał często w tych dniach – powiedział, gdy ruszała za Ginette do kuchni.

– À bientôt – odparła z uśmiechem.

– Proszę. – Ginette podała jej starą kopertę, na której zapisała nazwiska i numery telefonów trzech pośredników.

– Dziękuję bardzo za cudowny wieczór. Wszystko było takie pyszne.

– Merci, cieszę się, że dobrze się bawiłaś. – Ginette odprowadziła ją do drzwi frontowych. – Widziałam, że przyjemnie wam się rozmawiało z Jackiem.

– Pewnie dlatego, że oboje mówimy po angielsku. – Ally czuła, że się rumieni. – No i jest bardzo sympatyczny.

– Jest miły i na pewno dobrze, że mógł z kimś pogadać w swoim języku. Martwię się, że czuje się wykluczony z naszych wieczornych rozmów, ale co możemy na to poradzić? Bonne nuit.

– Bonne nuit. I jeszcze raz dziękuję.

24

Budząc się następnego ranka, Ally przeturlała się w pościeli na drugi bok, by sprawdzić godzinę na zegarze radia, i zdumiała się, że już po dziesiątej.

Obróciła się znów na plecy, wyciągnęła ręce i nogi i rozkoszowała się tym, że czuje się tak wypoczęta – mimo lekkiego bólu głowy od nadmiaru wina. Sięgnęła po komórkę, ciekawa, czy w nocy nie było wiadomości z Atlantis, i zobaczyła esemesa od Star z prośbą Zadzwoń!

Nie chciała jeszcze burzyć tej atmosfery spokoju. Wstała, żeby zaparzyć sobie kawę, a potem usiadła po turecku na miękkim materacu i popijała ją wolno, patrząc przez okno na winnice. Nie pamiętała już, kiedy spędziła tak miły wieczór jak ten wczorajszy. Ta cudowna sceneria, wesołe, serdeczne towarzystwo… Tyle było śmiechu, a rozmowa z Jackiem, choć niebezpieczna jak pole minowe, okazała się niezwykle przyjemna.

Rozmawiali otwarcie, jak ona niegdyś z Theo, a jednak ci dwaj różnili się między sobą tak, jak to tylko możliwe. Theo, w głębi duszy intelektualista, choć „z zawodu” żeglarz. I Jack – inteligentny i myślący, ale psychicznie mniej skomplikowany niż jej narzeczony. Nawet fizycznie byli zupełnie inni. Theo, silny, choć niewysoki, z opalenizną i ciemnymi włosami, stanowił kompletną odwrotność górującego nad nią wzrostem blondyna, jakim był Jack.

Ally, no naprawdę! – zganiła się, jakby to była zdrada, że poczuła się dobrze w towarzystwie innego mężczyzny niż Theo. Ale zdarzyło się jej to po raz pierwszy od jego śmierci, a przecież chyba nie ma nic złego w zawieraniu nowych przyjaźni? Z kobietami czy mężczyznami.

Czy to było jednak coś więcej…?

Dlaczego nie powiedziałaś mu o Bearze albo nie wyjawiłaś, czemu tu naprawdę jesteś? – zastanawiała się, kiedy wstała, by dolać sobie kawy.

Prawda była taka, że sama nie znała odpowiedzi na to pytanie… albo nie chciała jej znać.

Na łóżku obok niej zadzwoniła komórka. Ally zobaczyła, że to nie z Atlantis, ale znów Star. Nie chciała z nią mówić, póki nie poukłada sobie trochę w głowie. Myśląc o Jacku, miała coraz większe wyrzuty sumienia. W gruncie rzeczy oszukała go, nie powiedziała, po co tu jest.

Z westchnieniem wzięła telefon i wybrała numer Atlantis.

– Cześć, mamo, jak tam Bear?

– Wspaniale. Właśnie zabrałam go na spacer, a teraz śpi spokojnie w wózku w cieniu pod dębem, tuż przy tarasie…

– …tam gdzie my, jak byłyśmy małe – dokończyła za nią Ally z uśmiechem.

– A jak ty się masz, chérie? Jak moja piękna Prowansja?

– Cudowna. Właściciele winnicy, w której się zatrzymałam, są uroczy. Spałam świetnie. Dziękuję więc tobie i Mai za to, że namówiłyście mnie na ten wyjazd. A przy okazji, jak ona się czuje?

– Stale tak samo – odparła Marina. – Ale… tak to już bywa, n’est-ce pas?

Ona wie, że Maja jest w ciąży, pomyślała Ally.

– Jest w swoim pawilonie, przegląda rzeczy, które chciałaby zabrać ze sobą do Brazylii – oznajmiła Marina. – I szykuje wszystko na przyjazd Floriana i Valentiny. Ma ze sobą komórkę, jeśli chcesz z nią mówić, ale wiem, że próbuje się z tobą skontaktować Star. Może zadzwonisz do niej?

– Oczywiście.

– Jak sądzisz, kiedy będziesz wracać?

– Najszybciej, jak to możliwe, ale muszę jeszcze zebrać trochę wiadomości.

– Zostań tak długo, jak chcesz, chérie. Cieszę się, że mogę pobyć grand-mère dla twojego kochanego maluszka.

– Dziękuję, mamo. Uściskaj go mocno ode mnie, dobrze?

– Oczywiście. Do widzenia.

Ally włożyła szorty i koszulkę. Zjadła kawałek lekko już czerstwej bagietki z masłem i zdecydowała, że musi pójść poszukać najbliższego marketu i zrobić zakupy. Nałożyła czapkę i okulary przeciwsłoneczne, żeby powstrzymać wysyp piegów na swojej już zaróżowionej od słońca twarzy, i poszła nacieszyć się łagodnym wiaterkiem podczas rozmowy ze Star.

– Cześć, Ally, jak się masz? – odezwała się siostra.

– Świetnie. Mam wrażenie, że jesteś zdyszana. Wszystko w porządku?

– Po prostu chciałam się dowiedzieć, czy udało ci się zlokalizować syna pani McDougal.

– Tak. A nawet siedziałam obok niego cały wieczór przy kolacji.

– Och! To fantastycznie. Dowiedziałaś się czegoś o biologicznych rodzicach Mary-Kate?

– Niestety, nie. Choć bardzo otwarcie rozmawialiśmy o adopcji. Mówi, że pamięta tylko, jak pewnego popołudnia zastał w domu rodziców z malutką Mary-Kate. Myśli więc, że musiała to być adopcja krajowa. Wygląda na to, że matka nie ostrzegła go przed nami. Ale Mary-Kate wspomniała mu o CeCe i Chrissie, kiedy ostatnio rozmawiali przez telefon. Jack myśli, że może siostra będzie chciała teraz dowiedzieć się czegoś o swojej biologicznej rodzinie. Był taki miły… Czuję się okropnie, że nie powiedziałam mu szczerze, dlaczego tu przyjechałam. A co tam po waszej stronie? Czy Merry znowu uciekła?

– Nie, raczej nie. Orlando śledził ją wczoraj, kiedy wybrała się do Clerkenwell. Najwyraźniej chciała sprawdzić coś w księgach stanu cywilnego. Szedł za nią z powrotem do hotelu. Potem znikła w swoim pokoju, a około szóstej zadzwoniła do mnie. Mówiła, że marnie się czuje, i przeprosiła, że nie dołączy do nas przy kolacji. Obiecała, że dziś rano da znać, jak się czuje i czy będzie mogła spotkać się z nami podczas lunchu. Problem w tym, że ja powinnam wracać do Kent, żeby odebrać Rory’ego ze szkoły, a Orlando musi być w księgarni. Zostanie, jeśli Merry umówi się z nami na lunch, ale… och, nie wiem… to wszystko wydaje mi się nie w porządku. Nawet Orlando jest zdołowany, co mu się zdarza naprawdę rzadko. Przykro mi, że ona się nas boi, a my jej nie odpuszczamy. Przecież to nie koniec świata, jeśli Mary-Kate nie przyjedzie, żeby złożyć z nami wieniec, prawda? Widziałam ten pierścionek na własne oczy i myślę, że jest taki sam jak na rysunku, ale może powinnyśmy po prostu zaczekać, aż biedna Merry nacieszy się swoją podróżą dookoła świata i wróci do domu, do córki. Wtedy będą mogły razem zdecydować, czy Mary-Kate się z nami spotka.

– Wiem, co masz na myśli. – Ally westchnęła ciężko. – Słuchaj, zadzwonię do ciebie później, jeśli znów natknę się na Jacka, ale nie będę się za nim uganiać.

– Jasne. Doskonale cię rozumiem. Muszę już iść. Pa, do usłyszenia.

Ally się rozłączyła. Tak jak Orlando, była przygnębiona tą sytuacją. Kusiło ją, by zapomnieć o pierwotnym celu wyprawy i po prostu cieszyć się spokojem, z jakim się tego dnia obudziła. Już miała wstać i iść do Ginette, żeby poradzić się, jak trafić do jakiegoś marketu, kiedy zza rogu wyłonił się Jack.

– Dzień dobry. Nie przeszkadzam? – Wskazał na komórkę, którą nadal trzymała w dłoni.

– Nie, skąd. Masz ochotę usiąść?

– Przykro mi, nie mogę. Zajrzałem spytać, czy nie potrzebujesz czegoś ze sklepu spożywczego. François pojechał na spotkania w związku ze zbliżającymi się zbiorami, a Ginette, kiedy jestem wolny, posyła mnie do miasteczka po zakupy. Twierdzi, że to dobra okazja, żebym ćwiczył francuski. – Uśmiechnął się krzywo.

– Tak naprawdę właśnie chciałam iść do niej, żeby mi powiedziała, gdzie jest najbliższy market. No i powinnam wstąpić do agencji nieruchomości.

– To może podwiozę cię do Gigondas? Upieczemy dwie pieczenie na jednym ogniu. Mogłabyś mi pomóc w zakupach, żebym nie mylił ananasa z anyżem!

– Dobrze. Ale nie wolałbyś, żebym pojechała za tobą swoim autem? Nie musiałbyś czekać, aż załatwię sprawy w agencjach nieruchomości.

– To dla mnie żaden kłopot. Póki nie ma François, mam do wyboru tylko dwie opcje: ślęczeć tu nad słownikiem i sprawdzać, co znaczy jakieś określenie związane z uprawą, albo popijać piwo na słońcu w urokliwym Gigondas.

– Mógłbyś robić i jedno, i drugie jednocześnie – zauważyła i oboje się roześmiali.

– No dobrze, to zbieraj się. Za dziesięć minut czekam na ciebie przy samochodzie, pasuje ci?

– Tak, dziękuję, Jack.

– Nie ma za co.

*

Kiedy dojechali do malowniczego miasteczka Gigondas – jak wyjaśnił Jack, jednej z największych atrakcji regionu – Ally zobaczyła tłumy turystów, chętnych popróbować win oferowanych przez miejscowe winnice. W knajpkach było gwarno. Goście siedzieli przy stolikach wystawionych na zewnątrz. Ona i Jack z trudem znaleźli wolne miejsce do zaparkowania sfatygowanego citroena Ginette.

– Jak tu ślicznie – powiedziała Ally, kiedy schodzili w dół uliczką skąpaną w jasnych promieniach słońca.

– Tak, prawda. No dobrze, zajrzyjmy do marketu. Załatwimy zakupy z listy Ginette, dobrze?

Jack wszedł do wąskiego sklepu z półkami pełnymi produktów spożywczych. Ally miała wrażenie, że cofnęła się w czasie.

– Tylko nie będę ci pomagać – uprzedziła stanowczo. – Jeśli chcesz się nauczyć języka, nie możesz bać się robienia błędów.

Oboje wzięli koszyki i chodzili osobno, a potem spotkali się przy kasie.

– Mogłabyś przynajmniej sprawdzić, czy to, co pozbierałem, odpowiada liście, którą spisała mi Ginette? – poprosił, kiedy czekali w kolejce.

Ally szybko przejrzała rzeczy i porównała z listą.

– Prawie idealnie, ale ona chciała mleko półtłuste, nie pełne.

– Dzięki. – Pognał wymienić karton.

Gdy wrzucili torby do samochodu, Jack podprowadził ją do agencji nieruchomości. Ally próbowała otworzyć drzwi, lecz bez skutku.

– Cholera! Dopiero minuta po dwunastej, a oni już zamknęli. To tutaj we Francji typowe! – Jack się roześmiał. – Lunch zawsze najważniejszy. Przepraszam, mówimy po angielsku i stale zapominam, że właściwie jesteś Francuzką.

– Nie, Szwajcarką.

– Jasne, wybacz. – Ruszyli z powrotem do auta. – W gruncie rzeczy uważam, że Francuzi mają rację co do priorytetów. Trzeba cieszyć się chwilą. W końcu żyje się tylko raz – dodał.

– Gdybyś powiedział to mojej siostrze Tiggy, nie zgodziłaby się z tobą.

– Naprawdę? Słuchaj – wskazał na pełen gości ogródek przy kawiarni – a może siądźmy tam i poczekajmy, aż otworzą biuro o drugiej? Chyba że masz co innego do roboty.

– Nie mam. Ale czy Ginette nie potrzebuje tych rzeczy?

– Dopiero później i pewnie z przyjemnością trochę ode mnie odpocznie. To jak?

– Czemu nie?

W kawiarni Jack znalazł wolny dwuosobowy stolik i usiedli.

– Piwo? Wino? – zapytał. – Skoro już tu jesteśmy, zamierzam zjeść coś na lunch. A ty?

– Dla mnie kieliszek rosé. I ja też bym coś przekąsiła. Menu wygląda zachęcająco.

– No dobrze, w takim razie coś zamówimy, o ile uda nam się zwabić kogoś z obsługi. – Jack przewrócił oczami. – Raz czekałem dwadzieścia minut, żeby ktoś w ogóle zwrócił na mnie uwagę. W Nowej Zelandii coś takiego byłoby nie do pomyślenia.

– Słyszałam, że to piękny kraj. Tak mówią wszyscy, którzy tam byli.

– Mamy tam wszystko, wiesz? Narty zimą, ciepło i plaże latem, a centrum wyspy, tam gdzie mieszkam, jest piękne. Nie można narzekać. Tylko że jeśli mieszkasz poza miastem, brakuje jednego: ludzi. Do najbliższych sąsiadów jedzie się od nas piętnaście minut. Dla kogoś, kto lubi samotność, to istna bajka.

– A ty? Lubisz?

– Kiedy wróciłem po studiach, nie za bardzo mi to odpowiadało, ale pewnie się przyzwyczaiłem. A potem przyjeżdża się do takiego miejsca jak to, miasteczka tętniącego życiem, i człowiek nabiera wątpliwości. Ale nie narzekam. Uwielbiam to, co robię, i mieszkam w niezwykle pięknym zakątku świata.

– Nowa Zelandia jest na liście miejsc, które chciałabym kiedyś zwiedzić. – Uniosła kartę, żeby przywołać przechodzącego kelnera, ale ten jawnie to zignorował.

– Zawsze z przyjemnością gościlibyśmy cię u nas w winnicy – powiedział Jack. – Problem z doliną Gibbston jest taki, że młodzi wyjechali do miast i dookoła mieszkają głównie starsi ludzie. Więc cieszę się, kiedy pojawiają się u nas turyści z plecakami w poszukiwaniu noclegu.

Ally pomachała kartą na mijającego ich kelnera i wreszcie udało im się zamówić piwo, rosé, dzbanek wody i dwa siekane steki.

– Czyli twoi rodzice to Kiwi? – spytała.

– Żaden Kiwi nie jest naprawdę tamtejszy, poza Maorysami – wyjaśnił Jack. – Większość ludności to imigranci. Ja urodziłem się w Nowej Zelandii, ale rodzice ojca pochodzili ze Szkocji, stąd nazwisko McDougal. A mama jest z Irlandii, z Dublina. Ale prawdopodobnie oboje uważaliby się za Kiwi, bo mieszkają tam dość długo.

– Czy rodzice odwiedzali potem swoje strony, w Szkocji i Irlandii?

– Tata chyba był kilka razy z rodzicami w Szkocji, ale o ile wiem, mama nigdy nie wybrała się do Irlandii. Wiesz, w domu jest takie zdjęcie, jak odbiera dyplom na uczelni, ale wydaje mi się, że kiedy zaczyna się nowe życie, człowiek skupia się na czasie teraźniejszym, nie na przeszłości.

– Racja – rzuciła, gdy kelner stawiał z hukiem na stoliku dwa dzbanki, butelkę piwa i szklanki. Ally zajrzała do dzbanków, żeby zobaczyć, gdzie jest woda. – Mon Dieu! Cały dzbanek rosé. A ja chciałam tylko kieliszek!

– Tu tak się nie pije. – Jack uśmiechnął się i nalał jej i wody, i wina. – Na zdrowie!

– Na zdrowie. – Ally uniosła szklankę. – A wracając do twojej mamy… Mówiłam ci o tym wczoraj… Kiedy pojechałam szukać swoich korzeni, było to z jednej strony bardzo bolesne, ale z drugiej wspaniałe.

– Mama powiedziała nam, że na jakimś etapie swojej podróży odwiedzi też Irlandię.

– No tak… Wybrała się na tę wyprawę sama?

– Tak. MK… tak nazywam swoją młodszą siostrę… i ja nie byliśmy tym zachwyceni, ale mama jest dość niezależną i bardzo inteligentną kobietą. Prawdę mówiąc, nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego zakopała się w dolinie Gibbston z tatą i nie wykorzystywała swojego wykształcenia.

– Może została tam z miłości do twojego ojca – podsunęła mu Ally. – Czasami miłość wszystko zmienia.

– Na pewno, choć jeśli mam być szczery, sam jeszcze czegoś takiego nie doświadczyłem. Ale ty najwyraźniej to znasz.

– Tak, i nawet jeżeli już nigdy czegoś podobnego nie przeżyję, przynajmniej wiem, że raz było mi to dane. Więc siostra została sama jedna na posterunku, skoro was nie ma?

– Nie całkiem. Mamy bardzo dobrego zarządcę, który zajmuje się winnicą. Siostra jest początkującą piosenkarką, pisze piosenki, pracuje nad materiałem na płytę z chłopakiem, którego poznała na studiach.

– O! To zadam pewnie okropne pytanie… Jest w tym dobra?

– Ponieważ raczej jej nie poznasz, mogę być brutalnie szczery. – Jack zaśmiał się. – Odpowiedź brzmi: nie mam zielonego pojęcia! Uwielbia Joni Mitchell i tego typu rzeczy, mroczne klimaty, a ja urodziłem się dziesięć lat przed nią i lubię wyraźne rytmy.

– Coś, do czego można poskakać i śpiewać na całe gardło. Puszczałam sobie takie kawałki po drodze tutaj.

– To może zbytnia śmiałość pytać o coś takiego dziewczynę… ale jesteś może w podobnym wieku co ja? Mam trzydzieści dwa lata.

– A ja trzydzieści jeden.

– Należymy więc do tej samej generacji, lubimy przeboje i protest songi. – Uśmiechnął się.

Kiedy przyniesiono im dwa siekane steki, poprosił o kolejne piwo.

– Prowadzisz – przypomniała mu Ally.

– Tak, ale po kimś mojej wielkości ta odrobina alkoholu rozejdzie się jak nic. To małe butelki. Nie martw się, nie przeholuję, nigdy bym nie ryzykował.

– Dobrze. To mam szczęście, bo ty prowadzisz, więc mogę wypić tyle rosé, ile dusza zapragnie. – Dolała sobie wina.

– Opowiedz mi o swojej siostrze Tiggy. Wydaje się, że to interesująca osoba – zagadnął ją Jack, krojąc stek.

– Wszystkie moje siostry są interesujące. I każda z nas jest zupełnie inna.

– Pod jakim względem?

Kiedy jedli, Ally opowiedziała mu w skrócie historię każdej z nich. Gdy wspomniała o Elektrze, zareagował typowo.

– Nie do wiary! Jesteś jej siostrą! Jej zdjęcia były w zeszłym tygodniu we wszystkich francuskich gazetach. O rany, w porównaniu z tym moja rodzina wydaje się taka nudna. – Jack westchnął. – Twój ojciec musiał być prawdziwym filantropem, skoro was adoptował.

– Tak, to był niezwykły człowiek. Jak twoja mama, był bardzo inteligentny.

– Czym się zajmował?

– Możesz nie uwierzyć, ale tak naprawdę żadna z nas nie jest pewna. Wiemy, że prowadził jakieś interesy, ale jakie dokładnie… nie mam pojęcia. Często nie było go w domu, wiele podróżował.

– Myślisz, że był szpiegiem?

– Może, ale nie jestem przekonana, czy szpiedzy mogą tyle zarabiać co on. – Ally się zaśmiała. – Dorastałyśmy w luksusach, choć, co ciekawe, nigdy nie dostawałyśmy nic więcej poza drobnym kieszonkowym. Wszystkie musiałyśmy sobie radzić finansowo.

– Jeśli to jakaś pociecha, to nikt by cię nie wziął za rozpuszczonego bachora.

– Miło mi. Dzięki.

– Gdyby nie to szpanerskie auto, którym przyjechałaś – zażartował. – Niezłe cacko. Jest twoje?

– Należało do ojca, ale każda z nas mogła go używać, jeśli chciała. Kiedy umarł, żadna z nas nie chciała zagłębiać się w zawiłości kwestii finansowych. Jest zarząd zajmujący się pieniędzmi, które nam zostawił, ale w najbliższych tygodniach zamierzamy spotkać się z naszym prawnikiem i zorientować się w sytuacji. Czas, żebyśmy dorosły i wzięły na siebie odpowiedzialność.

– To wszystko dla mnie zbyt skomplikowane. Jeśli człowiek ma niewiele, jest prościej. – Jack wzruszył ramionami. – Kiedy umarł ojciec, dom stał się własnością mamy, a winnica nas trojga. I tyle. Kawy?

– Chętnie – powiedziała. – Niedługo otworzą biuro. Po kawie pójdę tam.

– Dobrze. Hm… nie pomyśl, że mam z tobą problem w związku z pieniędzmi. Trzeba docenić twojego ojca i ciebie za to, że nigdy bym się nie domyślił, z jak bogatego domu pochodzisz.

– Gdyby nie to auto – dodali oboje jednocześnie, a potem wybuchnęli śmiechem.

– Ja stawiam – rzuciła Ally, kiedy przyszła kelnerka, i energicznie położyła pieniądze na stoliku.

– Niestety, mała bogaczko, zdecydowanie ja. – Jack równie stanowczo wyciągnął swoje euro.

Wreszcie ustalili, że każdy zapłaci za siebie. Potem poszli do agencji nieruchomości i Ally zgłosiła, że poszukuje domu. Czuła się głupio, że Jack może wziąć ją za zepsutą księżniczkę, więc wyraźnie zaznaczyła, że szuka czegoś do dwustu tysięcy euro.

– Ten jest ładny – zauważył Jack, zaglądając jej przez ramię na oferty.

– Straszna ruina, a ostatnie, co mi się marzy, to zatrudnianie ekipy do remontu. A to?

Kiedy tak dyskutowali o posiadłościach, które niby mogłaby kupić, czuła się jak ostatnia oszustka.

– Słuchaj, wracajmy już do winnicy – powiedziała w końcu. – Jestem zdołowana. To, na co mnie stać, nie wygląda zachęcająco. A nie mogę przekroczyć tej sumy – zaznaczyła, kiedy szli wąską uliczką do samochodu. – Ale powiedz, naprawdę udaje ci się czegoś tu nauczyć, biorąc pod uwagę barierę językową?

– Tak, nauczyłem się bardzo wiele – zapewnił. Wsiedli do auta i uruchomił silnik. – To polega przede wszystkim na obserwowaniu całego procesu od strony praktycznej. Nie potrzeba słów, żeby rozumieć, co oni robią. Problem w tym, że gleba jest tu bardziej zasadowa niż u nas, ale na pewno spróbuję posadzić w swojej winnicy kilka tutejszych gatunków i poeksperymentować z mieszanką winogron, jaką stosują w produkcji Châteauneuf-du-Pape.

– Jak długo tu jeszcze zostaniesz?

– Według planu do zakończenia zbiorów. Choć tak naprawdę mogę pobyć w Europie dłużej, bo u nas o tej porze roku nie ma wiele pracy w winnicy. Mógłbym więc pozwiedzać przy okazji inne kraje. Nigdy nie wiadomo. Może zaniesie mnie i do Norwegii.

– Zapraszam.

Właśnie dotarli do winnicy. Ally wysiadła z auta i pomogła Jackowi zanieść do domu zakupy.

– Dzień dobry – powitała ją Ginette stojąca na podwórku. – Zastanawiałam się, gdzieście mi przepadli. Położycie te rzeczy w kuchni? Muszę odebrać dzieci ze szkoły.

– Pewnie – odparł Jack.

– O, Ally? Przyjdź do nas i dziś na kolację – powiedziała Ginette.

– Dziękuję.

Ally poszła za Jackiem do kuchni. Gdy wypakowywała torby i chowała produkty do lodówki, zauważyła, że wnętrze – a zresztą i cały dom – prosi się o remont.

– Czy François dobrze zarabia na winie? – spytała Jacka.

– Nie za bardzo, bo jak ma jakiś większy zysk, to inwestuje go w rozszerzanie upraw albo nowocześniejsze wyposażenie. Dębowe beczki w piwnicy mają ponad sto lat. Zeszłej zimy były tu straszne ulewy. François musiał wydać mnóstwo na uszczelnienie beczek. No cóż, zmiany klimatyczne… – Jack wzruszył ramionami. – A teraz czas na filiżankę.

– Filiżankę?

– Herbaty. – Wziął czajnik i napełnił go wodą z kranu. – W Prowansji nie przepadają za herbatą. Musiałem sam sobie kupić czajnik – dodał, kiedy go włączał. – I torebki z herbatą. Też się napijesz?

– O, dziękuję, nie trzeba. Wracam do siebie. Muszę podzwonić.

– Dobrze. Przyjdziesz wieczorem?

– Hm… czy Ginette zaprasza wszystkich swoich gości na kolacje do domu?

– Tylko tych, których polubi. Najwyraźniej ty jej się spodobałaś.

– Nie chciałabym się narzucać.

– Zapewniam cię, że gdyby nie miała ochoty, toby cię nie zaprosiła. To ona tu rządzi, nie François. Zresztą jak wszystkie kobiety. – Jack się uśmiechnął. – To co? Do zobaczenia.

– Tak. Na razie.

Ally ruszyła przez winnicę z torbą swoich zakupów. Okazały się w sumie niepotrzebne, bo miała zjeść kolację u gospodarzy. Kiedy była już w domku, nalała sobie dużą szklankę wody, żeby złagodzić ból głowy, który zawsze łapał ją, jeśli piła w porze lunchu. Potem wyszła i usiadła na zewnątrz. Wyjęła z torebki komórkę. Rano, przed wyjazdem z Jackiem do Gigondas, wyciszyła ją i nie sprawdzała od tamtej pory. Tak jak się spodziewała, miała kilka wiadomości na poczcie głosowej. Na szczęście nic z Atlantis, tylko od Star. Wybrała jej numer.

– Cześć, Star, to ja. Nie odsłuchałam, co nagrałaś. Powiedz, co się dzieje?

– Obawiam się, że ją zgubiliśmy. Choć Orlando warował w hotelowym lobby cały dzień, wystarczyło, że skoczył do toalety, i kiedy tylko wrócił, dowiedział się, że wyjechała. Jestem już w Kent, zaraz muszę odebrać ze szkoły Rory’ego. Nie mamy pojęcia, gdzie przepadła. Zgubiliśmy trop.

– O rany. – Ally przygryzła wargę. – Przykro mi, Star. Wiem, że zrobiliście, co w waszej mocy, żeby się czegoś od niej dowiedzieć.

– Orlando nie może sobie darować, że ją przegapił. Recepcjonista też miał mieć na nią oko, ale najwyraźniej wtedy właśnie zwaliła się duża grupa gości i Merry jakimś cudem się nam wymknęła. Jesteś jeszcze w winnicy?

– Tak. Większość dnia spędziłam z Jackiem. Zabrał mnie do miasteczka, żebym mogła pójść do agencji nieruchomości, ale było zamknięte. Poczekaliśmy i zjedliśmy razem lunch. On naprawdę niewiele wie o przeszłości swojej rodziny. Powiedział, że matka jest z Irlandii, z Dublina, i że studiowała w college’u Trinity, co już wiedziałyśmy. I to właściwie wszystko. Wieczorem go zobaczę, bo znów jestem zaproszona na kolację, ale niezręcznie mi bardziej go dociskać.

– Orlando jest przekonany, że to przez to, że wspomniał o zaginionej siostrze z mitologii, Merry uciekła. Może powinnaś wybadać, czy jemu to coś powie.

– Nie, Star. Przykro mi, ale to taki miły facet, a ja nie za bardzo umiem kłamać. Skoro jego matka wyraźnie nas unika, powinnyśmy na razie odpuścić sobie to śledztwo.

Przez chwilę na linii panowała cisza.

– Rozumiem i zgadzam się z tobą – odezwała się w końcu Star. – Ale wygląda na to, że przynajmniej zaprzyjaźniłaś się z tym Jackiem. Jaki on jest?

– Cudowny – wymknęło się Ally, zanim zdołała ugryźć się w język.

– Naprawdę? – Star zachichotała. – Nie słyszałam, żebyś coś takiego powiedziała o jakimś mężczyźnie, od kiedy… no… Zresztą zapomnij o całej sprawie i baw się dobrze na kolacji. Muszę już lecieć po Rory’ego. Pa.

– Cześć.

*

Kiedy wieczorem szła do domu gospodarzy, była wewnętrznie rozdarta. Bardzo chciałaby po prostu poddać się nastrojowi chwili i cieszyć się kolacją i towarzystwem Jacka. Czuła, że powinna mu wyjaśnić, jaki był naprawdę cel jej przyjazdu. Zawsze starała się postępować uczciwie, choć nie posuwała się do tego, by kogokolwiek ranić, wygarniając mu bez ogródek, co o nim myśli, jak to zdarzało się często Elektrze i CeCe.

Na miejscu Jacka – gdyby dowiedziała się nagle, że z pozoru sympatyczna osoba, z którą spędziła sporo czasu w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, tylko wyciągała informacje – nie chciałaby jej więcej znać.

Ale w końcu, jakie to ma znaczenie? Czemu się tym przejmuję? – zastanawiała się.

Bo jest miły, uczciwy i traktuje cię jak człowieka, a nie jak ofiarę losu, pomyślała, podchodząc do drzwi. Napij się wina, im więcej, tym lepiej, i uspokój się.

Przywitała się z Ginette w kuchni i uniosła niewielkie pudełko.

– Chciałabym choć symbolicznie podziękować ci za gościnność – powiedziała. – Przepraszam, ale dość trudno wymyślić coś oryginalnego, jeśli się jest w winnicy w jednym z najpiękniejszych miejsc na świecie. Nawet klomby są tu pełne fantastycznych roślin. – Wskazała na świeżo zerwane kwiaty w wazonie stojącym na kuchennym stole.

– Och! Ladurée macarons! Uwielbiam te ciasteczka. Dziękuję. Schowaj je, proszę, do tamtej szafki, żeby mi ich nie zjedli! Jutro wyjeżdżasz?

– Tak, niestety, muszę, ale z przyjemnością przyjechałabym tu kiedyś na dłużej.

– Widziałaś jakieś domy, które cię zainteresowały?

– Nie, wygląda na to, że nieruchomości są tu o wiele droższe, niż sądziłam.

– A może byłaś zbyt rozkojarzona, żeby się przyjrzeć… – Oczy Ginette się zaśmiały. Uniosła cukinię. – Podobno razem z monsieur Jackiem zjedliście lunch. – Zachichotała. Wzięła ostry nóż i zaczęła kroić.

– Dobrze się nam rozmawiało, bo mówię po angielsku.

– Mon Dieu! – Ginette przeczesała palcami ciemne kręcone włosy. – Dlaczego dziś ludzie tak boją się przyznać, że się sobie spodobali? Kiedy tylko wczoraj wieczorem usiadłaś przy stole, było jasne, że między wami jest chemia. Wszyscy, którzy was widzieli, to mówią. Tu jest Francja, Ally, to my wynaleźliśmy słowo „miłość”. Czy to ważne, czy chcecie spędzić razem noc, tydzień, miesiąc albo nawet całe życie? Takie chwile, kiedy poznajesz kogoś, kogo pociągasz tak samo mocno jak on ciebie, zdarzają się rzadko. I wtedy sprawa jest prosta. Nie trzeba nic wyjaśniać, głowić się… – Ginette wzruszyła ramionami w typowy dla miejscowych sposób. – Dlaczego się tym nie cieszyć? A skoro już idziesz na taras, zaniesiesz tę tacę z talerzami?

– Jasne.

Ally wzięła załadowaną tacę, zadowolona, że ma jakieś zadanie. Może Ginette miała rację. Powinna po prostu spędzić miło ten ostatni wieczór w towarzystwie kogoś, kogo polubiła. I kto również – być może – się jej spodobał.

Powitana bardzo serdecznie przez zebranych przy stole, usiadła na tym samym miejscu co poprzedniego dnia – obok Jacka.

– Dobry wieczór – powiedział, nalewając jej do kieliszka z glinianego dzbana, a nie z butelki. – Pijemy dziś zwyczajne Côtes du Rhône. Proste wino stołowe, ale prawdziwe cudo.

– O, nie jestem wybredna. Wypiję, co mi dadzą.

– Ach, tak? Czyli potem lufki wódki?

– Nie to miałam na myśli, ale jeśli się dłużej pływa po morzu i dobija do portów z bandą spragnionych mężczyzn, to można nauczyć się pić. Santé! – Ally uniosła kieliszek i uśmiechnęła się do Jacka.

– Santé. Założę się, że trzymałaś ich krótko, co? – zażartował.

– Tak naprawdę to nie. Po kilku typowych seksistowskich uwagach wypływaliśmy w morze i nim wróciliśmy, mówili do mnie „Al” i było im właściwie obojętne, jakiej jestem płci. Zawsze udawałam, że beznadziejnie gotuję, więc nie przydzielali mnie do kambuza tylko dlatego, że jestem dziewczyną.

– Rzeczywiście tak marnie gotujesz?

– Chyba tak.

Zaśmiała się.

– Zawsze dziwi mnie, że choć w większości domów, gdzie bywałem jako dziecko, w kuchni zawsze krzątała się mama, to słynni szefowie kuchni przeważnie są mężczyznami. Jak sądzisz, czemu tak jest?

– Nie jestem pewna, czy chciałabym się teraz wdawać w dyskusje na temat gender. – Ally wypiła kolejny łyk wina.

– Obawiasz się, że mogłoby się skończyć tym, że walnęłabyś mnie w łeb tym dzbanem?

– Mam nadzieję, że obyłoby się bez takich dramatów, ale po latach w środowisku zdominowanym przez mężczyzn na pewno miałabym to i owo do powiedzenia. O tak.

Jack dolał jej wina.

– Mama wychowała mnie w szacunku dla płci przeciwnej, czyli was. – Uśmiechnął się łobuzersko. – Nauczyła mnie gotować makaron, piec mięso i robić sałatkę z tuńczykiem. Mówiła, że jeśli potrafię przygotować te trzy dania, to zawsze dam sobie w życiu radę.

– Dobrze gotuje?

– Nie prowadzi jakiejś wyrafinowanej kuchni, ale słynie z tego, że w razie najazdu gości umie przygotować wielką misę czegoś pysznego z tego, co ma pod ręką. Bo wiesz, tam gdzie mieszkamy, nie można po prostu skoczyć do sklepiku za rogiem. Mama jest fanatyczką wykorzystywania wszystkich resztek. Może ma to coś wspólnego z warunkami, w jakich dorastała. Zwykle tak jest, z tego co jako kompletny laik wiem o psychologii.

– A… – choć naprawdę się zainteresowała, i nie chodziło tylko o wyciąganie z niego informacji o matce, miała wyrzuty sumienia, że pyta – myślisz, że miała trudne dzieciństwo?

– Jak ci mówiłem, nigdy o nim nie wspomina. Zresztą pewnie żadne dziecko nie jest specjalnie ciekawe opowieści rodziców o dawnych czasach. Teraz tata nie żyje i nie mogę go już o nic zapytać. I żałuję, że nie zrobiłem tego wcześniej.

– Ja też tak mam – przyznała Ally, kiedy jakieś niewidzialne ręce postawiły przed nimi miski sałaty z oliwą. – Nie byłabym ci w stanie wyliczyć, jak wiele pytań chciałabym teraz zadać ojcu.

– Z tego, co mówiłaś, miałaś dzieciństwo jak z bajki. – Jack podsunął jej sałatę.

– Tak. Miałyśmy chyba wszystko, czego dusza zapragnie. Kochającą mamę, pełną uwagę ojca, kiedy tylko było to nam potrzebne… i siebie nawzajem. Kiedy teraz o tym myślę, wydaje mi się to aż zbyt piękne. Sądzę, że właśnie dlatego ojciec wysyłał każdą z nas do szkoły z internatem, kiedy kończyłyśmy trzynaście lat. Chciał, żebyśmy poznały prawdziwe życie.

– Uważasz, że szkoła z internatem to prawdziwe życie? – rzucił Jack. – Przecież to kosztuje majątek. Takie miejsca były i są dostępne tylko dla elity.

– Owszem, ale w mojej szkole nas nie rozpieszczali. To trochę jak karny obóz szkoleniowy, za który trzeba płacić, i na pewno można się tam przekonać, jacy naprawdę są ludzie, kiedy tkwi się w tym dwadzieścia cztery godziny na dobę. Trzeba nauczyć się walczyć o siebie, bez żadnego wsparcia ze strony rodziców.

– Więc bogaci idą do szkół z internatem, żeby poczuć, jak to jest być szykanowanym?

– To może lekka przesada, ale w gruncie rzeczy tak. Czy chciałabym chodzić do zwyczajnej państwowej szkoły i wracać po lekcjach do domu? Bez względu na to, co jest na kolację czy gdzie mieszkamy? Kiedy wysłano mnie do internatu, na pewno bym to wolała. Ale potem się przyzwyczaiłam, stałam się bardziej niezależna i zaczęłam doceniać swoje uprzywilejowanie. Miałam zapewnione wszelkie rodzaje zajęć dodatkowych, czego nie dałaby mi żadna szkoła publiczna.

– Tak naprawdę moja mama też przeszła ten rodzaj edukacji. I twierdzi, że to ją ukształtowało, właśnie z tych względów, o których mówisz. Choć z początku nienawidziła tej szkoły. Ciekawe, co zdecydujesz w sprawie swoich dzieci, kiedy się pojawią.

Jack patrzył jej prosto w oczy. Ally czuła, że się rumieni. Odwróciła głowę i skupiła się na sałacie.

– No tak – wybąkała.

Po fantastycznym daniu głównym z dzika, o którego pochodzenie nikt przy stole nie pytał, bo o tej porze roku polowanie było zabronione, Ally poszła do najbliższej łazienki i wycisnęła trochę mleka, by odciążyć nabrzmiałe piersi i nie ryzykować, że zamoczy bluzkę.

Umyła twarz zimną wodą i popatrzyła na swoje odbicie w lustrze.

– Pamiętaj, co mówiła Ginette – szepnęła. – Po prostu ciesz się chwilą. Jutro już cię tu nie będzie.

*

– Powinnam się zbierać – powiedziała Ally po kawie i kieliszku cudownego, choć niepotrzebnie wypitego, armaniaku. – Czeka mnie wczesna pobudka.

– Odprowadzę cię, dobrze? – zaoferował Jack.

Pożegnała się z wszystkimi, obiecała, że znów przyjedzie, i powiedziała Ginette, że wpadnie z rana uregulować rachunek. A potem poszli z Jackiem oświetloną księżycem ścieżką.

– Gdybym miała coś tu kupić, chyba ten mały domek byłby w sam raz – odezwała się.

– Poza okresem zbiorów, kiedy robi się tu straszne zamieszanie. W tym czasie miałabyś tu gromady spoconych zbieraczy zaglądających ci do okien od świtu. I pająki podkradające się do ciebie do łóżka z krzaków winorośli.

– Ale tak malowniczo wygląda w świetle księżyca. Pająki mi nie straszne, odkąd raz znalazłam szczura na swoim materacu na pokładzie. Musiał się dostać na jacht, kiedy staliśmy w porcie, i zdecydował zabrać się z nami.

– O rany! Sam miałbym z tym problem. I co zrobiłaś?

– Przyznam, że wrzasnęłam i któryś z chłopaków przybiegł mi na ratunek. – Ally się zaśmiała.

– Zrobiłbym to samo. Naprawdę twarda z ciebie sztuka pod tą delikatną powierzchownością.

– Nie jestem pewna, ale dziś niewiele mnie może przerazić, poza stratą kogoś, na kim mi zależy.

– Tak, śmierć każe spojrzeć na wszystko z innej perspektywy, prawda? Mnie przeraża wizja, że za trzydzieści lat nadal będę pracować w swojej winnicy, stary i samotny. Jak wspomniałem, u nas nie ma wielu okazji, by spotkać kogoś z podobnej grupy wiekowej co ja. Dokoła mnie mieszka mnóstwo starzejących się samotnych farmerów i winiarzy.

– No tak, samotność to smutna perspektywa, co? – Ally westchnęła.

– Ale lepsza niż wiązanie się z kimś tylko po to, żeby nie żyć samemu, prawda?

– Masz całkowitą rację – przyznała.

– Ty i twój narzeczony długo byliście razem? Przepraszam, nie chcę być wścibski ani sprawiać ci przykrości.

– Nie, nie, w porządku, pytaj. Tak naprawdę nie. To była szaleńcza miłość od pierwszego wejrzenia. Po prostu wiedziałam, że jest mi pisany, a on czuł to samo, więc dość szybko się zaręczyliśmy.

– Mam wrażenie, że tak samo musiało być z moją mamą i ojcem, choć nikt nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Ale kiedy porównuję ich związek z małżeństwami rodziców wielu moich przyjaciół, wydawali się zawsze bardzo ze sobą szczęśliwi. Wiesz, nigdy się nie kłócili. A przynajmniej nie w zasięgu naszego słuchu. Martwię się o mamę, odkąd nie ma taty. Jest koło sześćdziesiątki i wątpię, by spotkała jeszcze kogoś w swoim życiu.

– A ci samotni farmerzy z okolicy, o których mówiłeś?

– Raczej nic z tego. Mama i tata byli razem ponad trzydzieści pięć lat. A skoro już o tym mowa, miałem od niej dziwny telefon tuż przed kolacją.

– Tak? – Serce zaczęło jej walić. Stali już przed wejściem do domku. – Dlaczego dziwny?

– Chciała dać mi znać, że rano przyleciała do Dublina. Jestem zaskoczony, bo miała zostać jakiś czas w Nowym Jorku, spotkać się z dawno niewidzianymi przyjaciółmi, a potem zamierzała wybrać się do Londynu. Powiedziałem, że na pewno fajnie jest znaleźć się po tylu latach w ojczyźnie, a ona na to, że musiała tam polecieć, lecz nigdy nie wiadomo, kogo się ze swojej przeszłości spotka. Może tylko tak żartowała, ale prawdę mówiąc… – Jack wzruszył ramionami – wydała mi się wystraszona.

– Wiesz… może każdy ma tremę, kiedy po tak długim czasie wraca w rodzinne strony?

– Niewykluczone, tylko że potem mówiła, jak bardzo mnie kocha i jaka jest ze mnie dumna, i tego typu rzeczy. Miałem wrażenie, że jest bliska łez. Zastanawiam się nawet, że może powinienem kupić bilet i lecieć do Irlandii, żeby sprawdzić, czy u niej wszystko w porządku. Z Marsylii do Dublina to tylko parę godzin, a ona miała taki… dziwny głos. Co myślisz?

Jack spojrzał jej głęboko w oczy. Ally zapragnęła zapaść się pod ziemię.

– Hm… jeśli się o nią martwisz, to może lepiej polecieć. To nie tak daleko – wyjąkała.

– Stale muszę sobie przypominać, że w Europie wszędzie jest blisko. – Uśmiechnął się. – Dla mnie to zawsze było na drugim końcu świata.

– Wiesz, gdzie się zatrzymała? To znaczy… czy jest u jakichś przyjaciół, czy…?

– Tak… Śmiała się, bo hotel, w którym mieszka, nazywa się Merrion. Żartowała, że to od jej imienia, Merry. W każdym razie zadzwonię do niej jutro rano, sprawdzę, jak brzmi, i zdecyduję.

– Dobry pomysł. No… czas iść spać – powiedziała, czując, że rumieniec wędruje jej od szyi na policzki. Chciała jak najszybciej znaleźć się w środku.

– Słuchaj, jeśli nie uda mi się jutro z tobą zobaczyć, chciałem ci tylko powiedzieć, że to była wielka przyjemność spędzić z tobą ten czas. Czy moglibyśmy być w kontakcie?

– Oczywiście.

– Świetnie. Dam ci numery moich komórek, nowozelandzkiej i francuskiej.

– A ja moje numery. W Szwajcarii i Norwegii.

Zapisali je sobie w telefonach.

– No to dobranoc – rzuciła, wyjęła klucz z kieszeni dżinsów i wetknęła go do zamka.

Kiedy się odwróciła, poczuła nagle na ramionach dłonie Jacka i aż podskoczyła.

– Przepraszam, Ally, ja tylko… – Cofnął się z uniesionymi rękami, jakby miała go zaraz zastrzelić. – Nie chciałem… nie miałem zamiaru… O jasna cholera!

– Nie ma sprawy, w porządku. Tylko że ja nie jestem…

– …gotowa?

– Tak, w każdym razie jeszcze nie. Ale naprawdę miło mi było cię poznać, Jack. I… – Uniosła na niego wzrok. – Czy uścisk wystarczy?

– No pewnie. – Uśmiechnął się. – Chodź.

Przyciągnął ją do siebie. Wszystko w nim pachniało dokładnie tak, jak się spodziewała – świeżo, naturalnie, czysto. Czuła, jaki jest silny, a przez to, że był tak wysoki, miała niezwykłe wrażenie, że sama jest jak mały wątły kwiatek.

Z wielu powodów wyrwała się jednak z jego ramion o wiele szybciej, niżby chciała. Nachylił się i pocałował ją lekko w policzek.

– Bonne nuit, Ally. Mam nadzieję, że się niedługo spotkamy.

Ze smutnym uśmiechem odwrócił się i powędrował z powrotem żwirowaną ścieżką do domu.

Zabrakło jej tchu, „dechu”, jak to kiedyś określiła, żeby wyjaśnić Marinie, co czuła podczas ataku paniki przed pierwszym egzaminem z gry na flecie. Usiadła na łóżku, nachyliła się i starała się wolno wciągać i wypuszczać powietrze. Zastanawiała się, który moment z ostatnich dziesięciu minut wywołał tę gwałtowną reakcję. Sięgnęła po butelkę wody stojącą przy łóżku i pociągnęła łyk. Wreszcie jej oddech nieco się uspokoił, podobnie jak puls. Popatrzyła na komórkę. Nie było żadnych nagranych wiadomości, co oznaczało, że Bear czuje się dobrze. Zobaczyła tylko esemesy. Star pytała, jak minął wieczór. A Maja właściwie o to samo.

Każda kończyła stanowczym: Zadzwoń!

– Figa z makiem. – Ally pokręciła głową. – Nie dzisiaj.

Chciała na kilka godzin zachować ten wieczór i cudowne uczucie w objęciach Jacka niczym nieskażone, nim powie coś siostrom i wszystko to stanie się tylko kolejnym etapem ich wspólnej intrygi. Poza tym, rozbierając się, doszła do wniosku, że jeśli Jack poleci zobaczyć się z matką w Dublinie, ta na pewno opowie mu o dziwnych kobietach, które ją ścigają i twierdzą, że są siostrami Mary-Kate…

– A wtedy nie będzie już chciał mieć ze mną nic do czynienia, prawda? – szepnęła.

Położyła się na łóżku, nastawiła budzik i zgasiła światło. Leżała, patrząc w ciemność i przypominając sobie nie tylko, jak ją obejmował, ale też to, jak im było razem wesoło. Dawno już nie śmiała się tak szczerze jak przez te dwa dni. I choć Jack twierdził, że brak mu zdolności językowych, było oczywiste, że jest bardzo inteligentny.

„Nie trzeba mieć sterty dyplomów, żeby być mądrym”, powiedział kiedyś Pa Salt, kiedy zwierzyła mu się ze swoich kompleksów, że skończyła tylko akademię muzyczną, a nie studiowała nauk ścisłych czy literatury.

Jack jest mądry, pomyślała, zanim odpłynęła w sen.

25

Ally źle spała. Obudziła się na dobre o szóstej trzydzieści i godzinę później była gotowa do drogi. Wiedziała, że Ginette na pewno już jest na nogach i szykuje się do podwiezienia dzieci do szkoły. Zajrzała do kuchni, by zapłacić i pożegnać się.

– Miło było cię gościć, Ally. Koniecznie musisz znów niedługo do nas przyjechać – powiedziała Ginette, gdy dzieci biegały w tę i we w tę, a to po pudełka z drugim śniadaniem, a to po stroje gimnastyczne, a to po książki.

– Z przyjemnością – odparła Ally.

Gdy wyszli wszyscy na zewnątrz, Ginette zgodnie z miejscowym zwyczajem ucałowała ją trzy razy w policzki na pożegnanie.

Ally – zadowolona, że nie natknęła się na Jacka – ruszyła do Genewy. Kiedy znalazła się na autostradzie, zatrzymała się na parkingu, by skorzystać z toalety i zadzwonić do Atlantis.

– Cześć, mamo, jestem w drodze do domu. Z Bearem wszystko w porządku?

– Gdyby było inaczej, już byś wiedziała. Ale bardzo cieszy się, że niedługo zobaczy swoją maman.

– To na pewno nieprawda, ale dziękuję za miłe słowa. – Ally uśmiechnęła się. – Do zobaczenia.

– Maja chciałaby z tobą porozmawiać.

– Powiedz jej, że pogadamy, jak dojadę – oświadczyła stanowczo. – Muszę ruszać. Pa, pa.

Po powrocie do auta włączyła płyty ze swoimi ulubionymi utworami muzyki klasycznej i przeżywała na nowo te ostatnie dwa dni. Które na razie były jej, wyłącznie jej…

*

Nim dojechała do Atlantis, Bear podsypiał już na rękach Mariny, gotów do poobiedniej drzemki. Ally zabrała go do sypialni i przystawiła do piersi.

– Maman jest już w domu i bardzo za tobą tęskniła.

Possał pierś kilka sekund, a potem jego malutkie usteczka się rozchyliły, odprężył się w jej ramionach i zasnął głęboko.

Z jednej strony była zadowolona, że najwyraźniej dobrze zniósł rozłąkę, ale z drugiej, kiedy kładła go do łóżeczka, bolało ją trochę, że tak łatwo zaakceptował jej nieobecność.

Chętnie sama by się położyła i zdrzemnęła, ale to byłoby nie w porządku wobec Mai czy reszty sióstr, które brały udział w poszukiwaniach wymykającej się im Merry. I tak przetrzymała od poprzedniego wieczoru informację, gdzie dokładnie przebywa obecnie pani McDougal. Bez względu na to, jak Ally się czuła, odgrywając swoją rolę w całej intrydze, powinna przynajmniej przekazać siostrom, co wie.

– Cześć, siostrzyczko! – zawołała Maja, kiedy Ally weszła do kuchni. – Przepraszam, że nie byłam tu, żeby cię witać. Właśnie dzwonił Floriano i musiałam porozmawiać z nim na temat przylotu. I jak tam Prowansja?

– Piękna. Słuchaj, jestem naprawdę zmęczona po jeździe, więc wybacz, że będę się streszczać. Jack mówił mi, że dzwoniła do niego mama i powiedziała, że jest w Irlandii, w Dublinie. Zatrzymała się w hotelu Merrion. Jedyne, co jeszcze udało mi się z niego wyciągnąć, to to, że wydała mu się, jak to określił, wystraszona. Z tego, że tak nagle wyjechała z Londynu, można wnioskować, że ją przeraziłyśmy. I okropnie mi z tego powodu przykro.

– O Boże, to kiepsko – przyznała Maja. – Ale rozumiem. Jestem pewna, że ona po prostu nie chce, by po córkę, którą opiekowała się od jej narodzin, zgłosiła się jakaś inna rodzina. I dlatego tak się zachowuje. Prawdopodobnie boi się, że Mary-Kate bardziej pokocha biologicznych krewnych. – Spojrzała na siostrę i przygryzła wargę. – Może powinnyśmy to zostawić?

– To samo powiedziałam Star wczoraj wieczorem. Jack to uczciwy, szczery człowiek i czułam się fatalnie, udając kogoś, kim nie jestem, turystkę szukającą domu w okolicy, zwłaszcza kiedy zwierzył mi się, że naprawdę martwi się o stan matki. Myślę, że albo trzeba wyjaśnić jej wszystko, albo dać już sobie spokój. To nie jakaś gra, a mam wrażenie, że Orlando trochę tak to potraktował.

– Tylko starał się pomóc, ale może za bardzo lubi bawić się w detektywa. Zgadzam się z tobą, mimo to nie potrafię przestać myśleć o Pa Salcie i o tym, że tak długo szukał naszej siódmej siostry. Pamiętam, że jako nastolatka spytałam go kiedyś, dlaczego nigdy nie pojawiła się u nas ta siódma. Powiedział, że nie zdołał jej znaleźć. Na widok wyrazu jego twarzy kroiło mi się serce. – Maja westchnęła. – Nie wiem, co powinnyśmy zrobić. Naprawdę nie wiem.

– Tak czy inaczej, sądzę, że trzeba spotkać się z Merry osobiście i uspokoić ją, że nic jej z naszej strony nie grozi.

Maja zauważyła, że siostra jest roztrzęsiona.

– Och, Ally, miałam nadzieję, że wycieczka do Prowansji pozwoli ci się trochę odprężyć. A chyba jesteś jeszcze bardziej spięta niż przed wyjazdem.

– Wiesz, lubię szczerość. Podstępy, kłamstwa to nie dla mnie. Nie nadaję się na szpiega.

– A może wysłać Tiggy? Na razie tylko ona nie włączyła się w nasze śledztwo, a jej chyba nikt się nie wystraszy. Jest najdelikatniejsza z nas wszystkich. Jeśli ktoś może przekonać Merry, że nie mamy złych intencji, to ona.

– Świetny pomysł. A ze Szkocji do Irlandii nie jest chyba aż tak daleko, co?

– Prawda.

– Dobrze. – Ally odetchnęła. – To przynajmniej spróbujmy, spytajmy ją, czyby nie pojechała. Zobaczymy, co powie.

Maja wzięła komórkę i wybrała numer Tiggy. O dziwo, już po kilku dzwonkach siostra odebrała.

– Cześć, Maju. Właśnie przeczytałam maila i miałam do ciebie dzwonić… Wszystko w porządku?

– Tak – odparła Maja. – Jest ze mną Ally. A ty? Co u ciebie?

– Dobrze, ale nie mogę się już doczekać, kiedy was zobaczę. Udało się wam wreszcie wytropić Zaginioną Siostrę i jej pierścionek? – spytała Tiggy.

– To długa historia… – Maja wyjaśniła jej najkrócej, jak mogła, co się działo przez ostatnie dni. – Uważamy, że pani McDougal nie chce, by jej córka dowiedziała się czegoś o swoich biologicznych rodzicach, i stąd to wszystko – dodała na koniec.

– Jak sądzisz, Tiggy? – spytała Ally.

Po drugiej stronie linii zapadła cisza.

– Wydaje mi się, że ona… jest wystraszona – odezwała się po chwili Tiggy.

– Ciekawe, bo dokładnie to mówił jej syn Jack po tym, jak do niego zadzwoniła. Czy ty albo ktoś… no wiesz… ktoś z góry ma jakiś pomysł, dlaczego? – Ally zarumieniła się lekko, odwołując się do spirytystycznych zdolności Tiggy, ale po tym, co zdarzyło się jej samej w Grenadzie, nie była już wobec tego taka sceptyczna.

– Muszę nad tym pomyśleć. Byłoby dużo łatwiej, gdybym mogła porozmawiać z nią osobiście, a nie zdawać się na wyczucie z daleka. Intuicja podpowiada mi jednak wyraźnie, że Merry czegoś się boi.

– No… – Przyszła pora, by z kolei Maja zabrała głos i przeszła do rzeczy. – Zastanawiałyśmy się z Ally, że może właśnie jest szansa, żebyś porozmawiała z nią bezpośrednio.

– Macie jej numer telefonu?

– Tak. Orlando go ma, ale chciałybyśmy bardzo, żeby ktoś spotkał się z nią osobiście i wytłumaczył jej, że nie mamy złych intencji – odezwała się Ally. – Wiemy dokładnie, gdzie się zatrzymała, i to nie jest zbyt daleko od ciebie.

– Ode mnie to wszędzie daleko… – Tiggy się zaśmiała. – Jest w Szkocji?

– Nie, w Dublinie. To od ciebie pewnie godzina, dwie lotu.

– Może dałabym radę. Cal wytrzyma beze mnie parę dni. Tyle że… martwi mnie strona etyczna tego całego przedsięwzięcia. Wyraźnie jest jakiś powód, dla którego ona tak uparcie ucieka, i nie chciałabym wystraszyć jej jeszcze bardziej, pojawiając się tam jak grom z jasnego nieba. Mogę się chwilę zastanowić?

– Oczywiście – rzuciła Maja. – I jeżeli uznasz, że to niedobre posunięcie, odpuszczamy.

– Dajcie mi pół godziny. A… właśnie, Maju, przy twoich objawach dobrze robi imbirowa herbata. Pa.

Rozłączyła się. Ally i Maja popatrzyły na siebie zdumione.

– A twierdziłaś, że nikomu więcej nie powiesz o… no wiesz – szepnęła Ally, pokazując ręką na brzuch siostry.

– I nic nie mówiłam! Naprawdę.

– Ja na pewno nikomu nie pisnęłam słowa.

– To skąd ona wie? – spytała Maja.

– Po prostu wie. – Ally wzruszyła ramionami. – W Grenadzie, tuż przed narodzinami Beara, powiedziała mi różne rzeczy o Theo i naszyjniku, który od niego dostałam. Nie mogła nic o tym wiedzieć. Ale… mówiła, że widzi Theo. Stał tam… a ja… – Łzy napłynęły jej do oczu. – To było coś niesamowitego. Nasza młodsza siostra ma niezwykły dar.

– Skoro ty to mówisz, taka sceptyczna wobec wszystkiego, czego nie da się wyjaśnić logicznie… No nic, poczekajmy na jej telefon. Zobaczymy, co zdecyduje.

Piknęła komórka, sygnalizując, że przyszedł esemes, i Ally spojrzała na ekranik.

Cześć, tu Jack z Prowansji/NZ. Chciałem tylko sprawdzić, czy dotarłaś bezpiecznie do Genewy. Wspaniale było cię poznać. Odzywaj się i może moglibyśmy spotkać się gdzieś w Europie, zanim wrócę do domu. Jack x

Znaczek na końcu oznaczał jeden pocałunek. Na ten widok Ally ścisnęło w dołku.

– Od kogo to? – zaciekawiła się Maja.

– Od Jacka, syna Merry.

– Naprawdę? Po twojej minie widzę, że naprawdę się zaprzyjaźniliście.

– Takie dostałam zadanie, nie? Musiałam wyciągnąć z niego informacje o jego matce. Idę na górę, sprawdzę, czy Bear jeszcze śpi.

Patrząc, jak siostra wychodzi z kuchni, Maja uśmiechnęła się lekko.

– Coś mi się zdaje, że ta dama zbytnio się zarzeka – szepnęła, parafrazując cytat z Hamleta.

*

Wieczorem, kiedy Ally kładła się już spać, rozległo się pukanie do drzwi i weszła Maja.

– Tiggy mówi, że pojedzie. Postara się dostać na jutrzejszy popołudniowy rejs do Dublina. To niecałe dwie godziny lotu z Aberdeen.

– Świetnie. Miejmy nadzieję, że Merry nie zniknie przed jej przyjazdem i Tiggy będzie miała szansę wszystko jej wytłumaczyć.

– Jak to ujęła Tiggy: „Wątpliwe, by to coś dało”. W każdym razie chciałam ci powiedzieć, że leci.

– Bardzo się cieszę. Jeśli spotka się z Merry, przynajmniej powie jej wprost, o co nam chodzi.

– Właśnie. Śpij dobrze.

– Ty też.

Kiedy drzwi zamknęły się za siostrą, Ally położyła się na wznak, nagle niepewna, czy to dobrze, że Tiggy podjęła taką decyzję. Było to jak najbardziej słuszne z moralnego punktu widzenia, ale oznaczało też, że Jack w końcu usłyszy od matki o tym, jaką rolę w tym wszystkim odegrała ona, Ally…

Na Boga, dziewczyno, znasz go dopiero od dwóch dni, upomniała się surowo.

Mimo to bez końca zadręczała się pytaniem, czy powinna odpowiedzieć na esemesa, i wreszcie usnęła, myśląc o pocałunku na końcu jego wiadomości…

26

Merry

Dublin, Irlandia

Wyrwał mnie ze snu dzwonek budzika, który poprzedniego dnia nastawiłam na dziewiątą. To była pierwsza porządnie przespana noc od wyjazdu z Nowej Zelandii. Może dlatego, że znów znalazłam się na rodzimym terytorium. Czułam się tu pewniej – o ironio, bo przecież nie bez powodu przed laty opuściłam Dublin. Jednak to było moje miejsce na ziemi, pochodziłam z tej dumnej, wyjątkowej i pięknej wyspy – i dlatego ogarnęło mnie ogromne wzruszenie, kiedy tylko samolot zaczął lądować.

Jock często pytał, czy chciałabym odwiedzić rodzinę w „starym kraju”, ale zawsze się wymawiałam. Choć bardzo tęskniłam za bliskimi, bałam się, że coś im się wymsknie przy Jocku na temat mojego pospiesznego wyjazdu, a przede wszystkim musiałam ich chronić. Prawda wyglądała tak, że od trzydziestu siedmiu lat nie odezwałam się do nikogo z rodziny.

Kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa…

– Ale teraz dość tego – powiedziałam na głos do kolejnego pięknie urządzonego pokoju hotelowego. I na wypadek gdyby ktoś nasłuchiwał pod drzwiami, dodałam: – Już się nie boję!

Zadzwoniłam do recepcji i zamówiłam dzbanek herbaty i herbatniki. Ciasteczka na śniadanie wydawały się zbytkiem, zwłaszcza pieczone na miejscu, jak te w hotelu Merrion, ale czemu nie miałabym siebie rozpieszczać? Podniosłam jeden z błyszczących folderów leżących przy telefonie, które miały kusić gości. Nigdy nie byłam w spa. Zawsze wyobrażałam sobie, że przypominają starożytne rzymskie łaźnie, gdzie schodziły się i kąpały damy. Ostatnio odkryłam współczesny ekwiwalent, który oferowały w podziemiach hotele. Długie korytarze prowadziły do gabinetów, w tle słychać było łagodne tony muzyki płynącej z dyskretnie ukrytych odtwarzaczy. Przejrzałam foldery, zastanawiając się, czy skoczę na głęboką wodę i zafunduję sobie jeden z proponowanych masaży, ale wybór był tak wielki, że dostawało się zawrotu głowy jak przy karcie dań chińskiego jedzenia na wynos.

Na pukanie do drzwi serce od razu zaczęło mi walić, ale wzięłam głęboki wdech i otworzyłam. Kiedy kelner mnie witał, pomyślałam, że może to sprawa tego miękkiego akcentu i typowa irlandzka serdeczność sprawiają, że czuję się swobodniej. Wszedł do pokoju, żeby ustawić śniadanie na stoliku, i spytał, skąd przyjechałam.

– Z Londynu – odparłam.

– Tam pani mieszka?

– Nie, w Nowej Zelandii.

– Naprawdę? O, to ma pani za sobą daleką podróż. Mam nadzieję, że miło spędzi pani tu czas.

Gdy wyszedł, dorzuciłam do dzbanuszka jedną z torebek herbaty, które miałam w bagażu. Stwierdziłam, że hotelowa herbata wszędzie na świecie zawsze jest za słaba; ale w końcu od dziecka nawykłam do tak mocnej jak siekiera, jak mawiał o tej parzonej przeze mnie Jock.

Kiedy z filiżanką herbaty wróciłam do łóżka, pomyślałam, że od kiedy tylko stanęłam na irlandzkiej ziemi, ogarnęła mnie przemożna chęć, żeby wreszcie przestać się ukrywać. Przy kontroli paszportowej kusiło mnie, by oznajmić z nabytym w dzieciństwie wyraźnym akcentem, że tu się urodziłam i miałam kiedyś irlandzkie obywatelstwo, choć wszystko – to, kim jestem i skąd pochodzę – musiałam przekreślić, by chronić siebie i tych, których kocham.

I oto byłam tu z powrotem – ze zmienionym imieniem, nowym nazwiskiem i obywatelstwem – w kraju, gdzie przyszłam na świat, a który ściągnął na mnie takie nieszczęścia, że musiałam z niego uciekać…

Tego dnia zamierzałam spróbować odnaleźć człowieka, któremu ufałam najbardziej w świecie; jego też przed laty musiałam porzucić. Potrzebowałam jego pomocy. Ścigana, od kiedy wyjechałam z Nowej Zelandii, nie miałam nikogo innego, do kogo mogłabym się zwrócić.

Popatrzyłam na pierścionek, który dał mi mój Ambrose na dwudzieste pierwsze urodziny. Kto by pomyślał, że taki śliczny drobiazg ofiarowany z serca może wywołać taką burzę tylko dlatego, że świadczy o tym, kim byłam kiedyś?

A przynajmniej wierzyłam, że był ofiarowany ze szczerego serca…

No nie, Merry, nie trać wiary w tego człowieka, bo jeśli ją stracisz, będziesz naprawdę zgubiona, zganiłam się. A teraz czas na prysznic i trzeba przejść się tych parę kroków za róg.

*

W południe stałam na Merrion Square przed eleganckim budynkiem, którego parter i suterenę zajmowało niegdyś dwupoziomowe mieszkanie Ambrose’a. Zajrzałam ukradkiem przez okno. Zasłony, lampa i półki wyglądały dokładnie tak samo jak wtedy, kiedy je widziałam po raz ostatni.

W najgorszym wypadku Ambrose mógł już nie żyć, a ktoś z jego krewnych albo ten, kto kupił lub wynajął mieszkanie, zostawił wszystko, jak było, nie zawracając sobie głowy zmienianiem wystroju.

Po prostu wejdź na schodki i zapukaj, powiedziałam sobie. On ma osiemdziesiąt pięć lat, więc raczej cię nie zastrzeli, prawda?

Wspięłam się na stopnie i wcisnęłam dzwonek, który zabrzmiał tak samo jak dawniej. Przez jakiś czas nikt nie otwierał, ale potem z kratki nad dzwonkiem odezwał się do mnie głos – kochany, dobrze mi znany głos.

– Ambrose Lister. Kto tam?

– To… ja, Mary O’Reilly. Dziewczyna sprzed lat. Ambrose, to ja! – powtórzyłam błagalnie, zbliżając usta do domofonu, jakbym miała go pocałować. – Mogłabym wejść?

– Mary? Mary O’Reilly?

– Tak, to ja, choć pewnie straciłam już trochę swój akcent. Ale to ja.

Zapanowała cisza. Łykałam łzy, które popłynęły, bo przez moment czułam się tamtą dawną dziewczyną. Ściskało mnie w gardle na myśl, że znów go zobaczę. A potem drzwi się otworzyły i w progu pojawił się on.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! – wyjąkałam. – Przepraszam, że płaczę.

– O dobry Boże, przez osiemdziesiąt pięć lat nie byłem tak zaskoczony jak teraz. Proszę, wejdź, żebyśmy nie robili scen na widoku publicznym.

Wciągnął mnie do środka. Chodził o lasce i miał mniej włosów (choć i dawniej nie rosły zbyt bujnie), ale poza tym był taki, jak go zapamiętałam – w starej tweedowej marynarce, koszuli w kratę i z ciemnozieloną muszką. Jego dobre brązowe oczy przypominały trochę sowie, kiedy spoglądał na mnie zza okrągłych, grubych szkieł okularów. Tylko on nazywał mnie Mary, a nie Merry. Myślałam, że serce mi pęknie, kiedy usłyszałam, jak znów z angielskim akcentem wymawia moje imię.

Gdy zamknął drzwi frontowe, poprowadził mnie korytarzem do salonu. Jak dawniej, biurko stało przy oknie, a dwa skórzane fotele jeden naprzeciw drugiego przed kominkiem. Półki po bokach uginały się od książek, a przy przeciwległej ścianie była nadal ta sama kanapa, choć jej obicie trochę się przetarło.

Ambrose zamknął drzwi, a potem obejrzał się, by na mnie popatrzeć.

– To dopiero, to dopiero… – Nie był w stanie powiedzieć nic więcej.

Ja nie radziłam sobie lepiej. Starałam się powstrzymać łzy.

– Myślę, że mimo wczesnej pory konieczne jest jakieś mocniejsze lekarstwo. – Podszedł do jednej z półek, wziął butelkę whiskey, a z dolnej szafki wyjął dwie szklanki. Kiedy stawiał to wszystko na biurku, zobaczyłam, że ręce mu drżą.

– Może naleję? – zaproponowałam.

– Jeśli będziesz taka dobra. Nie mogę się pozbierać.

– Usiądź, ja się tym zajmę.

Kiedy Ambrose sadowił się w swoim ulubionym skórzanym fotelu, nalałam dwie spore porcje i podałam mu jedną szklankę. Potem usiadłam naprzeciw niego.

– Sláinte!

– Sláinte!

Oboje łyknęliśmy whiskey. Po sekundzie poczułam palenie w żołądku, ale nie było to nieprzyjemne. Gdy oboje wypiliśmy do dna w milczeniu, Ambrose odstawił energicznie szklankę na boczny stolik. Ucieszyłam się, widząc, że jego dłoń jest już pewniejsza.

– Mógłbym przytoczyć wiele słynnych cytatów odpowiednich dla tej chwili, ale nie chcę mówić banałów ani popadać w przesadę – stwierdził. – Zapytam więc po prostu: gdzieś ty się podziewała przez te trzydzieści siedem lat? A ty, jak jestem pewien… – uniósł palec, co, jak wiedziałam, oznaczało, że jeszcze nie skończył – powiesz, że to bardzo długa historia. Takie są najlepsze, ale może na początek postaraj się streszczać. Więc jak to się dziś mówi: do rzeczy.

– Mieszkałam w Nowej Zelandii – zaczęłam. – Wyszłam za mąż. On miał na imię Jock. Mam dwoje dzieci. Jacka, który ma trzydzieści dwa lata, i Mary-Kate, dziesięć lat od niego młodszą.

– A teraz najważniejsze pytanie. Byłaś szczęśliwa?

– Wyjeżdżałam stąd w rozpaczy – przyznałam. – Ale potem byłam szczęśliwa, tak. Kiedy poznałam Jocka, zdałam sobie sprawę, że muszę zapomnieć o przeszłości i otworzyć się na to, co niesie los. Po tym, jak się z tym pogodziłam, mogłam znów cieszyć się życiem i doceniać je.

Ambrose milczał. Oparł brodę na złączonych palcach dłoni.

– Drugie pytanie: masz czas i możliwość, żeby opowiedzieć mi dokładnie o minionych latach. Czy też znów zaraz wyjeżdżasz?

– Na razie nie mam żadnych planów, nie muszę się nigdzie spieszyć. Wybrałam się w tę wielką podróż z powodów, o których chcę z tobą pomówić. Miała mi zająć kilka miesięcy. Jak na razie odwiedziłam cztery kraje w jeden tydzień. Pierwotnie zakładałam, że Irlandia będzie moim ostatnim przystankiem.

Uśmiechnął się na to.

– Wiadomo, jak to bywa z planami. Ale najważniejsze, że tu jesteś, i choć mam coraz słabszy wzrok, widzę wyraźnie, że wcale się nie zmieniłaś. Jesteś nadal tą piękną, młodą kobietą, którą kochałem i widziałem po raz ostatni w tym pokoju, kiedy miała zaledwie dwadzieścia dwa lata.

– W takim razie wzrok bardzo ci się pogorszył. Mam już prawie pięćdziesiąt dziewięć lat, starzeję się.

– Więc możesz poświęcić mi trochę czasu z tych kilku godzin lub dni… by przede wszystkim wyjaśnić mi, dlaczego musiałaś opuścić Irlandię i zerwałaś ze mną wszelkie kontakty?

– Zamierzałam to zrobić. Ale to… zależy od tego, jak zareagujesz, kiedy opowiem ci o moim obecnym problemie. A ma on ścisły związek z tym, dlaczego wtedy wyjechałam.

– Mój Boże! Tworzysz jakąś grecką tragedię? Czy opisujesz historię swojego życia? – Ambrose uniósł znacząco brew.

– Może dramatyzuję, ale to dlatego siedzę tu teraz z tobą. Jesteś jedyną osobą na świecie, którą mogę prosić o radę. Naprawdę nikogo więcej już nie mam.

– A co z twoim mężem?

– Jock zmarł parę miesięcy temu. I wtedy postanowiłam…

– …wrócić do przeszłości?

– Tak.

– Ale masz wrażenie, że to raczej przeszłość cię dopadła? – zapytał, spostrzegawczy jak zwykle.

– Właśnie… – Wstałam. – Pozwolisz, że doleję sobie whiskey?

– Oczywiście. Mnie też dolej kapkę. Zawsze lepiej mi się myśli, kiedy wleję w siebie odrobinę alkoholu, tylko nie mów o tym nikomu z moich byłych studentów, proszę. – Mrugnął do mnie. – W kuchni jest spora tacka kanapek na zagryzkę. Moja, która robi dla mnie wszystko… albo nie robi, co też mogło się zdarzyć… pewnie mi je przygotowała przed wyjściem.

– Przyniosę je.

Poszłam mrocznym korytarzem do kuchni i zobaczyłam, że nie zmieniła się tam ani jedna szafka, od kiedy tu byłam, choć kuchenka była nowa, a w kącie stała nawet mikrofalówka. Na dużym talerzu leżały kanapki przykryte folią spożywczą.

– Proszę – powiedziałam, kiedy wróciłam i postawiłam talerz na stoliku obok Ambrose’a.

– Częstuj się. Są z serem i sałatą albo z szynką i sałatą, jak zawsze.

– Wyglądają apetycznie. Na pewno o wiele lepiej niż to, co kiedyś serwowała pani Cavanagh. – Uśmiechnęłam się i wzięłam kanapkę z serem.

– Och, pani Cavanagh… – Ambrose westchnął. – Możliwe, że przegapiłem sporą część twojego życia, droga Mary, ale tobie również umknęła spora porcja mojego. A skoro już mowa o porcjach, to zjedzmy, a potem pomówimy dalej.

Znów zapadła cisza. Jedliśmy kanapki. Ambrose zawsze uczył mnie, że to niegrzecznie mówić z pełnymi ustami. Ja też uczyłam tego swoje dzieci.

– Czyli, poza oczami, jesteś w dobrej formie? – spytałam, gdy skończyliśmy.

– Myślę, że każdy w moim wieku może wyliczyć więcej takich „poza…”. Poza reumatyzmem i dość wysokim cholesterolem, z którym, jak spieszę dodać, żyję od pięćdziesiątki, na nic się specjalnie nie uskarżam.

– Często bywasz w hrabstwie Cork?

Uśmiech na ustach Ambrose’a od razu przygasł.

– Niestety, nie. Tak naprawdę nie jeżdżę tam od wczesnych lat siedemdziesiątych. Ostatni raz byłem pewnie rok po tym, jak zniknęłaś.

– A co z ojcem O’Brienem? Bardzo się przyjaźniliście.

– Och, Mary… To historia na inny dzień.

Patrzyłam, jak wzrok Ambrose’a wędruje w kierunku okna, i zdałam sobie sprawę, że bez względu na przyczyny koniec tej przyjaźni musiał być dla niego bardzo bolesny.

– Widzę, że nadal nosisz pierścionek, który ci dałem. – Wskazał moją dłoń.

– Tak, choć właściwie teraz należy do mojej córki. Dałam jej go na dwudzieste pierwsze urodziny, ale poprosiłam, żeby pożyczyła mi na tę podróż. Bałam się, że możesz mnie nie poznać po tylu latach. Wolałam mieć ze sobą pierścionek, na wszelki wypadek.

– Nie poznać? Mary, pewnie nikogo w życiu tak nie kochałem jak ciebie! Jak mogłaś coś takiego pomyśleć? Chyba że… – Podniósł palec do skroni – sądziłaś, że mózg mi się rozmiękczył i mam sklerozę?

– Prawdę mówiąc, przyszło mi do głowy, że mogę potrzebować czegoś, co odświeży ci pamięć. Wybacz.

– Zastanowię się, czy zasługujesz na przebaczenie, a ty zaparz nam kawę. Mam nadzieję, że nie zapomniałaś, jaką lubię?

– Mocną, z odrobiną mleka i jedną łyżeczką cukru trzcinowego? – spytałam, wstając.

– Dokładnie tak, właśnie.

Pięć minut później wróciłam z kawą dla niego. Sobie zrobiłam herbatę.

– To od czego chcesz zacząć? – zapytał.

– Wiem, że pewnie powinnam od samego początku, ale musimy na razie pomówić o tym, co teraz, i stopniowo cofnąć się w czasie. Opowiem ci w zarysie, w czym rzecz, a luki uzupełnię później, dobrze?

– Jak sobie życzysz. Nie jestem już potrzebny na uniwersytecie kolegom czy studentom, przeszedłem na emeryturę piętnaście lat temu, więc możesz mówić tak długo, jak dusza zapragnie.

– Tak naprawdę nie przywiozłam ze sobą pierścionka tylko po to, by odświeżyć ci pamięć. Wzięłam go, bo wydaje mi się, że jest kluczem do moich problemów. Tych dawnych i obecnych.

– Poważnie? Strasznie mi przykro.

– Hm… wyjechałam z Irlandii, bo musiałam… uciekać. Przed kimś. Najpierw byłam w Londynie, a potem nie miałam wyjścia, musiałam zniknąć i stamtąd. Zdecydowałam, że przeprowadzę się gdzieś dalej. Znalazłam się w Kanadzie, a potem w Nowej Zelandii.

Ambrose milczał, kiedy starałam się zapanować nad sobą i opowiedzieć więcej.

– Zmieniłam nazwisko po ślubie. Teraz jestem McDougal. Kilka lat później przyjęłam obywatelstwo po mężu. Miałam nową tożsamość i wierzyłam, że on już mnie nie wytropi. W Nowej Zelandii mogłam cieszyć się życiem, prowadziliśmy winnicę, założyliśmy z Jockiem rodzinę. A tu nagle…

– Tak?

– Kiedy wyruszyłam w tę podróż, pierwszym przystankiem była wyspa Norfolk, mała wysepka między Nową Zelandią i Australią. Odwiedziłam swoją starą przyjaciółkę Bridget, która ostatnio tam zamieszkała. Pamiętasz Bridget?

– Jak mógłbym zapomnieć, skoro ustaliliśmy już, że nie mam demencji starczej? W dzieciństwie nie lubiłyście się z tą dziewczynką o płomiennie rudych włosach. Na studiach została twoją najlepszą przyjaciółką.

– Tak, to ona. W każdym razie byłam na Norfolk, spokojnie popijałam coś z Bridget i jej nowym mężem, kiedy dostałam wiadomość od mojej córki Mary-Kate. Podobno odwiedziły ją jakieś dwie kobiety. Twierdziły, że może być ich siostrą, siódmą, bo jest ich sześć. Wszystkie zostały adoptowane przez jakiegoś dziwnego człowieka, który… z tego, co mi wiadomo… rok temu zmarł. Dowodem na to, że Mary-Kate należy do ich rodziny, miał być ponoć pierścionek ze szmaragdami ułożonymi w gwiazdę, siedmioramienną, wokół małego diamentu. – Uniosłam dłoń, pokazując pierścionek. – Mary-Kate mówiła, że pokazały jej jego rysunek. Twierdziła, że wyglądał dokładnie tak jak ten.

– Naprawdę? Mów dalej, proszę.

– W każdym razie te kobiety tak bardzo chciały mnie znaleźć i zobaczyć pierścionek, że postanowiły przylecieć do mnie na Norfolk.

– Wiesz, czemu były aż tak zdesperowane?

– To jakaś kompletnie zwariowana historia. Że niby odnalezienie tej siostry było największym marzeniem ich zmarłego ojca. Dla niego już za późno, ale one szykują jakąś uroczystość na rocznicę jego śmierci. Chcą popłynąć tam, gdzie odbył się jego pochówek na morzu. Wiesz, one mają nawet imiona Siedmiu Sióstr z Plejad! Słyszałeś kiedyś coś równie absurdalnego?

– No… wątek zaginionej siostry jest mi dobrze znany z wielu mitów pochodzących z różnych stron świata. Ty też na pewno go kojarzysz. Przecież pisałaś pracę magisterską na temat pogoni Oriona za Merope.

– Wiem, ale Siedem Sióstr to… wytwór wyobraźni, a nie prawdziwa rodzina.

– Gdybyś powiedziała to starożytnym Grekom, zostawiliby cię na szczycie Olimpu jako ofiarę dla bogów.

– Ambrose, proszę, to nie temat do żartów.

– Wybacz. Mów dalej. Jestem przekonany, że jest jakieś logiczne wyjaśnienie tej dziwnej sytuacji.

– Kiedy usłyszałam, że mają przylecieć na Norfolk, porozmawiałam z Bridget, skoro i tak wie wszystko o mojej przeszłości, i zgodziła się ze mną, że powinnam jak najszybciej opuścić wyspę i uniknąć tego spotkania. Poleciałam do Kanady, która była następnym punktem mojej podróży, ale już pierwszego dnia w Toronto dzwoniono do mnie i dostawałam wiadomości z recepcji, że jakieś dwie kobiety chcą się ze mną widzieć. Kiedy przyszły do lobby, spytałam recepcjonistę, jak wyglądają, a on odparł, że są ubrane jak muzułmanki.

– Czyli to nie te same, które poleciały za tobą na Norfolk?

– Nie. Z tego, co zdołałam podejrzeć, były ciemnoskóre. Choć kazałam recepcjoniście poinformować je, że wyszłam, siedziały i twardo czekały na mnie w holu. W końcu nie mogłam tego dłużej wytrzymać, więc zeszłam, żeby rzucić na nie okiem. Jedna z nich musiała mnie rozpoznać, bo zawołała mnie po imieniu, kiedy biegłam do windy. Dzięki Bogu, drzwi się zasunęły, zanim zdołała mnie złapać. Zostawiła mi potem list, w którym powtórzyła tę samą bajeczkę, którą wciskały Mary-Kate tamte dziewczyny. Tak się przeraziłam, że postanowiłam natychmiast lecieć do Londynu.

– Robi się coraz ciekawiej… – powiedział Ambrose, a ja łyknęłam herbaty.

– W Londynie, w hotelowej recepcji, natknęłam się na mężczyznę, który wydał mi się szalenie sympatyczny. Spytał, czy nie zechciałabym opowiedzieć mu o winnicy, którą założyliśmy i prowadziliśmy z mężem. Podawał się za dziennikarza piszącego o winach. Zaprosił mnie do apartamentu swojej przyjaciółki, jakiejś lady Sabriny. Naprawdę robili wrażenie najuczciwszych na świecie. Ale potem… – Znów wypiłam łyk herbaty. – Kiedy ten człowiek, Orlando, zadawał mi pytania, zauważyłam, że jego przyjaciółka przypatruje się mojemu pierścionkowi. Potem zagadnęła mnie o niego. Powiedziała, że siedmioramienna gwiazda to bardzo niezwykły kształt, a Orlando wspomniał o Siedmiu Siostrach z Plejad i o zaginionej siostrze… – Zrozpaczona, pokręciłam głową. – W tym momencie wstałam i wyszłam. Następnego dnia, kiedy szłam do Clerkenwell, żeby zajrzeć do ksiąg stanu cywilnego, zorientowałam się, że ten mężczyzna mnie śledzi. Tego wieczoru byłam zaproszona przez nich na kolację, ale się wymówiłam. Leżałam w łóżku, nie mogłam zasnąć, patrzyłam na zegarek, mijała godzina za godziną… Następnego dnia rano postanowiłam wymeldować się wcześnie, ale zobaczyłam, że Orlando już siedzi w lobby przy drzwiach frontowych i czyta gazetę. W końcu poprosiłam w recepcji, żeby ktoś zwiózł mój bagaż do portierni. Odczekałam, aż ten człowiek wreszcie pójdzie do toalety, i wymknęłam się z hotelu. No i jestem tutaj! Ale…

Uniosłam dłoń do czoła, zażenowana, że jestem gotowa paść mu do kolan i płakać, jak to zdarzało mi się czasem w dzieciństwie, kiedy sytuacja mnie przerastała.

– Jestem taka zmęczona, Ambrose, naprawdę. Znów próbują mnie dopaść i wiem, że mi nie odpuszczą.

– Kto taki?

– Okropne, zdolne do wszystkiego typy albo ktoś, kto zna takich ludzi… człowiek, który groził mi lata temu. Zagrażał też mojej rodzinie i każdemu, kogo kocham, włączając ciebie. I dlatego…

– …uciekłaś – dokończył za mnie Ambrose.

– Masz przypadkiem chusteczki?

– Proszę, wytrzyj oczy. – Podał mi swoją chustkę, która pachniała moim dzieciństwem… z nim. I do oczu napłynęło mi jeszcze więcej łez.

– Strasznie się martwię o Mary-Kate. Jest sama w winnicy w Nowej Zelandii i nie wie nic o mojej przeszłości. Jack, mój syn, też nie ma o niczym pojęcia. On na pewno naśle ich na moje dzieci i…

– Cicho już, cicho – odezwał się łagodnie Ambrose. – Najwyraźniej mało wiem o tym, o czym mówisz, ale…

– …on zawsze nazywał mnie zaginioną siostrą! Wtedy, kiedy… och… – Zabrakło mi słów, by opisać matnię, w jakiej znalazłam się jako młoda dziewczyna.

– Rozumiem, że mówisz o kimś, kogo znałem, kiedy tu ze mną mieszkałaś?

– Tak, ale, proszę, nie wypowiadaj jego imienia. Nie chcę go słyszeć. Znalazł mnie. Czuję to.

Ambrose wsparł brodę na czubkach palców złączonych dłoni i długo mi się przypatrywał. W wyrazie jego twarzy malowały się różne emocje, których nie byłam w stanie rozszyfrować. Wreszcie głęboko westchnął.

– Rozumiem. Mary, może będę umiał jakoś rozwiać twoje obawy. Ale, niestety, teraz muszę cię przeprosić. Z wiekiem zacząłem pozwalać sobie na krótką drzemkę po południu. I żeby nie przysnąć, a co gorsza, nie chrapać głośno w twojej obecności, muszę wycofać się do swojego pokoju na godzinkę, dwie. Wybaczysz mi? Twoje nagłe pojawienie się chyba trochę zbiło mnie z nóg.

– Ależ oczywiście, połóż się i odpocznij. Pójdę teraz i wrócę później. Tak mi przykro, naprawdę. Nie sądziłam, że nasze pierwsze spotkanie po tylu latach będzie tak wyglądać.

– Nie przepraszaj, kochanie. Musisz tylko zaakceptować, że nie jestem już tak młody jak dawniej. – Ambrose uśmiechnął się blado, wstając, i ruszył wąskim korytarzem na tyły mieszkania. – Jeśli tylko sobie życzysz, zostań tutaj. Wiesz dobrze, że masz tu niewyczerpany zapas książek do dyspozycji. A gdybyś chciała wyjść, klucze są tam gdzie zwykle. W miseczce z niebieskiej kopenhaskiej porcelany na stoliku w holu.

– Może ci pomóc? – spytałam, gdy zaczął schodzić po stopniach do sutereny, gdzie mieściły się dwie sypialnie i łazienka.

– Przez lata, od kiedy wyjechałaś, jakoś sobie radziłem sam i mam nadzieję, że jeszcze jakiś czas tak będzie. Do zobaczenia o wpół do piątej, Mary, ale… proszę, wierz mi, nic ci nie grozi.

Kiedy zniknął z pola widzenia, zdecydowałam, że wrócę do hotelu i też się trochę zdrzemnę.

Wyszłam na ulicę i wolnym krokiem ruszyłam do rogu; napawałam się znajomą atmosferą i gwarem. To miasto było tłem wielu najszczęśliwszych chwil w moim życiu, zanim wszystko się zawaliło.

W hotelu podeszłam do recepcji po klucz.

– O, jest pani… – Recepcjonista wyraźnie się ucieszył. – Ktoś czeka na panią w lobby.

Serce zaczęło mi walić. Myślałam, że zemdleję. Oparłam się o kontuar i pochyliłam głowę, starając się złapać oddech.

– Wszystko w porządku, proszę pani?

– Tak, to nic… Spytał pan o nazwisko… tej osoby?

– Tak, oczywiście. Ten pan przyjechał piętnaście minut temu. Zaraz sprawdzę…

Na moim ramieniu wylądowała czyjaś dłoń. Pisnęłam.

– Mamo! To ja!

– O… – Przytrzymałam się mocniej recepcji, kręciło mi się w głowie.

– Może podprowadzi pan mamę do fotela, żeby usiadła. Podamy wodę – zaoferował recepcjonista.

– Nie, nie, już dobrze, naprawdę. – Odwróciłam się do wspaniałego, wysokiego mężczyzny, którego wydałam na świat. Oparłam czoło na jego piersi, a on mnie przytulił.

– Strasznie mi przykro, że cię wystraszyłem, mamo. Może chodź, siądziemy, jak sugerował ten pan, i zamówimy sobie herbatę?

– Dobrze – zgodziłam się.

Jack objął mnie w pasie, by mnie podtrzymać, i ruszyliśmy do baru. Kiedy siedzieliśmy już spokojnie na kanapie i złożyliśmy zamówienie, poczułam, że syn mi się przygląda.

– Poważnie, już wszystko w porządku – zapewniłam go. – Ale co ty tu, na Boga, robisz?

– Martwiłem się o ciebie.

– Dlaczego?

– Twój głos podczas naszej rozmowy wydał mi się jakiś dziwny. Próbowałem do ciebie dzwonić dziś rano, ale nie odbierałaś.

– Nic mi nie jest, Jack. Niepotrzebnie przeleciałeś pół świata. Przepraszam.

– Jakie pół świata, mamo? To tylko parę godzin z Prowansji. Niewiele dłuższa podróż niż z Christchurch do Auckland. W każdym razie jestem, a po twojej reakcji przy recepcji widzę, że słusznie się tu wybrałem. Co się dzieje, mamo? – zapytał, kiedy przyniesiono herbatę.

– Napijmy się najpierw, dobrze? Ty nalej. – Nie ufałam swoim dłoniom, że zdołają utrzymać imbryk. – Mnie wsyp dodatkową łyżeczkę cukru.

Po jakimś czasie gorąca, słodka herbata i kojąca obecność Jacka sprawiły, że serce mi zwolniło i trochę oprzytomniałam.

– Czuję się już dużo lepiej – uspokoiłam syna, który przypatrywał mi się zmartwiony. – Przepraszam, że zareagowałam tak nerwowo.

– Nie ma sprawy. – Jack wzruszył ramionami. – Najwyraźniej myślałaś, że to ktoś, kogo nie chcesz zobaczyć.

Syn spojrzał na mnie oczami, które były intensywnie niebieskie, bardzo podobne do moich.

– Tak, wzięłam cię za kogoś innego.

Westchnęłam. Jego wrodzona szczerość i uczciwość, i to, że był tak spostrzegawczy, zwłaszcza jeśli chodzi o mnie – sprawiały, że bardzo trudno było mi go oszukać.

– A kogo się spodziewałaś?

– Och, Jack, to bardzo długa historia. W największym skrócie… sądzę, że ktoś, kto kiedyś mieszkał w Dublinie, pewien niebezpieczny człowiek, znów mnie prześladuje.

W milczeniu popijał herbatę. Najwyraźniej starał się pojąć znaczenie moich słów.

– No dobrze – odezwał się w końcu. – Ale skąd ci to przyszło do głowy?

– Po prostu. Wiem, że tak jest.

– Co się takiego stało, że tak myślisz?

Rozejrzałam się nerwowo.

– Wolałabym nie mówić o tym w miejscu publicznym. Nigdy nie wiadomo, kto może słuchać.

– O rany, mamo, to jakaś paranoja! Zupełne szaleństwo, co bardzo mnie martwi, bo zawsze byłaś taka zrównoważona. Na razie masz u mnie kredyt zaufania, nie powlokę cię zaraz do najbliższego psychiatry, żeby stwierdził, czy nie pojawiły się u ciebie nagle skłonności do urojeń, ale lepiej wyjaśnij mi, co to za człowiek… ten, którego tak się boisz.

– Jestem całkowicie zdrowa na umyśle. – Ściszyłam głos, na wypadek gdyby kelnerka stojąca w rogu pustego baru w lobby mogła nas usłyszeć. – Wszystko zaczęło się od tego, jak do twojej siostry w winnicy przyjechały dwie dziewczyny i zaczęły opowiadać, że Mary-Kate jest siostrą jednej z nich.

– A… – Jack skinął głową. – W porządku. MK mówiła mi, że pierścionek ze szmaragdami, który masz na palcu, ma z tym jakiś związek. Chciały tylko na niego spojrzeć, żeby się upewnić.

– Od kiedy te dwie się pojawiły, w każdym hotelu, w którym się zatrzymywałam, próbowali się ze mną kontaktować jacyś obcy ludzie. Jak dzwoniłam do ciebie z Londynu, mówiłam ci o kimś, kto chciał porozmawiać ze mną na temat winnicy, żeby napisać o niej artykuł, pamiętasz?

– Tak, jasne… Zaraz! Twierdziłaś, że jesteś w Nowym Jorku! – Przyjrzał mi się uważnie, mrużąc oczy.

– Przepraszam, Jack. Wiedziałam, że będziesz się martwił, dlaczego tak bardzo zmieniłam pierwotne plany. W każdym razie ten człowiek z pewnością nie był tym, za kogo się podawał. Kobieta, z którą mnie poznał, wpatrywała się w mój pierścionek, a potem zaczęła mnie wypytywać. A ten mężczyzna następnego dnia śledził mnie, gdy wyszłam z hotelu. Postanowiłam więc lecieć do Irlandii. Może dlatego miałam wczoraj dziwny głos, kiedy ze mną rozmawiałeś.

– No dobrze. – Jack skinął głową. – A wiesz, czemu ci ludzie cię gonią? To znaczy… czego chcą? Chodzi o pierścionek? Jest malutki. – Spojrzał na moją dłoń. – Nie wygląda na szczególnie cenny… Och, mamo, przecież chyba nikomu go nie ukradłaś?

Uśmiechnął się łobuzersko.

– A skąd! Nie jest kradziony! Obiecuję, że opowiem ci wszystko w swoim czasie, ale teraz już… – Westchnęłam, rzucając okiem na zegarek. – Zaraz muszę wyjść. Wpadłam do hotelu tylko na godzinkę, bo mój przyjaciel chciał się zdrzemnąć.

– Twój przyjaciel?

– To tak naprawdę mój ojciec chrzestny, Ambrose. Odwiedziłam go dzisiaj. Nie widzieliśmy się od trzydziestu siedmiu lat.

– Twój ojciec chrzestny? – Jack uniósł brwi. – Dlaczego nigdy nam o nim nie wspominałaś?

– Powiedzmy, że chciałam zostawić za sobą przeszłość. Dla dobra nas wszystkich. To on dał mi ten pierścionek na moje dwudzieste pierwsze urodziny.

– Więc jest w to wszystko zamieszany… cokolwiek to jest, prawda?

– Nie, nie jest. – Uśmiechnęłam się smutno do syna. – Czy Mary-Kate się do ciebie odzywała?

– Od kilku dni z nią nie rozmawiałem.

– To może brzmieć głupio, ale martwię się, że jest tam sama samiuteńka. A do ciebie do Prowansji nikt przypadkiem ostatnio nie przyjeżdżał? Może ktoś o mnie wypytywał?

– Nie, choć poznałem bardzo miłą dziewczynę, która zatrzymała się na parę dni w domku wynajmowanym przez François i Ginette, i… – Jack nagle się nachmurzył. – O rany… – mruknął.

– Co? – spytałam i serce znów zaczęło mi bić szybciej.

– Nie, nic… jestem pewien, że to zbieg okoliczności. Wiesz, bardzo się polubiliśmy. Cieszyłem się, że przy stole podczas kolacji mam z kim porozmawiać po angielsku. Mówiła, że jej siostry były adoptowane. I chyba zadała mi sporo pytań… związanych z tobą i adopcją MK.

– O nie, Jack… – Westchnęłam i uniosłam dłoń do czoła. – Znaleźli i ciebie…

– Mamo, jacy oni? – zapytał. – Ta dziewczyna, Ally, jest świetna, naprawdę, i to czysty przypadek, że posadzono nas obok siebie podczas kolacji. Sam zaproponowałem jej następnego dnia, że podrzucę ją do miasteczka, bo bardzo ją polubiłem. Nie wspominała nic o zaginionej siostrze czy Siedmiu Siostrach, albo pierścionku…

– No dobrze. Może to nie było ukartowane, ale póki się nie upewnimy, poproszę Mary-Kate, żeby wyjechała z winnicy i przyleciała tutaj.

– Mamo, co się dzieje, u licha?! Chcesz powiedzieć, że nasze życie jest w niebezpieczeństwie?

– Niewykluczone. I póki tego nie sprawdzę, musimy trzymać się razem.

Popatrzyłam na minę swojego ukochanego syna. Na jego twarzy malowały się szok i niedowierzanie. Wiedziałam, że muszę mu coś powiedzieć, żeby nie zawiózł mnie zaraz do najbliższego szpitala psychiatrycznego.

– Widzisz, Jack… dawno temu ktoś z grupy bardzo niebezpiecznych ludzi groził, że mnie dopadnie i zabije. – Przełknęłam z trudem ślinę. – To pewnie brzmi idiotycznie. Sądzisz, że dramatyzuję, ale wtedy właśnie tak tu było. Zawsze nazywał mnie zaginioną siostrą, nie znosił tego pierścionka i mojego ojca chrzestnego, bo to on mi go dał. To działo się bardzo dawno temu, ale póki nie będę wiedzieć, czy ten człowiek żyje, nie zaznam spokoju. I dlatego jestem teraz w Irlandii. Muszę raz na zawsze zamknąć tę sprawę.

– No dobrze. – Jack skinął głową. – Myślisz więc, że on i jego… ludzie cię szukają?

– Póki nie przekonam się, że nie, uważam, że to bardzo możliwe. Nie znałeś go, Jack, nie masz pojęcia o tym, w co wierzył, ani o sprawie, za którą gotów był walczyć do końca. Dał się jej… – ścisnęło mnie w gardle – pochłonąć bez reszty. Była dla niego wszystkim.

– Rozumiem, przynajmniej teraz mówisz składniej. I dlatego nigdy nie wspominałaś o czasach, kiedy mieszkałaś w Irlandii? A potem wylądowałaś aż w Nowej Zelandii? Najdalej, jak tylko można sobie wyobrazić…

– Tak. A teraz muszę już iść na spotkanie z Ambrose’em. Będzie się martwił, gdzie przepadłam.

– Mógłbym pójść z tobą? Po tym, co mi powiedziałaś, myślę, że powinienem być z tobą, na wszelki wypadek.

– No… dobrze. Może czas, żebyś dowiedział się czegoś o swoim dziedzictwie.

Skinęłam na kelnerkę, żeby podpisać rachunek, i kiedy to załatwiłam, wyszliśmy razem z hotelu.

– Masz jakiś bagaż? – spytałam, kiedy szliśmy na Merrion Square.

– Tak. Na razie zostawiłem torbę w recepcji. Mają dla mnie pokój, ale wolałem się najpierw upewnić, że naprawdę się tu zatrzymałaś. Ten mężczyzna, który, jak sądzisz, na ciebie poluje, należał do jakiejś grupy ekstremistów?

– Nie kiedy go poznałam, ale z czasem poszedł w tym kierunku. Jack, przysięgam, nie przesadzam. Wiem, że organizacja, do której należał, miała swoją siatkę. Mówił, że jest wysoko w hierarchii, więc wystarczy jego jedno słowo i… wiesz… A teraz… – Przystanęłam przed domem Ambrose’a. – Pamiętaj, mój ojciec chrzestny jest bardzo stary, ale nie daj się zwieść. Jego umysł jest, jak zawsze, ostry jak brzytwa. Był i jest najinteligentniejszym człowiekiem, jakiego znam.

– No… – Jack spojrzał na wysoki, elegancki budynek z czerwonej cegły ze staromodnymi oknami ze szprosami. – W każdym razie musi być bogaty, żeby mieć dom na tak pięknym placu z parkiem.

– Do niego należy tylko jedno mieszkanie zajmujące parter i suterenę, ale masz rację. Nawet ta część jest dziś wiele warta. Kupił ją dawno temu. Jack…?

– Nie martw się, mamo. – Grzecznie kiwnął głową. – Będę się zachowywał jak trzeba.

– Wiem, kochanie. To idziemy?

Otworzyłam drzwi kluczem i stanęliśmy w holu, na oryginalnej posadzce z czarno-białych wzorzystych kafelków.

– Ambrose? Jestem – oznajmiłam, otwierając drzwi do salonu.

– Dobry wieczór – powiedział, wstając ze swojego ulubionego fotela, by mnie powitać.

Patrzyłam, jak mierzy wzrokiem Jacka, który był w swoim codziennym stroju – szortach, bawełnianej koszulce i nie całkiem białych sportowych butach.

– A kogo my tu mamy?

– Jack McDougal, syn Merry. – Jack wyciągnął dłoń. – Bardzo miło mi pana poznać.

Mogłabym ucałować go za to, że przedstawił się tak oficjalnie. Wiedziałam, że spodoba się to Ambrose’owi.

– Witaj, młody człowieku. No, skoro jest już nas troje, sugerowałbym, żebyście usiedli na kanapie. Mary, nie mówiłaś mi, że syn jest z tobą.

– Nie było go tu, kiedy się widzieliśmy przed południem, ale niespodziewanie przyleciał.

– Ach, tak. Macie ochotę się czegoś napić? Niestety, niewiele mogę zaoferować poza dwiema rzeczami, które trzymają mnie przy życiu: whiskey i wodą. – Ambrose spojrzał na zegar na obramowanym marmurem kominku. – Dochodzi piąta, więc ja zdecyduję się na whiskey. Twoja matka wie, gdzie jest butelka i szklanki – dodał, widząc, że Jack się podnosi.

– Ja na razie poproszę wodę – zwróciłam się do syna. – Kuchnia jest na końcu korytarza. Nalej z kranu.

Jack skinął głową i wyszedł z pokoju, a ja wstałam, żeby wziąć butelkę whiskey i szklankę.

– Wspaniały młody człowiek. Bardzo podobny do mamy – powiedział Ambrose. – I założę się, że to dobry chłopak.

– Tak, choć nie jest już taki młody. Martwię się, że nabierze starokawalerskich nawyków i nigdy się nie ustatkuje.

– Ale czy znajdzie kobietę, która byłaby dla niego dość dobra? Zwłaszcza w oczach matki? – Ambrose uniósł brew, gdy podawałam mu szklankę.

– Pewnie nie. Jest dość naiwny. – Westchnęłam. – Kilka razy miał już przez to złamane serce.

– Nim wróci, muszę spytać. Nie masz nic przeciwko temu, żebyśmy rozmawiali przy nim całkowicie otwarcie?

– Tak trzeba, Ambrose. Powiedziałam mu o tym, co, jak sądzę, się dzieje, i już wie, że to ma związek z przeszłością. Czas skończyć z tajemnicami. Już zbyt długo z nimi żyję.

Wrócił Jack z dwiema szklankami wody. Podał mi jedną i usiadł.

– Sláinte! – Ambrose uniósł szklankę. – To po gaelicku „Na zdrowie” – wyjaśnił Jackowi.

– Sláinte! – odpowiedzieliśmy zgodnie ja i mój syn.

– Jest pan Irlandczykiem? – zapytał Jack.

– Proszę, mów do mnie po imieniu. Tak, jestem Irlandczykiem. Gdybym był jednym z tych długich cukierków, pośrodku byłoby wytłoczone: Made in Ireland.

– Nie ma pan jednak irlandzkiego akcentu. Mama też nie.

– Szkoda, że nie słyszałeś jej, jak była mała. Miała tak silny akcent z zachodniej części hrabstwa Cork, jak to tylko możliwe. Oczywiście wypleniłem to u niej, kiedy przyjechała do Dublina.

– To nie dorastałaś w Dublinie? – zwrócił się do mnie syn.

– O nie. – Pokręciłam głową. – Wychowywałam się na wsi w pobliżu Cork… Elektryczność w domu mieliśmy, dopiero jak skończyłam sześć lat!

– Przecież nie jesteś jeszcze taka stara. Urodziłaś się pod koniec lat czterdziestych, prawda?

– Zachodnia część hrabstwa Cork była wtedy rejonem dość zacofanym – wtrącił Ambrose.

– Znał pan dobrze rodzinę mamy?

– Do pewnego stopnia – odparł Ambrose. – Nigdy nie opowiadałaś synowi o swoim dzieciństwie?

– Nie. Mężowi i córce też nie – przyznałam.

– Mogę zapytać czemu?

– Bo… bo musiałam zostawić za sobą przeszłość i zacząć wszystko od nowa.

– Bardzo chciałbym wiedzieć więcej, mamo, naprawdę – zachęcił mnie Jack.

– No to może już czas opowiedzieć coś młodemu o jego korzeniach? – zasugerował delikatnie Ambrose. – Jestem gotów uzupełnić szczegóły, których możesz dokładnie nie pamiętać, Mary. Mój umysł da jeszcze radę cofnąć się do czasów dawno utraconej młodości.

Obejrzałam się na syna, który wpatrywał się we mnie błagalnie. Lektura dziennika Nuali ożywiła we mnie pamięć o miejscach znanych z dzieciństwa. Przymknęłam oczy i poczułam przypływ emocji i wspomnień, które przez ponad połowę życia starałam się za wszelką cenę od siebie odsunąć.

Przecież nie wolno ci zapomnieć, Merry, że przeszłość jest częścią ciebie…

Pozwoliłam więc porwać się tej fali i po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że tutaj, przy synu i ukochanym ojcu chrzestnym, mogę bezpiecznie zanurzyć się w wody przeszłości i nie utonąć w nich na zawsze.

Odetchnęłam głęboko i zaczęłam…

Merry

Dolina Argideen

Zachodnia część hrabstwa Cork

Październik 1955

Cláirseach

Celtycka harfa

27

Merry poderwała się, gdy jakaś dłoń uderzyła ją w pierś. Jej starsza o dwa lata siostra znów miała zły sen. Gdy Merry przesunęła rękę Katie na jej stronę łóżka, ta odwróciła się i zwinęła w kłębek. Jej rude loki leżały rozsypane na poduszce. Merry też odwróciła się plecami do siostry. Ich pupy stykały się na wąskim materacu. Popatrzyła w malutkie okienko, żeby zorientować się, jak wysoko jest słońce i czy tata może już być w oborze przy dojeniu krów. Niebo jak zwykle zasnuwały szare wełniste chmury, które wyglądały tak, jakby miały lada chwila eksplodować kroplami deszczu. Wydawało się, że jest wcześnie i Merry może jeszcze godzinę poleżeć w cieple pościeli, nim trzeba będzie wstać, ubrać się i iść karmić kury.

Naprzeciw niej Nora, która spała na materacu z najstarszą siostrą, Ellen, pochrapywała cichutko. Przytomniejąc, Merry poczuła rozpierającą ją radość i przypomniała sobie dlaczego.

Tego dnia miała być włączona elektryczność i rodzinę czekała przeprowadzka na drugą stronę podwórka. Odkąd pamiętała, tata, jej starszy brat John i czasami też sąsiedzi – jeśli któryś z nich mógł wyrwać się na chwilę ze swojego gospodarstwa – budowali ich Nowy Dom. Kiedy tata nie pracował w oborze albo na polu, widziała go zawsze krzątającego się po drugiej stronie podwórza przy budowie.

Spojrzała na sufit, który był niziutko i tworzył trójkąt z poziomą belką (uczyła się o trójkątach w nowej szkole). Merry nie przepadała za tą belką, bo była ciemna i lubiły na niej mieszkać pająki. Pewnego razu obudziła się i zobaczyła największego w świecie pająka wiszącego na srebrnej nici tuż nad jej głową. Krzyknęła, a mamusia przybiegła, zabrała pająka i powiedziała, żeby Merry nie była głuptasem, bo pająki są pożyteczne, łapią muchy. Ale Merry wcale nie uważała ich za dobre, niezależnie od tego, co mówiła mama.

W nowej sypialni sufit był płaski, pomalowany na biało, co oznaczało, że łatwiej będzie zauważyć pajęczyny i zdjąć je, zanim pająki się zadomowią i urosną. Merry wiedziała, że w Nowym Domu będzie się jej spało o wiele lepiej.

Poza tym tam na górze były cztery pokoje. Ellen i Nora dostaną jeden tylko dla siebie, a Merry miała mieszkać z Katie. Chłopcy – John i mały Bill – zajmą trzeci, a mamusia z tatą największy. W brzuszku mamy był kolejny dzidziuś i Merry modliła się do Jezusa, żeby to też był chłopczyk, bo wtedy ona i Katie zachowają sypialnię tylko dla siebie, na zawsze. Wiedziała, że powinna kochać siostry i braci, ale Biblia nie mówiła nic o tym, że musi ich też lubić.

A Merry i Katie nie lubiły Nory. Strasznie się rządziła i kazała im robić za siebie to, co zlecała jej Ellen, najstarsza siostra.

Mamusia i tata też liczyli na chłopczyka, kolejnego silnego chłopaka do pomocy w gospodarstwie. Merry i Katie miały za malutkie dłonie do dojenia krów, a Ellen interesowało tylko całowanie się z chłopakiem, co podpatrzyły razem z Katie za oborą i uznały za obrzydliwe. W gospodarstwie było mnóstwo innych zajęć, a tata często mówił, że tylko z Johna jest jakiś pożytek. Merry wydawało się to bardzo niesprawiedliwe, bo przecież ona najbardziej opiekowała się małym Billem. W końcu to nie była jej wina, że urodziła się dziewczynką, prawda?

Poza Katie najbardziej lubiła rozmawiać z przyjacielem ojca O’Briena, panem Ambrose’em, który czasami bywał na plebanii, gdzie w poniedziałki sprzątała mamusia. Ambrose zaczął uczyć ją pisać i czytać, jeszcze zanim w zeszłym miesiącu poszła do szkoły. Nie była pewna, dlaczego to ją posyłano zawsze do domu księdza, by pomagała mamie, ale wcale jej to nie przeszkadzało. Przeciwnie – naprawdę to uwielbiała! Jedno z jej najmilszych wspomnień, to jak siedzi w cieple przed kominkiem i je okrągłe małe ciastko, jeszcze gorące po wyjęciu z pieca. W środku miało dżem truskawkowy i coś aksamitnego i białego – słodkiego i pysznego. Teraz była starsza i wiedziała, że to specjalne tutejsze bułeczki. Gdy jadła, Ambrose mówił do niej, ale jej trudno było odpowiadać, bo miała pełną buzię, a on nie pochwalał mówienia, jak się coś żuje. Kiedyś czytał jej o księżniczce, którą uśpiono na sto lat i którą obudził dopiero pocałunek księcia.

Ambrose był dla niej bardzo dobry. Nie wiedziała dlaczego. Kiedy spytała ojca O’Briena, kim on dla niej jest i czemu wolno jej zwracać się do niego po imieniu, a nie „proszę pana”, jak mówiła do niego mamusia, ksiądz długo się zastanawiał.

– Można powiedzieć, że to twój ojciec chrzestny – odparł w końcu.

Wstydziła się zapytać, co to takiego „ojciec chrzestny”, a Ambrose nie wyglądał jak Pan Bóg ani jak jej ojciec. Miał za grubymi szkłami nieduże okrągłe oczy jak sowa, na głowie kępki blond włosów, których było o wiele mniej niż u ojca O’Briena czy taty. Był też o wiele od nich niższy, za to zawsze miał weselszą, mniej surową minę.

I nagle ojciec O’Brien uśmiechnął się do niej, zupełnie jakby odgadł jej myśli.

– Uważaj go za swojego opiekuna, specjalnego stróża na ziemi.

– Aha! Czy moi bracia i siostry też takich mają?

– Wszyscy mają rodziców chrzestnych, tak, ale ponieważ Ambrose może rozpieszczać cię bardziej niż tamci twoje rodzeństwo, lepiej trzymaj w tajemnicy, jeśli on ci coś daje, bo mogą być zazdrośni.

– Ale mamusia wszystko wie, prawda?

– Tak. Twój ojciec też. Nie martw się więc, nie robisz nic złego.

– Rozumiem. – Z powagą skinęła głową.

W ostatnie święta Ambrose podarował jej książkę, ale nie było w niej nic do czytania. Miała tylko linie, na których Merry ćwiczyła pisanie liter i formowanie z nich słów. Ambrose mówił, że nie szkodzi, jeśli robi błędy ortograficzne, bo on je poprawi i w ten sposób ona będzie robić postępy.

Sięgnęła pod materac i wyciągnęła książkę. Światła było bardzo mało, lecz do tego przywykła.

Pogładziła bardzo przyjemną w dotyku, jedwabistą okładkę. Kiedy spytała Ambrose’a, z czego to jest, powiedział, że z krowiej skóry. Wydawało się to bez sensu, bo wszystkie krowy, jakie znała, miały włochatą szorstką skórę, zawsze ubłoconą.

Otworzyła książkę i wysunęła ołówek, który był przyczepiony z boku w specjalnej pętelce. Przewróciła kartki, żeby znaleźć ostatnią zapisaną stronę.

Moia rocina

Ellen: lat 16. Żądzi sie. Całuje hłopaka.

John: lat 14. Pomaga tacie. Lubi krowy. Pahnie jak krowy. Muj ulubony brat.

Nora: lat 12. Nie lubi wogule nic.

Katie: lat prwe 8. Moja nalepsza pszyjaciułka. BARCO ładna. Nie pomaga durzo pszy małym Billu.

Ja: lat prawe 6. Lubi ksionżki. Nie barco ładna. Nazywana Merry bo śmieie sie DUŻO.

Bill: lat 2. Żle pahnie.

Nowe dziedzko: jeżcze go nie ma.

Uznała, że powinna dodać coś o mamie i tacie. Zastanowiła się, co napisać.

Bardzo ich kochała, ale mamusia zawsze była zajęta gotowaniem, praniem i rodziła dzieci, więc trudno było porozmawiać z nią o tym, co przychodziło Merry do głowy. Kiedy tylko widziała Merry, zaraz znajdowała dla niej coś do roboty: a to kazała jej dorzucić świeżej słomy świniakom, a to przynieść z pola kapustę na podwieczorek.

A tata… On zawsze pracował w gospodarstwie i nie należał do rozmownych.

Tata: pracuje BARCO cieszko. Pahnie krową.

Merry pomyślała, że to nie brzmi zbyt miło, dodała więc:

BARCO pszystoiny.

Nim miesiąc temu poszła do szkoły, ulubionym dniem Merry był poniedziałek, kiedy bywały z mamą w domu księdza. Po drodze na plebanię rozmawiały o różnych rzeczach (Merry wiedziała, że rodzeństwo uważa ją za gadułę, ale jej wszystko wydawało się takie ciekawe). Mamusia czasami całowała ją w czubek głowy i mówiła do niej „Moja ty wyjątkowa córeczko”.

Mamusia – napisała starannie Merry – BARCO piekna. Dobra. Kocham ją BARCO.

Sprzątając dom księdza, mama krzątała się szybko i mruczała coś pod nosem o pani Cavanagh. W domu nazywała ją „starą jędzą”, ale Merry została ostrzeżona, że nie wolno tego powtarzać nikomu spoza rodziny, nawet jeśli pani Cavanagh naprawdę tak wygląda. Kiedy Merry widywała ją podczas niedzielnych mszy – siedzącą w pierwszej ławce i popatrującą na wszystkich z pogardą – z tym haczykowatym nosem naprawdę przypominała Babę Jagę. Ojciec O’Brien powiedział Merry, że nie trzeba się jej bać. Pani Cavanagh sprzątała u niego codziennie poza poniedziałkami i wiecznie narzekała, że mamusia nie robi tego jak trzeba, przez co Merry jeszcze bardziej jej nie lubiła.

Pani Cavanagh często wspominała, jak to pracowała we dworze. Kolega Merry, Bobby, wyjaśnił jej, że ta kobieta przez długi czas służyła u angielskiej rodziny (słowo „angielskiej” wymawiał z takim obrzydzeniem, jak Katie „padalec”), nabrała „kolonialnych manier” i lubi wyżywać się na „ciężko pracujących Irlandczykach”. Kiedy Merry spytała Bobby’ego, co znaczy „kolonialnych”, zrobił się strasznie czerwony. Pomyślała, że pewnie słyszał o tym w domu, ale nie do końca rozumie, w czym rzecz.

Bobby chodził z nią do jednej klasy w Clogagh, a ponieważ jego dom był mniej więcej w tym samym kierunku co gospodarstwo jej rodziców, część drogi ze szkoły szli razem. Byli na podobnym poziomie, jeśli chodzi o czytanie. Ich nauczycielka, panna Lucey – którą Merry uwielbiała, bo była śliczna i wydawało się, że wie naprawdę wszystko, co można wiedzieć o świecie – często sadzała ich w jednej ławce. Merry cieszyła się, że wreszcie poznała kogoś, kto podobnie jak ona lubi czytać. Mimo że wszyscy z klasy trzymali się od Bobby’ego z daleka z powodu jego porywczego charakteru i plotek krążących na temat jego rodziny, to jeśli chciał, potrafił być bardzo miły. Kiedyś dał jej różową kredkę i powiedział, że może ją sobie zatrzymać, choć wszyscy wiedzieli, że u niego w domu jest straszna bieda. Miał sweter pełen dziur, a jego długie ciemne włosy wyglądały tak, jakby nigdy nie widziały grzebienia. On, jego mama i młodsza siostra (których zresztą Merry nigdy nie poznała) mieszkali w maciupkiej chatce. Nora mówiła, że nie ma tam ani wody, ani elektryczności.

Katie twierdziła, że to kompletny wariat i że powinna go zwinąć policja. Zachowywał się strasznie i naprawdę dziwacznie, ale Merry było go żal. Czasami myślała, że Bobby’ego kocha tylko jego pies Łowca, czarno-biały collie, który pewnie w życiu niczego nie upolował. Łowca zawsze czekał na Bobby’ego przy dróżce niedaleko mostu Inchy. Machał ogonem, a jego jęzor zwisał z uśmiechniętego pyska. Czasami, kiedy się rozdzielali i Merry szła dalej z Katie, oglądała się, żeby popatrzeć, jak Łowca wiernie towarzyszy chłopcu. Ten pies zawsze go uspokajał, kiedy Bobby był wściekły. Nawet jeśli nie udawało się to jej.

Zamknęła ostrożnie książkę. Wsunęła ołówek do pętelki i schowała z powrotem swój skarb pod materac. Potem usiadła i popatrzyła przez okno na Nowy Dom. Nie do wiary, że tego dnia mieli tam zamieszkać. Był tam nawet w środku kran. Z wodą ze strumienia na wzgórzu. Pozwolono jej spróbować, jak to działa. Istne czary! Kiedy odkręcała kurek, woda zaczynała płynąć, a kiedy go zakręcała, przestawała. W domu stał też piecyk, więc mama nie będzie już musiała gotować w kociołku nad ogniem. I wielki kuchenny stół, który tata zrobił z drewna. Będą mogli przy nim siąść całą ósemką i jeszcze znajdzie się trochę wolnego miejsca. A najlepsze… to była malutka budka przy kuchni. W środku była klapa z siedziskiem. Merry coś takiego widziała tylko w domu księdza. Z góry zwisał łańcuszek, żeby można było spuścić wodę.

W każdym razie oznaczało to, że nikt z nich nie będzie już musiał biegać na pole za domem „za potrzebą”, jak mówiła o tym mama. Merry nie potrafiła pojąć, jak to działa. Podobnie jak wszystko w Nowym Domu, był to po prostu cud.

Zadrżała, bo przez szparę przy okienku powiało chłodem. Znów skuliła się pod kocem. I może po raz pierwszy – poza swoimi urodzinami, świętami Bożego Narodzenia czy poniedziałkami, kiedy szła z mamą na plebanię – nie mogła się doczekać, kiedy wreszcie będzie czas karmić kury, bo to by oznaczało początek najbardziej ekscytującego dnia w życiu.

*

– Merry, możesz podnieść trochę ten koc? Wleczesz go po błocie! – zawołała mama, kiedy Merry i Katie szły za nią podwórzem po raz chyba setny, przenosząc rzeczy do Nowego Domu.

Obie patrzyły, jak mama stawia garnki na długim stole i przez starą szmatkę otwiera drzwiczki w nowym piecyku. Ostrzegła surowo obie córki, żeby go nie dotykać, bo jest gorący. Ze środka doleciał smakowity zapach.

– To ciasto drożdżowe, mamusiu? – spytała Merry.

– Tak. Trzeba zjeść coś wyjątkowego na pierwszy podwieczorek w nowym domu.

– A są w środku te czarne jagódki? – zainteresowała się Katie.

– Są – odparła mama. Wyciągnęła placek i położyła go na stole obok kuchenki, żeby ostygł. – Ale na razie niech żadna z was nie waży się go ruszać. Bo każę wam sprzątać chlewik za karę! Merry, wracaj i popilnuj Billa, dobrze?

– A gdzie Nora? – spytała Merry. – Znowu zniknęła.

– Nie wiem, ale miej oko na Billa, a my z Ellen i Katie pościelimy na górze łóżka.

– Tak, mamusiu – powiedziała Merry, przewróciła oczami i popatrzyła porozumiewawczo na siostrę.

Wracając przez podwórko, była taka zła na Norę, że aż serce jej waliło. Starsza siostra zawsze się gdzieś ulatniała, jak tylko było coś do roboty. A teraz oznaczało to, że to Merry musi zmienić znów śmierdzącą pieluchę, choć była to kolej Nory. Bill siedział w małym drewnianym kojcu stojącym w kącie starej kuchni. To była jedyna izba na dole – dotąd wszyscy się tu gromadzili, kiedy nie leżeli w łóżkach albo nie wyszli z domu. Po raz pierwszy, od kiedy pamiętała, Merry zobaczyła, że w wielkiej wnęce zajmującej prawie całą ścianę wygasa ogień.

– Pa, pa, ogniu – powiedziała na głos. – Nie będziesz już nam potrzebny do gotowania.

Obróciła się do Billa. Bił od niego smród większy niż od obornika, kiedy tata z Johnem rozrzucali nawóz na polu. Merry wzięła kocyk z kredensu, rozłożyła na zimnej kamiennej podłodze i przeniosła tam z kojca Billa. Wreszcie sięgnęła po czystą pieluchę ze sterty w szafce i przysunęła wiadro wody, której używali do podmywania dziecka.

– Wiesz co, Bill, niedługo kończysz dwa lata. Nie czas, żebyś wyrósł już wreszcie z tych pieluch?

Bill – który już teraz, z ciemną czupryną i niebieskimi oczami, wydawał się jej wierną kopią ojca – zachichotał, kiedy Merry, wstrzymując oddech, odpięła agrafkę i wysunęła spod niego pełną pieluchę. Szybko ją zwinęła, by później oczyścić ją i uprać, wzięła świeży gałganek, zamoczyła w wodzie i umyła pupę brata. Potem z wprawą owinęła go nową pieluchą. Kiedy tylko skończyła, Bill przeturlał się na brzuch i zaczął uciekać na czworakach. Choć umiał już chodzić, wolał raczkować i trudno go było dogonić. Wiedział, jak się chować pod krzesłami czy stołem, żeby nie dać się złapać. Uważał to za świetną zabawę i chichotał, kiedy Merry musiała przesuwać wszystko, żeby go dopaść.

– Hola, hola! – zawołała, nurkując pod stół i chwytając uciekiniera. – Dziś nie ma krzeseł, panie Billu! Wszystkie są już w Nowym Domu.

Pomimo dramatycznych protestów wyciągnęła dziecko i zaniosła do bezpiecznego kojca. Darł się jeszcze bardziej, złapała więc pustą butelkę i nalała do niej mleka z wiadra, które stało na zewnątrz, w zimnie.

– Masz, napij się i bądź grzeczny – nakazała bratu. – My musimy popracować w Nowym Domu. Proszę, zostawię ci twojego pieska do zabawy. – Podała mu drewnianą zabawkę, którą sama bardzo lubiła, gdy była mała.

Kiedy brała brudną pieluchę, żeby ją wyprać w misce, z której wodę wylewało się potem na pole, zastanawiała się, czemu mama chce rodzić dzieci. Choć kochała swojego młodszego braciszka, pamiętała to przerażenie na twarzy mamy, kiedy nagle coś z niej chlupnęło i utworzyło kałużę na podłodze. Merry pomyślała, że mama się zsiusiała, ale okazało się, że to był znak – z brzucha mamy miał zaraz wyjść Bill. Niedługo przyszła akuszerka. Wszyscy z rodziny siedli w kuchni i wsłuchiwali się w dochodzące z góry krzyki.

– Czy ona umiera, tato? – spytała Merry. – Pójdzie do nieba do Jezusa?

– Nie. Rodzi dziecko, tak jak twojego brata i siostry.

Teraz Merry myślała o tym, że po przyjściu na świat nowego dzidziusia będzie jeszcze więcej pieluch do prania.

– Ale w Nowym Domu będzie nam lepiej, Bill! – zawołała do małego, wrzucając pieluchę do specjalnego płynu, który usuwał większość brunatnego zabrudzenia. – Mamy tam kran. Może łatwiej będzie prać.

Zostawiła drzwi otwarte, żeby słyszeć, gdyby brat płakał, i pobiegła przez podwórko do Nowego Domu pomóc mamie.

28

– Idę już, proszę księdza – powiedziała pani Cavanagh, stojąc w drzwiach gabinetu Jamesa. – Przygotowałam pokój dla księdza przyjaciela, zmieniłam tam pościel i odkurzyłam. W kominku napalone, a podwieczorek jest w piecyku.

– Dziękuję, pani Cavanagh. Miłego dnia, proszę spędzić go przyjemnie i odpocząć. Do zobaczenia jak zwykle we wtorek.

– Niech ksiądz tylko pilnuje, żeby ta pani O’Reilly lepiej przyłożyła się do sprzątania, a mniej kłapała jęzorem. Mam już dość tego, że potem wszystko muszę po niej poprawiać. Dobranoc, ojcze.

Zamknęła za sobą drzwi nieco energiczniej niż trzeba, żeby podkreślić wagę swoich słów. Powtarzała to samo na odchodne w każdą niedzielę wieczorem, bo następny dzień miała wolny. Jamesa często kusiło, żeby powiedzieć jej brutalną prawdę – młoda Maggie O’Reilly świetnie się spisywała. Krzątała się po domu miło uśmiechnięta, podśpiewując coś swoim uroczym wysokim głosem. Poza tym o wiele lepiej gotowała niż pani Cavanagh. A po kilku godzinach jej sprzątania dom lśnił czystością. Kiedy się jednak pomodlił i zastanowił głębiej, doszedł do wniosku, że pani Cavanagh sama dobrze to wie. Ale czuje się zagrożona przez młodszą kobietę i dlatego tak się zachowuje.

Siedząc za biurkiem, ojciec James O’Brien przeciągnął się i odetchnął z ulgą. Wypełnił już wszystkie swoje obowiązki na ten dzień i mógł zrobić sobie wolne (choć jego drzwi zawsze stały otworem dla parafian w potrzebie). A wieczór zapowiadał się tym przyjemniej, że najlepszy przyjaciel księdza, Ambrose, już był w drodze z Dublina, by jak co miesiąc go odwiedzić.

James wstał i włączył górne światło. Dni były coraz krótsze, mimo że dopiero zaczynał się październik.

W oczekiwaniu na przyjaciela myślał o tym, jak wiele się zmieniło przez te siedem lat, od kiedy objął parafię w Timoleague. Ambrose uprzedzał go, że trochę potrwa, nim ludzie go zaakceptują, i miał rację. Teraz ksiądz nie tylko czuł się akceptowany, ale też wiedział, że zyskał sobie szacunek społeczności, której służył. A młody wiek, który mógł działać na jego niekorzyść, obrócił w atut, bo pomagał przy żniwach i bardziej doradzał, niż osądzał mężatki, które przychodziły do niego i skarżyły się, że znów są w ciąży, martwiąc się, jak sobie poradzą z kolejnym dzieckiem.

Z początku liczył, że za jakiś czas dostanie większą, ważniejszą, parafię, ale gdy zwolniło się miejsce proboszcza w Cork i zaproponowano mu, żeby się tam przeniósł, po kilku dniach namysłu i modlitw zdecydował, że zostaje. Był tu szczęśliwy. W każdym domu, który odwiedzał, witano go z uśmiechem i częstowano takimi ilościami ciast i bułeczek, że całkowicie rekompensowało to brak zdolności kulinarnych pani Cavanagh.

Cztery lata temu pojawienie się elektryczności w jego domu ogromnie poprawiło warunki życia, bo przynajmniej mógł słuchać radia i mieć kontakt z tak zwanym „światem zewnętrznym”. Kiedy wybrał się do Dublina, by odwiedzić Ambrose’a, miasto – w którym dorastał i które ukochał całym sercem – zrobiło na nim klaustrofobiczne wrażenie. Uderzył go panujący tam hałas. Zdał sobie sprawę, że spokój i piękno krajobrazu zachodniej części hrabstwa Cork pasują do jego temperamentu. Gdzie można lepiej zastanawiać się nad dylematami parafian niż na cudownej plaży Inchydoney pod Clonakilty, gdy spacerowało się wśród szumu fal i wiatru targającego sutannę? Albo podczas długich wędrówek wzdłuż klifu przy zatoce Dunworley, gdzie człowiek nie spotyka żywej duszy w drodze na cypel, z którego każdej strony roztacza się widok na Atlantyk? James uznał, że jeśli nic się tu nie zmieni, będzie chciał zostać w tym miejscu do końca życia, jeśli tak postanowi Bóg.

Ambrose, który był pracownikiem naukowym na wydziale filologii klasycznej college’u Trinity, stale namawiał go na powrót do pełnego świateł miasta. Tam mógłby wpadać do niego spacerkiem, a nie tłuc się cztery czy pięć godzin, żeby odwiedzić go w Timoleague. Lecz w ostatnich latach drogi bardzo się poprawiły – co było nieuniknione, bo już nie tylko ludzie z wyższych sfer, ale też coraz więcej tych zwykłych mogło sobie pozwolić na samochód. Poza tym, jak podejrzewał James, jego przyjaciel polubił te podróże jaskrawoczerwonym garbusem. Ksiądz nazywał to auto Biedronką, bo docierało na miejsce często obryzgane błotem z mijanych kałuż. Wkrótce Ambrose będzie na miejscu…

Czekając na przyjaciela, James wyciągnął płytę z okładki, położył ją na talerzu gramofonu i nastawił rączkę z igłą na ulubioną wariację z Rapsodii na temat Paganiniego Rachmaninowa. Ambrose mówił mu, że Rachmaninow przewrócił główny temat do góry nogami, żeby stworzyć niezwykły utwór klasyczny. James usiadł wygodnie w skórzanym fotelu. Zabrzmiały pierwsze proste akordy fortepianowe…

*

– Mój drogi, przepraszam, obudziłem cię, a wiem, że masz za sobą ciężki dzień.

James otworzył oczy. Zamrugał i zobaczył nachylającego się nad nim Ambrose’a. Co było dość osobliwe, bo zwykle to on górował nad przyjacielem.

– Wybacz – rzucił. – Tak… musiałem przysnąć.

– I to przy Rachmaninowie, jak widzę. – Ambrose podszedł do gramofonu i podniósł rączkę, bo igła wędrowała po wirującym bez końca krążku. – Strasznie zdarta ta płyta. Przywiozę ci nową, jak przyjadę następnym razem.

– Nie ma potrzeby. Nawet lubię te trzaski. To nadaje utworowi uroku czegoś starego, pasuje. – James uśmiechnął się i poklepał przyjaciela po ramieniu. – Jak zawsze, miło cię widzieć. Głodny?

– Prawdę mówiąc, nie. – Ambrose zdjął czapkę, rękawiczki samochodowe i położył je na biurku. – W każdym razie nie mam ochoty na jedzenie pani Cavanagh. Po drodze, tuż przed Cork, zatrzymałem się i zjadłem wałówkę, którą przygotowała mi moja służąca.

– Świetnie. To ja uraczę się kawałkiem chleba z szynką i domowym chutneyem, które sprezentowała mi jedna z parafianek. Rosół pani Cavanagh wylejemy do pomyj dla zwierząt.

James mrugnął do przyjaciela.

*

Godzinę później siedzieli naprzeciw siebie w fotelach przy ogniu trzaskającym w kominku i nowym nagraniu Szeherezady Rimskiego-Korsakowa, które przywiózł Ambrose.

– Nie mogłem już doczekać się tego wieczoru i dnia, kiedy będziemy mogli w spokoju pokontemplować i podyskutować o filozofii – powiedział Ambrose z lekkim uśmiechem. – Choć zawsze, kiedy tu jestem, boję się, że będziesz próbował ratować moją biedną duszę.

– Wiesz dobrze, że odpuściłem to sobie lata temu. Jesteś beznadziejnym przypadkiem.

– Możliwe, pozwól jednak, że cię pocieszę. Otaczam się mitami i legendami w swojej własnej podróży filozoficznej. Grecka mitologia to po prostu wcześniejsza wersja Biblii. Opowiada o moralności, by trzymać w ryzach człowieka.

– I być może czegoś go nauczyć – dodał w zamyśleniu James. – Pytanie, czy my w ogóle zmądrzeliśmy choć trochę od czasów starożytności?

– Jeśli chodzi ci o to, czy jesteśmy bardziej cywilizowani, to biorąc pod uwagę fakt, że w ciągu ostatnich czterdziestu lat mieliśmy dwie najokrutniejsze wojny światowe, bardzo bym wątpił. Choć może zabijanie tysięcy przy użyciu samolotów i czołgów wydaje się mniej brutalne niż walka wręcz. Przyznam, że wolałbym zginąć trafiony odłamkiem, niż żeby mnie wieszali, topili czy ćwiartowali. Jednak…

– Sądzę, że odpowiedź brzmi: nie – powiedział James. – Patrz, ile wycierpieli Irlandczycy pod rządami Anglików. Zabrano im ziemie, a podczas reformacji wielu zmuszono do zmiany religii. Mieszkanie tu, wśród ludzi prostszych niż ci w Dublinie, otworzyło mi oczy na to, jak ciężko im się żyło.

– Wyczuwam w tobie skłonności republikańskie, ojcze O’Brien. Ale skoro wielka część Irlandii jest obecnie republiką, uznałbym to jednak za jakiś postęp cywilizacyjny. Myślę, że powinieneś to przeczytać. – Ambrose wskazał książkę, którą przywiózł przyjacielowi. – Kierkegaard był religijny i był filozofem. Jak twierdził, życie nie jest problemem do rozwiązania, ale rzeczywistością, której trzeba doświadczyć.

– To może nie powinniśmy więcej dyskutować o kondycji ludzkiej i świecie wyższym, ale obaj pójść w jego ślady. – James zerknął na tytuł książki. – Bojaźń i drżenie… Niezbyt zachęcające.

– Przeczytaj. Ręczę ci, że uznasz to za ciekawe. Nawet jeśli Kierkegaard był zatwardziałym protestantem.

– Nadmienię tylko, że mój biskup uznałby, że masz na mnie zły wpływ. – James się zaśmiał.

– Gdyby to była prawda, osiągnąłbym swój cel. A teraz powiedz, jak radzi sobie mała Mary O’Reilly? Przeprowadzili się już do nowego domu?

– Tak się składa, że właśnie wczoraj. Poszedłem go poświęcić dziś po mszy.

– I?

– Dom wygląda solidnie, zwłaszcza jeśli się weźmie pod uwagę, że John O’Reilly wybudował go właściwie sam. Z pewnością ochroni ich przed deszczem i wiatrem i jest ze trzy razy większy od chaty, w której wcześniej mieszkali. No i ma elektryczność, a kuchnia jest nie najgorzej wyposażona. Rodzina Mary jest zmęczona budową, ale szczęśliwa.

– Dzięki Bogu. Ich stary dom to była istna rudera – zauważył Ambrose.

– No wiesz, Fergusa Murphy’ego, ostatniego właściciela, nie stać było, by nadążać za postępem w rolnictwie. Biedny John po śmierci wuja odziedziczył muzeum.

– Ale wreszcie przeprowadzili się do dwudziestego wieku.

– Przynajmniej teraz jest w stanie nakarmić codziennie dzieci, a może nawet wypracować mały zysk.

– A co u Mary?

– Jest jak zawsze bystra i słodka. Dziś rano mówiła mi, że lubi chodzić do szkoły.

– Cieszę się bardzo, że ją posłali. Inteligentna główka potrzebuje bodźców. Jak tam z jej czytaniem?

– Wiedziałem, że spytasz, więc kiedy u nich byłem, poprosiłem, żeby przeczytała kilka prostych zdań o siewcy z Ewangelii według Świętego Mateusza. Uczy się teraz o tym w szkole. Nie miała większych problemów ze słownictwem, choć martwię się, że w domu nie ma właściwie nic do czytania. A przegoniła już w tym starszego brata i siostry. Niestety, z tego, co wiem, O’Reilly’owie mają tylko jedną książkę, którą jest oczywiście Biblia. Powiedziałem Merry i jej siostrze Katie, że powinny poczytać i poznać historię syna marnotrawnego, a jak będę u nich następnym razem, to je z tego przepytam. Chodziło mi o to, by nie było widać, że wyróżniam Mary.

– Brawo. Na pewno ucieszy cię, że ta rodzina będzie teraz miała środki na kształcenie nie tylko Mary, ale też starszych córek, gdyby chciały kontynuować naukę. – Ambrose się uśmiechnął. – Szkoda, że przez szkołę Mary nie widuję tej małej tak często jak dawniej. Ale podczas świąt Bożego Narodzenia będzie więcej okazji, a ważne, żeby zdobyła jakiś poziom edukacji.

– Jej nauczycielka, panna Lucey, to młoda osoba. Bardzo stara się zachęcać dzieci do nauki. Sądzę, że Mary jest w dobrych rękach. Kiedy ostatnio zajrzałem do szkoły, wspominała, że była zaskoczona, kiedy okazało się, że nowa uczennica umie już czytać.

– Chciałbym zapewnić Mary więcej książek do czytania w domu – powiedział Ambrose.

– Obaj wiemy, że nie możesz, przyjacielu. Prezenty wręczane dziecku w domu księdza mogłyby wzbudzić podejrzenia.

– Masz rację. Wiesz, że nigdy nie zrobiłbym nic, co mogłoby narazić cię na kłopoty. Jak mówiłeś, parafianie nareszcie ci ufają.

– Zaczynam rozumieć ich, a oni mnie, choć miałem ostatnio niefortunny przypadek z pewną młodą parafianką.

– Nie musisz mi nawet mówić, co się stało. Zatrzymała cię po mszy, wydawała się zrozpaczona, a ty przeszedłeś się z nią wokół cmentarza. Tymczasem ona ni z tego, ni z owego wyznała ci dozgonną miłość.

James spojrzał na przyjaciela zszokowany.

– Skąd wiesz?

– Bo jesteś przystojnym mężczyzną w kwiecie wieku, który pociesza strapionych i udziela ostatniego namaszczenia umierającym. Stanowisz moralny kompas dla społeczności. Zawsze można się do ciebie zwrócić, a jednocześnie jesteś nieosiągalny. To idealna recepta, żeby rozkochać w sobie dziewczyny, które nie mają nikogo innego, kogo mogłyby wielbić.

– Jestem księdzem! – zawołał oburzony James. – Jak powiedziałem Colleen, jeśli okazywałem jej szczególne względy, jak się jej zdawało, to dlatego, że niedawno zmarła jej matka, pozostawiając ją z pięciorgiem rodzeństwa, którym musi się teraz zajmować, choć ma dopiero czternaście lat. Starałem się być dla niej dobry, to wszystko.

– Dziwię się tylko, że takie sytuacje nie zdarzały ci się wcześniej. Jestem pewien, że w przyszłości to będzie się powtarzać, więc lepiej bądź na to przygotowany.

– W przypadku Colleen chyba nie poradziłem sobie z tym najlepiej. Od tamtej pory nie widuję jej na mszach, a kiedy poszedłem odwiedzić ją w domu, nie chciała mnie wpuścić.

– Daj jej na razie spokój. Opamięta się, kiedy spotka odpowiedni obiekt uczuć.

– Mówisz, jakbyś był ekspertem w tych sprawach, co? – James się uśmiechnął.

– Skądże! I ostrzegam cię: zaczynasz kończyć każde zdanie tym „co”. Stajesz się prawdziwym tubylcem z hrabstwa Cork.

– A jeśli nawet? – James się roześmiał. – To moja przybrana ojczyzna, w której spędzę resztę życia.

– Najwyraźniej zapomniałeś już o ambicjach, by piąć się wyżej i dostać jakąś ważniejszą parafię.

– Na razie dobrze mi tu, gdzie jestem.

– Hm… mnie to pasuje. Bo choć muszę podróżować przez bagna, żeby się z tobą zobaczyć, to przynajmniej wiem, że jesteś blisko mojej ukochanej dziewczynki, i jestem ci za to wdzięczny.

*

Tej nocy Ambrose umościł się, jak potrafił, na wąskim żelaznym łóżku z twardym materacem z końskiego włosia i ciężko westchnął. Nie po raz pierwszy zastanawiał się, po co miesiąc w miesiąc tłucze się na te zapomniane przez Boga i ludzi pustkowia południowo-zachodniego wybrzeża, by odwiedzić starego przyjaciela, zamiast odpocząć przyjemnie w swoim wygodnym mieszkaniu na Merrion Square, a wieczorem, na przykład, zjeść lekką kolację z Maireadem O’Connellem, kolegą z Trinity.

Podczas gdy reszta świata tańczyła rock and rolla, słuchając Billa Haileya i jego zespołu, zachodnia część hrabstwa Cork nadal tkwiła w swojej bańce czasu, z głowizną podawaną na uroczysty sobotni obiad. Daleko tu było do tego, żeby w każdym domu stało radio, o telewizorze nie wspominając, choć w Dublinie, odkąd w Belfaście wzniesiono wieżę transmisyjną, pojawiało się coraz więcej odbiorników.

Ambrose narażał się na trudy podróży dla człowieka, o którym wiedział, że zawsze będzie widział w nim jedynie najbliższego przyjaciela. Dawno temu, kiedy byli razem w internacie, marzył o tym, by James dostrzegł, kim naprawdę jest, żeby zaakceptował to i w związku z tym zmienił plany życiowe. I oczywiście pragnął, żeby w tych nowych uwzględnił i jego. Ale po dwudziestu pięciu latach Ambrose musiał pogodzić się z tym, że to tylko mrzonka i nią pozostanie, bo miłością życia Jamesa był Pan Bóg.

Wiedział, że ma wybór. Mógł dać temu spokój i zacząć nowy rozdział, cieszyć się swoim satysfakcjonującym i spełnionym życiem jako wykładowca w Trinity. Albo dalej tęsknić za czymś, co stać się nie może. Przyjaźń to wszystko, co gotów był – lub mógł – zaoferować mu James. Ale czy nie byłoby bardziej bolesne, gdyby Ambrose miał zrezygnować z ich przyjaźni?

Oczywiście znał odpowiedź. James kochał go na swój sposób i to musi mu wystarczyć, bo życie bez niego byłoby nie do zniesienia.

29

Merry zbudziła się w swojej nowej sypialni. Ścisnęło ją w żołądku, a serce zaczęło bić szybciej. Tego dnia były jej urodziny. Siódmy listopada. Mamusia uszyła jej śliczną różową sukienkę, którą Merry włoży na przyjęcie z tej okazji. Mieli przyjść jej koledzy z klasy z rodzicami.

Mama kazała im od wczorajszego ranka wszystko szorować i odkurzać szafki, nawet w środku.

– Nikt nie powie, że O’Reilly’owie to brudasy – powtarzała w nieskończoność.

Starszy brat Merry, John, twierdził, że rodzice korzystają z okazji, by pochwalić się nowym domem, ale nawet jeśli miał rację, bardzo cieszyła się na ten dzień. Wszystkie dzieci ze szkoły zostały zaproszone, poza Bobbym Noiro, który z jakiegoś nieznanego jej powodu nie miał wstępu na ich farmę.

Merry wiedziała, że Bridget O’Mahoney – która z wyglądu przypominała mamusię i Katie, bo miała jasną cerę i płomiennorude włosy – będzie ubrana w o wiele droższą sukienkę niż ona, bo jak wszystkie ubrania Bridget została uszyta przez krawcową, pracującą w zakładzie w Timoleague. Bridget pochodziła z najbogatszej w tych stronach rodziny. Ich dom był większy nawet od tego, w którym mieszkał ojciec O’Brien. Tata podwoził ją codziennie do szkoły błyszczącym dużym autem, podczas gdy reszta dzieci z jej klasy musiała chodzić na piechotę polami, które w zimie, podczas deszczów, zmieniały się w bagno. Jeśli lekcję prowadziła panna Lucey, zawsze kazała im zdejmować buty i stawiać je przy palenisku w klasie, by wyschły. To było bardzo miłe z jej strony, że o tym myślała, ale zwykle buty i tak już po kilku metrach w drodze powrotnej do domu robiły się znów mokre.

Merry poruszała palcami stóp. Dziwiła się, że jeszcze nie zmieniły się w płetwy, skoro spędzały tyle czasu w wodzie. Czasami musiała iść przez kałuże sięgające dobrze powyżej kostki, trochę poniżej kolan (musi zapytać pannę Lucey, jak nazywa się ta część nogi). Jednak tego dnia nie padało i postanowiła cieszyć się każdą chwilą.

Była niedziela, rodzina wybrała się na mszę, a przed kościołem ojciec O’Brien życzył jej wszystkiego najlepszego z okazji szóstych urodzin.

Niedziela była jej drugim ulubionym dniem, zaraz po poniedziałkach spędzanych u księdza. Merry przez cały tydzień z utęsknieniem na nią czekała, bo tylko wtedy jej siostry i brat mieli czas wolny, kiedy było już posprzątane po lunchu. Wybiegali na pola, deszcz nie deszcz, i zaczynało się szaleństwo. Grali w hurling, starając się trafić małą twardą piłeczką w prowizoryczne bramki, które stawiali tata i John. Czasami bawili się w berka albo w chowanego, ale ją zawsze znajdowali najszybciej, bo nie potrafiła przestać chichotać. Dziś, ponieważ to jej przyjęcie urodzinowe, będzie mogła sama wybierać zabawy.

Kiedy cała rodzina wsiadła na wóz zaprzężony w kuca, by ruszyć do domu, Merry doszła do wniosku, że nie obchodzi jej idealna sukienka Bridget O’Mahoney ani to, ile warstw ma jej halka. To jej, Merry, urodziny i to jest PIĘKNY dzień.

*

– Ślicznie wyglądasz w tej sukience, mamusiu – powiedziała z zachwytem, kiedy tuż przed przyjęciem matka weszła do kuchni. – Prawda, tato?

– Jak z obrazka, rzeczywiście, kochanie – przyznał, kładąc czule dłoń na wielkim brzuchu mamy.

Merry przyjrzała się przysmakom wystawionym na długim kuchennym stole. Były tam różne kanapki, specjalnie upieczona przez mamę szynka, bułeczki, a pośrodku stał polukrowany na różowo tort urodzinowy z napisem Wszystkiego najlepszego, Merry.

Na drugim stole stała rzędem zbieranina kubków, którymi można było sobie czerpać z beczki, przywiezionej przez tatę kilka dni temu. Sam nieczęsto zaglądał do pubu, ale Merry słyszała, jak mówił, że nic tak nie rozkręca zabawy jak odrobina czegoś mocniejszego dla mężczyzn.

– Gotowi? – spytała mama tatę. Rzucił jej to swoje szczególne porozumiewawcze spojrzenie i uśmiechnął się.

– Gotowi.

– Są pierwsi goście! – pisnęła Nora, gdy na podwórku pojawiła się rodzina Sheehych.

Merry usłyszała, jak mama, dotykając dźwigającego dzidziusia brzucha, szepcze pod nosem:

– To zaczynamy.

*

Już kilka godzin później Merry leżała w łóżku z Katie. Obie zakrywały głowy poduszkami, żeby nie słuchać krzyków mamy. Kiedy tylko poszli ostatni goście, znów jak przy Billu chlusnęła z niej woda i trzeba było wzywać akuszerkę. Pani Moran pojawiła się szybko, wygoniła wszystkich i pomogła mamie wejść na górę do sypialni.

– Czy mama umrze? – pytała raz po raz Katie i Merry czuła, jak drobne ciałko siostry dygocze obok niej.

Wszystkie cztery dziewczynki zebrały się w pokoju Merry i Katie. Mały Bill też z nimi był, bo tu najmniej słychać było krzyki.

– Nie, Katie – zapewniła Ellen. – Ale tak już jest. Tak samo było, kiedy mama rodziła Billa.

– To ja nigdy nie będę miała dzieci – stwierdziła Katie, wypowiadając na głos to, co myślała Merry.

– Nie martwcie się – powiedziała Nora. – To się niedługo skończy i będziemy mieli ślicznego braciszka albo siostrzyczkę do zabawy. Mama i tata będą się uśmiechać i pękać z dumy.

– A jak coś pójdzie nie tak?

– Nie pójdzie – ucięła stanowczo Ellen.

– Ale mama Orli umarła, jak rodziła jej młodszą siostrę – upierała się przy swoim Katie.

– Będzie dobrze, próbuj zasnąć, Katie – starała się uspokoić siostrę Ellen.

– Jak mogę spać, kiedy słyszę, że mama krzyczy?

– To pośpiewajmy, dobrze? Może Bądź moją nadzieją?

I dziewczynki zaczęły śpiewać swoje ulubione hymny i „stare piosenki”, które tata grywał na skrzypkach w niedzielne wieczory. Potem Ellen i Nora poszły do swojego pokoju i zabrały ze sobą Billa, a Merry i Katie zapadły w niespokojny sen. O świcie obudziło je kwilenie dziecka dobiegające z pokoju rodziców.

– Jest już dzidziuś, Katie – szepnęła Merry.

Zdawało się, że w domu po wieczornych krzykach panowała dzwoniąca w uszach cisza.

*

– Kiedy będziemy mogli zobaczyć dzidziusia?

Rano wszystkie dzieci obstąpiły ojca.

– To dziewczynka czy chłopiec? – spytał John. – Chciałbym chłopca!

– To chłopiec – szepnął poszarzały na twarzy ojciec.

– Wszyscy chłopcy to wariaci. – Nora westchnęła.

– Dziewczynki to wariatki – odciął się John.

– Możemy zobaczyć mamusię? – spytała Merry.

– Na razie nie. Akuszerka się nią zajmuje. Poród bardzo ją wyczerpał – powiedział tata.

– Ale nic jej nie będzie, prawda? – dociekała Merry, widząc po minie ojca, że jest zmartwiony.

– Tak, akuszerka mówi, że nie mamy się czym martwić.

Ale Merry to nie uspokoiło, nawet kiedy pani Moran zeszła wreszcie na dół z dzidziusiem owiniętym w prześcieradło. Wszystkie dzieci podbiegły go zobaczyć.

– Ale malutki!

– Ma zamknięte oczka!

– Wygląda jak tata!

– Chwileczkę, może najpierw tatuś chciałby wziąć na ręce synka? – powiedziała pani Moran.

Gdy John O’Reilly wyciągnął ręce, podała mu niemowlę.

– Napije się pani herbaty? – zaproponowała uprzejmie Ellen, która przejmowała obowiązki gospodyni, kiedy mamy nie było na dole.

– Nie, dziękuję, kochanie. W Clogagh rodzi inna kobieta. Muszę iść zobaczyć, co u niej. Ale może pójdźcie kawałek ze mną, dziewczynki?

Ellen poprowadziła akuszerkę do drzwi, a Nora, Katie i Merry ruszyły za nimi.

– Wasza mama straciła dużo krwi podczas porodu. Dzięki Bogu, na razie krwawienie ustało – oznajmiła pani Moran ściszonym głosem. – Musicie sprawdzać regularnie, czy znów się nie zacznie. Mama musi leżeć, dopóki nie nabierze sił.

Ellen skinęła głową, a kiedy akuszerka pomachała im na pożegnanie, Merry pociągnęła najstarszą siostrę za spódnicę.

– Gdzie my mamy to sprawdzać? – spytała.

– Pomiędzy jej nogami! – rzuciła zniecierpliwiona Ellen. – Nie martwcie się, ja się tym zajmę. Mama musi odpocząć kilka dni, więc Nora, Katie i ty musicie wziąć na siebie więcej obowiązków, zrozumiano? Poza opieką nad Billem i karmieniem kurcząt masz szykować śniadanie i gotować rosół z kurzych kości dla mamusi, żeby ją wzmocnić. Ja nie będę miała na to czasu.

– Ale dziś mam szkołę i nie wiem, jak się gotuje rosół – szepnęła Merry.

– To musisz zostać w domu i się nauczyć, dziewczyno! – powiedziała Ellen, po czym obróciła się na pięcie, żeby iść do mamy. – O, i jedna z was musi pobiec do księdza i uprzedzić, że mama dziś nie przyjdzie sprzątać.

*

Ojciec O’Brien już miał iść odprawiać mszę, kiedy usłyszał pukanie do drzwi frontowych. Otworzył i zobaczył Katie O’Reilly, miniaturkę jej matki, Maggie. Stała zdyszana w deszczu.

– Dzień dobry, ojcze, mam wiadomość. W nocy urodził się nam braciszek. Mama jest bardzo zmęczona, musi zostać w łóżku, odpocząć, nie będzie mogła dziś przyjść do sprzątania, a my nie idziemy do szkoły, tylko pomagamy w domu. Nora karmi kurczaki, Merry nie wie, jak ugotować rosół… A tata pytał, kiedy ksiądz mógłby udzielić błogosławieństwa mamie i ochrzcić dziecko, i…

– Zaczekaj, wolniej, Katie. – James położył łagodnie dłoń na jej ramieniu. – Weź oddech. Przemokłaś do suchej nitki. Wejdź na chwilę, zagrzej się przy kominku.

– Oj, proszę księdza, muszę biec pomóc siostrom.

– Jestem pewien, że pięć minut nie zrobi różnicy.

Popchnął ją lekko i poprowadził do swojego gabinetu, gdzie siedział Ambrose, czytając gazetę „Cork Examiner”.

– To mój przyjaciel, Ambrose Lister. Ambrose, to Katie, córka Maggie O’Reilly. A teraz, Katie, zdejmij buty i postawimy je przy kominku, żeby trochę przeschły. Usiądź. – Wskazał jej fotel naprzeciw Ambrose’a, który zaskoczony patrzył na małą dziewczynkę o burzy płomiennorudych loków. – Więc mamusia urodziła dzidziusia? – zapytał James.

– Tak. Ma się nazywać Patrick.

– Bardzo ładne imię. I mówisz, że Merry nie umie gotować rosołu?

– Tak, proszę księdza. Ellen jej kazała, bo sama jest strasznie zajęta, pomaga mamie, a my wiemy tylko, że trzeba wziąć kurze kości, a mamie to potrzebne, żeby się wzmocniła, ale…

Jamesowi pękało serce na widok tej małej załamującej ręce.

– Słuchaj, teraz muszę odprawić mszę, ale potem zajrzę do was i zobaczę, jak mógłbym pomóc, dobrze? – zaproponował.

– A wie ksiądz, jak się gotuje rosół? – spytała Katie, wpatrując się w niego z nadzieją ogromnymi zielonymi oczami.

– Na pewno uda się coś na to wszystko zaradzić. Zajmiemy się też udzieleniem błogosławieństwa mamie i chrzcinami braciszka. Jadłaś śniadanie?

– Nie, proszę księdza, bo Merry próbowała ugotować zupkę, ale była ohydna. – Katie skrzywiła się. – Merry chyba nie jest dobrą kucharką.

– Poczekaj tu chwilę.

– Przepraszam, że robię księdzu kłopot. – Katie instynktownie zbliżyła swoje malutkie stopy do nagrzanego kominka. – I panu – dodała, zwracając się do Ambrose’a, kiedy James znikł w kuchni.

– Och, o mnie się nie martw. Cała przyjemność po mojej stronie. Lubię kłopoty.

Katie przyjrzała się mu z poważną miną.

– Ma pan dziwny akcent, jeśli nie pogniewa się pan, że to mówię.

– Nie, Katie. Zgadzam się z tobą.

– Nie jest pan stąd, co?

– Nie. Mieszkam w Dublinie.

– Dublin! To wielkie miasto, prawda? I bardzo, bardzo daleko stąd?

– Masz rację, Katie.

– To pana samochód stoi przed domem? Podoba mi się jego kolor. – Pokazała przez okno na czerwonego garbusa na podjeździe. – Ale ma bardzo dziwny kształt jak na auto.

– Nazywają go „garbus”. Chciałabyś się nim przejechać?

– Och, proszę pana, ja jeszcze nigdy nie siedziałam w samochodzie. Mogłabym się okropnie wystraszyć hałasu.

Wrócił James z koszykiem piknikowym i postawił go przy nogach Katie.

– Jest tu pół bochenka chleba, trochę sera i szynki, powinno wam starczyć na śniadanie.

– Och, dziękuję. Przynajmniej Merry nie będzie się martwić, że nie mamy co dać tacie i Johnowi, jak wrócą z pola. – Katie wstała, wzięła buty, włożyła je i złapała koszyk. – Jestem pewna, że w przyszłym tygodniu mama już będzie na plebanii.

– No dobrze, zaraz po mszy do was przyjdę, Katie.

– Na pewno nie chcesz, żebym cię podwiózł do domu tym czerwonym autem? – zapytał Ambrose, kiedy dziewczynka ruszyła do drzwi, dźwigając koszyk, który był prawie tak duży jak ona.

– Nie, proszę pana, dziękuję. Przespaceruję się, poradzę sobie.

James wypuścił ją i wrócił do gabinetu.

– Co za urocza dziewczynka – powiedział Ambrose. – Zdaje się, że u O’Reillych katastrofa. Chyba Mary i jej siostry nie muszą się same wszystkim zajmować, póki ich matka nie nabierze sił po porodzie? Czy domu nie może prowadzić najstarsza siostra? Przecież młodsze chodzą jeszcze do szkoły? I co to, na Boga, za „zupka”, którą miała gotować Mary?!

– Tania wersja owsianki. Robi się ją z resztek czerstwego chleba. A odpowiedź na twoje pierwsze pytanie brzmi: niestety, tak. To spore gospodarstwo, a Merry i Katie są już dość duże, żeby pomagać.

– Biedne małe. – Ambrose westchnął ciężko. – Musimy zrobić, co w naszej mocy, żeby im pomóc.

– Na pewno mogę zabrać dla nich tę zupę, której nie zjedliśmy wczoraj i planowaliśmy wylać. Zobaczę co i jak, kiedy do nich pójdę.

Rozległo się kolejne pukanie do drzwi frontowych, po czym usłyszeli przekręcanie klamki i znajome człapanie półbutów w korytarzu. A potem ostre puk, puk do drzwi gabinetu i wychyliła się zza nich pani Cavanagh.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale doszły mnie słuchy, że pani O’Reilly dziś nie przychodzi. Pomyślałam, że w tej sytuacji jestem zobowiązana zajrzeć i zaoferować pomoc.

Mówi tak, jakby to było ogromne poświęcenie z jej strony, pomyślal Ambrose, czując na sobie jej jak zwykle potępiające ostre spojrzenie.

– To wielce uprzejme z pani strony, ale jestem pewien, że pan Lister i ja poradzimy sobie sami przez ten jeden dzień, jeśli ma pani jakieś inne sprawy – zapewnił ją James.

– Och, mogę je ze względu na księdza odłożyć na później. Czy jadł już ksiądz śniadanie?

– Nie, ale…

– No to zaraz się tym zajmę. Na szczęście nie mam maluchów, przez które nie byłabym zawsze do dyspozycji, ojcze.

Odwróciła się i wyszła z gabinetu.

*

Zamiast oglądać swoją nową kołderkę z kolorowych kwadratów, uszytą dla niej przez mamę w prezencie na urodziny, albo liczyć pensy, które dostała od gości, Merry miała najgorszy dzień w życiu.

Najstraszniejszy był widok mamy, bladej jak prześcieradła na jej łóżku. Była zbyt słaba, by łyknąć choć odrobinę wody, a co dopiero mówić o wzięciu na ręce Patricka. Dzidziuś był mniejszy niż drewniana lalka Katie i tak samo siny jak mama. Ellen powiedziała, że on nawet nie umie jeszcze ssać. Ale kiedy Merry modliła się na kolanach przy łóżku mamy do Matki Boskiej, mama wreszcie uśmiechnęła się i poklepała ją po dłoni. Do pokoju weszła Ellen i odepchnęła siostrę, żeby nie zawadzała. Trzeba było sprawdzić, czy wszystko w porządku.

– Uciekaj do kuchni – warknęła.

Merry podglądała przez szparę w drewnianych drzwiach, jak Ellen odkrywa nogi mamy i zagląda. Nie widać było większej czerwonej plamy, przed czym ostrzegała pani Moran, i Merry odetchnęła z ulgą.

– Mówiłam ci, żebyś stąd zmykała – syknęła Ellen. – Idź, gotuj rosół, dziewczyno.

Merry czmychnęła na dół do kuchni, gdzie zastała śpiącego w fotelu tatę. Obok niego stała butelka whiskey, którą zwykle trzymał w szafce w Nowym Pokoju i rzadko do niej sięgał.

W kuchni była też Katie. Na jej kolanach drzemał Bill.

– Trzeba ugotować rosół mamie – szepnęła zrozpaczona Merry. – Ellen mówiła, że ja muszę to zrobić. A jeśli mama umrze przeze mnie, bo sobie z tym nie poradzę?

– Ojciec O’Brien obiecał, że do nas przyjdzie i pokaże nam, jak ugotować rosół. Zabiorę Billa na górę i położę u nas w łóżku, a potem zaniosę mamie dzbanek świeżej wody. Dosypię do niej łyżkę cukru ze spiżarki. Słyszałam, jak pani Moran mówiła, że woda z cukrem dodaje sił.

Merry stała przy kuchence, patrząc na stertę kurzych kości, które miała jakimś cudem zamienić w wodnistą zupę, którą czasami gotowała mama, kiedy któreś z nich chorowało. Zebrała myśli i przypomniało się jej, że w środku pływały kawałki marchewki i ziemniaków. Poszła więc poszukać warzyw.

Obrała i pokroiła kilka, włożyła je razem z kośćmi do garnka, zalała wodą i postawiła na rozgrzanej fajerce. Obserwowała, jak rosół się gotuje; liczyła na jakiś cud, ale na próżno. Woda zaczęła kipieć i zalewać wszystko, Merry musiała więc podnieść garnek. Był ciężki i trochę wrzątku chlupnęło jej na palce, co bardzo zabolało.

– Auć! – krzyknęła. Odstawiła garnek z powrotem i podskoczyła do kranu, żeby polać palce zimną wodą. Z oczu pociekły jej łzy. Właśnie wtedy ktoś zapukał do drzwi i w kuchni pojawił się ojciec O’Brien z kolejnym koszykiem.

– Merry, co się stało?

– Oj, nic – powiedziała, złapała pierwszą z brzegu szmatkę i otarła oczy. – Próbowałam gotować rosół.

– Przyniosłem wam trochę zupy. – Postawił koszyk, zdjął ściereczkę, która zakrywała zawartość, i podał dziewczynce dwie butelki. – Jeśli dodasz marchew i ziemniaki z tego garnka, będziesz miała dość dla mamy na parę dni. A gdzie twoje siostry?

– Ellen na górze z mamą. Nora pomaga Johnowi w polu, bo tata śpi. A Katie wzięła Billa na górę, żeby położyć go spać, i jeszcze nie wróciła.

Gdy Merry patrzyła na księdza, przypomniało się jej, że mama zawsze proponowała mu herbatę i kawałek ciasta. Ale nim zdążyła się odezwać, podniósł koszyk.

– Gdybyś była tak dobra i zaprowadziła mnie do pokoju mamy, załatwię sprawy od strony religijnej. – Uśmiechnął się i wyjął kolejną butelkę. Odkorkował i powąchał. – Sprawdzam tylko, czy to na pewno woda święcona. Nie byłoby najlepiej, gdybym ochrzcił twojego braciszka zupą, co?

Merry zachichotała. Prowadząc księdza na górę, myślała, że go uwielbia, bo on zawsze wie, co robić.

Kiedy tylko przyszedł, wszystko zaczęło układać się dużo lepiej. Mamusi zostało udzielone błogosławieństwo (cokolwiek to znaczy), a potem najstarsza siostra obudziła tatę i wszyscy weszli na górę, żeby patrzeć, jak ksiądz chrzci Patricka. Ellen zajęła się nawet kuchnią, bo ojciec O’Brien szepnął jej delikatnie, że to niebezpieczne pozwalać gotować maluchom. Nora została wysłana z rosołem do mamy i miała przy niej czuwać.

Wreszcie nadeszła noc i Ellen kazała Merry i Katie kłaść się do łóżek.

– Dziś będzie spał z wami Bill. Nie chcemy, żeby budził mamę – dodała.

– Przypilnuj go chwilę – rzuciła Katie, opatulając brata kołdrą obok Merry, po czym wzięła szczotkę z ich wspólnej komódki. – Policz dla mnie do stu. – Sama gubiła się już przy trzydziestu, o czym Mary wiedziała.

Merry spełniła jej prośbę, zachwycając się, jak ślicznie lśnią włosy siostry. Zupełnie jak polerowana miedź.

– Na pewno kiedyś znajdziesz sobie księcia na męża – powiedziała pełna podziwu.

– Przysięgam, że wyjdę za kogoś jeszcze bogatszego niż ojciec Bridget O’Mahoney, z domem dziesięć razy większym od naszego. Nawet gdybym tego kogoś nie kochała, a on miałby nos dłuższy niż pani Cavanagh – oświadczyła stanowczo Katie. – Mogę zobaczyć, ile pensów dostałaś na urodziny?

– Jeśli obiecasz, że nikomu nie powiesz, gdzie je chowam. Przysięgnij na swoje życie. A najpierw na wszystkich świętych.

Katie się przeżegnała.

– Przysięgam na wszystkich świętych.

Merry wygramoliła się z łóżka i otworzyła szufladę, w której trzymała majtki i skarpetki. Sądziła, że nawet jej siostry nie szukałyby pieniędzy w takich rzeczach. Wyciągnęła czarną skarpetkę, zabrała do łóżka i wysypała zawartość na prześcieradło.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! Chyba mogłabyś sobie za to kupić własną krowę! – Katie położyła jedną z błyszczących okrągłych monet na dłoni i pogłaskała. – Ile ich jest?

– Razem trzynaście.

– To nieszczęśliwa liczba, Merry. Może lepiej daj mi jedną, żeby nie stało się coś złego.

– No pewnie. Weź. Tylko nie mów innym, bo też będą chcieli po jednej.

– Pojedziemy do Timoleague, żeby kupić sobie jakieś słodycze w tym tygodniu? – spytała Katie.

– Może. Ale resztę chcę zaoszczędzić.

– Na co?

– Nie wiem – odparła Merry. – Ale na coś.

– John zdradził mi kiedyś sekret.

– Jaki?

– O, że można mieć więcej na słodkie rzeczy, tylko…

– Co?

– Nie jestem pewna, czy powinnam ci mówić.

– Katie O’Reilly! Właśnie powiedziałam ci, gdzie chowam swoje pensy. Mów zaraz albo…

– A teraz twoja kolej przysięgać na wszystkie świętości, że nikomu nie piśniesz słowa.

Merry złożyła przysięgę.

– No, mów – ponagliła siostrę.

– John powiedział, że jak był w moim wieku, niektórzy koledzy z klasy, którzy mieli pensy, brali je na tory, kiedy miał przejeżdżać pociąg, i jak słyszeli sygnał zbliżającej się lokomotywy, podbiegali i kładli monety na torach. Koła pociągu przejeżdżały po monetach. A pani Delaney w sklepie ze słodyczami zawsze coś im dorzucała, jeśli płacili spłaszczonymi monetami. Pewnie dlatego, że robiły się wtedy większe. – Katie pokiwała głową jak osoba, która zna się na rzeczy.

– Ale John nigdy tak nie robił, co? – spytała Merry.

Blada twarz jej siostry pokryła się ciemnym rumieńcem. Katie energicznie pokręciła głową.

– Nie wolno ci nic mówić mamie ani tacie.

– To bardzo niebezpieczne, mógł zginąć! – rzuciła Merry, zbierając drobniaki.

Schowała je z powrotem do szuflady i kiedy tylko zdążyła się wgramolić z powrotem na łóżko, weszła Nora.

– Merry, idź posiedzieć z mamą, a ja zejdę na dół do pralni z tym prześcieradłem. – Ziewnęła głośno. – Padam na twarz, a wy tu leżycie sobie w ciepłym łóżeczku.

Obróciła się na pięcie i wymaszerowała z pokoju.

– Prawie całe popołudnie przesiedziała z mamą i jeszcze się skarży – oburzyła się Katie. – To ja prałam pieluszki dzidziusia.

– Idę do mamy, jak kazała.

Merry przeszła wąskim korytarzem i otworzyła drzwi pokoju rodziców. Z ulgą stwierdziła, że zarówno mama, jak i jej nowo narodzony synek śpią, choć byli tak nieruchomi i bladzi jak z marmuru.

Uklękła, żeby pomodlić się znowu, a potem ostrożnie uniosła kołdrę, by sprawdzić – jak to robiła Ellen – czy nie ma śladów krwi. Było czysto.

– Dzięki ci, Matko Boża, za to, że masz w opiece moich bliskich – szepnęła, przykrywając mamę. Usiadła na krześle, by poczekać, aż wróci Nora.

*

Tydzień po narodzinach Patricka wydawał się Merry najdłuższy w życiu. W końcu ją i Katie posłano znów do szkoły, bo Nora oświadczyła, że przerywa naukę u sióstr w Clonakilty. Mama była w kiepskim stanie, więc Ellen, John i tata potrzebowali pomocy w gospodarstwie. Poza tym, jak powiedziała Nora, co jej przyjdzie z liter i liczb?

Kiedy Merry była w domu, miała wrażenie, że najmłodsze dziecko płacze bez przerwy. Ellen i Nora stale narzekały na nadmiar pracy, a tata gderał, że przez krzyk dziecka niemal wcale nie śpi. Kładł się więc w Nowym Pokoju na dole, bo tam było ciszej. Nowy Pokój mieścił się tuż przy kuchni i dzieci miały zakaz wstępu do tego „reprezentacyjnego” salonu. Były tam przy dużym kominku dwa fotele, dla mamy i taty; ojciec sypiał w swoim na siedząco.

Nora przekazywała Billa Merry i Katie, kiedy tylko wracały ze szkoły. Brat już całkiem szybko dreptał na pulchnych nóżkach i musiały się dobrze za nim nagonić po domu i na podwórku.

Merry po lekcjach zawsze zaglądała do mamy. Jeśli ta nie spała, pytała, czego córka się tego dnia nauczyła. Stale karmiła Pata, który wydawał się nienasycony. Merry opowiadała mamie o nowej czytance i o tym, jak panna Lucey uczy ich przedmiotu zwanego geografią – o różnych krajach świata. Potem schodziła na dół i przy kuchennym stole brała się do odrabiania pracy domowej.

Pewnego mglistego wieczoru Katie, siedząc na podłodze, rzucała Billowi piłeczkę.

– Przysięgam, nigdy nie będę mieć dzieci. Nigdy – powtarzała, gdy brat biegał za piłeczką, aż upadł, uderzył głową o nogę stołu i zaczął płakać.

– Ale to Bóg chce, żebyśmy je mieli, Katie – wyjaśniła Merry. – Ojciec O’Brien tak mówił. Gdyby nikt nie miał dzieci, to nie byłoby ludzi na ziemi, prawda? A mama powiedziała, że czuje się już o wiele lepiej i że to ostatni dzień, kiedy Ellen się tu rządzi – dodała, by pocieszyć siostrę.

– Bridget O’Mahoney ma w domu służącą – powiedziała Katie. Dźwignęła Billa na ręce i starała się go uspokoić. – Ja też będę mieć, jak dorosnę.

Nagle ktoś zapukał do drzwi. Merry popatrzyła na siostrę zdziwiona, bo zwykle nikt nie wchodził do domu od frontu. Katie wzruszyła ramionami.

– Lepiej idź otworzyć – rzuciła.

Merry wstała i wyjrzała na zewnątrz. W ciemnościach stał jakiś chudy mężczyzna w wysokim kapeluszu na głowie.

– Dobry wieczór. Jestem doktor Townsend. – Uśmiechnął się do niej. – A ty…?

– Merry O’Reilly – odparła grzecznie, poznając po jego zabawnym akcencie, że to Anglik.

– No tak, rzeczywiście. Ojciec O’Brien sugerował, że powinienem do was zajrzeć. Mogę zobaczyć się z twoją mamą?

Wszedł za Merry do kuchni. Zamaszystym ruchem zdjął kapelusz, pozwolił Katie zaprowadzić się na górę do sypialni rodziców i zamknął za sobą drzwi.

Dziewczynki pomodliły się do Matki Boskiej, żeby jego obecność nie wróżyła czegoś złego, bo Bobby Noiro mówił Merry, że lekarz pojawił się u nich w domu tylko raz – kiedy jego ojciec zginął w pożarze stodoły. Nic więcej nie chciał powiedzieć.

Przyszła Ellen szykować kolację, pojawiła się też Nora, która wcześniej gdzieś się chyba kryła, żeby nie być przypadkiem pod ręką, gdyby było coś do roboty.

– Kto to jest? – spytała.

– Lekarz. Ja go wpuściłam – powiedziała Merry z poważną miną.

Ellen z Norą tak na siebie popatrzyły, że ze strachu zakłuło ją w sercu. W kuchni zapadło milczenie, kiedy we cztery czekały, aż lekarz zejdzie na dół.

Wreszcie się pojawił. Nora została posłana po tatę, który zajmował się w oborze krowami.

– Mógłbym zamienić z panem słowo na osobności, panie O’Reilly? – spytał doktor Townsend.

Tata poprowadził go do Nowego Pokoju i zamknęli za sobą drzwi.

Piętnaście minut później obaj wrócili do kuchni.

– Czy wszystko w porządku, panie doktorze? – spytała Katie, zawsze najbardziej śmiała w nawiązywaniu rozmowy.

– Tak, moja panienko – odparł z uśmiechem. – Wasza matka będzie zdrowa i wasz mały braciszek też.

Merry zobaczyła minę taty i pomyślała, że wygląda tak, jakby mama umarła i została strącona do piekieł na wieczność.

– Ile się należy, panie doktorze? – zapytał tata.

– To była tylko porada. Nie będę więc przyjmował żadnej zapłaty. Trafię do wyjścia – powiedział lekarz. – Miłego wieczoru życzę. – Dotknął ronda kapelusza i już go nie było.

– Jak to dobrze, że mama jest zdrowa, prawda, tato? – odezwała się Merry.

– Tak – potwierdził, mimo to wyraz jego twarzy się nie zmienił.

Kiedy wszyscy, mówiąc jeden przez drugiego, usiedli do jedzenia, tata z kamienną twarzą milczał.

Potem, gdy skończyli zupę zagryzaną chlebem i wspólnie się pomodlili, Katie i Merry poszły na górę do siebie.

– Tata jakoś nie ucieszył się za bardzo tym, że mama będzie zdrowa, co? – powiedziała Merry.

– Rzeczywiście. Sądzisz… że ten doktor mógł nas okłamać i mamusia umrze? – spytała Katie.

– Nie wiem. – Merry aż zadrżała na tę myśl.

– O Matko Święta, ale zimno w tym pokoju. Niedługo zima. Mogę dziś spać z tobą w jednym łóżku?

– Jasne – zgodziła się Merry, zastanawiając się, czemu w ogóle mama i tata uznali za stosowne postawić tu dla nich dwa łóżka. Katie bardzo rzadko spała w swoim.

Przytuliły się do siebie i wreszcie Merry zaczęła odzyskiwać czucie w zmarzniętych stopach.

– Czy ci dorośli nie są strasznie tajemniczy, Katie? – zastanowiła się na głos w ciemności.

– Rzeczywiście. Ale wiesz co?

– Co?

– Pewnego dnia my też będziemy dorosłe!

30

Nadeszły święta Bożego Narodzenia. Merry grała anioła w wystawionym przez pannę Lucey szkolnym przedstawieniu, na które zaproszono rodziców. Katie nienawidziła swojej roli pastuszka, ale Merry była zachwycona kostiumem anioła, nawet jeśli został zrobiony ze starego prześcieradła i kawałka złotego łańcuszka choinkowego, nałożonego na głowę jak korona.

Musiała się skupić, bo trzeba było zapamiętać słowa.

I Maria urodzi syna, a nadacie mu imię Jezus, bo on oczyści swój lud z grzechów.

Jako Mary wolałaby zagrać Matkę Boską, ale w szkole były jeszcze cztery inne Mary (i dlatego wszyscy mówili do niej Merry, co było o wiele lepsze niż Mary M. albo Mary O., albo Mary D.). Żadna z tych Mary nie dostała jednak roli Najświętszej Panienki. Ten honor przypadł Bridget O’Mahoney. Oczywiście jej mama zamówiła jej kostium u krawcowej i gapiąc się na Bridget w ślicznej sukience, która była niebieska jak jej oczy, Merry pomyślała, że gdyby taką miała, nigdy by jej nie zdjęła.

Mamusia przyszła obejrzeć przedstawienie i choć mały Pat darł się przy kolędzie Cicha noc, Merry cieszyła się, bo mama była najładniejsza na widowni. Już wyzdrowiała. Kolory wróciły jej na policzki i jak to określił John, „nabrała wreszcie trochę ciała”.

Bobby Noiro nie dostał żadnej roli. Za karę, bo walnął Seamusa Daly’ego w głowę. Od tamtej pory Seamus rozpowiadał, że cała rodzina Bobby’ego to zdrajcy i mordercy. Bobby rąbnąłby go jeszcze wiele razy, gdyby woźny, pan Byrne, ich nie rozdzielił.

W drodze powrotnej do domu nową ulubioną zabawą Bobby’ego było chowanie się za drzewami, zza których nagle wyskakiwał z okrzykiem „Pif-paf!”. Powiedział Merry, że strzela do czarno-brązowych. Nie wiedziała, kto to taki, bo mówił przecież o jakichś kolorach, a nie ludziach. Katie zawsze się obrażała i potrząsając rudymi lokami, ruszała szybciej naprzód, więc Merry szła potem z Bobbym sama, a on opowiadał jej o „dawnych czasach” – historie, które znał od babci, wszystkie związane z jakąś wojną.

Kiedy miały się zacząć ferie i po raz ostatni wracali razem przed świętami, Merry podarowała Bobby’emu karteczkę, którą dla niego namalowała, ze starannie wykaligrafowanym napisem Boże Narodzenie. Zrobiła to tylko dlatego, że poprzedniego dnia, kiedy wszyscy w klasie dawali sobie kartki z życzeniami, jedynie Bobby żadnej nie dostał. Nic nie powiedział, ale Merry widziała, że okropnie mu było przykro.

Na widok obrazka uśmiechnął się szeroko i dał jej kawałek pogniecionej brudnej wstążki.

– Jest niebieska, jak twoje oczy – powiedział, spuszczając wzrok.

– Dziękuję bardzo! Zawiążę ją sobie w dniu, kiedy przychodzi Święty Mikołaj!

Bobby odwrócił się i z Łowcą, który jak zwykle trzymał się tuż przy nim, pognał do domu. Katie przez całą dalszą drogę cmokała znacząco, żeby drażnić siostrę.

*

Z jakiegoś powodu, którego Merry nie potrafiła odgadnąć, atmosfera w domu była inna niż zwykle w Boże Narodzenie. Choć zrobili łańcuchy z papieru i stroik z ostrokrzewu i śpiewali kolędy, to coś było nie tak.

Mama i tata wyglądali na przygnębionych i w końcu Merry odkryła, co się zmieniło. Przed narodzinami Pata i wizytą lekarza często widywała, jak tata całuje mamę w czubek głowy albo ściska jej dłoń pod stołem podczas podwieczorków. Uśmiechali się do siebie, jakby mieli jakiś wspólny miły sekret. Ale ostatnio prawie ze sobą nie rozmawiali, a Merry zauważyła, że z butelki taty ubywa coraz więcej whiskey, aż wreszcie niemal nic w niej nie zostało.

Może tylko coś sobie ubzdurałam, pomyślała, budząc się w Wigilię i czując przyjemny dreszczyk emocji. To będzie DOBRY dzień, powiedziała sobie. Tego ranka miała iść z mamą na plebanię, żeby pomóc w sprzątaniu, bo były święta. Miała nadzieję, że zastanie tam Ambrose’a, bo wydawało się jej, że strasznie długo już go nie widziała. Uwielbiała siedzieć w gabinecie ojca O’Briena przy kominku. Ostatnim razem rozmawiali tam o tym, jak jej idzie w szkole, a potem Ambrose wziął książkę z bajkami pana Hansa Christiana Andersena i przeczytał jej Dziewczynkę z zapałkami – o małej dziewczynce, która w przeddzień Nowego Roku pali zapałkę po zapałce, żeby się rozgrzać. Wreszcie zamarza na ulicy, umiera, ale jej dusza idzie do nieba i dziewczynka cieszy się, bo jest teraz ze swoją ukochaną babcią.

– Okropnie smutne. – Katie wydęła usta, kiedy siostra opowiedziała jej tę historię. – I nie ma tu żadnych dobrych wróżek!

Merry usłyszała, jak w sypialni rodziców płacze Pat. Zdawało się, że to dziecko jest wiecznie głodne. Czasami matka z małym u piersi przypominała jej krowę dojoną do ostatniej kropli mleka, rano i wieczorem.

Podekscytowana zaczynającym się dniem, Merry ubrała się w najcieplejszy sweter, który był już na nią zdecydowanie za ciasny, spódniczkę i wełniane skarpety, po czym zbiegła na dół. Odkąd mama była tak słaba po urodzeniu dziecka i musiała rano karmić synka, Merry wyspecjalizowała się w szykowaniu zupki z czerstwego pieczywa z mlekiem i odrobiną cukru. Tego dnia z okazji Wigilii mama powiedziała, żeby przygotować porządną owsiankę. Merry włączyła górne światło, wzięła owies ze spiżarni i napełniła dzbanek mlekiem z bańki stojącej na zewnątrz. Mieszając owsiankę na ogniu, wyjrzała przez okno i zobaczyła, że pola przed domem skrzą się od szronu.

– Naprawdę święta jak z obrazka – powiedziała sama do siebie.

W gruncie rzeczy lubiła te spokojne chwile w kuchni, zanim wszyscy zwalali się z góry, a tata i John wracali z obory na śniadanie. Gdy owsianka gotowała się wolno, Merry położyła na stole upieczony przez mamę poprzedniego dnia bochenek chleba i masło. Ustawiła miski na kuchence, żeby się nagrzały, i pomyślała o prezentach, które kupiła rodzinie za swoje urodzinowe pensy. Śliczne nowe wstążki dla Ellen i Nory, specjalny grzebyk do włosów dla Katie i zabawki: króliczek i myszka dla Pata i Billa. Kupiła też trochę muliny, żeby wyhaftować dla mamy i taty chusteczki robione z kawałków bawełny; niestety, litery T wyszły jej trochę krzywo. Zostały jej już tylko dwa pensy, które schowała na „czarną godzinę”, jak mawiała zawsze o oszczędnościach mama. A ponieważ zwykle było pochmurno i ciemno, posiadanie oszczędności wydawało się ważne.

– Dzień dobry, Merry – powiedziała mama, wchodząc do kuchni z Patem przywiązanym do niej chustą.

– Siadaj, mamusiu. Już wszystko gotowe.

Mama uśmiechnęła się, zajmując miejsce na krześle.

– Pat całą noc kaprysił, więc jestem trochę zmęczona. Dziękuję, Merry, dobra z ciebie córeczka.

– To Wigilia, mamusiu, najpiękniejszy dzień w roku.

– Trzeba iść sprzątać na plebanii. – Mama westchnęła ciężko.

– Pomogę ci, nie martw się.

– Och, Merry, nie o to chodzi, i tak robisz aż za wiele. A pan Lister to taki dobry człowiek. Gdyby nie on…

Merry, która mieszała owsiankę, żeby nie przywarła do dna, spojrzała na matkę.

– Co masz na myśli, mamo?

– O, nic takiego. Cieszę się, że pomaga ci w nauce czytania. Wykłada na słynnej uczelni. Nie mogłabyś trafić na kogoś mądrzejszego niż on. Mam tylko nadzieję, że mały się uspokoi, kiedy tam będziemy, żebym szybko uporała się z pracą i wróciła tu na czas, żeby przygotować wszystko na jutro.

– Mogę zająć się Patem na plebanii. Wiesz, że potrafię.

– Wiem, kochanie. – Matka uśmiechnęła się do niej. – Zjem trochę owsianki, może tylko poproszę ciut więcej cukru dla wzmocnienia.

– Czego ciut, mamo? – spytała Ellen, wchodząc z wyrywającym się Billem na rękach.

– Nieważne. Mówiłyśmy o Świętym Mikołaju, prawda?

– Tak, mamo. – Merry uśmiechnęła się do siebie, posypując porcje odrobiną cukru, i zaniosła miski na stół.

*

Godzinę później były już w drodze na szczyt wzgórza, gdzie stała plebania i skąd roztaczał się widok na miasteczko Timoleague. Kiedy dotarły na miejsce, mama zapukała i grzecznie czekała. Drzwi otworzył Ambrose.

– Dzień dobry wam obu. – Uśmiechnął się. – Ksiądz już wyszedł. Odwiedza chorych, udziela im błogosławieństwa na święta. Ale pani sama wie, co robić. O właśnie! Ksiądz mówił, że wszystkie potrzebne pani składniki są w spiżarni.

– Doskonale, panie Lister. Przepraszam, że jestem z dzieckiem, ale płakałby, gdybym go zostawiła, a pozostałe córki są zajęte.

– Żaden problem. Właśnie zagotowałem wodę i nalałem do imbryka. Mogę zaproponować filiżankę herbaty dla rozgrzewki po marszu? Naprawdę straszny dziś ziąb.

Dziesięć minut później, po herbacie – do której Merry wsypała cukru, ile dusza zapragnie, z miseczki wystawionej dla nich przez Ambrose’a – zabrała Pata do gabinetu, a mama wzięła się do roboty.

– Na pewno zaraz się uspokoi – powiedziała Merry. – Ale niezły z niego awanturnik.

– O mnie też mama tak mówiła, kiedy byłem mały. – Ambrose uśmiechnął się, a ona łagodnie kołysała brata w ramionach, błagając w duchu, by wreszcie zasnął. – Może ciepło z kominka pomoże.

– Chciałabym bardzo. – Westchnęła.

– I co tam, Mary, w szkole od czasu, kiedy cię ostatnio widziałem? – Zawsze z uporem mówił do niej Mary. Powiedział, że nie przepada za wymyślonymi imionami.

– Bardzo dobrze. Jestem przy czytankach z poziomu dziesiątego. Panna Lucey mówi, że zwykle są dla starszych dzieci. Z liczbami też chyba nieźle mi idzie, choć są trudniejsze niż litery. Liter przynajmniej nie trzeba dodawać, prawda?

– Rzeczywiście.

– Proszę spojrzeć. Pat wreszcie zamknął oczy. Położę go na dywanie, o tam, jeśli pan pozwoli.

– Oczywiście. Mamy rozmawiać szeptem, żeby go nie obudzić?

– O nie. Szkoda, że nie słyszał pan, w jakim hałasie śpi, kiedy są moi bracia i siostry. Będzie mu tutaj dobrze.

Ambrose przyglądał się, jak dziewczynka ostrożnie kładzie małego, a potem okrywa wytartym kocykiem.

– A jak tam reszta rodziny? – spytał.

– Parę tygodni temu wszyscy się zaziębiliśmy, ale już jest lepiej, dziękuję – odparła, siadając. – Mamusi też się poprawiło, tylko że mały wciąż chce więcej mleka.

– A co u ojca?

– Wypija więcej szklaneczek whiskey niż dawniej i czasem wydaje się jakiś smutny… – Merry pokręciła głową. – Nie wiem czemu, bo dopiero co przeprowadziliśmy się do nowego domu, zbiory były dobre i… – Merry wzruszyła ramionami. – Czasami po prostu nie rozumiem dorosłych.

– No tak. – Ambrose stłumił uśmiech. – Ja też czasem nie potrafię ich zrozumieć, choć sam jestem dorosły! To jak? Poczytać ci coś?

– Może znów Dziewczynkę z zapałkami?

– Wiesz, skoro jest Boże Narodzenie, to może coś związanego ze świętami?

– Dobrze, poproszę.

Merry patrzyła, jak Ambrose sięga na boczny stolik po książkę, która wyglądała na bardzo starą.

– To opowiadanie angielskiego pisarza, Charlesa Dickensa. Jest dość poważne, Mary, i długie, więc dziś pewnie zdążymy przeczytać tylko kawałek. Jest tu trochę o duchach. Wiesz, co to duchy?

– O tak! Mama często opowiada nam o dawnych czasach w Irlandii i w tych historiach też są duchy. Ja i Katie w nie wierzymy, ale Ellen i Nora mówią, że jesteśmy głupie.

– Nie powiedziałbym, że jesteś głupia, choć jestem tego samego zdania co twoje siostry. Duchów nie ma. Czasami jednak zabawnie jest się trochę pobać, prawda?

– Pewnie, ale nie o północy, kiedy wszyscy w domu poza mną śpią.

– Myślę, że jesteś dość inteligentna, by rozumieć różnicę pomiędzy prawdziwym życiem a bajką. Może zacznę czytać, a ty powiesz, żebym przestał, gdybyś się bała, dobrze?

Skinęła głową i z szeroko otwartymi oczami czekała.

– Tytuł brzmi… – Ambrose podniósł otwartą książkę i pokazał Merry.

– …Opowieść wigilijna! – weszła mu w słowo.

– Brawo! To historia człowieka, który nazywał się Ebenezer Scrooge. Jeśli pomyślisz o najbardziej gderliwej osobie, jaką znasz, która wiecznie się złości, będziesz mogła sobie wyobrazić, jaki był.

– Jak pani Cavanagh? – wyrwało się Merry, zanim zakryła usta dłonią.

Ambrose się roześmiał.

– Na przykład, choć ojciec O’Brien uznałby, że to niezbyt po chrześcijańsku z naszej strony tak mówić. Ale dla mnie to bez znaczenia.

– Co ma pan na myśli? Nie jest pan katolikiem? – spytała Merry, uzmysławiając sobie nagle, że choć Ambrose bardzo przyjaźni się z księdzem, nigdy nie widziała go na niedzielnej mszy, kiedy przyjeżdżał tu z Dublina.

– O… – Zdjął okulary i zaczął czyścić je chusteczką. Bez nich wyglądał jak krecik. – To poważne pytanie, Mary.

– Tak? Przecież wszyscy są katolikami.

– Na świecie jest wiele różnych religii – powiedział, nakładając z powrotem okulary. – Katolicyzm to tylko jedna z nich. Na przykład Hindusi w Indiach wierzą w wielu bogów…

– Przecież Bóg jest jeden! – zaprotestowała Merry.

– W katolicyzmie tak. Ale różne ludy czczą innych bogów.

– To znaczy, że wszyscy pójdą do piekła? – spytała. – Bo nie wierzą w prawdziwego Boga?

– Sądzisz, że to właśnie powinno ich spotkać?

Merry potarła nos, sfrustrowana, bo Ambrose miał dziwny zwyczaj zadawać jej pytania, kiedy to ona go o coś pytała.

– Myślę… – Przygryzła wargę. – Myślę, że jak byli dobrzy na ziemi, to nie powinni trafić do piekła, bo piekło jest tylko dla ludzi złych. Ale jeśli człowiek nie wierzy w Boga, to jest bardzo zły.

– Jeżeli więc nie wierzę w Boga, to muszę postępować źle?

Z otwartą buzią patrzyła na niego oniemiała.

– No nie, tylko…

– W porządku, Mary – powiedział łagodnie. – Przepraszam, że wprawiam cię w zakłopotanie. Staram się tylko wyjaśnić ci, że ludzie mogą wierzyć w różne rzeczy. Tak jak ty i Katie wierzycie w duchy, a twoje starsze siostry nie. To nie znaczy, że któraś z was jest zła, tylko że macie inne przekonania. I to jest jak najbardziej w porządku.

– Tak. – Skinęła głową, lecz nie mogła się połapać, co Ambrose ma na myśli, bo przecież Bóg to nie duch.

– A teraz może przejdźmy już do czytania? – zaproponował. – Zaczynajmy…

Merry tak się wciągnęła w tę historię, że w pewnej chwili musiał zwrócić jej uwagę na Pata.

– Na tym chyba musimy skończyć, kochanie, bo twój braciszek najwyraźniej jest głodny.

Ocknęła się i gwałtownie wróciła do rzeczywistości. Doszli dopiero do fragmentu, kiedy pojawia się Duch Wigilijnej Przeszłości, który wydawał się dość przyjemny po przerażającym widmie Jakuba Marleya. Merry popatrzyła na Pata i musiała się hamować, żeby nie pokazać mu języka.

– Pójdę, poszukam mamusi…

Łapiąc utrapione dziecko, pomaszerowała z nim do kuchni, gdzie matka wałkowała ciasto.

– Przepraszam, mamusiu, ale…

Matka westchnęła i przetarła dłonią czoło, pozostawiając na nim ślad mąki.

– On śmierdzi – dodała Merry, podając brata matce, a potem szybko obróciła się na pięcie, gotowa biec, by usłyszeć dalszy ciąg historii.

– Zaraz, nie przewiniesz go, zanim wyjdziesz? Chyba że masz coś ważniejszego do roboty?

Merry wzniosła oczy do nieba, a potem, zrezygnowana, wróciła do matki.

– Tak, przewinę go – powiedziała.

*

Zbliżał się koniec wizyty, kiedy Ambrose skinął na Merry, żeby wróciła do gabinetu. Nadal trzymała na rękach marudzącego Pata. Za każdym razem, kiedy próbowała go położyć, znowu zaczynał się awanturować, nie mogli więc wrócić do czytania.

– Chyba dziś naprawdę cię znienawidzę, Patricku O’Reilly – szepnęła do niego, kiedy szła korytarzem do gabinetu.

– Może ja go chwilę potrzymam – zaproponował Ambrose i wziął od niej dziecko.

Pat od razu przestał się ciskać; patrzył uważnie w sowie oczy mężczyzny.

– Grzeczny chłopczyk – powiedział Ambrose. – I te ciemne włoski, całkiem jak u taty.

– Miałam nadzieję, że będą blond, jak moje – rzuciła. – Że nie zostanę jedyna taka w rodzinie. Katie twierdzi, że wszystko przez to, że jestem najmłodszą siostrą. Panu Bogu zabrakło koloru i dlatego mam takie jasne włosy.

– Katie to ma wyobraźnię. – Ambrose się zaśmiał. – Słuchaj, Mary, zostanę u ojca O’Briena kilka dni. Może będziemy mogli poczytać dalej Opowieść wigilijną, nim wyjadę. A na razie…

Wskazał na płaską paczkę na biurku księdza, owiniętą jaskrawoczerwonym papierem w Mikołaje. To był porządny świąteczny papier, nie brązowy, jakiego używano w jej rodzinie do pakowania prezentów.

– Och…

– Może lepiej otwórz to teraz, żeby twoi bracia i siostry nie byli zazdrośni, co?

– Myśli pan, że wolno, zanim przyjdzie Mikołaj?

– Tak, bo to jest dla ciebie ode mnie na Gwiazdkę. A teraz siadaj i rozpakuj.

Merry drżącymi dłońmi wzięła paczkę, zaciekawiona, co też może być w środku, choć po kształcie i ciężarze już się domyślała. Rozwiązała wstążkę i papier ostrożnie, bo chciała potem zapakować w niego swoje prezenty, jeśli Ambrose jej pozwoli. Patrzyła na słowa na okładce tego, co jak już wiedziała, było książką.

– Piękna. Dziękuję!

– Potrafisz przeczytać tytuł?

– Mmmm… Mogłabym spróbować?

– Koniecznie.

– Mi-ty i le-gen-dy o grec-kich bogach! – Merry spojrzała na niego, niepewna, czy się jej udało.

– Bardzo ładnie. Brawo. To rzeczywiście Mity i legendy o greckich bogach. Mity i legendy to coś podobnego do irlandzkich baśni, które słyszałaś od rodziców. To historie o bogach żyjących dawno temu w Grecji, na szczycie góry o nazwie Olimp.

Merry była zachwycona okładką z ilustracją i ze złotymi literami. Powiodła po nich palcem. Obrazek przedstawiał mężczyznę o gołej piersi, ale w talii miał przewiązaną jakąś tkaninę, więc wyglądał jak Chrystus na krzyżu. Tyle że miał skrzydła, których Jezusowi brakowało, bo skrzydła mają tylko ptaki i anioły.

– Musimy już iść do domu – powiedziała. – Może mogłabym zostawić ją tu z innymi moimi książkami. Byłoby miło obejrzeć każdą stronę pomału i poczytać, kiedy znów przyjdę na plebanię. – Pogładziła czule okładkę. – Dziękuję, to najpiękniejsza rzecz, jaką w życiu widziałam.

– Cała przyjemność po mojej stronie. I wesołych świąt.

*

Idąc do domu z mamą, Merry próbowała zrozumieć, co mówił jej o Bogu Ambrose. W głowie aż jej wirowało od różnych myśli.

– Jesteś bardzo cichutka, Merry, zupełnie jak nie ty – zauważyła mama, uśmiechając się do niej. – Myślisz o świątecznych prezentach?

– Myślę o tym, co powiedział mi pan Lister. Że nie wierzy w Boga. Czy to znaczy, że pójdzie do piekła? – wyrzuciła z siebie dziewczynka.

– Naprawdę? Tak powiedział?

Merry widziała, że mama jest w szoku.

– Tak mi się wydaje, ale to było trochę niejasne.

– Na pewno nie to miał na myśli.

– Mnie też się tak wydaje. Pan Lister jest taki dobry, ma do mnie tyle cierpliwości.

„Cierpliwość” to słowo, które mama lubiła, bo zawsze mówiła jej i Katie, żeby były „cierpliwe”.

– To prawda, Merry, jest bardzo dobry dla ciebie, pomaga ci uczyć się czytać, daje ci książki. Znam go, od kiedy byłaś malutka. Jest naprawdę wyjątkowym człowiekiem. Ale pamiętaj o tym, że mieszka w Dublinie, a w Dublinie ludziom przychodzą do głowy różne dziwne rzeczy, może inne niż nam tutaj, ale jestem pewna, że pan Lister ma Boga w sercu.

– Ja też, mamusiu. – Merry skinęła głową z ulgą, że nadal może się z nim przyjaźnić, bez obrazy Boga. Poza tym naprawdę bardzo chciała usłyszeć dalszy ciąg Opowieści wigilijnej.

*

– Kochana mała Mary miała łzy w oczach, kiedy zobaczyła książkę. Pieściła litery, jakby były ze szczerego złota. Aż mnie ścisnęło w gardle, James, naprawdę.

James siedział naprzeciw Ambrose’a, z kubkiem herbaty, podczas gdy przyjaciel popijał z dużej szklanki whiskey. To był długi ciężki dzień, jak zwykle w Wigilię, a James musiał jeszcze odprawić mszę o północy. Czuł się ciężko po smakołykach, jakimi częstowali go gościnni parafianie, ale nie miał serca im odmawiać. Uważał, że powinien próbować i chwalić, jakie wszystko jest smaczne.

– Czy u nich w domu wszystko w porządku? – zapytał Ambrose. – Z tego, co mówiła Merry, odniosłem wrażenie, że jej rodzice nie są zbyt szczęśliwi. A jej biedna matka strasznie wychudła i wydaje się kompletnie bez sił.

– Wysłałem do nich lekarza, jak sobie życzyłeś. Stwierdził, że wyczerpanie Maggie O’Reilly to jedynie skutek zbyt wielu porodów. Nie znam szczegółów medycznych, ale doktor powiedział wyraźnie, zarówno mężowi, jak i żonie, że mały Patrick musi być ich ostatnim dzieckiem. Podobno Maggie już raczej nie przeżyłaby kolejnej ciąży.

– A co to oznacza w praktyce?

– Jestem pewien, że wiesz. U nas, katolików, nie wolno sprzeciwiać się woli boskiej. To Bóg decyduje, że na świat przychodzą dzieci.

– Czyli teraz korzystanie z praw małżeńskich jest dla nich zakazane?

– Tak. Maggie i John nie mogą już cieszyć się naturalną bliskością cielesną, bo kolejne dziecko zabiłoby tę kobietę. Nie wolno im też się zabezpieczać, bo to byłoby wbrew woli Boga i zasadom naszej religii.

– Nic dziwnego, że ojciec częściej zagląda do kieliszka. Nawet Merry to zauważyła. – Ambrose westchnął ciężko. – Sześć lat temu Maggie O’Reilly była piękną dziewczyną, a jej mąż silnym, przystojnym mężczyzną. A teraz ona wygląda tak, jakby dźwigała na ramionach ciężar całego świata.

– On zresztą też – przyznał James. – Niestety, w podobnej sytuacji jest wiele innych par z naszej parafii.

– Sądzisz, że powinienem zaproponować im jakieś wsparcie? Gdyby mogli nająć sobie kogoś do pomocy, to…

– Nie, Ambrose. Nikt poza najbogatszymi gospodarzami i osobami zajmującymi się handlem, czy mną, księdzem, nie jest w stanie pozwolić sobie na zatrudnianie ludzi. Byłoby to uznane za luksus ponad stan i wytykano by ich palcami.

– To nic nie możemy zrobić?

– Muszę iść szykować się do mszy. Porozmawiamy, jak wrócę, ale sądzę, że nie ma sposobu, by im pomóc.

Ambrose patrzył, jak przyjaciel wychodzi, by celebrować jedno z najważniejszych nabożeństw dla chrześcijan. James mówił mu wcześniej, że większości jego parafian powodzi się jeszcze gorzej niż O’Reillym. Nadzieja na lepsze życie po trudach na ziemskim padole łez musiała być kusząca dla tych biednych ludzi.

Pytanie, czy Ambrose przypadkiem nie odgrywa boga wobec Mary, dlatego że tak ją lubi?

Sam dostał w prezencie pierwszą książkę z mitami greckimi jako dziecko, tak jak teraz ona od niego. Czytał te opowieści z zapartym tchem i można powiedzieć, że to one zdecydowały o jego dalszej drodze życiowej. Dzięki nim był teraz wykładowcą filologii klasycznej w college’u Trinity.

Potem wyobrażał sobie bogów na szczycie Olimpu, niczym władców marionetek. Każdy z nich rządził milionami istot ludzkich, od których w dole roiło się niczym od mrówek.

– Zabawy bogów – mruknął pod nosem, nalewając sobie kolejną szklankę whiskey. Teraz jednak sam był człowiekiem-bogiem, mógł wykorzystać pieniądze, których zresztą sam nie zarobił, i odmienić życie jednego dziecka. Nabierał przekonania, że Mary może mieć przed sobą błyskotliwą karierę naukową, ale czy nie starał się kształtować tej dziewczynki na swoje podobieństwo, jak to się zdarza rodzicom?

Jego greccy filozofowie mieliby wiele do powiedzenia na ten temat. Tym razem jednak wolał rozsądzić to sam.

Kiedy zegar wybił północ, Ambrose odruchowo się przeżegnał. James miał rację. Muszą wierzyć, że rodzina O’Reillych zapewnia bezpieczne, stabilne środowisko Mary, póki ta jest mała. Chyba że los zdecyduje inaczej i Ambrose będzie mógł wkroczyć wcześniej.

31

Pięć lat później

Czerwiec 1960

– Szkoda, że nie żyję w latach wojny o niepodległość z Anglikami – powiedział Bobby, kiedy szedł z Merry polami z Clogagh do domu. Jej braciszek Bill, który tej jesieni zaczął chodzić do szkoły, dreptał za nimi, trzymając się za ręce z Helen, młodszą siostrą Bobby’ego. Nieśmiała blada ciemnowłosa dziewczynka była podobna z wyglądu, ale nie miała nic z jego gniewnej natury.

– Mogliby cię wtedy zastrzelić, Bobby Noiro – zauważyła Merry.

Przystanął. Ostatnio zabawiał się strzelaniem kamieniami z procy, udając, że jest jakimś „ochotnikiem”.

– Pokażę ci kiedyś broń, z której mój dziadek zabijał angielskich kolonistów – powiedział, doganiając ją.

– A co to takiego koloniści? – spytała, żeby sprawdzić, czy naprawdę wie.

– Anglicy, którzy zawłaszczyli nie swoje kraje. Babcia mi mówiła – dodał z ważną miną.

Westchnęła i pokręciła głową. W miarę jak Bobby dorastał, stawał się coraz bardziej agresywny, a jego nienawiść do Anglików rosła. Tymczasem Merry wiedziała, że Ambrose pochodzi z angielskiej rodziny i nawet jeśli sam był już właściwie Irlandczykiem, bo jego przodkowie przybyli tu setki lat temu, nie lubiła tych wywodów Bobby’ego, jacy to źli są Anglicy.

– Pif-paf! – krzyknął nagle. – Trafiona!

Merry patrzyła przerażona, jak jej kolega strzela z procy do krów na pastwisku O’Hanlonów.

– Przestań! – rzuciła.

– Tylko ćwiczę strzelanie do celu – protestował, kiedy zaczęła go odciągać od krów, które muczały żałośnie.

Przestraszona nie na żarty Helen rozpłakała się.

– I tak niedługo się je zarżnie – dodał jej brat.

– Nie wolno krzywdzić żywych stworzeń dla zabawy. – Merry objęła Helen i wzięła Billa za rękę. – Nie ma powodu, żeby robić coś takiego.

– To właśnie robili z nami Anglicy – wymamrotał gniewnie Bobby, ale dał spokój krowom i ruszył obok niej dalej.

Wiedziała, że w takich chwilach lepiej się do niego nie odzywać. W czasie wspólnych lat w szkole przekonała się, jak gwałtownie, w okamgnieniu, zmieniają się jego nastroje. Choć reszta klasy starała się omijać go szerokim łukiem, bo rzucał się z pięściami na chłopaków, jeśli tylko któryś podczas gry w piłkę bąknął, że fauluje, Merry poznała też Bobby’ego od innej strony, kiedy byli sami. W klasie tylko on mógł się z nią równać w czytaniu i interesował się sprawami, które wykraczały poza ich małą wiejską społeczność. Chciał się uczyć, tak jak ona, i to – poza tym, że dostrzegała w nim lepsze cechy, których nie widzieli inni – dawało jej nadzieję, że chłopiec z wiekiem się poprawi. No i było go jej żal, bo nie miał przyjaciół i odkąd stracił ojca, musiał wziąć na siebie rolę mężczyzny w rodzinie.

Nie mogła zapomnieć, jak płakał rzewnymi łzami na jej ramieniu. Jakiś sąsiad podczas polowania na króliki zastrzelił mu przez omyłkę psa, Łowcę. Bobby piał z zachwytu, kiedy kilka dni później w tajemniczy sposób spłonął chlewik tamtego farmera.

– Oko za oko, jak mówi Pismo Święte – powiedział Merry, choć bez końca starała się go przekonać, że Łowca został zastrzelony przypadkowo.

Bobby był dziwny, a czasami zwyczajnie okrutny, ale wiedziała, że jest jego jedyną przyjaciółką, i nie potrafiła się od niego odciąć – zawsze mu współczuła.

Co gorsza, Katie, która miała teraz trzynaście lat, po ostatnich świętach Bożego Narodzenia rzuciła szkołę, mówiąc, że „znudziła” ją już nauka.

– Poza tym Ellen wyszła za mąż i wyprowadziła się, a Nora pracuje we dworze podczas sezonów łowieckich i latem, kiedy zjeżdża się tam rodzina właścicieli – stwierdziła Katie. – Zostałam w domu najstarsza i jestem potrzebna mamie.

Bobby bał się jej, bo zawsze waliła prosto z mostu, co myśli. Teraz wracał do domu tylko z Merry i maluchami.

Od kiedy Katie pół roku temu rzuciła szkołę, nigdy więcej nie sięgnęła już po coś do czytania. Interesowało ją tylko to, jak tu się uczesać, albo słuchanie głośnej muzyki, piosenek jakiegoś Elvisa z nowego radia, które kupił rok temu tata. Razem z Norą często ćwiczyły w kuchni tańce, a Merry czuła się jak piąte koło u wozu, choć siostra zapewniała, że nadal jest jej najlepszą przyjaciółką.

– Ale nie podoba mi się, że spędzasz tyle czasu z tym Bobbym Noiro – powiedziała. – To kompletny wariat.

– Nieprawda, ma tylko bujną wyobraźnię – broniła go Merry, choć w głębi duszy musiała częściowo zgodzić się z siostrą.

Odkryła, że najlepszym sposobem na uspokojenie Bobby’ego, kiedy wpadał w zły nastrój, było opowiadanie mu różnych historii. Mówiła mu więc o mitach greckich, o których czytała w książce, którą dostała od Ambrose’a na Gwiazdkę. Bobby lubił brutalne legendy o mściwych bogach, a Merry zawsze najbardziej pociągała ta o Siedmiu Siostrach, bo sama była jedną z siódemki rodzeństwa.

– Wiesz, ci z IRA przechowywali broń w naszej stodole podczas powstania. – Bobby wrócił do swoich ulubionych tematów. – Babcia mówiła mi, że zawsze znikali przed świtem. Ona nienawidzi Anglików. Tak samo jak ja – dodał, na wypadek gdyby to jeszcze do niej nie dotarło, choć powtarzał jej to tysiące razy.

– Bobby, nie powinniśmy nikogo nienawidzić. W Piśmie Świętym jest… – zaczęła Merry.

– Nie obchodzi mnie, co mówi Pismo Święte. Angielscy protestanci za długo rządzili naszym krajem. Ukradli nam ziemie, traktowali jak chłopów pańszczyźnianych i głodzili! Babcia mówi, że w Irlandii Północnej nadal tak jest. – Obejrzał się na Merry. Miał tak długie włosy, że ciemne kosmyki powiewały na wietrze. Zmarszczył gniewnie szerokie czarne brwi nad niebieskimi oczami. – Chyba żaden dobry Bóg nie kazałby nam tak cierpieć, nie sądzisz?

– Nie, ale On we wszystkim ma swój plan. I patrz, Irlandia jest teraz republiką. Jesteśmy wolni! – podkreśliła.

– Anglicy jednak nadal tu są, w kraju, który powinien należeć do nas, tylko do nas, nawet północ.

– Świat nie jest doskonały. Poza tym spójrz, gdzie my żyjemy. – Obróciła się dokoła z rozpostartymi rękami. – Jak tu pięknie!

Popatrzyła w dół na pola, a Bill podniósł biedronkę i podał ją Helen. Ta pisnęła i upuściła ją.

– Spójrz na rosnące wszędzie fuksje. – Merry pokazała dłonią. – Na te czerwone dzwoneczki w lasach. I zielone pola, i drzewa, i błękitne morze za doliną.

– W tym cały problem z dziewczynami – mruknął Bobby. – Żyjecie z głowami w chmurach, śnicie na jawie. I dlatego my, mężczyźni, musimy walczyć w wojnach, a was zostawiać w domach z dziećmi.

– Jesteś niesprawiedliwy, Bobby Noiro – zaoponowała Merry, kiedy ruszyli dalej w kierunku mostu Inchy. – Mogłabym pokonać cię w czytaniu w każdej chwili. Założę się, że nie wiesz nawet, kto to był Charles Dickens.

– Nie, ale po nazwisku poznaję, że na pewno Anglik.

– A jeśli nawet, to co? Szekspir, największy pisarz na świecie, też był Anglikiem. No, nareszcie jesteśmy – stwierdziła z ulgą, kiedy dotarli do małego mostu, którym przechodziło się nad wąską w tym miejscu rzeką Argideen. – Do zobaczenia jutro, Bobby. Ósma rano, pamiętaj. Jak nie, pójdę sama. – Zwróciła się do jego siostry: – Pa, Helen.

Mała skinęła głową i pobiegła za bratem. Jej Merry też współczuła – była strasznie chuda i prawie się nie odzywała.

– Do zobaczenia – powiedział Bobby.

Obrócił się i pomaszerował dróżką w kierunku swojego domu, który leżał dalej w dolinie. A Merry powędrowała z Billem; cieszyła się, że promienie słońca grzeją jej twarz, co było w ich okolicy tak rzadkie. W powietrzu pachniało czymś, co mogłaby nazwać tylko świeżością, a pola były usiane stokrotkami i mleczami. Usiadła i położyła się na wznak na ziemi, a Bill, który uwielbiał starszą siostrę, zrobił to samo. Merry było smutno, że już za kilka dni rok szkolny się kończy. Przyszły będzie ostatni z panną Lucey, bo Merry skończy jedenaście lat. Nie wiedziała, dokąd potem będą ją posyłać do szkoły. Może do klasztornej St Mary’s w Clonakilty, do której przez jakiś czas chodziły wszystkie jej siostry.

– Zakonnice biją linijką, jeśli nie ma się spódnicy do kostek albo wypolerowanych na błysk butów – oznajmiła Katie, kiedy tam poszła. – I nie ma chłopaków – dodała z westchnieniem.

Merry uznała, że szkoła bez chłopców byłaby fajna, ale zakonnice niewątpliwie wyglądały groźnie i do przystanku szkolnego autobusu trzeba było dzień w dzień chodzić bardzo daleko.

Kiedy podniosła się z ziemi, pomyślała, że w odróżnieniu od Nory i Katie, wcale nie ma ochoty dorosnąć.

*

– Oj, ale tu gorąco! – zawołała Merry, rzucając torbę na stół w kuchni.

– Nie narzekaj na ciepło, skoro całą zimę marudzisz, że jest zimno! – skarciła ją Katie.

– Chcesz chleba z dżemem? – spytała ją Merry, kiedy kroiła sobie kromkę i smarowała gęstą konfiturą z truskawek, którą w zeszłym tygodniu dał mamie ojciec O’Brien. Pomyślała, że to najlepsza rzecz, jakiej w życiu spróbowała. – Gdzie mama? Zabrała Pata dokądś w gości?

– Raczej odpoczywa. Ostatnio stale jest zmęczona. Dobrze, że jestem w domu i mogę wszystkim się zająć.

– Już idę, dziewczynki. – Mama uśmiechnęła się słabo, wchodząc do kuchni. – A gdzie Pat?

– Na polu z tatą i Johnem – odparła Katie.

Merry przyjrzała się mamie i zauważyła, że jest strasznie blada, całkiem jak po urodzeniu ostatniego dziecka. Przez tych parę lat zdawało się, że wraca do sił, ale teraz, kiedy odwracała się do kuchenki, żeby nastawić wodę, Merry aż ścisnęło w dołku, bo zobaczyła zaokrąglony brzuch.

– Katie, zawołałabyś chłopców na podwieczorek? – poleciła mama.

Katie odrzuciła do tyłu płomiennie rude loki i wyszła.

– Mamusiu – odezwała się Merry ściszonym głosem i podeszła do matki. – Czy ty… znów będziesz miała dziecko?

Maggie obejrzała się na córkę i pogładziła jej blond główkę.

– Przed tobą nic się nie ukryje, co? Tak, ale dla twojego rodzeństwa to powinno pozostać tajemnicą.

– Myślałam, że… Przecież doktor mówił: żadnych więcej dzieci, bo inaczej znów będziesz chora?

Merry czuła, jak ogarnia ją przerażenie. Stale pamiętała te tygodnie po urodzinach Pata jako najgorsze w życiu.

– Wiem, ale czasami… tak się zdarza. Z woli Boga powstało tu nowe życie i… – Merry patrzyła, jak jej ukochana mama przełyka z trudem ślinę, a oczy zachodzą jej łzami. – Jeśli On tak chciał, nikt nie powinien mówić, że to źle. Ale – Maggie uniosła palec do ust – ciii, obiecujesz?

– Obiecuję.

Tej nocy Merry nie zmrużyła oka. Gdyby coś stało się mamie, chybaby umarła.

– Proszę, Boże, zrobię wszystko, wszystko, nawet będę zabijać Anglików, tylko pozwól mamie żyć!

*

– Maggie O’Reilly jest znów przy nadziei. – James westchnął ciężko.

Obaj z Ambrose’em korzystali z rzadkiego w hrabstwie Cork słonecznego dnia, siedząc w ładnym ogrodzie przy plebanii, skąd roztaczał się widok na zatokę Courtmacsherry.

Ambrose spojrzał przerażony na przyjaciela.

– Przecież to katastrofa! Podpisała na siebie wyrok śmierci!

– Musimy się wszyscy modlić, żeby tym razem okazała się silniejsza niż pięć lat temu. Może lekarz się mylił.

– James, wiesz, co to może oznaczać dla Mary, a ona tak dobrze sobie radzi w szkole.

– To prawda. Co gorsza, niedawno wpadła do mnie panna Lucey, żeby o niej porozmawiać. Merry bardzo by się przydało nauczanie na wyższym poziomie. Zdecydowanie wyprzedza koleżanki i kolegów i panna Lucey głowi się, co z nią zrobić w przyszłym roku. Po tym, jak… – James znowu westchnął. – Jeżeli jej matka będzie miała kolejne dziecko, w domu może być potrzebna pomoc Mary.

– Co mogę zrobić?

– Na razie niewiele – odparł James. – Ja postaram się przynajmniej załatwić, żeby lekarz skierował Maggie na poród do szpitala. Tam, gdyby coś szło nie tak, będzie pod opieką specjalistów.

– Mary musi kontynuować naukę, James – powiedział Ambrose. – Przeczytała wszystkie dzieła Dickensa, a ostatnim razem, kiedy ją widziałem, dałem jej egzemplarz Dziwnych losów Jane Eyre.

– Nie sądzisz, że ona może być trochę za młoda na… wątek romansowy tej powieści?

– W tej historii nie ma nic o fizycznej stronie miłości.

– No tak, zresztą trzeba pamiętać, że Mary, dorastając, widziała, jak byki kryją krowy. Dzieci tu są niewinne pod wieloma względami, a jednocześnie muszą szybko dojrzewać.

– Nie tak szybko jak dziewczyny w Dublinie. Słyszałeś o tej nowej książce, Czekając na miłość, młodej pisarki Edny O’Brien? Została właśnie zakazana w Irlandii, bo mówi wprost o kobietach nawiązujących relacje seksualne przed ślubem. Kościół zaprotestował, ale mój kolega z anglistyki udostępnił mi egzemplarz tej powieści. – Ambrose uśmiechnął się.

– I?

– Fantastyczna, jeśli ktoś chce przełamywać bariery i popchnąć Irlandię i życie tutejszych kobiet naprzód, choć pewnie to nie twoja bajka. Stoimy w obliczu przemian, jakie dokonają się u nas wkrótce, kiedy będzie dostęp do krajowego programu telewizyjnego.

– Widziałeś już telewizję?

– Tak. Mam przyjaciela, który mieszka blisko granicy z Irlandią Północną i jest w stanie złapać obraz z brytyjskiego przekaźnika. To jakby mieć miniaturowe kino w salonie.

– Na pewno miną lata, zanim coś takiego dotrze do tej części hrabstwa Cork – powiedział James.

– Cieszysz się na to czy nie? – spytał Ambrose.

James popatrzył na pola, miasto za nimi i zatokę.

– Na pewno chciałbym, żeby moi parafianie żyli powyżej granicy ubóstwa, żeby korzystali z postępu medycyny. Jestem za tym.

– Nawet za antykoncepcją?

Ksiądz zobaczył łobuzerski błysk w oku przyjaciela.

– Obaj znamy odpowiedź. Jak mogę być za, będąc katolickim duchownym?

– Nawet gdyby to miało uratować życie Maggie O’Reilly?

– Nie, Ambrose. Celowe zapobieganie pojawieniu się nowej istoty ludzkiej jest wbrew wszelkim zasadom chrześcijaństwa. To wola boska dawać życie i je odbierać. Nie nasza.

– I takie rzeczy mówi ktoś, kto w zeszłym miesiącu przyznał po paru kroplach whiskey, że w imię religii toczono wiele wojen, które pochłonęły miliony istnień.

James nie mógł temu zaprzeczyć, więc dopił herbatę i odstawił filiżankę na spodek.

– W każdym razie, mój drogi, trochę zboczyliśmy z tematu – odezwał się Ambrose. – Czy nam się to podoba, czy nie, pani O’Reilly będzie miała dziecko za… ile? Za sześć miesięcy? I wtedy dowiemy się, jak będzie wyglądała przyszłość Mary. Pewnie jedyne, co możemy zrobić, to czekać.

– I modlić się za nie obie – szepnął James.

*

Kiedy piękne dni lata przeszły w jesień i potem w zimę, Merry obserwowała, jak brzuch matki rośnie i wysysa z niej siły. Doktor Townsend wpadł w zeszłym tygodniu i ku uldze ich wszystkich, stwierdził, że matka i dziecko mają się dobrze.

– Biorąc jednak pod uwagę skutki poprzedniego porodu i to, że pani O’Reilly jest tak wychudzona, muszę bezwzględnie zalecić pozostanie w łóżku. To pozwoli jej oszczędzić siły, których będzie potrzebować, kiedy nadejdzie czas.

Merry popatrzyła na ojca przerażona, ale ten chyba ledwie słyszał, co mówi lekarz. W tych dniach rzadko widywała tatę, podobnie jak on resztę rodziny. Całe dnie był na polu, wracał coś zjeść, a potem szedł do pubu Henry’ego Forda albo baru Abbey w Timoleague, żeby pogadać z innymi farmerami. Merry nie podobał się Pa Griffin, właściciel baru. Kiedy nie nalewał piwa czy whiskey, zajmował się ciałami umarłych i robił dla nich trumny, bo prowadził też zakład pogrzebowy.

Już dawno leżała w łóżku, gdy usłyszała, jak tata wraca do domu. Rano przychodził na śniadanie i miał czerwone oczy, zupełnie jak diabeł.

– Co my zrobimy, tatusiu? – spytała go po wizycie lekarza. – Skoro mamusia musi leżeć w łóżku – dodała, w razie gdyby nie zrozumiał.

Wzruszył ramionami.

– No wiesz, ty, Katie i Nora jesteście kobietami w tym domu. Na pewno zajmiecie się czym trzeba – odparł i wyszedł.

Kiedy pojawiła się mama, wydawała się jeszcze bledsza niż przed rozmową z lekarzem. Usiadła ciężko na krześle.

Katie bezradnie patrzyła na nią i siostry.

– Nie gap się tak na mnie – warknęła Nora. – Mnie prawie cały dzień tu nie ma, pracuję w kuchni we dworze.

– Mogłabyś rzucić to i mi pomóc – powiedziała Katie.

– Co?! Mam stracić te kilka szylingów, które mi płacą? – Nora pokręciła głową. – Tutaj robiłabym to samo co tam, tylko że za darmo.

– Co nam po twoich zarobkach? Wydajesz je, żeby się stroić i jeździć do Cork na zakupy, a ja tu tyram – przygadała jej Katie.

– Dziewczynki, proszę! – zainterweniowała mama. Nora i Katie piorunowały się wzrokiem. – Przecież coś wymyślimy.

– Przynajmniej Bill chodzi ze mną do szkoły – wtrąciła Merry. – I będę robić śniadania, nim wyjdę.

– Ale trzeba jeszcze zajmować się Patem, jest pranie, zmywanie i sprzątanie, i świniaki! Kto oporządzi chlew? – Katie miała oczy pełne łez.

– Nie musimy brać poważnie każdego słowa doktora – oświadczyła mama. – Mogę odpoczywać, kiedy Merry z Billem wrócą ze szkoły.

– Mamusiu, przecież trzeba słuchać lekarza. Prawda, Katie? – Merry popatrzyła błagalnie na siostrę.

– Tak – przyznała niechętnie Katie. – Ale ty, Nora, musisz pomagać, jak jesteś w domu.

– Mówisz, że teraz nie pomagam? Nie kłam, Katie O’Reilly…

– Nie…

– Przestańcie! – krzyknęła Merry, zanim znów zaczęły się kłócić. – Dziecko urodzi się już za kilka tygodni, a ja będę miała niedługo ferie zimowe. Pomogę we wszystkim, w czym potrafię, słowo.

– Nie chcę, żebyś zajmowała się domem, zamiast się uczyć – zaprotestowała stanowczo matka. – Masz lekcje do odrabiania. Poproszę Ellen, żeby wpadała codziennie nam pomóc.

– Och, mamo, ona będzie przynosić tu swojego malucha i wtedy już zrobi się tu prawdziwy dom wariatów – jęknęła Nora.

– Przestańcie! – rzuciła matka i Merry dostrzegła w jej oczach łzy. – Lepiej niech któraś rozłoży talerze i nakryje do podwieczorku, dobrze?

Tego wieczoru Merry i Katie rozmawiały w swoim pokoju o sytuacji.

– Pięknie, mama mówi, że znajdzie sposób, ale po pierwsze, nie może chodzić do ojca O’Briena w poniedziałki – powiedziała Merry. – To duży stary dom, a pani Cavanagh okropnie się złości, jeśli mama nie wysprząta wszystkiego na błysk. Stale narzeka, że z mamy marny pożytek.

– O, nią się nie przejmuj. Wiadomo, co to za jędza. Kiedyś to jej zimne serce zamieni ją w kamień. Ta kobieta skończy w piekle.

– Może ja mogłabym sprzątać na plebanii – myślała głośno Merry. – Jeden dzień nieobecności w szkole to nic takiego. Nasz John w moim wieku rzucił naukę, żeby pomagać tacie w gospodarstwie.

– Ale on się urodził na farmera. Wszyscy wiedzą, że ty jesteś najbystrzejsza w tych stronach. I jak bardzo lubisz się uczyć. Ojciec O’Brien nie będzie chciał o tym słyszeć.

Merry westchnęła ciężko i wyłączyła lampkę na malutkim drewnianym stoliku, który tata zrobił im na Gwiazdkę.

– Merry? – odezwała się jej siostra w ciemności.

– Tak?

– Czy ty… sądzisz, że tata jest pijakiem?

– Dlaczego pytasz?

– Bo słyszałam, jak Seamus O’Hanlon śmiał się, że tata za bardzo kocha butelkę. Wiesz, często to John wstaje rano i idzie doić krowy. I to on prawie codziennie rozwozi wozem bańki z mlekiem, bo tata dalej śpi na dole.

Merry leżała, zastanawiając się, jak to jest, że Katie zawsze mówi na głos to, o czym ona ledwie ma śmiałość pomyśleć. Oczywiście zauważyła to samo, ale co mogła zrobić?

Odpowiedź była jasna – nic.

*

Przez następne dwa miesiące Merry i Katie dwoiły się i troiły, żeby wyręczać mamę. Podzieliły między siebie poranne obowiązki, starały się nakarmić wszystkich, zanim Merry wychodziła z Billem do szkoły. Nora po pracy we dworze miała zajmować się Patem, ale – jak to ona – stale gdzieś znikała, kiedy była najbardziej potrzebna.

– Podejrzewam, że w drodze powrotnej do domu spotyka się z jednym chłopakiem – powiedziała Katie. – Charlie Doonan mieszka niedaleko dworu, a ona zawsze czuła do niego miętę.

Mama siadywała w fotelu przy kuchence i uczyła młodsze córki gotować zupy i dusić warzywa z własnych upraw. Merry przysięgła sobie, że jak dorośnie, nigdy już nie będzie gotować rzepy. Siostry musiały też wprawić się w skręcaniu szyj kurczakom, co było okropne, bo przecież karmiły te ptaki codziennie rano i wołały je wszystkie po imieniu. Choć mama uczyła je też, jak piec ciasto i słodkie bułeczki, Merry straciła nadzieję, bo wszystkie jej dzieła wychodziły z pieca nie takie jak trzeba. Zostawiła więc pieczenie Katie, bo ona była w tym o wiele lepsza.

Mama upierała się schodzić na dół o wiele częściej, niż to było konieczne, żeby doglądać ich pracy.

– Jestem waszą mamą, dziewczynki, i nie jestem chora, tylko przy nadziei – mówiła, kiedy ją łajały.

Ellen przejęła tymczasowo sprzątanie na plebanii, żeby mama mogła wrócić tam, kiedy urodzi dziecko.

– Potrzebuję tej pracy – powiedziała pewnego wieczoru, kiedy we trójkę siedziały przed kominkiem w Nowym Pokoju, robiąc na drutach buciki i czapeczki dla dzidziusia. – Dzięki niej zaoszczędziłam trochę i mogłam kupić wełnę, żeby to małe nam nie marzło.

Zbliżały się święta – dziecko miało przyjść na świat koło Wigilii – i Merry okropnie brakowało chodzenia z mamą do domu księdza, gdzie mogła posiedzieć w cieple przy kominku z Ambrose’em, rozmawiać z nim i słuchać, jak jej coś czyta. Książki, które jej podarował, zostały w gabinecie ojca O’Briena, a z tego, co było w szkole, przeczytała już wszystko. Zresztą to były głównie książeczki dla maluchów.

Proszę, urodź się wreszcie, błagała w duchu, zwlekając się z łóżka pewnego deszczowego ranka, żeby zejść na dół i ugotować zupkę. Kiedy ją nastawiła, przeszła przez korytarz, by zajrzeć do Nowego Pokoju. Odkąd mamusia była w ciąży, tata znów sypiał na dole, bo teraz miał tu kanapę, na której mógł się wyciągnąć. I oczywiście był tu teraz – leżał w buciorach, przeraźliwie chrapiąc, a cały pokój śmierdział whiskey. Wcześniej Merry słyszała, jak wstaje John i idzie doić krowy. A potem rozległ się stukot kopyt osiołka, kiedy brat ruszał wozem z pełnymi bańkami do mleczarni.

– Tatusiu? – szepnęła, ale ojciec nie zareagował. – Tato! Nie wstajesz? – spytała głośniej. – John już pojechał z mlekiem.

Ojciec poruszył się, ale spał dalej. Merry westchnęła i przewróciła oczami. Zamykając za sobą drzwi, myślała o tym, jak to dobrze, że przynajmniej John jest twardym i pracowitym chłopakiem i nigdy nie narzeka na nadmiar zwalającej się na niego roboty. W rodzinie nie mówiło się o słabości ojca do whiskey, ale Merry dbała, żeby brat codziennie rano dostawał dodatkową łyżkę cukru w zupce. Musiało być mu ciężko.

Do kuchni weszła Katie, a tuż za nią Pat i Bill.

– Pat, jak tylko się obudzi, zaraz wali w bębenek, który podarowała mu na urodziny Ellen – poskarżyła się siostra, ziewając szeroko. Wyjrzała przez okno. – Czy to w ogóle przypomina święta?

– Będzie lepiej – rzuciła Merry. – Niech tylko dziecko się urodzi.

– Czemu musi wybierać się na świat akurat w Wigilię?

– Może to nowy Jezus. – Merry zachichotała. – Będzie u nas jak w Betlejem. Zarobimy miliony na pielgrzymach, którzy ściągną tu zobaczyć miejsce, gdzie się narodził.

– Przecież to ma się stać w szpitalu Bon Secours – zauważyła przytomnie Katie.

– Matko Święta, nie chciałabym, żeby moje dziecko przyjmowały zakonnice!

– Tam są też lekarze. I tak będzie dla mamy bezpieczniej.

– A skoro mówimy o Wigilii, to dodawałaś codziennie po odrobinie whiskey do świątecznego ciasta? – spytała Merry.

– Chciałam, ale ile razy poszłam po butelkę, była pusta. Gdzie on teraz jest?

– Tata? Śpi w Nowym Pokoju. Chyba trzeba mówić, że to jego sypialnia.

– Nie mogłaś go obudzić? Już po siódmej – zauważyła Katie.

– Próbowałam, ale śpi twardo. – Merry wzruszyła ramionami. – Przyjdzie, jak zacznie mu burczeć w brzuchu.

– Powinien od rana pracować z Johnem. To syn ma mu pomagać, a nie odwrotnie. Tak jak Nora powinna pomagać nam.

– Wiem, ale na pewno wszystko wróci do normy, kiedy urodzi się dziecko, zobaczysz.

– Jeśli coś nie pójdzie nie tak… – mruknęła Katie z ponurą miną, nalewając zupkę do miski. – Zaniosę to mamie i pozbieram rzeczy do prania z pokoju chłopaków. Powinnaś zobaczyć ten chlew. Co za bałaganiarze! Norę też pogonię! – zawołała, wychodząc z kuchni.

Merry jeszcze raz zamieszała zupkę i pomyślała, że siostra znów trafiła w sedno. Brakowało świątecznego nastroju. Wszyscy w domu z zapartym tchem czekali, żeby dziecko urodziło się bezpiecznie.

*

Został już tylko tydzień do Wigilii. Merry wpuściła doktora Townsenda.

– Dobry wieczór – powiedział, zdejmując kapelusz. – Przyszedłem zobaczyć twoją matkę. Jak się czuje?

– No… – Merry bała się go, choć był bardzo miły, a ojciec O’Brien mówił, że można mu ufać. – Mama na nic się nie skarży, panie doktorze, choć mówiła, że trochę boli ją głowa i puchną jej nogi w kostkach. Ale to pewnie tylko dlatego, że dziecko jest coraz cięższe. Napije się pan herbaty? Mogę też zaproponować bakaliową babeczkę. Siostra upiekła je rano.

– Bardzo chętnie, dziękuję, Katie. Na razie pójdę na górę do matki. Za chwilę wracam.

Nie prostowała, że ma inaczej na imię. Miło, że starał się je pamiętać, a przez to, że pomylił ją z siostrą, wydał się trochę bardziej ludzki.

Dziesięć minut później, kiedy wyjmowała z piecyka podgrzane ciastko, a herbata była już zaparzona, lekarz wrócił do kuchni.

– Proszę bardzo, panie doktorze – powiedziała, wskazując na filiżankę i talerzyk. Mama kazała im podawać mu herbatę w jednej z dwóch porcelanowych filiżanek, które mieli. – Proszę usiąść.

– Dziękuję, Katie. Jest tu gdzieś tata?

– Chyba w oborze – odparła, nalewając herbaty.

– Dobrze. Napiję się, a ty mogłabyś w tym czasie po niego pobiec? Muszę z nim pomówić.

– Już idę. Czy z mamą coś nie tak?

– Nic takiego, z czym nie moglibyśmy sobie poradzić. Nie martw się. No idź już, proszę.

Kilka minut później Merry wróciła z tatą i Johnem; za nimi przydreptali Pat i Bill. Z komórki przybiegła Katie, a Nora właśnie wróciła z pracy. Merry ucieszyła się, że nie jest zbyt późno i tata nie wybrał się jeszcze jak co dzień do pubu.

– Co się dzieje, panie doktorze? – zapytał i choć przestraszyła się, widząc w jego oczach niepokój, to jednocześnie ją to uspokoiło, bo znaczyło, że nie jest pijany. Podała mu kubek herbaty, a potem ponalewała pozostałym.

– Proszę się nie denerwować, panie O’Reilly. Jak mówiłem pana córce, to nic, z czym nie umielibyśmy sobie poradzić. A przy okazji, Katie – zwrócił się do Merry – miałaś rację, wspominając o spuchniętych kostkach matki. To obrzęk typowy dla wielu kobiet tuż przed porodem. Biorąc jednak pod uwagę, że pani O’Reilly cierpi również na bóle głowy i przy poprzednim porodzie miała problemy, chciałbym już teraz przewieźć ją do szpitala, żeby ją obserwować do rozwiązania. Jeśli wyraża pan zgodę, podjadę do ojca O’Briena, by skorzystać z telefonu, i powiadomię szpital, że będziemy mieli na oddziale panią O’Reilly.

Znów obrócił się do Merry.

– Może skoczyłabyś na górę i spakowała rzeczy, które mogą być mamie potrzebne, jak koszula nocna, kapcie i szlafrok? I coś dla maleństwa. Domyślam się, że nie macie transportu?

– Nie, panie doktorze, tylko osła i wóz… – odparł ojciec.

– To wrócę za godzinę i zawiozę żonę do Cork. Do zobaczenia.

Gdy lekarz wyszedł, w kuchni zapadła cisza.

– Biegnę na górę spakować mamie rzeczy – odezwała się po chwili Merry.

Sięgając do klamki, rzuciła okiem na ojca. Wydawał się przerażony, bo wszyscy w tych stronach wiedzieli, że jak się trafia do szpitala, to już się stamtąd żywym nie wychodzi.

Daj spokój, dawno wiedziałaś, że mamusia ma tam rodzić, pomyślała. Zabierają ją tylko trochę wcześniej, to wszystko.

Zapukała lekko do drzwi, nim weszła. Mama podciągnęła się i siedziała po swojej stronie łóżka, obejmując wielki brzuch. Była śmiertelnie blada. Na czoło wystąpiły jej kropelki potu.

– Przyszłam pomóc ci się spakować do szpitala.

– Dziękuję, Merry. Koszula na zmianę jest w tej szafce, tam, a… – Pokazywała córce, skąd pozbierać potrzebne rzeczy.

– Byłaś już kiedyś w szpitalu, mamo?

– Nie, ale raz pojechaliśmy z tatą do Cork. To duże miasto.

Merry pomyślała, że mama wygląda jak przestraszona mała dziewczynka.

Kiedy torba dla niej i dziecka była już spakowana i Merry pomogła mamie ubrać się w jedną z luźnych sukienek, usiadły obok siebie na łóżku. Córka wzięła matkę za rękę.

– To dobrze, że się tobą zaopiekują, mamusiu.

– Co te kobiety z wielkiego miasta sobie o mnie pomyślą? – Maggie przesunęła dłonią po starej ciążowej sukience.

– Nieważne. Liczy się tylko to, żeby tobie i dziecku nic się nie stało. Ojciec O’Brien mówi, że to bardzo dobry szpital.

Matka ujęła głowę Merry w dłonie i pocałowała ją we włosy.

– Dobra z ciebie córeczka. Cokolwiek ze mną będzie, musisz zawsze słuchać ojca O’Briena i pana Listera. Oni ci pomogą. Wiem to na pewno.

– Tak, mamusiu. Ale przecież niedługo wrócisz do domu.

Maggie przytuliła córkę i ściskała ją mocno, jakby nie potrafiła się od niej oderwać.

– Pamiętaj, idź za marzeniami, dobrze? Jesteś wyjątkowa, Merry, i nigdy o tym nie zapominaj. Obiecujesz?

– Obiecuję.

To była ostatnia rozmowa Merry z ukochaną matką.

32

Był przenikliwie zimny styczniowy dzień, kiedy Maggie O’Reilly chowano z jej nowo narodzonym dzieckiem na cmentarzu przykościelnym w Timoleague. Ojciec O’Brien odprawił mszę. Merry trzymała na kolanach Pata. Odrętwiali z żalu bracia i siostry siedzieli ciasno jedno obok drugiego. Pat jeszcze nie rozumiał, że mama odeszła na zawsze, a reszta rodziny nie była w stanie wytłumaczyć pięciolatkowi, co się stało.

Merry ulżyło, kiedy w domu, gdzie zeszli się potem sąsiedzi, Nora przejęła Pata i zaniosła go na górę. Ale dalej było słychać, jak brat rozpaczliwie krzyczy „Gdzie mama?!”.

– Nie wytrzymam już tych wrzasków – szepnęła Katie, wykładając kolejną porcję ciastek dla żałobników. – Co my teraz zrobimy, Merry? Co się stanie z naszą rodziną?

– Nie wiem. – Merry bezwiednie drapała szyję pod stójką czarnej żałobnej sukienki.

Wstrząśnięta tragedią, nie mogła zebrać myśli.

– Widziałaś, ile ludzi było w kościele? – spytała Katie. – Niektórych nigdy dotąd nie spotkałam. Kim był ten stary mężczyzna z laską? I ta sroga dama, która szła z nim pod ramię? Czy mama ich znała?

– Katie O’Reilly, ciszej, proszę – syknęła Ellen, podchodząc do nich z tyłu, ze swoją dwuletnią córeczką na rękach, którą nazwała po babci Maggie. – Myślę, że to była matka mamy – szepnęła.

– Czyli nasza babka? – spytała zszokowana Katie.

– Pamiętam, że widziałam ją raz na ulicy w Timoleague, jak kiedyś byłam tam z mamą – powiedziała Ellen. – Mama spojrzała na nią i gdy ta kobieta już miała ją minąć, zawołała do niej „Dzień dobry, mamo!”. Ale ona nie odpowiedziała, tylko poszła dalej.

– Nie przywitała się z własną córką? – Merry dech zaparło ze zdumienia. – Dlaczego?

– Nie mam pojęcia. – Ellen wzruszyła ramionami. – Za to przynajmniej przyszła na pogrzeb córki – dodała ze złością, a potem odwróciła się, żeby nalać do szklaneczek gościom.

Merry stała, jakby ją zamurowało. Nie była w stanie pytać o nic więcej. Miała wrażenie, że w pełnym ludzi domu panuje straszna duchota. Zeszli się wszyscy znajomi i sąsiedzi, ale Bobby uprzedził ją, że nie przyjdzie. Złapał ją przy moście Inchy poprzedniego dnia, kiedy wracała z zakupami z Timoleague.

– Przykro mi z powodu twojej mamy, Merry. Chciałem ci powiedzieć, że moja mama kazała jutro mnie i siostrze zostać w domu. Pewnie od śmierci taty nie chce już chodzić na żadne pogrzeby. To nie z braku szacunku dla twojej mamy czy twoich bliskich.

Skinęła głową, bliska łez po raz nie wiadomo już który od czasu, kiedy przyszedł do nich doktor Townsend z ojcem O’Brienem ze straszną nowiną.

– Nie szkodzi, Bobby. Miło z twojej strony, że mi to mówisz.

– Możliwe, że to ma jakiś związek z naszymi rodzinami. Z czymś, co zdarzyło się dawno temu, ale nie wiem, co to było. Do zobaczenia.

A potem uściskał Merry, obejmując ją okropnie mocno w pasie.

Teraz miała wrażenie, że zemdleje z braku powietrza. Musiała wyrwać się z tłumu, który krążył po Nowym Pokoju i kuchni. Słyszała porykiwanie krów z obory. Niby wszystko było jak zwykle, a przecież nie było. I już nigdy nie będzie, bo mama tu nie wróci.

*

– Dobry Boże, co za paskudny dzień – mruknął Ambrose, wyglądając przez okno na niebo nabrzmiałe ciężkimi, szarymi chmurami. Jak większość ludzi z północy Europy nie znosił stycznia. Powrót do szkoły po feriach był dla niego w dzieciństwie przeżyciem traumatycznym. Nic dobrego go nie czekało. Pogoda była okropna, dokładnie jak teraz. Znów miał grać w rugby po kolana w błocie, szykując się na atak któregoś z większych od niego chłopaków, co przy jego niskim wzroście oznaczało niemal wszystkich na boisku.

A teraz, po tylu latach, miał nowe powody, by czuć się fatalnie, bezradny jak tego dnia.

– I co teraz? – zapytał, siadając i patrząc na Jamesa, który zajmował miejsce naprzeciwko niego przy kominku w swoim gabinecie.

Minął tydzień od pogrzebu Maggie O’Reilly, na który Ambrose bardzo chciał pójść, ale przyjaciel powiedział, że obecność kogoś obcego może wydać się dziwna tutejszym mieszkańcom.

– Niestety, wątpię, żebyśmy mogli wiele zrobić – odparł James.

– Rodzina na pewno jest zdruzgotana.

– Jak mogłoby być inaczej? To na Maggie wszystko się u nich trzymało. Zwłaszcza odkąd John O’Reilly zaczął topić smutki w whiskey.

– Jak on sobie teraz daje radę?

– Próbowałem porozmawiać z nim po pogrzebie, ale nie mówił wiele.

– Czy Mary zdaje sobie sprawę, co to dla niej oznacza? – spytał Ambrose.

– O tak, wszystkie córki wiedzą, że czeka je ciężka praca.

– A co z jej szkołą, James?

– Obawiam się, że w tych stronach edukacja nie jest ważniejsza od opieki nad dwójką małych braci, nie mówiąc już o karmieniu kurczaków, praniu, zakupach, gotowaniu, oporządzaniu krów i pomaganiu przy zbiorach.

– Ale… przecież nauka dzieci jest obowiązkowa.

– Tylko do szkoły podstawowej, nim kończą jedenaście lat, a Mary jest już w tym wieku. W rolniczych rejonach nauczycieli nie dziwią częste nieobecności starszych uczniów.

– Mówisz więc, że edukacja Mary może się skończyć za pół roku, na podstawówce? – Zmartwiony Ambrose pokręcił głową. – Żeby taka bystra, spragniona wiedzy dziewczynka miała być sprowadzona do roli służącej rodziny, piec ciasta i prać brudy… to zupełne nieporozumienie! Ja na to nie pozwolę!

– Masz rację, zgadzam się z tobą, ale nie wiem, jak można tego uniknąć – powiedział James.

– W pewnym sensie jestem jej ojcem chrzestnym i czuję, że powinienem jej bronić, dbać o jej wykształcenie. Rozumiesz?

– Tak, oczywiście…

– Wiesz, że mam fundusze, żeby pomóc. Masz jakiś pomysł, jak mógłbym to załatwić?

– Obawiam się, że cokolwiek dałbyś teraz jej ojcu, zostanie spożytkowane na jeden cel i nie skorzysta na tym ani Merry, ani reszta rodziny.

– A może zabiorę ją ze sobą do Dublina i tam poślę do szkoły? Przecież pan O’Reilly nie miałby powodu narzekać. W domu będzie o jedną buzię mniej do wykarmienia…

James odetchnął głęboko, żeby się uspokoić i zebrać myśli, zanim coś powie. Przez lata znajomości często się nie zgadzali, ale powody ich sporów dotyczyły polityki lub religii – nie jedenastoletniego dziecka czy rodziny z jego parafii.

– Ambrose, nie przyszło ci przypadkiem do głowy, że John O’Reilly może naprawdę kochać córkę? I że kochają ją też bracia i siostry? A przede wszystkim, że ona ich kocha? Bardzo boleje po stracie matki. Z tego, co widziałem, Nora, najstarsza z sióstr w domu, jest egocentryczną młodą damą, która potrafi wymigać się od pracy. Przez to cały ciężar prowadzenia domu i opieki nad młodszymi braćmi spada na Katie i Merry. Czy to byłoby w porządku wobec Katie zabierać stąd jej siostrę? Ja też bardzo ją kocham, ale muszę mieć wzgląd i na resztę rodziny.

– Nie ma jakiejś krewnej, która mogłaby pomóc? John O’Reilly na pewno ma dużą rodzinę. W Irlandii wszyscy mają, szczególnie w tych okolicach.

– Są krewni z obu stron, ale… oni nie utrzymują ze sobą kontaktów. To długa historia i jak większość tutejszych spraw, ma źródło w wydarzeniach sprzed wielu lat. – James westchnął. – Pracując tu, przekonałem się, że stare rany nigdy się nie goją. W końcu to tutaj żył i zginął Michael Collins.

– Rozumiem… A przyjaciele, sąsiedzi?

– Nie możemy obciążać przyjaciół i sąsiadów czyjąś trudną sytuacją. Tu każdy ma dość własnych kłopotów.

Ambrose łyknął whiskey.

– Zastanawiam się, kiedy Irlandia przestanie patrzeć wstecz i zacznie widzieć przyszłość.

– Obawiam się, że potrwa to jeszcze trochę. W rodzinach, przy palenisku, opowiada się młodym historie dziadków, bohaterów wojny o niepodległość. W ten sposób często sieje się nienawiść, która przechodzi z pokolenia na pokolenie.

– To wszystko nie rozwiązuje jednak problemu, co zrobić z Mary – powiedział Ambrose.

– Na razie musisz pogodzić się z tym, że nie możesz nic zrobić. Merry jest w żałobie. Potrzebuje wokół siebie najbliższych, a oni jej.

– Ale jeśli ona teraz przerwie naukę, przekreśli swoje szanse na wyższe wykształcenie, które, według mnie, jest jak najbardziej w zasięgu jej możliwości. To by odmieniło jej życie, James.

Ksiądz wyciągnął rękę i położył na dłoni przyjaciela.

– Zaufaj mi. Na razie daj temu spokój.

Rozległo się pukanie do drzwi. Natychmiast się otworzyły i pojawiła się w nich pani Cavanagh. James szybko cofnął dłoń.

Po chwili gospodyni oderwała wzrok od ręki księdza i jej świdrujące spojrzenie powędrowało do jego twarzy.

– Proszę wybaczyć, jeśli przeszkadzam, ale zastanawiałam się, o której mam podać podwieczorek.

– Pan Lister wyjeżdża z powrotem do Dublina za jakieś dwadzieścia minut. Ja mogę sobie później sam zrobić kanapkę – odparł James.

– Świetnie – powiedziała. – To ja już idę. Wkrótce będziemy mieli kogoś, kto na stałe zastąpi panią O’Reilly. Moim zdaniem, na Ellen O’Reilly nie można polegać, a ja muszę mieć ten jeden dzień wolnego w tygodniu. Dobranoc, ojcze. – Skinęła głową, a w kierunku Ambrose’a dorzuciła: – Panie Lister.

Drzwi trzasnęły, zamykając się za nią.

– Ta kobieta zawsze przypomina mi panią Danvers z Rebeki Daphne du Maurier. – Ambrose westchnął. – A ty masz rację, przyjacielu, muszę już jechać. – Wstał. – Zadzwonisz do mnie, kiedy tylko przyjdzie ci coś do głowy w sprawie Mary?

– Oczywiście. Staraj się nie zamartwiać. Nie pozwolę, żeby talent twojej ukochanej dziewczynki się zmarnował – zapewnił go James i poszedł za przyjacielem, by odprowadzić go do drzwi. – Niech Bóg ma cię w opiece do naszego następnego spotkania.

– A ty miej w opiece Mary – mruknął pod nosem Ambrose, wsiadając do swojego garbusa, gotów ruszać przez tonące w deszczu hrabstwo Cork do Dublina.

*

James odłożył rozmowę, którą musiał przeprowadzić z Johnem O’Reillym, o kolejne dwa miesiące. W tym czasie naradzał się z panną Lucey. Nauczycielce też bardzo zależało, by jej prymuska nadal się rozwijała.

– To bardzo uzdolniona dziewczynka, ojcze – powiedziała Geraldine Lucey, kiedy James siedział w jej saloniku do przyjmowania rodziców, jedząc coś, co uznał – a miał dogłębną znajomość tematu – za doskonałe ciasto drożdżowe upieczone przez matkę panny Lucey. Teraz rozumiał, dlaczego wszyscy doświadczeni duszpasterze mają nadwagę. – Nadal przychodzi do szkoły ze swoim braciszkiem Billem, ale wygląda upiornie. Podejrzewam, że bierze na siebie dodatkowe obowiązki w domu, bo zaniedbała odrabianie lekcji. Na razie to nie szkodzi, ojcze… i tak wyprzedza innych uczniów… Ale jeśli odejdzie ze szkoły w czerwcu, żeby pomagać w gospodarstwie, cały jej potencjał zostanie zmarnowany.

– To by była wielka strata – przyznał James.

Geraldine pokręciła głową i westchnęła nerwowo.

– Rozumiem, jak tu jest, ale… to przecież tysiąc dziewięćset sześćdziesiąty pierwszy rok, ojcze! Czas idzie naprzód. Powinien ksiądz zobaczyć zdjęcia w czasopismach… co dziś dziewczyny noszą w Londynie, a nawet Dublinie! Spodnie, spódnice odsłaniające kolana! Nadchodzi prawdziwa emancypacja, a ja wierzę, że Merry O’Reilly ma w sobie zadatki na świetną nauczycielkę, może nawet więcej. Ale jej umysł potrzebuje bodźców, musi się rozwijać.

– Zgadzam się w pełni, panno Lucey, emancypacja nie dotarła jednak jeszcze na południowy zachód Irlandii. Mimo to chciałbym pomóc, na ile to możliwe.

– Jak? Merry przeczytała już wszystkie książki ze szkolnej biblioteki…

– Chętnie wypożyczę pani jakieś pozycje ze swojej. Mam Opowieści Szekspira Lamba, coś z Austen i sióstr Brontë. A co by pani powiedziała na zapoznanie Merry ze współczesną poezją? Na przykład z Eliotem?

– Sądzę, że jest na to gotowa, a ja oczywiście zadbam, żeby książki się nie zniszczyły. Zamknę je w swoim gabinecie, kiedy Merry je przeczyta.

– Zależałoby mi, żeby były dostępne dla wszystkich uczniów z jej klasy.

– Rozumiem, ojcze, ale żaden z moich jedenastolatków nie będzie chętny. Większość z nich nadal ma kłopot ze złożeniem słów w zdania. Poza jednym chłopcem. Bobby Noiro jest inteligentny i błyskotliwy, ale cóż to za trudny charakter… – Panna Lucey westchnęła ciężko.

– Jak pani wie, pochodzi z trudnej rodziny. W każdym razie, co do tych książek… nic złego się nie stanie, jeśli przynajmniej zaproponuje je pani również innym dzieciom. – James uśmiechnął się do nauczycielki. – A teraz muszę iść, ale jestem bardzo wdzięczny za pani wsparcie i dyskrecję w tej sprawie.

Wsiadł na rower i odjechał spod pomalowanego na ładny wesoły kolor domu, stojącego w połowie wzgórza na jednej z krętych uliczek Timoleague. Patrząc na strome zbocze i swój wydatny brzuszek, pedałował wytrwale pod górę, wracając na plebanię.

*

Kiedy Ambrose przyjechał jak co miesiąc do księdza, przywiózł ze sobą przeróżne książki pomocne przy dalszej edukacji Merry.

– Ona musi uczyć się o otaczającym ją świecie – powiedział, kiedy kładł ostatni z oprawionych w skórę tomów na biurku przyjaciela. – To Britannica dla młodszych czytelników, wydana w zeszłym roku. Przeznaczona dla dzieci w wieku od siedmiu do czternastu lat. Opracowana na podstawie encyklopedii dla dorosłych. Zamówiłem ją w księgarni Hatchards w Londynie. Hasła obejmują większość dziedzin i pomogą Mary zaspokoić ciekawość.

James przyjrzał się tytułowi i uśmiechnął się trochę kpiąco do Ambrose’a.

– Nie jestem pewien, czy nazwa Britannica zostanie dobrze przyjęta w tych stronach.

– O Boże, James, to najbardziej skrótowe kompendium wiedzy, jakie jest dostępne w języku angielskim! Chyba nie ma sensu przejmować się jego narodowością? Irlandczycy mają już swoją republikę, a jednak nadal mówią w tym języku!

– Zostawię ten problem pannie Lucey. Pewnie będzie mogła trzymać te księgi w swoim gabinecie w szkole, a dzieci będą sobie do nich zaglądać, kiedy zechcą.

– Zróbcie z panną Lucey tak, jak uznacie za stosowne. A teraz powiedz: jak się ma Mary?

– Rozpacza po śmierci matki, jak reszta rodziny. Ostatnim razem, kiedy spotkałem ją w szkole, powiedziała, że tylko dzięki bliskim jakoś daje radę. Na szczęście jej starsza siostra Nora jest znów na stałe w gospodarstwie, bo sezon łowiecki się skończył i w kuchniach dworu Argideen nie jest już potrzebna. I… słyszałem coś, co może okazać się przydatne. Bridget O’Mahoney, koleżanka z klasy Merry, zostanie we wrześniu wysłana do szkoły z internatem w Dublinie. Jej matka pochodzi stamtąd i sama uczyła się w tej szkole. Rodzina jest zamożna i chce zapewnić Bridget najlepszą edukację, jaką można kupić za pieniądze.

– No i?… – Ambrose usiadł i popatrzył wyczekująco na przyjaciela.

– Opłaty są wygórowane, ale szkoła oferuje stypendia dla zdolnych dziewczynek z katolickich ubogich środowisk. – James spojrzał na Ambrose’a. – Co myślisz?

– Sądzę… że chyba rozwiązałeś problem. Jesteś genialny!

– Nie przesadzaj. Po pierwsze, Mary musiałaby wygrać konkurs na takie stypendium. Poza tym sama musiałaby chcieć tam jechać. I jest jeszcze kwestia, co powie jej ojciec, choć fakt, że do tej szkoły wybiera się Bridget, będzie zdecydowanie działał na naszą korzyść. O’Mahoneyowie cieszą się w okolicy powszechnym szacunkiem.

– Jak mówiłem, jesteś geniuszem. To co robimy teraz?

*

Tydzień później James wybrał się ze swoją zwyczajową wizytą do szkoły. Na koniec wezwał Merry do gabinetu panny Lucey. Dziewczynka wyglądała na przemęczoną, schudła, a jej niebieskie oczy wydawały się jeszcze większe na wymizerowanej bladej twarzy.

Ksiądz wyjaśnił jej pomysł i obserwował jej reakcję.

– I co myślisz, Merry?

– Sądzę, że nie ma co się nad tym zastanawiać, bo nie jestem tak zdolna, żeby wygrać w jakimś konkursie. Zwłaszcza z dziewczynkami z Dublina. Na pewno są o wiele mądrzejsze ode mnie, ojcze.

– Panna Lucey, pan Lister i ja uważamy, że stać cię na to, żeby spróbować. To będzie jak klasówka u panny Lucey. A już ona zadba, żebyś się odpowiednio przygotowała.

– Ale nawet gdybym wygrała ten konkurs na stypendium, nie chciałabym zostawiać tu całej rodziny, ojcze. Muszę pomagać w gospodarstwie. A Dublin jest bardzo daleko.

– Mieszka tam, jak wiesz, pan Lister. Ja też dawniej tam mieszkałem. To piękne miasto. I pamiętaj, że do tej szkoły pojedzie Bridget O’Mahoney.

– Tak, ale…

– Słucham?

– Nic, ojcze.

James patrzył, jak dziewczynka przygryza wargę, i oczywiście wiedział, że Merry nie chce mówić nic złego o koleżance.

– Proponowałbym, żebyś spróbowała zdobyć stypendium. Skoro uważasz, że i tak się nie uda, to co masz do stracenia?

– Pewnie nic… – szepnęła. – Ale jeśli Bridget dowie się, że sobie nie poradziłam, będzie się ze mnie wyśmiewać, bo ona i tak pojedzie.

– A czemu by nie trzymać tego wszystkiego na razie w tajemnicy? Jeśli nie zdobędziesz stypendium, nikt nie będzie o tym wiedzieć. – James zdał sobie sprawę, że nieco wykracza poza to, co mógłby doradzać jako ksiądz, ale… siła wyższa, skoro trzeba, to trzeba.

– Dobrze, ojcze. Tak będzie lepiej. Dziękuję.

*

Ambrose dyskretnie pomógł pannie Lucey zgromadzić to, co powinna przestudiować Merry, i nauczycielka mogła wkrótce ukierunkować odpowiednio prace swojej prymuski.

Merry jeszcze nigdy nie była tak bardzo zmęczona. Po lekcjach zabierała do domu książki, żeby się uczyć, kiedy upora się z codziennymi obowiązkami.

– Dlaczego twoja torba jest taka ciężka? – zapytał Bobby w pewne deszczowe popołudnie, kiedy mu ją na chwilę oddała, przechodząc przez płot. – Dźwigasz w niej amunicję czy co?

– Czasami gadasz straszne głupstwa – powiedziała. Pomogła pokonać płot również Helen i Billowi i wyrywała torbę Bobby’emu. – Kogo miałabym chcieć zabić?

– Może tego angielskiego doktorka, który posłał twoją mamę do szpitala na śmierć?

– Próbował ją ratować, nie zabrał jej tam, żeby umarła! Zamknij się i przestań pleść bzdury!

– Możesz uważać to za bzdury, ale ja czytałem pamiętnik babci, pisany podczas wojny o niepodległość, i…

– Powiedziałam: dość tego gadania o wojnach! Chodź, Bill. – Złapała braciszka za rękę i pociągnęła go przez pole.

– Do zobaczenia jutro, Merry! – zawołał Bobby, a Helen uniosła malutką dłoń, żeby pomachać.

Merry nie zawracała sobie głowy, by odpowiedzieć.

*

Nadszedł dzień egzaminu. Merry czekała w gabinecie panny Lucey, żeby przejść test.

– Proszę, Merry – powiedziała nauczycielka, wchodząc. – Gorąca herbata z cukrem i kruche ciastko upieczone przez moją mamę.

– Dziękuję, panno Lucey.

Merry tak drżała dłoń, że musiała odstawić kubek.

– Napij się spokojnie i zjedz ciastko. Potrzebujesz cukru, żeby ci się lepiej myślało.

Dziewczynka zmówiła szybką modlitwę, nim nadszedł czas, by odwrócić kartkę z pytaniami. Kiedy na nią spojrzała, była zdziwiona, jakie są łatwe w większości. Skończyła odpowiedzi dwadzieścia minut przed czasem.

Weszła panna Lucey.

– Gotowe? – spytała.

Merry skinęła głową i szybko otarła oczy dłońmi.

– I co, bardzo było trudno?

– Nie… to znaczy, myślę, że nie, bo dawno skończyłam i… pewnie musiałam wszystko pomylić albo nie zrozumieć… – Zaszlochała.

– Wątpię, Merry – powiedziała panna Lucey, zabierając kartki z biurka. – Czasami coś okazuje się łatwiejsze, niż sobie wyobrażaliśmy. Otrzyj oczy i zjedz ciastko. Zrobiłaś, co mogłaś, a teraz pozostaje nam tylko czekać i zobaczymy, co będzie.

*

– Coś ty robiła tyle czasu w gabinecie panny Lucey? – zapytał po południu Bobby.

Merry miała gotową odpowiedź.

– Ukradłam gumkę Bridget i musiałam coś pisać za karę.

– Nie wierzę ci – powiedział, czekając, aż ona, Helen i Bill go dogonią.

– Nie obchodzi mnie, w co wierzysz, Bobby Noiro. – Jeszcze nigdy w życiu nie była tak zmęczona jak teraz.

– Znam cię i wiem, kiedy kłamiesz, Merry O’Reilly. Ty i ja jesteśmy tacy sami, dokładnie.

– Nie, Bobby, wcale nie jesteśmy tacy sami.

– Jesteśmy, Merry, zobaczysz. Będziemy się poznawać jeszcze przez długi, długi czas! – krzyknął za nią, kiedy wzięła Billa za rękę i ostatkiem sił ruszyła w kierunku domu, nie oglądając się za siebie.

33

W pogodny marcowy dzień James otworzył drzwi i zobaczył Geraldine Lucey.

– Witam, ojcze, przepraszam, że przeszkadzam, ale mam wieści na temat Merry O’Reilly.

– Świetnie. Proszę wejść.

Poprowadził ją do gabinetu i wskazał jeden ze skórzanych foteli przy kominku.

– Z wyrazu twarzy zgaduję, że wiadomość nie jest dobra – powiedział.

– A jednak, to znaczy Merry zdobyła stypendium, ale…

Jamesa ścisnęło w gardle. Z trudem przełknął ślinę, wiedząc, że byłoby niewłaściwie okazać, jak bardzo przejmuje się losem jednej ze swoich młodych parafianek.

– To wspaniała wiadomość, Geraldine! Cudowna! Wobec tego w czym problem? – zapytał.

– Niestety, choć stypendium pokrywa czesne, nie zapewnia nic ponad to. – Nauczycielka wyciągnęła z torby kopertę. – Mundurek jest finansowany, ale przysłali też długą listę rzeczy, które powinna mieć: kostium gimnastyczny, różne rodzaje butów, kij do hokeja na trawie, koszule nocne, szlafrok, kapcie… Nie mówiąc już o biletach kolejowych do Dublina. Och, ojcze, oboje wiemy, że John O’Reilly ledwie ma z czego wyżywić rodzinę, nie stać go na kupno tego wszystkiego dla Merry!

– Prawda, ale… Proszę dać mi trochę czasu, żebym o tym pomyślał. Może jest sposób na zdobycie potrzebnych pieniędzy.

– Naprawdę? Jaki?

– Proszę mi zaufać i nie mówić jeszcze nic Merry. Lepiej, żeby się nie łudziła nadzieją, jeśli miałoby nic z tego nie wyjść.

– Oczywiście, ojcze. Czy mam zostawić tutaj te papiery? W ciągu czternastu dni trzeba dać odpowiedź, czy Merry skorzysta ze stypendium.

– Tak, dziękuję.

Geraldine wstała i podeszli do drzwi.

– Och, ojcze. Mam wielką nadzieję, że się uda. Merry zasługuje na edukację na najwyższym poziomie.

– Wiem i zrobię, co w mojej mocy, żeby jej to zapewnić.

*

– Ależ oczywiście, że to sfinansuję! Dobry Boże, niepotrzebnie pytasz – powiedział Ambrose tego samego dnia, kiedy James do niego zadzwonił. – To cudownie, że Mary wygrała konkurs na stypendium. Świętujmy jej sukces, zamiast martwić się o drobiazgi.

– Dla ciebie to „drobiazgi”, ale dla ojca Merry i jej rodziny możliwość, że ona stąd wyjedzie, na pewno nie jest błahostką. Muszę znaleźć sposób, by przekonać Johna O’Reilly’ego, że powinien się zgodzić.

– Wiem, James. Wybacz, ale kamień spadł mi z serca. Tak się cieszę. I jak zamierzasz się do tego zabrać?

– Nie jestem jeszcze pewny, ale pomodlę się, jak zawsze, i poproszę o wskazanie mi właściwej drogi.

– Jeśli Bóg zasugeruje, że nowy traktor pomógłby Johnowi ukoić ból po wyjeździe córki, to daj mi znać. – Ambrose się zaśmiał.

*

James modlił się żarliwie, ale nie znalazł jasnych odpowiedzi na swoje pytania. Uznał, że musi działać na wyczucie. W następną niedzielę po mszy zapytał Johna O’Reilly’ego, czy mógłby wpaść do niego wieczorem.

– Szósta mi pasuje, proszę księdza. Mam… coś do załatwienia o siódmej – odparł John. Jego powieki były opuchnięte, a zaczerwienione oczy nie patrzyły zbyt przytomnie. – Coś się stało?

– Nie. W gruncie rzeczy mam bardzo dobrą wiadomość.

– O, to mi się teraz bardzo przyda. Do zobaczenia, ojcze.

James patrzył, jak mężczyzna wolnym krokiem rusza do długiego szeregu grobów rodziny O’Reillych na cmentarzu otaczającym kościół. Jego córki i synowie już klęczeli przy mogile matki i zmarłego przy porodzie maleństwa. Nadal nie było tam jeszcze nagrobka. Na widok dzieci Maggie, które kładły na ziemi bukieciki polnych kwiatów, oczy zaszły mu łzami. Nawet Bill i najmłodszy, Pat, dołożyli po garstce dzikich fiołków na kopczyk, który nie zdążył się jeszcze pokryć trawą.

– Ufam ci, Boże, ale czasami nie rozumiem twoich wyroków – szepnął James i zawrócił do kościoła.

*

– Tak wygląda sytuacja. Pytanie, co o tym sądzisz? Jesteś ojcem Merry i tylko ty możesz podjąć decyzję.

James widział, jak w wyrazie twarzy Johna odbijają się różne emocje. Przez dłuższą chwilę O’Reilly milczał.

– Czy to księdza przyjaciel, Ambrose Lister, zapłaci za wszystko?

– Nie. Merry po prostu zdobyła stypendium. To wielkie osiągnięcie i tylko jej własna zasługa.

Znów zapadła cisza.

– Ja… i Maggie… bardzo ją kochaliśmy. Maggie zawsze mówiła, że Merry jest wyjątkowa. To mądra dziewczynka, ale i dobra, ma w sobie siłę. To ona pocieszała młodsze dzieci i spała z nimi, kiedy płakały za mamą. Nora i Katie może lepiej piorą i gotują, ale to dzięki Merry wszystko nie poszło w rozsypkę, odkąd…

John ukrył twarz w dłoniach.

– Przepraszam księdza… pokochałem Maggie, kiedy tylko pierwszy raz zobaczyłem ją na tańcach w Timoleague. Nasi rodzice byli przeciwni naszemu małżeństwu. Jej matka i ojczym odmówili zgody, ale i tak się pobraliśmy. Rzuciła wszystko, żeby być ze mną, a ja co jej dałem? Życie jak w piekle, ot co! Było jej nie lepiej, niż gdybym trzymał ją w piwnicy na łańcuchu i głodził. A potem… Jezu, proszę księdza, zabiłem ją, wkładając w nią to dziecko, ale myśmy… Maggie i ja… to było coś, co nas łączyło, jedyne, co mieliśmy.

– Masz też siedmioro pięknych dzieci, zrodzonych z miłości – próbował go pocieszyć James. – I za to powinieneś dziękować Bogu.

John uniósł wzrok.

– Nie chcę utracić Merry, ale czy mam prawo ją zatrzymywać?

– Jesteś jej ojcem, więc tak, decyzja należy do ciebie.

– A co mówi pan Lister?

– Że Merry powinna jechać do Dublina. Ale wiesz, dla niego edukacja jest najważniejsza, wykłada na słynnej uczelni. Uważa, że dla Merry to szansa na lepsze życie.

John znów przez dłuższą chwilę milczał.

– No to powinna ją mieć – rzucił w końcu. – Tego chciałaby moja Maggie. Choć chyba serce mi pęknie.

– Będzie przyjeżdżać do domu na ferie i święta. Do tej szkoły wybiera się też Bridget O’Mahoney, więc Merry przynajmniej będzie miała tam koleżankę. Mogłyby jechać razem pociągiem do Dublina. Chcesz jej powiedzieć, czy ja mam to zrobić?

– Niech ksiądz jej powie. Ja nie wiem, co miałbym mówić.

Kiedy James wychodził, zauważył, jak John sięga po stojącą przy fotelu butelkę whiskey. Poczuł żal, że tego uczciwego, dobrego człowieka złamało ciężkie życie, jakie Bóg mu przeznaczył.

Merry i Katie były w kuchni. Nakrywały do podwieczorku, kiedy pojawił się tam ojciec O’Brien i poprosił, żeby Merry wyszła z nim na chwilę na podwórko, bo musi z nią pomówić.

– Zrobiłam coś złego, proszę księdza?

– Nie, nie, Merry, wręcz przeciwnie. Zdobyłaś stypendium.

– Co? – Wpatrywała się w niego, jakby oznajmił, że zaraz ją rozstrzelają.

– Wygrałaś konkurs. Dostaniesz stypendium w szkole z internatem w Dublinie.

– Ale… – Wybuchnęła płaczem.

– Merry, proszę, po co te łzy? To wspaniała wiadomość. Miałaś lepsze wyniki od wielu dziewczynek z innych stron kraju. To znaczy, że jesteś bardzo zdolna.

– Ale… to na pewno jakaś pomyłka! Wiem, że nie dałam rady. To pomyłka, naprawdę!

– Nie. Zobacz, tu jest list.

James patrzył, jak Merry czyta. Wyraz jej twarzy zdradzał zdumienie, a potem znów rozpacz.

– I co myślisz? – zapytał.

– Myślę, że to bardzo miłe, ale przecież nie mogę jechać.

– Dlaczego?

– Bo Nora i Katie, i maluchy mnie tu potrzebują. Nie zostawię rodziny. Co by na to powiedział tata?

– Rozmawiałem z nim i się zgodził. Jest z ciebie bardzo dumny.

– Chce, żebym jechała?

– Tak. Uważa, że to dla ciebie wielka szansa. My z panem Listerem też tak sądzimy.

– Ale Dublin jest tak daleko…

– Rozumiem. Będziesz przyjeżdżać na ferie i święta i… – Urwał, żeby właściwie dobrać słowa. – Merry, świat jest o wiele większy niż hrabstwo Cork, a przed młodymi kobietami otwierają się teraz coraz szersze możliwości. Z porządnym wykształceniem będziesz miała przed sobą wspaniałą przyszłość. Pan Lister zawsze w ciebie wierzył.

– Czy… mogę się zastanowić?

– Oczywiście. Daj mi znać, jak podejmiesz decyzję.

*

Tej nocy, kiedy już leżały z Katie w łóżkach, Merry zdradziła jej, co powiedział jej ksiądz. Spodziewała się, że siostra wpadnie w złość, powie, że przez nią będzie miała więcej pracy, jednak Katie tylko pokiwała głową. Merry była w szoku.

– Tego ci właśnie trzeba – powiedziała spokojnie jej siostra.

– Nie! Muszę zostać, pomagać tobie i Norze opiekować się Patem i Billem, i tatą, i na farmie…

– Najlepiej zrobisz to, jadąc do Dublina i stając się jeszcze mądrzejszą, niż jesteś. Dzięki tobie rodzina się wzbogaci. Merry, dziewczyny w Dublinie prowadzą auta! I tańczą na koncertach rockowych, nie ludowe tańce przy skrzypkach… Może nawet mogłabym kiedyś do ciebie przyjechać i zobaczyć to wszystko na własne oczy? Poradzimy tu sobie bez ciebie. Będziemy strasznie tęsknić, ale nacieszymy się tobą w ferie i święta.

– Och, boję się. Dublin to wielkie miasto i będzie mi was okropnie brakowało.

– Wiem. – Katie przytuliła siostrę. – Ale powiem ci coś, Merry O’Reilly. Kiedy dorosnę, nie będę żyła tak jak my teraz. Mama przez to umarła. Patrz na Ellen. Wyszła za syna farmera, już ma jedno dziecko, a drugie w drodze. Zamieniła jeden ciężki los na drugi, podobnie trudny. Ja nie zamierzam iść w jej ślady. Mnie pomoże uroda, tobie głowa. Używaj tego, co dał ci Bóg. Ja to zrobię i żadna z nas nie spędzi reszty życia na sprzątaniu po świniakach w chlewie. Pomyśl, czego chciałaby mama. Na pewno powiedziałaby: „Jedź”.

*

Mając poparcie ze strony ukochanej siostry, skoro ojciec, panna Lucey, ojciec O’Brien i pan Lister mówili, że powinna jechać, Merry w końcu się zgodziła.

W domu świętowano i ten jeden raz nie przeszkadzało jej wcale, że tata pije whiskey, bo wyjął skrzypki, a ona z siostrami i braćmi rzucili się w tany w Nowym Pokoju.

Mały Pat nie rozumiał, z czego tak się wszyscy cieszą i dlaczego tańczą, ale to Merry nie przeszkadzało, bo po raz pierwszy od śmierci mamy widziała, jak jej bliscy się uśmiechają. Z wyjątkiem Nory, która spiorunowała ją wzrokiem, kiedy tata ogłosił radosną nowinę. Od dawna było wiadomo, że to zazdrośnica, więc Merry nie przejmowała się nią.

*

Na początku września Merry, ubrana w nowy mundurek szkolny, wyszła na podwórko, by pożegnać się ze wszystkimi zwierzętami. Niedługo miał przyjechać tata Bridget, żeby odwieźć je obie samochodem na dworzec w Cork. Czekała je wspólna jazda pociągiem do Dublina. Dla Merry to była pierwsza taka podróż, a kiedy zwierzyła się z tego Bridget, ta, o dziwo, wcale się z niej nie śmiała, tylko zapewniła, że będzie wspaniale, bo ich gosposia przygotuje im mnóstwo kanapek na drogę i będą miały dużą tabliczkę czekolady na deser.

– Starczy dla nas obu, słowo.

Może mimo wszystko się zaprzyjaźnimy, pomyślała Merry.

W oborze było ciepło. Słyszała znajome szuranie poruszających się cieląt.

– Merry! – krzyknął brat zmieniający słomę. – Nie pobrudź łajnem tego pięknego nowego ubranka! Zabieraj się stąd, no już! – Wygonił ją na podwórko, a potem mocno uściskał. – Tylko niech ci się w tym Dublinie nie przewróci w głowie, nie przyjeżdżaj mi tu z dublińskim akcentem. Uważaj na siebie w tym wielkim mieście.

– Dobrze, John. Niedługo znów się zobaczymy.

Merry pożegnała się z prosiakami i kurami, po czym ruszyła na łąkę do krów. W końcu wdrapała się na płot i rozejrzała po dolinie. Starała się nie bać na myśl o swoim nowym życiu w Dublinie. Pocieszała się tym, że tam mieszka Ambrose. Powiedział, że może spędzać u niego czas „przepustek”. Wyjaśnił, że uczniom wolno wyjeżdżać z internatu w weekendy, a do domu z Dublina ma za daleko.

– Cześć, Merry.

Aż podskoczyła na dźwięk ostrego głosu za plecami.

– Bobby Noiro! – Obróciła się, by na niego spojrzeć. – Dlaczego nie możesz się przywitać jak normalny człowiek?

– Dziś wyjeżdżasz?

– Tak. Tata Bridget podwiezie nas na dworzec w Cork.

– Sympatyk Anglików – prychnął z przekąsem. – To dlatego udało mu się zarobić tyle pieniędzy.

– Możliwe, ale przynajmniej nie muszę wlec swojej walizki na piechotę – odcięła się, od dawna odporna na jego uszczypliwe uwagi.

– Mam coś dla ciebie. – Sięgnął do kieszeni spodni, by wyciągnąć z nich małą czarną książeczkę. – To dziennik mojej babci Nuali. Tej, o której ci opowiadałem. Przeczytaj to i wtedy wszystko zrozumiesz.

Wsunął jej do rąk książeczkę.

– Och, Bobby, nie mogę tego przyjąć! To dla ciebie cenna pamiątka.

– Ale daję ci ją, bo chcę, żebyś poznała jej życie i zrozumiała, co nam zrobili Anglicy i jak moja rodzina walczyła o Irlandię i wolność. To mój prezent dla ciebie, Merry. Przeczytaj ją.

– Dziękuję, Bobby.

Wpatrywał się w nią przez chwilę. Tęczówki jego ciemnoniebieskich oczu zdawały się niemal czarne.

– Wrócisz, prawda? – zapytał wreszcie.

– Oczywiście. Przyjadę do domu na Boże Narodzenie.

– Nim wrócisz, będę cię nazywał zaginioną siostrą, jak w tej greckiej historii, którą mi opowiadałaś, tej o Siedmiu Siostrach i Ironie. Będę na ciebie czekał. Musisz wrócić. Jesteś jedyną osobą, z którą mogę porozmawiać.

– To był Orion, nie Iron. I na pewno będziesz sobie świetnie radził beze mnie – odparła.

– Nie. – Pokręcił zdecydowanie głową. – Potrzebuję cię. Jesteśmy inni od wszystkich, którzy tu mieszkają. Do widzenia, Merry. Uważaj na siebie tam, w Dublinie. I pamiętaj, że jesteś moja.

Zadrżała, patrząc, jak Bobby rusza pędem przez pola w kierunku swojego domu. I po raz pierwszy cieszyła się, że wyjeżdża daleko.

Usłyszała warkot silnika i zobaczyła, że na wzgórze wjeżdża tata Bridget. Zeskoczyła z płotu i pobiegła na podwórko.

John, Katie i Nora z Billem i Patem stali przed domem, by się pożegnać. Młodsi chłopcy mieli przyczesane włosy i umyte buzie, żeby nie było wstydu przed Emmetem O’Mahoneyem. Merry łzy podeszły do oczu, kiedy zobaczyła, że tata specjalnie na tę okazję włożył świeżą koszulę. Podszedł do niej i ucałował ją. Poczuła na policzku jego kłujący, ostry zarost.

– Mama byłaby z ciebie dumna, Merry – szepnął jej do ucha. – Ja też jestem.

Skinęła głową, niezdolna wykrztusić słowa.

– Uważaj na siebie w Dublinie i ucz się pilnie.

Wsunął jej w dłoń monetę i przytulił. W tym momencie Merry nagle pomyślała, że niczego na świecie tak bardzo nie pragnie jak zostać w domu.

Wsiadła do samochodu, zajmując miejsce na miękkiej zamszowej kanapie z tyłu, obok Bridget, i starała się nie płakać. Kiedy auto wyjeżdżało z podwórka i machała rodzinie, przypomniały się jej ostatnie słowa, które powiedziała do niej matka.

Jesteś wyjątkowa, Merry, i nigdy o tym nie zapominaj. Obiecujesz?

Złożyła matce obietnicę. I chciała zrobić wszystko, by dotrzymać słowa.

Merry

Dublin, Irlandia

Czerwiec 2008

34

– I od tamtej pory, kiedy przyjeżdżałam do domu na święta, Bobby nazywał mnie zaginioną siostrą.

Westchnęłam. Czułam się wyczerpana. Mówiłam przez ponad dwie godziny, a Ambrose dopowiadał to, co wiedział o zakulisowej roli w tej historii – swojej i ojca O’Briena.

– To musiało być dla ciebie straszne, kiedy twoja mama umarła. – Jack ze smutkiem pokręcił głową. – Byłaś jeszcze taka mała.

– Tak. Choć od tamtej pory minęło tyle czasu, nadal codziennie o niej myślę – przyznałam. – Uwielbiałam ją.

– Maggie naprawdę była wyjątkową kobietą – powiedział Ambrose, który aż poszarzał na twarzy. – Widziałem, jak bardzo wszyscy cierpicie, i zdawałem sobie sprawę, jak niewiele mogę dla was zrobić…

– Przecież pomogłeś. I dopiero teraz zaczynam rozumieć, jak bardzo. To od ciebie panna Lucey miała tę encyklopedię? Zawsze zastanawiałam się, jak ją zdobyła.

– Byłaś tak rezolutną, wesołą dziewczynką. W szkole w Dublinie robiłaś błyskawiczne postępy. Tutejsi nauczyciele potrafili podsycać twoją wrodzoną ciekawość świata. Mimo to często zastanawiałem się, czy nie lepiej by ci było zostać w domu, wśród kochających braci i sióstr.

– Ambrose, nigdy nie żałowałam, że przyjechałam do szkoły w Dublinie – zapewniłam go. – Wiem, miałam dopiero jedenaście lat, ale nawet wtedy mogłam sama decydować i jestem przekonana, że dokonałam właściwego wyboru. Gdybym została w hrabstwie Cork, nigdy nie poszłabym na studia. Najprawdopodobniej poślubiłabym farmera i miała tyle dzieci co moja mama. – Próbowałam zdobyć się na uśmiech.

– Bardzo chciałbym poznać twoją… moją rodzinę – powiedział Jack. – To dziwne myśleć, że kilka godzin jazdy stąd są ludzie, w których żyłach płynie ta sama krew co nasza.

Ambrose wstał i zaczął zbierać szklanki.

– Nie rób sobie kłopotu – zwróciłam się do niego. – Pozmywam, zanim wyjdziemy.

– Mary, nie jestem jeszcze aż tak zniedołężniały – zaprotestował, ale widziałam, że dłoń mu drży, kiedy brał ze stolika pustą szklankę po wodzie.

Wstałam i wzięłam ją od niego.

– Co się dzieje, Ambrose?

Uśmiechnął się do mnie smutno.

– Znasz mnie dobrze, Mary. Tylko że… są sprawy związane z twoją przeszłością, które powinienem był ci wyjaśnić lata temu, kiedy dawałem ci ten pierścionek. Ale wtedy zawsze mówiłem sobie „jutro”, a potem znikłaś na trzydzieści siedem lat. I teraz jesteśmy tu, a ja nadal nie wytłumaczyłem ci wszystkiego.

– Co masz na myśli?

– O Boże, jak widzisz, naprawdę jestem wyczerpany. Może przyjdziecie z Jackiem jutro? Trochę odsapniemy i rozjaśni się nam w głowach? – zasugerował. – Jeśli możesz mi obiecać, że wrócisz?

– Oczywiście. – Uściskałam go, czując wyrzuty sumienia, że porzuciłam tego człowieka, który był dla mnie jak najlepszy ojciec.

Kiedy razem z Jackiem umyliśmy szklanki i filiżanki zabrane z salonu, zostawiliśmy Ambrose’a usadzonego wygodnie w fotelu i wyszliśmy. Wieczór był ciepły. Na Merrion Square panował spokój, właśnie zapaliły się uliczne latarnie. Zachodzące po długim letnim dniu słońce rzucało jeszcze na mury łagodny miękki poblask.

Jedliśmy z Jackiem kolację w hotelowej restauracji – rybę z frytkami. W głowie kłębiły mi się wspomnienia o moich bliskich. Ledwie słyszałam, co mówi syn.

– Mamo, wiesz? – przebił się wreszcie przez wir moich myśli. – Sądzę, że Mary-Kate powinna być tu z nami w Dublinie. Wygląda na to, że jakiś czas spędzimy w Irlandii. Zapytaj ją, czyby nie przyleciała. Jakakolwiek jest ta zagadka dotycząca tej siódmej siostry, czułbym się lepiej, gdybyśmy byli tu wszyscy razem.

– Tak – przyznałam. – Masz rację. Powinna być z nami, w razie gdyby…

– Gdyby co, mamo? Nie powiesz mi, co cię tak bardzo wystraszyło? Przerwałaś swoją historię na wyjeździe do szkoły. Co stało się potem? Czy to ma coś wspólnego z tym dziwnym Bobbym, który nazywał cię zaginioną siostrą?

– Hm… chciałeś dowiedzieć się czegoś o moim dzieciństwie i jaką rolę odgrywał w nim Ambrose. Teraz już to wiesz. Ale… nie, Jack, nie mogę zdradzić ci więcej. Nie… póki sama sobie pewnych rzeczy nie wyjaśnię.

– Skoro Ambrose nie widział cię, od kiedy stąd wyjechałaś, i przez cały ten czas nie odzywałaś się do niego, to chyba nie bez powodu?

– Jack, proszę, dość tych pytań. Ja też jestem zmęczona i muszę się przespać. Jak mawiała moja kochana mama: rano będzie lepiej.

Dojedliśmy kolację w milczeniu, a potem ruszyliśmy razem do windy.

– Na którym piętrze masz pokój? – spytałam, kiedy wsiadaliśmy.

– Na tym samym co ty, w końcu korytarza, więc jeśli coś, wołaj.

– Jestem pewna, że nie będzie takiej potrzeby. Zadzwoniłbyś do Mary-Kate spytać, czy mogłaby przylecieć najszybciej, jak to możliwe? Proszę… – Pogrzebałam w torebce, wyciągnęłam portfel i podałam Jackowi kartę kredytową. – Zapłać nią za bilet, ale przede wszystkim nie wystrasz siostry.

– Jasne. – Jack przewrócił oczami. – Powiem jej, że nasza mama wyrusza w podróż śladami swojego dzieciństwa i że powinna być tego świadkiem. Dobranoc, mamo. – Pocałował mnie w czoło i ruszył korytarzem w kierunku swojego pokoju.

– Śpij dobrze! – zawołałam.

– I niech cię pluskwa nie pożre – wyrecytował, jak to miał w zwyczaju od dziecka.

Weszłam do pokoju, rozebrałam się, umyłam i umościłam na fantastycznie wygodnym łóżku. Obiecałam sobie, że po powrocie do Nowej Zelandii natychmiast wymienię trzydziestopięcioletni materac. Nadal sypiałam na takim z końskiego włosia, kupionym przez Jocka zaraz po ślubie. Zamknęłam oczy i próbowałam zasnąć, ale tyle myśli kłębiło mi się w głowie, jakby szalał w niej rój pszczół. Uświadomiłam sobie, że niektóre z nazwisk wspomnianych w pamiętniku Nuali pamiętam z dzieciństwa.

Nie ma sensu się teraz nad tym wszystkim zastanawiać, mówiłam sobie, ale sen nie nadchodził.

Spróbowałam technik relaksacyjnych, które poznałam przez te lata, choć po nich zwykle czułam się jeszcze bardziej spięta, bo żadna nie działała. W końcu wstałam poszukać kupionej w sklepie bezcłowym whiskey i dzięki temu lekarstwu udało mi się zapaść w niespokojną drzemkę.

*

– No dobrze – powiedział Jack, kiedy dołączył do mnie następnego dnia podczas śniadania na dole. – MK już wyleciała i licząc wszystkie przesiadki i różnice czasu, powinna tu być po północy.

– Cuda współczesności. – Uśmiechnęłam się. – Z drugiej strony świata w jeden dzień. Daleko zaszliśmy jako gatunek ludzki. W czasach mojego dzieciństwa uznano by to za czary.

– Z tego, co wczoraj mówiłaś, dorastałaś w bardzo ciężkich warunkach – odezwał się ostrożnie Jack, stojąc obok mnie przy bufecie i ładując sobie na talerz jajka z bekonem.

– Na pewno nie jadaliśmy takich śniadań jak to, ale i nie chodziliśmy głodni. Tak, życie na farmie było trudne, wszyscy musieliśmy pracować, ale było też mnóstwo miłości i śmiechu. Strasznie za tym tęskniłam w szkole, choć tam nie musiałam sprzątać odchodów świń z chlewika w wilgotne zimowe poranki. Nie mogłam się wprost doczekać, kiedy pojadę na święta do domu.

– Rodzeństwo nie zazdrościło ci, że kształcisz się dalej?

– Nie, skąd. Myślę, że było im mnie żal. Musiałam tylko uważać, żeby po przyjeździe z Dublina nie zadzierać nosa, jak to mówili. Najbardziej brakowało mi Katie. – Westchnęłam. – Jako dziewczynki byłyśmy ze sobą bardzo blisko.

– Wyczuwało się to w tym, co opowiadałaś. A jednak zerwałaś z nią kontakt. Po prostu zostawiłaś wszystkich i wyjechałaś. Dlaczego, mamo?

Syn patrzył na mnie. Jego błękitne oczy domagały się odpowiedzi.

– Jak mówiłam, wszystko ci wytłumaczę, ale jeszcze nie teraz. Chodźmy. Posłuchamy, co ma mi do powiedzenia Ambrose.

– Dobrze. Skoczę tylko do pokoju po komórkę i zadzwonię do Ginette w winnicy w Prowansji. Uprzedzę, że przez jakiś czas mnie nie będzie.

– Jack, słuchaj… – Złapałam go za rękę, zanim odszedł od stolika. – Jeśli musisz wracać, jedź, proszę, poradzę sobie sama, słowo.

– Wiem, mamo, ale zbiory są nie wcześniej niż za miesiąc, a to jest ważniejsze. Spotkamy się w lobby za kwadrans, dobrze?

*

Kiedy zbliżaliśmy się do drzwi mieszkania Ambrose’a, czułam, że ma mi coś bardzo ważnego do powiedzenia, może nawet coś, co kompletnie zburzy mój dotychczasowy obraz świata. Kiedy wcisnęłam dzwonek, przebiegły mnie ciarki.

Ambrose powitał nas miło, ale kiedy prowadził mnie i Jacka do salonu, pomyślałam, że wygląda dokładnie na te swoje osiemdziesiąt pięć lat, nie lepiej.

Usiedliśmy z synem na kanapie jak poprzedniego dnia.

– Wszystko w porządku, Ambrose? Jesteś trochę blady – powiedziałam.

– Przyznam, że nie spałem dziś tak dobrze jak zwykle.

– Może zaparzyć panu kawę, herbatę? – zaproponował Jack.

– Nie, dziękuję. Napiję się wody. Po tej ilości whiskey, jaką wlałem w siebie wczoraj, woda pomoże wrócić do formy organom zapewniającym podstawowe funkcje życiowe. Szczerze mówiąc, nic mi nie dolega poza okropnym kacem. – Uśmiechnął się.

– Może wolisz, żebyśmy przyszli później? Żebyś mógł się trochę przespać, aż ci przejdzie? – zasugerowałam.

– Nie, nie. Skoro jeszcze jakoś dycham, a ty tu jesteś, powinienem wreszcie wyjawić ci prawdę. Alternatywą jest list przysłany ci przez jakiegoś anonimowego prawnika po mojej śmierci. Zresztą to właśnie planowałem, zanim pojawiłaś się na moim progu. – Zaśmiał się.

Odruchowo sięgnęłam do dłoni Jacka, a on uścisnął moją rękę.

– Ambrose, cokolwiek to jest, lepiej mieć to za sobą, prawda?

– Racja, moja droga. Kiedy słyszałem, z jakim uczuciem mówisz o swoim dzieciństwie i rodzinie, wiedziałem, że to, co mam ci do powiedzenia, będzie bardzo trudne, ale…

– Proszę, umówiliśmy się: dość już sekretów – jęknęłam błagalnie. – Przecież chyba nie ma nic takiego, czego bym już nie wiedziała, prawda?

– W gruncie rzeczy jest. Kiedy dawałem ci ten pierścionek na dwudzieste pierwsze urodziny – wskazał na moją rękę – przysiągłem sobie, że opowiem ci o jego pochodzeniu. Ale w ostatniej chwili odstąpiłem od tego zamiaru.

– Dlaczego? I czemu ten pierścionek jest taki ważny?

– Zaraz ci wyjaśnię, obawiam się jednak, że ta historia o ludziach goniących za tobą po hotelach, którą mi wczoraj opowiadałaś, może mieć z tym coś wspólnego.

– Przepraszam, Ambrose, nie chwytam sensu tego, co mówisz.

– Zrozum, przedmioty bywają ważnymi symbolami. Przypuszczam, że te kobiety, które pojawiły się na progu twojego domu w Nowej Zelandii i mówiły Mary-Kate, że jest siostrą jednej z nich, nie mają żadnego związku z tym, co działo się z tobą w Dublinie, zanim uciekłaś.

– Nie wiesz, że wtedy…

– Moja droga Mary, może to cię zaskoczy, a może nie, ale domyślałem się, w jakiej sytuacji się znalazłaś. Zwłaszcza w ostatnim roku przed twoim wyjazdem. Przecież mieszkałaś pod moim dachem, pamiętasz?

Zaczerwieniłam się.

– Tak. Przepraszam. Ale ten pierścionek… – Podniosłam rękę, żeby Jack go zobaczył. – Mówiłeś mi, że tych siedem szmaragdów wokół diamentu to jak ja z rodzeństwem i naszą matką pośrodku.

– Niestety, przyznam ze wstydem, że kłamałem. A raczej że tak to zinterpretowałem, bo wiedziałem, że to ci się spodoba. Tak bardzo fascynował cię mit o Siedmiu Siostrach. Zawsze kojarzył ci się z tym, że sama jesteś jedną z siódemki rodzeństwa.

Wpatrywałam się w niego, wstrząśnięta do głębi, że człowiek, którego tak uwielbiałam i któremu ufałam jak nikomu innemu w świecie, mógł powiedzieć mi nieprawdę.

– W takim razie… – przełknęłam z trudem ślinę – co to za pierścionek?

– Nim powiem wam, skąd się u mnie wziął, muszę zarysować tło. Pewnie pierwsze, co powinieneś zrozumieć, Jack, to to, że choć Irlandczycy wywalczyli sobie wymarzoną niepodległość, to na warunkach narzuconych przez Anglików. Podzielono kraj na Irlandię Północną rządzoną przez Wielką Brytanię i na Republikę Irlandii na południu. Dla biedoty niewiele się zmieniło po obu stronach granicy. Nim twoja matka urodziła się w tysiąc dziewięćset czterdziestym dziewiątym roku, Irlandia stała się republiką, ale stopień ubóstwa był tu mniej więcej na tym samym poziomie co w latach dwudziestych. Wielu wyemigrowało do Ameryki, a tych, co zostali, dotknęły następstwa kolejnego kryzysu, który objął Europę po drugiej wojnie światowej. To były mroczne czasy dla Irlandii. Sama tego doświadczyłaś. Rodziny takie jak twoja ledwie były w stanie wiązać koniec z końcem. Innymi słowy, wszystko, co wypracowały, szło na wyżywienie i ubranie. Nic się nie zmieniało, zwłaszcza dla kobiet.

– Chcesz powiedzieć, że Irlandia tkwiła w czasie przeszłym, choć politycznie sytuacja się zmieniła – podsumował Jack.

– Na pewno tak było w rolniczych rejonach, takich jak zachodnia część hrabstwa Cork. – Ambrose skinął głową. – Kiedy przyszłaś na świat, Mary, robiłem doktorat na Trinity i zostałem pracownikiem naukowym uczelni. Jak wczoraj mówiliśmy, regularnie jeździłem do Timoleague w odwiedziny do swojego przyjaciela, Jamesa, czyli ojca O’Briena, który właśnie dostał pod opiekę swoją pierwszą parafię. Obejmowała ona Timoleague, Clogagh i Ballinascarthy. Nie miałem wielu przyjaciół, a krewnych jeszcze mniej. James był moim najbliższym przyjacielem i powiernikiem.

– To była dość duża wyprawa z Dublina, prawda? – wtrąciłam.

– A zanim się urodziłaś, jeszcze większa, bo wtedy nie miałem czerwonego garbusa. Jeździłem pociągiem. Pamiętam, że pani Cavanagh, gosposia księdza, witała mnie na plebanii, jakbym był śmierdzącym kłębkiem wodorostów wyrzuconych na brzeg przez morze. – Ambrose się zaśmiał.

– Pani Cavanagh nie lubiła nikogo – powiedziałam z przekonaniem.

– W rzeczy samej, nie. I wiesz, to podczas jednej z wypraw do Jamesa moje życie się zmieniło. Pozwólcie, że zabiorę was do hrabstwa Cork w tamtych latach. Wróćmy do chwili twoich narodzin w listopadzie tysiąc dziewięćset czterdziestego dziewiątego roku…

Ambrose i James

Zachodnia część hrabstwa Cork, Irlandia

Listopad 1949

Cros Cheilteach

Krzyż celtycki

35

Ojciec James O’Brien, wyrwany ze snu, gwałtownie usiadł na łóżku. Śniło mu się płaczące dziecko, zdawało mu się jednak, że słyszy je nadal. Uszczypnął się dla pewności, że już nie śpi. Wstał z ciepłej pościeli, podszedł do okna, które wychodziło na front domu, i odsunął zasłonę. Na ścieżce ani w ogrodzie nikogo nie było – a już spodziewał się zobaczyć młodą matkę z gromadką małych dzieci, która przyszła szukać pociechy u księdza w jakiejś trudnej sytuacji. Otworzył okno i wychylił się, żeby sprawdzić, czy może ktoś stoi na progu. Nagle aż jęknął z zaskoczenia. W czymś, co wyglądało jak wiklinowy kosz na zakupy, wierciło się jakieś zawiniątko. I najwyraźniej to stamtąd dobiegał płacz.

Przeżegnał się. Zdarzało się, że na schodkach przy prezbiterium w Dublinie znajdowali noworodka, ale zawsze zajmował się tym ojciec O’Donovan, opiekujący się Jamesem, gdy ten był jeszcze diakonem. Kiedy James spytał, dokąd zabiera niemowlęta, wzruszył ramionami.

– Do lokalnego sierocińca przy klasztorze – odparł. – Niech Bóg ma je w swojej opiece.

Dublin to duże miasto, trudno się dziwić, że takie rzeczy się zdarzały, kiedy jakaś młoda kobieta uwikłała się w kłopoty. Ale tutaj, w tak małej społeczności, gdzie, jak przekonał się w czasie półrocznej posługi, wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich lepiej niż o sobie samych? Był zdumiony. Ubrał się pospiesznie, włożył gruby wełniany sweter ze wzorem w warkocze i pomyślał o swoich parafianach. Tak, było kilka młodych kobiet w ciąży, ale wszystkie to mężatki, pogodzone z perspektywą pojawienia się nowego członka rodziny. Otworzył drzwi sypialni i idąc korytarzem, a potem w dół po schodach, przebiegał w myślach imiona nastoletnich córek parafian.

– Dobry Boże, co to za piski?

James obejrzał się i zobaczył swojego przyjaciela, Ambrose’a, stojącego u szczytu schodów w kraciastej piżamie.

– Ktoś podrzucił na próg niemowlę. Zaraz je przyniosę.

– Złapię szlafrok i schodzę – oznajmił Ambrose, gdy James odryglowywał i otwierał drzwi.

Na szczęście wiedział, że skoro słychać kwilenie, to nie znajdzie w zawiniątku sinego już martwego ciałka. Dygocząc na zimnym wietrze, podniósł koszyk za rączkę i wstawił do środka.

– Popatrz, popatrz, ta paczka może być nawet ciekawsza niż te, które przysyłają mi z księgarni Hatchardsa – powiedział Ambrose, kiedy nachylali się obaj nad koszem.

– No dobrze – odezwał się James i wziął głęboki wdech, szykując się do odkrycia dziecka. Miał nadzieję, że nie jest tak zniekształcone, że nawet matka postanowiła je porzucić.

– Niezły okaz – zauważył Ambrose, kiedy patrzyli na coś, co nawet dla niewprawnego w tych sprawach oka wydawało się idealnie ukształtowanym, choć może trochę czerwonym na buzi noworodkiem. – To dziewczynka czy chłopiec… – zastanawiał się Ambrose głośno. Wskazał na gałganek zamotany na dole tułowia dziecka.

– Zaraz się przekonamy, ale najpierw zanieśmy je do gabinetu i rozpalmy ogień w kominku. To maleństwo ma sine paluszki.

James postawił koszyk na dywaniku przed kominkiem i zaczął rozpalać ogień. Ambrose przypatrywał się dziecku, którego krzyk przeszedł w dziwne pojedyncze jęki wskazujące na niezadowolenie.

– Chyba coś mu się stało w pępek – powiedział Ambrose. – Sterczy z niego coś szarego, polepionego krwią.

– Zapomniałeś, czego uczyli cię na biologii? – James parsknął śmiechem. – To pozostałości pępowiny, która łączy matkę z dzieckiem. – Przyklęknął przy koszu. – Wygląda na to, że to maleństwo ma nie więcej niż kilka godzin. Zobaczmy, czy to dziewczynka, czy chłopiec.

– Założę się o parę funtów, że dziewczynka. Popatrz na te oczy.

James przyjrzał się i choć powieki maleństwa były opuchnięte i czerwone od płaczu, błękitne, okolone ciemnymi długimi rzęsami oczy wydawały się ogromne.

– Wygląda na to, że masz rację – przyznał i nieśmiało ściągnął wilgotny brudny gałganek, by przekonać się, że niemowlę w koszyku to rzeczywiście dziewczynka.

– Jaka szkoda… Teraz nie możesz już nazwać tego dziecka Mojżeszem – zażartował Ambrose. – Ta dziewczynka wydaje się dość duża jak na noworodka… Choć nie znam się na tym.

James popatrzył na pulchne rączki i nóżki – te u niemowląt zawsze przypominały mu żabie udka. Skinął głową.

– Masz rację, to dziecko wygląda na lepiej odżywione niż większość maluchów, które tu chrzczę. Posłuchaj, mogę zaufać ci, że jej popilnujesz, kiedy pójdę do kuchni znaleźć jakąś szmatkę, żeby wymienić ten nieświeży gałganek?

– Oczywiście. Zawsze bardzo lubiłem dzieci. One też mnie lubią – zapewnił Ambrose. – No, no, malutka – próbował uspokoić niemowlę, kiedy jego przyjaciel wyszedł. – Jesteś z nami, bezpieczna, będzie dobrze.

Ksiądz musiał sięgnąć do czekającej na prasowanie pościeli i podrzeć jedno z idealnie wypranych przez panią Cavanagh prześcieradeł, żeby było czym owinąć dziecko. Gdy wrócił do gabinetu, niemowlę wpatrywało się w Ambrose’a, a on coś cichutko do niego mruczał.

James się roześmiał.

– Mówisz do niej po łacinie?

– Oczywiście. Na naukę nigdy nie jest za wcześnie, prawda?

– Jeśli tylko to ją uspokaja, to mów sobie po jakiemu tam chcesz, żebym mógł spokojnie działać na drugim froncie. Musimy wyjąć ją z koszyka i położyć na ręczniku, żebym ją umył.

– Daj, ja ją wezmę…

James autentycznie zdumiony patrzył, jak przyjaciel zręcznie podtrzymuje główkę małej, drugą dłoń wsuwa pod dolną część tułowia i przenosi dziewczynkę na ręcznik, który James przygotował bliżej kominka.

– Wygląda na to, że masz wprawę – zauważył ksiądz.

– Niby skąd?

– Racja. Postaram się jakoś założyć jej pieluchę, choć nigdy tego nie robiłem.

Ambrose znów przemawiał cicho do dziecka – teraz po starogrecku – a James usiłował je obmyć i zamotać mu pieluchę.

– No, musi wystarczyć – powiedział wreszcie, wiążąc supeł tuż pod pępkiem.

– Czy w koszyku jest może jakaś karteczka? – spytał Ambrose. – Albo coś, co by wskazywało, kim może być matka?

– Wątpię, ale… – James strzepnął kocyk, którym okryte było w koszu dziecko. Na podłogę wypadło coś małego. – Ojej – jęknął, schylając się, żeby to podnieść.

– Pierścionek? – zdziwił się Ambrose.

Podeszli razem do lampy stojącej na biurku, by obejrzeć dokładnie drobiazg na dłoni Jamesa. Rzeczywiście, był to pierścionek, o niezwykłym kształcie siedmioramiennej gwiazdy. Diament pośrodku otaczały malutkie szmaragdy.

– Nigdy takiego nie widziałem – szepnął Ambrose. – Siedem ramion. Szmaragdy są takie przejrzyste i błyszczące… to nie może być pierścionek z odpustu. Myślę, że kamienie są prawdziwe.

– Tak… – James zmarszczył brwi. – Wydawałoby się, że ktoś, kto ma takie klejnoty, powinien móc utrzymać córeczkę. Ten pierścionek niespecjalnie wyjaśnia sytuację. Raczej nasuwa kolejne pytania.

– Może mała pochodzi z bogatej rodziny, jest owocem zakazanej miłości, a matka musiała ją porzucić, bo inaczej rodzice by się jej wyrzekli – zastanawiał się głośno Ambrose.

– Naczytałeś się zbyt wielu romansów – rzucił jego przyjaciel. – Przecież pierścionek może być kradziony. Bez względu na to, jakie jest jego pochodzenie, na razie schowam go w bezpiecznym miejscu – zdecydował.

Wziął z szuflady biurka mały kluczyk i skórzaną sakiewkę, w której trzymał srebrny krzyżyk, podarowany mu na konfirmację przez rodziców. Wsunął pierścionek do sakiewki, podszedł do półki z książkami i otworzył szafkę.

– To tutaj chowasz whiskey przed panią Cavanagh? – Ambrose się roześmiał.

– Tak. I inne rzeczy, których nie powinna oglądać – powiedział James, wsunął do środka sakiewkę i zamknął szafkę na klucz.

– Jedno jest pewne. – Ambrose patrzył na dziecko, które leżało spokojnie na ręczniku. – Wydaje się, że nasza maleńka jest naprawdę wyjątkowa. Jest bardzo bystra jak na noworodka.

Jednak nawet łagodne przemowy Ambrose’a nie skutkowały, kiedy maleństwo poczuło, że ma pusty brzuszek, i zaczęło znowu płakać. Wziął ją na ręce i delikatnie kołysał, ale na próżno.

– Ta mała potrzebuje mleka matki albo innej kobiety, niestety – stwierdził wreszcie. – A to nie jest coś, co którykolwiek z nas może jej zapewnić. Co zrobimy? Porwiemy komuś krowę i podstawimy jej pod wymię dziecko?

– Nie mam pojęcia… – James westchnął bezradnie. – Muszę wysłać wiadomość do ojca Nortona w Bandon i poprosić go o radę.

– Nie mówię o tym, co dalej stanie się z dzieckiem, ale co mamy robić teraz! – krzyknął Ambrose. – Jak coś tak małego może robić tyle hałasu?!

Kiedy obaj byli bliscy paniki, rozległo się pukanie do drzwi gabinetu.

– Kto to może być, na Boga, o tak wczesnej porze? – spytał nerwowo Ambrose.

– Pewnie Maggie, pracuje tu w dni wolne pani Cavanagh. Proszę! – zawołał James.

Zza uchylonych drzwi wyjrzały wielkie szmaragdowe oczy. Blada irlandzka cera usiana była piegami. Kobieta miała cudowne rude włosy, ściągnięte do tyłu chustką i opadające lokami za ramiona.

– Dzień dobry, ojcze…

– Wejdź, Maggie, wejdź – powiedział James. – Jak widzisz, mamy gościa. Ktoś zostawił ją nocą w koszu na progu.

– O nie! – Zszokowana Maggie jeszcze szerzej otworzyła oczy ze zdumienia.

– Może… znasz jakąś kobietę w okolicy, która mogła… no…

– …wpaść w kłopoty? – dokończyła za niego.

– Tak.

Zastanawiała się głęboko i po raz pierwszy James dostrzegł, że na jej młodej twarzy są już pierwsze zmarszczki, spowodowane ciężkimi warunkami życia. Wiedział, że Maggie ma w domu czwórkę własnych maluchów i znów jest w ciąży. Zauważył, że powieki ma zaczerwienione, jakby niedawno płakała, a oczy są podkrążone z wyczerpania.

– Nie, ojcze, nikt taki nie przychodzi mi do głowy.

– Jesteś pewna?

– Tak – odparła, patrząc mu prosto w oczy. – To maleństwo trzeba nakarmić – dodała, co było oczywiste. – I trzeba zająć się pępowiną.

– A wiesz może, czy jest jakaś karmiąca w okolicy? Która zechciałaby przyjąć tę małą, zanim znajdziemy jej jakieś miejsce? To znaczy… jeśli nie uda się nam odszukać jej matki.

Nastąpiła chwila milczenia. Maggie wpatrywała się w księdza.

– Ja…

– Tak, Maggie?

– Och, ojcze…

James patrzył, jak kobieta ukrywa twarz w dłoniach.

– Właśnie wczoraj Bóg zabrał moje dziecko do siebie…

– Tak mi przykro, Maggie. Przyszedłbym udzielić ostatniego namaszczenia. Dlaczego mi nie powiedzieliście?

Kiedy podniosła wzrok, James dostrzegł lęk w jej oczach.

– Błagam, nie powinnam tego księdzu mówić, ale mnie z Johnem nie stać na porządny pogrzeb. Ona urodziła się miesiąc przed czasem… umarła jeszcze we mnie, więc… – Zachłystując się, wzięła głęboki wdech. – Leży przy braciszku, który urodził się martwy jak ona. Wczoraj pochowaliśmy ją pod dębem na naszym polu. Niech mi ksiądz wybaczy, ale…

– Nie, nie. – Jamesowi uszy pękały od wrzasku dziecka. Był przerażony opowieścią Maggie. – Nie ma potrzeby prosić mnie czy Boga o wybaczenie. Przyjdę do was i odprawimy nabożeństwo za dusze twoich dzieci.

– Zrobi to ksiądz?

– Tak.

– Och, ojcze, nie wiem, jak mam dziękować. Ojciec O’Malley powiedziałby, że dusza takiego dziecka skazana jest na wieczne potępienie, bo nie zostało pochowane w poświęconej ziemi.

– A ja, jako przedstawiciel Boga na ziemi, zapewniam, że to nieprawda. Ale mówisz, że masz… pokarm?

– Tak, ojcze, wzbiera, jakby maleństwo nadal tu było i chciało ssać.

– To… zgodziłabyś się nakarmić tę dziewczynkę?

– Oczywiście, ale nie rozpaliłam jeszcze w reszcie kominków, pod kuchnią i…

– O, tym się nie martw. Poradzimy sobie, a ty zajmij się dzieckiem. Co, Ambrose?

– Oczywiście. Proszę. – Ambrose podał Maggie niemowlę.

Widział, z jakim smutkiem na nie spojrzała, i serce mu się kroiło.

– Może zabiorę ją nakarmić do kuchni – zaproponowała Maggie, opanowując się.

– Nie, tam jest lodowato – zaoponował James. – Siądź tu, w fotelu przy kominku, i daj nam znać, jak mała skończy.

– Jest ksiądz pewien?

– Jak najbardziej. My zajmiemy się czym trzeba, prawda, Ambrose?

– Oczywiście. Nie spiesz się, spokojnie, moja droga.

Obaj wyszli z gabinetu.

Ambrose usiadł na krześle w kuchni, owinięty kocem, a James rozpalił w kuchence i czekał, aż zagotuje się woda, żeby mogli zaparzyć herbatę.

– Wszystko w porządku, przyjacielu? – zapytał. – Jesteś taki blady.

– Przyznam, że trochę zszokowały mnie poranne wydarzenia. Nie tylko to dziecko na progu, ale ta młodziutka Maggie… – Ambrose westchnął i pokręcił głową. – Wczoraj pochowała dziecko, a już jest tu w pracy, choć na pewno poród ją wyczerpał i bardzo cierpi po stracie maleństwa.

– Masz rację. – James grzał dłonie nad płytą i patrzył niecierpliwie, kiedy wreszcie woda zacznie się gotować. Był przygnębiony i dobrze zrobiłaby mu filiżanka słodkiej gorącej herbaty. – W tych stronach śmierć to rzecz zwyczajna. Musisz zdawać sobie sprawę, że i ty, i ja jesteśmy uprzywilejowani, każdy na swój sposób. W kościele w Dublinie opiekował się mną starszy kapłan. Tutaj to ja jestem na pierwszej linii. I jeśli mam tu zostać i przetrwać, muszę rozumieć tutejsze warunki. Ludzie, którym służę, to głównie biedacy, którzy walczą o przetrwanie.

– Z tego, co dziś widziałem, to prawdziwa próba wiary, nawet dla ciebie, co?

– Stale się uczę i mam nadzieję, że zdołam nieść pociechę tym, których spotyka to, czego ja nawet nie potrafiłbym sobie wyobrazić. To dla mnie nie próba wiary, Ambrose, ale coś, co mnie w niej umacnia, bo jestem wysłannikiem Boga na ziemi. I choć niewiele mogę poradzić, będę robił, co w mojej mocy.

Czajnik nareszcie wydał cichy gwizd i James zalał wrzątkiem liście herbaty.

– A co z dzieckiem? Tym cudem nowego życia?

– Jak mówiłem, muszę wysłać wiadomość ojcu Nortonowi. Na pewno zna tutejszy sierociniec, ale… – James pokręcił głową. – Wiesz, kiedyś musiałem pójść udzielić ostatniego namaszczenia dziecku umierającemu na gruźlicę w przyklasztornym przytułku, blisko mojej dawnej dublińskiej parafii. To było okropne miejsce. Nie mogę określić tego inaczej. Dzieci leżały po troje w jednym łóżeczku. Brudne, nieprzewijane, zawszone…

– Może w takim razie ludzie powinni powstrzymać się czasem od ich płodzenia – powiedział Ambrose, gdy przyjaciel stawiał przed nim kubek z herbatą.

– Nie sądzę, żeby to mogło być jakieś wyjście. To naturalny ludzki instynkt. I jedyna osłoda życia dla wielu z tych biednych młodych par.

Do drzwi kuchni ktoś nieśmiało zapukał.

– Proszę! – zawołał James i pojawiła się Maggie z uśpionym dzieckiem na ręku.

– Najadła się i uspokoiła. Zastanawiałam się, czy mogłabym wziąć trochę soli ze spiżarni, proszę księdza. Nalałabym sobie też trochę ciepłej wody, żeby umyć pępowinę, bo inaczej wda się zakażenie.

– Oczywiście. Siadaj, Maggie, a ja znajdę miskę i przygotuję wodę z solą.

– Dziękuję, ojcze.

– Mój przyjaciel naleje ci herbaty. Jesteś bladziutka, wczoraj rodziłaś, nie mówiąc już o tym, że straciłaś dziecko. Nie powinnaś była przychodzić.

– Och, nie, ojcze. Czuję się całkiem dobrze, jestem zdrowa, mogę pracować.

– Jak sobie radzą ze stratą twoje dzieci? – zapytał James.

– Jeszcze nie wiedzą. Kiedy poczułam, że dziecko się rodzi i że coś jest nie tak, kazałam najstarszej, Ellen, zabrać rodzeństwo do sąsiadów. Jeszcze… ich nie zawołałam z powrotem, nic im nie powiedziałam, bo szłam tu do pracy. Ale biorę się do sprzątania, ojcze.

– Proszę, odpocznij trochę. – Ambrose postawił przed nią kubek herbaty, gdy James poszedł do spiżarni szukać soli. – Może daj mi dziecko, a sama się napij.

– Nie trzeba, dam radę, naprawdę – powtarzała uparcie Maggie.

– Na pewno, ale mam ochotę ją potrzymać.

Ambrose wyjął dziecko z jej rąk, usiadł i tulił je w ramionach.

– Jaka ona śliczna – rzucił, patrząc na śpiące maleństwo.

– To prawda. I duża. Moje wszystkie były o wiele chudsze. Dla matki to musiał być ciężki poród.

– Nie przychodzi ci do głowy, czyje może być to dziecko?

– Nie mam pojęcia, proszę pana. Znam wszystkie ciężarne w okolicy.

– Czyli to dziecko nie stąd? – dopytywał się Ambrose.

– Tak myślę.

Wrócił James z solą i miską i zgodnie z instrukcją Maggie przygotował kąpiel, dolewając do zimnej wody wrzątku z czajnika. Był zdumiony, że Ambrose upiera się trzymać dziecko, kiedy Maggie zajęła się pępowiną.

– No już. Jest czysta. Będzie schła przez kilka dni, a potem odpadnie – powiedziała Maggie, okrywając niemowlę kocykiem. – A teraz muszę zabrać się do roboty, bo jak nie, to pani Cavanagh porozmawia ze mną poważnie przy następnej okazji.

Skłoniła się lekko i wyszła z kuchni.

– Przecież ona powinna dziś leżeć w łóżku. Wczoraj urodziła martwe dziecko. Wyraźnie strasznie się boi stracić tę pracę. I tej pani Cavanagh – prychnął z przekąsem Ambrose.

– Obaj spróbujmy pomóc jej dziś odpocząć. Te kilka szylingów za dzień pracy w tygodniu jest dla niej bardzo ważne. Od tego zależy, czy jej rodzina ma co jeść, czy będzie chodzić głodna.

– Zastanawiam się, kto opiekuje się dziećmi, kiedy jej nie ma w domu?

– Lepiej nie myśleć. – James wzruszył ramionami. – Pewnie same się sobą nawzajem zajmują.

– Jak zdołała wziąć na ręce to śliczne maleństwo i nakarmić je mlekiem, które miało być dla jej własnego dziecka? To naprawdę imponujące. Co za dzielna kobieta… Ja…

James dostrzegł łzy w oczach przyjaciela. Jeszcze nigdy nie widział go w takim stanie, nawet kiedy w dzieciństwie szkolni koledzy najbardziej dawali mu się we znaki.

– Czy sierociniec to jedyne wyjście dla takiego biednego niewinnego dziecka? – Ambrose spojrzał na Jamesa. – Widziałeś ten pierścionek… może uda się nam ustalić, do kogo należy, odszukać jej rodzinę… A jeśli nie, są przecież bezdzietne kobiety, które bardzo chciałyby adoptować dziecko. Kolega z anglistyki opowiadał mi, że przyjeżdżają do nas pary z Ameryki, żeby adoptować dzieci z sierocińców.

– No, jeśli Irlandczycy są w czymś dobrzy, to w płodzeniu ładnych zdrowych dzieci. Może wezmę ją od ciebie? Położę ją na górze na swoim łóżku. Maggie będzie mogła ją później znowu nakarmić.

– Co zrobisz, James?

– Porozmawiam z ojcem Nortonem po mszy. Dowiem się, jak wyglądają formalności w takich sprawach w tym rejonie. – James wziął dziecko z rąk przyjaciela. – Zabieram ją, bo zaraz sam ją adoptujesz.

Ze smutnym uśmiechem wyszedł z kuchni.

36

James poszedł do kościoła w Timoleague odprawić poranną mszę, a jego przyjaciel wybrał się na dół nad zatokę Courtmacsherry. Tego dnia jej wody były spokojne, a wiatr wiał łagodnie, gdy Ambrose spacerował brzegiem. Świeże chłodne powietrze, listopadowe słońce – uwielbiał taką pogodę. Choć nie potrafił zrozumieć, jak wiara w jakąś niewidzialną istotę mogła zwabić Jamesa na te odległe od cywilizacji pustkowia na krańcu Irlandii, bywały chwile, kiedy doceniał surowe piękno tutejszego krajobrazu.

Od kiedy znał Jamesa – nawet gdy ten był jedenastolatkiem, wysokim i niemal wyzywająco przystojnym – wiedział, że ten chłopiec, który teraz stał się pięknym mężczyzną, obiecał sobie poświęcić życie Bogu. Pamiętał, jak przesiadywał na niewygodnej ławce w kaplicy college’u Blackrock – zawsze z jakąś cienką książką pod ręką, żeby móc coś ukradkiem poczytać podczas niekończących się zawodzeń wieczornych liturgii – i popatrywał na Jamesa, który z pochyloną głową siedział obok, pogrążony w modlitwie. W twarzy przyjaciela malowała się czysta ekstaza.

Ambrose wiedział, że nie wolno mu mówić publicznie o własnym braku wiary. W końcu był w szkole katolickiej dla chłopców, nauczali go pobożni zakonnicy, ojcowie Świętego Ducha. Przygotowywali swoich uczniów do pracy misyjnej w Afryce Zachodniej. Ambrose’owi myśl, że miałby podróżować daleko za morze, na nieznane lądy, wydawała się przerażająca. Kiedy zdejmował okulary, pogrążał się natychmiast w chaosie zamazanego, nieczytelnego świata. W przeciwieństwie do Jamesa, którego budowa fizyczna pozwalała przetrwać nawet najbardziej deszczowe, zimne dni na boisku, on po jednym meczu mógł wylądować z ciężkim zapaleniem płuc w szpitalu.

– Bądź mężczyzną – powtarzał mu ojciec, zwłaszcza że Ambrose był jedynym dziedzicem anglo-irlandzkiej dynastii… albo przynajmniej tego, co z niej pozostało. Ich ród trzysta lat temu posiadał połowę Wicklow; byli panami katolickiej biedoty. Jednak dzięki działalności dobroczynnej przodków ich rodzina była tu ogromnie lubiana. Etos pracy filantropijnej lord Lister zaszczepił i u syna, a ten poszedł o krok dalej i w testamencie zapisał swoje ziemie dzierżawiącym je chłopom. Za sprawą tego aktu następnym pokoleniom Listerów pozostał jedynie ogromny dwór z ogrodem i niewielkie środki na jego utrzymanie. Lecz to dzięki temu hojnemu gestowi dom nie został spalony do fundamentów, jak wiele innych podczas wojny o niepodległość Irlandii. Ojciec mieszkał w nim do tej pory. Ambrose, jako dziedzic rodu, był w gruncie rzeczy lordem, ale jedynie złoty sygnet, który otrzymał na dwudzieste pierwsze urodziny, zdradzał jego arystokratyczne pochodzenie. Ojciec rzadko afiszował się ze swoimi tytułami, chyba że chciał zrobić wrażenie na jakimś Angliku, który mógłby go uznać, jak żartował, za zwykłego „irlandzkiego wyrobnika”. Ambrose zawsze śmiał się, kiedy ojciec po powrocie z Anglii opowiadał takie rzeczy, bo mimo wszystko starszy pan miał wybitnie angielski akcent, ostry jak brzytwa.

Ambrose nie zdziwiłby się wcale, gdyby dwór Listerów tonął w długach po dach. Już jako jedenastolatek był pewien, że dynastia skończy się na nim, bo nie zamierzał się żenić. Jego matka umarła młodo, pozostawiając mu spory fundusz powierniczy odziedziczony po swojej rodzinie. Ojciec przepijał resztki fortuny Listerów, więc chciała zabezpieczyć syna. Ambrose’owi marzyło się, że kiedyś sprzeda rodową rezydencję jakimś irlandzkim nuworyszom, którzy zbili majątek na wojnie, a sam kupi sobie w Dublinie blisko uczelni przytulne niewielkie mieszkanie, w którym będzie otoczony książkami, a przede wszystkim – będzie mu ciepło…

Czego na pewno nie mógł powiedzieć w tej chwili.

– Och, jak ja nienawidzę zimna… – mruknął pod nosem, zawracając do miasteczka z pomalowanymi na ładne pastelowe kolory domami, których właściciele zarabiali na ich utrzymanie, otwierając na parterze sklepiki. Jak zwykle w takich katolickich miejscowościach, nad wszystkimi zabudowaniami górował kościół. W Timoleague i całej okolicy nie było nikogo, kto by opuścił niedzielne nabożeństwo. Często, jak mówił James, ludzie musieli stać, choć w ławkach mieściło się co najmniej trzysta osób.

Ambrose popatrzył w lewo, gdzie znajdował się o wiele mniejszy kościół protestancki. Zbudowano go tuż poniżej ogromnej posesji kościoła katolickiego pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Rodzicielki. Pomiędzy tymi placówkami z pewnością toczyła się bardzo bezbożna, nigdy niewygasająca wojna. Od czasu podziału, gdy Irlandia Północna została odcięta od reszty kraju tworzącego teraz republikę, narastał gniew, że angielscy protestanci władają częścią wyspy. Ale czy sąsiedztwo tych dwóch kościołów nie było symbolem duchowej bliskości katolików i protestantów?

– James, kochany – szepnął. – Uwielbiam cię, ale obawiam się, że postanowiłeś poświęcić się zadaniu nie do wykonania.

Ambrose zaakceptował jednak, że – jak franciszkańscy mnisi, którzy budowali klasztor w Timoleague osiemset lat temu – ukochany przyjaciel chce czynić dobro podczas swojego ziemskiego życia. Pomyślał o nowo narodzonej dziewczynce, o tym, co czuł, kiedy trzymał ten skarb w ramionach, jak nigdy nie będzie mu dane tulić własnego dziecka, i serce mu się ścisnęło.

Zawrócił i zaciskając zęby, zaczął wspinać się na wzgórze w kierunku plebanii.

*

– Jak tam malutka? – zapytał James Maggie, kiedy nakrywała do lunchu.

– Doskonale, ojcze. Nakarmiłam ją znowu. Śpi mocno na księdza łóżku.

– A ty, Maggie, jak się masz? Na pewno jesteś wyczerpana.

– Czuję się bardzo dobrze – zapewniła, choć jej twarz mówiła co innego. – Rozmawiał ojciec z księdzem z Bandon?

– Nie, dopiero co wróciłem po mszy. Wiesz może, gdzie jest najbliższy sierociniec?

– Myślę, że w Clonakilty. Jest tam klasztor i przyjmują takie dzieci jak nasze… jak to księdza… – Maggie się zarumieniła.

James zauważył, że mieszając zupę na kuchennej płycie, jest bliska łez. Otworzyła drzwiczki piecyka i wyjęła blachę z czymś, co pachniało przepysznie.

– Upiekłam ojcu ciasto drożdżowe. Znalazłam rodzynki w spiżarni. Pomyślałam, że przyda się do herbaty na podwieczorek.

– Dziękuję, Maggie. Nie jadłem tego irlandzkiego ciasta, odkąd przyjechałem z Dublina. O! – zawołał na dźwięk otwieranych i zatrzaskiwanych drzwi frontowych. – To na pewno Ambrose. Możesz podawać.

Do kuchni wszedł zdyszany Ambrose.

– To strome podejście znad morza… – James popatrzył z troską na przyjaciela. – Nie zmęczyłeś się za bardzo?

– Wszystko w porządku. Ale nie jestem przyzwyczajony do takiej wspinaczki – przyznał Ambrose. Usiadł i napił się wody ze szklanki, którą podała mu Maggie. – Jak tam msza?

– Duży ruch jak na poniedziałek rano. Potem było kilka spowiedzi.

– Domyślam się, że może to mieć związek z piciem w dzień święty. – Ambrose uśmiechnął się, kiedy Maggie stawiała przed nim talerz zupy.

– Jest też chleb z masłem – powiedziała. – Zabiorę się już do swojej roboty, jeśli mają panowie wszystko co trzeba.

– Dziękuję, Maggie. Pachnie cudownie.

– Zwykła rzepa i kartofle, ale dodałam jabłko z tej sterty w spiżarni. Wtedy zupa jest słodsza. – Skłoniła się i wyszła z kuchni.

– Naprawdę smakuje równie dobrze, jak wygląda. – James podmuchał na łyżkę i włożył ją do ust, po czym ukroił sobie grubą pajdę domowego chleba i posmarował masłem. – Chcesz kawałek?

– Pewnie. Pyszna zupa. Szkoda, że nie możesz zatrudnić tej dziewczyny na stałe zamiast pani Cavanagh.

– Niestety. – James westchnął. – Ale wierz mi, miałbym kłopoty ze zwierzchnictwem. Ona przez lata prowadziła dom mojemu poprzednikowi.

– W dodatku ta Maggie jest taka piękna, choć na pewno przydałoby się, gdyby trochę przytyła – zauważył Ambrose. – Słuchaj, drogi kolego, na spacerze przemyślałem sobie to i owo.

– Wiedziałem, że jest takie ryzyko. – James się uśmiechnął.

– Z jakiegoś powodu zacząłem zastanawiać się nad historią swojej rodziny, aż po czasy lorda Henry’ego Listera, znanego w rodzie jako Wielki Filantrop. Przez swoją wspaniałomyślność omal nie doprowadził Listerów do całkowitej ruiny. Myślałem też o dziecku śpiącym na górze. Zapewne, nawet bardziej niż ja, zdajesz sobie sprawę, że najlepsze, na co może liczyć ta mała, jeśli przeżyje najmłodsze lata, to bardzo licha edukacja, która przygotuje ją w przyszłości na służącą albo do innego kiepsko płatnego zajęcia.

– No i…?

– Przejdę od razu do rzeczy, James. Mam pieniądze. I wiem, że nigdy nie założę własnej rodziny…

– Tego nie możesz jeszcze wiedzieć.

– Mogę – oświadczył stanowczo Ambrose. – Wiem, że świata nie zmienię, a już na pewno nie zbawię, ale mały gest z mojej strony może przynajmniej odmienić jedno życie.

– No tak… – James w zadumie sączył zupę. – To znaczy, że chciałbyś adoptować to maleństwo śpiące na górze? Rzeczywiście rano miałem wrażenie, że od razu stała ci się bliska.

– Mój Boże, nie! Nie wiedziałbym, jak się do tego zabrać. – Ambrose się roześmiał. – Wydaje mi się jednak, że przy moim wsparciu moglibyśmy znaleźć rozwiązanie tej sytuacji, nie wychodząc nawet z tego domu.

– A dokładnie jakie?

– Jest tu kobieta, która właśnie straciła upragnione dziecko. I mamy noworodka sierotę, potrzebującego matki i jej mleka. A gdybym tak zaproponował Maggie, że pokryję wszelkie koszty utrzymania dziecka i dodam trochę więcej, by pomóc jej i jej rodzinie? Co myślisz?

– Nie jestem pewien, co myślę, jeśli mam być szczery. Mówisz, że zapłacisz Maggie, żeby adoptowała to dziecko?

– W gruncie rzeczy tak.

– Ambrose, to wygląda na przekupstwo. Zacznijmy od tego, że nie wiemy, czy ona chciałaby wziąć cudze dziecko.

– Z jej oczu, kiedy zajmowała się małą, wyczytałem, że tak.

– Możliwe. Ale ma też męża, a on może być innego zdania.

– Znasz go? Jaki on jest?

– Z tego, co widziałem podczas mszy, John O’Reilly to dobry, bogobojny człowiek. Nie krążą plotki, żeby bywał w miasteczku i zaglądał do pubów, a wierz mi, usłyszałbym o tym na pewno. Jednak pomysł, żeby wychowywać cudze dziecko, może mu się wydać nie do przyjęcia.

– To musimy z nim porozmawiać. A reszta rodziny? Jaki jest tam układ?

– Najstarsza córka, Ellen, ma dziesięć lat. Syn, John, osiem i są jeszcze dwie dziewczynki, sześcio- i dwuletnia. Słyszałem, że Maggie i John pobrali się z miłości, wbrew woli rodziców z obu stron, i są sobie bardzo oddani.

Ambrose się uśmiechnął.

– Miłość działa cuda, prawda?

– Pewnie tak, ale nie pomoże wyżywić rodziny. Oni mają jakieś prosięta, kilka krów i kawałek ziemi. Mieszkają w ciemnej, ciasnej chałupie bez elektryczności i bieżącej wody. Ambrose, nie wiem, czy zdajesz sobie sprawę, w jakiej biedzie żyje tu wiele rodzin.

– Jestem uprzywilejowany, ale nie ślepy. Widzę tę nędzę. Wydaje mi się jednak, że choć rodzina O’Reillych jest uboga, mogłaby, z drobną pomocą z mojej strony, zapewnić dziecku jaśniejszą przyszłość. Musimy działać szybko. Maggie mówiła rano, że nikomu nie powiedziała o śmierci noworodka i nie kazała jeszcze wracać dzieciom od sąsiadki. Jeśli się postaramy, możemy załatwić wszystko dyskretnie. Jak powiedziałem, jestem gotów zapłacić. Bez względu na cenę – oświadczył zdecydowanie Ambrose.

James przyjrzał się z namysłem przyjacielowi.

– Wybacz, ale twoja historia o przodku filantropie nie przekonała mnie, dlaczego tak nagle zachciało ci się bawić w dobroczynność.

– Wiesz, może nasi Ojcowie Świętego Ducha nie przekonali mnie do wiary w Boga, katolickiego czy innego, ale to niewinne dziecko śpiące na górze potrafiło obudzić we mnie uczucia, których tamtym nie udałoby się ze mnie wykrzesać przez całe życie. Mam wrażenie, że przez swoje dwadzieścia sześć lat nie zrobiłem nic specjalnie dobrego. W przeciwieństwie do ciebie, bo ty codziennie czynisz dobro. I chcę pomóc, po prostu.

– Och, Ambrose. – James westchnął. – Zbyt wiele ode mnie wymagasz jako od księdza. Dziecko powinno zostać zgodnie z prawem zarejestrowane w moich księgach kościelnych jako porzucone i…

– Czy to obraża Boga, że próbujemy zapewnić tej dziewczynce lepsze życie niż to, które może zaoferować jej Kościół?

– A kto mówi, że lepsze? Maggie i jej mąż John są bardzo biedni. Jedzenia może nie starczać nawet dla ich własnych dzieci. Od małego będzie musiała ciężko pracować w gospodarstwie. Nie uzyska lepszego wykształcenia niż w sierocińcu.

– Ale będzie kochana! Będzie miała rodzinę! I powiem ci coś: jako jedynak, którego ojciec ledwie zauważał, wolałbym cięższe życie, ale wśród bliskich, zawsze. Zwłaszcza że ty i ja będziemy czuwać nad tym, jak mała dorasta.

James patrzył na przyjaciela i zobaczył łzy w jego oczach. Od kiedy się znali, Ambrose nigdy nie mówił tak o swoim ojcu.

– Mogę mieć trochę czasu do namysłu? – spytał ksiądz. – Maggie nie wyjdzie stąd do szóstej, póki nie poda nam kolacji. Muszę pójść do kościoła pomodlić się w tej sprawie.

– Oczywiście. – Ambrose odchrząknął i wyjął z kieszeni spodni nieskazitelnie czystą chustkę, by wydmuchać nos. – Musisz mi wybaczyć. Pojawienie się tego dziecka bardzo mnie poruszyło. Rozumiem, że wiele żądam.

– Wrócę na podwieczorek, na herbatę z kawałkiem tego pysznie pachnącego ciasta Maggie.

James skinął głową i wyszedł z kuchni.

Jak zwykle w trudnych momentach Ambrose postanowił poczytać Odyseję Homera. Poszedł do swojego pokoju i wyciągnął ją ze starej skórzanej torby podróżnej typu Gladstone. W głębokiej mądrości dzieła spisanego wieki temu zawsze odnajdywał pociechę. Kiedy wrócił na dół, gdzie Maggie zajmowała się dzieckiem, powiedział, żeby odpoczęła przy piecyku w kuchni, i nalał jej filiżankę słodkiej gorącej herbaty. Sam ruszył do gabinetu Jamesa, dołożył do ognia i usiadł w skórzanym fotelu, żeby poczytać. Ale tego dnia nawet Homer nie pomagał. Z otwartą książką leżącą na kolanach Ambrose zastanawiał się, dlaczego właściwie tak bardzo chce pomóc temu dziecku. Kiedy wreszcie zrozumiał swoje motywy, zadał sobie pytanie, czy jeśli są one w gruncie rzeczy egoistyczne, to efekt jest przez to gorszy?

Nie, był przekonany, że nie. Dziecko potrzebowało kochającego domu i ten był chwilowo osiągalny. Nie było w tym nic moralnie niewłaściwego.

*

– I jak poszły modlitwy? – zapytał, kiedy godzinę później w gabinecie pojawił się James.

– Porozmawialiśmy sobie, dziękuję.

– Podjąłeś jakąś decyzję?

– Myślę, że najpierw musimy pomówić z Maggie. Jeśli ona i mąż będą przeciwni, to sprawa przesądzona.

– Maggie odpoczywa przy piecyku z małą. Zmusiłem ją, żeby na trochę usiadła.

– To pójdę po nią.

James wyszedł, a Ambrose zapatrzył się w płomienie. Po raz pierwszy w życiu sam miał ochotę się modlić.

Jego przyjaciel wrócił z Maggie, która przewiązała się kawałkiem podartego prześcieradła jak chustą, żeby nosić przy sobie niemowlę.

– Coś zrobiłam nie tak, ojcze? – spytała, kiedy James wskazał jej fotel przy kominku. – Dziecko było niespokojne, a ja musiałam szykować kolację, więc wzięłam to prześcieradło i…

– Maggie, nie trap się niczym, proszę. Mój przyjaciel mówił, żebyś odpoczęła – powiedział James.

I on, i Ambrose popatrywali na malutkie piąstki i stópki pokazujące się zza chusty. Dziecko wydawało ciche piski, trochę jak kotek.

– Słuchaj, chodzi o to, że… Może lepiej niech mój przyjaciel to wyjaśni.

– Wiem, że straciłaś własne dziecko, Maggie, i że to była dziewczynka – zaczął Ambrose.

– Tak, proszę pana, zgadza się.

– Strasznie mi przykro, rozumiem twój ból. A teraz przytulasz obcego noworodka.

Oczy Maggie zalśniły łzami.

– Ona jest o wiele cięższa od mojego biedactwa. Mary, bo tak daliśmy jej na imię, była taką drobinką…

Ambrose podał Maggie chustkę i poczekał, aż kobieta trochę się uspokoi.

– Wszyscy wiemy, gdzie skończy to maleństwo – ciągnął po chwili – jeśli ojciec O’Brien skontaktuje się z ojcem Nortonem.

– Słyszałam, że te sierocińce są okropne – przyznała Maggie. – Niedawno w jednym z nich, w Clonakilty, była epidemia odry. Dużo dzieci umarło. – Spojrzała czule na niemowlę. – Ale co można zrobić?

– Mówiłaś, że nie powiedziałaś nikomu o tym, że twoja biedna Mary umarła? – wtrącił James, żeby się upewnić.

– Nie, ojcze… – Maggie stłumiła szloch. – To wszystko stało się tak nagle… zdecydowaliśmy, że nie będziemy nic mówić, zwłaszcza że nie stać nas na pogrzeb. Nie jesteśmy jakimiś poganami, przysięgam. Pomodliliśmy się za nią, kiedy złożyliśmy ją pod dębem, i…

– Rozumiem, Maggie, i na pewno nie jesteście jedynymi rodzicami w tych stronach, którzy tak robią.

– Rzecz w tym – wmieszał się Ambrose – że zastanawiałem się, czy ty, i twój mąż oczywiście, bylibyście chętni adoptować to maleństwo?

– O… na pewno zabrałabym ją do nas i chowała jak własną, gdybym mogła, ale… – Maggie zarumieniła się aż po nasadę swoich pięknych rudych włosów – my mamy już czwórkę wiecznie głodnych dzieci i nawet teraz jest nam ciężko…

– Nie martw się niepotrzebnie – pocieszył ją James, widząc jej zażenowanie i rozpacz. – Posłuchaj, co ma do powiedzenia mój przyjaciel. To jego pomysł, nie mój. Ale zgodziłem się, żeby ci go przynajmniej przedstawił.

Ambrose odchrząknął.

– Zdaję sobie sprawę z waszej sytuacji materialnej i gdybyście z mężem zechcieli rozważyć przyjęcie tego dziecka jak własnego, byłbym naprawdę szczęśliwy, mogąc pokrywać wszelkie koszty, jakie to może za sobą pociągnąć, póki dziewczynka nie skończy dwudziestu jeden lat. To znaczy, że finansowałbym też jej naukę, gdyby życzyła sobie kontynuować edukację po szkole średniej. Płaciłbym wam w ratach, co pięć lat. Poza tym dodałbym jeszcze jakąś sumę od razu, którą moglibyście dysponować wedle uznania. Za fatygę i dochowanie tajemnicy. Przyjaciele i krewni powinni wierzyć, że to wasze dziecko, to, które miało się urodzić. W innym przypadku niezgłoszenie pojawienia się dziecka odpowiednim instytucjom postawiłoby ojca O’Briena w bardzo trudnej sytuacji. A to jest suma, którą jestem gotów wam przekazać na utrzymanie dziecka przez pierwsze pięć lat. – Podał Maggie kartkę, na której wypisał wcześniej liczby. Poczekał, aż kobieta spojrzy, a potem podsunął jej kolejną kartkę. – A to, ile ofiaruję tobie i twojemu mężowi z miejsca za fatygę i na ewentualne dodatkowe wydatki.

Obaj przypatrywali się Maggie, kiedy odczytywała liczby. Jamesowi przyszło do głowy, że może nie potrafić czytać, ale szok w wyrazie jej twarzy, kiedy podniosła wzrok na Ambrose’a, mówił więcej niż słowa.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! – Zakryła usta dłonią i popatrzyła na Jamesa. – Proszę wybaczyć, ojcze, ale ja… naprawdę jestem zdumiona. Tyle pieniędzy… pewnie pan się pomylił i napisał o jedną cyferkę za dużo?

– Nie, Maggie. Te sumy jestem gotów wam zapłacić, jeśli weźmiecie to dziecko.

– Ale, proszę pana, ta pierwsza to więcej, niż moglibyśmy zarobić w pięć albo i więcej lat! A druga, no… to dość, żeby zacząć budować nowy dom albo dokupić więcej ziemi…

– Oczywiście musisz naradzić się z mężem, wyjaśnić, co proponuję. Jeśli się zgodzi, mogę pójść do banku w miasteczku i już jutro dać wam wszystko w gotówce. Czy mąż jest teraz w domu?

– Pewnie w oborze, przy dojeniu, ale na pewno pomyśli, że zwariowałam, jeśli powiem mu o tych sumach.

– Dobrze. To może idź teraz do niego, wytłumacz, co ci zaproponował mój przyjaciel, i jeśli chcesz, przyprowadź tu męża, żebym mu to potwierdził.

– Ale kolacja księdza… jeszcze jej nie podałam, nie ugotowałam nawet kapusty.

– Damy tu sobie radę – zapewnił ją James. – Jeśli mamy to tak załatwić, ważne jest, żebyś już dziś zabrała stąd dziecko. Nie chcielibyśmy, żeby dowiedziała się o nim pani Cavanagh, prawda?

– Oczywiście, ojcze. No to biegnę do domu porozmawiać z mężem, jeśli pan Lister jest pewien.

– Jestem – potwierdził Ambrose. – Zajmiemy się dzieckiem, póki nie wrócisz. – Wstał, żeby przejąć od niej niemowlę.

Kiedy Maggie wyszła, obaj razem z maleństwem przeszli do kuchni, gdzie James wyjął z piecyka coś, co pachniało jak irlandzki gulasz.

– Jeśli nie zrobi ci to różnicy, nie będę już dogotowywał kapusty. Dobrze jest przez jeden wieczór w tygodniu od niej odpocząć. – Popatrzył na przyjaciela, który skupił się na niemowlęciu i ostrożnie kołysał je w ramionach. – Mogę spytać, ile jej zaproponowałeś?

– Nie możesz.

– Pytam jedynie dlatego, że się boję, czy nie wezmą jej tylko dla pieniędzy.

– Na pewno będzie tego dość, żeby zachęcić ich do przyjęcia tego maleństwa i żeby Maggie nabrała choć trochę ciała, ale nie na tyle, żeby zaczęła się stroić. Po prostu będą mogli zapewnić sobie nieco bardziej znośne warunki życia. Ta malutka naprawdę jest śliczna, nie sądzisz? – szepnął.

– Kompletnie cię zawojowała. Może to wreszcie przekona cię do posiadania własnych dzieci.

– Niemożliwe, ale na pewno chciałbym po ojcowsku doglądać, jak ta mała rośnie. Ty też musisz mieć na nią oko, bo ja bywam tu rzadko.

– Oczywiście, ale spokojnie, musimy się najpierw upewnić, czy mąż Maggie się zgodzi. Chodź. Popróbuj tego gulaszu. Jest pyszny.

*

Godzinę później Maggie wróciła z muskularnym, przystojnym młodym mężczyzną. Najwyraźniej ubrał się w to, co miał najlepszego na tę okazję. Na głowie miał kaszkiet, jaki nosiła większość parafian Jamesa do kościoła.

– Proszę, wejdźcie. – James wpuścił ich do środka i szybko zamknął za nimi drzwi, zadowolony, że jego dom stał na sporej posiadłości, gdzie tylko hulał wiatr, z dala od wścibskich sąsiadów. Zaprowadził gości do gabinetu, w którym Ambrose ułożył dziecko w koszu. James wiedział, że mężowi Maggie wydałoby się dziwne, gdyby mężczyzna nosił na rękach niemowlę.

– To mój mąż, John – powiedziała nieśmiało Maggie.

– A to mój przyjaciel z Dublina, Ambrose Lister, wykładowca z college’u Trinity.

– Bardzo miło pana poznać – wybąkał John.

James widział, że mąż Maggie jest bardzo skrępowany. Wielu tutejszych farmerów spędzało większość dnia na polach. Poza najbliższymi właściwie z nikim nie rozmawiali, nie licząc krótkich pogawędek po niedzielnej mszy.

– Cieszę się, że mogę pana poznać – odezwał się Ambrose i dostrzegł, jak na dźwięk jego angielskiego akcentu John od razu się usztywnia.

– Może usiądziemy? – zaproponował James. – John, ty i Maggie usiądźcie na fotelach przed kominkiem.

Ksiądz zajął miejsce na krześle za biurkiem, wyraźnie odgradzając się od przyjaciela i ewentualnych rodziców, bo chciał zaznaczyć, że proponowany układ jego nie dotyczy. Ambrose usiadł na krześle po drugiej stronie. Patrzył, jak mąż i żona przysiadają ostrożnie przy kominku i zerkają na koszyk.

– Maggie, proszę, weź dziecko, jeśli chcesz – powiedział.

– Nie, proszę pana, zostawię ją, póki… no, na razie zostawię.

– I jak, panie O’Reilly, na pewno żona opowiedziała panu, nad czym myślę – zaczął.

– Tak, proszę pana.

– I co pan o tym myśli?

– Chyba muszę zapytać pana, dlaczego chce pan coś takiego zrobić dla tego dziecka – odparł John, nie patrząc mu w oczy.

– To bardzo dobre pytanie, panie O’Reilly. Odpowiedź jest prosta. Jestem kawalerem, mieszkam w Dublinie i mam stałe dochody, które umożliwiają mi poświęcanie się pracy naukowej w college’u Trinity. Zanim pan spyta, jestem katolikiem – dodał pospiesznie, uświadamiając sobie, że może John O’Reilly to prosty farmer z hrabstwa Cork, ale zapewne słyszał, że słynny Trinity to uczelnia założona przez protestantów.

Zmobilizował się, by mówić dalej. Wiedział, że musi bardzo ostrożnie dobierać słowa.

– Mam więc pieniądze do dyspozycji. Kiedy dziś rano na progu domu księdza pojawiło się to niemowlę i powiedział mi, że czeka je sierociniec, zacząłem się zastanawiać, jak mógłbym pomóc. I wtedy przyszła tu pańska żona i dowiedzieliśmy się, że właśnie straciła dziecko… Mówiąc najprościej, wpadłem na pomysł, jak można by zapewnić tej małej wychowanie w rodzinie, a jednocześnie złagodzić choć odrobinę państwa ból po stracie dziecka.

Nastąpiła chwila milczenia. John zastanawiał się nad słowami Ambrose’a. Maggie wpatrywała się w męża. W jej oczach wyraźnie malowała się nadzieja.

Kiedy cisza się przedłużała, Ambrose uznał, że powinien ją przerwać.

– Oczywiście, żadne z was nie powinno czuć się pod presją, ale pomyślałem, że nic nie szkodzi, jeśli przedstawię rozwiązanie, które może wszystkim pasować. Zarówno ojciec O’Brien, jak i ja jesteśmy wychowankami Ojców Świętego Ducha, którzy uczyli nas, że trzeba pomagać innym. Ostatnio gnębiło mnie, że skoncentrowany na pracy naukowej w Dublinie, nie robię dość dla tych, którym w życiu mniej się poszczęściło ode mnie.

John uniósł wzrok i po raz pierwszy spojrzał Ambrose’owi w oczy.

– To strasznie dużo pieniędzy, to, co chce pan nam zaoferować. Czego oczekiwałby pan w zamian?

– Nic. Jak zapewne mówiła panu żona, kiedy przekażę państwu uzgodnione sumy, nie będziemy już nigdy wracać do tego tematu. Taki jest warunek. Dla dobra państwa i księdza. – Ruchem głowy wskazał przyjaciela. – Ojciec O’Brien nie może mieć z tym nic wspólnego i zresztą nie ma.

Uwaga Johna skupiła się teraz na Jamesie.

– Ksiądz chodził do szkoły z panem…

– Listerem – podpowiedział James. – Tak. Mogę za niego całkowicie ręczyć i zapewniam, że z jego strony to nic innego jak miłosierny gest wobec sieroty.

– I wobec nas – mruknął pod nosem John. – Nie potrzeba nam aż tyle na utrzymanie jednego dzieciaczka.

Maleństwo, o którym była mowa, przez cały czas kaprysiło, a teraz zaczęło już wrzeszczeć na całego.

– Mogę wziąć ją do kuchni i nakarmić? – Maggie spojrzała błagalnie na męża.

Gdy John skinął głową, złapała dziecko i wybiegła z pokoju, jakby nie była już w stanie dłużej słuchać tej rozmowy.

– Myślę, że zanim jeszcze przejdziecie do omówienia strony finansowej – wtrącił się James – przede wszystkim trzeba ustalić, czy w ogóle chcielibyście ją przyjąć do rodziny.

– Widzicie, że Maggie już jest za nią – powiedział John. – Wczoraj, kiedy straciła naszą Mary, o mało serce jej nie pękło. A dopiero mija rok, jak straciliśmy poprzednie dziecko. Oczywiście mamy nadzieję, że urodzi się nam ich więcej. Czy ona jest zdrowa?

– Tak mi się wydaje – odparł James. – Jest spora. Pana żona też tak mówi.

John O’Reilly siedział chwilę w milczeniu.

– Na pewno nie będzie pan potem czegoś od nas chciał?

– Na pewno – potwierdził Ambrose. – Liczę, że ojciec O’Brien od czasu do czasu zda mi relację, jak się mała chowa, i to będzie dla mnie wystarczająca zapłata. Po prostu chcę wiedzieć, że dziewczynka dorasta w rodzinie i ma dobrą opiekę.

– Zrobimy, co w naszej mocy, ale nie możemy gwarantować, że nic się jej nie stanie, gdyby zdarzyła się jakaś epidemia, grypy czy odry.

– Doskonale rozumiem, panie O’Reilly. Miałem tylko na myśli, że będę się interesował tym, jak dziecko dorasta. Ale jeśli to państwu nie pasuje, nie będę.

– A jeśli chodzi o pieniądze… Mówił pan Maggie, że to byłoby w gotówce? I że możemy je dostać nawet jutro?

– Tak.

– To muszę panu powiedzieć, że jesteśmy bogobojną rodziną i gdyby moja żona przyszła do domu i powiedziała mi o tym dziecku, a ona ma mleko, mógłbym dać się namówić na przygarnięcie tej małej i bez pana hojnej propozycji.

Postawa Johna mówiła, że może jest człowiekiem ubogim, ale i dumnym. Spodobał się Ambrose’owi jeszcze bardziej.

– Wierzę, że tak. Widzę, że bardzo kocha pan żonę, więc może najlepiej niech pan potraktuje to, co ofiaruję, jako coś, co można spożytkować na poprawienie warunków życiowych żony i całej rodziny.

– Na pewno te pieniądze bardzo by się przydały. W domu okropna wilgoć. Mógłbym go zabezpieczyć albo nawet zbudować nowy. Nie za szybko… wie pan, bo sąsiedzi zaczęliby się zastanawiać, jakim cudem mnie na to stać. Nie chciałbym, żeby ludzie zaczęli gadać.

– Jestem przekonany, że oboje z żoną macie wyczucie i nie dopuścicie do plotek – wtrącił James. – Pamiętajmy, że przede wszystkim chodzi tu o nowo narodzone dziecko, które potrzebuje domu i rodziny. Wszyscy, którzy wezmą w tym udział, spełnią dobry uczynek.

– Tak, ojcze, dziękuję. Będę wydawał pieniądze mądrze. Powoli.

Rozległo się pukanie do drzwi i pojawiła się Maggie z dzieckiem na ręku.

– Zasnęła – powiedziała i spojrzała na męża. – Widzisz, John? Śliczna, prawda?

John wstał, popatrzył na niemowlę i uśmiechnął się lekko.

– Masz rację, kochanie.

– No i? – Zdawało się, że Maggie nie ma śmiałości zapytać wprost.

John spojrzał znów na Ambrose’a i księdza.

– To mamy ją zabrać od razu, teraz?

*

– Dobry Boże – powiedział Ambrose, kiedy ksiądz wrócił do gabinetu po pożegnaniu małżeństwa i ich nowego dziecka. – Zwaliło mnie to z nóg.

James patrzył, jak przyjaciel wyciąga chustkę i ociera oczy.

– O co chodzi?

– O… na pewno o różne rzeczy – odparł Ambrose. – Ale głównie to przez tego Johna O’Reilly’ego. Biedny jak najbiedniejsza mysz kościelna, a jaki godny i dumny.

– To bardzo dobry człowiek – przyznał James. – I gotów całować ziemię, po której stąpa żona. Aż miło patrzeć, bo udzieliłem tylu ślubów, które miały na celu głównie połączenie skrawków ziemi, a nie mężczyzny z kobietą. Maggie i John pobrali się z prawdziwej miłości, to pewne.

– Pozwolisz, że naleję sobie odrobinę whiskey? Po tych emocjach muszę trochę uspokoić nerwy.

– Zrobiłeś dziś coś bardzo dobrego. Sláinte – powiedział James, kiedy przyjął szklaneczkę z rąk przyjaciela i uniósł. – Za ciebie. I za dziecko.

– Które zostanie nazwane Mary, bo tak chcieli, a szkoda. Jest tyle greckich imion, które mi się podobają. Atena może… albo Antygona…

– To cieszę się, że nadali jej już imię Matki Boskiej. – James się uśmiechnął.

– Mary jest wyjątkowa. Mam wrażenie, że pojawiła się tu specjalnie po to, żebym się nią zaopiekował.

– Jestem skłonny się z tobą zgodzić. Niezbadane są wyroki boskie.

– Ja widzę w tym ślepy los, ale przyznam, że cały ten zbieg okoliczności… że akurat tu byłem, pani Cavanagh miała wolne, a w domu pojawiła się matka, która właśnie straciła dziecko, robi wrażenie jakiegoś misternego planu.

– Jeszcze uda mi się ciebie nawrócić – powiedział James z uśmiechem.

*

Następnego ranka Ambrose poszedł do miasteczka i wstąpił do banku. Wyjął sumę obiecaną O’Reillym i wrócił na wzgórze. Podzielił pieniądze, po czym zapakował je do dwóch kopert pożyczonych z biurka przyjaciela i je zakleił. Wypłata nie stanowiła uszczerbku dla jego funduszu, ale dla O’Reillych była zabezpieczeniem finansowym na pięć lat. Po domu krzątała się już pani Cavanagh, narzekając głośno na wszystko, na co tylko mogła, żeby podkreślić, jak to ta dziewucha O’Reilly nie potrafi nic porządnie zrobić. Ambrose wsunął koperty do szuflady biurka przyjaciela.

Rozległo się pukanie do drzwi gabinetu.

– Proszę – rzucił.

– Zostanie pan na lunchu, panie Lister?

– Nie, pani Cavanagh. Mam pociąg o dwunastej, więc za piętnaście minut wychodzę – odparł, spoglądając na zegarek.

– Świetnie. Wobec tego bezpiecznej podróży – powiedziała i zamknęła drzwi jak zwykle trochę zbyt energicznie.

Ambrose czuł emanującą z niej wrogość. Rozumiał, że ta kobieta ogólnie nie jest zbytnią wielbicielką rasy ludzkiej, ale przecież był gościem jej pracodawcy. Dlaczego okazywała mu taką niechęć? Najwyraźniej uważała za naganne, by ksiądz co miesiąc przyjmował tu mężczyznę, z którym się przyjaźni. Ambrose robił, co w jego mocy, by zachowywać się wobec niej uprzejmie, choćby ze względu na Jamesa, ale obawiał się, że to na nic.

Do gabinetu wszedł James i uśmiechnął się do niego blado.

– Wyglądasz na zmęczonego, mój drogi – zauważył Ambrose.

– Przyznam, że nie spałem najlepiej po… tych wczorajszych działaniach.

– Martwisz się?

– Nie samą decyzją, ale tą tajemnicą. Gdyby ktoś odkrył, że brałem w tym udział…

– Nikt się nie dowie. O’Reilly’owie nie powiedzą nikomu. Tego jestem pewien.

James przyłożył palec do ust, bo obaj usłyszeli kroki w korytarzu.

– Muszę już iść – powiedział Ambrose głośno, podchodząc do szuflady, żeby pokazać, gdzie zostawił koperty.

Ksiądz skinął głową.

– Dam je Maggie w przyszły poniedziałek, kiedy przyjdzie do pracy, jak uzgodniliśmy – szepnął.

Znów rozległo się pukanie do drzwi i zajrzała pani Cavanagh.

– Niech ksiądz nie zapomni, że za dziesięć minut ma być na próbie chóru. Organista przełożył ją z czwartku, bo to dzień targowy, a on musi wystawić na sprzedaż dwie jałówki.

– Dziękuję za przypomnienie, pani Cavanagh. Całkiem wyleciało mi to z głowy. Ambrose, chodźmy, pójdziemy kawałek razem.

Gdy wyszli, słyszeli już organy z pobliskiego kościoła.

– Dzięki wielkie za wizytę, Ambrose. Napiszę do ciebie.

– A ja postaram się przyjechać choć raz przed świętami. Miej oko na naszą Mary, dobrze? – szepnął Ambrose.

James dotknął jego ramienia.

– Bezpiecznej podróży, przyjacielu. Dziękuję.

Ambrose patrzył, jak James znika w kościele. Odwrócił się, by ruszyć schodami w dół i iść na malutką stacyjkę. Zawsze czuł smutek utraty, żegnając się z przyjacielem, ale teraz przynajmniej – dzięki tej sierotce porzuconej na progu plebanii – pocieszała go myśl, że na całe życie połączył ich wspólny sekret.

Merry

Dublin

Czerwiec 2008

37

Kiedy Ambrose skończył swoją opowieść, nie byłam w stanie wykrztusić słowa – bo jak wyrazić, że w ciągu niespełna godziny wszystko, co wiedziałam o sobie, całe moje dzieciństwo i podróż w dorosłość, okazały się fałszem?

– Ambrose… – usłyszałam, jak syn spokojnym głosem odzywa się za mnie. Przez cały czas nie puszczałam jego ręki, którą złapałam, kiedy Ambrose zaczął wyjaśniać, kim jestem. Albo raczej: kim nie jestem… – Mówisz więc, że mamy nie łączy żadne pokrewieństwo z jej rodzicami, siostrami i braćmi?

– Zgadza się, Jack.

– Ja nie… – Odchrząknęłam, bo zaschło mi w ustach z wrażenia. – Nie wiem, co powiedzieć.

– Wyobrażam sobie – rzucił Ambrose. – Na pewno masz teraz wrażenie, że całe twoje dzieciństwo było kłamstwem. Kłamstwem, które zbyt długo podtrzymywałem. Mary, mogę cię tylko błagać o wybaczenie. Przepraszam. To przez moje tchórzostwo. Powinienem był powiedzieć ci prawdę w twoje dwudzieste pierwsze urodziny, kiedy dałem ci pierścionek. Wierz mi, proszę, może postąpiłem źle, ale oszukiwałem cię z miłości do ciebie. Po prostu nie byłem w stanie burzyć twojej wiary w rodzinę, którą kochałaś. Nigdy nie przypuszczałem, że w efekcie będziemy tak tu siedzieć, po tylu latach, i że będziesz musiała niepotrzebnie doświadczać bólu, bo nie umiałem zdobyć się na szczerość.

Jack spojrzał na mnie.

– Mamo, wiem, że czujesz się teraz okropnie, ale pamiętaj, że ty i tata adoptowaliście Mary-Kate. Nie jest spokrewniona z żadnym z nas, a przecież nie kochasz jej przez to mniej, prawda?

– No pewnie. Oboje z tatą kochaliśmy ją jak własną córkę.

– Ja też. To moja siostrzyczka i zawsze nią będzie.

– Różnica polega na tym, że kiedy tylko mogła to zrozumieć, powiedzieliśmy jej o adopcji – zaznaczyłam. – Nie może mieć poczucia, że ją w jakiś sposób oszukiwaliśmy. I ja, i tata byliśmy przekonani, że trzeba stawiać sprawy szczerze.

Kiedy to mówiłam, znów ścisnęło mi się serce. Przecież sama trzymałam w tajemnicy swoją przeszłość przed mężem i dziećmi. Czy z tego powodu jestem hipokrytką…?

– Mary, rozumiem, że się gniewasz – odezwał się Ambrose – ale wybacz mi, proszę, że nie zdołałem ci tego wszystkiego wyjawić, kiedy dawałem ci pierścionek. Miałaś jechać w odwiedziny do domu, razem z rodziną świętować swoje urodziny i zrobienie licencjatu. Byłaś taka szczęśliwa. Jak mogłem burzyć twoją radość?

Choć właśnie zawaliło mi się całe pojęcie o tym, kim jestem, widziałam, że Ambrose jest bliski łez. Byłam zła, oczywiście, ale przecież trzydzieści siedem lat temu porzuciłam go ni z tego, ni z owego, bez słowa wyjaśnienia. Wstałam więc, podeszłam do niego, uklękłam i wzięłam go za rękę.

– Rozumiem, Ambrose, naprawdę. Pewnie wszyscy czasem kłamiemy, żeby chronić tych, których kochamy. Albo przynajmniej nie mówimy im tego, co, jak się nam wydaje, mogłoby ich zranić albo przestraszyć.

– Jesteś taka dobra, kochanie. Myślę, że powiedziałbym ci w końcu. Ale ty nagle, bez uprzedzenia, zniknęłaś z mojego życia. Nie miałem pojęcia, gdzie jesteś. Jak mówiłem, planowałem napisać list z wyjaśnieniem całej tej historii i zostawić go prawnikowi, z nadzieją że zdoła cię odnaleźć i ci go wręczyć. Do tej pory zgodnie z testamentem jesteś moją jedyną spadkobierczynią. Ja… – Ambrose uwolnił dłoń z mojej, by sięgnąć do górnej kieszonki marynarki po nieskazitelnie białą chusteczkę, i mocno wydmuchał nos.

– Tak jak mówiłeś, Jack, nawet jeśli nie ma we mnie kropli krwi O’Reillych, oni zawsze pozostaną moją rodziną – powiedziałam.

– Wiedz, że pokochałem cię od pierwszego wejrzenia – dodał Ambrose.

– A mnie często marzyło się, żebyś naprawdę był moim ojcem. To, co dzisiaj od ciebie usłyszałam, przyprawiło mnie o szok, ale w końcu skąd mogłeś wiedzieć, że przepadnę i nie zobaczysz mnie przez trzydzieści siedem lat? Muszę wierzyć, że wyjaśniłbyś mi wszystko wcześniej. Poza tym uratowałeś mnie przed sierocińcem.

– Dziękuję, kochanie, to wielkoduszne z twojej strony. Ale obawiam się też, że mogłem się w pewien sposób przyczynić do twojego nagłego wyjazdu z Dublina. Zdawałem sobie sprawę, co się dzieje, a jednak nie czułem się w prawie ingerować. Byłaś już dojrzała, właściwie dorosła.

Przez dłuższą chwilę panowała cisza.

– Może zaparzę herbatę? – zaproponował w końcu Jack.

– A nie lepiej zrobiłaby nam odrobina whiskey? – zasugerowałam, wskazując na butelkę.

– Rozpijesz mnie! – Ambrose zerknął na zegar, który stał jak zawsze nad kominkiem. – Ledwie minęło południe.

Lecz nie odmówił przyjęcia szklaneczki, którą podał mu Jack. Upił kilka łyków i zobaczyłam, że wreszcie odzyskał trochę kolory. Wróciłam do kanapy i usiadłam obok syna.

– Lepiej? – spytałam Ambrose’a.

– O wiele.

– Mamo – odezwał się po chwili milczenia Jack – skoro i ty byłaś adoptowana, to osobą poszukiwaną przez Ally i jej siostry możesz być ty, a nie MK.

Spojrzałam na niego zaskoczona.

– Dobry Boże, masz rację – przyznałam. – O ile te kobiety mówią prawdę o tym, dlaczego mnie prześladują.

Kiedy syn mi to uświadomił, musiałam zadać Ambrose’owi ważne pytanie:

– Czy ty… chodzi mi o to, czy masz jakiś pomysł, kim mogli być moi biologiczni rodzice?

– Nie mam pojęcia, Mary. Byłaś „podrzutkiem”, jak nazywano wtedy takie dzieci. Ale zastąpiłaś zmarłą przy urodzeniu Mary. Nigdy nie było żadnych plotek na twój temat. Nikt poza nieznaną nam osobą, która cię przyniosła, nie wiedział, że zostałaś porzucona przy drzwiach plebanii.

– Sądzisz, że… moi rodzice przygarnęli mnie, bo im zapłaciłeś?

– Martwiłem się tym, ale pamiętam wyraźnie, jak mama na ciebie patrzyła, kiedy po raz pierwszy wzięła cię na ręce. A twój tata był w niej tak zakochany, że zrobiłby wszystko, byle była szczęśliwa. Obserwowałem, jak z czasem coraz bardziej cię kochał. Łatwo cię było kochać, Mary. – Uśmiechnął się.

– Może nigdy się nie dowiesz, kim byli twoi biologiczni rodzice, mamo – wtrącił Jack. – Zresztą jakie to ma znaczenie?

– W normalnych warunkach żadne – odparł Ambrose. – Tyle że najwyraźniej ścigają cię jakieś siostry, które koniecznie chcą obejrzeć pierścionek. A skoro to on ma być kluczem do odkrycia twojego pochodzenia, możliwe, że te dziewczyny nie kłamią. Jeśli mogę, sugerowałbym, żebyś rozważyła spotkanie z jedną z nich, by dowiedzieć się, o co im naprawdę chodzi.

– Myślę, że Ambrose ma rację, mamo – powiedział Jack. – Mogę skontaktować się z Ally.

– Przecież nawet nie jesteś pewny, czy ona jest jedną z nich, prawda? – zaoponowałam.

– Im więcej myślę o naszych rozmowach, tym bardziej wydaje mi się, że specjalnie mnie odszukała. Ale jest tylko jeden sposób, żeby to sprawdzić.

– Zaraz, właśnie sobie coś uprzytomniłam. – Aż przebiegły mnie ciarki. – Ten człowiek, którego spotkałam w Londynie… Orlando jakiś tam… Powiedziałam mu, w której winnicy w Prowansji jesteś. Nawet dałam mu twój numer komórkowy, w razie gdyby chciał spytać o jakieś szczegóły techniczne dotyczące naszego wina.

– W takim razie… – Jack westchnął smutno – sprawa jest jasna. To tak mnie znalazła.

– Wygląda na to, że to bardzo pomysłowe siostrzyczki. – Ambrose uśmiechnął się blado. – Tak się bałaś, że ich poszukiwania mają jakiś związek z twoją przeszłością w Irlandii, a możliwe, że jesteś ich siostrą… albo jest nią twoja córka.

Na wspomnienie tego, co kojarzyło mi się z nazywaniem mnie zaginioną siostrą, dostałam gęsiej skórki. Choć Ambrose twierdził, że domyślał się, czemu przed laty uciekłam z Dublina, i był wyraźnie pewien, że ścigające mnie kobiety nie mają z tym nic wspólnego, ja nadal nie byłam przekonana.

– Przepraszam, ale chyba się przejdę – rzuciłam, wstając. – Muszę się trochę przewietrzyć.

Obróciłam się na pięcie i wyszłam.

Na ulicy wciągnęłam kilka razy głęboko irlandzkie powietrze, a potem ruszyłam przez park Merrion Square; mijałam pary i grupki studentów biwakujące w cieniu wielkich drzew, jak ja w czasach studenckich. Idąc tą samą ścieżką, którą wtedy często wędrowałam, przeszłam obok pomnika Oscara Wilde’a. Kiedy znalazłam się na skrzyżowaniu Merrion Square West i North, zobaczyłam, że choć na ulicach jest pełno aut i tu i tam wyrósł nowy budynek, właściwie nic się nie zmieniło. Zawsze uwielbiałam te zielone tereny w samym środku miasta. Tęskniłam za otwartymi przestrzeniami zachodniej części hrabstwa Cork. Oszołomiona, automatycznie ruszyłam dalej, minęłam Lincoln’s Inn, lokal, który był ulubionym „źródełkiem” studentów, a potem obeszłam College Park, gdzie ubrani na biało mężczyźni ćwiczyli grę w krykieta. Znalazłam się przed mniejszym obszarem zieleni na Fellows’ Square i przypomniałam sobie, jak spotykaliśmy się z Ambrose’em pod Instytutem Nauk Humanistycznych, żeby razem wracać do domu. Przed biblioteką Trinity stała kolejka turystów; czekali, by zobaczyć słynną Księgę z Kells. Idąc naprzód, dotarłam na Parliament Square. Spojrzałam w górę na dzwonnicę o fasadzie z białego granitu – była równie imponująca, jak ją zapamiętałam. Uśmiechnęłam się lekko do pozujących pod nią do zdjęć turystów. Pomyślałam o panującym wśród nas przesądzie, że ten, kto pod nią przejdzie, kiedy biją dzwony, obleje egzamin.

Nasze życie studenckie roiło się od przesądów. Kultywowaliśmy dawne tradycje, były bale, imprezy w domach i strach przed egzaminami, a wszystko to podlane sporą ilością alkoholu. Na początku lat siedemdziesiątych, kiedy tyle się zmieniało, a głos młodzieży liczył się coraz bardziej, cudownie było brać w tym udział. Na Parliament Square często zbierały się tłumy studentów protestujących przeciwko apartheidowi w Republice Południowej Afryki albo należących do republikańskich klubów uniwersyteckich i domagających się wsparcia.

Podeszłam do schodów kaplicy i usiadłam. Zamknęłam oczy, bo aż kręciło mi się w głowie od wspomnień, które budził ten plac. Pamiętałam, jak siedziałam na tych stopniach w swoich pierwszych lewisach. Zaczęłam palić, bo wtedy wszyscy palili. Mieliśmy nawet swój własny gatunek papierosów, Trinity. Sprzedawał je przy bramie frontowej do college’u facet bezczelnie podrywający każdą dziewczynę, która mu się nawinęła. To tutaj na początku drugiego roku świętowałam zdobycie stypendium na wydziale filologii klasycznej. Stypendium oznaczało, że nie musiałam się martwić czesnym, opłatą za mieszkanie czy posiłki, bo uczelnia miała mi to wszystko zapewnić. Uzyskanie go, przy dużej konkurencji, było bardzo trudne – musiałam przez kilka miesięcy ciężko pracować – i chyba nigdy nie czułam takiej euforii jak wtedy, kiedy mi się udało. Wszyscy piliśmy piwo z butelek, a potem poszliśmy do studenckiej kafejki na New Square po więcej. Z szafy grającej płynęło Hey Jude Beatlesów i Congratulations Cliffa Richarda. Puszczaliśmy te piosenki w kółko, raz za razem. To był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu. Czułam się młoda, wolna, jakby wszystko było możliwe.

– Gdyby tylko mogło to trwać wiecznie – szepnęłam, patrząc na mijających mnie studentów.

Na rok mieli już spokój z egzaminami. Byli tak beztroscy jak ja, zanim wszystko się zmieniło. Siedząc tu teraz po tylu latach, nie wiedziałam już, gdzie szukać pocieszenia. Zwykle tak jasno myśląca i zorganizowana, miałam kompletny mętlik w głowie.

– Rozpadam się na kawałki – szepnęłam, bliska łez. – Nie powinnam była wyjeżdżać z Nowej Zelandii.

– Mamo?

Zobaczyłam Jacka stojącego na dole przy schodach. Patrzył na mnie. Nie zauważyłam, jak się zbliżał, bo nie wyróżniał się z krążącego tu tłumu młodych ludzi.

– W porządku? – zapytał.

– Tak naprawdę nie do końca. Musiałam po prostu…

– Wiem. Rozumiem. Może zostawić cię na chwilę?

– Nie. Chodź, siadaj koło mnie.

Siedzieliśmy ramię w ramię, unosząc twarze do słońca, które właśnie wychyliło się zza bardzo irlandzkiej szarej chmury.

– Jak tu pięknie – powiedział Jack. – Na pewno fajnie ci było tu studiować.

– Tak, bardzo.

Znał mnie dość dobrze, żeby nie wypytywać więcej. Siedział przy mnie w milczeniu.

– Z Ambrose’em wszystko w porządku? – spytałam wreszcie.

– Tak, ale najwyraźniej bardzo mu przykro, że tak cię zdenerwował. Dałem mu kanapki, które jego „gosposia”, jak ją nazywa, przygotowała na lunch. To miły człowiek, polubiłem go. A on ciebie uwielbia, mamo, naprawdę.

– Był dla mnie jak ojciec, mentor… tyle mnie nauczył, nie mówiąc już o tym, że tak bardzo pomagał mi finansowo, o czym wtedy nie wiedziałam. Wróżył mi wspaniałą przyszłość.

– Wygląda na to, że on i ten ksiądz James bardzo się przyjaźnili.

– Tak. Pytałam go, co u ojca O’Briena, ale powiedział, że nie widział go od wielu lat.

– Smutne. Ciekawe, dlaczego się nie spotykają.

– Kto wie? – Westchnęłam ciężko. – Mam tylko nadzieję, że to nie miało związku ze mną. Ojciec O’Brien był bardzo dobrym człowiekiem. Niektórzy księża, zwłaszcza wtedy, bywali strasznie surowi, ale do ojca O’Briena zawsze można było się zwrócić. Był po prostu ludzki.

– Może przejdźmy się i poszukajmy jakiegoś pubu, w którym moglibyśmy zjeść lunch? Chętnie wypiłbym pierwszy w życiu kufel guinnessa. – Jack uśmiechnął się, wstał i podał mi rękę. – Masz jakiś pomysł?

– Jasne.

Chwyciłam jego dłoń, a on pociągnął mnie, by pomóc mi wstać. Chyba nigdy nie kochałam go bardziej niż w tej chwili.

Zaprowadziłam go do pubu Bailey na Duke Street, gdzie chodziliśmy w czasach studenckich. Zszokowało mnie, jak wiele się tam zmieniło. Stoliki wystawiono na zewnątrz. Goście jedli świeże owoce morza na słońcu. Oczywiście przy drzwiach nie było już Luke’a, ponurego wykidajły z moich czasów, a wnętrze urządzono kompletnie inaczej. Sfatygowane stoły i wytarte skórzane kanapy zastąpiono eleganckimi nowymi meblami. Jedynym ukłonem wobec historii były zdjęcia na ścianach. Pachniało smakowicie, a nie skwaśniałym piwem i męskim potem.

Jack oznajmił, że jeszcze nigdy nie pił tak dobrego ciemnego portera jak guinness, którego dostał, a ja namówiłam go, żeby zamówił sobie irlandzką specjalność colcannon – purée ziemniaczane z kapustą – i do tego szynkę.

– Takie jedzenie lubię – powiedział, odkładając równo nóż i widelec po spałaszowaniu w rekordowym tempie swojego dania. – To mi przypomina twoją kuchnię, mamo.

– No wiesz, uczyłam się gotować w Irlandii.

– Jasne. Mamo…?

– Tak?

– Myślałem, że może powinniśmy wybrać się tam, gdzie się urodziłaś? Skoro już znaleźliśmy się w Irlandii? Może miło byłoby spotkać się z kimś z twojej rodziny.

– Mamy jechać do hrabstwa Cork? – Przewróciłam oczami. – Och, Jack, po tych porannych rewelacjach nie jestem przekonana, czy dałabym radę.

– Zobaczyłabyś po latach swoich bliskich, bo przecież mimo tego, co powiedział ci Ambrose, to są twoi bliscy… A poza tym to jedyne miejsce, w którym możesz odkryć, kim są twoi biologiczni rodzice. Musi tam być ktoś, kto wie, jak trafiłaś na próg domu ojca O’Briena.

– Nie, Jack. Nawet jeśli ktoś w tamtych czasach coś o tym wiedział, na pewno już nie żyje, nie sądzisz?

– Ambrose żyje i głowa mu pracuje. Takich jak on może być wielu.

– Niewykluczone, ale nie jestem pewna, czy chciałabym wiedzieć coś więcej. Ty byś chciał?

– Nigdy się nad czymś takim nie zastanawiałem, ale tak, na twoim miejscu chybabym chciał. Mamo, nie daj się prosić. Marzę, żeby zobaczyć, skąd pochodzisz, i spotkać twoją rodzinę… moją rodzinę.

– Dobrze już, dobrze. Pomyślę o tym – odparłam dla świętego spokoju. – Idziemy?

Do hotelu wróciliśmy spacerem. Kiedy poszliśmy wziąć klucze, recepcjonistka podała mi z nimi ze skrytki kopertę.

– Wiadomość dla pani.

– Dziękuję.

W drodze do windy spojrzałam na Jacka.

– Kto mógł zostawić mi wiadomość? Nikt nie wie, że tu jestem.

– Najlepiej zajrzeć i zobaczyć, prawda?

– A mógłbyś ty?

– Dobrze.

Weszliśmy do mojego pokoju. Usiadłam na najbliższym krześle. Wewnętrznie cała się trzęsłam. Jak tak dalej pójdzie, dostanę zawału i szybko dołączę do Jocka. O dziwo, myśl, że moje ziemskie szczątki po spaleniu zostaną rozsypane w winnicy, tam gdzie prochy Jocka, i spoczniemy razem na wieczność w tej bezpiecznej przystani, którą sobie stworzyliśmy, przynosiła mi ulgę.

– Dobra – rzucił Jack, rozerwał kopertę i wyciągnął kartkę z krótką wiadomością.

Droga Pani McDougal

Nazywam się Tiggy D’Aplièse. Jak zapewne Pani wie, moje siostry i ja próbujemy się z Panią skontaktować. Nie chcę się narzucać, a przede wszystkim nie chciałabym Pani wystraszyć, ale zatrzymałam się w pokoju 107, a mój numer komórkowy podaję niżej. Można do mnie dzwonić o dowolnej porze.

Z serdecznymi pozdrowieniami

Tiggy D’Aplièse

– No – Jack spojrzał na mnie, podając mi kartkę – jedno mogę potwierdzić: Ally i Tiggy są siostrami, bo Ally wspominała mi o siostrze o tym imieniu. A nie jest zbyt pospolite, prawda?

Uniosłam na niego wzrok i zobaczyłam wyraz jego twarzy. Nagle dotarło do mnie, że skoncentrowana na swoich lękach, nie zauważyłam czegoś oczywistego.

– Naprawdę spodobała ci się ta Ally, co?

– Tak, nawet jeśli przyjechała tam tylko dlatego, że jestem twoim synem i miała ukryty plan – powiedział ze smutkiem. – Wysłałem jej esemesa, ale nie dostałem odpowiedzi. Chyba nie mam wielkiego szczęścia do kobiet. Ale najwyraźniej jest tu z nami w hotelu kolejna siostra. Co chcesz zrobić, mamo?

– Hm… nie wiem.

– Słuchaj, nie mam pojęcia, co zmusiło cię do wyjazdu z Irlandii i czego od tamtej pory się boisz, ale jednego jestem pewien, bo poznałem Ally: to jest dobra osoba.

– James Bond w Casino Royale też tak myślał o Vesper Lynd. – Uśmiechnęłam się bez przekonania.

– Boże, mamo, nie żyjemy w jakimś wydumanym thrillerze…

– Tak naprawdę Ian Fleming opierał swoje historie o szpiegach na faktach. Wierz mi, wiem, jak działają tego typu siatki.

– Może niedługo mi o tym opowiesz, ale na razie mam już dość tych podchodów. Wyjaśnijmy sobie raz na zawsze, o co chodzi, dobrze? Zadzwonię do pokoju tej Tiggy i umówię się na spotkanie. Możesz poczekać bezpiecznie tutaj, póki nie dam ci znać, że wszystko w porządku, zgoda?

– Słuchaj… – Westchnęłam. Nie chciałam wyjść na kompletną wariatkę przed synem, ale przecież powinnam go chronić. – Wiem, wydaje ci się, że starej matce odbija, ale przysięgam, Jack, mam poważne powody, żeby się bać.

– I dlatego to ja spotkam się z kolejną z tych sióstr. Dość tego, mamo. Widzę, jak schudłaś od wyjazdu z domu i w jakim jesteś stanie. Nie ma już taty, żeby się tobą opiekował, więc ja się tym zajmę.

Patrzyłam, jak syn pewnym krokiem podchodzi do telefonu stojącego na stoliku nocnym i podnosi słuchawkę.

– Czy może mnie pani połączyć z pokojem sto siedem? Tak, nazywam się Jack McDougal.

Czekaliśmy. Ja – napięta do granic wytrzymałości. Jack – całkiem spokojny.

– Dzień dobry, czy rozmawiam z Tiggy D’Aplièse? Tak, witam. Jestem Jack McDougal, syn Merry McDougal. Czy moglibyśmy się spotkać na dole, w lobby, i porozmawiać, kiedy będziesz miała chwilę?

Obserwowałam syna. Kiwnął głową i podniósł kciuk na znak, że się udało.

– Dobrze, to do zobaczenia za dziesięć minut. Na razie. – Odłożył słuchawkę. – Schodzę się z nią zobaczyć. Wątpię, by miała zamiar strzelać do mnie w lobby na oczach gości popijających herbatę w hotelowym barze. Proponuję, żebyś się położyła i trochę odpoczęła, a ja ją wybadam. Zadzwonię do ciebie z komórki i dam ci znać co i jak.

– Ale…

– Dość już tych „ale”, mamo. Proszę, zaufaj mi. Dla dobra nas wszystkich trzeba to wreszcie wyjaśnić.

– No dobrze. – Poddałam się, bo co innego mogłam zrobić?

Wymaszerował z pokoju i choć chciałam go zawołać, zawrócić, żeby się nie narażał, nigdy nie byłam z niego bardziej dumna niż w tamtej chwili. Był opanowany i odważny jak jego ojciec. Z każdym dniem coraz bardziej przypominał mojego ukochanego męża.

– Och, Merry – powiedziałam do siebie i za radą Jacka położyłam się. – Aleś skomplikowała sobie życie…

Oczywiście nie byłam w stanie zasnąć, więc pięć minut później wstałam i zrobiłam sobie filiżankę gorącej herbaty, posłodziłam ją i udręczona i spięta, czekałam na telefon Jacka.

Zadzwonił piętnaście minut później.

– Cześć, mamo. Właśnie rozmawiałem z Tiggy i przysięgam, że możesz zejść bez obaw.

– Och, Jack… nie wiem.

– Ale ja wiem, mamo. Powinnaś zejść. Masz na palcu ten pierścionek?

– Tak, a dlaczego pytasz?

– Bo Tiggy pokaże ci rysunek. Przysięgam, ona jest urocza. Chcesz, żebym po ciebie przyszedł?

– Nie, nie. Jeżeli jesteś pewien, że wszystko w porządku, zejdę. Do zobaczenia za chwilę.

Poprawiłam włosy przed lustrem, nałożyłam odrobinę różu na blade policzki i pomalowałam usta. Jack miał rację. Muszę przestać uciekać i stawić czoło swoim lękom. Odetchnęłam głęboko, wyszłam z pokoju i ruszyłam do windy.

Na dole od razu dostrzegłam blond głowę syna, a potem przez chwilę przyglądałam się siedzącej z nim przy stoliku kobiecie. Była delikatnej budowy, szczupła, z gęstymi falującymi włosami w kolorze mahoniu, opadającymi na ramiona. Kiedy się do nich zbliżyłam, oboje wstali. Poczułam, że to wrażliwa dziewczyna. W twarzy dominowały pełne wyrazu orzechowe oczy.

– Cześć, mamo, poznaj Tiggy D’Aplièse, która jest numerem…? – Jack spojrzał na nią wyczekująco.

– Jestem piątą z sześciu sióstr – powiedziała z miękkim francuskim akcentem. – Tak mi miło panią poznać. I chciałabym zapewnić, że naprawdę nie mamy złych zamiarów.

Uśmiechnęła się i przy całej swojej paranoi musiałam przyznać, że ta łagodna młoda kobieta nie wygląda na prześladowczynię.

– Dziękuję, Tiggy. I mów do mnie Merry, proszę.

– Siadaj, mamo. – Jack poklepał miejsce obok siebie na kanapie.

Usadowiłam się i poczułam, jak wzrok dziewczyny wędruje od mojej twarzy na pierścionek, który miałam na czwartym palcu lewej dłoni. Odruchowo zakryłam go drugą ręką.

– Tiggy wyjaśniała mi właśnie to samo, co mówiła MK po wizycie siostry Tiggy, CeCe, i jej przyjaciółki Chrissie. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, Tiggy, może sama to mamie powiesz?

– Oczywiście, ale przede wszystkim chciałabym przeprosić w imieniu wszystkich sióstr – zaczęła dziewczyna. – Doskonale rozumiem, dlaczego wystraszyłaś się, że tak cię ścigamy. Tak mi przykro, naprawdę. Chodzi tylko o to, że jak pewnie mówiła ci córka, rok temu umarł nasz ojciec i w szóstkę wybieramy się w rejs. Chcemy popłynąć tam, gdzie jak twierdzi nasza siostra Ally, którą Jack już poznał, najprawdopodobniej pochowano ojca na morzu. Ostatnio jego prawnik otrzymał informację o Zaginionej Siostrze, bo tak o niej w rodzinie mówimy. Ojciec nadał nam wszystkim imiona Siedmiu Sióstr z Plejad. I widzisz, ta siódma to byłaby…

– …Merope – dokończyłam za nią.

– Tak. Zawsze kiedy któraś z nas pytała, czemu nie ma tej siódmej, ojciec mówił, że nie zdołał jej znaleźć. Kiedy więc dostałyśmy wiadomość od prawnika, nasze dwie najstarsze siostry skontaktowały się z pozostałymi z prośbą, żebyśmy pomogły w poszukiwaniach. Bo jeśli odnalazłybyśmy siódmą siostrę, chciałybyśmy zaprosić ją na nasz wspólny rejs.

Znałam już tę historię, ale teraz reagowałam spokojniej, słysząc ją od tej uroczej dziewczyny, w której lśniących oczach malowała się sama dobroć.

– Nie układałyśmy dokładnych planów, nic w tym rodzaju – ciągnęła. – Po prostu wysyłałyśmy siostrę, która była najbliżej miejsca, gdzie z tego, co mówiła Mary-Kate, powinnaś się znajdować. Elektra mieszka w Nowym Jorku, to ta, którą zauważyłaś w lobby w Toronto. Odkryła, że wybierasz się potem do Londynu, więc wysłałyśmy tam trzecią siostrę, Star.

– Poznałam ją, przedstawiła się jako Sabrina. Blondynka, szczupła, wysoka?

– Tak. To Star. Była ze swoim przyszłym szwagrem, Orlandem. Jest trochę ekscentryczny i wymyślił sposób, żeby cię skusić na spotkanie z nimi. Dlatego podawał się za dziennikarza piszącego o winach.

– No… dałam się nabrać. Plan miał niezły.

– Ale nieźle cię też wystraszył, co, mamo? – wtrącił Jack.

– Tak, bo choć świetnie odegrał swoją rolę, ten człowiek za bardzo wyróżnia się w tłumie. Następnego dnia od razu zauważyłam, że mnie śledzi.

– Ojej. – Tiggy zachichotała zażenowana i westchnęła. – Mogę tylko przeprosić za bezmyślny sposób, w jaki się do tego zabrałyśmy. Pewnie poczułaś się tak, jakbyśmy na ciebie polowały.

– No właśnie.

– A potem wkroczyła do akcji Ally – powiedział Jack. – Zrobiła ze mnie kompletnego durnia. Dopiero kiedy mama opowiedziała mi o innych dziewczynach, które pojawiały się wszędzie tam gdzie ona, skojarzyłem.

– A teraz mamy tu ciebie, Tiggy – dorzuciłam. – Czy to znaczy, że my, McDougalowie, poznaliśmy już wszystkie twoje siostry?

Szybko przeliczyłam na palcach.

– No tak, z tamtymi dwiema muzułmankami w Toronto jest sześć. Ta druga to była Maja?

– Znasz jej imię? – spytała zdumiona Tiggy.

– Mama pisała pracę o mitach na temat Oriona – wyjaśnił Jack. – Część z nich ma związek z Siedmioma Siostrami z Plejad i obsesją Oriona na punkcie Merope. Inne dzieci słuchają na dobranoc bajek o Śnieżce i Śpiącej Królewnie, a my poznawaliśmy mity greckie. Nie mam nic złego na myśli, mamo, nie gniewaj się – dodał szybko. – Ty też, Tiggy.

– Nie przejmuj się. – Uśmiechnęła się i skierowała na mnie wzrok. Miałam dziwne wrażenie, jakby miała w oczach rentgen. – My też dorastałyśmy na takich historiach. Ale z Elektrą to nie była Maja, tylko jej asystentka, Mariam. Maja jest w Genewie w naszym rodzinnym domu, który nazywa się Atlantis.

– Nieźle. – Jack pokręcił głową. – Co za przypadek, że i my, i wy byliśmy wychowywani przez rodziców mających bzika na punkcie mitologii greckiej, prawda?

– Ja nie wierzę w przypadki. – Tiggy znów zatrzymała na mnie wzrok.

– Wierzysz więc w przeznaczenie? – spytałam.

– Tak, ale to już inna historia. W każdym razie szukałyśmy cię z powodu pierścionka. Proszę. – Obróciła kartkę, którą trzymała na kolanach, i położyła na stoliku przede mną. – Ten rysunek przekazał nam prawnik. Star twierdzi, że pierścionek jest dokładnie taki jak ten, który nosisz. Czy to prawda?

Przypatrując się rysunkowi, niechętnie wysunęłam lewą dłoń spod prawej. Wyciągnęłam ją, żeby Tiggy mogła zobaczyć. Wszyscy troje przyglądaliśmy się rysunkowi i pierścionkowi.

– Są identyczne, mamo. – Jack mówił za nas wszystkich, bo rysunek pokrywał się z pierścionkiem w każdym szczególe.

Siedzieliśmy chwilę w milczeniu. Żadne z nas nie wiedziało, co powiedzieć.

Nagle Tiggy ujęła delikatnie moją rękę i popatrzyła na mnie. Zobaczyłam, że ma oczy pełne łez.

– Znalazłyśmy Zaginioną Siostrę – powiedziała. – Jestem tego pewna.

Dotyk jej drobnej dłoni, jej wzruszenie i stanowczość sprawiły, że cały mój lęk gdzieś wyparował.

– Zamówić komuś herbatę? – zaproponował Jack.

*

Piliśmy herbatę. Jack wyczuwał, że jestem oszołomiona, więc to on przejął prowadzenie rozmowy; mówił, że jest pierwszy raz w Dublinie i że bardzo chciałby zwiedzić miasto, nim wyjedzie. I Tiggy, i ja odpowiadałyśmy monosylabami. Każda z nas, pogrążona w swoim świecie, próbowała pojąć to wszystko. Albo przynajmniej ja się starałam, zwłaszcza po tym, co tego dnia wyjawił mi Ambrose…

Trudno mi było oderwać wzrok od dziewczyny siedzącej naprzeciwko mnie. Miałam wrażenie, że jest mi w pewien sposób bliska. I choć była taka młoda, wyczuwałam w niej niezrozumiałą dla mnie, zdumiewającą głęboką mądrość – jakby ta dziewczyna znała odpowiedzi na wszystkie pytania, tylko tego nie mówiła.

– Czy mogę spytać, skąd macie tę informację o pierścionku? To znaczy, kto przekazał ją waszemu prawnikowi? – spytałam.

– Mówił nam tylko, że przez lata sprawdzał wiele fałszywych tropów, ale nasz ojciec zapewniał go, że ten pierścionek jest niepodważalnym dowodem.

– Jak się nazywał wasz ojciec?

– W domu mówiłyśmy na niego zawsze Pa Salt. Myślę, że Maja i Ally tak go nazwały, bo zawsze pachniał morzem. Tak, to prawda. – Tiggy skinęła głową. – Gdyby nie litera P w Pa, byłby to anagram imienia Atlas.

– Może to P jest od Plejone, matki Siedmiu Sióstr? – zasugerowałam.

– O! – Tiggy aż klasnęła w dłonie i w jej wielkich orzechowych oczach znowu zabłysły łzy. – Oczywiście! Niesamowite. Teraz naprawdę przebiegł mnie dreszcz.

– Mnie też, choć nie mam już takiej skłonności do dreszczy jak dawniej. – Uśmiechnęłam się do niej.

– Bardzo chciałabym poznać Mary-Kate, ale rozumiem, jeśli nie oswoiłaś się jeszcze z tą sytuacją – powiedziała.

– Tak się składa, że moja siostra przyleci dziś w nocy do Dublina – zdradził jej Jack. – Mama martwiła się o nią i nie chciała, żeby była sama w Nowej Zelandii, kiedy działo się to wszystko…

Rzuciłam mu spojrzenie, które mogłoby zabić. Nabierałam zaufania do tej kobiety, ale Mary-Kate to moja córka i tej informacji nie zamierzałam jeszcze ujawniać.

– O! Tak się cieszę! Mam nadzieję, że będę mogła ją poznać. – Tiggy była zachwycona. – CeCe mówiła, że jest urocza. Jej wiek pasuje idealnie. Byłaby najmłodsza z nas siedmiu.

– Ja jestem jedną z siedmiorga rodzeństwa – rzuciłam, byle zmienić temat.

– Naprawdę?! – Oczy jej zabłysły. – A która z kolei jesteś?

– Numer pięć.

– Ja też! Cudownie! Jeszcze nigdy nie spotkałam piątej siostry.

– Tylko że u nas było w tym i trzech braci, to trochę inaczej niż u was.

– Ale i tak miło mi. – Uśmiechnęła się. – Któregoś dnia musimy porozmawiać o naszej wspólnej mitologii.

– Znam legendę o Tajgete, którą tak uparcie ścigał Zeus – powiedziałam.

– Tak, to długa historia, ale… – Tiggy wzruszyła ramionami – mam nadzieję, że kiedyś uda się nam pomówić o tym dłużej.

– Z wielką chęcią.

Jack spojrzał na mnie.

– Mamo, mam wrażenie, że jesteś zmęczona. Nawet ja jestem, choć stoję wobec tego wszystkiego z boku. Idź, odpocznij trochę, nim przyleci Mary-Kate.

– Tak, koniecznie – poparła go Tiggy.

Znów poczułam na rękach uspokajający dotyk jej drobnych dłoni i serce od razu mi zwolniło. Bez względu na to, kim dla mnie była ta dziewczyna, miała w sobie jakąś magiczną moc.

– Rzeczywiście, powinnam się przespać – zgodziłam się, wstając. – Przeproszę was i pójdę.

– Oczywiście. – Tiggy też natychmiast się zerwała. – Dziękuję, że mi zaufałaś. Wiem, że to się wydaje strasznie dziwne, ale intuicja podpowiada mi, że wszystko się zgadza. – Objęła mnie i uściskała. – Śpij dobrze, Merry. Gdybyś czegoś potrzebowała, pamiętaj, że jestem.

– Chciałabyś, żebym poszedł z tobą na górę, mamo? – zapytał Jack.

– Nie, dam sobie radę. Może przejdźcie się trochę po mieście i pozwiedzajcie? Polecałabym Księgę z Kells w bibliotece college’u Trinity.

– Od zawsze mam ją na swojej liście rzeczy, które chcę zobaczyć – powiedziała Tiggy. – Co ty na to, Jack?

– Jestem jak najbardziej za. Do zobaczenia, mamo.

Doszłam do pokoju na ostatnich nogach, tak bardzo byłam wyczerpana. Wywiesiłam kartkę z nadrukiem Nie przeszkadzać, zaciągnęłam zasłony – nigdy nie miałam zwyczaju podsypiać w dzień – rozebrałam się i zanurkowałam pod kołdrę.

– Kim jestem? – szepnęłam sennie.

Po raz pierwszy w życiu zdałam sobie sprawę, że tego nie wiem.

38

Tiggy

Dublin

– Maju? Tu Tiggy.

– Cześć! To ja, Ally. Właśnie przyjechały z Londynu CeCe z Chrissie. Znalazłaś ją?

– Tak.

– Udało ci się z nią porozmawiać i wszystko wyjaśnić?

– Tak.

– I co?

– Myślę, że chyba ją przekonałam. Pokazałam jej rysunek pierścionka i przyznała, że jest identyczny jak ten jej.

– Cudownie. Jakie zrobiła na tobie wrażenie? – odezwała się Maja.

– Jest urocza, choć nie wydaje mi się, żeby nasze nieudolne podchody śledcze nam pomogły… Z tego, co mówił jej syn, naprawdę myślała, że poluje na nią jakaś potworna organizacja, ale mam nadzieję, że rozwiałam jej obawy.

– A co z jej córką? Co Merry na to, żeby Mary-Kate się z nami wszystkimi spotkała? – wtrąciła się CeCe.

– Jeszcze o tym nie rozmawiałyśmy. Dobra wiadomość jest taka, że Mary-Kate przylatuje dziś w nocy do Dublina. Mam nadzieję, że ją zobaczę.

– Fantastycznie! – zawołała Maja.

– Pozdrów ją, proszę, ode mnie i Chrissie – dorzuciła CeCe.

– Tiggy, ty masz te swoje przeczucia – odezwała się Ally. – Myślisz, że naprawdę znalazłyśmy Zaginioną Siostrę?

– Zdecydowanie, tylko że…

– Co?! – zawołały wszystkie chórem po drugiej stronie linii.

– Muszę nad czymś pomyśleć. Później wam powiem. Jej syn Jack też jest uroczy.

– Hej, hej, ale on nie jest też adoptowany, co? – CeCe zachichotała. – Byłoby zabawnie, gdyby Zaginiona Siostra okazała się facetem…

– Merry nic o tym nie wspominała. Jack dużo o tobie mówił, Ally.

– Tak?

– Tak.

– Założę się, że mnie przeklina, bo wie, że go oszukałam, żeby wyciągnąć z niego informacje. – Ally westchnęła.

– Wcale na ciebie nie narzekał, słowo. Kiedy po południu poszliśmy razem zobaczyć Księgę z Kells, mówił, że chciałby, żebyś i ty mogła ją obejrzeć.

– Oj, przestań. Na pewno mnie znienawidził – upierała się Ally.

– Może jego uczucia są silne, ale to na pewno nie jest nienawiść.

– Dobra robota, Tiggy – rzuciła Maja. – Tak się cieszę, że udało ci się ją przekonać. Myślisz, że jest szansa, żeby Mary-Kate przyleciała z Dublina i popłynęła z nami?

– Poczekamy, zobaczymy. Co ma być…

– …to będzie – dokończyły chórem.

– Choć na moje wyczucie jesteśmy na dobrym tropie. Mogłybyście skontaktować się z Georgiem i powiedzieć mu, że znalazłyśmy Mary i pierścionek? Zależy mi, żeby z nim o czymś porozmawiać.

– Niestety, Georg nadal jest gdzieś w podróży – odparła Ally. – Próbowałam już do niego dzwonić, ale sekretarka poinformowała mnie, że będzie nieosiągalny aż do czasu naszego rejsu.

– O rany, to strasznie komplikuje sprawy – jęknęła Tiggy. – Bo wprawdzie my mu ufamy, przyjmujemy za pewne to, co nam przekazał, ale inni niekoniecznie muszą. Mamy tylko ten pierścionek.

– Kiedy odkrywałam swoich przodków – wtrąciła się Maja – to poza podobieństwem do prababki Bel na portrecie właśnie pewien klejnot, mój kamień księżycowy, przesądził, że uwierzyłam w nasze pokrewieństwo. Może tak samo będzie w przypadku tego pierścionka.

– Wiem, ale nie mamy portretu ani nikogo, kto mógłby potwierdzić, że Mary-Kate jest tą, za którą ją bierzemy, prawda?

– Chyba że ona odkryje, kim byli jej biologiczni rodzice – dorzuciła swoje Ally.

– Racja – zgodziła się Tiggy. – I dlatego przydałaby mi się pomoc Georga. Może wie o jakichś innych szczegółach. Proszę, spróbujcie się z nim znów skontaktować, jeśli chcecie, żebym przekonała Mary-Kate i jej rodzinę do udziału w naszym rejsie.

– Chcesz powiedzieć, że Merry i Jack też powinni dołączyć?

– Myślę, że tak – oświadczyła stanowczo Tiggy. – No dobrze. Odezwę się, gdybym miała jakieś nowe wiadomości. Będę musiała dalej działać na wyczucie.

– A czy ty kiedykolwiek robisz inaczej? – Ally się uśmiechnęła. – Byłoby fantastycznie, gdybyśmy mogły popłynąć razem z Mary-Kate.

– Zrobię, co w mojej mocy, słowo. To na razie.

Tiggy się rozłączyła i wybrała numer komórki Charliego. Teraz spędzał już o wiele mniej czasu w szpitalu w Aberdeen, bo w posiadłości Kinnairdów potrzebna była każda para rąk do roboty. Choć przeszedł na pracę przez trzy dni w tygodniu, w razie sytuacji awaryjnej wsiadał do swojego rozklekotanego defendera – jego byłej, Ulrice, zgodnie z umową podczas separacji przypadł w udziale nowy range rover i dom rodzinny w Aberdeen – i ruszał w dwugodzinną podróż do szpitala. Jak zwykle włączyła się jego poczta głosowa. Tiggy nagrała wiadomość.

– Cześć, kochanie. Dotarłam bezpiecznie do Irlandii i udało mi się spotkać z Merry. Jest bardzo miła, podobnie jak jej syn, Jack. Dziś w nocy przylatuje jej córka, więc jutro pewnie wrócę do domu. Powinnam być z powrotem późnym wieczorem. Kocham cię, tęsknię, pa, pa.

Odchyliła głowę na miękką hotelową poduszkę i westchnęła, wyciągając się wygodnie. Zastanawiała się, czy daliby radę wygospodarować trochę pieniędzy na nowe poduszki dla niej i Charliego. Wynajmowali luksusową rezydencję bogatym rodzinom na lato, a sami musieli mieszkać w ciasnawej stróżówce, którą dawniej zajmował Fraser. Nie przeszkadzało jej to, ale każdy pens zarobiony na gościach inwestowali w sadzonki, ogrodzenia i przywracanie lokalnych dzikich gatunków, jak łoś europejski, który podbił zarówno serce jej, jak i córki Charliego, Zary.

Największym jak dotąd sukcesem Tiggy było to, że jej szkockie dzikie koty doczekały się w kwietniu zdrowego potomka. Kusiło ją, by go pieścić, ale oczywiście wiedziała, że nie wolno. Jeśli te zwierzęta, obecnie mieszkające w zagrodach, miały kiedykolwiek zostać wypuszczone na wolność, kontakt z ludźmi był wykluczony.

Może zapytam Georga, czy mogłabym użyć części pieniędzy z funduszu Pa Salta na wsparcie naszych działań, zastanawiała się. Ulrika na szczęście chyba nie ma zakusów na przejęcie posiadłości, ale nadal domagała się ogromnej sumy za rozwód. Po śmierci Charliego posiadłość miała odziedziczyć Zara. Przyszła pasierbica Tiggy uwielbiała to miejsce. Tiggy uważała, że byłoby bardzo szkoda, gdyby musieli pozbyć się części ziemi, by zaspokoić upodobania matki Zary do kreacji od wielkich projektantów.

– Wszystko mija – szepnęła, zamknęła oczy i odetchnęła głęboko.

Po incydencie, który uzmysłowił jej, że już zawsze będzie żyła z chorobą, stała się bardziej świadoma tego, jak bije jej serce. W tym momencie na pewno nieco przyspieszyło.

Kiedy zobaczyła Merry, poczuła coś tak silnego, że nie umiałaby tego do końca opisać. Poznając jej syna, Jacka, też… Jeśli chodzi o Mary-Kate, to miała ją spotkać nieco później, ale właściwie już teraz znała odpowiedź.

– Czy mam rację, Pa? – spytała.

Lecz znów nie doczekała się jego reakcji. Czy to dlatego, że jeszcze się tam nie zadomowił, czy może jej własne emocje zakłócały zwykle tak jasną łączność pomiędzy niebem a ziemią? Kiedy prosiła ojca o pomoc, zawsze odpowiadała jej cisza, pustka, jakby go tam nie było…

– Może pewnego dnia do mnie przemówisz, Pa… – Westchnęła, po czym zwróciła się do kogoś innego ze swoich bliskich zmarłych. Zastanawiała się nad pytaniem, które powinna zadać, i w końcu spytała.

– Tak – padła odpowiedź. – Tak.

*

Jack spędził wieczór w hotelowym pokoju, spisując to, czego się dowiedział. Lubił porządek, nie chaos, a cała ta sytuacja z mamą i siostrą wytrąciła go z równowagi. Jak to możliwe, że dwa światy powiązane w ten czy inny sposób z mitem Siedmiu Sióstr się ze sobą zderzyły? A może to tylko zwykły zbieg okoliczności…?

Tiggy twierdziła, że coś takiego jak przypadek nie istnieje. On nie byłby tego taki pewny.

Wspólne zainteresowania – zanotował.

Czy mama znała kiedyś ojca sióstr? – dopisał. – (Wyjaśnić wspólne zainteresowania).

Ambrose?

Ojciec O’Brien?

Dowód? Pierścionek. (Czy to wystarczy?).

Ally – dlaczego stale o niej myślę?

– Tak – powiedział na głos. – Po co? Chyba… muszę być… Cholera jasna!

Sfrustrowany, rzucił notes na łóżko. Cieszył się, że niedługo przyjedzie Mary-Kate, bo bardzo potrzebował kogoś, z kim mógłby o tym wszystkim pogadać.

– Dlaczego mama tak się boi? – zapytał, zwracając się do wielkiego telewizora zamontowanego na ścianie. O dziwo, wielki ekran nic na to nie odpowiedział.

Czas na piwo i jakąś przekąskę, uznał wreszcie Jack, zwlekając się z łóżka. Włożył sportowe buty i ruszył na dół do baru.

Kiedy składał zamówienie, telefon piknął. Przyszedł esemes.

Wylatuję do Dublina o 22. Wezmę taksówkę do hotelu. Do zobaczenia, braciszku. MK xx

Popijając piwo w barze, wsłuchiwał się w szmer irlandzkich głosów i zastanawiał, czy z tej wyspy pochodzi jakaś cząstka jego genów. Jeśli ma je w swoim DNA matka, to on też. Ale właśnie odkryła, że była dzieckiem adoptowanym, więc kto wie, jak to jest?

O, jak ja za tobą tęsknię, tato, pomyślał. Zawsze byłeś głosem rozsądku, a naprawdę bardzo mi teraz tego potrzeba…

Zobaczył, że już po dziewiątej. Poszedł więc do recepcji i poprosił o połączenie z pokojem matki. Chciał spytać, czy chce do niego dołączyć i coś zjeść, skoro muszą jeszcze poczekać na Mary-Kate.

– Przykro mi, proszę pana, ale pani McDougal nie wyłączyła jeszcze w telefonie prośby, żeby jej nie przeszkadzać – poinformowała go recepcjonistka.

– No tak, dziękuję.

Jack odszedł od kontuaru, zastanawiając się, czy powinien iść na górę i zapukać do drzwi pokoju mamy. Zdecydował, że da jej spokój. Wcześniej była taka blada. Poszedł do restauracji i zobaczył siedzącą samotnie przy stoliku Tiggy.

– Cześć – powiedział.

– Cześć, Jack. – Uśmiechnęła się miło, jak to ona. – Dosiądziesz się? Właśnie chciałam złożyć zamówienie.

– Dzięki. – Zajął miejsce naprzeciw niej. – Też miałem coś zjeść.

– A mama nie jest głodna?

– Myślę, a przynajmniej mam nadzieję, że śpi. W ostatnich dniach sporo przeszła.

– Przez te nasze poszukiwania?

– Częściowo… – Jack westchnął i pokręcił głową. – Zamówmy coś, dobrze?

– Wezmę zupę z dyni.

– A ja stek. Z frytkami.

Oboje złożyli zamówienie; Tiggy poprosiła o kieliszek wina, a on o kolejne piwo.

– Na zdrowie – powiedziała, kiedy się stuknęli. – Za nową przyjaźń.

– Tak. Choć to wszystko jest trochę dziwaczne. Nie chcę urazić ciebie ani twoich sióstr, ale kim właściwie był człowiek, który was wszystkie adoptował?

– To podstawowe pytanie – odparła. – Tak naprawdę żadna z nas nie wie, ani skąd pochodził, ani jak zarabiał na życie. Myślę, że w naturze ludzkiej leży wiara, że ludzie, których kochamy, będą żyć wiecznie. Dlatego nie zadajemy im tych pytań, które powinniśmy, póki nie jest za późno. Teraz wszystkie tego żałujemy. Że nie wypytywałyśmy bardziej Pa Salta o niego i o to, dlaczego adoptował właśnie nas.

– Mogę spytać, ile miał lat?

– Tego też nie wiemy, ale przypuszczam, że dobre osiemdziesiąt kilka. A twoja mama? W jakim jest wieku?

– Skończy pięćdziesiąt dziewięć w listopadzie, i wiem to na pewno – oświadczył z uśmiechem. – W zeszłym roku musiała wyrobić nowy paszport. To byłoby… ile? Dwadzieścia pięć, może trzydzieści lat różnicy między nim a moją mamą.

– Co ci chodzi po głowie?

– Ja tylko… no… zastanawiałem się, czy oni dwoje…

– …mogli być parą wiele lat temu? Też o tym myślałam. Ale wtedy… – Tiggy popatrzyła na niego uważnie.

– Ja byłbym Zaginionym Bratem! – Jack uśmiechnął się krzywo. – Żartuję. Moja mama i tata byli sobie ogromnie oddani. Bez wątpienia jestem synem swojego ojca.

– Mój ojciec był… dość zdecydowany. To pewne, że szukał Zaginionej Siostry.

– W takim razie musi to być Mary-Kate, prawda? Jest adoptowana, ale…

– Tak?

– Nie, nic – wycofał się Jack.

– Czy ona wie… albo raczej czy twoja mama wie, kim są biologiczni rodzice twojej siostry?

– Nie mam pojęcia, ale w naszych czasach pewnie Mary-Kate mogłaby to łatwo sprawdzić, gdyby chciała.

– A chce?

– Naprawdę nie wiem, skoro jednak niedługo tu będzie, zapytam.

– A co z twoją mamą? Kim byli jej rodzice?

Jack łyknął piwa. Wiedział, że to nie on powinien mówić o tym, co rano wyjawił im Ambrose.

– Irlandczykami, jak sądzę.

– Twoja mama też była adoptowana?

Spojrzał na nią z niedowierzaniem. Tiggy spokojnie jadła dalej zupę.

– Chryste! Skąd to wiesz? Mama usłyszała o tym dopiero dziś rano. Kto ci powiedział?

– Och, nikt. Po prostu miałam takie przeczucie. To mi się często zdarza. I kiedy dziś zobaczyłam twoją mamę, wiedziałam.

– Wiedziałaś co?

– Że tak było. Teraz to wszystko ma sens.

– No, przynajmniej ja ci tego nie mówiłem. Poważnie, Tiggy, to musi pozostać tajemnicą. Nikt nie powinien wiedzieć, nawet twoje siostry. Mama była zdruzgotana. Nigdy nie opowiadała nam o swojej przeszłości… Ale jeśli człowiek wie, skąd pochodzi, to wierzy, że jego rodzina jest jego rodziną… To buduje tożsamość, prawda?

– Tak… ale ja sama byłam adoptowana i jestem przekonana, że jeśli dorasta się wśród miłości, genetyka nie ma wielkiego znaczenia.

– Ale ty, jak moja siostra, wiedziałyście od zawsze, że jesteście adoptowane. Mama przez całe życie myślała, że ludzie, którzy ją wychowywali, byli jej biologicznymi rodzicami. A teraz, kiedy jest blisko sześćdziesiątki, powiedziano jej, że to wszystko było kłamstwem.

– Na pewno trudno jest jej się z czymś takim oswoić. To musi trochę potrwać. Nie martw się, potrafię dotrzymać tajemnicy. To moja specjalność. Nie powiem nic, póki nie dostanę pozwolenia. Ale to oznacza, że mogłyśmy wszystko pomylić.

– Niby co?

– Mogłyśmy wyciągnąć nie te wnioski co trzeba. – Tiggy wzruszyła ramionami. – No trudno, nie szkodzi.

– To jakieś szaleństwo. Zwłaszcza dla mojej mamy. Nie lubię takich sytuacji.

– Czasami wszystko musi wylecieć w powietrze, nim osiądzie i będzie nawet lepiej niż przedtem. Powiedz, jeśli się mylę, ale mam wrażenie, że twoja mama boi się czegoś innego… Nie chodzi już tylko o nas, siostry, uganiające się za nią po świecie. Mam rację?

– Tak. Na pewno. O rany, Tiggy, ty naprawdę czytasz w myślach.

– Wyczułam w niej ten lęk. Słuchaj, zajrzymy do karty, co mają na deser? Dalej jestem głodna.

Kiedy zjedli, usiedli w kawiarni; popijali kawę i rozmawiali o mieszkaniu w odległych od cywilizacji miejscach, kiedy zadzwoniła jego komórka.

– Przepraszam – rzucił i odebrał.

– Cześć, Jack! Jestem! – usłyszał wesoły głos Mary-Kate.

– Gdzie?

– Stoję w lobby, idioto! A ty gdzie jesteś? Dzwoniłam do pokoju, nie odbierasz.

Jack rzucił okiem na zegarek i zobaczył, że już po północy.

– Przepraszam, straciłem rachubę czasu. Podejdę po ciebie. – Mary-Kate jest w hotelu – powiedział, wstając. – Nie zdawałem sobie sprawy, że już tak późno – dodał, ruszając w kierunku recepcji.

– Jack! – zawołała Tiggy. – Wracam do swojego pokoju. Na pewno chcecie pobyć z siostrą sami.

– Dobrze, ale może się przywitaj? W końcu to może być też twoja siostra…

– Jeśli jesteś pewien…

Tiggy wstała i poszła za nim do lobby. Zobaczyła młodą kobietę w czarnych dżinsach i bluzie z kapturem. Jasne włosy miała upięte w kok na czubku głowy. Patrzyła, jak brat z siostrą się obejmują, i wyczuła między nimi bliską, serdeczną więź.

– Tiggy. – Jack skinął na nią. – To Mary-Kate, czyli MK. MK, poznaj Tiggy D’Aplièse, piątą z sióstr.

– Bardzo mi miło, Tiggy. Przepraszam, wyglądam jak strach na wróble. To była długa podróż, a wyjeżdżałam z domu w strasznym pośpiechu, żeby zdążyć na lot.

– Na pewno jesteś zmęczona, ale cieszę się, że mogę cię poznać. Moja siostra CeCe mówiła, że serdecznie ugościłaś ją i Chrissie.

– My, Kiwi, jesteśmy tak wychowani, prawda, Jack? Ale twoja siostra i jej przyjaciółka są świetne i fajnie spędziłyśmy czas.

– No dobrze, to teraz was zostawię. Dobranoc.

– Dobranoc, Tiggy, i dziękuję za rozmowę! – zawołał Jack za nią, kiedy ruszyła do windy.

Gdy Mary-Kate się zameldowała, brat wziął jej plecak.

– Odprowadzę cię do twojego pokoju, żebyś mogła się przespać.

– Nie sądzę, że mi się uda – odparła Mary-Kate. – Jestem na haju. Mój organizm nie wie, która godzina i co ma robić. Gdzie mama?

– Śpi. Nie budziłem jej. Wiem, że będzie na mnie wściekła rano, ale miała dzień gigant.

– Poważnie? Dobrze się czuje?

– Na pewno dojdzie do siebie.

Doszli do windy, wjechali na górę i ruszyli potem korytarzem do pokoju Mary-Kate.

– Przyjazd do Irlandii był dla mamy trochę jak przekłucie wrzodu… trucizna musi się wylać, zanim rana zacznie się goić – powiedział.

– Piękna metafora, Jacko – zauważyła z przekąsem Mary-Kate, kiedy brat otwierał jej drzwi. – Jaka trucizna?

– To ma związek z przeszłością mamy. Niech ci sama opowie. W każdym razie dobrze cię widzieć, siostrzyczko. Cieszę się, że tu jesteś.

– Chyba nie miałam wyboru. – Mary-Kate weszła na łóżko i oparła się plecami o poduszki. – Co tu się działo?

– Chciałbym ci powiedzieć, ale na razie nie mogę. W gruncie rzeczy jest coś… albo ktoś, kogo mama się boi. I kiedy te dziewczyny zaczęły pojawiać się w hotelach i próbowały z nią porozmawiać, strasznie się wystraszyła.

– Chciały tylko się z nią spotkać i zobaczyć, czy to ten pierścionek. Czego ona się boi?

– Nie mam zielonego pojęcia. – Jack westchnął. – Jedyne, co udało mi się dotąd z niej wydobyć, to to, że nazywano ją właśnie zaginioną siostrą, kiedy była młoda. Słuchaj, ja też mam za sobą długi dzień, choć nie podróżowałem dookoła świata jak ty. Jestem wykończony. Myślę, że oboje powinniśmy się przespać. Jeśli jutro będzie podobnie jak dziś, musisz zachować trzeźwość umysłu.

– Dzieje się coś złego? – spytała Mary-Kate.

– Po prostu… dzieje się. Powiedzmy, że po latach niewspominania o przeszłości mama wyruszyła w podróż do niej. Niczym Odyseusz. I to jest skomplikowane.

– Nie ma to więc nic wspólnego ze mną? Czy tym, że mogę być tą siódmą siostrą? Myślałam podczas lotu, że może mama boi się, że mnie straci, że będę wolała tę drugą rodzinę.

– Niewykluczone, ale skoro wszystkie te siostry były adoptowane, a ich ojciec nie żyje, to nie bardzo potrafię sobie wyobrazić, jak mogłabyś być z nimi spokrewniona.

– A ich adopcyjna matka? Kim jest?

– Nie sądzę, żeby w ogóle był ktoś taki. Tiggy mówiła mi, że opiekowała się nimi niania. Jeśli mam być szczery, to wszystko jest trochę dziwaczne, ale ona i jej siostra Ally, którą poznałem w Prowansji, są fajne i wydają się raczej normalne.

– CeCe i jej przyjaciółka Chrissie też są świetne – przyznała Mary-Kate. – W każdym razie będę miała jutro coś do powiedzenia tobie i mamie. A na razie biorę prysznic i postaram się trochę przespać. Dobranoc, Jacko.

– Dobranoc, siostrzyczko.

39

Merry

Dublin

Obudziłam się i leżałam w ciemności, myśląc, że jestem w domu. Wyciągnęłam rękę, by poczuć znajomy kształt Jocka pod kołdrą, ale obok mnie była pustka.

I wtedy sobie przypomniałam.

– Tęsknię za tobą, kochany – szepnęłam w mrok. – Z każdym dniem coraz bardziej. I przepraszam, że nie doceniałam cię w pełni, kiedy ze mną byłeś.

Poczułam, jak do oczu napływają mi łzy, w miarę jak wracał do mnie koszmar obecnej sytuacji. Sięgnęłam, by włączyć światło i nie pogrążać się dalej w rozpaczy. Zszokowana, zobaczyłam, że jest ósma pięćdziesiąt.

– Już wieczór? – mruknęłam, zwlekając się z łóżka, by odsunąć kotary.

Z zaskoczeniem zobaczyłam słońce świecące wysoko. Przede wszystkim w Dublinie tak pogodne niebo to rzadkość, a poza tym, jakim cudem jest już dzień i udało mi się przespać całe czternaście godzin?

– Mary-Kate! – wyrwał mi się okrzyk, kiedy uświadomiłam sobie, że miała przylecieć. Złapałam słuchawkę i wybrałam numer do pokoju Jacka.

– Cześć, mamo. Dobrze spałaś?

– Tak. Ale czy Mary-Kate już tu dotarła? Wszystko w porządku?

– Jasne. Odprowadziłem ją do jej pokoju około pierwszej.

– Czemu mnie nie zbudziłeś?

– Musiałaś się wyspać. Miałaś ciężki dzień. Masz ochotę na śniadanie?

– Najpierw muszę trochę oprzytomnieć. Czuję się jak po środkach nasennych. Zacznę od herbaty i kąpieli, ale wy idźcie, jeśli chcecie.

– Poczekam. Zadzwoń, kiedy będziesz gotowa zejść na dół.

– Jesteś pewien, że z Mary-Kate wszystko w porządku?

– Jasne, mamo. Do zobaczenia.

Położyłam się w wannie i popijałam herbatę, dziękując Bogu za syna i córkę. Pochodziłam z dużej rodziny, miałam nadzieję, że urodzę więcej dzieci, ale nie było mi to dane.

– Wcale nie pochodziłaś z dużej rodziny, tylko do takiej należałaś – szepnęłam sama do siebie.

Jednak myśl o Mary-Kate, mojej ukochanej córce – pod każdym względem poza więzami krwi – znajdującej się tuż-tuż, odwiodła mnie od dalszego użalania się nad sobą. Jock i ja nie moglibyśmy żadnego dziecka kochać bardziej niż ją. Byliśmy jej rodzicami, a Jack bratem, bez względu na to, czyje geny nosiła w sobie.

Wyszłam z kąpieli spokojniejsza, wysuszyłam włosy i zadałam sobie pytanie, dlaczego wybrałam się w tę podróż dookoła świata. I po raz pierwszy naprawdę chciałam to wiedzieć. Byłam w Dublinie i choć to mnie przerażało, wiedziałam dobrze, jaki powinien być następny cel mojej podróży, dokąd powinnam pojechać z dziećmi.

– Ale najpierw… – powiedziałam do swojego odbicia w lustrze, nakładając jak zwykle bladoróżową szminkę. – Muszę odwiedzić swojego ojca chrzestnego.

*

– Mary-Kate, jak dobrze cię widzieć – powiedziałam, kiedy podeszła do naszego stolika w jadalni.

– Ciebie też – odparła i uściskałyśmy się. – Ładnie wyglądasz, mamo. Zmartwiłam się, kiedy Jack zadzwonił i kazał mi natychmiast przylecieć.

– Czuję się świetnie, córeczko. Zjesz coś?

– Dziwne, ale miałabym wielką chęć na kieliszek naszego nowozelandzkiego wina, najlepiej czerwonego.

– Twój wewnętrzny zegar jeszcze się nie przestawił. – Jack się uśmiechnął. – W Nowej Zelandii jest teraz czas na wino. Niestety, tu musi nam to zrekompensować ta fantastyczna kaszanka z Clonakilty. – Wskazał na swój talerz.

– Błeee… Wygląda paskudnie. Z czego to jest? – spytała Mary-Kate.

– Mama mówi, że głównie ze świńskiej krwi, ale smakuje cudownie, słowo.

– Wezmę sobie grzankę, jeśli mają tu coś takiego – rzuciła i ruszyła do bufetu.

– Jasne, że mają, ale spróbuj tego świeżego chleba z dżemem! – zawołałam. – Będziesz zachwycona.

Mary-Kate uniosła kciuki, a ja łyknęłam cappuccino.

– Za moich czasów nie mieli tu takiej kawy. Nie do wiary, że w Irlandii, a w każdym razie w Dublinie, tyle się zmieniło.

– W jakim sensie? – zapytał Jack.

– W każdym. Wiesz, Dublin zawsze był najbardziej postępowym miejscem w Irlandii. Ciekawe, jak jest teraz w hrabstwie Cork, ale…

– Nic dziwnego, że wszystko, co smażyłaś, było pyszne, mamo – powiedziała Mary-Kate, wracając z załadowanym talerzem. – Wzięłam sobie tosta, jajka z bekonem i odrobinę tej kiszki. Konam z głodu.

Patrzyłam, jak córka pałaszuje z apetytem. Miło było widzieć ją tutaj, z nami.

– Ten chleb jest wspaniały, mamo – pochwaliła między kęsami. – A kaszanka naprawdę dobra, choć pewnie pełno w niej czegoś, o czym nawet nie chcę myśleć. – Odłożyła równo nóż obok widelca na talerzu i spojrzała na mnie. – Jacko mówił, że twój pobyt w Irlandii przypomina podróż w czasie, odkrywanie samej siebie na nowo. I co z tego wynikło?

Spojrzałam na zegarek.

– Tak naprawdę jestem umówiona, muszę iść. – Poderwałam się z miejsca. – Za jakąś godzinkę wrócę i wtedy wszystko wam opowiem. Nie krępujcie się, idźcie pozwiedzać miasto pod moją nieobecność.

– Dobrze – odparł Jack. Dostrzegłam, jak moje dzieci wymieniają spojrzenia.

– Do zobaczenia – dodałam, po czym wyszłam z hotelu i ruszyłam znów na Merrion Square.

*

– Mary, wejdź, proszę – powitał mnie Ambrose.

Poprowadził mnie niespiesznie do salonu i usadowił się w swoim fotelu.

– Jak się masz, kochanie? Bardzo się martwiłem, jak się czujesz po tym, co ci wczoraj opowiadałem. Jeszcze raz proszę, wybacz mi.

– Ambrose, daj spokój, nie przejmuj się mną. Oczywiście byłam w szoku, ale potem spotkałam Tiggy, piątą z szóstki tych sióstr, które mnie ścigały. Przyjechała do hotelu wczoraj po południu.

Wyjaśniłam mu, jak rozmowa z nią pomogła mi się uspokoić.

– Potem przespałam wyjątkowo dobrze noc – dodałam. – A rano obudziłam się w o wiele lepszej formie. Naprawdę rozumiem, dlaczego wcześniej nic mi nie powiedziałeś. Moja córka przyleciała tu też z Nowej Zelandii i jej obecność ogromnie mi pomogła, zwłaszcza że Mary-Kate też jest adoptowana.

– Bardzo chciałbym ją poznać.

– Jasne, że ją poznasz. Ambrose… – urwałam na chwilę, żeby zebrać myśli – wiesz, że zawsze przychodziłam do ciebie po pomoc i radę, przynajmniej w tamtych dawnych czasach. I… teraz też potrzebna mi rada.

– Dawaj, Mary, i miejmy nadzieję, że tym razem spiszę się lepiej niż lata temu, kiedy odpuściłem sobie wyznanie ci, jak znaleźliśmy cię z Jamesem.

– Wiesz… po śmierci Jocka uznałam, że czas raz na zawsze pożegnać się z moją przeszłością. Kiedy na początku mojej wielkiej podróży odwiedziłam Bridget na Norfolk, spytałam ją, czy ona widziała… go po moim wyjeździe z Dublina. Pewnie wiesz, o kim mówię.

– Tak, moja droga, tak.

– Powiedziała, że nie, bo przeprowadziła się do Londynu i jak ja od tamtej pory nie była w Irlandii. Jej rodzice sprzedali interes i przenieśli się na Florydę… Nie miała po co tu wracać. Przekonywała mnie, żeby nie rozdrapywać starych ran. Zwłaszcza po tym, jak te dwie dziewczyny pojawiły się w winnicy u Mary-Kate i użyły tego określenia „zaginiona siostra”. A potem mówiły, że chcą zobaczyć pierścionek.

– Rozumiem, ale chyba teraz, po spotkaniu z Tiggy, widzisz, że twoje dawne problemy w Dublinie nie mają żadnego związku z siostrami, które próbowały cię znaleźć?

– Zaczynam wierzyć, że to może być zwykły przypadek, ale nie wyobrażasz sobie, jak bardzo się wystraszyłam. Ale wracając do niego… Doszłam do wniosku, że muszę się dowiedzieć, co się z nim stało. Szukałam jego nazwiska w archiwach wszystkich krajów, do których mógł się wybrać, jeśli mnie ścigał. Jak dotąd, nie trafiłam na żaden ślad.

Ambrose milczał chwilę, nim się odezwał.

– Mary, nigdy nie opowiedziałaś mi całej historii, nie twierdzę więc, że w pełni pojmuję, co się naprawdę stało, ale powiem ci, że po twoim zniknięciu on złożył mi wizytę.

– Tak? – Żołądek mi się skręcił. – Rozmawiałeś z nim?

– Krótko. Tak walił do drzwi, że nie miałem wyjścia, musiałem go wpuścić. Chciał wiedzieć, czy tu jesteś. Kiedy powiedziałem, że nie widziałem cię od dwóch dni, co było zgodne z prawdą, nie uwierzył. Wdarł się dalej, zaglądał pod łóżka, przeszukał wszystkie zakamarki, nawet ten maleńki ogródek na tyłach, jakbyś mogła się ukryć pod doniczką begonii! A potem złapał mnie za klapy marynarki i groził, że rozprawi się ze mną, jeśli nie powiem, gdzie jesteś.

– Och, tak mi przykro…

– To było dawno temu, mówię to tylko, by wyjaśnić, że rozumiem, dlaczego uciekłaś. Na szczęście już wcześniej widziałem, jak czai się na ulicy, zanim go wpuściłem, i przytomnie zawczasu wezwałem policję. Uciekł, kiedy nadjechał radiowóz.

– Złapali go?

– Nie, ale nigdy już się tu nie pojawił.

– Znalazłeś wiadomość ode mnie, w której napisałam, że na jakiś czas muszę wyjechać?

– Tak. Twój grecki był niemal doskonały. Zrobiłaś tylko kilka drobnych błędów gramatycznych. – Uniósł ironicznie jedną brew. – Do dziś mam ten list.

– Tak mi przykro, że on do ciebie przyszedł. Groził, że zrobi coś okropnego mnie, moim przyjaciołom, rodzinie… każdemu, kogo kochałam. A najbardziej w świecie nienawidził ciebie i tego pierścionka, który mi dałeś. Powiedział, że to „nieprzyzwoite”, bo to jak pierścionek zaręczynowy, i że ty się we mnie „kochasz”. W końcu uznałam, że jedyne wyjście to zniknąć i zerwać wszystkie kontakty. On nie żartował. Mówił, że ma związki z ludźmi, którzy nie boją się mokrej roboty, a ja, biorąc pod uwagę jego ekstremistyczne zapędy i to, co się działo wtedy w Irlandii, musiałam mu wierzyć. O Boże. – Westchnęłam i aż zakręciło mi się w głowie, kiedy wypowiadałam na głos to, co tak długo trzymałam w tajemnicy, ale musiałam brnąć dalej. – Ambrose, ja muszę wiedzieć, czy on jeszcze żyje, i skończyć z tym koszmarem raz na zawsze. Choć zmieniłam nazwisko, obywatelstwo i mieszkałam w najbezpieczniejszym miejscu, jakie można sobie wyobrazić, nadal podskakuję ze strachu, kiedy słyszę, że jakiś samochód podjeżdża pod dom. Pytanie, czy… sądzisz, że powinnam wrócić tam, gdzie się to wszystko zaczęło?

Ambrose złączył czubki palców uniesionych dłoni i zastanawiał się głęboko. Ten tak dobrze mi znany gest sprawił, że aż ścisnęło mnie w gardle.

– Moim zdaniem, zawsze dobrze jest rozprawić się z demonami przeszłości, jeśli to w ogóle możliwe – odezwał się wreszcie.

– A jeśli on wrócił do hrabstwa Cork i teraz tam mieszka? Chyba umarłabym ze strachu, gdybym go zobaczyła.

– Czy twoje dzieci wiedzą… o tej sytuacji?

– Nie. Choć po tym, co się działo ostatnio, Jack musi się orientować, że coś jest nie tak.

– Na pewno. Przypuszczam, że pojechałyby z tobą?

– Tak.

– I odwiedziłabyś swoją rodzinę?

– Mam nadzieję. Ale nawet nie wiem, czy kogoś z nich jeszcze tam zastanę. – Westchnęłam. – Jednym z powodów, dla których zdecydowałam się do ciebie przyjść, była twoja przyjaźń z ojcem O’Brienem. Zawsze wierzyłam, że przetrwa próbę czasu, a jeśli ktoś wie, czy on nadal gdzieś tam jest, to ksiądz. W końcu miał pod opieką naszą parafię.

– No, niestety… – powiedział cicho Ambrose.

– Mogę spytać, co się stało?

– Możesz. I odpowiedź jest prosta. Pani Cavanagh.

– Pamiętam tę ponurą postać. Z tym długim szpiczastym nosem zawsze przypominała mi Złą Czarownicę z Zachodu z Czarnoksiężnika z krainy Oz. Co takiego zrobiła?

– Od pierwszego wejrzenia mnie nie znosiła. Czułem to. Nie akceptowała mnie i moich wizyt, a przede wszystkim mojej przyjaźni z Jamesem. W końcu byłem kawalerem, miałem angielski akcent i zaszufladkowała mnie od razu, kiedy tylko się odezwałem. To paradoksalne, naprawdę, bo przecież wcześniej pracowała jako służąca we dworze Argideen, ale w życiu nie spotkałem kogoś tak mocno przekonanego o swojej wyższości jak ona. No i tak to wyszło.

– Ale jak udało się jej zniszczyć waszą przyjaźń?

– Och, Mary, ona tylko czekała na okazję. Kiedy była w pobliżu, bardzo starałem się nie dawać jej argumentów. Kilka lat po twoim wyjeździe z Dublina umarł mój ojciec. Pojechałem zobaczyć się z Jamesem i choć miałem z ojcem dość skomplikowane, niełatwe relacje, to był dla mnie koniec pewnej epoki. Sprzedałem nasz dom, który przez czterysta lat należał do rodu Listerów. Przyznam, że załamany, rozpłakałem się w gabinecie Jamesa. Objął mnie, żeby mnie pocieszyć, i wtedy pani Cavanagh otworzyła drzwi, by powiedzieć, że lunch już podany. Następnego ranka, kiedy James wyszedł odprawić mszę, dopadła mnie i powiedziała, że zawsze uważała nasze relacje za „niestosowne”, zwłaszcza dla księdza. Miałem wyjechać i nigdy nie wracać, w przeciwnym razie zamierzała donieść biskupowi o tym, co widziała.

– O nie… – jęknęłam i łzy napłynęły mi do oczu. – I co zrobiłeś?

– I ty, i ja wiemy, jak bardzo oddany Bogu był ojciec O’Brien. Gdyby ta kobieta szepnęła słówko, zapewne dobrze podprawione, biskupowi, przyszłość Jamesa jako kapłana ległaby w gruzach. To by go zniszczyło również w sensie duchowym. Kiedy więc wróciłem do Dublina, napisałem mu, że w związku z mianowaniem na dziekana wydziału nawał pracy nie pozwoli mi już na wyprawy do niego.

– Pewnie próbował się z tobą później kontaktować?

– O tak, a ja robiłem uniki, szukałem wymówek, dlaczego stale nie mam czasu. Przyjechał nawet do Dublina, żeby się ze mną zobaczyć, wymyśliłem więc przyjaciółkę… – Ambrose zaśmiał się smutno. – Wreszcie zrozumiał aluzję i przestał się odzywać. Teraz, kiedy jestem na emeryturze, mam aż za dużo czasu, żeby wspominać sprawy, o których lepiej byłoby już nie myśleć.

Patrzyłam, jak wyciąga chusteczkę z kieszeni i przykłada do oczu.

– Kochałeś go, prawda? – szepnęłam.

– Tak, Mary, i jesteś pierwszą osobą na świecie, przed którą to przyznaję. Oczywiście od początku miałem świadomość, że nigdy nie odwzajemni mojego uczucia, przynajmniej nie tak, jak bym pragnął. Kochałem go skrycie, a z jego strony to była prawdziwa miłość platoniczna, o której pisał mój ulubiony filozof, Platon. Jednak już samo to, że mogłem go od czasu do czasu widywać, dawało mi szczęście. Jak pamiętasz, bardzo ceniłem naszą przyjaźń.

– Tak. To był wyjątkowo dobry człowiek i nawet ja widziałam, że jesteś mu bardzo bliski. Gdyby nie to, że…

– Niestety, życie jest pełne takich „gdyby”, moja droga, ale nie ma dnia, żebym za nim nie tęsknił.

– Pewnie nie masz pojęcia, gdzie teraz jest? A nawet czy żyje?

– Nie wiem tego. Trochę jak ty, uznałem, że całkowite ucięcie kontaktów będzie dla nas najlepsze. I jeśli on jest u swojego ukochanego Pana Boga, to cieszę się za niego. – Ambrose westchnął.

– Przepraszam za te swoje pytania. Ostatnie, czego chcę, to sprawiać ci przykrość.

– Daj spokój. Tak naprawdę to dla mnie ulga, że mogłem opowiedzieć o tym komuś, kto go znał. Bo kto lepiej niż ty wie, jakim dobrym człowiekiem był James?

– Właśnie odkryłam, że gdyby nie wasza dobroć, twoja i księdza O’Briena, trafiłabym do sierocińca. Oboje słyszeliśmy, jakie okropne były w większości takie miejsca.

– Na szczęście James wiedział to już wtedy, bo widział sierociniec w Dublinie.

– W każdym razie pani Cavanagh na pewno już nie żyje. I szczerze mówiąc, mam nadzieję, że smaży się w piekle, a chyba nie powiedziałabym tego o żadnym innym człowieku – oświadczyłam stanowczo.

– Ale zboczyliśmy z tematu, Mary. Mów dalej o tym, o czym chciałaś mi powiedzieć.

– Właśnie przeczytałam pamiętnik, który on dał mi w prezencie na pożegnanie, kiedy wyjeżdżałam do szkoły z internatem. Chciał, żebym zrozumiała, dlaczego mam jak on nienawidzić Anglików i walczyć dalej o zjednoczoną Irlandię. Powiedział, że to pamiętnik jego babki, Nuali. Podobno mu go dała, żeby nigdy nie zapomniał, jak było. Wcześniej go nie czytałam, ale kiedy wybrałam się w podróż do swojej przeszłości, zdecydowałam, że powinnam to zrobić. I kilka dni temu przeczytałam.

– I?

– To na pewno niełatwa lektura, ale wyjaśnia, skąd się wzięły jego republikańskie poglądy.

– Chroń ten pamiętnik, Mary. Zostało bardzo mało bezpośrednich relacji z czasów walki o niepodległość Irlandii. Ludzie za bardzo się bali, że ich złapią.

– Możesz to przeczytać, jeśli chcesz. Są tam wspominane nazwiska i miejsca, które mogą sugerować, że ja i on jesteśmy jakoś spokrewnieni. Na przykład Nuala pisze, że mieszkali na farmie Cross, a jej brat miał na imię Fergus. Wiem, że tata odziedziczył gospodarstwo po swoim wuju, Fergusie. To była farma Cross.

– Rozumiem. Myślisz więc, że pomiędzy nim a tobą może być jakiś związek rodzinny?

– Tak.

– Nic dziwnego, w zachodniej części hrabstwa Cork wszyscy są ze wszystkimi spokrewnieni.

– Zastanawiam się, czy on też o tym wiedział. Nie wolno mu było bywać na naszej farmie i myślę, że wynikało to z jakiegoś dawnego konfliktu. Może dlatego zachowywał się wobec mnie tak dziwnie, kiedy byłam mała. Wydawało mi się, że mnie kocha, ale w równym stopniu nienawidzi.

– Niewykluczone – rzucił Ambrose. – Jedyny sposób, żeby to sprawdzić, to pojechać tam, gdzie to wszystko się zaczęło.

– I po to przyszłam. Żeby cię spytać: czy powinnam się wybrać do hrabstwa Cork?

– Sądzę, że tak. Masz przy sobie syna i córkę, którzy będą cię chronić. A na miejscu rodzinę, która… jestem o tym przekonany… powita cię z otwartymi ramionami.

– Och, Ambrose… nie wiem. A jeśli on tam jest? Nie łatwiej byłoby po prostu wsiąść w samolot do Nowej Zelandii i zapomnieć o sprawie?

– Szybko się zorientujesz, czy możesz się tam na niego natknąć. Oboje wiemy, że ludzie w tej części hrabstwa wiedzą wszystko o innych. A młoda kobieta, jaką byłaś, kiedy cię przed laty znałem, miała w sobie dość odwagi i siły, by się nie poddawać. Poza tym masz teraz jeszcze inny powód, żeby tam jechać, prawda?

– Jaki?

– To jedyne miejsce, gdzie możesz dowiedzieć się czegoś o swojej biologicznej rodzinie. Jak mówiłem wczoraj, nie miałaś pewnie więcej niż kilka godzin, kiedy znaleźliśmy cię na progu. Twoi rodzice musieli więc być z tamtych okolic.

– Pewnie tak… – Westchnęłam. – Ale nie jestem przekonana, czy chciałabym ich znaleźć. Mam mętlik w głowie, nie mam pojęcia, co robić.

– To normalne, wierzę jednak, że w końcu wszyscy powinniśmy wrócić do punktu wyjścia, żeby zrozumieć.

– Tak. Jak zwykle masz rację. – Uśmiechnęłam się.

– Muszę cię jeszcze spytać, co się stało z tym miłym młodym człowiekiem, z którym się spotykałaś, nim zniknęłaś? Miał na imię Peter, prawda?

Z jakiegoś powodu zaczerwieniłam się na sam dźwięk tego imienia.

– Nie wiem, co się z nim stało.

– No tak… On też przyszedł się ze mną zobaczyć po twoim wyjeździe. Wydawał się zrozpaczony. Twierdził, że nie odpisujesz na listy, które wysyłał do ciebie do Londynu.

– Tak? – Serce zaczęło mi walić. – Ja żadnego nie dostałam. Tak naprawdę, on… W tej sprawie też chciałam się ciebie poradzić…

*

Gdy wróciłam do hotelu, w recepcji czekała na mnie wiadomość od Jacka. Razem z Mary-Kate poszli pozwiedzać miasto i mieli wrócić na późny lunch.

Na górze, w pokoju, zanim jeszcze mogłam przemyśleć swoją rozmowę z Ambrose’em, zrobiłam tak, jak radził. Podeszłam do biurka i ze skórzanej okładki wzięłam hotelowy papier, wyciągnęłam długopis z torebki i usiadłam do pisania listu.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! – szepnęłam. – Co ja mam napisać?

W końcu zdecydowałam, że im krócej, tym lepiej, a zresztą jakie to ma znaczenie? Przecież szanse na odnalezienie tego drugiego i tak były znikome.

Przeczytałam raz, a potem podpisałam i szybko zakleiłam kopertę, żeby nie wziął we mnie góry strach. Błyskawicznie spakowałam walizkę, a do torby podróżnej wrzuciłam tylko najbardziej potrzebne rzeczy. Wstałam, by wyjść z hotelu i zostawić list Ambrose’owi, zanim się rozmyślę.

– Byłabym wdzięczna, gdybyś przechował mi walizkę – poprosiłam go, kiedy powitał mnie w progu. – Odbiorę ją po powrocie. A to list.

– Dobrze. – Skinął głową. – Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby go zlokalizować, i dam ci znać, jeśli się uda.

– Dziękuję. Przyniosłam ci też do przeczytania pamiętnik Nuali. To dość trudne do odcyfrowania, a pisownia czasem jest fonetyczna. – Wręczyłam mu czarny mały zeszyt.

– W sam raz, żebym poćwiczył swoje szare komórki. – Ambrose się uśmiechnął. – A teraz, Mary, jedź z dziećmi i postaraj się odprężyć. Jak mawiał Jean de la Fontaine, często spotyka się przeznaczenie na drodze, którą obieramy, żeby go uniknąć. Proszę…

– …odzywaj się – odgadłam, schodząc ze schodków. – Obiecuję, Ambrose, słowo.

A potem widząc, że zostało mi jeszcze trochę czasu do powrotu dzieci, ruszyłam do archiwów stanu cywilnego Dublina.

*

– Cześć, mamo, przepraszam, że jesteśmy tak późno. Zgubiliśmy się za Grafton Street – powiedział Jack, kiedy on i Mary-Kate pojawili się w hotelowym lobby kilka minut po mnie.

– O, nie ma problemu, i tak miałam parę spraw do załatwienia.

– Jestem strasznie głodna – oznajmiła Mary-Kate.

– To chodźmy do baru i zjemy na szybko jakieś kanapki, dobrze? – zasugerowałam. – Pociąg odjeżdża o czwartej.

– Pociąg? Dokąd?

– Do hrabstwa Cork. Tam spędziłam dzieciństwo. Mówiłeś, że powinnam tam pojechać, Jack, więc jedziemy.

Moje dzieci popatrzyły na siebie, kiedy siadaliśmy na kanapie.

– Świetnie – oświadczyły jednocześnie.

Złożyliśmy zamówienie. Dostrzegłam, że Mary-Kate dała Jackowi ledwie zauważalny znak skinieniem głowy.

– Co? – spytałam.

– MK ma ci coś do powiedzenia – oznajmił Jack.

– Tak, ale… wiem, że ostatnio sporo przeszłaś, więc nie chciałabym ci dokładać zmartwień – powiedziała, ledwie zdolna spojrzeć mi w oczy.

– Cokolwiek to jest, mów, bo będę się jeszcze bardziej denerwować.

– No… – popatrzyła na Jacka, a on skinął głową, by dodać jej odwagi. – Pamiętasz naszą rozmowę po tym, jak przyjechały do mnie CeCe i Chrissie?

– Mówiłyśmy ze sobą kilka razy, przypomnij, o którą ci chodzi?

Znów zobaczyłam, że popatruje na brata. Jack wziął ją za rękę.

– Kiedy pytałam, czy wiesz, kim byli moi biologiczni rodzice.

Zastanawiałam się, ile jeszcze może wytrzymać moje blisko pięćdziesięciodziewięcioletnie serce.

– Powiedziałam, że porozmawiamy o tym, jak wrócę.

– No tak, ale przez całą tę historię stale chodziło mi to po głowie. Znalazłam więc agencję adopcyjną w Christchurch, o której wspomniałaś. Mieli akta związane z moją adopcją. W zeszłym tygodniu umówiłam się tam na spotkanie z facetem, który prowadzi księgi. Wyjaśniłam mu, o co chodzi: że skontaktowała się ze mną jakaś kobieta, która twierdzi, że mogę należeć do jej rodziny, i chciałabym wiedzieć, czy to prawda. – Mary-Kate spojrzała na mnie ukradkiem. Najwyraźniej starała się odgadnąć moją reakcję. – Przepraszam, że nie czekałam, aż wrócisz, ale wiesz… jak wyszła ta sprawa, nie mogłam myśleć o niczym innym. Nie gniewasz się, prawda?

– Oczywiście, że nie. Przykro mi tylko, że nie mogłam tam z tobą być.

– Mamo, mam dwadzieścia dwa lata, jestem już duża. W każdym razie ten facet był super. Powiedział, że muszę wypełnić jakieś dokumenty, jeśli chcę się dowiedzieć, kim byli moi biologiczni rodzice, a potem zapyta ich o zgodę, pod warunkiem że uda się ich odnaleźć. – Mary-Kate puściła dłoń brata i położyła rękę na mojej. – Przysięgam, to nic nie zmienia w moim stosunku do ciebie. Czy taty. Dla mnie jesteście moimi rodzicami i zawsze tak będzie, ale kiedy usłyszałam historię o tej siódmej siostrze, poczułam, że chcę dowiedzieć się czegoś o swojej biologicznej rodzinie i mieć to za sobą, rozumiesz?

Skinęłam głową.

– Oczywiście. I co było dalej?

– No, wypełniłam co trzeba, a potem wysłałam im faksem kopię swojego aktu urodzenia i paszportu. Ten facet, Chip, mówił, że to może potrwać, nie spodziewałam się więc szybkiej odpowiedzi, ale…

– Co?

– Parę dni temu dostałam maila. Znaleźli ją! Moją biologiczną mamę!

– No tak. – Znów skinęłam głową. Miałam ochotę się rozpłakać, bo te trzy słowa zabolały mnie do żywego. – I? – dodałam słabym głosem.

– Jak prosił Chip, napisałam do niej krótkiego maila, że chciałabym się z nią skontaktować, i wyobraź sobie, że…

– Dostałaś odpowiedź – odgadłam od razu.

– Tak. Wczoraj wieczorem, kiedy byłam na Heathrow w Londynie. Oczywiście na razie to wszystko idzie przez agencję, ale wiem, że ona ma na imię Michelle i znów do mnie napisze. Chce nawiązać kontakt. Mamo, nie masz nic przeciwko temu?

– To wspaniale… tak, cudownie – rzuciłam, ale nie byłam w stanie wykrzesać z siebie entuzjazmu, nawet dla córki. Mojej córki… Pojawiła się kelnerka. Cieszyłam się, że przyniosła kanapki i mogę skupić uwagę na czymś innym. – Wyglądają świetnie. – Wzięłam jedną i ugryzłam kawałek, choć czułam mdłości.

– MK chodzi o to, że jeśli ta kobieta się odezwie, będziemy mogli wreszcie wyjaśnić do końca sprawę ich siostry – wyjaśnił Jack.

– No właśnie – rzuciła Mary-Kate między kęsami. – Wszyscy chcemy wiedzieć, czy coś mnie łączy z tymi dziewczynami. Zastanawiałam się nad jednym: że może wtedy chciał mnie adoptować jeszcze ktoś inny. Chip twierdzi, że w naszym rejonie wśród Kiwi nie ma zbyt wiele noworodków do adopcji. Może zmarły ojciec dziewczyn, ten Pa Salt czy jak go tam nazywają, też próbował mnie adoptować, a przegrał z tobą i tatą. Mogło tak być… – Wzruszyła ramionami.

– Niewykluczone, że coś takiego się stało – przyznałam, starając się robić dobrą minę do złej gry. To nie była wina Mary-Kate, że nie przyjęłam dobrze jej wiadomości, podobnie jak tych wszystkich rewelacji dotyczących mojego własnego życia, które właśnie się na mnie zwaliły. – A czy któreś z was widziało dziś Tiggy?

– Tak, zeszła na śniadanie, kiedy ciebie już nie było, a potem powłóczyliśmy się trochę razem po mieście – powiedział Jack.

– Gdzie jest teraz?

– Chyba poszła do siebie się pakować. Po południu wraca do Szkocji.

– No tak. Masz moją kartę, Jack, zapłać za nasze pokoje i poproś, żeby wezwali nam taksówkę za dwadzieścia minut, dobrze?

– Oczywiście, mamo.

– A ty chodź ze mną, Mary-Kate – powiedziałam, podpisując rachunek za lunch.

Ruszyłyśmy do windy, a Jack podszedł do recepcji.

– Mamo, nie masz do mnie pretensji, co? – spytała moja córka zalękniona.

– Skąd! – odparłam, kiedy wysiadłyśmy na piętrze i szłyśmy korytarzem. – Zawsze brałam pod uwagę, że możesz kiedyś zechcieć poznać biologiczną rodzinę.

– Spokojnie, mamo. Na razie mamy tylko nawiązać kontakt mailowy – zaznaczyła. – Ostatnie, czego chcę, zwłaszcza teraz, po śmierci taty, to dodawać ci zmartwień.

– Chodź. – Przyciągnęłam ją i uściskałam. Przytuliła się do mnie, jak wtedy, kiedy miała zaledwie kilka dni. – No dobrze – rzuciłam, czując, że zaraz się rozpłaczę. – Pakuj się. I widzimy się na dole za dwadzieścia minut, tak?

– Jasne. Kocham cię, mamo.

Ruszyła w kierunku swojego pokoju.

Kiedy już miałam schodzić, rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyłam i zobaczyłam Tiggy.

– Wejdź! – zaprosiłam ją.

– Dzień dobry, Merry, chciałam się tylko pożegnać. Jack mówił, że wyjeżdżacie.

– Tak. Ale nie z Irlandii. Wybieramy się tylko do hrabstwa Cork, tam gdzie się urodziłam.

Przypatrzyła mi się uważnie.

– Szukasz odpowiedzi? – spytała.

– Pewnie tak, ale to, czy je znajdę, to już inna historia. Nie mam pojęcia, czego się spodziewać.

Tiggy podeszła i wzięła moją rękę w swoją drobniutką dłoń.

– Jestem pewna, że ci się uda. My wszystkie po śmierci Pa Salta musiałyśmy wyruszyć, każda w swoją własną podróż do przeszłości. Bywało strasznie, ale każda z nas odnalazła w końcu to, czego szukała, i dzięki temu nasze życie stało się lepsze. Z tobą też tak będzie.

– Mam nadzieję.

– Czuję, że się boisz, ale czy nie będzie lepiej uwolnić się nareszcie od tego lęku?

Patrzyłam na tę młodą kobietę. Wydawała się tak krucha, a jednocześnie było w niej tyle mądrości. Za każdym razem, kiedy brała mnie za rękę, czułam, jak spływa na mnie spokój.

– Zapisałam ci swój numer komórkowy – powiedziała, puszczając moją dłoń, po czym wyciągnęła z kieszeni dżinsów karteczkę. – W razie jakiegokolwiek problemu dzwoń i zostaw wiadomość. Obiecuję, że odezwę się najszybciej, jak to możliwe. Tam gdzie mieszkam, są kłopoty z zasięgiem – wyjaśniła. – Masz tu też numer mojej najstarszej siostry Mai i domowy, w Atlantis, w pobliżu Genewy. Gdybyś potrzebowała jakiejkolwiek pomocy, dzwoń.

– Dziękuję. Kiedy wyruszacie w swój rejs?

– Za tydzień, w czwartek. Niektóre z nas lecą do Genewy, reszta prosto do Nicei, gdzie cumuje jacht. Bardzo chciałybyśmy, żebyście z nami popłynęli. Cała wasza trójka – podkreśliła.

– Ale… Przecież wcale nie mamy pewności, czy Mary-Kate jest waszą siostrą, prawda?

Tiggy spuściła wzrok na mój pierścionek i przesunęła po nim leciutko palcem.

– To dowód. Siedem szmaragdów, jak siedem sióstr. Krąg jest kompletny. Do widzenia, Merry, mam nadzieję, że niedługo znów się zobaczymy wszyscy razem.

*

Przespałam większość dwuipółgodzinnej podróży pociągiem do Cork. Najwyraźniej tak działał na mnie dotyk dłoni Tiggy.

– Mamo, dojeżdżamy. – Mary-Kate potrząsnęła mną lekko.

Oprzytomniałam i wyjrzałam przez okno. Byliśmy na stacji Kent, którą poznałam dobrze między jedenastym a dwudziestym drugim rokiem mojego życia. Była wprawdzie zmodernizowana, ale duch dawnej świetności pozostał. To samo wysokie metalowe sklepienie, niosące się echo kroków i głosów… Z początku zawsze cieszyłam się, docierając tu z Bridget, kiedy zaczynały się ferie. Jej ojciec zabierał nas do swojego błyszczącego czarnego samochodu z wielkimi skórzanymi siedzeniami i wiózł nas do zachodniej części hrabstwa, bo stara linia kolejowa, która niegdyś pozwalała Ambrose’owi dotrzeć niemal pod próg plebanii, została zamknięta w roku 1961. Pamiętam, jak wsiadając do auta, wzdychałam z ulgą, bo jechałam do domu. A później, kiedy jako osiemnastolatka poszłam na studia w Trinity, wszystko się odwróciło. I dworzec w Kent, w drodze do Dublina, wydawał mi się bramą wolności.

– No to… – Jack spojrzał na mnie, kiedy staliśmy w hali dworcowej – dokąd teraz, mamo?

– Na postój taksówek.

– Dzień dobry. – Kiedy nadeszła nasza kolej, kierowca otworzył drzwi i uśmiechnął się. – Witam w Cork, najpiękniejszym mieście w całej Irlandii. Nazywam się Niall – dodał, pakując moją torbę i dwa plecaki do bagażnika. Potem siadł za kierownicą i obejrzał się na mnie. – Dokąd mam państwa zawieźć?

Jego śpiewny, typowy dla tych stron akcent sprawił, że ścisnęło mnie w gardle. Wyciągnęłam portfel z torebki i podałam mu kartkę z adresem hotelu.

– O, Inchydoney. Świetny hotel – pochwalił. – Sam mieszkam niedaleko. To blisko miasteczka Clonakilty. Przyjechaliście odpocząć, pozwiedzać?

– Coś w tym rodzaju – odparł siedzący z przodu Jack. – Ja i siostra jesteśmy tu pierwszy raz, mama kiedyś tu mieszkała.

Zobaczyłam w lusterku, jak Niall na mnie zerka.

– A gdzie konkretnie?

– Pomiędzy Clogagh i Timoleague, ale to było bardzo dawno temu – wyjaśniłam pospiesznie. Wiedziałam, jak zaraz zaczną się plotki, że przyjechał ktoś z tych stron. On szepnie słówko, a za chwilę wszyscy będą już o tym trąbić.

– Mam krewnych w Timoleague – powiedział. – A pani nazwisko rodowe to…

– Hm… O’Reilly.

– Jest tu kilku O’Reillych. Jak nazywała się farma?

– Cross.

– O, chyba kojarzę. Założyłbym się, że wobec tego jesteśmy spowinowaceni. Zresztą tu wszyscy są. – Niall spojrzał na Jacka. – Czyli dla ciebie i siostry to pierwszy raz. Przyjechaliście zobaczyć, gdzie dorastała mama?

– Tak. Bardzo się cieszymy. Prawda, Mary-Kate?

– Tak.

– Będziecie w jednym z najpiękniejszych miejsc na wybrzeżu, ale jeśli lubicie wycieczki, polecałbym latarnię morską Galley Head, która jest niedaleko dawnego domu waszej mamy. No i jest jeszcze klasztor w Timoleague, powinniście też odwiedzić Centrum Michaela Collinsa w Castleview.

Gdy Niall udzielał rad moim dzieciom, co warto zobaczyć i zrobić, ja wyglądałam przez okno zdumiona nie tylko liczbą samochodów, ale też drogami. Jechaliśmy dwupasmówką o idealnie gładkiej nawierzchni. Jak pamiętałam, trasa z Cork do domu była, najdelikatniej mówiąc, wyboista, co dawało się we znaki nawet w wygodnym wielkim samochodzie ojca Bridget. Teraz widać było jasno, że ta część hrabstwa dołączyła do dwudziestego pierwszego wieku.

– A tu mamy lotnisko – powiedział Niall. – Parę lat temu otworzyli nowy terminal, fantastyczny! Nieraz wpadam tam na kawę, wracając z Cork.

Kiedy dotarliśmy do Innishannon, z ulgą dostrzegłam, że główna ulica niewiele się zmieniła.

– O, patrz, mamo! – zawołała Mary-Kate. – Każdy dom jest pomalowany na inny kolor! Jak ładnie.

– To tutaj typowe, i w innych irlandzkich miasteczkach też – wtrącił taksówkarz. – Żeby móc popatrzeć na coś wesołego, kiedy leje w zimie albo w każdej innej porze roku.

Wjechaliśmy do Bandon, które jak poinformował nas uprzejmie Niall, jest bramą zachodniej części hrabstwa Cork. Rozpoznałam niektóre sklepy. Na wielu szyldach nad drzwiami widniały nadal te same nazwiska właścicieli. A potem wreszcie wyjechaliśmy na zielone, tak dobrze mi znane, wiejskie tereny. Na łagodnych wzgórzach po obu stronach drogi pasły się tu i ówdzie krowy, dostrzegłam kępy krzewów fuksji, bliskich pełnego rozkwitu. Jedyną zmianą było to, że w wielu miejscach zrujnowane kamienne chałupy zostały zastąpione nowymi domami.

– Ale tu zielono – powiedziała Mary-Kate.

– W końcu mówi się, że to Szmaragdowa Wyspa. – Uśmiechnęłam się, popatrując na pierścionek.

– Czy ja go kiedyś od ciebie odzyskam, mamo? – zażartowała Mary-Kate.

– Oczywiście. Potrzebowałam go tylko, na wypadek gdyby ktoś z dawnych znajomych mnie nie rozpoznał.

– Mamo, wyglądasz dokładnie tak samo jak na tym czarno-białym zdjęciu z dnia wręczenia dyplomów – powiedział Jack.

– Komplemenciarz się znalazł – rzuciłam. – Patrzcie! Jesteśmy przy zjeździe na Clonakilty. Dawniej biegła tędy linia kolejowa, obsługująca tę część hrabstwa. Moje siostry z niej korzystały, kiedy chciały się wybrać na zakupy albo tańce do Cork.

– Mój tata jeździł do Cork rowerem, jeśli na starym stadionie miał być jakiś ważny mecz – wtrącił Niall.

– Pedałował taki kawał drogi? Tyle co przejechaliśmy?

– I o wiele więcej – powiedział.

– Ja wszędzie jeździłam rowerem, kiedy tu mieszkałam. W tamtych czasach to był nasz główny środek lokomocji.

– Tak, wszyscy mieliśmy łydki jak kulturyści, prawda, pani O’Reilly? – Niall się zaśmiał.

– Mów do mnie po imieniu, Merry – poprosiłam. Nie sprostowałam, że mam inne nazwisko po mężu.

– A teraz patrzcie w lewo, na ten samochód na podmurówce. W tym miasteczku mieszkali rodzice samego Henry’ego Forda, nim razem z połową Irlandii popłynęli do Ameryki.

Popatrzyłam na stalowy model kultowego auta stojącego naprzeciwko pubu Henry’ego Forda. Dobrze znałam tę uliczkę, bo prowadziła aż do naszego gospodarstwa.

– A teraz do Clonakilty – powiedział Niall. – Jeśli nie byłaś tam kilka lat, Merry, na pewno zobaczysz różnicę. Mamy rewitalizowane budynki poprzemysłowe z kinem, centrum sportowe z basenem. No ale Clonakilty najbardziej słynie z tego, że niedaleko stąd urodził się Michael Collins.

– Jaki Michael? – spytał Jack.

– To jakiś gwiazdor? – zainteresowała się Mary-Kate. – Chyba coś o nim ostatnio czytałam.

– O, pewnie raczej o filmie o nim – poprawił ją Niall. – Młodzi nie znają dziś swojej historii, co, Merry?

– Nie mogę mieć do nich pretensji, dorastali w Nowej Zelandii – wyjaśniłam. – To, co się tu działo i kim był Michael Collins, nie wchodziło do programu ich szkoły.

– Chcesz powiedzieć, że urodziłaś się tutaj i nigdy nie wspominałaś dzieciom o Wielkim Kumplu?

– Tak naprawdę mama nie mówiła nam prawie nic o swoim dzieciństwie – odezwał się Jack.

– No to ja wam powiem, że Michael Collins był jednym z największych bohaterów, jakich wydała irlandzka ziemia – oświadczył Niall. – Poprowadził nas ku niepodległości, dzięki niemu zrzuciliśmy angielskie jarzmo…

Witaj w domu, Merry, pomyślałam, kiedy skręcaliśmy w kierunku Inchydoney i słuchałam historii o Michaelu Collinsie.

Pięć minut później taksówka zatrzymała się przy wejściu do hotelu Inchydoney.

– I co ty na to, Merry? – zapytał Niall, kiedy wysiedliśmy. – Na pewno pamiętasz tę ruderę, która stała tu w czasach twojego dzieciństwa.

– Tak – odparłam, podziwiając nowoczesny duży hotel. Potem obróciłam się w kierunku cudownej, jasnej piaszczystej plaży omywanej falami i wiatr zaczął targać mi włosy. Wciągnęłam głęboko w płuca świeże, czyste powietrze zachodniej części hrabstwa Cork, wyczuwając w nim ten specyficzny zapach kojarzący się z morzem i krowami.

– I jak zamierzacie się tu poruszać? – zapytał Niall, kiedy płaciłam mu w euro, a nie szylingach, które tak ostrożnie odliczałam w dawnych czasach.

– Wypożyczę samochód – odparłam. – Gdzie można to tu najbliżej załatwić?

– Na lotnisku w Cork. Szkoda, że nie mówiłaś. Mogliśmy się zatrzymać po drodze. Ale żaden problem. Pomogę wam, nim będziecie mieli swoje auto – zapewnił Niall, biorąc moją torbę.

Wszyscy ruszyliśmy do hotelu.

– Elegancko – zauważył Jack, rozglądając się po nowoczesnym przestronnym lobby. – Spodziewałem się czegoś z belkami na suficie, w wiejskim stylu.

Zameldowaliśmy się, a Niall pogadał z obsługą w recepcji, żeby dała mi numer wypożyczalni samochodów na lotnisku.

– Mogę was tam zawieźć jutro z rana. Wystarczy, że dacie mi znać – zaoferował. – I jak byście w ogóle czegokolwiek potrzebowali, macie mój numer. Do zobaczenia.

Pomachał nam na pożegnanie i wyszedł.

– Wszyscy tu są tacy sympatyczni, mamo. Zawsze tak było? – spytała Mary-Kate, kiedy szliśmy za portierem do windy.

– Pewnie tak, ale dla mnie, kiedy tu mieszkałam, było inaczej. Wszyscy martwiliśmy się o to, co o nas mówią.

– No, rzeczywiście, ludzie są tu dość gadatliwi – powiedział Jack, kiedy szliśmy korytarzem.

– Proszę – odezwał się portier, wprowadzając nas do pokoju nadal zalanego wieczornym światłem wpadającym przez zasuwane szklane drzwi, prowadzące na niewielki balkon. – Ma pani piękny widok na ocean.

– Dziękuję. – Wręczyłam mu napiwek. – Może pan zostawić bagaże tutaj. Ma ktoś ochotę na filiżankę herbaty? – spytałam dzieci, kiedy wyszedł.

– Jest prawie ósma. Więc dla mnie to raczej pora na piwo, mamo – oświadczył Jack.

– Ja też dałabym wszystko za szklaneczkę piwa – zgodziła się z nim siostra.

– To zamówimy sobie do pokoju, co? Moglibyśmy siąść na balkonie i popatrzeć na zachód słońca – zaproponowałam, podchodząc do telefonu.

– Może ty sobie usiądź, mamo, a ja przyniosę picie – zaproponował Jack.

– Który to już hotel, mamo? – spytała Mary-Kate, kiedy otworzyłyśmy drzwi na balkon.

– Szczerze mówiąc, straciłam już rachubę, kochanie. – Wyciągnęłam na zewnątrz krzesło i usiadłam.

– Miałaś zamiar przejechać szmat świata w kilka miesięcy i na koniec dotrzeć do Irlandii. A tymczasem znalazłaś się tutaj już w niespełna dwa tygodnie.

– Nie sądziłam, że będę ścigana.

– Nadal nie rozumiem, czemu tak uciekałaś. Przecież mówiłam ci, że te siostry chcą tylko zobaczyć się z tobą i obejrzeć pierścionek…

– Możemy to na razie zostawić w spokoju, Mary-Kate? – Westchnęłam. – Muszę chwilę odetchnąć od tego wszystkiego, jeśli pozwolisz.

– Jasne. Ale czy Tiggy nie jest urocza? Była dla mnie taka serdeczna. Powiedziała, że nawet jeśli okaże się, że nie mam z nimi nic wspólnego, bardzo chciałaby utrzymywać ze mną kontakt, i poprosiła, żebym przyjechała odwiedzić je w Atlantis, póki jestem w Europie.

– Tak, jest bardzo miła – przyznałam. – Nawet zaprosiła nas wszystkich na rejs do Grecji.

– Mam nadzieję, że niedługo odezwie się do mnie przez agencję Michelle i dowiemy się więcej o tym, kim jestem. Chip mówił, że dość łatwo można zrobić test DNA.

– Nie wątpię, że jesteś jej córką, kochanie. Może ważniejsze jest to, czyją ona jest córką. Lub kto jest twoim biologicznym ojcem. To on może być spokrewniony z tym tajemniczym Pa Saltem…

– Masz rację, mamo – powiedziała, gdy Jack wchodził z tacą na balkon. – O tym nie pomyślałam.

– Ale jak mówiłam, dajmy temu na razie spokój, dobrze? Nacieszmy się tym, że jesteśmy tu razem. A myślałam, że coś takiego nigdy się nie zdarzy.

– To wspaniale, że jednak się zdarzyło. – Jack uniósł piwo. – Na zdrowie!

– Na zdrowie – przyłączyłam się do niego i wypiłam mały łyk mocnej herbaty, która smakowała o wiele lepiej niż te, które dotąd piłam po drodze. Kiedy tak siedziałam z dziećmi, nagle poczułam ogromną radość, że znów jestem w ojczyźnie.

*

Po kolacji w przyjemnej relaksującej atmosferze pubu Dunes stwierdziliśmy zgodnie, że położymy się spać wcześniej.

Umościłam się w łóżku i zgasiłam lampkę. Drzwi na balkon zostawiłam lekko rozsunięte, żeby słyszeć fale uderzające o brzeg.

To piękny dźwięk; słuchali go nasi przodkowie, odkąd zaczęli zaludniać naszą planetę. I który był tutaj miliardy lat temu. Bez względu na to, co spotyka nas w życiu, woda będzie omywać brzegi i cofać się zawsze, dopóki nie zniknie Ziemia i wszystko, co na niej istnieje.

– Więc dlaczego to, co nas w naszej małej egzystencji spotyka, ma w ogóle jakieś znaczenie? – szepnęłam. – Bo kochamy – odpowiedziałam sobie. – Bo kochamy.

40

Niall przyjechał o dziewiątej następnego dnia, żeby zawieźć nas na lotnisko. Odebrałam samochód, wpisałam siebie i Jacka do ubezpieczenia auta i siadłam za kierownicą.

– Dokąd teraz, mamo? – spytała Mary-Kate z tylnego siedzenia.

– Do mojego dawnego domu rodzinnego – odparłam zadowolona, że koncentrując się na znakach drogowych, mogę trochę odsunąć od siebie myśli o celu podróży. Zaraz za Bandon skręciłam w lewo przy znaku na Timoleague i pojechałam drogą, która dawniej była wąską alejką, a teraz – w najlepszym przypadku – można byłoby ją nazwać nieco szerszą aleją.

– Tu też mieszkałaś w kompletnej głuszy? – zapytał Jack.

– Nie aż tak jak my w Nowej Zelandii. Ale jak się miało tylko rower, to można było mieć takie wrażenie.

Skręciłam w lewo przy skrzyżowaniu w Ballinascarthy, a potem w prawo w Clogagh i dalej już jechałam wijącymi się polnymi drogami na wyczucie. W końcu wykonałam ostry zwrot przy moście Inchy i o mało nie wylądowaliśmy w rzece Argideen.

– Jezus, mamo! – zawołał Jack, kiedy wcisnęłam ostro hamulec, żebyśmy nie wpadli maską do wody.

Oczywiście nie było tam żadnej barierki ochronnej ani znaku ostrzegawczego. Uśmiechnęłam się.

– Może ciebie to śmieszy, mamo, ale mnie nie bardzo – mruknęła Mary-Kate, kiedy cofałam się do rowu przy polu kukurydzy, która najwyraźniej wyparła uprawę jęczmienia dominującego tu w moich czasach.

– Przepraszam. To już niedaleko – uspokoiłam ją.

Jakieś dziesięć minut później zobaczyłam przed nami wysokie kamienne mury otaczające dwór Argideen i wiedziałam, że dojeżdżamy.

– Ale wielgachna posiadłość! Kto tam mieszka, mamo? – spytał Jack.

– Nie mam pojęcia. Przez jakiś czas pracowała tu moja siostra Nora. Na pewno ówcześni właściciele dawno nie żyją. Ale dajcie mi się skupić… farma musi być gdzieś tutaj…

Kilka minut później skręciłam we właściwą dróżkę. Choć były ze mną dzieci, miałam wielką chęć zatrzymać się na moment i zaczerpnąć tchu, nim ktoś dostrzeże, że się zbliżamy. Jadąc najwolniej, jak to możliwe, zobaczyłam, że niewiele się zmieniło. Tylko tu i ówdzie pojawił się jakiś betonowy domek w dolinie, gdzie dawniej stały jedynie zrujnowane chałupy, opuszczone w czasach wielkiego głodu.

Wreszcie dotarliśmy do domu, przed którym nadal na sznurze powiewało pranie, a krowy pasły się na łagodnym zboczu opadającym ku wąskiej odnodze rzeki Argideen. Wszystko było niemal takie samo, jak zapamiętałam. Poza nowoczesnym samochodem zaparkowanym przed domem.

– Jesteśmy – oznajmiłam, choć było to oczywiste.

– Hej, mamo, chyba mówiłaś, że mieszkałaś w domu o niskich belkowanych stropach? A ten wygląda na współczesny – powiedział rozczarowany Jack.

– To jest ten nowy dom, do którego wprowadziliśmy się, kiedy miałam sześć lat. Tamten stary zobaczycie za nim.

Patrząc na dom, musiałam przyznać, że jest bardzo zwyczajny, nieduży, o prostych ścianach. Ale wtedy, kiedy przenosiliśmy się z jednej strony podwórka na drugą, jego wielkość, to, że było w nim światło elektryczne i inne udogodnienia, robiło na mnie wielkie wrażenie.

– No dobrze, może zostańcie w samochodzie, a ja pójdę sprawdzić, kogo tam zastanę?

Nim zdążyli odpowiedzieć, wysiadłam i ruszyłam do tylnego wejścia, tego od kuchni, bo nie wyobrażałam sobie, że mogłabym użyć frontowego, w którym pojawiali się zwykle tylko ksiądz, lekarz albo jacyś Anglicy.

Kuchenne drzwi były teraz z PCV, nie drewniane, i zauważyłam, że wymieniono też wszystkie okna.

– No to już. – Wstrzymałam oddech i zmusiłam się, by zapukać, bo nie wiedziałam, kto jest w środku.

Nikt się nie pojawił, więc zastukałam głośniej. Przyłożyłam ucho do drzwi i usłyszałam jakieś szmery. Nacisnęłam stalową klamkę. Drzwi nie stawiły oporu. Oczywiście, kto by je zamykał? Przecież na wsi zawsze ktoś jest w domu. Popchnęłam drzwi, weszłam do kuchni i rozejrzałam się. Jedyne, co się nie zmieniło, to kształt wnętrza i stary kredens z naczyniami pod ścianą. Reszta kuchni była teraz wyposażona w nowoczesne sosnowe szafki. Kamienną podłogę zastąpiły pomarańczowe płytki. Na miejscu starego piecyka stała kuchenka z płytą indukcyjną. Stół pośrodku był z drewna sosnowego.

Podeszłam do drzwi prowadzących do wąskiego korytarzyka i schodów na górę i uświadomiłam sobie, że dobiegający mnie hałas to szum odkurzacza.

Znajdowałam się naprzeciwko pokoju taty. Stanęło mi w oczach, jak ojciec siedzi w fotelu, w jednej ręce trzyma szklaneczkę, a w drugiej butelkę whiskey.

Otwarte palenisko znikło, ale piec na drewno pozostał na miejscu. Nadal była tu długa skórzana kanapa, a w kącie stało pudło zabawek.

Wróciłam na korytarz i usłyszałam, że odkurzacz już nie pracuje.

– Halo?! – zawołałam.

– Tak? W czym mogę pomóc?

Na szczycie schodów stała nieznajoma. Patrzyłam na nią z dołu.

– Ja… mam na imię Mary. Mieszkałam tu kiedyś z rodzicami, Maggie i Johnem. I rodzeństwem… – Starałam się odgadnąć, czy to możliwe, żeby któraś z moich sióstr tak zmieniła się z wiekiem.

– Mary… – powtórzyła kobieta, schodząc do mnie. – Kim jesteś?

– Byłam najmłodszą z sióstr. Po Ellen, Norze i Katie. John, Bill i Pat to moi bracia.

Przypatrywała mi się zdumiona. Wreszcie chyba dotarło do niej, co mówię.

– O Jezusie Święty! Ta Mary, którą wszyscy nazywali Merry?

– Tak.

– Słynna zaginiona siostra O’Reillych! Ale numer! Jeden telefon i zaraz wszyscy, co tu są, się zjadą. Chodź do kuchni, napijemy się czegoś, dobrze?

– Ale… dziękuję – zgodziłam się, gdy prowadziła mnie z powrotem do kuchni. – Przepraszam, że pytam, ale kim ty jesteś?

Roześmiała się.

– No jasne! Tak długo cię nie było, więc skąd miałabyś wiedzieć? Jestem Sinéad, żona twojego najstarszego brata, Johna.

Kiedy znalazła się blisko mnie, przyjrzałam się jej dokładniej.

– Czy my się kiedyś poznałyśmy?

– Wątpię. Chodziłam do tej samej klasy co John w Clogagh. Zaczęliśmy się spotykać pewnie z rok po tym, jak zniknęłaś. Kilka miesięcy później zaciągnął mnie do ołtarza. Ale co mogę ci zaproponować? Pewnie powinnyśmy otworzyć coś z bąbelkami, ale raczej nie mam tu nic takiego.

Uśmiechnęła się, a ja pomyślałam, że to musi być bardzo ciepła i miła osoba.

– Wiesz, powiedz mi, jeśli to kłopot i dla ciebie problem, ale jest ze mną dwójka moich dzieci – powiedziałam. – Czekają w samochodzie na zewnątrz. Przyszłam sprawdzić, czy dom nadal należy do kogoś z naszej rodziny.

– Oczywiście, Mary… a może nadal mówi się do ciebie Merry?

– Tak.

– Z przyjemnością ich poznam! – rzuciła, więc wyszłam i pomachałam ręką do Jacka i Mary-Kate, dając im znak, żeby przyszli.

Po przedstawieniu dzieci usiedliśmy przy kawie.

– Mówię ci, John chyba padnie z wrażenia, jak cię zobaczy, Merry. Nie zmieniłaś się ani trochę, jesteś taka jak na zdjęciach, które widziałam. Ja, niestety – Sinéad wskazała swoje krągłości – przez te lata nieco nabrałam ciała.

– Macie dzieci? – spytałam.

– Trójkę, dwoje już się pożeniło, tylko najmłodszy pomieszkuje jeszcze z nami, kiedy ma wolne na studiach. Chce zostać księgowym – dodała dumnie i spojrzała na Mary-Kate i Jacka. – A któreś z was jest już po ślubie? Daliście mamie wnuki, żeby miała się z kim pobawić?

Moja dwójka pokręciła głowami.

– My mamy już czworo wnucząt – ciągnęła. – Wesoło, jak po domu znów biegają maluchy. Często nas odwiedzają, a nawet zostają na noc. Zjecie z nami lunch? Na pewno będziecie mieli sobie z Johnem wiele do opowiedzenia.

– Naprawdę, Sinéad, nie rób sobie kłopotu.

– Co za kłopot! Nie codziennie wpada do nas zaginiony członek rodziny. To jak w historii o synu marnotrawnym. Trzeba cię nakarmić utuczonym cielcem. A na lunch mamy akurat gulasz wołowy na guinnessie!

– Mogę spytać, jak się mają wszyscy? Moje siostry? Bill? Pat?

– Siostry świetnie. Choć Nora ma drugiego męża i mieszka w Kanadzie. Ta to zawsze dokądś uciekała, prawda? Wszystkie powychodziły za mąż. Pat się ożenił. Ellen, Katie, Bill i Pat, który prowadzi teraz własną farmę, są w okolicy. Niektórzy też już mają wnuki. Bill pracuje w Cork, w radzie miasta, ni mniej, ni więcej. Mówi się, że niedługo będzie startował w wyborach z ramienia Fianna Fáil.

Usiłowałam wyobrazić sobie mojego małego braciszka jako dorosłego człowieka na odpowiedzialnym stanowisku.

– A Katie? Gdzie jest?

– Katie? – zainteresowała się Mary-Kate.

– Siostra najbliższa mi wiekiem. Była tylko dwa lata ode mnie starsza – odparłam. – Tak, dostałaś po niej imię. – Uśmiechnęłam się.

– Tutaj to normalne, że nadaje się dzieciom imiona kogoś z rodziny, zwłaszcza rodziców – wyjaśniła mojej córce Sinéad. – Na spotkaniach rodzinnych bywa zabawnie, jak wołają Johna, a przychodzi czterech. – Zachichotała. – O, widzę, że podjeżdża już tu twój brat. Czekaj, na pewno padnie z wrażenia, jak cię zobaczy.

Usłyszałam trzaśnięcie drzwi pojazdu i kroki na tyłach domu. Nie wiedziałam, co robić. Wreszcie, kiedy otworzył drzwi, wstałam. On też nabrał ciała, odkąd go ostatnio widziałam. Ale nie był tęgi. Po prostu zmężniał, zrobił się bardziej barczysty niż dawniej. Kręcone włosy miał przyprószone siwizną. Spojrzałam w jego zielone oczy, odziedziczone po naszej matce, i uśmiechnęłam się do niego.

– Cześć, John – powiedziałam, nagle onieśmielona.

– Zgadnij, kto to? – zaszczebiotała Sinéad.

Wpatrywał się we mnie i wreszcie chyba to do niego dotarło.

Zrobił krok naprzód.

– Jezus, Maria, Józefie Święty! Merry, to ty?

– Przecież wiesz. – Oczy zaszły mi łzami.

– Chodź tu, dziewczyno, niech cię uściskam. To już chyba trzydzieści pięć lat, jak cię nie widziałem.

– Trzydzieści siedem – poprawiłam go. Podeszliśmy do siebie i wziął mnie w swoje silne ramiona. Pachniał przyjemnie krowami. Z trudem powstrzymywałam płacz.

Inni w kuchni milczeli, póki John mnie nie puścił.

– Brakowało mi twojego widoku, Merry.

– Ja też tęskniłam – wybąkałam.

– A to twoja młodzież? Podobni do ciebie, kubek w kubek – powiedział, obracając się do Jacka i Mary-Kate. – Gdzieś ty się tyle czasu podziewała?

– Mieszkamy w Nowej Zelandii.

– No, musimy uczcić jakoś twój powrót. Czego się napijecie? Piwa? Wina?

– Ja poproszę piwo – odezwał się Jack.

– Ja też – dołączyła do niego Mary-Kate.

Widziałam, że dzieci są oszołomione tym, co się dzieje na ich oczach.

– Dla mnie białe wino, jeśli jest – poprosiłam.

– Jasne, ja też sobie naleję. – Sinéad wstała. – A tobie piwo, John?

Skinął głową i usiadł. Nie mógł oderwać ode mnie oczu. Jego żona postawiła piwo i dwa kieliszki wina na stole.

– Za szczęśliwy powrót mojej zaginionej siostry. Sláinte! – powiedział John.

– Sláinte! – dołączyłam do niego.

Mary-Kate uniosła brwi.

– To tutaj znaczy „Na zdrowie” – wyjaśniłam.

– Nie mów, że mama nie uczyła was irlandzkich zwyczajów – zwrócił się John do mojej córki.

– Do niedawna bardzo mało mówiła o swoim dzieciństwie – wtrącił Jack. – Wiedzieliśmy tylko, że studiowała w Dublinie.

John zastanawiał się chwilę, po czym popatrzył na mnie, nim się odezwał.

– Czasami lepiej nie zagłębiać się za bardzo w przeszłość, co?

– Tak – przyznałam skwapliwie.

– Ale opowiedz mi o swoim życiu w Nowej Zelandii. Podobno mnóstwo tam owiec? Szkoda, że nie dają takiego mleka jak krowy, co? – dodał, mrugając do Jacka. – Masz męża? Gdzie on jest?

Ledwie mogłam zjeść cokolwiek z przepysznego gulaszu, bo John i Sinéad zasypywali gradem pytań naszą trójkę. Byłam dumna z dzieci, które czasem odpowiadały za mnie, kiedy czuły, że ciężko mi się pozbierać.

Po deserze – domowym cieście czekoladowym ze śmietaną – Sinéad rozmawiała z Mary-Kate i Jackiem, a ja nachyliłam się do Johna.

– Jak tam Katie? Często ją widujesz?

– O, jest bardzo zajęta, pracuje w domu spokojnej starości w Clonakilty. Opiekuje się staruszkami z demencją albo takimi, którzy nie radzą sobie z prowadzeniem domu.

– Ma męża?

– Tak. Connor miał przedsiębiorstwo budowlane i kiedy celtycki tygrys nabrał rozpędu i zaczęła się hossa, zarobił sporo pieniędzy. Niedawno sprzedał firmę i przeszedł na emeryturę. Miał szczęście, bo zaczyna się tu recesja. I obawiam się, że wielu chłopaków, którzy teraz pracują dla nowego szefa, znajdzie się wkrótce na bezrobociu. – John westchnął ciężko.

– Sytuacja gospodarcza jest marna?

– Tak. Coraz mniej się tu buduje w ostatnich miesiącach. Wiesz, czasem patrzyłem na Connora, z tym wielkim eleganckim domem, który postawił dla siebie i Katie, myślałem o ich wakacjach na Teneryfie i zastanawiałem się, co ja tu robię, świątek-piątek doglądając krów od bladego świtu. Na szczęście mięso i mleko zawsze są potrzebne, to nie zależy od notowań na giełdzie.

– Rozbudowaliście farmę od czasu, kiedy tu byłam?

– Tak. Pamiętasz naszych sąsiadów O’Hanlonów, którzy mieli parę hektarów obok?

– Oczywiście.

– Wiesz, on się zestarzał i chciał sprzedać ziemię, więc kupiłem.

– A tata? Sinéad nic o nim nie mówiła…

– O, na pewno to cię nie zaskoczy, że wreszcie się zapił. Umarł w osiemdziesiątym piątym. Jest pochowany z mamą i resztą na cmentarzu w Timoleague. Przykro mi, że to ja przekazuję ci tę smutną wiadomość.

– Daj spokój, John. Ja wyjechałam, a ty musiałeś jakoś wszystko tutaj ogarnąć. W gruncie rzeczy prowadziłeś tę farmę już jako szesnastolatek.

– Nie będę kłamał. Bywało ciężko, ale to nie było złe życie, Merry. Jesteśmy szczęśliwi z Sinéad. Mamy wszystko, czego chcieliśmy i co nam potrzebne. I rodzinę wokół siebie.

– Bardzo chciałabym zobaczyć się z Katie i oczywiście z resztą rodzeństwa też. Dałbyś mi numer telefonu Katie?

– Jasne. Kiedy oprzytomnieje z szoku, na pewno będzie zachwycona. Jak długo planujesz tu zostać? – zapytał.

– Kilka dni, może dłużej… Nie mam konkretnych planów.

– Zapiszę ci numer. – John wstał i podszedł do telefonu, który stał na kredensie. Wyciągnął z jednej z szuflad czarny oprawiony w skórę notes. Od razu go rozpoznałam.

– Dalej macie ten notes mamy i taty?

– Tak. W tamtych czasach właściwie nie był potrzebny, przecież wiedzieliśmy, gdzie kto mieszka. Teraz przydaje się, żeby zapisać numery komórkowe. To numer Katie.

– Dziękuję.

– Zapiszę sobie też twój, na wypadek gdybyś znów chciała zniknąć na kolejne trzydzieści siedem lat. – Mrugnął do mnie.

Podyktowałam mu swój numer, a on go zanotował. Potem podał mi jeszcze stacjonarny numer domowy.

– Choć mam komórkę, nie znoszę komórek – wyznał. – Bo nawet jak się zdrzemnę w słoneczny dzień na łące, jej wysokość małżonka może do mnie zadzwonić. – Westchnął. – A teraz – podniósł głos, żeby wszyscy usłyszeli – wracam do swojego traktora, ale mam nadzieję, że niedługo znów się zobaczymy.

– Właśnie mówiliśmy z dziećmi Merry, że trzeba zorganizować spotkanie rodzinne, żeby mogli poznać swoje ciotki, wujów i kuzynostwo – powiedziała jego żona.

– Wygląda na to, że jest nas dobra dwudziestka! – zawołała Mary-Kate. – Ale część mieszka w Kanadzie.

– Nie martw się, wystarczy i tych, co są tutaj. – Sinéad się uśmiechnęła. – Co powiecie na najbliższą niedzielę?

– Moglibyśmy tu przyjechać, mamo? – spytała Mary-Kate.

– Oczywiście. Dziękujemy za zaproszenie, Sinéad. No dobrze, dzieci, zbieramy się – rzuciłam. – Dziękujemy za lunch i gościnę.

– O, nie ma za co. Nie mogę się doczekać, kiedy powiem szwagierkom, że to ja pierwsza się z tobą spotkałam! – Zachichotała.

Wszyscy troje po kolei zostaliśmy przez nią wyściskani, a potem wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy za traktorem Johna. Byłam bardzo dumna ze swoich dzieci, zwłaszcza z Mary-Kate, która, o ironio, choć o tym jeszcze nie wiedziała, była w podobnej sytuacji jak ja – obie zdawałyśmy sobie sprawę, że ci, których przed chwilą odwiedziliśmy, nie są naszymi krewnymi.

Jednak jej wyraźny zachwyt, że ma „kuzynów”, dowodził, że nawet o tym nie pomyślała.

Może to dlatego, że przez dwadzieścia dwa lata czuła się kochana przez rodziców, jak ja byłam kochana przez moich.

Czy zamierzałam powiedzieć Johnowi i reszcie rodzeństwa, że jestem „podrzutkiem”, który zastąpił ich zmarłą siostrzyczkę?

Nie, pomyślałam, to nie ma znaczenia. Liczy się miłość.

– To dokąd teraz, mamo? – spytała Mary-Kate.

– Chyba wrócimy do hotelu.

– Pogoda taka ładna, fajnie byłoby zobaczyć, czy w tej szkole surfingu, którą widzieliśmy na plaży, można wypożyczyć sprzęt – powiedział Jack. – Od wieków już się w to nie bawiłem. Przyłączysz się? – zwrócił się do siostry.

– Jeśli nie jesteśmy potrzebni mamie, to tak. Z przyjemnością.

– Dam sobie radę, a wy idźcie się trochę rozerwać. Tylko pamiętajcie, że woda jest tu zawsze lodowata – ostrzegłam z uśmiechem.

W hotelu dzieci poszły wypytać o możliwość wypożyczenia desek, a ja wróciłam do pokoju i od razu wybrałam numer Katie. Odezwała się poczta głosowa, ale kompletnie nie wiedziałam, co powiedzieć, więc się nie nagrałam. Zadzwoniłam do domu Johna i odebrała Sinéad.

– Cześć, tu Merry. Katie nie odbiera komórki, więc może po prostu do niej podjadę. Gdzie dokładnie mieszka?

– W Timoleague. Pamiętasz, gdzie jest boisko?

– Tak.

– No… to po drugiej stronie drogi jest taki piękny duży dom, zaraz za boiskiem. Łatwo go zauważyć, bo jest pomalowany na jaskrawopomarańczowo. Nie wybrałabym takiego koloru, ale przynajmniej nie da się go przegapić. – Roześmiała się.

Zostawiłam w recepcji wiadomość dla Jacka i Mary-Kate, wróciłam do samochodu i ruszyłam do Timoleague. Podobnie jak Clonakilty, miasteczko się rozrosło, ale główna ulica pozostała mniej więcej taka sama, jak zapamiętałam. Jadąc, popatrywałam na cudowną zatokę Courtmacsherry. Minęłam boisko, gdzie chłopcy mieli właśnie trening gaelickiej piłki nożnej, co obudziło we mnie wspomnienia, jak grywali tu moi bracia z tatą. Kawałek dalej zobaczyłam duży dom na wzgórzu i zgodziłabym się z Sinéad, że jaskrawomandarynkowy kolor nie należał do tych, które bym wybrała. „Patrzcie na mnie”, mówił ten dom. Było jasne, że Katie dobrze urządziła się w życiu.

Podjeżdżając bliżej, podziwiałam zadbany ogród i troskliwie utrzymane klomby. Z boku stał range rover tak błyszczący, że odbijające się w nim promienie słońca prawie mnie oślepiły. Zatrzymałam samochód, wyłączyłam silnik i zebrałam się na odwagę, by wysiąść i zapukać do drzwi.

Otworzył szczupły, siwiejący, ale nadal przystojny mężczyzna w różowej koszuli i chinosach.

– Witam, czym mogę służyć? – zapytał.

– Szukam Katie.

– To jak my wszyscy. – Ze smutnym uśmiechem wzruszył ramionami. – Jak zwykle jest w pracy. A pani…?

– Nazywam się Merry McDougal. Jestem siostrą Katie.

Patrzył na mnie przez chwilę i wreszcie skinął głową.

– Tą, która znikła?

– Tak.

– Powinna wrócić koło czwartej, za jakieś dwadzieścia minut. A ja jestem Connor, mąż Katie. Wejdziesz? Napijesz się herbaty? Właśnie miałem sobie nalać.

– Dziękuję – powiedziałam.

Poprowadził mnie do kuchni.

– Siadaj, nie męcz nóg – powiedział.

Poszłam ze jego radą. Rozglądałam się po kuchni, która była naprawdę bardzo porządna; widać było, że nie żałowali na nią pieniędzy.

– Nie ręczę, że będzie w domu punktualnie – uprzedził Connor, postawił przede mną filiżankę herbaty i usiadł. – Jak widzisz, nie musi pracować, ale cokolwiek jej powiem, u niej zawsze na pierwszym miejscu są staruszkowie z domu opieki. Jest im bardzo oddana. Mogę spytać, gdzie przepadłaś na tyle lat?

– Przeprowadziłam się do Nowej Zelandii.

– O, to miejsce, które bardzo bym chciał kiedyś odwiedzić, gdybym tylko zdołał przekonać żonę, żeby wzięła urlop. A gdzie mieszkasz? Na Wyspie Północnej czy Południowej?

Rozmawialiśmy miło o moim kraju i winnicy. Wreszcie usłyszałam podjeżdżający samochód.

– Masz szczęście. Mojej żonie raz udało się nie spóźnić. – Connor wstał. – Może chodź, siądź w salonie. Powiem jej, że jesteś, przygotuję ją trochę. To będzie dla niej szok. Nie było mnie tu, kiedy wyjechałaś, ale wiem, jakie byłyście sobie bliskie.

– Oczywiście. – Poszłam do wskazanego przez niego pokoju, który wyglądał bardziej jak wnętrze z reklamy niż w zamieszkanym domu. Wszystko, poczynając od kremowych skórzanych kanap, po udające antyki mahoniowe stoliczki i wielki marmurowy kominek, było nieskazitelne. Dobiegły mnie ściszone głosy zza drzwi i w końcu weszła moja siostra. Wyglądała dokładnie tak, jak ją zapamiętałam – szczupła, elegancka, podobna jak dwie krople wody do naszej matki. Rude włosy miała upięte w wysoki kok, a kiedy się zbliżyła, zobaczyłam, że jej śliczna blada skóra wcale nie jest pomarszczona, zupełnie jakby przez te lata leżała w jakimś środku konserwującym.

– Merry. – Przyglądała się mojej twarzy uważnie, kiedy wstałam. – To naprawdę ty?

– Tak, Katie, tak.

– Jezus… nie wiem, co powiedzieć… – Głos jej drżał. – Czuję się jak w jakimś reality show, w którym dwie siostry spotykają się po latach. Płaczę, Merry… Chodź, przytul mnie.

Ściskałyśmy się długo, aż wreszcie oderwała się ode mnie i wskazała na najbliższą kanapę.

– Nogi mi się trzęsą. Usiądźmy – powiedziała.

Sięgnęła do szklanego stolika, by wyciągnąć garść chusteczek z pudełka.

– Zawsze zastanawiałam się, co bym powiedziała, gdybyś wróciła. Nienawidziłam cię za to, że znikłaś tak bez śladu, nawet mnie nie zostawiłaś wiadomości, dlaczego i dokąd uciekasz. A myślałam, że jestem twoją najlepszą przyjaciółką. Przecież byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, prawda? – Wytarła energicznie łzy.

– Tak mi przykro, Katie – wyjąkałam, hamując szloch. – Powiedziałabym ci, gdybym mogła, ale… po prostu nie wolno mi było nikomu tego zdradzić.

– Nieprawda – rzuciła, podnosząc głos. – Zostawiłaś list temu swojemu Ambrose’owi, nie? Wiem, bo zdobyłam jego numer telefonu i zadzwoniłam. Napisałaś mu, że musisz wyjechać, ale ma się o ciebie nie martwić. A potem zniknęłaś na trzydzieści siedem lat. Dlaczego, Merry? Proszę, wytłumacz mi.

– Nie miałam wyboru, Katie, wierz mi. Nigdy nie chciałam sprawić przykrości ani tobie, ani reszcie rodziny. Starałam się was chronić.

– Wiem, że miałaś przede mną swoje sekrety, ale przecież ja nigdy bym cię nie wydała. O Jezu, nie mogę przestać płakać.

– Przepraszam, Katie. – Objęłam ją i tuliłam, kiedy tak szlochała.

– Zrobiłabym wszystko, żeby ci pomóc, wiesz przecież. Pojechałabym z tobą, gdyby było trzeba. Przecież dzieliłyśmy się wszystkim, prawda?

– Tak.

– Nienawidzę tego Ambrose’a. To on nam ciebie ukradł. Namówił ojca O’Briena i tatę, żeby posłali cię do tej eleganckiej szkoły z internatem w Dublinie, a ty tam stale byłaś z tym Ambrose’em. Zupełnie jakby sam chciał zostać twoim tatusiem, którym nie był. Nie był, Merry.

– Nie był, ale to nie przez niego wyjechałam, przysięgam.

– Widziałaś się z nim teraz po powrocie? – Zmierzyła mnie surowym wzrokiem.

– Tak.

– Pewnie jest już bardzo stary.

– Owszem, ale nadal myśli jasno.

– Co powiedział na to, kiedy pojawiłaś się tak ni z tego, ni z owego, bez ostrzeżenia?

– Był w szoku, ale się ucieszył. Katie, proszę, nie płacz już. Jestem tu i przysięgam: wytłumaczę ci, dlaczego musiałam wyjechać. Mam nadzieję, że zrozumiesz.

– Tak długo o tym myślałam i sądzę, że chyba wiem, myślę…

– Mogłybyśmy pomówić o tym kiedy indziej, Katie? Są tu ze mną moje dzieci i nawet im jeszcze nic o tym nie mówiłam.

– A twój mąż… jeśli masz męża… wie?

– Umarł parę miesięcy temu. Nic nie wiedział. Ani on, ani nikt. Kiedy wyjechałam, zapomniałam o przeszłości. Zbudowałam sobie całkiem nowe życie, zmieniłam tożsamość.

– Przykro mi, bardzo współczuję ci straty. Ale… muszę ci coś powiedzieć… o naszej rodzinie, Merry. Coś, o czym nie wiedziałyśmy w dzieciństwie, ale teraz, jak patrzy się na wszystko z perspektywy czasu, to wydaje się jasne, ma sens. Zwłaszcza dla ciebie.

– O co chodzi? Mów.

– To nie jest przyjemna historia, Merry, ale wiele tłumaczy.

Już miałam wspomnieć, że czytałam pamiętnik Nuali, ale rozległo się pukanie do drzwi i pojawił się Connor.

– Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy mamy coś na podwieczorek, Katie? W lodówce nic nie widzę.

– Nie, Connor, muszę zrobić zakupy. Wpadłam tylko wziąć prysznic i przebrać się ze służbowego stroju. – Katie wstała. – A może wpadnę do ciebie jutro? – zwróciła się do mnie. – To mój dzień wolny. Gdzie się zatrzymałaś?

– W hotelu Inchydoney.

– O, to piękne miejsce, z cudownym widokiem.

– Rzeczywiście. – Wyczuwałam jakieś dziwne napięcie, które pojawiło się wraz z wejściem do salonu Connora. – Teraz i tak muszę się już zbierać.

– Jedenasta ci pasuje? – spytała.

– Tak. Zejdę po ciebie do lobby. Pa, Katie, cześć, Connor.

Kiedy wracałam do hotelu, doszłam do wniosku, że mimo samochodu, pięknego domu i przystojnego bogatego męża, moja siostra nie jest szczęśliwa.

*

Tego wieczoru Jack, Mary-Kate i ja zjedliśmy przyjemną kolację w pubie w Clonakilty. Potem poszliśmy posłuchać irlandzkiej muzyki w An Teach Beag – dawnej chałupce przekształconej w pub. Tradycyjny zespół grał stare ballady. Przypomniało mi się, jak ojciec wyciągał swoje skrzypki i nam przygrywał. Później wróciliśmy do hotelu.

– Wygląda na to, że jutro będzie dobra pogoda na surfowanie, mamo – powiedział Jack. – Jeśli nie masz nic przeciwko temu, ja i MK po śniadaniu wskoczymy w pianki i pójdziemy na plażę.

– I tak umówiłam się z jedną z sióstr, więc idźcie.

– Naprawdę bardzo mi się tu podoba, mamo – wyznała Mary-Kate, kiedy całowała mnie na dobranoc. – Wszyscy są tacy przyjacielscy. Całkiem jak w Nowej Zelandii, tylko akcent mają zupełnie inny!

Cieszyłam się, że moje dzieci dobrze się tu czują.

Następnego ranka włożyłam dżinsy i bluzkę i niecierpliwie czekałam na Katie.

Punktualnie o jedenastej pojawiła się w lobby. Poprzedniego dnia miała na sobie granatowy uniform pielęgniarki, dziś była w nienagannie skrojonych spodniach i jedwabnej bluzce.

– Katie – powiedziałam, podnosząc się z fotela, by ją uściskać. – Dziękuję bardzo, że przyszłaś.

– Jak mogłabym nie przyjść! Wczoraj byłam zszokowana, bo kto by nie był? Rozkleiłam się, ale rozumiem, że musiałaś mieć swoje powody. Cudownie znów cię widzieć! A gdzie twoje dzieci? – spytała.

– Wyszły. Walczą z falami. Oboje mają bzika na punkcie surfingu. – Słuchając siebie, musiałam się uśmiechnąć, bo wśród ludzi mówiących z tutejszym akcentem sama zaczynałam wracać do tej typowej dla zachodniej części hrabstwa Cork intonacji.

– Mogłybyśmy gdzieś swobodnie porozmawiać? To znaczy na osobności? – spytała Katie.

– Tu nie byłoby dość swobodnie?

– Pamiętaj, że u nas ściany mają uszy, a mój mąż… no wiesz, jest w tych stronach znaną postacią.

– Chcesz powiedzieć, że wstydzisz się mnie i wolisz, żeby nikt cię ze mną nie zobaczył? – Zaśmiałam się.

– Jasne, że nie, ale to, co chcę ci powiedzieć… Lepiej, żeby nikt nam nie przeszkadzał.

– Dobrze, to chodźmy do mojego pokoju na górę.

Zamówiłyśmy sobie cappuccino i gadałyśmy o tym, jak wszystko się tu pozmieniało, jaki jest postęp.

– Wiem o tym najlepiej, mój mąż prowadził do niedawna jedno z największych przedsiębiorstw budowlanych w okolicy. Przez ostatnich kilka lat miał mnóstwo zamówień – powiedziała Katie. – Teraz jest spadek koniunktury, ale on to oczywiście przewidział i w zeszłym roku udało mu się sprzedać firmę. Stał się bogaczem, podczas gdy nowy właściciel pewnie splajtuje, a ludzie, którzy dawniej pracowali dla Connora, będą bezrobotni. Zawsze miał takie szczęście.

– Pewnie po prostu zna się na interesach?

– Przypuszczam, że tak – przyznała ze znużonym uśmiechem.

– Mogę cię o coś spytać, Katie?

– Oczywiście. Ja nigdy nie miałam przed tobą tajemnic.

– Celny strzał. – Skrzywiłam się. – Jesteś szczęśliwa z mężem?

– Chcesz, żebym odpowiedziała krótko czy dłużej? – Wzruszyła ramionami. – Wiesz… Nalewałam piwo w pubie Henry’ego Forda, a tu pewnego wieczoru wszedł tam tanecznym krokiem Connor i po prostu zwaliło mnie z nóg. Już wtedy jego interes się rozkręcał. Miał więc wszystko. Pokazał mi plany budowy wielkiego domu na działce, którą kupił w Timoleague, woził mnie swoim niesamowitym sportowym autem, a potem dał mi pierścionek zaręczynowy z wielgachnym brylantem i poprosił, żebym za niego wyszła. – Katie pokręciła głową. – Pamiętasz, jak wyglądało nasze dzieciństwo i jak przysięgałam, że nie będę tak żyć. Oświadczyny bogatego faceta wydawały się cudem. Oczywiście zgodziłam się, mieliśmy huczne wesele w hotelu Dunmore House i spędziliśmy miesiąc miodowy w Hiszpanii. Psuł mnie okropnie, kupując mi ubrania i biżuterię. Mówił, że muszę do niego pasować.

– Byłaś szczęśliwa?

– Wtedy tak. Staraliśmy się o większą rodzinę. Trochę to potrwało, ale w końcu doczekaliśmy się chłopca i dziewczynki: Connora Juniora i Tary. Niedługo po urodzeniu córki doszły mnie słuchy, że mąż ma romans. Oczywiście wszystkiemu zaprzeczał i wybaczyłam mu, ale potem to się powtórzyło raz i drugi, aż wreszcie miałam dosyć. – Wzruszyła ramionami.

– Dlaczego się nie rozwiodłaś?

– Na ile znałam Connora, znalazłby sposób, by nie zostawić mi wiele w drodze porozumienia, więc kiedy dzieci wyjechały z domu, postanowiłam iść na studia i zdać egzaminy pielęgniarskie. Musiałam przez trzy lata jeździć do Cork, ale zrobiłam dyplom. – Uśmiechnęła się z dumą. – Od piętnastu lat pracuję w domu opieki dla seniorów w Clonakilty i uwielbiam to. Jestem w miarę szczęśliwa, Merry. Przekonałam się, że wszyscy musimy iść na kompromis. A co z twoim wybrankiem? Był dobrym mężem?

– O tak. – Uśmiechnęłam się. – Bardzo. Wiadomo, mieliśmy swoje wzloty i upadki, jak to w małżeństwie, a kiedy zakładaliśmy winnicę, z początku powodziło się nam kiepsko…

– Winnicę? Pamiętasz, jak podkradałyśmy tacie portera domowej produkcji? Po paru łyczkach miało się gardło spalone do żywego!

– Pamiętam! Smak był paskudny.

– A jednak piłyśmy to świństwo. – Katie zachichotała. – Chyba obie przeszłyśmy długą drogę od czasów dzieciństwa.

– W gruncie rzeczy wtedy żyłyśmy blisko granicy skrajnego ubóstwa, prawda? Pamiętam, jak chodziłam do szkoły w dziurawych butach, bo nie mogliśmy sobie pozwolić na kupno nowych.

– Teraz na pewno określono by nas jako dzieci z nizin społecznych, ale wtedy tak było z połową Irlandii – powiedziała Katie.

– Tak, i po latach wyrzeczeń naszych przodków, którzy walczyli o niepodległość, właściwie nic się nie zmieniało, prawda?

– Właśnie o tym chciałam z tobą porozmawiać.

– O naszej przeszłości?

– Tak. Na pewno pamiętasz, że nigdy nie odwiedzali nas dziadkowie ani inni krewni? – powiedziała Katie.

– Rzeczywiście. I nie rozumiałam dlaczego.

– No właśnie. Pojęłam to dopiero, kiedy na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęłam pracować w domu opieki. W takich ośrodkach poznaje się wiele dawnych historii. Może rodziny tych ludzi nie chcą już ich słuchać, a może oni opowiadają ci różne rzeczy właśnie dlatego, że jesteś obca… nie wiem. W każdym razie trafiła do nas pewna starsza pani. Leżała na oddziale opieki specjalnej, jak to nazywamy, co oznaczało, że nie zostało jej już wiele życia na ziemi. Miałam nocny dyżur i poszłam sprawdzić, jak się czuje. Była po dziewięćdziesiątce, ale w pełni władz umysłowych. Popatrzyła na mnie i powiedziała, że jestem jak skóra zdarta z jej córki, a potem spytała, jak się nazywam. Odparłam, że Katie Scanlon, ale poprosiła, żebym podała jej swoje panieńskie nazwisko. Kiedy powiedziałam, że O’Reilly, oczy zaszły jej łzami. Złapała mnie za rękę i wyznała, że jest moją babką. To była Nuala Murphy, jej córka miała na imię Maggie. Mówiła, że jest pewna historia, którą musi z siebie wyrzucić, nim stanie przed swoim Stwórcą. Zajęło jej to trzy noce, bo była już bardzo słaba, ale koniecznie chciała mi ją opowiedzieć do końca.

Patrzyłam na Katie zdumiona.

– Nuala była naszą babką?

– Tak, tą, której nigdy nie widziałyśmy, poza tym jednym razem na pogrzebie mamy. Po tym, co mi powiedziała, zrozumiałam dlaczego. Co się dzieje, Merry? Nagle pobladłaś.

– Katie… bardzo dawno temu dostałam jej pamiętnik. Od kogoś, kogo… obie znałyśmy.

– Od kogo?

– Wolę na razie nie mówić, bo znów zboczymy z tematu, a…

– No dobrze, domyślam się, kto dał ci ten pamiętnik. Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałaś?

– Przede wszystkim sama przeczytałam go dopiero kilka dni temu. Wiem, to brzmi dziwnie, ale miałam tylko jedenaście lat, kiedy go dostałam. Nie interesowała mnie przeszłość. A potem, jako dorosła, nie chciałam nigdy do tego wracać ze względu na osobę, która mi to dała.

– Ale masz ten pamiętnik?

– Tak. Proszę, nie pytaj, dlaczego trzymałam go przez te lata, bo naprawdę nie potrafię ci powiedzieć. – Westchnęłam ciężko.

– No dobrze, ale skoro go przeczytałaś, to pewnie skojarzyłaś związek rodzinny?

– Nie, bo pamiętnik kończy się na roku tysiąc dziewięćset dwudziestym. Nuali zdarzyło się coś, przez co stwierdziła, że nie jest w stanie pisać dalej.

– Może kiedyś mi go pokażesz. Wysłuchałam tej historii od początku do końca. Do którego miejsca był spisany pamiętnik? Nie chciałabym powtarzać tego, co już wiesz.

– Hm… – odchrząknęłam – przerwała go, kiedy Philip, ten angielski żołnierz, się zastrzelił.

– No tak. Nuala do końca nad tym bolała, tak jak nad tym wszystkim, co zdarzyło się potem. Wliczając w to powód, dla którego nigdy nas nie odwiedziła, kiedy mama wyszła za tatę.

– Katie, mów. – Nie miałam już siły czekać dłużej.

Wyciągnęła z modnej dużej torby Louisa Vuittona spory folder i przekartkowała.

– Spisałam wszystko zaraz po tym, jak mi to opowiedziała, żeby nie zapomnieć. Wiesz, co się działo do czasu, kiedy Philip się zastrzelił?

– Tak.

– Potem dość długo jeszcze ciągnęła się wojna o niepodległość Irlandii. Jak wiesz, Finn, mąż Nuali, brał udział w walkach. To były ponure czasy. Po obu stronach dochodziło do brutalnych aktów przemocy. Ale zacznijmy od tego, jak niedługo po samobójstwie Philipa Hannah, siostra Nuali, wyszła za mąż za Ryana…

Nuala

Clogagh, zachodnia część hrabstwa Cork

Grudzień 1920

Irlandzki pierścień claddagh

41

Ślub Hannah Murphy z Ryanem O’Reillym odbył się w kościele w Clogagh, w atmosferze kompletnie innej niż ten Nuali z Finnem. Oboje woleli skromną uroczystość, bardziej pasującą do posępnej atmosfery wiszącej w powietrzu.

Okna kościoła udekorowano świątecznie ostrokrzewem, zapalono w nich świece, jednak Nuala przez całą ceremonię była pogrążona w smutku. Nie mogła szukać u nikogo pociechy. Nie wolno jej było zdradzić, jak bardzo rozpacza po śmierci Philipa.

Podczas urządzonego w sali przykościelnej wesela Sian, jedna z przyjaciółek Hannah z zakładu krawieckiego, nachyliła się do Nuali.

– Czy jej wysokość nie będzie już zainteresowana pomaganiem sprawie, skoro wyszła za mąż?

– Co masz na myśli?

– No, dawniej była pierwsza, jak trzeba było nosić wiadomości. Teraz stale mówi, że nie ma czasu.

– Wiesz, miała mnóstwo na głowie w związku ze ślubem – odparła Nuala. – Teraz na pewno wszystko wróci do normy.

– Możliwe, ale… – Sian musiała przyłożyć usta do ucha Nuali, żeby ta coś słyszała wśród muzyki granej przez mały zespół ludowy. – Podobno jej mąż nie chce, żeby się angażowała.

Zaraz porwał ją ktoś do tańca, ale kiedy Nuala patrzyła na pannę i pana młodego otoczonych kręgiem weselników, zastanawiała się, czy miłość naprawdę jest ślepa. Starała się bardzo, ale w żaden sposób nie potrafiła pojąć, co jej rezolutna, pełna pasji, oddana sprawie siostra widziała w poślubionym przed chwilą cichym człowieku, który chełpił się, że jest pacyfistą.

*

Zaczynał się rok 1921. Przez kilka następnych miesięcy dzielni ochotnicy robili, co w ich mocy, żeby psuć szyki Brytyjczykom. Szeptano o sukcesach IRA. Podobno chłopcy pomału zdobywali przewagę, wykorzystując mądrze partyzanckie sposoby i znajomość terenu, jednak brytyjskie represje były okrutne. Nuala znajdowała ulgę w przenoszeniu wiadomości i pomaganiu tym, których domy przewróciło do góry nogami wojsko albo nawet je spaliło w ramach odwetu. Często starsi ludzie byli zmuszeni mieszkać w kurnikach i bali się z nich wychodzić. Nuala skrzyknęła tak wiele kobiet z Cumann na mBan, ile mogła, i pewnej nocy zebrały się w kryjówce w Ballinascarthy, by opracować listę tymczasowych kwater, w których mogliby się schronić ludzie w potrzebie. Nastroje były optymistyczne, wszystkie miały nadzieję, że konflikt wkrótce zostanie rozwiązany, choć Niamh, dowodząca drużyną, apelowała o ostrożność.

– To jeszcze nie koniec, dziewczyny, bądźcie czujne. Wszystkie straciłyśmy w tej walce bliskich i dobrze byłoby uniknąć dalszych ofiar.

– A co z aresztowanymi? – spytała Nuala. – Słyszałam, że warunki mają straszne. A podobno w więzieniu Mountjoy w Dublinie są jeszcze gorsze. Jest jakiś plan odbicia naszych chłopaków?

– Są pod kluczem, pilnowani dzień i noc – powiedziała Niamh. – Anglicy cenią sobie tę zdobycz. Wiedzą, że ochotnicy zastanowią się dobrze, zanim przygotują kolejną zasadzkę. Że będą się bać, by oni nie zastrzelili w odwecie ich towarzyszy.

Ostatnio tyle było złych wiadomości, że Nuala uodporniła się na nie, ale śmierć Charliego Hurleya, najbliższego przyjaciela Finna, naprawdę nią wstrząsnęła. Został zastrzelony z bliskiej odległości w domu Humphreya Fordego w Ballymurphy. Finn był zdruzgotany, ale nie było czasu na rozpacz. Ukrywał się z resztą lotnego oddziału. Nuala nie wiedziała, kiedy go znów zobaczy ani gdzie jest. Słyszała, że ciało Charliego z więziennej kostnicy w Bandon wyniosły kobiety z Cumann na mBan. Pochowano go na cmentarzu w Clogagh – potajemnie, nocą, żeby wszyscy ochotnicy, którzy go kochali i podziwiali jako dowódcę trzeciej brygady zachodniej części hrabstwa Cork, mogli być obecni.

Myśl o tych, których ona i Finn utracili w walce o wolną Irlandię, umacniała w Nuali determinację, by ze wszystkich sił pomagać bojownikom, czego nie można było powiedzieć o Hannah. Nuala bardzo starała się zaakceptować, że siostra nie ma wyjścia, musi iść śladem męża, ale bardzo ją bolało, że odmawia włączania się w sprawy, które kiedyś były jej tak drogie. Tłumaczyła Nuali, że Ryan jako pacyfista potępia działania ochotników, i to sprawiło, że oddaliły się od siebie. Często kiedy Nuala widziała w Timoleague siostrę wychodzącą z zakładu krawieckiego, obracała się na pięcie i ruszała w przeciwnym kierunku.

Mimo wojny prace na farmach szły swoim trybem, zgodnie z porą roku, a Finna nadal nie było w domu. Nuala tylko od czasu do czasu dostawała przez Christy’ego wiadomość, że mąż żyje i że kazał ją serdecznie pozdrowić. Dużo czasu spędzała u rodziców i brała na siebie każde zadanie, jakie się nawinęło. Nadeszła wiosna, w dolinie zakwitły żółte janowce, w oborze pojawiły się cielęta, a dni stały się dłuższe. Nareszcie, pośród strachu i smutku, który kładł się cieniem na wszystkim, Nuala miała sekret, który obudził w niej iskierkę nadziei.

– Niedługo będzie cię już widać i nie da się tego ukryć – powiedziała, popatrując na swój brzuch.

Według swoich wyliczeń, od dwóch miesięcy była w ciąży. Powinna urodzić w końcu grudnia. Teraz, kiedy skończyły się już najgorsze mdłości, czuła się pełna nowej energii i wiary, że wygra tę wojnę dla siebie i dziecka Finna. Nikomu nic nie mówiła, chciała, żeby to mąż pierwszy się dowiedział, ale była pewna, że mama odgadła jej tajemnicę.

Kiedy wiosna przeszła w lato, a na drogach – w obawie przed zasadzkami – pojawiało się coraz mniej brytyjskich patroli, Nuala nadal jeździła po okolicy, by nieść pomoc rannym w walkach i poszkodowanym podczas najazdów wroga na farmy.

Wszyscy dziękowali jej za pomoc i częstowali, czym mogli, żeby wyrazić wdzięczność. Większość pacjentów to byli chłopcy, gotowi poświęcić w imię wolności zdrowie i życie. Wzruszało ją ogromnie i uczyło pokory oddanie sprawie tych bardzo młodych ludzi i ich bliskich.

Przez ten rok nauczyłam się więcej na temat pielęgniarstwa, niż mogłabym się dowiedzieć z książek, myślała, wracając do domu któregoś wieczoru.

Miała tyle pracy, że zasypiała bez trudu. Mówiono, że Brytyjczycy wycofują się do koszar, jeśli te nie były już spalone przez ochotników. Słyszała od Christy’ego, że sam Michael Collins przysłał osobiste gratulacje lotnemu oddziałowi. Następnym razem, kiedy zobaczyła w mieście Hannah, zaproponowała, by usiadły i razem zjadły lunch. Zamierzała przekazać siostrze tę nowinę i chciała, żeby jej mąż też się o tym dowiedział.

– Coś takiego! – powiedziała rozmarzona Hannah, kiedy siadły na ulubionej ławce z widokiem na zatokę Courtmacsherry. – Sam Wielki Kumpel się do nas odzywa!

– On wspiera chłopaków i stoi za tym wszystkim, co robią – podkreśliła Nuala. – Mam nadzieję, że powiesz to Ryanowi.

Hannah zignorowała słowa siostry. Od razu przeszła do zwierzeń. Spodziewała się dziecka. Nuala też zdradziła jej swój sekret, ale kazała przysiąc, że nikomu nic nie powie, póki ona nie będzie mogła zawiadomić Finna. Ta chwila odnowiła dawną bliskość. Siostry cieszyły się, że ich dzieci będą mogły bawić się razem w przyszłości.

Potem Nuala spytała, czy Hannah wybiera się z Ryanem na lunch do rodziców w niedzielę.

– Nie widzieliśmy was od wielu tygodni – dodała.

– Przykro mi, ale nie możemy. Ryan zabiera mnie w sobotę na wycieczkę w swoje rodzinne strony, niedaleko Kilbrittain. Modlimy się o pokój.

– I oby twoje modlitwy zostały wsłuchane, bo ta wojna musi się wreszcie skończyć – mruknęła Nuala.

*

Właśnie upiekła ciasto drożdżowe dla biednej pani Grady z sąsiedztwa, przykutej do łóżka przez artretyzm. Był niezwykle parny czerwcowy dzień. Wyszła na wyschnięty, zaniedbany skrawek ziemi na tyłach domku, gdzie od wprowadzenia się tu nie zdążyła urządzić ogródka. Zastanawiała się, czy mogłaby jednak jakoś go zagospodarować i posadzić trochę kwiatów, kiedy nagle ktoś klepnął ją w ramię.

– Jezus! Christy! Ale mnie przestraszyłeś – jęknęła, obracając się do kuzyna.

– Przepraszam, ale mam dla ciebie wiadomość, która powinna cię ucieszyć. W nocy ochotnicy spalili zamek Bernard w Bandon i wzięli na zakładnika lorda Bandona.

– O Matko Święta! Co takiego?! Czy ktoś jest ranny?

– Nie słyszałem o czymś takim. Dobrze się czujesz? Chwiejesz się na nogach.

– Chodźmy do środka, będziesz mógł powiedzieć mi więcej – szepnęła nerwowo.

Kiedy Christy podał jej szklankę wody, Nuala spojrzała na kuzyna. W jej twarzy malowało się przerażenie zmieszane ze zdumieniem.

– Nie do wiary, że zrobili coś takiego! – powiedziała. – Zamek Bernard stał tam od wieków, a lord Bandon jest na pewno najbardziej wpływowym człowiekiem w tych stronach. Ochotnicy go porwali?

– Tak. Przysłali mnie tu, bo trzymają go niedaleko stąd, a tobie ochotnicy ufają. Powiedzmy, że obecnie jest sąsiadem biednego Charliego Hurleya, spoczywającego na cmentarzu w Clogagh.

Nuala otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale Christy ją uciszył.

– Lorda Bandona trzeba karmić. Nie zależy nam, żeby rozpowiadał potem, że źle go traktowaliśmy, jak to było z wieloma naszymi, kiedy byli „w gościach” u wroga. Możesz mu coś przyszykować?

– Ja? Mam gotować dla lorda Bandona? On przywykł do najlepszych łososi, prosto z rzeki, świeżutkiego mięsa ze swoich nagradzanych hodowli. A ja co? Mam mu ugotować zupę z rzepy?

– Sądzę, że trochę smacznego irlandzkiego jedzenia to dokładnie to, czego mu teraz trzeba. Pamiętaj, że to zwykły człowiek, sra i szcza jak my wszyscy, mimo światowego życia, jakie prowadził. Wziąłbym mu to ciasto drożdżowe, jeśli pozwolisz. – Christy złapał placek z tacki.

– Gdzie z tymi brudnymi łapami? – Nuala wyrwała mu ciasto i znalazła kawałek muślinu, żeby je zawinąć. – Mam dodać do tego trochę masła?

– Jak uważasz. Przynajmniej będzie miał podwieczorek. Wpadnę jutro po jakiś lunch. Na razie, pa.

Gdy kuzyn wyszedł, patrzyła, jak idzie w kierunku szkoły, a potem skręca w prawo przy kościele.

Zdała sobie sprawę, że wie dokładnie, gdzie trzymają lorda Bandona. Pytanie, czy był z nim jej mąż?

*

Tego popołudnia, uszczuplając swój cenny zapas mąki, Nuala przygotowała tartę z ziemniakami i szynką. Miała tremę, bo rzadko szykowała coś tak wykwintnego, ale wierzch przypiekł się ładnie na złoto, tak jak chciała. Kiedy postawiła tartę na kuchennym stole, by ostygła, rozległo się pukanie do drzwi.

– Jestem, Christy. Wejdź, dobrze?! – krzyknęła, skupiając się na odcinaniu przypalonego brzegu ciasta.

– Witaj.

Obróciła się z nożem w ręce.

– Nualo, proszę, przyszłam w celach pokojowych, przysięgam. I w sekrecie. – Kobieta zsunęła z głowy kaptur czarnej długiej peleryny.

– Lady Fitzgerald? – szepnęła Nuala zdumiona.

– Proszę, nie bój się, nie jestem tu w swojej sprawie, chcę tylko błagać o litość w imieniu mojej dobrej przyjaciółki.

Lady Fitzgerald postawiła wiklinowy koszyk na stole, gdy Nuala, nadal z nożem w ręce, podeszła do okna, żeby sprawdzić, czy nie ma tam jakichś żołnierzy, którzy dla niepoznaki wysłali przodem lady Fitzgerald i zaraz wpadną, aresztują ją i będą torturować, aż wyzna, co wie o lordzie Bandonie.

– Jestem sama, Nualo, przysięgam. Szłam tu piechotą z dworu, żeby nikt z rodziny czy służby nie zorientował się, dokąd się wybrałam. Mogę usiąść?

Nuala lekko skinęła głową i wskazała jedyne wygodne krzesło, jakie mieli.

– Wiem, że uważasz mnie za wroga i nauczyłaś się nikomu nie ufać, ale proszę, błagam… Jesteś jedyną osobą, która rozumie, przez co przeszłam.

Oczy lady Fitzgerald wypełniły się łzami i Nuala wiedziała, że ma na myśli Philipa.

– Chcę z tobą porozmawiać, jak kobieta z kobietą, bo kiedyś coś nas łączyło. Moja wizyta to wielkie ryzyko dla nas obu, wiem, ale w tej pelerynie, z rozpuszczonymi włosami… – Lady Fitzgerald uśmiechnęła się smutno. – Pewnie nawet własny mąż by mnie nie poznał.

Nuala pomyślała, że matka Philipa wygląda naprawdę pięknie z tymi blond lokami przy twarzy. Bez makijażu i biżuterii widać było wyraźnie jej naturalną urodę. Robiła wrażenie młodszej, bardziej kruchej.

– Błagam, zaufaj mi – ciągnęła. – I musisz wiedzieć, że starałam się chronić ciebie i twoją rodzinę. Choć twój mąż i ty jesteście na liście podejrzanych, wasz dom nigdy nie był poddany rewizji, prawda?

– Nie. I jeśli to pani zasługa, dziękuję.

Nuala świadomie nie użyła zwrotu „jaśnie pani”, który świadczyłby o szacunku należnym angielskiej arystokratce. Nawet jeśli lady Fitzgerald była dla niej dobra, na myśl o zbrodniach popełnianych w imieniu jej męża i każdego Anglika uprzejmości więzły jej w gardle.

– Co mogę dla pani zrobić? – spytała.

Lady Fitzgerald spojrzała na tartę. A potem znów na Nualę.

– Dziś rano odwiedziła mnie moja dobra przyjaciółka. Powiedziała, że jej mąż został wzięty przez Irlandczyków na zakładnika. Trzymają go w odwecie za egzekucje więźniów z IRA w Cork i Dublinie. Twierdzi, że IRA postawiła ultimatum. Jeśli dalej będą rozstrzeliwać ochotników, oni zabiją jej męża. – Umilkła na chwilę, nim dodała: – Myślę, że obie wiemy, o kim mowa.

Nuala siedziała w milczeniu, zaciskając usta.

– Piękna tarta. Spodziewasz się gości, czy to dla… kogoś innego?

– Dla sąsiadki. Cierpi na artretyzm, nie wstaje z łóżka.

– Ma szczęście, że jej pomagasz, na pewno się ucieszy. Nualo, przyszłam do ciebie w imieniu kobiety, która jak ty rozpaczliwie pragnie powrotu męża. Jeśli znasz kogoś, kto może przetrzymywać lorda Bandona, zechciałabyś przekazać mu jej prośbę o litość?

Nuala nadal siedziała z kamienną twarzą i nic nie mówiła.

Lady Fitzgerald wskazała na kosz.

– Tu są różne rzeczy z mojej spiżarni, które pozwolą karmić zakładnika na poziomie, do którego przywykł. Jest też list od jego żony. – Wpatrywała się w Nualę, starając się wybadać jej reakcję, a ta próbowała nie zdradzić żadnych emocji. – Może w twoim otoczeniu jest ktoś, kto zaniósłby mu ten kosz. Nie ma tam nic, co można by uznać za niebezpieczne. Tylko miłość, wsparcie i pociecha od żony. Mogę go tu zostawić?

Tym razem Nuala lekko skinęła głową.

– Dziękuję. Muszę ci też powiedzieć, że ja i mój mąż wyjeżdżamy z Argideen. Pakujemy kufry i zamykamy dom, jak to się mówi. Wracamy do Anglii. Po tym, co się zdarzyło mężowi mojej przyjaciółki, i po spaleniu domu Traversów w Timoleague uważamy, że to zbyt ryzykowne zostawać tu dłużej.

Lady Fitzgerald wstała i ruszyła do drzwi, lecz nagle się odwróciła.

– Żegnaj, Nualo. Obyście zwyciężyli. I oby twój mąż wrócił do ciebie bezpiecznie. Mimo wszystko to przecież wasz kraj. – Uśmiechnęła się smutno i wyszła.

Nuala dopiero po dłuższej chwili zdołała zmobilizować dość sił, by wstać. Zbliżyła się do kosza. Dotknęła ostrożnie serwetki, którą przykryta była zawartość. W środku mogła być bomba.

– Wszystko możliwe – szepnęła.

Odkryła jednak, że to tylko puszkowane jedzenie ze sklepu o nazwie Fortnum and Mason’s. Herbatniki, herbata Earl Grey, puszka łososia. Były też czekolady i pudełko malutkich nakrapianych jajek. Napis wskazywał, że zniosły je przepiórki. Na samym dnie leżała koperta z napisem James Francis. Nuala obróciła ją i już miała zajrzeć do środka, kiedy zobaczyła, że z pubu rusza do niej Christy. Włożyła wszystko z powrotem, nakryła kosz lnianą serwetką i pobiegła schować go w komórce.

– Ta tarta jest godna królewskiego stołu – pochwalił ją Christy, kiedy wróciła do kuchni. – Wystarczy jego lordowskiej mości na parę dni.

– Na pewno przywykł do lepszych rzeczy niż ziemniaki i szynka, ale nic innego nie mam.

– No dobrze, to idę. – Christy wziął tartę.

– Dalej jest sąsiadem Charliego Hurleya?

– Chłopaki stale go przenoszą.

– Widziałeś go? – naciskała.

– Nie.

– Wiesz, kto go pilnuje?

– Chłopaki się zmieniają.

– Jest tam też Finn? – spytała.

Kuzyn popatrzył jej w oczy i choć nie potwierdził ani nie zaprzeczył, wiedziała, że jej mąż bierze w tym udział.

– Jak go zobaczysz, powiedz, że żona go kocha i czeka na niego w domu.

– Dobrze. Uważaj na siebie, a jakby wpadł tu jakiś brytyjski patrol, graj niewiniątko.

– A jak inaczej? Przecież nic nie wiem. – Wzruszyła ramionami.

– Za pół godziny będę w pubie, wiesz, gdzie mnie w razie potrzeby szukać. To na razie. – Mrugnął do niej.

Gdy patrzyła, jak kulejąc, odchodzi, pomyślała, że mając go w pobliżu, czuje się bezpieczna. Nie wiedziała, co by bez niego zrobiła.

Nalała sobie szklankę wody i poszła posiedzieć w cieniu za domem. Było jasne, że mimo prośby lady Fitzgerald, by doręczyć kosz, nie mogła podjąć takiego ryzyka.

– Wybacz, Philipie, ale nie wolno mi zdradzić, że mam coś wspólnego z twoją mamą – szepnęła, unosząc oczy do nieba.

Podjęła decyzję, wstała i poszła do przybudówki po koszyk.

Jakąś godzinę później miała już wszystko poprzekładane z puszek i pudełek do misek albo torebek z papieru. Zebrała niepotrzebne opakowania, uklękła przy palenisku i spaliła je jedno po drugim. Na końcu wsunęła w ogień list i patrzyła, jak płonie. Choć mogła go przedtem otworzyć, nie zrobiła tego. To, co znajdowało się w środku, było przeznaczone jedynie dla oczu Jamesa Francisa i uszanowała to.

Kiedy spaliła wszystkie dowody, wstała, ukroiła sobie dwie spore pajdy chleba i zjadła na kolację pyszną kanapkę z łososiem.

Następnego dnia taką samą przygotowała dla lorda Bandona na lunch.

*

Minął tydzień, a Christy nadal wpadał po jedzenie i każdego dnia Nuala, dla spokojnego sumienia, używała odrobiny z tego, co przyniosła jej lady Fitzgerald.

– Jak długo będą go trzymać? – spytała, gdy usiadła z kuzynem, żeby napić się herbaty.

– Ile będzie trzeba. Sean Hales, który prowadził szturm na zamek Bernard, zadbał, by generał Strickland w Cork wiedział, że mamy lorda. Dostał wiadomość, że jeśli nie wstrzyma dalszych egzekucji naszych więźniów, lord Bandon zostanie rozstrzelany. Od tej pory w Dublinie i Cork nie było ani jednej egzekucji. – Christy się uśmiechnął. – Wreszcie trzymamy ich za jaja.

– W najbliższym czasie nie zamierzacie go więc zabić?

– Nie, jeśli Brytyjczycy nie będą zabijać więcej naszych, ale sądzę, że na razie dadzą spokój. Sean mówi, że lord Bandon ma przyjaciół i krewnych w brytyjskim rządzie. Nie dopuszczą, żeby Irlandczycy go zamordowali. Modlimy się, żeby zaproponowali rozejm.

– Pod warunkiem że go wcześniej nie znajdą.

– O, nie uda się im, żeby nie wiem jak szukali. – Roześmiał się. – On codziennie jest w innym miejscu, a my trzymamy go dzień i noc pod strażą. No dobrze. – Christy wstał. – Do zobaczenia, Nualo, idę.

Zabrał jedzenie w koszu, który przyniosła lady Fitzgerald, nakrytym lnianą serwetką. Nuala była zadowolona, że pozbyła się go z domu.

– Wyobrażasz to sobie? – powiedziała do swojego dziecka z nadzieją. – Jest szansa, że zapanuje pokój.

*

Po dziesięciu dniach Christy wpadł do niej i uściskał ją.

– Stało się! – oznajmił, kiedy wreszcie ją puścił. – Mamy zawieszenie broni! To koniec, naprawdę. Co ty na to?

– Ale… jak to? Tak po prostu? A co z lordem Bandonem?

– Uzgodniono, że jutro wróci bezpiecznie do domu.

– Przecież nie ma już domu.

– Zamek spłonął do fundamentów, to prawda. Może lord na własnej skórze poczuje to co tysiące Irlandczyków, którym spalono i zrujnowano domy. – Christy spojrzał na nią. – Chyba ci go nie żal, co?

– Pewnie, że nie… Ale aż trudno mi w to wszystko uwierzyć…

– Chodź, zobacz, co się dzieje. – Christy wyciągnął do niej rękę i razem wyszli.

Nuala widziała, jak mieszkańcy otwierają ostrożnie frontowe drzwi i stają na ulicy, oszołomieni wiadomością, która najwyraźniej roznosiła się lotem błyskawicy.

Ludzie ściskali się, całowali, ale i rozglądali nerwowo, niespokojni, że może Brytyjczycy znów sobie z nich zakpili i zaraz wpadną tu czarno-brązowi albo przyjadą żołnierze z pułku Essex na swoich siejących śmierć ciężarówkach i zaczną strzelać.

– Czy to prawda, Nualo? – spytała jedna z sąsiadek.

– Tak, pani McKintall. Skończyło się.

Wyszedł John Walsh i oznajmił, że stawia wszystkim piwo. Miejscowi zgromadzili się w pubie i przed nim, unosili szklanice portera i pili za zwycięstwo.

– Zwyciężyliśmy, naprawdę? – spytała brudnego bladego Fergusa, który pojawił się jak spod ziemi, żeby świętować z innymi.

– Tak. Sean Hales mówi, że rozejm potrwa sześć miesięcy. W tym czasie w Dublinie ludzie tacy jak Michael Collins i Éamon de Valera będą negocjować z Brytyjczykami warunki na przyszłość.

– Nie do wiary! Będziemy mieli republikę? Oni naprawdę oddadzą nam nasz kraj?

– Tak, Nualo. Irlandia jest wolna! Wolna.

Później tego dnia Fergus pojechał z nią i Christym wozem zaprzężonym w kuca do Timoleague, po Hannah, żeby cała rodzina mogła razem świętować zwycięstwo. Nawet Ryan zgodził się brać w tym udział. Pili whiskey, śmiali się, płakali i wznosili toasty za pamięć tych wszystkich, którzy przyczynili się do wygranej, ale nie doczekali dnia triumfu.

Choć Nuala uczestniczyła w świętowaniu, była rozkojarzona.

– Christy, nie miałbyś nic przeciw temu, żebym wzięła wóz i wróciła już do domu? – spytała kuzyna, który wypił zdecydowanie o kilka szklaneczek whiskey za dużo.

– Jasne, ja nie dałbym rady nawet zagnać krów do obory, a co dopiero mówić o powożeniu. – Zaśmiał się. – Ale pojadę z tobą do Clogagh. John będzie jutro rano potrzebował pomocy, żeby posprzątać w pubie po dzisiejszym szaleństwie.

Zostawiła świętującą resztę rodziny. Cieszyła się, że Ryan rozmawia z ojcem i uradowany opowiada mu, jak to Mick Collins w sposób pokojowy załatwi wszystko co trzeba dla Irlandii.

W drodze do Clogagh uderzyła ich dziwna cisza panująca na drogach. Nie napotkali ani jednego pojazdu.

Nuala wyprzęgła kuca i zaprowadziła go na łąkę obok pubu. Christy nadal wymachiwał pięściami w powietrzu. Chwiejąc się na nogach, śpiewał starą irlandzką balladę.

– Christy, czas spać. Zobaczymy się jutro. – Uśmiechnęła się do niego.

– Dobranoc. Jestem pewien, że twój mąż niedługo wróci do domu – powiedział, opierając się mocno na lasce, a potem, kulejąc, ruszył do pubu, gdzie nadal roiło się od gości.

– Mogę się tylko modlić i czekać – szepnęła, wchodząc do domu.

*

Przez następne dwadzieścia cztery godziny, kiedy zdawało się, że cała Irlandia odetchnęła z ulgą, Nuala nie mogłaby tego powiedzieć o sobie. W nocy prawie nie zmrużyła oka, nasłuchując, czy nie otwierają się kuchenne drzwi. Ale na próżno.

Wieczorem odchodziła już od zmysłów z niepokoju, patrząc, jak w miasteczku pojawiają się jeden po drugim wychudzeni, obdarci ochotnicy i ściskają się ze swoimi bliskimi.

– Gdzie jesteś, Finn? – szeptała. – Proszę, wracaj jak najszybciej, bo chyba oszaleję.

Kiedy nadszedł czas kłaść się do łóżka, nie miała sił się rozebrać, więc zasnęła w ubraniu na pościeli. Nie usłyszała, jak tylne drzwi się otworzyły ani kroków na schodach.

Dopiero kiedy zaszeptał jej do ucha, wziął ją w ramiona i mocno przytulił, uzmysłowiła sobie, że jej modlitwy zostały wysłuchane.

– Wróciłeś, Finn. Dzięki Bogu, jesteś w domu.

– Tak, kochanie, i przysięgam, że nigdy już cię nie opuszczę.

42

Przez następne miesiące w Irlandii panowała radość. Brytyjskie wojska się wycofały i życie zaczynało wracać do normalności. Ciąża Nuali była coraz bardziej widoczna, a Finn znów pracował w szkole. Lato przeszło w deszczową, wietrzną jesień, ale to nie mogło popsuć Nuali nastroju.

W listopadzie, podczas niedzielnych obiadów u rodziców, nie mówiło się o niczym innym jak o rozmowach w Londynie między Michaelem Collinsem i brytyjskim premierem Davidem Lloydem George’em, wspieranym przez zespół wytrawnych polityków. Collins był przedstawicielem strony irlandzkiej i obiecywał przywieźć porozumienie, które gwarantowałoby utworzenie upragnionej republiki.

– Dziwię się, że Éamon de Valera sam nie pojechał negocjować z Brytyjczykami – powiedział Finn, jedząc gulasz wołowy przygotowany przez matkę Nuali, Eileen. – W końcu to nasz prezydent, ma więcej doświadczenia niż Mick.

– Mick Collins na pewno zapewni nam pokój, o którym marzyliśmy – skwitował Ryan.

Nuala nadal wyczuwała napięcie pomiędzy tym pacyfistą a swoim mężem, żołnierzem.

– Obawiam się, że de Valera zamierza w razie czego zrobić z Micka Collinsa kozła ofiarnego. Zawsze umiał umyć ręce, kiedy widział, że coś idzie nie tak, ale przypisywał sobie wszystkie zasługi, jeśli się udawało – wyraził swe obawy ojciec Nuali, Daniel. – Patrzcie, jak zostawił Micka, żeby walczył z Brytyjczykami, a sam popłynął do Ameryki zbierać pieniądze. Nie ufałbym temu człowiekowi za grosz. Cieszę się, że to Mick negocjuje w sprawie Irlandii.

Kiedy Finn nabrał powietrza, żeby coś powiedzieć, Nuala położyła dłoń na jego udzie pod stołem, żeby go powstrzymać. Chciała, żeby przy rodzinnym stole zapanował pokój, tak samo jak pragnęła go dla Irlandii.

*

Na początku grudnia dziecko ciążyło jej coraz bardziej. Nie mogła się już doczekać, kiedy wreszcie się urodzi. Cieszyła się, że siostra spodziewa się swojego miesiąc po niej – przynajmniej mogły się sobie nawzajem pożalić na dolegliwości i bóle.

– Jeszcze tylko kilka tygodni… – Nuala zacisnęła zęby, siadając ostrożnie na krześle. Była w kuchni u rodziców, z mamą i Hannah. Robiły na drutach czapeczki i buciki dla dzieci. Powiało chłodem, bo tylnymi drzwiami wszedł Daniel, wymachując nad głową gazetą. Za nim pojawił się Fergus.

– Mamy traktat pokojowy! – zawołał ojciec. – Mick osiągnął to dla Irlandii!

Gdy wszyscy się wyściskali i dali upust radości, otworzył „Cork Examiner” i zaczął czytać warunki układu. Po chwili w miejsce entuzjazmu w jego głosie pojawił się gniew. Daniel usiadł ciężko za stołem, a rodzina nachyliła się, by na własne oczy zobaczyć, co jest napisane w gazecie.

– To nie może być prawda – jęknął.

– Ale tak jest, tato. Wolne państwo irlandzkie ma być „dominium brytyjskim” – powiedziała Hannah.

– Przecież my walczyliśmy o republikę – odezwała się Nuala. – Czy to znaczy, że nadal będziemy ślubować posłuszeństwo tej cholernej Koronie Brytyjskiej?

– Nualo! – ofuknęła ją matka. – I co, Danielu, naprawdę tak to wygląda?

– Tak – potwierdził już bez śladu radości. – A część północna kraju pozostanie pod rządami Brytyjczyków.

– Jezu Chryste! – mruknął Fergus. – Jak Mick Collins mógł się zgodzić na coś takiego?

– Nie wiem, ale przecież oni nie mogą podzielić naszego kraju?! – zawołała Nuala.

– To jakaś kpina. – Jej ojciec uderzył pięścią w gazetę. – Mick Collins dał sobie zamydlić oczy angielskim negocjatorom.

– On to nazywa kamieniem milowym na drodze do pokoju w Irlandii – zaznaczyła Hannah. – Może zawsze wiedział, że nie uzyska od razu zgody od Anglików na utworzenie republiki. To przynajmniej jakiś początek i będziemy mieć swój legalny rząd na południu.

– Tak, a oni będą rządzili kawałkiem północy! To raczej krok bliżej piekła niż prawdziwej wolności, Hannah! – wściekał się Daniel. – Siedemset lat okupacji i wygląda na to, że dalej nic nie zwojowaliśmy.

– De Valera powinien był pojechać do Londynu – wtrąciła Nuala. – Mick Collins to nie był odpowiedni człowiek.

– Teraz tak mówisz, a w lecie, kiedy uzyskał rozejm, wiwatowałaś na jego cześć! – zaoponowała Hannah, nadal lojalna wobec swojego bohatera. – Zrobił, co w jego mocy, żeby nas chronić, zapewnić pokój i położyć kres przelewowi krwi!

– Ale za jaką cenę?! – odparowała Nuala ze złością. – Kawałek wyspy nam odrąbano, a południe ma nadal pozostać pod zwierzchnictwem Zjednoczonego Królestwa?!

– Dziewczęta! – krzyknęła Eileen. – Uspokójcie się. Traktat nie został jeszcze przyjęty przez nasz parlament. W gazecie piszą, że de Valera jest mu przeciwny i będzie go zwalczał. Na razie cieszmy się, że wojna skończona.

Ale jaki był jej sens, skoro nadal nie mamy republiki? – myślała Nuala, patrząc, jak czerwony na twarzy ojciec sięga po butelkę whiskey.

*

Wcześniejsze plany, by świętować nie tylko pokój, ale też pierwsze święta Bożego Narodzenia w wolnym od brytyjskiej okupacji kraju, wstrzymano, bo Irlandia znów była podzielona. W miasteczkach i pubach mówiło się tylko o tym, kto jest za Mickiem Collinsem i zwolennikami traktatu, a kto za tymi, którzy stoją twardo za Éamonem de Valerą i jego przeciwną warunkom układu frakcją partii Sinn Féin.

– Hannah powiedziała mi właśnie, że ona i Ryan zostaną u siebie na świąteczny obiad – oznajmiła Eileen, kiedy wpadła do Nuali na filiżankę herbaty.

– Czym się wymówiła? – spytała córka, wydymając usta.

– No wiesz, jej czas się zbliża i…

– Mamo! Mój też! Ja rodzę nawet wcześniej, a nadal odwiedzam was i chcę spędzić z wami najważniejszy dzień świąt! To przez tego Ryana… Wie, że wszyscy jesteśmy przeciwko traktatowi i popieramy de Valerę, a on jest za swoim ukochanym Mickiem.

– Oni są za pokojem, jak wielu innych. Nie możesz ich za to winić – ucięła matka.

*

Finn i Nuala powitali przyjście na świat córeczki, Maggie, zaraz po świętach. Syn Hannah i Ryana, John, urodził się nieco później, na początku stycznia, kiedy w irlandzkim parlamencie toczyły się zażarte debaty na temat traktatu. Nuala, mimo zajęć przy dziecku i radości macierzyństwa, uważnie śledziła wieści i modliła się żarliwie o zwycięstwo frakcji de Valery. Kiedy zwyciężyli zwolennicy Micka Collinsa, Éamon de Valera na znak protestu zrezygnował z funkcji prezydenta i skupił się z całą mocą na zwalczaniu traktatu. Zbliżały się wybory, pierwsze w tym nowym dziwnym „wolnym państwie”, które utworzono na południu wyspy. W Dublinie potyczki polityczne trwały i wiosną, a IRA – która bardzo się rozrosła od czasu podpisania układu, bo zgłaszało się do niej coraz więcej ochotników – zwracała się teraz sama przeciw sobie, gdy bojownicy opowiadali się po jednej ze stron. Pod dowództwem de Valery żołnierze przeciwni traktatowi zaczęli brać sprawy we własne ręce i zajmowali budynki rządowe, w tym gmachy sądu w Dublinie, gdzie w roku 1916 zaczęło się powstanie wielkanocne.

– Jak oni mają czelność działać wbrew prawu? – złościła się Hannah, kiedy siedziała z Nualą na ławce z widokiem na zatokę Courtmacsherry, każda z nich ze swoim dzieckiem na kolanach. – Czy nie widzą, że traktat daje nam wolność, by osiągnąć wolność? – zacytowała slogan, którym posługiwał się Michael Collins, żeby zyskać poparcie.

– On siedzi teraz w kieszeni u Brytyjczyków – oświadczyła z przekąsem Nuala. – Finn słyszał, co podobno powiedział po sygnowaniu traktatu. Że właśnie podpisał na siebie wyrok śmierci. Wiedział, że prawdziwi irlandzcy republikanie nigdy nie zaakceptują takiego układu.

– Chcesz powiedzieć, że ja nie jestem prawdziwą irlandzką republikanką? – Hannah się najeżyła. – To przecież ja wciągnęłam cię w działalność Cumann na mBan, jeśli pamiętasz, siostrzyczko.

– A ja i Finn walczyliśmy do samego końca tej wojny – odgryzła się Nuala. – Nie mogę z tobą dłużej rozmawiać, jeśli upierasz się łykać gładko propagandę uprawianą przez tego Collinsa.

Nuala wstała, ułożyła Maggie w chuście i poszła do domu, kipiąc ze złości.

*

Był czerwiec, mała Maggie zaczynała jeść normalne potrawy łyżeczką, kiedy Nuala przeczytała w gazecie wiadomość, po której serce się jej ścisnęło.

– De Valera i przeciwnicy traktatu przegrali. Zwolennicy Collinsa zwyciężyli w wyborach! – zawołała do męża, który schodził do kuchni, zawiązując krawat, bo wybierał się do szkoły. – Irlandczycy zagłosowali na ten haniebny układ, Finn! Jak mogli, po tym wszystkim, co zrobili, co myśmy zrobili, żeby wywalczyć republikę?!

Położyła głowę na stole i rozpłakała się.

– Och, kochanie. Wiem, że to katastrofa. Ale jeśli sposoby polityczne zawiodą…

– …wojna zacznie się od nowa i tym razem brat stanie do walki przeciwko bratu – dokończyła. – Jezu, Finn, nie chcę nawet myśleć, co to oznacza. Tutejsze rodziny już są podzielone przez ten traktat. Spójrz choćby na naszą. – Podniosła na niego wzrok, z twarzą zalaną łzami. – Hannah oznajmiła mi dumnie, że ona i Ryan głosowali za Michaelem Collinsem! Lepiej, żeby się tu teraz nie pokazywała! Zawlokę ją do rodziców i niech się tłumaczy, czemu dyga przed królem Anglii. Niech powie to ojcu fenianowi! Fergusowi i tobie, i naszym przyjaciołom, i sąsiadom, którzy ryzykowali życie dla republiki!

– Wiem, wiem…

– To chyba jeszcze gorsze niż walka z Anglikami! Teraz jesteśmy krajem podzielonym, w którym jedni są przeciw drugim.

– Przynajmniej my jesteśmy po jednej stronie. Staraj się nie denerwować i zajmij się małą. Chyba domaga się śniadania.

Kiedy nabrał sobie owsianki z garnka nad paleniskiem, Nuala podniosła sześciomiesięczną Maggie i posadziła w zrobionym przez Finna podczas Wielkanocy drewnianym krzesełku, żeby ją nakarmić. Uśmiech córeczki kompletnie ją rozbroił. To była śliczna dziewczynka. O ironio, odziedziczyła płomiennie rude włosy po ciotce i była jej wierną kopią.

– Podaj mi jej owsiankę – zwróciła się Nuala do męża.

Finn spełnił jej prośbę. Miał nadzieję, że ich córeczka będzie miała uspokajający wpływ na swoją zrozpaczoną matkę.

– No to do zobaczenia później – powiedział, pocałował ciemne włosy żony i złotorudą główkę córeczki, po czym wyszedł z domu.

– Powiem ci, Maggie – odezwała się Nuala – że jeśli moja siostra tu przyjdzie i będzie piać z zachwytu, że wybory wygrali zwolennicy traktatu, to nie wytrzymam i ją trzepnę.

Maggie coś zagaworzyła i otworzyła malutkie usta, czekając na kolejną łyżkę owsianki.

– Może później pójdziemy naprzeciwko zobaczyć się z wujkiem Christym, dobrze? Na pewno czuje to samo co ja.

Kiedy kładła dziewczynkę, żeby zasnęła, w progu pojawił się kuzyn.

– Słyszałaś? – zapytał, wchodząc.

– Niestety. Maggie śpi po jedzeniu. Może weźmiemy sobie coś do picia i wyjdziemy przed dom?

– A co mamy pić?

– Co tylko chcesz.

Nuala uniosła butelkę whiskey, a Christy wyciągnął rękę, którą trzymał za plecami, i pokazał jej butelkę portera.

– Przyniosłem własną flaszkę – powiedział, idąc za nią do ogródka. – Pomyślałem, że może się nam przydać po tym, co się stało.

– Uważaj, ściany mają uszy – szepnęła Nuala nerwowo.

– Jeśli tylko pani Grady nie wstanie z grobu, gdzie na naszych oczach chowano ją trzy dni temu, to sądzę, że nic nam nie grozi. – Christy uśmiechnął się blado. – Ale skoro martwimy się czymś takim, to naprawdę znów jest jak dawniej.

– Myślę, że po tym, jak wybory wygrali zwolennicy traktatu, to rzeczywiście tak jest.

– Tak – zgodził się kuzyn. – Dziś od rana w pubie są goście, więc nie mogę zostać długo, ale oni mówią to samo co my. Nie popierają Micka Collinsa. Jest tu mnóstwo chłopaków gotowych walczyć o republikę, o jakiej marzyliśmy. Doszły mnie słuchy, że protestanci z tych stron już się pakują i jadą na północ. Mówi się o zamknięciu granicy.

– Nie będą nas wpuszczać do części naszego własnego kraju? – Zdumiona Nuala łyknęła odrobinę whiskey.

– Nie wiem jeszcze, jak to ma wyglądać, ale wielu tam wyjedzie, na wszelki wypadek.

– A co z katolikami, którzy mieszkają po tamtej stronie granicy?

– Będą próbowali przedostać się na południe, jeśli zdołają, ale jak nasza rodzina, mogą mieć ziemię, gospodarstwa, z których się utrzymują… Dopiero zrobi się bałagan… – Christy pokręcił głową i łyknął sporo portera z butelki.

– Jak możemy wypowiedzieć wojnę sami sobie? Chciałbyś walczyć z przyjaciółmi? Krewnymi? Ja… nie wiem… – Ukryła twarz w dłoniach. – Tata jest fenianem, będzie walczył o republikę na śmierć i życie, do końca, a mama będzie go wspierać jak zawsze. Fergus też, ale Hannah…

– Nie bądź dla niej zbyt surowa. Musi stać murem za mężem. A jest tu sporo takich, co głosowali za pokojem, nie wojną, bez względu na konsekwencje.

– Pokój mieliśmy i dawniej, kiedy rządzili nami Anglicy, i co nam z tego przyszło? Byliśmy już tak bliscy wybicia się na niepodległość, tylu ludzi oddało za to życie… Chyba jesteśmy im to winni, żeby kontynuować walkę?

– Choć ta myśl wydaje się nie do zniesienia, to chyba masz rację. I będziemy o tym rozmawiać, jak następnym zbierzemy się całą trzecią brygadą. Sean Hales nie przyjdzie. Już dał do zrozumienia, że jest za traktatem, zdrajca! Nawet dołączył do Micka Collinsa w Dublinie, żeby rekrutować ludzi do armii. Za to Tom Hales nas wspiera i jest za dalszą walką.

– Jak Sean Hales może popierać traktat, skoro jego rodzony brat Tom był bity i torturowany przez Anglików?! – oburzyła się Nuala.

– Zaczekaj, nie wiadomo jeszcze, co będzie. Staraj się nie martwić za bardzo. Mick Collins nie chce wojny bratobójczej, podobnie jak my. Zobaczymy, czy uda się mu osiągnąć coś drogą negocjacji. Od tego zależy, co dalej.

*

Już dziesięć dni później w gazetach donoszono, że siły przeciwne traktatowi, które z Éamonem de Valerą na czele zajmowały pozycje w siedzibie sądów, zostały zaatakowane przez nowo utworzoną Armię Narodową Michaela Collinsa.

Po kilku wezwaniach do poddania się wydano rozkaz ataku. Wojska protraktatowe ostrzelały budynek z ciężkiej artylerii.

Zamiast walić pięściami w gazetę, Nuala zaczęła ją drzeć na kawałki. Finn wrócił ze szkoły i zastał żonę rozrywającą papierki i płaczące dziecko.

– Słyszałeś? Collins zaatakował siedzibę sądów! Walki jeszcze trwają. Podobno Collins dostał pomoc od Brytyjczyków. Dali mu działa, artylerię i… Och, Finn, proszę, powiedz, że to tylko sen – powiedziała, kiedy podszedł, żeby ją przytulić.

– Odnosiliśmy zwycięstwa przedtem, więc możemy znów się o to postarać – próbował ją pocieszyć. – Christy właśnie mówił, że dziś wieczorem jest spotkanie naszego oddziału. Czas, żeby każdy zdecydował, czy jest z nami, czy przeciw nam. Kochanie, nie powinniśmy denerwować Maggie, prawda?

Nuala pokręciła głową i poszła uspokoić płaczące dziecko.

– Skoncentruj się na niej – rzucił jej mąż. – Jesteś mamą. Resztę zostaw mnie, dobrze?

– Ale jeśli wszystko się skomplikuje, będę musiała znów włączyć się w akcje Cumann na mBan i…

– Nie, Nualo. Co innego ryzykowanie życia, jeśli nie masz nikogo pod opieką, a co innego, kiedy masz rodzinę. Tym razem zostaw to mężczyznom. Nie pozwolę, żeby Maggie została sierotą. Słyszysz?

– Proszę, nie mów tak! Wolałabym sama umrzeć, niż żeby tobie coś się stało!

– I zostawiłabyś mi zmienianie Maggie pieluch? – Finn się zaśmiał. – A w ogóle to czy dostanę w tym domu coś do zjedzenia, zanim wyjdę?

*

Finn wrócił bardzo późno, ale Nuala nie spała.

– Jak poszło na spotkaniu?

– Sytuacja wygląda dobrze – odparł Finn.

Rozebrał się i położył w łóżku obok niej.

– Niemal wszyscy są z nami, więc to raczej zwolennicy traktatu muszą się mieć na baczności w naszych stronach – oznajmił. – Słyszałem, że sam Rory O’Connor przyjeżdża z Dublina do Cork, by przejąć kierownictwo nad siłami antytraktatowymi. Musimy bronić się przed tą nową irlandzką armią, którą rekrutuje Mick Collins. Podobno teraz on i jego rząd nazywają nas republikanami! – Finn pokręcił głową i skrzywił się. – Musimy stawić temu czoło i stawimy. Mamy doświadczenie. I takich ludzi jak Tom Hales.

– A Sean Hales dowodzi tą nową armią?

– Tak. I wygląda na to, że czekają nas jeszcze cięższe czasy. Prześpijmy się trochę, póki możemy.

*

Kiedy Finn znowu znikał, biorąc udział w spotkaniach i ćwiczeniach ochotników, Nuala przeczytała, że Irlandzka Armia Narodowa pod dowództwem Seana Halesa – który dawniej walczył ramię w ramię z Finnem i odpowiadał za spalenie zamku Bernard w Bandon, co doprowadziło do zawarcia porozumienia – płynie okrętami dostarczonymi przez Brytyjczyków na południowe wybrzeże. Sean Hales pamiętał, że kiedy działał po stronie ochotników, wysadzali mosty i linie kolejowe. Transport oddziałów Armii Narodowej drogą morską był więc sprytnym posunięciem.

Nuala cieszyła się, że ma dużo zajęć przy Maggie. Ale kiedy Finn był poza domem, siedziała jak na szpilkach. Wydawało się, że dawny koszmar się powtarza.

Z Maggie w chuście na piersi jeździła wozem zaprzężonym w kuca do Timoleague. W sklepach wszyscy rozmawiali tylko o tym, co się dzieje. Większość okolicznych mieszkańców była przerażona obrotem zdarzeń. Wyczuwało się atmosferę niepewności i strachu.

– To wojna domowa, nie ma co zaprzeczać – powiedziała pani McFarlane u rzeźnika. – Słyszałam, że Sean Hales przypłynął wczoraj z wojskiem do Bantry. Maszerują do Skibbereen. Do czego to wszystko prowadzi?

Podała Nuali mięso na gulasz i bekon.

Idąc ulicą, Nuala zauważyła, że puby, w których od kiedy zawarto porozumienie i Brytyjczycy się wycofali, było zawsze rojno, opustoszały. Siedzieli w nich tylko nieliczni zapijający smutki starsi mężczyźni. W drodze po wóz Nuala wpadła na siostrę wychodzącą ze sklepu.

– Cześć, Nualo, jak się masz? – spytała Hannah – I jak tam malutka?

– U nas wszystko w porządku. A twój mały? – odparła Nuala, jakby rozmawiała z obcą osobą.

– John chowa się dobrze, dziękuję.

– Dawno nie widzieliśmy was u rodziców na niedzielnym obiedzie. Przyjedziecie w tym tygodniu z Ryanem?

– No wiesz, przy obecnych emocjach… Ryan mówi, żebyśmy poczekali, póki nastroje trochę się nie uspokoją. Zdaje sobie sprawę, jak moja rodzina przyjęła wiadomość o traktacie.

– A ty? Co o nim sądzisz?

– Ja chcę tylko pokoju, jak Ryan. Muszę już wracać do domu, do swojego malucha. Do widzenia.

Nuala patrzyła, jak siostra odwraca się od niej i idzie ulicą do małego domu, do którego przeprowadzili się zaraz po narodzinach Johna. Już nie było mowy, żeby ona i Hannah mogły patrzeć, jak ich dzieci razem dorastają. Nie dogadywały się, odkąd na nowo zaczęły się walki.

– Wszystko przez wujka Ryana – szepnęła do śpiącej Maggie, wtulonej spokojnie w jej pierś. Żeby nie wiem jak się starała, nie była w stanie wybaczyć siostrze tego, co wydawało się jej niczym innym jak zdradą.

*

Na szczęście zaczęły się ferie i Finn mógł swobodnie dołączyć do innych ochotników. Mówił, że Armia Narodowa posuwa się w kierunku Clonakilty.

– W rodzinne strony Michaela Collinsa – powiedziała Nuala do Christy’ego, kiedy wpadł do niej pogadać.

– Czy Finn się tam wybiera? Martwiłbym się o niego, bo nawet jeśli ludzie są przeciwni traktatowi, to Wielki Kumpel ma wśród nich sporo zwolenników. Jest dla nich swój.

– Nie, Finn ruszył do Bandon z resztą oddziału. Sądzą, że w następnej kolejności wojska zostaną wysłane właśnie tam.

– Chłopaki wiedzą, co robią, i są na swoim terenie – powiedział Christy. – Pamiętaj, że Armia Narodowa została utworzona ze zwyczajnych Irlandczyków, takich jak my, którzy potrzebują pieniędzy, żeby wykarmić rodzinę. Poza tym, cokolwiek myślimy o tym, że Sean Hales wspiera traktatowców, to człowiek, któremu zależy na pokoju. Nie chciałby zabijać rodaków, jak to robili Anglicy. Okaże miłosierdzie, zwłaszcza w naszej części hrabstwa Cork, gdzie urodzili się on i jego brat Tom.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz. – Nuala westchnęła ciężko. – Przyjdziesz do rodziców na obiad po niedzielnej mszy? – spytała.

– Jasne, twój ojciec nam pogra, posłuchamy feniańskich pieśni, żeby przypomnieć sobie, za co walczymy, co? – Christy się uśmiechnął. – Muszę wracać do pubu. Do zobaczenia.

Kiedy wyszedł, Nuala zastanawiała się, dlaczego taki świetny mężczyzna, któremu nic nie brakowało poza zdrową nogą – sympatyczny, inteligentny – nie znalazł sobie żony.

*

Finn walczył o utrzymanie Bandon, więc to Christy w niedzielę po mszy zawiózł Nualę z malutką Maggie wozem zaprzężonym w kuca do jej rodziców. Był piękny czerwcowy dzień. Nuala popatrzyła na niebieściutkie niebo nad sobą.

Gdziekolwiek jesteś, Finnie Casey, posyłam ci pełne miłości myśli i błogosławieństwa.

U rodziców rozmawiali o walkach w Bandon. Do ojca dotarły wieści, że choć przeciwni traktatowi ochotnicy dzielnie bronili miasta, to Sean Hales ze swoją Armią Narodową wkrótce je przejmie.

– Przynajmniej straty w ludziach są o wiele mniejsze, niż gdybyśmy się bili z Brytyjczykami – powiedziała matka, kiedy Nuala podawała obiad. – I za to trzeba dziękować Bogu.

– No ale i tak są ofiary i co ten twój Sean wyprawia? Jak można wykorzystywać okręty wojenne i artylerię Brytyjczyków przeciwko swoim?! – ryknął ojciec ze swojego końca stołu. – A Mick Collins to sankcjonuje?

– To tragedia. – Eileen westchnęła ciężko. – Tylko tyle mogę powiedzieć.

– Wróg zna naszą taktykę, bo ci żołnierze niedawno walczyli po naszej stronie. Łatwo przejmą zachodnią część hrabstwa, a my siedzimy z założonymi rękami i tylko na to patrzymy! – złościł się Daniel.

– Finn nie siedzi z założonymi rękami, tato – zaoponowała Nuala. – Jest tam, walczy o naszą republikę.

– Racja, nasz Fergus też – dorzuciła Eileen. – I niech Bóg ma ich w opiece.

Po obiedzie ojciec wyjął skrzypce i zagrał kilka podnoszących na duchu starych pieśni, a potem trochę nowszych, których się nauczył, jak Ballada o Charliem Hurleyu, najbliższym przyjacielu Finna, który zginął w wojnie o niepodległość. Kiedy śpiewali pełnym głosem poruszające słowa, Nuala trochę się uspokoiła. Nie walczyli tylko o republikę, ale też za tych, którzy oddali życie za sprawę.

*

Finn wrócił z Bandon dzień później. Wyczerpany, ale cały i zdrowy.

– Kolejne miasteczka w zachodniej części hrabstwa padają pod naporem Armii Narodowej – powiedział. – Te same, w których zwyciężaliśmy z Brytyjczykami, żeby negocjować porozumienie. Ale jak mamy teraz iść i wysadzać koszary pełne naszych irlandzkich braci? – Westchnął. – Gadają, że Armia Narodowa chce zająć Kinsale. Jeśli nie stawimy mocniejszego oporu, opanują to miasto i resztę Irlandii jeszcze przed końcem miesiąca.

– Dalej będziesz walczyć, Finn?

– Tak, do samego końca, wiesz przecież.

– Czy ty…? Zabiłeś kogoś podczas walk o Bandon?

– Było ciemno, nie widziałem, ale tak, na ulicy leżeli ranni, tylko nie mam pojęcia, kim byli ani czyj strzał okazał się celny. Jezu, jestem taki zmęczony. Kładę się. Idziesz ze mną?

– Oczywiście, kochanie. Nie przepuszczę okazji, że mogę cię trzymać w ramionach i wiedzieć, że nic ci nie grozi.

Nuala zdmuchnęła płomyk lampy naftowej i zgnębiona, ruszyła na górę za mężem.

43

W połowie sierpnia Armia Narodowa miała już pod kontrolą Cork i inne najważniejsze miasta w hrabstwie. Michael Collins i jego protraktatowy rząd triumfowali.

– Jeśli zajęli Cork, jaki sens walczyć dalej? – spytała Nuala męża, kiedy przyszedł do domu, brudny i zniechęcony po kolejnych daremnych potyczkach. – Przegraliśmy, to koniec. Jeśli nie ma szans, wolę pogodzić się z tą karykaturą porozumienia, niż zostać bez męża.

– Nualo… – Finn łyknął whiskey – ustaliliśmy, że będziemy walczyć o republikę, prawda?

– Tak, ale…

– Nie ma żadnych „ale”. Gdyby tutejsi ludzie musieli przysiąc na Biblię i z ręką na sercu powiedzieć prawdę, wszyscy przyznaliby, że są przeciwko traktatowi. Jesteśmy ostatnią nadzieją Irlandii. Nie mógłbym żyć ze świadomością, że nie walczyłem o sprawę do ostatniego tchu.

– Twierdzisz, że wolałbyś zginąć? Że idea jest ważniejsza ode mnie czy twojej córki?

– Zaraz… skąd w ogóle to gadanie? Nigdy dotąd nic takiego nie mówiłaś. Stałaś za mną murem. Twoja miłość i wiara pomagały mi przetrwać najgorsze.

– Tak, ale nasze życie się zmieniło. Sam ze względu na Maggie zabroniłeś mi włączać się w działania Cumann na mBan. Jesteśmy teraz rodziną, Finn, to twoje słowa. I to się przede wszystkim liczy, prawda?

Spojrzał na nią i westchnął.

– Jestem strasznie zmęczony. Idę się umyć.

Nuala wzięła śpiącą córeczkę z łóżeczka i przytuliła do piersi. Popatrzyła na twarz dziewczynki.

– Co z nami będzie, malutka? – szepnęła.

Maggie dalej spała spokojnie w jej ramionach.

*

Zdecydowano, że wszyscy członkowie oddziału Finna powinni znów ukryć się na wzgórzach.

– Mówisz, że protraktatowcy mogą przyjść i aresztować cię w twoim własnym domu, jak to robili wcześniej Anglicy? – spytała Nuala męża.

– Niektórych naszych złapali podczas starć i wtrącili do więzienia. Ale gdyby Armia Narodowa chciała posunąć się dalej, by unieszkodliwić przeciwników, to… wiedzą przecież, gdzie wszyscy mieszkamy, prawda? I gdzie mamy swoje kryjówki, bo sami z nich dawniej korzystali.

– Ilu was zostało, jak sądzisz?

– Wystarczająco dużo – odparł. – Ale jeden z wywiadowców w Dublinie przesłał nam wiadomość, że Wielki Kumpel może planować wizytę w zachodniej części hrabstwa Cork.

– Przyjedzie tu Mick Collins?!

– W końcu tu się urodził. To jego strony i nawet jeśli wielu tutejszych jest przeciw traktatowi, to Collins nadal jest w tej okolicy ubóstwiany jako bohater, który uratował Irlandię. Ironia losu, nie?

– Że co?

– Zachodnia część hrabstwa Cork pewnie bardziej przyczyniła się do rozejmu z Brytyjczykami niż jakikolwiek inny region Irlandii. Wszyscy walczyliśmy za Micka, wierzyliśmy w niego, bo był jednym z nas. Ale oddanie sprawie czyni z nas także najbardziej antytraktatowe miejsce w Irlandii. To jakieś szaleństwo. W każdym razie… – Finn zawiązał paskiem trencz i zarzucił torbę na plecy. – Idę.

Ujął jej twarz w dłonie i pocałował delikatnie w usta.

– Pamiętaj, jak bardzo cię kocham, Nualo. I że robię to wszystko dla ciebie i naszych dzieci, i dla ich dzieci.

– Ja też cię kocham i zawsze będę – szepnęła, patrząc, jak drzwi się zamykają i mąż znów zostawia ją samą.

*

Dwa dni później Nuala zobaczyła, że ulicą idzie mnóstwo ludzi z miasteczka. Niektórzy nawet jechali wozami.

– Dokąd oni się wybierają? – spytała Christy’ego, który wpadł na zwyczajową już filiżankę herbaty i pogawędkę przed otwarciem pubu.

– Mówią, że po południu w Clonakilty ma pojawić się Michael Collins. Słyszałem wczoraj, że Wielki Kumpel przejeżdżał przez wioskę Béal na Bláth. Jego konwój przystanął przed pubem Long’s. Zapytali o drogę Denny’ego, który tam pracuje.

– Coś takiego! – Nuala przyłożyła dłoń do ust. – I co, pokazał im?

– Jasne. – Christy skinął głową. – W pubie było kilku naszych chłopaków, bo to obok farmy Murraya, gdzie ma być spotkanie oddziału. Tom Hales już tam jest. Podobno sam de Valera przyjedzie z Dublina. Mają się naradzać, czy kontynuować wojnę, czy nie. A tymczasem nasz zaprzysiężony wróg, Mick Collins, ma czelność pokazywać się na naszym terenie. I nic nie podejrzewa.

Christy pokręcił głową i zaśmiał się.

– Jesteś pewien, że Denny naprawdę widział go w samochodzie?

– Tak, mój kumpel mówił, że Denny przysiągłby na Biblię, że to był on. Siedział w kabriolecie, wcale się nie krył. Teraz już pół hrabstwa wie, że tu jest. Podobno ma odwiedzić każde miasto, które ma pod kontrolą Armia Narodowa. Wszyscy idą o zakład, że zatrzyma się też w Clonakilty, bo pochodzi z tamtych okolic.

Nuala patrzyła, jak ruch na ulicy się nasila.

– Ty pewnie odpuścisz sobie to widowisko, co? – zapytał z ironicznym uśmieszkiem Christy.

– To nie dla mnie.

Nastąpiła chwila milczenia, gdy zastanawiała się nad konsekwencjami tego, o czym mówili.

– Skoro nasi wiedzą, że on tu jest i będzie najprawdopodobniej wracał tą samą drogą, to coś planują?

Jej kuzyn odwrócił wzrok.

– Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Ale wydaje mi się, że klamka zapadła.

*

Był późny wieczór, gdy Nuala zobaczyła wracających mieszkańców Clogagh i tych, którzy mieli domy po drugiej stronie miasteczka. Najwyraźniej już trochę wypili i mieli ochotę na więcej, bo wielu zatrzymywało wozy, zsiadało z rowerów albo po prostu przystawało przy pubie. Nie mogła się oprzeć pokusie – otworzyła drzwi frontowe i wsłuchiwała się w gwar. Tłum wysypywał się ze środka lokalu na uliczkę. Ludzie stali ze szklankami portera i whiskey.

– W pubie O’Donovanów Mick postawił mi drinka…

– Zaraz, to były darmowe drinki u Denny’ego Kingstona. Mick pomachał do mnie!

– Pytał o moje dzieciaki, naprawdę!

Nuala rozpoznawała głosy mężczyzn i kobiet, którzy kiedyś byli żarliwymi ochotnikami IRA. Pokręciła ze smutkiem głową, zamknęła drzwi i nalała sobie whiskey.

*

Zaraz po północy znieczuloną whiskey Nualę wyrwało z niespokojnego snu skrzypnięcie tylnych drzwi na dole. Gdy usłyszała kroki na schodach, usiadła gwałtownie, wstrzymując oddech. Do pokoju wszedł Finn.

– Nualo, och, Nualo…

Patrzyła, jak chwiejnym krokiem podchodzi do łóżka, po czym pada, niemal wprost na nią, i zaczyna szlochać.

– O co chodzi? Co się stało?

– Och… co za potworność… coś okropnego.

Nie miała wyjścia – musiała czekać, aż mąż się uspokoi. Potem nalała mu whiskey. Wypił wszystko jednym haustem do dna.

– Możesz powiedzieć, co się stało?

– Nie przechodzi mi to przez gardło. Przebiegłem wiele kilometrów, po ciemku, żeby do ciebie wrócić. Pozwól, że po prostu zasnę w twoich ramionach, a opowiem ci… – Zasnął w pół zdania, z głową na jej piersi.

O cokolwiek chodziło, nie miało to dla niej znaczenia, bo mąż wrócił bezpiecznie do domu.

*

Rano zostawiła go w łóżku i zeszła nakarmić Maggie. Godzinę później Finn zwlókł się na dół – wymizerowany, wychudły, jakby postarzał się o całe lata, odkąd widzieli się ostatni raz.

– Owsianki? – spytała.

Zdołał jedynie kiwnąć głową i siadł ciężko przy stole.

– Wyrzuć to z siebie – poprosiła cicho.

Pochłonął owsiankę w jednej chwili, a Nuala, która była tak zmęczona, że nie upiekła świeżego chleba, pokroiła resztkę wczorajszego bochenka i posmarowała kromki dżemem.

Jej mąż zjadł i otarł usta dłonią.

– Aż mi się kręci w głowie…

– Powiedz mi, Finn… zabiorę to ze sobą do grobu, jeśli to tajemnica. Słyszałam wczoraj od Christy’ego, że w Clonakilty miał się pojawić Mick Collins. Czy planowano zasadzkę na jego konwój?

– Tak. Ja, Tom Hales i inne chłopaki przyszliśmy na farmę Murraya na spotkanie z oddziałami z Cork. Kiedy usłyszeliśmy od Denny’ego Longa, że Collins prawdopodobnie będzie wracał tą samą drogą, którą przyjechał, Tom Hales zarządził, żebyśmy się na niego zaczaili. Czekaliśmy godzinami na skrzyżowaniu przy Béal na Bláth, ale nikt nie nadjeżdżał. Tom zdecydował, że odwołujemy akcję, bo pogoda była fatalna. Deszcz przemoczył nas do suchej nitki. Więc ja z kilkoma innymi odeszliśmy, ale paru, w tym Tom, na wszelki wypadek zostało. Wracałem do domu przez pola, kiedy zobaczyłem niżej konwój. Przykucnąłem, żeby mnie nie zauważyli, a… jakieś dziesięć minut później…

Urwał i rozedrgany, nabrał głęboko powietrza, nim zdołał mówić dalej.

– Usłyszałem strzały z miejsca, gdzie, jak wiedziałem, zostało tych kilku naszych. Ruszyłem tam biegiem, żeby sprawdzić, co się dzieje, i wpadłem na paru ochotników gnających w moim kierunku. Powiedzieli, że przy tej pogodzie nie byli w stanie zobaczyć, do kogo strzelają, kiedy konwój przejeżdżał, ale że Collins upadł. Żołnierze z Armii Narodowej odpowiedzieli ogniem, jednak szybko przestali strzelać, bo zobaczyli, że Mick leży.

Finn spojrzał na nią; jego niebieskie oczy były pełne łez.

– On nie żyje, Nualo. Zginął jako jedyny z konwoju.

– Mick Collins?! Nie żyje?! O… – Wpatrywała się w męża zszokowana. Nie mogła uwierzyć. – Wiesz, kto go zastrzelił?

– Ten, z którym rozmawiałem… lepiej, żebyś nie znała nazwisk… W każdym razie mówił bez ładu i składu, powtarzał tylko w kółko „Mick nie żyje, Mick nie żyje!”. Jezus, Maria, Józefie Święty, został zastrzelony przez swoich, tutaj w hrabstwie Cork.

Finn znów się rozszlochał. Jedyne, co mogła zrobić Nuala, to wstać i objąć go mocno.

– Co innego walczyć o prawdziwą republikę, ale żeby brać udział w ataku, w którym zabito kogoś, kto kiedyś prowadził nas do zwycięstwa i zawarcia traktatu… Bóg jeden wie, co się teraz stanie z Irlandią bez Wielkiego Kumpla.

– A gdzie był de Valera? Wiedział o zasadzce?

– Sądzę, że tak, ale wyjechał stąd wczoraj przed południem, żeby zdążyć na jakieś spotkanie w Dublinie.

– Czy to on zlecił zamach na Micka?

– Podobno raczej Tom Hales, który płakał jak dziecko, kiedy dowiedział się, że Mick nie żyje. Wiesz, jak się przyjaźnili przed wojną.

– Po prostu… brak mi słów. – Nuala kręciła głową, niezdolna powstrzymać łez. – I co my teraz zrobimy?

– Nie wiem, ale w tych stronach nie ma wielu takich, którzy by go dzisiaj nie opłakiwali. Bez względu na to, po której byli stronie. Coś ci powiem, Nualo: dla mnie to koniec. Mick zginął, nie jestem w stanie znieść więcej.

– Rozumiem – odezwała się po chwili. – Zastanawiam się, jak wielu innych poczuje to samo.

– Pewnie większość z nas. Boję się… po raz pierwszy się boję. Boję się, że ludzie odkryją, że brałem udział w zasadzce, w której zabito Michaela Collinsa, i nie darują mi tego.

– Przecież nie masz z tym nic wspólnego, Finn. Mówiłeś, że już stamtąd odszedłeś i byłeś w drodze do domu. Wczoraj w miasteczku kłębił się tłum. Ludzie wracali z Clonakilty, opici porterem, tak pijani, że ledwie trzymali się na nogach. Nie będą wiedzieli, gdzie byłeś. A jak ktoś spyta, to wieczorem byłeś tu z żoną i dzieckiem. Przysięgnę na Biblię, jeśli będzie trzeba. W całej Irlandii będą na pewno odprawiać msze za niego i powinniśmy pójść.

– Tak trzeba. Pomodlę się za człowieka, którego nie zabiłem własnymi rękami, ale zawsze będę miał poczucie, jakbym to zrobił.

– Nie zabiłeś go, Finn, staraj się pamiętać, że tylko wypełniałeś rozkazy, jak każdy walczący żołnierz.

– Masz rację. – Nieporadnie otarł dłońmi oczy. – Wątpię, by Tomowi Halesowi czy któremukolwiek z nas przyszło do głowy, że kula trafi Micka. Chcieliśmy tylko postraszyć tych w Dublinie, przypomnieć im, że jest nas tu jeszcze dużo walczących o republikę, o jakiej marzyliśmy. Jezu, on był szefem naszego nowego rządu! Dlaczego taki człowiek szwendał się tu w odkrytym aucie? I gdzie byli wtedy żołnierze, którzy powinni go ochraniać?

– Myślę, że nie przypuszczał, by ktokolwiek w tej części hrabstwa pragnął jego śmierci. Był wśród swoich, prawda?

– Tak… albo tak przynajmniej myślał.

– A ze stanu tych, co wracali po napiciu się z nim wczoraj, wynika, że on i jego żołnierze też musieli wychylić kilka głębszych. Stracili czujność, prawda?

– Masz rację. Mick zawsze lubił się zabawić i napić. Tutejsi ludzie, niezależnie od swoich poglądów, go uwielbiali. My go uwielbialiśmy. Był jednym z nas… – Finn znów zaczął szlochać.

– Słuchaj, może przygotuję ci ciepłą wodę… Wykąpiesz się? Potem dam ci świeżą koszulę i spodnie. Weźmiemy Maggie i pójdziemy na spacer, żeby sąsiedzi zobaczyli, że jesteś w domu i razem z nimi opłakujesz Micka. Jesteś szanowany, Finn, uczysz dzieci w tutejszej szkole. Nikt ci tu źle nie życzy.

Nuala mówiła z przekonaniem, którego nie czuła, ale zrobiłaby i powiedziała wszystko, byle pocieszyć zdruzgotanego, przerażonego męża.

Wstała, żeby przyszykować kąpiel, ale Finn złapał ją, przyciągnął i pocałował mocno w usta. Kiedy wreszcie się od niej oderwał, jego oczy znów były pełne łez.

– Boże, zmiłuj się nade mną… Nualo Casey, resztę życia spędzę, dziękując niebiosom za kobietę, która została moją żoną.

*

W tygodniu po zabójstwie Micka Collinsa panował wielki smutek. Nuala wszędzie widziała okna zasłonięte czernią na znak żałoby i dorosłych mężczyzn płaczących na ulicach. W gazetach publikowano hołdy dla człowieka, którego wydało hrabstwo Cork. Wielu nie mogło przeboleć, że Michaela Collinsa pochowano w Dublinie, a nie tu, gdzie się urodził.

Nuala z mężem i córką uczestniczyła w mszy odprawionej w Timoleague w dniu jego pogrzebu. Jeszcze nigdy nie widziała na nabożeństwie takich tłumów. Wśród zebranych rozpoznała wielu z tych, którzy walczyli przeciwko Wielkiemu Kumplowi. Cała jej rodzina była obecna, łącząc się w żalu po śmierci człowieka, który tchnął w nich nadzieję i wiarę we własne siły, dzięki czemu zdobyli się na odwagę, by wszcząć powstanie. A teraz ich bohater złożył w ofierze swoje młode życie. Miał dopiero trzydzieści dwa lata, a został szefem tymczasowego rządu Irlandii.

Przed kościołem Hannah i Ryan tonęli we łzach. Kiedy Nuala mijała siostrę, ta złapała ją za rękę, żeby szepnąć jej do ucha:

– Mam nadzieję, że ty i twój mąż jesteście wreszcie zadowoleni. Macie to, czego chcieliście, prawda? Nie mów mi, że Finn nie był zamieszany w zamach. Wiem, że był, i wielu innych tutaj też wie. To on powinien leżeć w grobie, a nie zbawca Irlandii – syknęła zapłakana.

Nuala nie zdradziła Finnowi, co powiedziała jej siostra. Nie było sensu jeszcze bardziej go martwić, i tak był załamany.

Dwie noce później oświadczył, że idzie na spotkanie oddziału.

– Nie denerwuj się. Powiem im, że dla mnie walka się skończyła. Nie będę więcej narażał ciebie i Maggie dla przegranej sprawy.

W ten ciepły sierpniowy wieczór Nuala była w ogródku. Maggie, która właśnie zaczęła siadać, bawiła się na kocyku pieskiem wystruganym przez Finna z kawałka drewna.

– Może to będzie nowe hobby tatusia, skoro już nie wojuje – powiedziała córeczce.

Mimo tragicznych zdarzeń i utraty marzenia o upragnionej republice czuła ulgę. Nie było jasne, jak potoczą się dalsze losy Irlandii, ale Nuala mogła teraz myśleć spokojniej o przyszłości, bez tego okropnego lęku, od którego tak długo ściskało ją w żołądku. Nareszcie ich trójka skupi się na życiu rodzinnym. A ponieważ dyrektor szkoły w Clogagh, pan O’Driscoll, wkrótce przechodził na emeryturę, Finn miał przejąć jego obowiązki, co zapewniłoby im więcej pieniędzy.

– A może nawet twoja mamusia będzie mogła pomyśleć o dorywczej pracy w aptece? W końcu mam wykształcenie pielęgniarki – zagruchała, gdy podnosiła małą, żeby przyszykować ją do spania.

*

Dochodziła już jedenasta, a Finn nie wracał. Nuala starała się jednak nie panikować.

Pewnie zagadał się z kolegami, powiedziała sobie, kiedy znów, jak tyle razy dotąd, wchodziła na górę, żeby położyć się spać samotnie.

Wyczerpana po ostatnich dniach, szybko usnęła. Obudziło ją gwałtowne walenie do drzwi frontowych. Zerwała się przerażona.

Wyjrzała przez okno sypialni i zobaczyła stojących na dole Christy’ego z Sonnym, znajomym z miasteczka.

Zbiegła na dół i otworzyła drzwi.

Wystarczyło jej jedno spojrzenie na ich twarze i już wiedziała.

– Ktoś strzelał do Finna, koło farmy Dineen – powiedział Christy.

– Znalazłem go na swoim polu, kiedy szedłem do domu ze spotkania. Leżał w rowie – dodał Sonny.

– Czy… on żyje?

Mężczyźni spuścili głowy.

– Nualo, tak mi przykro – odezwał się Christy.

Złapał ją, nim upadła. Słyszała, jak ktoś w oddali strasznie krzyczy. A potem zapanowała ciemność.

*

Msza żałobna za Finna odbywała się w małym kościele w Clogagh. Nuala, gdyby mogła, pozwoliłaby przyjść tylko najbliższym członkom rodziny, żeby ją wspierali i modlili się za nieśmiertelną duszę jej męża. Nikt nie przyznał się do zabójstwa. I choć krążyło mnóstwo plotek, kto mógł to zrobić, Nuala puszczała je mimo uszu. Morderca jej męża siedział teraz pewnie w kościele, udając żal po przerwaniu nie tylko życia Finna, ale też jej i jej córki.

W drodze na cmentarz w Clogagh – położony w urokliwym miejscu nad doliną Argideen, ponad kilometr od miasteczka – trumnę nieśli ochotnicy, którzy walczyli ramię w ramię z Finnem. Nuala szła przodem, podtrzymywana przez Christy’ego. Z czapką ochotnika położoną na wieku trumny, Finn został pochowany obok Charliego Hurleya, swojego najbliższego przyjaciela. Potem kompania z Clogagh wystrzeliła siedem razy na cześć żegnanego towarzysza broni.

Podczas stypy w domu rodziców Nuala uśmiechała się i kiwała głową, odbierając wyrazy współczucia od przyjaciół i sąsiadów.

Kiedy zorientowała się, kogo brakuje, przeprosiła i poszła poszukać matki.

– W kościele nie widziałam Hannah ani Ryana – powiedziała, gdy ją znalazła. – Tu też ich nie ma.

– Nie przyszli. – Eileen starała się, jak mogła, zapanować nad gniewem. – Nie wiń siostry. To przez jej męża.

– Ale ona go sobie wybrała, prawda?

I w tej chwili poczuła, że część jej krwawiącego po stracie serca zamienia się w kamień.

Tej nocy Nuala, leżąc z Maggie w swoim dawnym pokoju, na łóżku, które niegdyś dzieliła z Hannah, podjęła decyzję.

– Boże, zmiłuj się nade mną, ale nigdy jej tego nie wybaczę. I nie chcę jej już więcej widzieć na oczy.

Merry

Zachodnia część hrabstwa Cork, Irlandia

Czerwiec 2008

Crann Bethadh

Celtyckie drzewo życia

44

– I tak oto wygląda historia, którą opowiedziała mi Nuala tuż przed odejściem z tego świata – skończyła Katie. – To było ogromnie poruszające dla nas obu, kiedy wyjawiła mi nasze powiązania rodzinne.

Wstrząśnięta tragiczną śmiercią Finna i tym wszystkim, co wycierpiała Nuala, próbowałam wrócić do teraźniejszości.

– A więc Nuala była matką Maggie, naszej mamy… czyli naszą babką? Tą, którą dorastając, widziałyśmy tylko raz, na pogrzebie mamy? A co z naszym dziadkiem? Finn nie żył. To kim był ten chodzący o lasce człowiek, który jej towarzyszył?

– To był Christy, jej kuzyn pracujący w pubie. Wyszła za niego kilka lat po śmierci Finna. Trudno się dziwić. Zawsze mogła na niego liczyć. Łączyły ich przeżycia z przeszłości – odparła Katie, a potem urwała i wpatrywała się we mnie. – Christy nazywał się Noiro.

Spojrzałam na nią zdumiona.

– Noiro?

– Tak. Poza córką, czyli naszą mamą, Nuala miała jeszcze syna, z Christym. Ten syn miał na imię Cathal, ożenił się z dziewczyną o imieniu Grace i mieli Bobby’ego i jego młodszą siostrzyczkę, Helen.

– Ja… – W głowie mi się kręciło. – Więc miałyśmy tę samą babkę co Bobby Noiro?

– Tak.

– Dlaczego on nigdy mi tego nie powiedział?

– Myślę, że sam nie miał o tym pojęcia.

– A dlaczego Nuala z Christym nigdy nas nie odwiedzili?

– To skomplikowane… – Katie westchnęła. – Brat naszej babki, Fergus, prowadził farmę Cross, nim po jego śmierci odziedziczył ją nasz tata.

– Nuala wspominała o Fergusie w swoim pamiętniku. Czy on się kiedyś ożenił?

– Nie. I dlatego gospodarstwo przeszło na naszego tatę, jako najstarszego mężczyznę w rodzie. Nie poznałyśmy jego rodziców, naszych dziadków z drugiej strony, bo oboje zmarli, zanim się urodziłyśmy. Mieli na imię Hannah i Ryan. – Popatrzyła na mnie wymownie, a ja starałam się pojąć, co sugeruje. – Czyli Nuala była matką mamy, a Hannah taty! Nasze babki były siostrami! To znaczy… – Katie wyciągnęła kartkę. Na niej było wyrysowane drzewo genealogiczne. – Widzisz?

Wzięłam kartkę od siostry, żeby się przyjrzeć, ale szeregi imion i nazwisk tańczyły mi przed oczami. Uniosłam wzrok, by szukać pomocy Katie.

Pokazała dwa imiona.

– John i Maggie, nasi rodzice, byli rodzeństwem ciotecznym. To w Irlandii nie jest nielegalne, nawet teraz, nie martw się, sprawdziłam. Przy tak dużych rodzinach mieszkających często w odizolowanych społecznościach zdarzało się to często i nadal tak jest, że kuzyni się poznają i zakochują w sobie nawzajem. Po tym, jak Hannah nie pojawiła się na pogrzebie Finna, Nuala już nigdy nie rozmawiała z siostrą. Wiesz, to straszne nie przyjść na pogrzeb, zwłaszcza tu, w Irlandii. To była ostatnia kropla goryczy po tym, co Hannah powiedziała siostrze przy kościele.

Katie popatrzyła mi w oczy, a ja skinęłam głową, przyznając jej rację. To była jedna z rzeczy, które uderzyły mnie w Nowej Zelandii, kiedy się tam przeprowadziłam – wydawało się, że na stosunkach międzyludzkich nie ciążą żadne zadawnione rodzinne zatargi. To, że czyjś pradziadek źle się wyraził o grze na skrzypcach swego kuzyna, nie kładło się cieniem na relacjach z pokolenia na pokolenie.

– Tutaj stare rany się nie zabliźniają – mruknęłam.

– Tak – powiedziała Katie. – Więc kiedy nasi rodzice się poznali i zakochali, Nuala i Hannah musiały być przerażone. Całkiem jak w historii Romea i Julii. Nuala zapowiedziała córce, że wyprze się jej, jeśli poślubi Johna, ale mama tak bardzo kochała tatę, że to jej nie powstrzymało. Och, Merry, Nuala płakała bez końca, kiedy opowiadała mi o tym, jak wykreśliła ze swojego życia naszą mamę. Bardzo tego żałowała, zwłaszcza po tym, jak mama tak młodo umarła. Powiedziała mi, że po prostu nie mogła patrzeć na Johna, syna Hannah i Ryana. Prosiła, bym jej wybaczyła, że nie była przy nas po śmierci mamy.

– O mój Boże… – szepnęłam. Łzy popłynęły mi z oczu, kiedy pomyślałam o pamiętniku, którego tak długo nie miałam ochoty czytać, i o historii dzielnej młodej kobiety, która była moją babką, ale przez to, co wycierpiała podczas wojny, i stratę męża odcięła się nie tylko od siostry, ale też od ukochanej córki.

– Wiesz, w tej sytuacji poszłam do kościoła w Timoleague obejrzeć księgi i wyrysowałam to drzewo – odezwała się Katie.

– A Bobby… – szepnęłam. – Opowiadał mi stale, jak to jego dziadkowie walczyli z Brytyjczykami o niepodległość…

– Tak, pamiętam. – Katie ze smutkiem skinęła głową. – I myślę, że ta historia wyjaśnia, dlaczego Bobby był taki, jaki był. Mając babcię Nualę, a dziadka Christy’ego, musiał wyrosnąć na bezkrytycznego fanatyka republiki. Nienawiść Nuali do Anglików, Michaela Collinsa i „jego bandy”, jak ich nazywała, przechodziła z pokolenia na pokolenie. W końcu traktat podpisany przez Collinsa w Londynie wywołał wojnę domową, w której zabito jej męża. A Finn był miłością jej życia.

– Tak… – odezwałam się cicho. Tak ściskało mnie w piersi, że ledwie mogłam oddychać. – A to oznacza też, że ja… my… jesteśmy blisko spokrewnieni z Bobbym i Helen Noiro.

– Jest naszym kuzynem. Jego ojciec, Cathal, był bratem przyrodnim mamy.

– Wiedziałyśmy, że tata Bobby’ego zginął w pożarze stodoły, prawda? Więc Nuala straciła też syna. – Westchnęłam. – Jakże smutne miała życie.

– Tak, to tragiczne, ale ciekawe, jak oni to wtedy przyjmowali. W tamtych czasach śmierć była częścią życia, byli z nią oswojeni. Dziś, przy współczesnych lekach, to szok, kiedy ktoś umiera, nawet jeśli jest bardzo stary. Przekonałam się, że dla tamtego pokolenia życie było czymś bardzo ulotnym, Merry. Poszłam na pożegnanie Nuali w kościele w Timoleague. Nie było wielu osób, tylko paru starych znajomych i Helen, młodsza siostra Bobby’ego.

– A Bobby? – Z zapartym tchem czekałam na odpowiedź.

– Nie pokazał się. – Katie zmierzyła mnie wzrokiem. – Co się stało w Dublinie? Wiem, że było to jakoś powiązane z Bobbym. Miał obsesję na twoim punkcie, od kiedy cię pierwszy raz zobaczył.

– Proszę… nie jestem w stanie teraz o tym mówić, nie mogę.

– Ale to przez niego uciekłaś?

– Tak. – Kiedy to wypowiedziałam, łzy napłynęły mi do oczu.

– Och, Merry… – Katie ujęła moje dłonie. – Cokolwiek się wtedy stało, to już odległa przeszłość. Nic ci nie grozi, wróciłaś. Jesteś ze mną.

Oparłam głowę na piersi siostry i łykałam łzy, bo wiedziałam, że jeśli pozwolę im płynąć, nigdy już nie przestanę płakać. Musiałam się opanować. Dla swoich dzieci. Było jeszcze jedno pytanie, które powinnam zadać.

– Czy on… Widziałaś go w tych stronach od czasu mojego wyjazdu? Zastanawiałam się, czy odwiedza swoją mamę. Miała na imię Grace, tak?

– Helen Noiro mówiła mi na pogrzebie, że ich mama od dawna nie żyje, a jeśli chodzi o Bobby’ego, to widziałam go tylko raz, tuż po twoim zniknięciu. Wpadł na naszą farmę jak szaleniec i wypytywał o ciebie. Kiedy powiedzieliśmy, że nie wiemy, gdzie jesteś, nie uwierzył. Wtargnął do domu, przeszukiwał wszystkie kąty, zaglądał do każdej szafy, pod łóżka, aż wreszcie pojawił się tata… Musiał zagrozić mu bronią. Bobby był przerażający, Merry. Ta jego wściekłość… zupełnie jakby go opętało.

– Tak mi przykro, Katie. To samo zrobił u Ambrose’a.

– Ale ciebie tam nie było?

– Nie, już wyjechałam. Nie miałam wyboru.

– Właściwie cieszę się, że się ulotniłaś, bo wtedy myślałam, że jak cię znajdzie, to cię zabije. Tylko szkoda, że tyle czasu nie wiedziałam nawet, czy żyjesz, czy nie.

– Groził, że zamorduje nie tylko mnie, ale… – Pokręciłam głową. – Obiecuję, że wszystko ci opowiem, ale jeszcze nie teraz, dobrze?

– Oczywiście. Mam nadzieję, że to, co dziś ode mnie usłyszałaś, jakoś ci pomogło. Tutaj rany nigdy nie zabliźniają się do końca, co? I to takie niesprawiedliwe, że obciążają kolejne pokolenia. Irlandia zawsze za bardzo patrzyła w przeszłość. Na szczęście teraz uczymy się patrzeć bardziej w przyszłość. Wreszcie coś się zmienia.

– Tak – przyznałam, szukając w kieszeni chusteczki. – Też to czuję. I choć chciałabym znów zobaczyć tamte konie i wozy na drogach, i stare domy, a nie te nowoczesne, to postęp jest czymś dobrym.

– Więc nie wiesz, gdzie on teraz jest, Merry?

– Nie. Chciałam sprawdzić, czy jeszcze żyje, więc przejrzałam księgi stanu cywilnego w Dublinie i Londynie, ale od roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego pierwszego nie odnotowano w nich śmierci żadnego Roberta ani Bobby’ego Noiro. Jeśli nie zmarł gdzieś za granicą, musi tu jeszcze gdzieś krążyć.

– Tego się boisz?

– Nie wyobrażasz sobie nawet, jak bardzo. To częściowo z jego powodu po śmierci męża wybrałam się w tę swoją podróż dookoła świata. Pomyślałam, że czas zamknąć przeszłość.

– I twój mąż nic o tym nie wiedział?

– Nie. Bardzo chciałam mu powiedzieć, ale na ile znałam Jocka, natychmiast wyruszyłby, żeby go dopaść, i cały koszmar by się powtórzył. Chciałam po prostu zacząć wszystko od nowa. Dzieciom też nic nie mówiłam, ale teraz zamierzam to zrobić. Oboje myślą, że trochę mi odbiło, i rzeczywiście ostatnio trochę tak jest. Dziwne, że odkąd wyruszyłam na poszukiwania Bobby’ego, jacyś ludzie zaczęli za mną gonić – wyznałam. – I myślałam już…

– …że to Bobby znów cię ściga. Jezu… – Katie uniosła brwi. – Ty to masz ciekawe życie, nie to co ja. A kim są ci, którzy chcą cię znaleźć?

– To historia na jakiś inny dzień. – Spojrzałam na zegarek. – Lada chwila wrócą dzieci. Proszę, nie mów im o tym, o czym rozmawiałyśmy. Kiedy odkryję, co się dzieje z Bobbym, sama im powiem.

– Po prostu rozmawiałyśmy o starych czasach, co zresztą jest prawdą. Weź to sobie, Mary. – Wskazała na kartkę z drzewem genealogicznym. – Obejrzysz sobie dokładniej później…

Ktoś zapukał do drzwi.

– Proszę! – zawołałam.

– Cześć, mamo, było fantastycznie! – zawołał Jack, wchodząc z siostrą do pokoju.

Jego wzrok padł na Katie, a ta uśmiechnęła się i wstała.

– Cześć, witam was oboje. Jestem waszą dawno utraconą ciotką Katie. A wy?

– Jack, miło mi.

– A ja Mary-Kate. To ty jesteś tą siostrą, po której mam drugie imię?

– Tak, to ona.

Uśmiechnęłam się, a Katie uściskała moje dzieci.

– Niezłe dziedzictwo ci się dostało: imię po mnie i po mamie. Oczywiście wszystkie najlepsze cechy masz po ciotce, te gorsze po matce. – Katie mrugnęła do mojej córki.

– Przecież ja nie mam żadnych wad, prawda, dzieci? – zażartowałam.

– Jasne, mamo – powiedział Jack i oboje przewrócili oczami.

– Może wy opowiecie mi więcej o wyczynach mojej nieznośnej młodszej siostrzyczki w ostatnich latach. – Katie zachichotała.

– Z wielką chęcią, co, Jacko? – rzuciła Mary-Kate, po czym zwróciła się do ciotki: – Jaki masz śliczny kolor włosów.

– O, dzięki. Teraz muszę je już troszkę podbarwiać. Kiedy byłam młodsza, zawsze chciałam mieć takie blond loki jak wasza mama. Ale słuchajcie, umieram z głodu. Może wybierzemy się do miasta i uraczymy świeżymi rybami w An Súgán? – zaproponowała.

*

Podczas lunchu w uroczej połączonej z pubem restauracji w Clonakilty Katie zabawiała moje dzieci historiami z czasów naszego dzieciństwa. Niektóre z nich Jack już znał.

– Ona zawsze była tą mądrą, zdobyła stypendium i mogła wyjechać uczyć się w porządnej szkole z internatem w Dublinie.

– Miała potem wielu chłopaków? – spytała Mary-Kate.

– Waszą mamę zawsze interesowały bardziej książki niż chłopcy.

– A z waszą ciocią było na odwrót. Ciągle ktoś się przy niej kręcił – drażniłam się z nią, z ulgą odprężając się po emocjach naszej rozmowy.

Kiedy Katie podrzuciła nas z powrotem do hotelu, poczułam się kompletnie wyczerpana.

– Wasz wujek John już się z nami kontaktował – zwróciła się do moich dzieci. – Wszyscy, którzy tylko są w okolicy, zostali zaproszeni do nich na niedzielę wieczorem, nawet wnuki. A u was nie zapowiada się jeszcze następne pokolenie, co? – spytała.

Jack wzruszył ramionami.

– Ja na razie nie spotkałem nawet właściwej kobiety. Do widzenia, ciociu Katie, miło było cię poznać.

– Was też. Nie sądziłam, że tego doczekam. – Obróciła się do mnie i dodała: – Zadzwoń, pomówimy jeszcze, dobrze?

– Tak, na pewno.

W lobby powiedziałam dzieciom, że idę odpocząć, i dałam Jackowi kluczyki do samochodu.

– Jedźcie, pozwiedzajcie sobie. Ale na razie trzymajcie się głównych dróg. Tutaj nie za bardzo można polegać na znakach.

– Dobrze. Wszystko w porządku, mamo? – spytał.

– Tak, kochanie. Do zobaczenia.

W pokoju wyjęłam kartkę z drzewem genealogicznym, którą dostałam od Katie. Położyłam się na łóżku i przyjrzałam imionom. Nawet jeśli nie byłam spokrewniona z nikim z tej rodziny, miałam świadomość, że okropne dziedzictwo wojny i cierpień, które Nuala przekazała następnym pokoleniom, odcisnęło się głębokim piętnem na moich losach.

A potem pomyślałam o Tiggy. Mówiła, że choć czasami ciężko było jej i jej siostrom pogodzić się z odkryciami, na jakie trafiały w swoich podróżach w przeszłość, to w sumie odmieniły one ich życie na lepsze. Mogłam tylko modlić się o to, żeby tak samo było w moim przypadku. Bo przeczuwałam, że odpowiedzi na dręczące mnie pytania są tutaj, w hrabstwie Cork.

Gdybym tylko wiedziała, gdzie on jest, to…

Zadzwonił telefon hotelowy. Podniosłam słuchawkę.

– Halo? – odezwałam się ostrożnie, przebiegając w myśli listę osób, które wiedziały, że tu jestem.

– Mary, kochana – usłyszałam charakterystyczny głos Ambrose’a. – Jak się masz na ojcowiźnie, jak to się tam mówi?

– Świetnie – odparłam, uśmiechając się do słuchawki. – Właśnie spotkałam się z Katie… Och, Ambrose, jak wspaniale było ją znów zobaczyć.

– Cieszę się bardzo. Dzwonię, żeby ci coś powiedzieć. Zlokalizowałem adres, na którym ci zależało. Sam byłem zaskoczony… – Ambrose się zaśmiał. – Od razu wysłałem mu twój list. Zobaczymy, czy odpisze.

– O… dobry Boże! Dziękuję, nie do wiary, znalazłeś go!

– Przynajmniej tyle mogłem dla ciebie zrobić. Daj znać, kiedy będziesz wracać do Dublina.

– Oczywiście. Dziękuję, Ambrose. Pa.

Odkładając słuchawkę, czułam, jak wali mi serce. Znów bardzo żałowałam, że nie ma ze mną Jocka. Ale…

Dlaczego nigdy mu nie powiedziałaś, Merry?

Był twoim drugim wyborem, bezpieczną przystanią…

Z perspektywy czasu widziałam, że za bardzo pochłaniała mnie rozpacz po utraconej miłości – tak namiętnej, ekscytującej i zakazanej. Naprawdę wierzyłam, że nigdy nie przeżyję już nic, co mogłoby się z nią równać. A ponieważ została mi odebrana, wyidealizowałam ją jako coś nie z tej ziemi…

Doradzałam swoim dzieciom, pocieszałam syna i córkę po bolesnych rozstaniach, kiedy wydawało się im, że to był ten jedyny czy jedyna. I po jakimś czasie podnosili się i zaczynali od nowa.

Kiedy ja byłam w ich wieku, nie miałam się kogo poradzić. Ambrose nie był osobą, do której mogłam się zwrócić z sercowymi problemami. A Katie… Wiedziałam, że ani ona, ani reszta rodziny nie zaakceptowaliby sytuacji ze względu na to, kim był mój wybranek. A ponieważ potem stało się to, co się stało, nigdy „nie zamknęłam tego rozdziału”, jak powiedziałyby moje dzieci.

A potem pojawił się Jock, który bardzo mnie kochał i zawsze ochraniał.

Teraz tak bardzo było mi go brak, że aż bolało.

Ale może przynajmniej jestem bliska zamknięcia tamtego rozdziału raz na zawsze, pomyślałam.

Prawda była jednak taka, że po wyjeździe z Nowej Zelandii prawdziwą miłością nie wydawało mi się już to, co czułam do tamtego, ale to, co łączyło mnie z mężem.

45

Atlantis

– Jakieś wiadomości z Irlandii? – spytała CeCe, gdy do kuchni weszła Ally.

– Nie, nic. Merry, Mary-Kate i Jack mają numer domowy Atlantis i nasze numery komórkowe. Piłeczka po ich stronie.

– Mówiłaś, że w czwartek rano musimy wyjechać – rzuciła CeCe. – A pozostali powinni być do wieczora w Nicei i wejść na pokład Tytana, jeśli mamy dopłynąć do Morza Egejskiego przed niedzielą. Może powinnyśmy się jednak z nimi skontaktować?

– Nie – zaoponowała Ally stanowczo. – Tiggy mówiła, że są sprawy, które Merry i Mary-Kate muszą sobie wyjaśnić, i prosiła, żebyśmy się w to nie mieszały.

– Szczerze mówiąc, myślę, że chyba trzeba się pogodzić z tym, że Mary-Kate nie popłynie z nami. – Maja westchnęła.

– Poza tym tylko jedna osoba mogłaby potwierdzić, że to naprawdę ona… Pa Salt. A on nie żyje. – CeCe uniosła wzrok na siostry i zobaczyła, że aż się wzdrygnęły. – Przykro mi, ale to fakt. A ten rejs jest tylko po to, żebyśmy mogły pożegnać go jak należy. Ja i Chrissie bardzo polubiłyśmy Mary-Kate. Jest urocza i w odpowiednim wieku na Zaginioną Siostrę, ale ani ona, ani jej rodzina nie znali Pa Salta i… O, cześć, mamo – powiedziała CeCe, kiedy weszła Marina.

– Cześć, dziewczynki, słuchajcie… Claudia musiała pojechać do krewnej, która się rozchorowała. Christian zabrał ją do Genewy motorówką. Musimy na razie gospodarować tu bez niej.

– Nie ma problemu – odparła Ally. – Przecież już potrafimy same sobie gotować.

– Wiem, ale zaraz przyjadą inni i… No, nie wiem, jak sobie poradzę bez Claudii – przyznała Marina. – Fatalnie się złożyło. Jeśli przyjadą wasi partnerzy, to będzie was co najmniej jedenaścioro, plus Bear, Valentina i Rory, który przyleci ze Star…

– Naprawdę damy radę. – Maja podsunęła jej krzesło. – Siadaj, proszę. Jesteś strasznie blada.

– Nic dziwnego. Chyba żadna z was nie zdaje sobie sprawy, jak… tu się wszystko trzyma na Claudii.

– Nie martw się, większość dołączy do nas dopiero w Nicei – przypomniała Ally. – Na pewno Claudia wróci, nim pojawimy się w Atlantis po rejsie.

– Będzie fajnie – uspokajała mamę CeCe. – Możemy na zmianę dyżurować przy lodówce, jak to było ze zmywaniem, kiedy byłyśmy małe.

– Od którego ty zresztą zawsze potrafiłaś się wymigać – dogryzła jej żartobliwie Maja.

– O, bądź spokojna, dalej tak robi – wtrąciła Chrissie.

– Myślę, że każda z nas powinna jednego wieczoru przygotować danie typowe dla stron, w których teraz mieszkamy – zaproponowała Maja.

– To znaczy, że Elektra poda nam hot dogi. – Ally zachichotała. – Widzisz, mamo? Będzie zabawnie. W czym jeszcze można ci pomóc?

– Dziękuję, nie trzeba. Pokoje są przygotowane, czekają na gości. Claudia mówiła, że na dziś wieczór zostawiła w lodówce łososia. – Marina rozejrzała się po czwórce sióstr siedzących w kuchni. – Czy któraś z was wie, jak się go przyrządza?

– W takim razie dziś chyba mój dyżur. – Ally się uśmiechnęła. – W Norwegii ryby to podstawa.

– Chciałam, żebyście wszystkie tu odpoczęły, u siebie macie tyle zajęć. – Marina westchnęła ciężko.

– A może to ty powinnaś odpocząć? – Maja położyła dłoń na jej ramieniu.

– Idę z Chrissie popływać w jeziorze. Ktoś chce dołączyć? – spytała CeCe. – Chrissie wygrała kiedyś mistrzostwa Australii Zachodniej!

– Mogę wypłynąć Laserem, to się pościgamy – rzuciła wyzwanie Ally. – Ale najpierw pomogę ci z naczyniami, Maju.

Zostały w kuchni same i wpadły w naturalny rytm pracy – jedna myła, druga wycierała.

– Kiedy Floriano wylatuje z Valentiną z Rio? – spytała Ally.

– Pojutrze – odparła Maja. – To idiotyczne, wiem, ale denerwuję się, jak to będzie.

– Dlaczego?

– Bo mówiliśmy, że się pobierzemy, założymy rodzinę, ale nie… że tak od razu. Nie jestem pewna, co Floriano powie. No i jest jeszcze Valentina. Przywykła, że ma nas tylko dla siebie. Może się jej nie spodobać, że będzie miała rodzeństwo.

– Rozumiem, że martwisz się, jak to będzie, kiedy mu powiesz, ale nie wierzę, żeby siedmiolatka nie marzyła o prawdziwym dzidziusiu do zabawy. Jestem pewna, że będzie zachwycona.

– Prawdopodobnie masz rację… I wybacz, że tak marudzę… ty nawet nie mogłaś podzielić się wiadomością o ciąży z Theo.

– Nie tłumacz się, rozumiem. Choć jak mówiłam ci wcześniej, teraz każda z was będzie miała przy sobie partnera czy partnerkę… i ja też bardzo chciałabym mieć kogoś… po swojej stronie. Zadzwoniłam dziś do Thoma, żeby spytać, jak tam Felix, który zresztą ma się dobrze, jednak Thomowi zdecydowanie nie uda się z nami popłynąć. Ale zmieniając temat… Nie uważasz, że Chrissie jest świetna? I potrafi przywołać do porządku CeCe.

– O tak, a CeCe jest przy niej o wiele spokojniejsza niż dawniej.

– Szykuje się niezły zjazd, co? – Ally się uśmiechnęła. – Miejmy nadzieję, że wszyscy jakoś się ze sobą dogadają.

– Musimy zaakceptować, że z niektórymi nie złapiemy tak dobrego kontaktu jak z innymi, jak to w rodzinie. Pa Salt bardzo by się cieszył, widząc nas tu razem. Tak smutno, że go nie ma.

– Pewnie… ale choć nie chcę odgrywać przed tobą Tiggy, wierzę, że on będzie z nami duchowo – pocieszyła siostrę Ally.

46

Merry

Zachodnia część hrabstwa Cork

Właśnie się budziłam, kiedy zadzwonił telefon hotelowy.

– Halo?

– Merry, tu Katie. Nie spałaś już, mam nadzieję.

– No, jeszcze trochę podsypiałam, ale nie szkodzi. Co tam?

– Zaraz wychodzę do pracy, zaczyna się moja zmiana, ale wczoraj wieczorem wpadłam na pewien pomysł. Chodzi o Bobby’ego i o to, że chcesz się dowiedzieć, co się z nim stało. Nadal sądzę, że warto skontaktować się z jego młodszą siostrą, Helen. Kiedy widziałam ją na pogrzebie Nuali, mówiła, że przeprowadziła się do Cork. Noiro to nie jest często spotykane nazwisko. Pewnie łatwo znajdziesz ją w książce telefonicznej. Poproś w recepcji, powinni ją mieć.

– Dzięki, Katie. – Słyszałam, że głos mi drży z nerwów na samą myśl o szukaniu kontaktu z Helen.

– Uważam, że powinnaś wreszcie zakończyć tę sprawę. Daj mi znać, jak ci pójdzie. To na razie.

– Pa.

Kiedy tylko się ubrałam, rozległo się pukanie do drzwi.

– Kto tam? – rzuciłam niezbyt uprzejmym tonem.

– To ja, Jack.

Otworzyłam drzwi i syn wszedł.

– Oj, mamo, mamo… – Pokręcił głową. – A kogo się spodziewałaś poza mną i MK albo obsługą?

– Przepraszam, mam teraz paranoję.

– No, nie mów. Im szybciej wyjaśnisz, czego tak się boisz, tym lepiej.

– Dobrze, Jack, dobrze. Schodzimy na śniadanie?

– Tak, ale najpierw chciałbym ci coś powiedzieć. Wczoraj wieczorem MK sprawdziła pocztę i… znalazła mail od swojej mamy. To znaczy tej kobiety, która…

– Wiem, co masz na myśli, Jack, w porządku. Pewnie jesteś tu, bo ona boi się, że będzie mi przykro?

– Tak.

– Dobrze. Pójdę i pomówię z nią.

Minęłam Jacka i ruszyłam korytarzem do pokoju córki.

– Cześć, mamo – powiedziała, spuszczając wzrok, kiedy otwierała mi drzwi.

– Jack przekazał mi nowinę. Chodź tu. – Wyciągnęłam ręce, żeby ją objąć. Kiedy wreszcie się od niej oderwałam, dostrzegłam, że jej oczy są pełne łez.

– Nie chcę sprawiać ci przykrości, mamo. Jedyny powód, dla którego zdecydowałam się czegoś dowiedzieć, to ta cała historia o Zaginionej Siostrze.

– Wiem, kochanie, i nie powinnaś mieć w związku z tym wyrzutów sumienia.

– Naprawdę nie masz do mnie żalu?

– Kłamałabym, twierdząc, że się nie boję, ale nasze relacje zawsze były wyjątkowe, muszę temu zaufać. Serca są pojemne, wystarczy je otworzyć. Jeśli twoja biologiczna mama chce być w przyszłości cząstką twojego życia, to jestem pewna, że znajdziesz w nim miejsce i dla niej.

Wreszcie spojrzała mi w oczy.

– Jesteś niesamowita, mamo. Dziękuję.

– Nie dziękuj. Nie masz za co. No więc co jest w tym mailu?

– Chcesz, żebym ci przeczytała?

– Może po prostu powiesz w największym skrócie?

Podeszłam do krzesła i usiadłam. Mimo tego, co mówiły moje usta, mogłam mieć tylko nadzieję, że moje serce zdoła okazać się tak wielkie, jak przedstawiłam to córce. Do pokoju wszedł Jack. Najwyraźniej czekał na korytarzu, aż uznał, że nasze emocje wystarczająco opadły. Usiadł na łóżku obok siostry, która otworzyła laptop, żeby zajrzeć do maila.

– No… nazywa się Michelle MacNeish. Jej rodzina pochodzi ze Szkocji, jak taty. Ona mieszka w Christchurch. Miała siedemnaście lat, kiedy zaszła w ciążę. Przez kilka miesięcy ignorowała to. Za bardzo się bała powiedzieć rodzicom. Miała iść na studia, chciała zostać lekarką… – Mary-Kate zajrzała do maila. – Pisze: Wreszcie zwierzyłam się rodzicom. Są dość religijni i ostatecznie zgodzili się finansować mi studia, ale pod warunkiem że urodzę dziecko i oddam do adopcji. Dalej wyjaśnia, że nie czuła się gotowa zostać matką w tak młodym wieku, zwłaszcza że tata, jej ówczesny chłopak, nie zamierzał zakładać z nią rodziny. Wkrótce się rozstali. Podobno mój biologiczny ojciec ożenił się i pracuje jako kierownik sklepu z narzędziami w Christchurch. Michelle jest lekarką. Wyszła za mąż i ma dwójkę dzieci.

– I… jak się teraz czujesz?

– Z tym, że mnie oddała? Jeszcze nie mam pewności, ale szczerze mówiąc, gdyby mnie zdarzyło się coś podobnego, kiedy miałam siedemnaście lat i planowałam wyjazd z domu na studia, pewnie też nie byłabym zachwycona ciążą. Chyba rozumiem, dlaczego postąpiła tak, a nie inaczej. Przynajmniej mnie urodziła. – Mary-Kate wzruszyła ramionami. – A mogła się mnie pozbyć.

– Tak, kochanie. Dzięki Bogu tego nie zrobiła. Chce się z tobą spotkać?

– Nie napisała tego. Prosi tylko, żebym napisała jej coś o sobie. Ale podkreśla, żebym do niczego się nie zmuszała. To znaczy, jeśli nie chcę, nie ma sprawy.

– Sądzisz, że odpiszesz?

– Możliwe… pewnie tak. Byłoby ciekawie spotkać się z nią kiedyś. Ale nie odczuwam jakiejś wielkiej potrzeby. Ten mail oznacza jednak, że zdecydowanie nie jestem siostrą, której szukały CeCe i Chrissie. Michelle to bez wątpienia moja biologiczna matka, a biologiczny ojciec jest Nowozelandczykiem. Ona twierdzi, że w szpitalu odnotowano moje urodziny i tak dalej. W gruncie rzeczy mi żal. Przywiązałam się do pomysłu, że należę do tej wielkiej rodziny adoptowanych sióstr.

– Wygląda na to, że nie jesteś spokrewniona z ich adopcyjnym ojcem, co wydawało się im możliwe – wtrącił się Jack. – Oczywiście, jak mówiłaś, niewykluczone, że ten cały Pa Salt chciał cię adoptować, ale mama z tatą go ubiegli. – Wzruszył ramionami.

– Chcesz powiedzieć, że agencja adopcyjna zaaprobowała jako rodziców nas, a nie jego? – spytałam.

– Coś w tym rodzaju – przyznał. – Kto wie, jak było? I tu dochodzimy do punktu, kiedy chciałbym powiedzieć, że może nie ma to już większego znaczenia. Miałoby tylko w przypadku, gdyby ten Pa Salt był autentycznym krewnym MK, prawda?

– No tak. – Mary-Kate przygryzła wargę. – Zresztą chyba i tak mam rodzeństwo poprzez Michelle… Dziwne to wszystko.

– Daj sobie czas – poradziłam jej. – Musisz to przetrawić pomału. Tak się składa – dodałam po chwili, podjąwszy decyzję – że muszę ci coś powiedzieć. O mnie. Nic strasznego, nie martw się, ale po tym, co mówiłaś, to ważne. Może chodźmy na śniadanie i porozmawiamy przy jedzeniu?

*

– Zaraz… – Widelec z jajkiem z bekonem zawisł nad talerzem Mary-Kate w połowie drogi do ust. – Chcesz powiedzieć, że jako noworodek zostałaś porzucona na progu plebanii? A potem ksiądz i ten człowiek o imieniu Ambrose oddali cię sprzątaczce, której właśnie umarło dziecko, i w ten sposób uratowali cię przed sierocińcem?

– Tak to mniej więcej wyglądało. Dostałam imię Mary tylko dlatego, że tak nazwali tamto biedne maleństwo, którego miejsce zajęłam.

– I udawali przed wszystkimi, że jesteś ich córeczką – dodał Jack.

– W gruncie rzeczy dobrze się stało, bo Ambrose na pewno wybrałby dla mnie jakieś okropne greckie imię. – Roześmiałam się.

– Oj, mamo… I jak ty sobie radzisz biedna z tym, że twoja rodzina okazała się nie twoją rodziną, kiedy ty przez tyle lat święcie w to wierzyłaś? – spytała Mary-Kate.

Uśmiechnęłam się w duchu, bo to była dziedzina, w której moja córka miała o wiele więcej doświadczenia niż ja. Liczyłam też skrycie, że moja historia pomoże jej teraz w pewien sposób.

– Z początku to był szok – przyznałam. – Ale trochę jak ty… kiedy po tak długim czasie znów zobaczyłam się z bratem i siostrą, poczułam, że nie chodzi o więzy krwi.

– Widzisz, mamo? – Mary-Kate wyraźnie się ucieszyła. – To nie jest najważniejsze, prawda?

– Tak. Zwłaszcza że nie mam pojęcia, zresztą Ambrose czy ktokolwiek inny też nie, kim byli moi biologiczni rodzice.

Mary-Kate zaśmiała się cicho, po czym otarła usta serwetką.

– Przepraszam, mamo, wiem, nic w tym śmiesznego, ale patrz, jak role się odwróciły. Ja już wiem, jakie jest moje pochodzenie, ale jak moglibyśmy pomóc tobie, żebyś odkryła, kim naprawdę jesteś?

– W wieku pięćdziesięciu dziewięciu lat chyba już to wiem, kochanie. Genetyka nie ma znaczenia. Choć z perspektywy czasu widzę, że zawsze byłam odmieńcem w rodzinie. Kiedy pojechałam do szkoły z internatem i potem poszłam na studia, w domu wszyscy żartowali, że jestem zaginioną siostrą. Nie z powodu jakichś greckich mitów, jak to robił Bobby, ale dlatego, że nie było mnie w domu. A potem naprawdę przepadłam na trzydzieści siedem lat.

– To wszystko dość dziwny zbieg okoliczności, prawda? – powiedziała Mary-Kate. – To znaczy, te dziewczyny, które upierają się, że jestem z nimi spokrewniona. A to ty byłaś kiedyś zaginioną siostrą.

– No tak. – Westchnęłam. – Na razie jednak proponowałabym, żebyśmy o nich zapomnieli. Spróbujmy nacieszyć się tym, że jesteśmy w tym pięknym zakątku świata i możemy poznawać od nowa moją rodzinę.

– Powiesz swoim braciom i siostrom, mamo? – spytał Jack. – O tym, że byłaś podrzutkiem?

– Nie – oznajmiłam ze zdumiewającą pewnością. – Nie sądzę.

*

Resztę dnia spędziliśmy, jeżdżąc we trójkę po wybrzeżu, a potem zjedliśmy spokojnie późny lunch w barze Hayes z niemal śródziemnomorskim widokiem na zatokę Glandore. Wróciliśmy przez miasteczko Castlefreke, gdzie w gęstym lesie stoi zrujnowany zamek. Opowiedziałam Mary-Kate i Jackowi znane z dzieciństwa historie o tamtejszych duchach. Bocznymi drogami dotarliśmy do malutkiej odludnej plaży niedaleko miasteczka Ardfield. Dwójka moich dzieci natychmiast wskoczyła w kostiumy kąpielowe i pognała do lodowatego morza.

– Chodź, mamo! Woda jest fantastyczna!

Pokręciłam głową i położyłam się leniwie na kamienistej plaży, zwracając twarz do słońca, które łaskawie pokazało się na niebie. Nigdy nie mówiłam dzieciom, że nie umiem pływać i okropnie boję się wielkiej wody, jak wielu Irlandczyków z mojego pokolenia. Ale tyle z tego, co było dawniej, teraz się zmieniło. Po setkach lat stagnacji wydawało się, że Irlandia odnajduje swoją nową tożsamość pod każdym względem. Niemal znikła dawna bieda, którą znałam w dzieciństwie. Kościół katolicki, który odegrał kluczową rolę w moim wychowaniu, nie był już tak rygorystyczny, a szczelna granica między Republiką Irlandii a Irlandią Północną została zniesiona po porozumieniu wielkopiątkowym, podpisanym w roku 1998. Odbyło się w tej sprawie referendum. Głosowano na całej wyspie. I to pokojowe porozumienie sprawdzało się – niemal bez wyjątku – przez dziesięć lat.

Podniosłam kamyk, usiadłam i zamknęłam go w dłoniach. Kimkolwiek byłam, to tutaj przyszłam na świat. Na dobre czy na złe, będę zawsze związana z tym krajem, położonym na tej pięknej, choć ciężko doświadczonej wyspie.

– Nim wyjadę, muszę dowiedzieć się, co się z nim stało – szepnęłam.

A potem zobaczyłam, jak biegną do mnie dzieci. Więc wzięłam ich ręczniki i ruszyłam im naprzeciw.

*

Po powrocie do hotelu, kiedy dzieci poszły napić się gorącej czekolady w pubie, poprosiłam w recepcji o książkę telefoniczną. Wzięłam ją i siadłam na jednej z wygodnych kanap. Drżącymi dłońmi odszukałam spis na literę N.

– N-o… N-o-f… N-o-g… N-o-i…

Mój palec wylądował na jedynym Noiro na liście. Inicjał był H. Serce mi waliło. Zapisałam numer i adres.

– Ballinhassig – powiedziałam do siebie. Ta nazwa wydawała się znajoma. Oddając książkę recepcjonistce, spytałam, czy wie, gdzie jest Ballinhassig.

– To takie małe miasteczko, może nawet nie miasteczko, po tej stronie lotniska Cork. Chwileczkę… – Kobieta, która na przypiętej tabliczce miała napisane imię Jane, sięgnęła po mapkę zachodniej części hrabstwa Cork i pokazała mi właściwe miejsce.

– Bardzo dziękuję.

Poszłam do pubu dołączyć do dzieci i napić się herbaty.

– Myśleliśmy z Mary-Kate, żeby jutro rano pojechać do Cork i trochę pozwiedzać, jeśli nie masz nic przeciw temu, mamo – powiedział Jack. – Wybrałabyś się z nami?

– Może. Akurat zamierzałam odwiedzić znajomą, która mieszka w pobliżu. Zadzwonię do niej. Mogłabym podrzucić was do miasta i pojechać się z nią zobaczyć. Dobrze?

Oboje skinęli głowami, a potem poszliśmy na górę do pokoi, żeby się odświeżyć przed kolacją. Wyjęłam kartkę z torebki i usiadłam na łóżku. Rozedrgana, wzięłam słuchawkę, by zadzwonić na numer Helen Noiro. Ręce mi się trzęsły.

Pewnie nawet nie odbierze, uspokajałam się.

Ale już po dwóch dzwonkach odezwał się kobiecy głos.

– Halo?

– O… dzień dobry… – Żałowałam, że nie przygotowałam sobie, co powiem. – Czy to Helen?

– Tak, a kto mówi?

– Nazywam się Merry McDougal, ale pewnie pamiętasz mnie jako Merry O’Reilly. Mieszkałyśmy blisko siebie, kiedy byłyśmy dziećmi.

Nastąpiła chwila ciszy.

– Pamiętam cię, oczywiście – odparła wreszcie. – Co mogę dla ciebie zrobić?

– Przyjechałam po latach z zagranicy i szukam… starych znajomych. Jutro rano będę w mieście i zastanawiałam się, czy nie mogłabym do ciebie wpaść?

– Jutro rano… Zaczekaj, tylko coś sprawdzę… Dobrze. Muszę wyjść koło południa. To może o jedenastej?

– Doskonale.

– Świetnie. Gdybyś była samochodem, łatwo do mnie trafić. Po wyjeździe z Cork musisz minąć lotnisko i wjechać do miasteczka. Po lewej stronie będzie warsztat samochodowy. Mieszkam w białym domu obok.

– Dziękuję, Helen. Do zobaczenia jutro. Pa.

Odłożyłam słuchawkę i zapisałam wskazówki pod adresem. Nie wiem, czego się spodziewałam, ale na pewno nie tak naturalnej reakcji Helen.

Może nawet nie zdawała sobie sprawy, co zaszło pomiędzy mną a jej bratem. A jeśli wiedziała, to może pomyślała, że było, minęło, a ja jestem tylko dziewczyną, o której Bobby dawno zapomniał.

– Może się ustatkował, ma żonę, dzieci – szepnęłam do siebie, wstając.

Pomalowałam lekko usta i poszłam na dół na kolację.

*

Następnego dnia rano zostawiłam dzieci w centrum Cork i ruszyłam z powrotem w kierunku lotniska. Kiedy po drodze mijaliśmy Ballinhassig, rozglądałam się i zauważyłam warsztat, o którym wspomniała Helen. Jakieś dwadzieścia minut później znów go zobaczyłam.

Obok stał pomalowany na biało niewielki dom. Zatrzymałam się na malutkim podjeździe, z boku był skrawek ogródka.

Wyłączyłam silnik. Nagle pożałowałam, że jestem sama. A jeśli Bobby mieszka z siostrą? Jeśli kryje się w tym niepozornym domu i rzuci się na mnie, przystawi mi pistolet do gardła…

Pomodliłam się szybko, oddając się pod opiekę Bożą, otworzyłam drzwi samochodu i podeszłam do głównego wejścia. Wcisnęłam dzwonek, ale nie działał, więc zapukałam. Kilka sekund później otworzyła mi kobieta w eleganckim granatowym kostiumie. Jej błyszczące ciemne włosy były podcięte na pazia. Makijaż miała nienaganny.

– Cześć, Merry… Wtedy wszyscy tak do ciebie mówili, prawda? – powiedziała, wpuszczając mnie do środka.

– Tak, teraz też.

– Chodź do kuchni. Wolisz kawę czy herbatę?

– Wystarczy szklanka wody – odparłam, siadając przy małym stole.

Kuchnia była tak niepozorna jak cały dom. Daleko jej było do elegancji lokatorki.

– I co cię sprowadza w te strony po tak długim czasie? – spytała Helen, nalała kawę z ekspresu do kubka i szklankę wody z kranu, po czym też usiadła.

– Doszłam do wniosku, że czas odwiedzić rodzinę i przyjaciół. Słuchaj… przyniosłam rysunek drzewa genealogicznego, który mam od Katie. Uznałam, że ze względu na powiązania rodzinne powinnam się z tobą zobaczyć.

– Tylko nie mów, że mieszkałaś w Ameryce i wróciłaś szukać korzeni? Mnóstwo turystów w sklepie bezcłowym tak tłumaczy swój przyjazd.

– To tam pracujesz?

– Tak. Oferuję im promocje, podsuwam próbki whiskey albo częstuję kawałeczkami nowych lokalnych serów, które sprzedajemy. – Wzruszyła ramionami. – Lubię to. Czasami spotyka się tam ciekawych ludzi. Ale co chciałaś mi pokazać?

– Może już to wiesz, ale wygląda na to, że miałyśmy wspólnych dziadków.

– Tak, mama mówiła mi o tym przed śmiercią. Podobno twoja mama i mój ojciec byli rodzeństwem przyrodnim.

– To prawda. – Obróciłam kartkę i pokazałam Helen imiona Nuali i Christy’ego. – Tu masz rodziców twojego taty, a tu jesteś ty. I Bobby.

Błyszczące paznokcie Helen błądziły po liniach drzewa genealogicznego.

– To znaczy, że jesteśmy dość bliskimi kuzynkami. Nic nadzwyczajnego, prawda? W tych stronach wszyscy są ze sobą spokrewnieni.

– Chyba tylko raz widziałam przez moment Nualę, twoją… naszą babkę. To było w dzień pogrzebu mojej mamy. Miałam jedenaście lat. Nuala i Hannah zerwały ze sobą kontakty.

– Znam tę sprawę. My w dzieciństwie często widywaliśmy babcię Nualę – powiedziała Helen. – Ona i dziadek Christy stale u nas przesiadywali i śpiewali stare feniańskie pieśni. Kiedy umarł dziadek, a potem mój tata, babcia zamieszkała z nami. Czego ona nie naopowiadała Bobby’emu… – Helen westchnęła ciężko. – Pamiętasz nasze powroty ze szkoły.

– Tak – rzuciłam, ledwie zdolna uwierzyć, że tak szybko przeszłyśmy do rzeczy.

– Jeśli się nie mylę, studiowałaś w college’u Trinity, kiedy Bobby był na Uniwersytecie Dublińskim?

– Prawda. – Skinęłam głową.

– Zawsze czuł do ciebie miętę, co?

– Chyba tak – przyznałam, czując się jak mistrzyni umniejszania faktów. – A… co u niego?

– O… to długa historia, ale na pewno wiesz, że w czasach studenckich przestawał z radykalnymi republikanami?

– Oczywiście.

– Jezu… ta jego żółć, to, co wyprawiał… – Helen spojrzała mi w oczy. – Pamiętasz, jak się wściekał? Był fanatykiem „sprawy”, jak to nazywał.

– Czy on umarł, Helen? – spytałam, niezdolna się dłużej powstrzymać. – Mówisz o nim w czasie przeszłym.

– Nie, a przynajmniej na razie nie opuścił tego ziemskiego padołu. Ale szczerze mówiąc, jest tak, jakby już nie żył. Byłaś w Dublinie na początku lat siedemdziesiątych? To pewnie słyszałaś?

– Wyjechałam z Irlandii w siedemdziesiątym pierwszym. Bobby mówił mi, że będzie brał udział w protestach w Belfaście razem z katolikami z Irlandii Północnej. Podobno nawet ukrywał w Dublinie uciekiniera, kogoś z Prowizorycznej IRA.

Helen spojrzała na mnie z wahaniem, po czym westchnęła.

– Słuchaj, nie chciałabym o tym mówić, ale skoro jesteśmy rodziną… Zaczekaj chwilę.

Czekałam, bo nawet gdyby kazała mi wyjść, nie byłabym w stanie. Zrobiło mi się słabo i choć siedziałam jak skamieniała, czułam pulsowanie krwi w żyłach.

Kiedy wróciła, podała mi wycinek z gazety z marca 1972 roku.

– Proszę, przeczytaj – powiedziała.

STUDENT TRAFI DO WIĘZIENIA ZA PODPALENIE DOMU PROTESTANTÓW!

Bobby Noiro, 22-letni student wydziału politologii Uniwersytetu Dublińskiego, został skazany na trzy lata więzienia za podpalenie domu w Drumcondra. Pan Noiro oświadczył, że jest członkiem Prowizorycznej IRA, i przyznał się do tego czynu. W momencie podpalenia dom stał pusty. Nie było ofiar śmiertelnych.

W czasie ogłaszania wyroku pan Noiro musiał być przytrzymywany przez strażników. Podczas szarpaniny wykrzykiwał hasła IRA i rzucał groźby pod adresem wiodących członków Demokratycznej Partii Unionistycznej.

Sędzia Finton McNalley powiedział, że przy wydawaniu wyroku brał pod uwagę młody wiek oskarżonego i to, że mógł on ulec wpływom grupy rówieśników.

Podkreślił też fakt, że w pożarze nikt nie ucierpiał.

Prowizoryczna IRA zaprzeczyła, jakoby miała jakikolwiek związek z działaniami pana Noiro.

– Helen… – Uniosłam na nią wzrok. – Nie wiem, co powiedzieć.

– Jesteś zaskoczona?

– Szczerze mówiąc, nie. I po trzech latach go wypuścili?

– Kiedy mama pojechała pierwszy raz odwiedzić go w więzieniu, wróciła całkiem załamana, strasznie płakała. Podobno Bobby szalał i wykrzykiwał takie rzeczy, że strażnicy musieli go wyprowadzić. Pamiętam, jak powiedziała: „Ma nie po kolei w głowie, jak twój tata”. I… – Helen westchnęła ciężko – sprawiał tyle kłopotów w więzieniu, że przenieśli go do placówki o zaostrzonym rygorze, gdzie mogli go lepiej kontrolować. Kiedy go zwolnili, próbowali mu pomóc przystosować się do życia w społeczeństwie, ale zwyzywał jednego z mężczyzn w ośrodku resocjalizacji od „cholernych protestantów” i próbował go udusić. Po tym epizodzie został przebadany i stwierdzono u niego schizofrenię paranoidalną. W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym ósmym skierowano go do szpitala psychiatrycznego w Portlaoise. I już stamtąd nie wyszedł… i nie wyjdzie – dodała przygnębiona. – Po śmierci mamy pojechałam go odwiedzić. Nie jestem pewna, czy mnie rozpoznał. Siedział i płakał jak dziecko.

– O… tak mi przykro, Helen.

– Okazuje się, że szaleństwo jest w rodzinie dziedziczne. Pewnie tego nie wiesz, ale nasz tata popełnił samobójstwo. Podpalił stodołę, a potem się w niej powiesił. Mama mówiła mi też, że brat dziadka Christy’ego, Colin, był obłąkany i skończył w domu dla psychicznie chorych. To dlatego, kiedy jego mama zmarła na grypę, Christy zamieszkał na farmie rodziców Nuali i dorastał razem z nią, jej bratem i siostrą.

– Bobby twierdził, że wasz tata zginął w pożarze stodoły – szepnęłam. – Pewnie mama tak mu powiedziała.

– Tak. Obojgu nam podała taką wersję. Ja byłam malutka, kiedy to się stało. Czy Bobby kiedykolwiek… nie wiem, jak to ująć… zrobił ci coś złego albo ci groził?

– Niestety… – przyznałam i tym samym puściła we mnie tama powstrzymująca rzekę emocji. – Dowiedział się czegoś… o mnie. Miał broń… mówił, że od Prowizorycznej IRA. Przystawił mi pistolet do gardła… i… i zagroził, że jeżeli dalej będę spotykać się z chłopakiem, który mu się nie spodobał, każe… każe swoim kolegom z organizacji terrorystycznej… za… zastrzelić jego i całą mo… moją rodzinę.

– Uwierzyłaś mu?

– Oczywiście! Konflikt narastał. W Dublinie robiło się coraz niespokojniej. Wiedziałam, że Bobby jest fanatycznym zwolennikiem przyłączenia Irlandii Północnej do Republiki. Wiedziałam, jak złości go traktowanie katolików na Północy. Działał w jednej z najbardziej radykalnych grup studenckich na uniwersytecie i stale namawiał mnie, żebym chodziła z nim na demonstracje.

– Wiesz co? Myślę, że postraszył cię starym pistoletem, który kiedyś należał do Finna, pierwszego męża naszej babki Nuali. Przechowała go i przekazała naszemu ojcu. Kiedy tata popełnił samobójstwo, pistolet trafił do rąk Bobby’ego. W pewien sposób mój brat nie kłamał, mówiąc, że to broń od Armii Republikańskiej, choć na pewno nie dostał jej w czasach ostatniego zaognienia konfliktu. Ten pistolet miał co najmniej czterdzieści lat i wątpię, by Bobby wiedział, jak go załadować, nie mówiąc już o tym, żeby umiał z niego strzelać.

– Jesteś pewna? Przysięgam, że był zaangażowany w to, co się wtedy działo.

– Może jako zbuntowany student, ale nic ponad to. Gdyby był ich członkiem, Prowizoryczna IRA pochwaliłaby się takim wyczynem jak spalenie domu protestantów na przedmieściach Dublina. Kiedy pojechałam wesprzeć mamę w czasie procesu, spotkałam jednego z przyjaciół Bobby’ego z uniwersytetu, Cona. Poszliśmy pogadać i powiedział mi, że wszyscy, którzy go znają, martwią się o jego stan psychiczny. Podobno stracił wtedy dziewczynę… Teraz domyślam się, że prawdopodobnie chodziło o ciebie…

– Pewnie tak, ale ja nigdy nie byłam jego dziewczyną. Znaliśmy się od dziecka. Traktowałam go jak kolegę. – Westchnęłam. – Miałam jednak wrażenie, że gdziekolwiek poszłam, to na niego wpadałam. Moja przyjaciółka Bridget nazywała go nawet moim stalkerem.

– No tak, cały Bobby… Coś sobie ubzdurał i naprawdę wierzył, że jesteś jego dziewczyną, a on członkiem Prowizorycznej IRA. Tylko że to wszystko było w jego głowie. Jak mówili mi psychiatrzy, to stanowiło część jego urojeń.

– Nigdy, przenigdy nie dałam mu do zrozumienia, że chcę z nim chodzić czy coś takiego – zapewniłam, łykając łzy. – Ale on nie rozumiał, co to znaczy „nie”. A kiedy dowiedział się, że mam chłopaka i że on jest protestantem, zagroził, że zabije nas i nasze rodziny. Wyjechałam więc z Irlandii. Od tej pory żyłam w strachu, bo przysiągł, że on i jego przyjaciele wytropią mnie wszędzie, choćbym nie wiem gdzie się ukryła.

– Wyjazd to pewnie było rozsądne rozwiązanie. – Helen skinęła głową. – Bez wątpienia Bobby potrafił posuwać się do przemocy, kiedy miał te swoje napady. Ale żeby jego przyjaciele z Prowizorycznej IRA, jacyś terroryści, mieli cię ścigać… nonsens. To, co mówił przyjaciel Bobby’ego, Con, też o tym świadczy. Kiedy policja przesłuchiwała po pożarze prawdziwego członka Prowizorycznej IRA, ten przysięgał na wszystkie świętości, że nigdy nie słyszał o żadnym Bobbym Noiro. – Łyknęła kawy i popatrzyła na mnie ze współczuciem. – Więc wyjechałaś… A co z twoim chłopakiem? Skoro był protestantem, to musiało działać na Bobby’ego jak płachta na byka.

Znów ścisnęło mnie w dołku; ledwie byłam w stanie wydobyć z siebie głos.

– Straciliśmy kontakt – szepnęłam, nie rozwijając tej historii. – Wyszłam za kogoś innego i byłam szczęśliwa w Nowej Zelandii.

– O… Dobrze, że znalazłaś swoje miejsce na ziemi i męża – powiedziała Helen. – Ale rozumiem, że masz prawo mieć żal.

Położyła rękę na mojej dłoni.

– To okropne, co przeszłaś przez Bobby’ego – dodała. – Zresztą zawsze było widać, że coś z nim nie tak, prawda? Jak podczas tych powrotów do domu, kiedy gnał jak wariat naprzód polami, żeby schować się w rowie, a potem wyskakiwał na nas i wrzeszczał „Pif-paf! Nie żyjesz!”. Ta zabawa z dzieciństwa zmieniła się w obsesję życiową, do czego dokładały się opowieści naszej babki o wojnie narodowowyzwoleńczej. Nieczęsto go odwiedzam, ale po śmierci mamy to ja dostaję raporty ze szpitala. Nadal mówi o powstaniu, jakby brał w nim udział…

Westchnęła i zamknęła na chwilę oczy, a ja nabrałam głęboko w płuca powietrza. Dobrze było spotkać się z kimś, kto rozumie, kim naprawdę był ten, który tak długo mnie nękał.

– A tobie zrobił coś złego, Helen?

– Nie, dzięki Bogu, nie, ale od kołyski nauczyłam się być niewidoczna. Kiedy miewał te swoje napady, uciekałam i chowałam się. A mama próbowała mnie chronić. Miała straszne życie, z tatą, który miał nie po kolei w głowie, a potem z synem. Pamiętam, jak powiedziała…

– Co?

– Hm… jak bardzo było jej przykro, że twoja mama nie przyszła na pogrzeb naszego taty. W końcu to był jej brat przyrodni, syn Nuali i Christy’ego. Myślę, że to dlatego zabraniała nam się zbliżać do waszej farmy.

– Nieobecność najbliższych na pogrzebach wzbudzała wielką gorycz w naszej rodzinie. – Westchnęłam.

– Słuchaj, Merry. Muszę zaraz wyjść, bo o pierwszej zaczyna się moja zmiana na lotnisku. Ale może mogłabyś jeszcze raz do mnie wpaść? Chętnie odpowiem na wszystkie pytania, które ci się nasuną.

– To bardzo miło z twojej strony, Helen. Nie wiem, jak mam ci dziękować za to, że rozmawiasz ze mną tak szczerze.

– A co tu kłamać? Tyle lat żyłaś w strachu, przekonana, że ścigają cię terroryści, a tymczasem, nawet jeśli Bobby był wtedy dla ciebie groźny, to rok później go zamknęli i już nigdy nie wyszedł na wolność. Gdybyś o tym wiedziała…

– …to wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej. – Próbowałam się uśmiechnąć.

– Nie miałam pojęcia, że ci groził. Po śmierci mamy przeniosłam się do Cork – powiedziała. – Chciałam zacząć nowy rozdział. Wiesz, jak to jest – dodała, idąc do drzwi.

– Wiem. Mieszkasz tu sama? – spytałam.

– Tak, i to mi pasuje. Przejawiam skłonność do wybierania sobie niewłaściwych facetów, ale teraz mam swoją pracę, przyjaciółki i niezależność. Uważaj na siebie, Merry, i dzwoń, jeślibyś czegoś potrzebowała.

Objęła mnie na moment i uściskała mocno na pożegnanie.

– Wielkie dzięki, Helen.

Ruszyłam na miękkich nogach do samochodu i usiadłam ciężko za kierownicą.

– Bobby jest za kratami, nic ci nie grozi. Nigdy już nie zrobi ci krzywdy – powiedziałam sama do siebie. – Przez wszystkie te lata nie mógł ci zrobić nic złego. Wszystko, co ci mówił, to był tylko wytwór jego chorej wyobraźni…

Odjechałam spod domu Helen i skręciłam w pierwszą lepszą drogę. Zatrzymałam samochód między dwoma dużymi polami, przeszłam przez płot i ruszyłam szybko między pasącymi się krowami. Deszcz wisiał w powietrzu, na niebie zbierały się szare chmury, a ja usiadłam na szorstkiej trawie i rozszlochałam się.

To koniec, Merry, naprawdę koniec… Już nie zrobi ci nic złego. Nic ci nie grozi, jesteś bezpieczna…

Płakałam długo, żeby zrzucić z siebie napięcie, które trzymało mnie aż trzydzieści siedem lat. Myślałam o tym, jak wiele przez to straciłam…

– I odnalazłam – szepnęłam, bo przecież miałam swoje ukochane dzieci i Jocka, który porwał mnie w silne ramiona i otoczył opieką i prawdziwą miłością.

Spojrzałam na zegarek – dochodziła pierwsza; spóźniłam się na umówiony z dziećmi lunch.

– Dzieci! – prychnęłam cicho, otrzepując się, i ruszyłam do auta. – Jack ma trzydzieści dwa lata, na Boga!

Doszłam do wniosku, że naprawdę jest już duży i doskonale poradzi sobie z wezwaniem taksówki, żeby dowiozła ich do hotelu. Zadzwoniłam do niego i wymówiłam się migreną, co zresztą nie było kłamstwem, bo w głowie aż mi pulsowało od bólu. Potem pojechałam wolno do Clonakilty. Kiedy mijałam Bandon, zobaczyłam zjazd do Timoleague i odruchowo odbiłam w tamtym kierunku. Było tam miejsce, które chciałam odwiedzić.

Minęłam znane uliczki i zaparkowałam samochód przy kościele. Był ogromny jak na tak małe miasteczko. Stojący niżej kamienny kościółek protestancki wydawał się przy nim wzruszająco mały. Dalej, nad samą wodą, widać było ruiny klasztoru franciszkanów.

– Ile cierpienia przyniosły różnice w tym, jak wyznawaliśmy wiarę w naszego Boga – powiedziałam na głos.

A potem poszłam do kościoła, w którym modliłam się i co niedzielę uczestniczyłam w mszach świętych, i gdzie widziałam swoją matkę w trumnie.

Idąc nawą główną, odruchowo przyklękłam i skłoniłam się przed ołtarzem, a potem skręciłam w prawo, gdzie na specjalnej podstawce stały gęsto szeregi świec wotywnych. Ich płomyki migotały na lekkim powiewie docierającym od starych okien. Zawsze kiedy przyjeżdżałam ze szkoły, przynosiło mi pociechę, że mogę zapalić tu świeczkę dla mamy. Tego dnia zrobiłam to samo, a potem dorzuciłam do skrzynki kilka centów więcej i zapaliłam też świecę dla Bobby’ego.

Wybaczam ci, Bobby Noiro, wybaczam wszystko, co przez ciebie przeszłam. Przykro mi bardzo, że nadal cierpisz.

Na koniec zapaliłam świecę dla Jocka. Jego rodzice byli protestantami; miał szkockie prezbiteriańskie korzenie. Pobraliśmy się w kościele Dobrego Pasterza nad jeziorem Tekapo, pod wspaniałą Górą Cooka. Był międzywyznaniowy, otwarty dla ludzi każdej wiary. Wtedy trudno mi było pojąć, że coś takiego jest w ogóle możliwe, ale dzięki temu dzień naszego ślubu wydawał się jeszcze bardziej bajeczny. Zaprosiliśmy grupkę przyjaciół i serdecznych wobec mnie uroczych bliskich Jocka. Ceremonia była prosta, ale piękna. Potem wszyscy poszliśmy na drinki na tarasie hotelu Hermitage, gdzie się poznaliśmy i gdzie razem pracowaliśmy.

Podeszłam do ławki, usiadłam i z pochyloną głową zmówiłam modlitwę.

– Dobry Boże, daj mi siłę, żebym nie żyła już w strachu i żebym potrafiła zdobyć się na szczerość wobec własnych dzieci…

Wreszcie wyszłam na przykościelny cmentarz, gdzie od pokoleń chowano członków rodziny, którą uznawałam za swoją. Podeszłam do grobu matki i uklękłam na trawie. Zobaczyłam, że stoi tam wazon z bukietem polnych kwiatów. Pomyślałam, że to pewnie ktoś z mojego rodzeństwa je tu przyniósł. Obok był grób ojca. Nagrobek był mniej zniszczony przez czas.

– Mamusiu – szepnęłam. – Wiem, co dla mnie zrobiłaś i jak bardzo mnie kochałaś, choć nie byłam z twojej krwi. Tęsknię za tobą.

Wędrując dalej, trafiłam na groby Hannah i jej męża Ryana, a potem Nuali. Moja babka została pochowana obok Christy’ego i reszty rodziny, a nie ze swoim ukochanym Finnem w Clogagh. Pomodliłam się, w nadziei że spoczywają w pokoju.

Rozglądając się, szukałam nagrobka ojca O’Briena, ale go nie znalazłam. Gdy opuściłam cmentarz, czułam dziwną pustkę w głowie. Jakby przyznanie się do traumy – i jej fizycznych i psychicznych następstw ciążących na mnie latami – sprawiło, że wreszcie zaczynałam odzyskiwać spokój.

Dość już tajemnic, Merry, powiedziałam sobie. Zaparkowałam przed hotelem, po czym weszłam do środka.

W recepcji, w przegródce na mój klucz, była kartka z wiadomością od dzieci: wróciły już z Cork. Poszłam do swojego pokoju i wypiłam odrobinę whiskey. Najwyższy czas. Zawołałam do siebie Mary-Kate i Jacka, a kiedy się pojawili, zamknęłam za nimi drzwi.

– Co się dzieje, mamo? Masz taką poważną minę – zapytał Jack, kiedy dałam im znak, żeby usiedli.

– Kiedy zostawiłam was w Cork, pojechałam zobaczyć się z kimś i po rozmowie z tą osobą uznałam, że muszę powiedzieć wam nieco więcej o swojej przeszłości.

– Cokolwiek to jest, mamo, nie martw się, zrozumiemy – odezwała się Mary-Kate. – Prawda, Jacko?

– Oczywiście. – Mój syn uśmiechnął się, by dodać mi odwagi. – No dobrze, mamo, mów.

Opowiedziałam im więc historię Bobby’ego Noiro i o tym, jak przyjechał studiować na Uniwersytecie Dublińskim, kiedy ja byłam w Trinity.

– Trinity to była, i nadal jest, uczelnia protestancka, a uniwersytet był katolicki – wyjaśniłam. – Dziś to właściwie nie ma znaczenia, ale wtedy, kiedy w Irlandii nasilał się konflikt między katolikami i protestantami, to się bardzo liczyło. Zwłaszcza dla kogoś takiego jak Bobby Noiro, który dorastał we wpajanej mu w domu nienawiści do Anglików i poczuciu, że protestanci skradli nam Irlandię Północną. Katolików, którzy znaleźli się po tamtej stronie granicy, szykanowano. Zawsze byli ostatni w kolejce po mieszkania i pracę. – Urwałam, zastanawiając się, jak uprościć tę długą historię. – W każdym razie zadomowiłam się w Trinity i uwielbiałam swoje studia. W dodatku Ambrose wykładał na filologii klasycznej, wybranym przeze mnie kierunku. To było oczywiste, że poszłam w jego ślady. Jednak Bobby tego nie pochwalał. Jack, chyba wspominałam ci o nim, kiedy opowiadałam o swoim dzieciństwie w hrabstwie Cork?

– Tak. Z tego, co mówiłaś, wynikało, że chłopak był dość dziwny.

Wyjawiłam im, co się stało w Dublinie.

– Przez wszystkie te lata żyłam w strachu, że on mnie dopadnie albo naśle na mnie swoich przyjaciół terrorystów. Wiem, to brzmi głupio, ale naprawdę można się było go przestraszyć – powiedziałam. – A tymczasem został skazany na karę więzienia za spalenie domu jakiejś protestanckiej rodziny. To przez niego wyjechałam z Irlandii i znalazłam się aż na drugim końcu świata, w Nowej Zelandii.

Mary-Kate przysiadła obok mnie na łóżku i objęła mnie ramieniem.

– Przez tyle lat bałaś się, że on cię wreszcie wytropi. To musiało być dla ciebie okropne. Ale teraz się skończyło, mamo. On nie może już zrobić ci nic złego, prawda?

– Nie. Dziś po raz pierwszy mam tego świadomość.

– Dlaczego wcześniej nic nam o tym nie mówiłaś? – zapytał Jack.

– Bądźmy szczerzy, nawet gdybym próbowała, czy to by was interesowało? Które dzieci chcą słuchać opowieści rodziców o dawnych czasach? Nie znosiłam tych historii Bobby’ego o powstaniu i śpiewania feniańskich pieśni. Moi rodzice nigdy nie wspominali o przeszłości. Właśnie z powodu rozłamu, który nastąpił kiedyś w rodzinie.

– Jaki rozłam w rodzinie? – spytał Jack.

Byłam już bardzo zmęczona.

– To długa historia i jeżeli jesteście jej naprawdę ciekawi, któregoś dnia wam opowiem. Na razie jutro rano podwiozę was do Centrum Michaela Collinsa w Castleview. Przynajmniej dowiecie się czegoś o tutejszym bohaterze, który wyzwolił Irlandię spod władzy Anglików.

Mary-Kate przewróciła oczami, a ja aż się uśmiechnęłam.

– Widzisz? – rzuciłam. – To cię nie interesuje. Ale ponieważ ten człowiek wywarł ogromny wpływ na moje wychowanie i dalsze losy, będziecie musieli wytrzymać tych parę godzin zwiedzania.

– Czy Michael Collins był idolem Bobby’ego Noiro? – spytał Jack.

– W gruncie rzeczy wręcz przeciwnie. Ale chodźmy coś zjeść, dobrze? Umieram z głodu.

*

Kiedy wróciłam do pokoju, zobaczyłam, że na telefonie miga lampka. Miałam wiadomość od Katie. Pytała, jak mi idą poszukiwania „przyjaciela”, jak to ujęła.

Wybrałam jej numer komórkowy. Odebrała po drugim dzwonku.

– I co? – spytała.

– Powiem ci, jak się zobaczymy, ale dobra wiadomość jest taka, że choć Bobby żyje, na pewno nie będzie mnie już prześladował.

– Bardzo się cieszę. Kamień spadł ci z serca, prawda?

– O tak. Wiesz, skoro już się odezwałaś… Wpadłam dziś po południu do kościoła w Timoleague i poszłam na groby naszej rodziny. Potem szukałam, gdzie jest pochowany ojciec O’Brien, ale nie mogłam znaleźć. Wiesz, co się z nim stało?

– Wiem, Merry. Tak się składa, że widziałam go na własne oczy dziś po południu.

– Co?! Jakim cudem?

– Mieszka w domu spokojnej starości w Clonakilty, gdzie pracuję. Nigdy nie opuścił swojej parafii w Timoleague, choć wiem, że wielokrotnie proponowano mu awans. Ale w końcu uznał, że jest za stary, by to ciągnąć, i pięć lat temu, jako osiemdziesięciolatek, przeszedł na emeryturę. Na pewno pamiętasz zimną plebanię, w której mieszkał. Rok temu, choć upierał się, że świetnie daje sobie radę sam i woli umrzeć we własnym łóżku, zabrano go do nas. Chciałabyś się z nim zobaczyć?

– Och, Katie, bardzo! Czy… z jego głową wszystko w porządku?

– Pytasz, czy ma jeszcze wszystkie klepki? Tak, tylko sprawność ruchowa już nie ta. Cierpi na artretyzm, Boże, zmiłuj się nad nim. Tyle lat w tym pełnym przeciągów domu… Nic dziwnego, że choruje. Dla jego następcy wybudowali nową siedzibę, porządnie chroniącą przed tym okropnym wiatrem, który stale tu hula.

– Jutro rano przyjadę odwiedzić księdza.

– Wspaniale. Jestem u Johna i Sinéad, piekę coś na naszą rodzinną imprezę.

– Katie, proszę, nie ma potrzeby, żeby wszyscy robili sobie tyle kłopotu.

– Żaden kłopot. Zjazd rodzinny powinien się tu odbyć dawno temu. Miejsca jest dosyć. Dzieciaki pobiegają sobie na zewnątrz.

– Na jutro zapowiadają deszcz – ostrzegłam siostrę.

– Jasne, ale przynajmniej ciepły.

– O, zanim się rozłączysz, zastanawiałam się, czy mogłabym zaprosić na nasze spotkanie Helen Noiro. W końcu to nasza kuzynka i…

– Świetny pomysł, Merry. Na razie. Muszę iść zajrzeć do placka.

Poszłam zaciągnąć zasłony i zobaczyłam, że na podłodze zrobiła się kałuża wody, bo wiatr nawiał do środka deszczu. Zamknęłam drzwi balkonowe, odcinając się od ryku fal. W łóżku próbowałam poukładać sobie w głowie wszystko, czego się tego dnia dowiedziałam, ale byłam tak zmęczona, że natychmiast zasnęłam.

47

Dom spokojnej starości był jasny, przestronny, pełen powietrza, choć unosił się tam ten szczególny szpitalny zapach środków dezynfekujących. W recepcji spytałam o Katie i siostra zaraz do mnie przybiegła. Uśmiechnięta, uściskała mnie na powitanie.

– Jest w pokoju dziennym. Słuchaj, nie powiedziałam mu, kto go odwiedzi. Pewnie to będzie dla niego wielka niespodzianka. Gotowa? – spytała, kiedy zatrzymałyśmy się przy drzwiach.

– Gotowa.

Przecisnęłyśmy się między fotelami, w których siedzieli pensjonariusze, rozmawiając albo grając w gry planszowe ze swoimi gośćmi. Katie wskazała mi mężczyznę wyglądającego przez okno.

– Widzisz go na tym wózku inwalidzkim? Postawiłam go w rogu, żebyście mieli trochę prywatności.

Przyglądałam się ojcu O’Brienowi, podchodząc do niego. Młode kobiety, takie jak mama, zawsze szeptały, że był przystojny. Teraz jego ciemne włosy posiwiały i nie były już tak gęste, ale nadal miał ich sporo. Zmarszczki na twarzy dodawały mu powagi.

– Ojcze, przyprowadziłam gościa – powiedziała Katie, popychając mnie naprzód. – Może ją ojciec pamięta.

Niebieskie – nadal bystre – oczy księdza spojrzały na mnie i pomału ich wyraz przeszedł z obojętności w konsternację, a wreszcie w totalne zdumienie.

– Merry O’Reilly? Czy to ty? – Pokręcił głową, jakby miał wrażenie, że śni. – To przecież niemożliwe – mruknął do siebie, odwracając się ode mnie.

– To ja, ojcze. Merry O’Reilly, ale teraz po mężu nazywam się McDougal.

Przykucnęłam, żeby patrzeć na niego z dołu, jak wtedy, gdy byłam małą dziewczynką i z taką radością przychodziłam na plebanię.

– To naprawdę ja. – Uśmiechnęłam się, ujmując jego ciepłe dłonie.

– Merry… Merry O’Reilly – szepnął. Poczułam, jak jego palce zaciskają się na moich.

– Zostawię was, żebyście sobie porozmawiali – odezwała się Katie.

Nie puszczając jego rąk, wstałam.

– Przepraszam, ojcze, jeśli cię przestraszyłam.

– Na pewno przyprawiłaś mnie o lekkie palpitacje. Ale już dobrze. – Uśmiechnął się, puścił moje dłonie i wskazał na jeden z foteli z plastikowymi obiciami. – Proszę, przysuń go sobie i siadaj.

Tak zrobiłam, łykając łzy. Przy nim zawsze ogarniał mnie spokój. Zdałam sobie sprawę, że w jego obecności czuję się trochę tak jak przy Jocku, absolutnie bezpieczna.

– Co cię sprowadza w te strony po tylu latach, Merry?

– Już był czas przyjechać do domu, ojcze.

– No tak.

Popatrzył na mnie i miałam wrażenie, że od razu wie o mnie wszystko. Przyszło mi do głowy, że tak długo roztrząsał tajemnice duszy i skomplikowanych emocji swoich podopiecznych, że pewnie umie czytać w myślach.

– Niedokończone sprawy? – spytał, potwierdzając moją teorię.

– Tak. Tak się cieszę, że ojca widzę. Wygląda ojciec wspaniale.

– Jestem w dobrej formie, dziękuję. – Wskazał na pokój. – Niestety, wielu z tych dobrych ludzi nie ma pojęcia, czy to rok tysiąc dziewięćset czterdziesty ósmy, czy dwa tysiące ósmy. Trudno porozmawiać, ale wszystkie moje potrzeby są tu zaspokajane – dodał szybko. – A obsługa jest doskonała.

Nastąpiła długa chwila milczenia. Oboje szukaliśmy odpowiednich słów. Nie miałam pojęcia, czy ja dla niego znaczyłam tyle, ile on zawsze znaczył dla mnie.

– Dlaczego znikłaś, Merry? Wiem, że kiedy byłaś w Dublinie, często odwiedzałaś rodzinę. A potem nagle przestałaś przyjeżdżać.

– Przeprowadziłam się za granicę.

– Dokąd?

– Do Nowej Zelandii.

– Rzeczywiście, daleko stąd. – Skinął głową. – Dlatego, że się zakochałaś?

– W pewnym sensie, ale to długa historia.

– Te najlepsze zwykle takie są. Słyszałem ich wiele w konfesjonale. Wierz mi. Ale oczywiście nigdy bym… – Mrugnął do mnie.

– Z tego, co mówiła Katie, jest tu ojciec ogromnie lubiany – powiedziałam.

– Miło mi. Mnóstwo osób mnie odwiedza, ale to nie jest mój dom. No ale nie powinienem narzekać.

– Rozumiem, ojcze.

– Nie mam gdzie trzymać swoich książek, jak widzisz. Brakuje mi ich. To była moja miłość, którą dzieliliśmy z moim przyjacielem, Ambrose’em. Pamiętasz go?

W jego oczach malowała się taka tęsknota, że omal serce mi nie pękło.

– Tak, ojcze, pamiętam. Gdzie są twoje książki?

– W przechowalni w Cork. Ale zawsze mam pod ręką coś dobrego do poczytania, jeśli zechcę.

Pokazał na niski stolik między nami; leżała na nim oprawiona w skórę mała Biblia, bez której nigdzie się nie ruszał.

– Powiedz, wyszłaś za mąż? Masz dzieci?

– Tak. Oboje są ze mną w Irlandii. Posłałam ich dzisiaj do Centrum Michaela Collinsa. Czas, żeby nauczyli się czegoś o historii swojej matki.

– Ten człowiek i to, co zrobił dla Irlandii, niewątpliwie miało wpływ na twoje losy. Z wielkim żalem chowałem twoją babkę Nualę i jej siostrę Hannah. Obie na koniec prosiły Boga, by wybaczył im, że tak się skłóciły. To bardzo smutna historia.

– Dowiedziałam się o tym dopiero wczoraj, od Katie. I wreszcie wiele spraw zrozumiałam – dodałam. – Tak się cieszę, że wróciłam.

Przywieziono wózek z herbatą. Gwar w sali przybrał na sile. Chciałam powiedzieć księdzu, że wiem, co zrobił dla mnie dawno temu, kiedy jako malutkie niemowlę zostałam porzucona na progu plebanii. Ale to nie było miejsce ani czas, by poruszać ten temat.

– Jak się państwo mają? – Kobieta popychająca wózek uśmiechnęła się promiennie, podchodząc do nas. – Mogę zaproponować herbatę albo kawę?

– Nie, dziękuję – odparłam. – Ale może dla ojca?

– Ja też dziękuję, nie trzeba.

Nastąpiła chwila milczenia, kiedy odprowadzała wózek dalej, a my staraliśmy się znów zebrać myśli.

– Bardzo chciałbym poznać twoje dzieci – powiedział w końcu stary ksiądz.

– Na pewno uda się to zorganizować. Ja też bardzo bym chciała, żeby je ojciec poznał. Ja…

W tym momencie nadciągnęła Katie.

– Wszystko w porządku? – rzuciła.

– Tak – zapewniłam ją, mając nadzieję, że zaraz sobie pójdzie i pozwoli nam w spokoju kontynuować rozmowę, na której tak mi zależało.

– Przykro mi, że wam przerywam, ale czas na fizjoterapię, ojcze – oznajmiła.

Ojciec O’Brien westchnął zrezygnowany.

– Oczywiście. Mogłabyś przyjść innym razem, Merry? Przyprowadzisz dzieci?

– Na pewno. – Wstałam i pocałowałam go lekko w policzek. – Obiecuję, że niedługo tu wrócę.

*

Podjechałam pod Centrum Michaela Collinsa po dzieci.

– Niesamowite, mamo – powiedział Jack, zapinając pas, gdy ruszaliśmy. – Tyle się dowiedziałem. Nie miałem pojęcia o powstaniu wielkanocnym z tysiąc dziewięćset szesnastego roku, które zapoczątkowało wojnę narodowowyzwoleńczą. W końcu Irlandia stała się republiką w roku tysiąc dziewięćset czterdziestym dziewiątym. Tym, w którym się urodziłaś! Wiedziałaś?

– Tak, ale jako dziecko nie pojmowałam wagi takich spraw.

– Teraz rozumiem, dlaczego w tamtych czasach tak wielu Irlandczyków się buntowało – odezwała się z tylnego siedzenia Mary-Kate. – Kupiliśmy sobie z Jacko na spółkę ciekawą książkę i zamierzamy ją przeczytać, prawda?

– Tak. Nie zdawałem sobie sprawy, jak wielką rolę w tym wszystkim odgrywała religia. My nigdy nie zastanawiamy się, kto jest protestantem, a kto katolikiem – powiedział Jack. – W Nowej Zelandii to nie ma znaczenia.

– A tutaj nadal są tacy katolicy i protestanci, którzy byliby gotowi walczyć o swoją wiarę na śmierć i życie – stwierdziłam.

– To niesamowite, ci ludzie wydają się tak weseli i przyjacielscy… nikt by po nich nie poznał, co przeszedł ten kraj – zauważyła Mary-Kate. – Tyle cierpień… Widziałam część wystawy poświęconą czasom wielkiego głodu i…

Słuchałam, jak dzieci rozprawiają o mojej ojczyźnie i ciężkich dla niej czasach. Nagle poczułam dumę, że ten kraj tak bardzo się zmienił, od kiedy się urodziłam.

Po powrocie do hotelu i swojego pokoju zrobiłam sobie herbatę i usiadłam na balkonie. Po spotkaniu z ojcem O’Brienem wpadłam na pewien pomysł.

Pytanie tylko, czy wolno mi się wtrącać? – zastanawiałam się.

Merry, znowu wychodzi z ciebie to, że całe życie chowałaś się za plecami męża i dzieci i nigdy nie podejmowałaś samodzielnie decyzji…

– No dawaj – powiedziałam na głos. – Zrób coś dla odmiany.

Wróciłam do pokoju, mówiąc sobie, że najgorsze, co może się zdarzyć, to że Ambrose mi odmówi. Wzięłam komórkę i wybrałam numer.

Po trzech, może czterech dzwonkach odebrał.

– Ambrose Lister przy telefonie. Słucham?

– Tu Merry. Jak się masz?

– Dobrze. A ty?

– Też, dziękuję. Czy w najbliższych dniach jesteś bardzo zajęty?

– Skłamałbym, mówiąc, że mam zapełniony kalendarz, ale jak zawsze oczekuje mnie wierny Platon.

– A dałbyś się namówić na wyprawę do hrabstwa Cork? Bo… wiesz, potrzebuję twojej pomocy.

– Do hrabstwa Cork? Nie sądzę… to długa podróż jak na takie stare kości.

– Wierz mi, ta okolica bardzo się zmieniła od czasu, kiedy tu przyjeżdżałeś swoim czerwonym garbusem. – Uśmiechnęłam się. – Jest autostrada albo dwupasmówka. I wszystkie drogi mają porządny asfalt. Co ty na to, żebym zamówiła ci taksówkę? Mam tu takiego kierowcę, który na pewno z wielką przyjemnością by po ciebie przyjechał.

– Mary, raczej nie… słuchaj…

– Ambrose. Jesteś mi potrzebny. A zatrzymaliśmy się w najpiękniejszym hotelu z widokiem na plażę Inchydoney. Pamiętasz tę wielką, blisko Clonakilty?

– Pewnie, pamiętam. I tę chałupę, która stała na górze. Nie powiedziałbym, żeby wyglądała zbyt zachęcająco.

– O, hotel jest nowoczesny, ma wszystko, co można sobie wymarzyć. Przy okazji poznałbyś moją córkę, zanim poleci z powrotem do Nowej Zelandii. Proszę, Ambrose, jest pewna zagadka, którą muszę rozwikłać, a tylko ty potrafisz mi w tym pomóc.

Już kończyły mi się argumenty. Po drugiej stronie zapadła cisza.

– Hm… jeśli naprawdę uważasz za konieczne, żebym się tam dotelepał, to muszę wierzyć, że masz ważne powody. O której zabrałaby mnie ta taksówka?

– Porozmawiam jeszcze z kierowcą, ale na przykład jutro o jedenastej rano?

– Pewnie dojadę w sam raz na kakao przed spaniem.

– Nonsens. Dojazd zajmie najwyżej trzy godziny, więc mam nadzieję, że będziesz na popołudniową herbatę, którą wypijemy na tarasie z cudownym widokiem na Atlantyk. Zarezerwuję prześliczny pokój i czekam na ciebie jutro.

– No dobrze, Mary. To do zobaczenia. Mam coś dla ciebie, przyszło właśnie dziś rano. Na razie, do widzenia.

Rozłączyłam się, rzuciłam komórkę na łóżko i wydałam cichy okrzyk triumfalny. Ktoś zapukał do drzwi. Poszłam otworzyć.

– Cześć, mamo, masz bardzo zadowoloną minę – zauważyła Mary-Kate, wchodząc.

– Tak, cieszę się. – Wzruszyłam ramionami. – Właśnie zrobiłam coś, co, jak mam nadzieję, sprawi, że życie dwójki ludzi, których bardzo kocham, stanie się lepsze. A jak ty, w porządku?

– Jasne. Słuchaj, mamo, przed chwilą rozmawialiśmy z Jackiem i…

– O co chodzi?

– Wiesz, oboje sądzimy, że trzeba dać znać Tiggy i jej siostrom, że odnaleźliśmy moją biologiczną rodzinę i mało prawdopodobne, żebym była siostrą, której szukają.

– Nie wiesz tego na pewno, Mary-Kate. Twoi prawdziwi rodzice mogli mieć jakiś związek ze zmarłym ojcem tych dziewcząt.

– Niewykluczone, ale według mnie powinniśmy przynajmniej powiedzieć im, jak nazywa się moja biologiczna matka. Wtedy same mogą sprawdzić, czy to w jakiś sposób pasuje. Bardzo im zależy, żeby siódma siostra wzięła udział w ich rejsie. Dlatego starały się ją za wszelką cenę odnaleźć. Nie masz nic przeciwko temu, żebym do nich zadzwoniła?

– Oczywiście, że nie. To twoja decyzja, nie moja.

– Dobrze, dzięki. Ale…

– Co? – Poznałam po jej oczach, że chce poruszyć jakąś drażliwą kwestię.

– Czy mogę powiedzieć im, że ty też byłaś adoptowana? Wiesz, zastanawialiśmy się z Jackiem, że przecież ten pierścionek należał do ciebie i… Mamo, to ty możesz być tą siostrą.

– Wątpię. One są w podobnym wieku co ty i Jack… Nie. – Pokręciłam głową. – Zdaję sobie sprawę, że chciałabyś, żeby coś mnie z nimi łączyło, ale niestety, to na pewno nie o mnie im chodzi.

– Czyli nie masz nic przeciw temu, jeśli im powiem, że byłaś adoptowana?

– Rób, jak uważasz. – Westchnęłam. – Dla mnie to bez znaczenia. Przepraszam, kochanie, ale biorąc pod uwagę, że przez te siostry pokrzyżowały się wszystkie moje plany związane z tą podróżą, wolałabym jak najszybciej zapomnieć o całej tej aferze.

– Rozumiem. I dziękuję. Zobaczymy się na kolacji.

Uśmiechnęła się do mnie przepraszająco i wyszła.

48

Atlantis

– Mam nowe wiadomości – powiedziała Ally, pojawiając się na tarasie, gdzie Maja podawała brazylijski gulasz.

– Jakie? – spytała CeCe.

– Dzwoniła Mary-Kate. Udało się jej uzyskać informację, kim byli jej biologiczni rodzice.

– To świetnie! – Chrissie gwizdnęła z podziwem.

– I tak, i nie, bo myślę, że póki Mary-Kate nie nawiąże bliższych kontaktów ze swoją biologiczną matką, nie powinnyśmy prowadzić śledztwa w sprawie jej rodziców, a ona nie spotka się z nią przed powrotem do Nowej Zelandii.

– A wtedy będzie już po naszym rejsie – podsumowała Maja. – Siadaj, Ally, bo wystygnie. Gdybyśmy mogły porozmawiać z Georgiem, może on zdołałby się czegoś dyskretnie dowiedzieć.

– Próbowałam dzwonić na jego komórkę, ale nie odbiera. – CeCe wzruszyła ramionami. – Maju, to jest pyszne. Dziękuję, mamo – rzuciła, kiedy Marina nalewała im wina.

– Tak, doskonałe – pochwaliła siostrę również Ally. – Mary-Kate powiedziała mi coś jeszcze.

– Co? – spytała Maja.

– Że jej mama, Merry, odkryła właśnie, że też była adoptowana.

Wszystkie spojrzały na nią oniemiałe.

– Jak to? – odezwała się w końcu Maja. – Przecież Tiggy mówiła, że jadą teraz odwiedzić jej rodzinę na południowym zachodzie Irlandii.

– Mary-Kate nie wchodziła w szczegóły, ale Merry podobno została znaleziona na progu plebanii i adoptowała ją rodzina O’Reillych, w której właśnie urodziło się martwe dziecko.

– No dobrze, ale czy to znaczy, że może być Zaginioną Siostrą? – spytała CeCe.

– Przecież jest stara, prawda? – wtrąciła Chrissie. – W każdym razie o wiele starsza od was.

– Uważaj, Merry i ja zaliczamy się obecnie do kobiet w średnim wieku – upomniała ją z uśmiechem Marina.

– Przepraszam, ale wiecie, o co mi chodzi. – Chrissie spiekła raka.

– Tak, jednak pierścionek najpierw należał do Merry – przypomniała im Marina.

– Masz rację – szepnęła Ally. – Czyli mamy drugą kandydatkę na Zaginioną Siostrę?

– Możliwe, ale skoro są dwie i każda była w posiadaniu pierścionka, musimy pomówić z Georgiem. – Maja upiła łyk wody.

– W takim razie podtrzymujemy zaproszenie i chcemy, żeby Merry z dwójką swoich dzieci popłynęła z nami w rejs? – zwróciła się do wszystkich Ally. – Bo skoro pierścionek jest dowodem, a Georg zdecydowanie twierdził, że tak, to jedna z nich musi być Zaginioną Siostrą.

– Nie wiem – odezwała się cicho Marina. – To wyjątkowy moment dla was wszystkich. A one…

– I Jack, brat Mary-Kate – dodała Ally.

– No, tych troje to obcy – zakończyła Marina.

Zapadła cisza. Wszystkie zamyśliły się głęboko.

– Racja – rzuciła wreszcie Maja. – Znałyśmy Pa Salta i bardzo go kochałyśmy, a oni go nie znali. Dla nas ten rejs to bardzo emocjonalna wyprawa.

– Czy to znaczy, że Chrissie i inni partnerzy, którzy go nie znali, też nie są mile widziani? – spytała zaczepnie CeCe.

– Nie żartuj – odparła Marina. – Chrissie jest zaproszona, tak samo jak wszyscy wasi partnerzy i dzieci. Na pokładzie będzie spory tłok.

– Na szczęście, miejsca jest sporo – zaznaczyła Ally. – Ten jacht był zbudowany tak, by pomieścić więcej osób, a McDougalowie są blisko, mogą dolecieć w parę godzin. Ja byłabym za tym, żeby do nas dołączyli.

Maja popatrzyła na nią uważnie.

– Może wszystkie zastanówmy się nad tym chwilę? Rano zadzwonimy do sióstr i spytamy, co sądzą.

– Tiggy zaprosiła całą ich trójkę w Dublinie – wtrąciła CeCe. – A Star, kiedy ostatnio z nią rozmawiałam, była zdecydowanie za tym, żeby z nami popłynęli.

– No to zostaje tylko Elektra – powiedziała Ally.

– Prześpijmy się z tym, dobrze? – zasugerowała Maja.

*

CeCe, Chrissie i Marina od razu po kolacji poszły na górę, a Maja z Ally zajęły się zmywaniem.

– O której przylatują jutro Floriano i Valentina? – spytała Ally.

– Rano lądują w Lizbonie. Jeśli zdążą na lot do Genewy, a raczej powinno się udać, Christian i ja odbierzemy ich z lotniska po lunchu.

– Może napijemy się czegoś przed snem na tarasie? – zaproponowała Ally, kiedy siostra włączała zmywarkę. – Chyba naleję sobie odrobinę armaniaku. Po powrocie z Francji stale mam ochotę na ten trunek. A ty?

– Dla mnie wystarczy woda. Uwielbiam tutejsze wieczory – powiedziała Maja, gdy siadały. – Zawsze jest tu tak spokojnie, cicho, bezpiecznie.

– Jeszcze rok temu mieszkałaś tutaj na stałe. I popatrz, dokąd cię wyniosło.

– Wiem. Ally… mogę cię o coś spytać?

– Jasne.

– Ten Jack… Polubiłaś go, prawda?

– Tak. To naprawdę bardzo miły facet. Tylko wiesz, nadal jest wolny, choć po trzydziestce, więc może jest z nim coś nie tak.

– Zaraz, zaraz! Ja też jestem dobrze po trzydziestce i dopiero teraz znalazłam sobie kogoś.

– A ja znalazłam i straciłam.

– Przynajmniej masz Beara.

– Tak. I wiesz, co jest dziwne? Wstyd mi to przyznać, ale… z jakiegoś powodu, choć powiedziałam Jackowi o śmierci Theo, nie mówiłam, że mam z nim dziecko.

– Pewnie podświadomie bałaś się, że to go może zniechęcić.

– Okropne, prawda? – Ally westchnęła.

– Wcale nie. To tylko znaczy, że ci na nim naprawdę zależy, że coś zaiskrzyło.

– Niewykluczone. Na pewno sporo o nim myślę, przez co mam straszne wyrzuty sumienia. Zupełnie jakbym zdradzała Theo.

– Z tego, co o nim opowiadałaś, na pewno pragnąłby twojego szczęścia. To, co się stało, było dla was obojga, ciebie i Beara, tragedią, ale w pewnym momencie musisz podjąć decyzję, żeby znów zacząć żyć. Nie popełniaj tego błędu co ja i nie zamykaj siebie i swojego serca na miłość. Przez Zeda zmarnowałam dobre kilka lat, choć cieszę się, że byłam tu z Pa Saltem. Przynajmniej tyle.

– Dzięki temu my mogłyśmy wyjechać i żyć swoim życiem, bo wiedziałyśmy, że zostałaś z tatą w Atlantis.

– Ally?

– Tak?

– Chciałabyś, żeby McDougalowie popłynęli z nami, prawda?

– Tak, choć Jack pewnie więcej się do mnie nie odezwie po tym, jak go oszukałam.

– Rozmawiał z Tiggy. Na pewno domyślił się już, kim jesteś – powiedziała Maja.

– Prawdopodobnie. – Ally westchnęła. – Lepiej nie mówmy już o tym.

– Rozumiem. Szkoda, że nie ma Georga. Powiedziałby nam, która z nich to nasza Mary. Co za pech, że nie możemy go zapytać.

– No, niestety. Pamiętaj, nie mamy do końca wpływu na tę sytuację. Decyzja zależy od Mary-Kate i jej mamy. A teraz idę na górę trochę się przespać – powiedziała Ally. – Rano jak zwykle czeka mnie wczesna pobudka. Idziesz?

– Za minutkę.

– No to dobranoc.

Maja posiedziała jeszcze chwilę na tarasie. Myślała o jutrzejszym przyjeździe Floriana. Zastanawiała się, jak powiedzieć mu, że zostanie ojcem.

I gdzie…

To pytanie zawiodło ją na łagodnie podświetloną ścieżkę prowadzącą do ogrodu Pa Salta. Usiadła na ławce przed sferą armilarną i wciągnęła głęboko w płuca ciepłe letnie powietrze, przepojone zapachem róż, które pięły się po altanie.

– Może najlepiej tutaj – szepnęła do siebie.

Wstała i podeszła do sfery armilarnej. Reflektorki, które pojawiły się wokół niej podczas jej nieobecności, sprawiały, że metalowa konstrukcja połyskiwała w ciemności. Maja przesunęła palcami po obręczach, a potem nachyliła się, żeby odczytać przeznaczony dla niej napis.

– Nigdy nie pozwól, aby twoim losem rządził strach… Miałeś całkowitą rację, Pa – szepnęła.

Już miała odejść, kiedy coś przyciągnęło jej wzrok. Nachyliła się znowu i sprawdziła imię na obręczy i to, co znajdowało się niżej.

– Mon Dieu! – szepnęła zdumiona.

Obróciła się na pięcie i pobiegła w te pędy do domu, a potem schodami aż na mansardę.

– Ally! Śpisz?! – zawołała zdyszana, pukając do drzwi jej sypialni. Otworzyła je, zanim usłyszała głos siostry:

– Już prawie…

– Przepraszam, ale to ważne.

– Ciii… nie obudź Beara. Wyjdźmy – szepnęła Ally, łapiąc bluzę z kapturem z wieszaka na drzwiach. – Co się dzieje?

– Byłaś tu kilka razy w tym roku. Kiedy ostatni raz widziałaś sferę armilarną?

– Hm… Nie wiem. Czasem zabieram Beara i siedzimy w ogrodzie Pa Salta, może więc parę dni temu?

– Ale kiedy się jej przyglądałaś, tak z bliska?

– Nie rozumiem, o co ci chodzi. Patrzyłam na nią, ale…

– Musisz ze mną pójść. Teraz.

– Po co? – spytała Ally.

– Po prostu chodź!

Na dole Maja złapała notes i długopis leżące przy telefonie w kuchni i razem pobiegły do ogrodu Pa Salta.

– Mam nadzieję, że to coś na tyle ważnego, żeby zarywać noc. Znów będę spała dwie, trzy godziny – marudziła Ally, kiedy siostra prowadziła ją do sfery armilarnej.

– Patrz, patrz na obręcz Merope – rzuciła Maja.

Ally nachyliła się, żeby zobaczyć.

– O mój Boże! – Wyprostowała się i popatrzyła na siostrę zszokowana. – Ktoś dodał współrzędne geograficzne. Tylko kiedy?

– Nie wiem. Ale teraz najważniejsze jest to, jakie miejsce wskazują?

– Daj mi notes. Zapiszę. Mój laptop jest na stole w kuchni. Chodź, sprawdzimy.

W kuchni, kiedy Ally włączała komputer, Maja przechadzała się nerwowo.

– Mama musi wiedzieć, kiedy pojawiły się te napisy – odezwała się w którymś momencie.

– Przecież gdyby wiedziała, toby nam o tym powiedziała.

– Ona na pewno wie o wiele więcej, niż mówi.

– Jeśli tak, to świetna z niej aktorka – stwierdziła Ally. – To jedna z najuczciwszych i szczerych osób, jakie znam. Byłabym bardzo zdziwiona, gdyby coś przed nami ukrywała. Zawsze chce nam we wszystkim pomagać, na ile jest w stanie. No dobrze… zaczynamy.

Maja stała za siostrą i patrzyła, jak Google Earth czyni swoje cuda.

– O, ciekawe! Wcale nie pokazuje Nowej Zelandii, idzie bliżej Europy, Wielkiej Brytanii i wreszcie… Irlandia! – wyszeptała Maja.

– W dodatku to południowy zachód wyspy, tam gdzie są teraz McDougalowie. Zacieśnia się na obszarze, który wygląda na wielką farmę, pola… Och! Jest. Jest dom. – Ally wzięła długopis. – Dwór Argideen, hrabstwo Cork – odczytała. – Wygląda na to… – Ally podniosła wzrok na Maję – że Zaginiona Siostra jest Irlandką, nie Kiwi, co oznacza…

– To Merry. Matka Mary-Kate! Ona jest naszą siódmą siostrą.

49

Merry

Zachodnia część hrabstwa Cork

Tego wieczoru na farmę Cross zawiózł nas Niall, żebyśmy mogli się napić. Kiedy taksówka skręciła w alejkę prowadzącą do domu, zobaczyłam, że stoi przy nim już sporo samochodów. Z otwartych okien dobiegały śmiechy i gwar.

Wysiedliśmy.

– To na razie. Wpadnę po was, jak dacie znać. – Niall mrugnął i odjechał.

John i Sinéad już szli nam na spotkanie.

W kuchni wszyscy zebrani obejrzeli się i popatrzyli na nas.

– Merry! – zawołał ktoś i z tłumu wyłoniła się pulchna kobieta o szpakowatych włosach. – Och, Merry, to ja, Ellen!

– Witaj – wysapałam, gdy siostra porwała mnie w ramiona i mocno uściskała.

Odsunęła się po chwili, by mi się przyjrzeć.

– Nic a nic się nie zmieniłaś. Tak mi cię brakowało – powiedziała ze łzami w oczach. – Dalej tak chichoczesz jak opętana?

– O tak – wtrącił się Jack.

Ellen i John poprowadzili nas głębiej. Wszyscy, jeden przez drugiego, się nam przedstawiali. Mowę mi odjęło na widok młodszych braci. Wyrośli na wysokich mężczyzn mocnej budowy, przypominających ojca. Ich ciemne włosy przyprószyła już siwizna. Katie pomachała do mnie z daleka, poprawiając coś jeszcze na stole uginającym się od pyszności. Zapach domowych ciast i widok butelek portera, win musujących i whiskey, ustawionych w rogu kuchni, przypomniał mi moje przyjęcie z okazji szóstych urodzin.

– …a to mała Maeve, moja pierwsza wnuczka – oznajmiła rudowłosa kobieta o imieniu Maggie, trzymająca na rękach dziewczynkę. – Ja jestem najstarszą córką Ellen.

Maeve wyciągnęła rączkę, by chwycić kosmyk moich włosów. Roześmiałam się. Ten słodki maluch miał takie same zielone oczy jak moja matka.

– Pamiętam cię jako dzidziusia, Maggie – zwróciłam się do siostrzenicy. – A ty jesteś już babcią!

– Ja też cię pamiętam, ciociu. – Uśmiechnęła się do mnie. – Nie masz pojęcia, jak mama się ucieszyła, kiedy zadzwonił wujek John i powiedział, że przyjechałaś.

Ktoś wcisnął mi w dłoń szklankę whiskey i przedstawiono mi tak wiele dzieci i wnuków moich braci i sióstr, że straciłam orientację i już nawet nie starałam się spamiętać, kto jest kto.

Swoje dzieci zastałam w pokoju taty, gdzie Jack opowiadał coś o rugby, a Mary-Kate rozmawiała z jakimś przystojnym młodym człowiekiem.

– Mamo! – zawołała. – To Eoin, syn wujka Pata.

– Zaśpiewa pani z nami, pani MacDougal? – Bratanek uśmiechnął się do mnie, wyjmując z futerału skrzypce.

– Mów do mnie Merry. Dawno już nie śpiewałam starych pieśni, ale może po paru kropelkach whiskey…

Podszedł Bill, z twarzą już lekko poczerwieniałą od alkoholu, i pomachał w moim kierunku komórką.

– Merry, to Nora! Dzwoni z Kanady!

Przycisnęłam telefon do ucha i natychmiast odsunęłam, bo dobiegł mnie przeraźliwy znajomy pisk radości.

– Cześć, wariatko! Gdzieś ty się tyle czasu podziewała? – Nora mówiła tak głośno, jakby musiała krzyczeć przez Atlantyk.

– Och, to długa historia. Ale powiedz, co u ciebie.

Nie przerywałam jej, kiedy paplała bez końca. Tymczasem Eoin zaczął grać. Do pokoju ściągali inni, przytupywali i klaskali. Mój młodszy brat Pat wypchnął swoje dwie małe wnuczki na środek i dziewczynki zaczęły tańczyć. Ich identyczne loczki unosiły się i opadały, kiedy nogi wykonywały misterne kroki i podskoki.

– O Boże, mamo, zupełnie jak w Riverdance! – Mary-Kate się uśmiechnęła. – Czy one nie są słodkie?

– Nigdy nie mieliśmy pieniędzy, żeby gdzieś się tego porządnie nauczyć, ale ciesz się, że nie posłałam cię na lekcje irlandzkich tańców. – Zaśmiałam się. – To ciężka harówka.

John podał mi dłoń i pociągnął do tańca, a ja byłam zaskoczona tym, że nogi same pamiętały, co robić – wystarczyło się temu poddać. Obok nas tańczyła Ellen z mężem i w jednym podskoku wymieniłyśmy się partnerami.

– O, tę melodię grali na naszym weselu – powiedział Emmet, mąż mojej najstarszej siostry. – Byłaś wtedy malutka.

Niewidoczne ręce stale dolewały mi whiskey. Tańczyliśmy, śpiewaliśmy, śmialiśmy się, a moje serce rozpierała radość. Byłam wśród bliskich, z dziećmi, w domu, w którym dorastałam. Ojczysta muzyka pulsowała mi w żyłach. I nareszcie wiedziałam, że nie zagraża mi już człowiek, którego tak strasznie się bałam przez trzydzieści siedem lat…

Potem, kiedy chciałam zaczerpnąć trochę powietrza, przepchałam się przez tłum i wyszłam kuchennymi drzwiami. Naprzeciwko mnie, po drugiej stronie podwórza, stał stary dom, gdzie przeżyłam swoje pierwsze pięć lat i gdzie – o czym teraz wiedziałam – mieszkała przed nami Nuala z rodziną. Sąsiadująca z nim stodoła najwyraźniej niedawno została wyremontowana, ale nadal dobiegały z niej dźwięki świadczące o obecności cieląt.

– Jak trudnych chwil było świadkiem to miejsce – szepnęłam do siebie, idąc na bok podwórza, gdzie kiedyś codziennie wieszaliśmy pranie. Teraz był tu trawnik i kwiatowe klomby. Przed hulającym w dolinie wiatrem osłaniał go żywopłot z fuksji. Przy huśtawkach i zjeżdżalni bawiło się kilkoro dzieci. Usiadłam na jednym ze sfatygowanych drewnianych krzeseł przy stole. Widok na dolinę rzeki był naprawdę piękny. Jako mała dziewczynka nie zwracałam na to szczególnej uwagi.

– Cześć, Merry. Mogę się przysiąść?

Obejrzałam się i zobaczyłam Helen, równie nienagannie elegancką jak wtedy, kiedy byłam w jej domu.

– Jasne, siadaj.

– Dziękuję bardzo za zaproszenie. Wszyscy są tacy serdeczni, traktują mnie jak odnalezioną po latach krewną.

– Jesteś odnalezioną po latach krewną. – Roześmiałam się.

– Wiem, ale nadal nie mogę pojąć, jak to możliwe, że mieszkaliśmy tak blisko, chodziliśmy razem do szkoły, a jednak nigdy dotąd nie przestąpiłam progu tego domu, bo mama chybaby mnie zabiła.

– Pewnie nigdy nie będziemy w stanie sobie wyobrazić, przez co przeszli tu nasi poprzednicy. – Westchnęłam.

– Smutne, że nikt właściwie nie mówił o tych sprawach poza kręgiem najbliższych. Za bardzo się bali. Rzadko kto coś napisał przed śmiercią albo wyznał na łożu śmierci, a przecież młodzi powinni wiedzieć, co ich przodkowie dla nich zrobili, i rozumieć, skąd wzięły się zadawnione urazy.

– Masz rację – przyznałam. – Ciekawe, co pomyślałyby Nuala i Hannah, gdyby zobaczyły nas tu teraz razem? W Irlandii, która wydaje mi się teraz taka nowoczesna. Właśnie dziś rano czytałam, że planują legalizować małżeństwa jednopłciowe.

– Tak! Jezu, kto by pomyślał?! Mam nadzieję, że Nuala i Hannah siedzą tam teraz na górze razem i są dumne z tego, co tu zapoczątkowały. To w ich czasach ruszyła rewolucja. Pod każdym względem.

– Helen? Mogę cię o coś spytać?

– Oczywiście. Śmiało.

– Zastanawiałam się, dlaczego nigdy nie zdecydowałaś się mieć dzieci?

– Poza tym, że nie znalazłam właściwego faceta, tak? – Zaśmiała się. – Zdradzę ci mały sekret. Po tym, czego zdołałam dowiedzieć się o chorobach psychicznych, które występowały w mojej rodzinie, doszłam do wniosku, że w męskiej linii powtarza się jakiś błąd genetyczny. Dobrze więc, że nie mam dzieci. Ród Noirów skończy się na mnie i wcale tego nie żałuję. Oczywiście to nie wina Bobby’ego ani taty, ani Colina, brata dziadka, ale lepiej, żeby to obciążenie nikogo już nie dotknęło. – Helen westchnęła smutno. – Chyba powinnam już zbierać się do domu. Rano muszę być w pracy na lotnisku. Nie ma nic lepszego niż zapach whiskey o siódmej! Niedobrze się robi. – Przewróciła oczami. – Jednak, o dziwo, mnóstwo osób daje się skusić i chce skosztować darmowej próbki. Możemy być w kontakcie, Merry?

– Bardzo bym chciała – powiedziałam, kiedy ściskała mnie na pożegnanie. – Jeślibyś kiedyś pomyślała o wyprawie do Nowej Zelandii, zapraszam do nas.

– Wiesz, jako młoda kobieta, wolna i bez zobowiązań, może nawet skorzystam. Do widzenia, Merry.

– Do zobaczenia, Helen.

Gdy patrzyłam, jak odchodzi w kierunku swojego samochodu, przyszło mi do głowy, jak jeszcze parę dni temu nie dałabym wiary, że mogę się porozumieć z siostrą Bobby’ego, nie mówiąc już o tym, żebym mogła mieć ochotę się z nią zaprzyjaźnić. Nie skarżyła się na to, co musiała wycierpieć przez brata, i przez to jeszcze bardziej ją polubiłam. Była dzielna, powinnam brać z niej przykład.

Usłyszałam głośne wiwaty i tupanie. To mój brat John zaczął grać na skrzypkach, które niegdyś należały do dumnego feniana, Daniela, naszego wspólnego pradziadka, mojego i Helen. Weszłam do środka, by dołączyć do towarzystwa.

*

Następnego ranka obudziłam się z ciężką głową, czemu sama byłam sobie winna. Miałam tylko nadzieję, że Niall dotrze na czas do Dublina, żeby zabrać Ambrose’a, bo było już po drugiej w nocy, kiedy podjechał po nas na farmę Cross.

Po filiżance herbaty, gorącym prysznicu i dwóch paracetamolach zadzwoniłam na komórkę Katie. Zastanawiałam się, jakim cudem zdołała rano pójść do pracy. Odebrała po kilku dzwonkach.

– Cześć, Merry. Wszystko zorganizowane. Przywiozę go do hotelu na drugą. Bardzo się cieszy, że pozna twoje dzieci.

– Wspaniale, pogadamy później.

Kiedy się rozłączyłam, zobaczyłam na komórce, że mam nieodebrane połączenie i nagraną wiadomość.

Naciskając odpowiednią kombinację, usiadłam na łóżku, żeby odsłuchać, o co chodzi.

„Cześć, Merry, tu Ally D’Aplièse. W Dublinie poznałaś moją siostrę, Tiggy, i to od niej dostałam twój numer. Czy mogłabyś do nas zadzwonić do Atlantis? Pewnie masz numer domowy, ale jeśli…”.

Oczywiście miałam go, więc nie zawracałam sobie głowy zapisywaniem.

„Wypłynęły pewne nowe informacje. Zadzwoń, proszę, kiedy tylko będziesz mogła. Dziękuję, mam nadzieję, że u ciebie wszystko w porządku. Do usłyszenia”.

Po chwili komórka zadzwoniła. Zobaczyłam, że to Niall, taksówkarz, i natychmiast odebrałam.

– Halo?

– Ładunek na pokładzie, przewidywany czas lądowania: druga piętnaście.

– Dziękuję, Niall. Do zobaczenia.

Siedziałam, zastanawiając się, czy dzwonić do Atlantis, i w końcu uznałam, że nie. Miałam teraz ważniejsze sprawy na głowie niż wątpliwy związek z jakimś dziwnym zmarłym mężczyzną i jego adoptowanymi córkami.

Rozległo się pukanie do drzwi.

Uśmiechnęłam się, kiedy do pokoju wszedł mój syn.

– Witaj, Jack, jak się masz?

– Udało mi się wstać, a to już coś – odparł. – Niezły był wczoraj melanż. Irlandczycy naprawdę potrafią się bawić na całego, to pewne. Jedyna nadzieja, że porządne śniadanie pomoże.

Mnie na samą myśl o jedzeniu zrobiło się niedobrze.

– Spróbuj. Mary-Kate się odzywała?

– Jeszcze nie. Była w gorszym stanie ode mnie. Nawet ty się trochę wstawiłaś, mamo – powiedział, szczerząc zęby.

– Przyznam, że trochę przesadziłam.

– Wiesz, fajnie było widzieć cię taką zrelaksowaną i roześmianą jak za życia taty. Zresztą na całym świecie wiadomo, że Irlandczycy nie wylewają za kołnierz, więc nie mogliśmy dać plamy, co? No dobrze, schodzę na śniadanie. Idziesz?

Skinęłam głową i ruszyłam za nim.

Po kilku kawach i grzance z dżemem poczułam się lepiej. Dzień znów był słoneczny i Jack zdecydował, że godzinka na falach go otrzeźwi.

Kiedy weszłam na górę, spojrzałam na zegarek i zadzwoniłam do pokoju Mary-Kate.

– …lo? – odezwał się rozespany głos.

– Mówi mama. Dochodzi dwunasta, kochanie. Czas wstawać.

– Mmm… Nie czuję się najlepiej.

– No dobrze. Pośpij jeszcze trochę. Zadzwonię za godzinę. Ale pamiętaj, że po południu przyjeżdża mój przyjaciel Ambrose. Nie chcę, żeby podczas pierwszego spotkania zobaczył moją córkę skacowaną.

– Dobrze, mamo. Pa…

– Mam tylko nadzieję, że postąpiłam słusznie – mruknęłam i wyszłam pospacerować po wydmach.

*

Punktualnie o drugiej pod hotel zajechał samochód Katie.

– Dobrze, jest już ojciec O’Brien – powiedziałam dzieciom.

Wstaliśmy z kanap w recepcji.

– Myślałam, że czekamy na Ambrose’a? – zdziwiła się Mary-Kate.

– Tak, ale ojciec O’Brien to też bardzo ważna postać z mojego dzieciństwa. Idę po niego.

Wybiegłam i zobaczyłam, jak Katie wyjmuje z bagażnika wózek inwalidzki.

Otworzyłam drzwi od strony pasażera.

– Witam, ojcze. Czy to nie piękny dzień?

– Rzeczywiście – przyznał.

Patrzyłam, jak Katie z wprawą pomaga mu wstać i usiąść na wózku. Ruszyła z nim do hotelu, a ja poszłam obok.

– Przypomnij mi, jak one mają na imię, te twoje dzieci? – poprosił mnie ojciec O’Brien.

– Jack i Mary-Kate. Obawiam się, że nie czują się dziś najlepiej. Mój brat John z żoną urządzili wczoraj przyjęcie na farmie, żebyśmy mogli wszyscy się spotkać.

– I na pewno nieźle pohulaliście, co? – Zaśmiał się.

– No właśnie. O, są tam. – Wskazałam moje dzieci, kiedy znaleźliśmy się na tyle blisko, że mógł je zobaczyć.

– Witam, podobno mieliście wczoraj chrzest bojowy. Zobaczyliście, jak się bawią prawdziwi Irlandczycy. Jestem ojciec O’Brien, miło mi was poznać. Wyglądasz jak wierna kopia swojej mamy – zwrócił się do Mary-Kate.

– Dziękuję. – Córka spojrzała szybko na mnie, a ja lekko pokręciłam głową. Nie było powodu, żeby dowiadywał się o tym, że jest adoptowana, właśnie teraz.

– Może chodźmy do mojego pokoju i zamówimy tam sobie herbatę? – zaproponowałam. – Będzie bardziej swobodnie, prawda, ojcze?

– O, mnie i tu dobrze, Merry. Nie rób sobie kłopotu, proszę.

– Żaden kłopot. Idźcie, ja zaraz dołączę.

Dałam Katie plastikową kartę otwierającą pokój. Zawiozła księdza do windy i kiedy drzwi się za nimi zamknęły, zadzwoniła moja komórka.

– Tu Niall. Dojeżdżamy do hotelu. Mam zaprowadzić twojego gościa do lobby?

– Tak, jesteście w samą porę. Wyjdę wam naprzeciw. Dzieci, ruszajcie na górę, porozmawiajcie z księdzem i zamówcie herbatę. Tylko nie mówcie nic o przyjeździe Ambrose’a.

– Dobrze, mamo. – Zdziwiony Jack wzruszył ramionami i oboje skierowali się na schody.

Pobiegłam do lobby i zobaczyłam, jak Niall wprowadza Ambrose’a, który wyglądał jak zwykle elegancko – marynarka w kratkę, odprasowane spodnie z diagonalu, błyszczące czarne półbuty.

– Proszę, Merry, dowiozłem twojego gościa bezpiecznie. I co, nie było aż tak źle, panie Lister?

– Nie, ale to nadal okropnie długa droga – narzekał Ambrose. – Ile jestem winien za kurs?

– To już załatwione. – Wsunęłam w dłoń Nialla zwitek euro. – Dam ci znać, kiedy będzie potrzebny transport z powrotem.

– Świetnie. Miło nam się rozmawiało po drodze, prawda? – Niall uśmiechnął się i ruszył do wyjścia. – Do zobaczenia.

– Zakwestionowałbym te słowa o miłej rozmowie. Rozmowa wymaga jednak udziału obu stron, tymczasem ja ledwie mogłem od czasu do czasu wtrącić jedno słowo – mruknął pod nosem Ambrose.

– Na pewno jesteś zmęczony – powiedziałam, biorąc go pod ramię.

– Najbardziej na świecie marzyłaby mi się teraz filiżanka dobrej herbaty. To w końcu ta pora dnia.

– Doskonale się składa. – Wprowadziłam go do windy i wcisnęłam guzik. – Właśnie zamówiłam herbatę do pokoju. Jack i Mary-Kate już tam są.

– Choć kazałaś mi się tłuc przez pół Irlandii, cieszę się, że zobaczę znów twojego syna i poznam córkę.

– A co powiesz na ten hotel? – spytałam, kiedy wysiedliśmy na drugim piętrze i ruszyliśmy wolno w kierunku mojego pokoju.

– To na pewno krok naprzód w stosunku do tej chałupy, która tu niegdyś stała.

Zatrzymaliśmy się przy drzwiach.

Z nerwów zabrakło mi tchu. Zapukałam i czekałam, aż Jack nam otworzy.

– Proszę, mamo. Dzień dobry, Ambrose. Miło znów cię widzieć. Właśnie nalewamy herbatę.

– Świetnie.

Katie kiwnęła głową. Zobaczyłam, że ojciec O’Brien jest już na balkonie. Siedzącego na wózku inwalidzkim księdza właściwie nie było widać zza zasłony.

– To moja siostra, Katie, i córka, Mary-Kate – przedstawiłam je Ambrose’owi.

Gdy wszyscy się przywitali, Katie spojrzała na mnie pytająco.

– Ambrose, może wyjdziesz na balkon? Przyniesiemy ci herbatę.

– Chętnie zaczerpnę trochę morskiego powietrza, nim znów zacznie lać jak z cebra, jak to tu zwykle bywa – zauważył cierpko, po czym wyswobodził rękę z mojego łokcia i podpierając się laską, ruszył do rozsuniętych szklanych drzwi. Poszłam za nim, pilnując, żeby nie potknął się o próg, i wstrzymałam oddech, kiedy wyszedł na zewnątrz. Patrzyłam, jak spogląda na mężczyznę siedzącego na wózku inwalidzkim.

Przypatrywali się sobie jakiś czas w milczeniu. Ze swojego punktu obserwacyjnego widziałam, jak oczy ojca O’Briena zachodzą łzami. Ambrose zrobił krok naprzód, jakby bał się, że to tylko pogarszający się wzrok płata mu figle.

– Ambrose? To naprawdę ty?

Ambrose zachwiał się lekko i przytrzymał oparcia krzesła, które przed nim stało.

– Tak. James… wprost trudno mi uwierzyć! Przyjacielu, mój drogi przyjacielu…

Wyciągnął rękę do księdza nad małym stolikiem. Ojciec O’Brien podniósł swoją na spotkanie jego dłoni.

– Co się dzieje, mamo? – szepnęła Mary-Kate. – Zanieść im herbatę?

– Ja to zrobię, a potem chyba powinniśmy zostawić ich samych. Mają sobie wiele do opowiedzenia.

Z dwiema filiżankami wyszłam na balkon i postawiłam je przed nimi. Nadal ściskali się za ręce, tak zagłębieni we wspomnieniach, że nie zwrócili na mnie najmniejszej uwagi.

Cicho wycofałam się do pokoju. Zabrałam dzieci i Katie i wyszliśmy.

*

– Wszystko z nimi w porządku? – spytała Katie godzinę później, kiedy wróciłam do niej do hotelowego baru po tym, jak dyskretnie zajrzałam do dwóch mężczyzn siedzących na balkonie przy moim pokoju.

– Wygląda na to, że tak. Pytałam, czy czegoś potrzebują, ale podziękowali. A gdzie dzieci?

– W swoich pokojach. Nadal dochodzą do siebie po wczorajszych szaleństwach. – Uśmiechnęła się. – A właściwie dlaczego przyjaźń Ambrose’a i ojca O’Briena zerwała się tak nagle lata temu?

– Pamiętasz tę upiorną gosposię, panią Cavanagh, która pracowała u księdza?

– Jak mogłabym zapomnieć? – Katie przewróciła oczami. – Straszna z niej była jędza.

– Zobaczyła, jak stali objęci po śmierci ojca Ambrose’a, i zaszantażowała go. Ksiądz tylko pocieszał przyjaciela w żałobie, ale ona zagroziła, że doniesie biskupowi o ich „niestosownym zachowaniu”.

– Więc ta stara zołza chciała to rozdmuchać?

– No właśnie… – Westchnęłam. – Ambrose nie miał wyjścia. Musiał się wycofać. Wiedział, że podejrzenie o taki skandal oznaczałoby koniec kariery dla księdza. Wyobrażam sobie, że to złamało Ambrose’owi serce. Za każdym razem, kiedy przyjeżdżał na plebanię, rozmawiali godzinami, spierając się głównie o istnienie Boga. Wiesz, Ambrose jest ateistą.

– A myślisz, że… naprawdę działo się coś niewłaściwego?

– Nie. Wykluczone. Wiem, że nigdy go nie lubiłaś, ale Ambrose zawsze zdawał sobie sprawę, że miłością życia ojca O’Briena jest Bóg, i to szanował. Nie mógł z tym konkurować. Zresztą kto mógłby? –Wzruszyłam ramionami.

– Wiesz, cokolwiek myślę o Ambrosie, to pięknie, że doprowadziłaś do tego spotkania. Pobyt w domu spokojnej starości to nie życie dla kogoś takiego jak ojciec O’Brien. Ale teraz muszę już zabrać naszego podopiecznego, zanim wyślą za nim straże. Strasznie mi przykro im przerywać, ale…

– Oczywiście. Jestem pewna, że teraz, kiedy Ambrose już wie, dlaczego prosiłam go, żeby tu przyjechał, zostanie na dłużej.

Na górze zakradłyśmy się do pokoju, czując się trochę głupio, jakbyśmy chciały ich podglądać. Z ulgą usłyszałam dobiegające z balkonu śmiechy.

Wychyliłam się i popatrzyłam na nich.

– Udało się wam trochę nadrobić zaległości i opowiedzieć sobie co nieco? – spytałam jakby nigdy nic.

– O tak, Merry – odparł Ambrose. – I niech mi będzie wolno powiedzieć, że bardzo niegrzeczna z ciebie dziewczynka. Jak mogłaś mnie tu tak podstępnie zwabić? O mało nie dostałem zawału na widok Jamesa.

– Może jakoś mi to wybaczysz? Ojcze, bardzo przykro mi przerywać wasze spotkanie, ale Katie musi cię już odwieźć do domu.

– Nie nazwałbym tego domem. – Ksiądz ze smutkiem wzruszył ramionami.

– Ambrose, będziesz tu jeszcze jutro, prawda? – spytałam. – Nie był pewien, czy zdecyduje się zanocować – zwróciłam się do jego przyjaciela.

– Ponieważ dotarliśmy dopiero do roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego piątego, to chyba nie mam wyjścia – powiedział Ambrose. – Zostanę. W jakich godzinach są u was odwiedziny? – zapytał, wstając, i cofnął się, robiąc miejsce Katie, żeby mogła wciągnąć wózek inwalidzki do pokoju.

– Goście księdza są mile widziani o każdej porze – zapewniła z uśmiechem Katie.

– To do jutra, James – powiedział Ambrose, idąc za nimi.

– Do jutra.

Patrzyłam na oczy Ambrose’a, kiedy Katie wywoziła ojca O’Briena na korytarz, i aż ścisnęło mnie w gardle.

– O rety! To dopiero szok – mruknął. – Jestem kompletnie bez sił.

– Na pewno zgłodniałeś. Coś ci zamówić?

– Przede wszystkim, moja droga, zaprowadź mnie do najbliższej toalety. Nie byłem w łazience, od kiedy trzy godziny temu zatrzymaliśmy się w Cork!

*

Gdy znaleźliśmy się w pokoju Ambrose’a, otworzył swoją skórzaną torbę podróżną – którą pamiętałam z czasów jego pobytów na plebanii – i wyciągnął list.

– To do ciebie. – Uśmiechnął się i podał mi go.

Spojrzałam na kopertę w nadziei, że rozpoznam charakter pisma, ale nie. Zresztą jakim cudem? Przed laty nie mieliśmy potrzeby ze sobą korespondować.

– Dziękuję. Może położysz się na trochę i zadzwonisz do mnie do pokoju, jak będziesz chciał zjeść kolację?

– Dobrze. Dziękuję, moja droga, za to, co dziś zrobiłaś.

– Cała przyjemność po mojej stronie.

Wróciłam do swojego pokoju, odłożyłam list i usiadłam na balkonie, żeby sprawdzić komórkę. Miałam trzy nagrane wiadomości.

Wysłuchałam ich. Wszystkie były od Ally D’Aplièse, która prosiła, żebym jak najszybciej oddzwoniła. Z westchnieniem znalazłam numer Atlantis i wybrałam. Po emocjach tego popołudnia naprawdę nie miałam ochoty na kolejne dramaty.

– Allô? C’est Atlantis – odezwał się nieznany mi głos kobiety mówiącej po francusku.

Na chwilę mnie zamurowało; szukałam w głowie słów, żeby odpowiedzieć, bo bardzo długo nie używałam tego języka. Wreszcie się poddałam.

– Dzień dobry, tu Merry McDougal. Dostałam wiadomość od Ally D’Aplièse. Prosiła, żeby zadzwonić na ten numer.

– Ach! Oczywiście! – odparła, od razu przechodząc na angielski. – Miło mi panią słyszeć. Jestem Marina. To ja opiekowałam się dziewczynkami od małego. Zaraz pójdę poszukać Ally.

Czekając, słyszałam gdzieś w tle płacz dziecka i zastanawiałam się, co to za maluch. W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. Podbiegłam otworzyć. W progu stał Jack z komórką w ręce.

– Mamo, właśnie dostałem esemesa od Ally. Bardzo jej zależy, żeby się z tobą skontaktować – powiedział, a ja rzuciłam się z powrotem do słuchawki.

– Halo? – odezwał się głos po drugiej stronie. – Halo? Słucham?

– Przepraszam, Ally. Mówi Merry. Dostałam twoje wiadomości i właśnie przyszedł mój syn, żeby powiedzieć, że wysłałaś mu esemesa.

– Tak. Przepraszam, że tak cię nękamy, ale nie chciałyśmy, żebyś wyjechała z hrabstwa Cork, nim z tobą porozmawiamy.

– O… Dlaczego?

– Bo, krótko mówiąc, właśnie pojawiła się pewna informacja i powinnyśmy ci ją przekazać.

– O co chodzi?

– Wiesz, to zabrzmi trochę dziwnie, ale każda z nas dostała współrzędne geograficzne miejsca, z którego pochodziła, żebyśmy mogły się tam wybrać w poszukiwaniu swoich biologicznych korzeni, jeśli zechcemy. Jak dotąd wszystkie namiary się sprawdziły. Wczoraj wieczorem znalazłyśmy współrzędne przeznaczone dla naszej siódmej siostry i wskazują na Irlandię. Więc wydaje się nam, że odnoszą się do ciebie, a nie do Mary-Kate. Chciałabyś wiedzieć, dokąd dokładnie prowadzą?

– Dobrze, mów. – Westchnęłam. – Zaskocz mnie.

– Mamo! – Jack zmarszczył brwi, wyczuwając mój sceptyczny ton.

– To na zachodzie hrabstwa Cork. Wiem, że właśnie jesteś gdzieś w tamtych stronach. W każdym razie dokładny adres to dwór Agrideen, niedaleko miasteczka Timoleague. Czy to ci się z czymś kojarzy?

Trochę mnie przytkało. Usiadłam na łóżku. Skąd ona może to wiedzieć?

Wreszcie wydobyłam z siebie głos.

– No… tak. Farma moich rodziców należała kiedyś do majątku Argideen, może więc te współrzędne na to wskazują.

– Widzimy w Google Maps, że posiadłość Argideen nadal ma z kilkaset hektarów, ale współrzędne naprowadziły nas konkretnie na dwór Argideen – wyjaśniła Ally.

– Rozumiem. – Z jakiegoś niewiadomego powodu zapisałam dwór Argideen na kartce notesu leżącego przy telefonie, jakbym mogła coś takiego zapomnieć. – Dziękuję za informację. Przepraszam, że nie zadzwoniłam wcześniej, ale dziś miałam mnóstwo spraw. Do widzenia.

Dostałam dreszczy na odstręczającą mnie myśl, że jakiś nieznany mi zmarły mężczyzna podał swoim adoptowanym córkom namiary na miejsce, gdzie się urodziłam.

– Co się dzieje, mamo? – Jack gapił się na mnie zaskoczony.

– Miały dla mnie nową wiadomość. Podobno wiedzą dokładnie, gdzie się urodziłam. Skąd mogą to wiedzieć? Skąd? Skoro ja sama nie wiem?

– Nie mam pojęcia. A gdzie to jest?

– Bardzo blisko stąd, kilka kilometrów od domu, w którym byliśmy wczoraj wieczorem, i farmy, gdzie się wychowałam. Pewnie trochę im się pomyliło z tymi współrzędnymi.

– Jaki konkretnie adres ci podały?

– Dwór Argideen. Moja babka Nuala pracowała tam przez pewien czas dla bogatej protestanckiej rodziny, do której należała ta posiadłość w latach walk o niepodległość Irlandii. – Coś sobie przypomniałam. – I Nora, moja starsza siostra, też tam służyła, kiedy byłam mała – dodałam, marszcząc czoło.

– Myślę, że to nie przypadek. Ten dwór stoi niedaleko plebanii w Timo… – Jack spojrzał na mnie z nadzieją, że dokończę za niego.

– Timoleague. Tak, to ciekawy zbieg okoliczności.

– Kto tam teraz mieszka?

– Nie mam zielonego pojęcia. I wiesz co, Jack? Po dzisiejszym popołudniu i wczorajszym wieczorze nie mam siły się nad tym zastanawiać.

– Oczywiście, mamo. – Jack podszedł, usiadł obok mnie na łóżku i objął mnie ramieniem. – Na pewno ciężko ci z tym wszystkim. Możemy porozmawiać o tym jutro. Ale bez względu na to, co zdecydujesz, czy będziesz, czy nie będziesz chciała kontaktować się z Ally i jej siostrami, to skoro już tu jesteśmy, może warto byłoby dowiedzieć się czegoś więcej o tym dworze?

– Pewnie masz rację. – Westchnęłam. – Przykro mi teraz, że zachowałam się niezbyt grzecznie wobec Ally. Mógłbyś do niej zadzwonić i ją przeprosić? Powiedz, że miałam ciężki dzień czy coś w tym rodzaju.

– Jasne. Ostatnie tygodnie mogły dać ci w kość. Wytłumaczę jej, nie martw się. Pewnie nie masz ochoty schodzić dziś na kolację?

– Nie. Na szczęście tutaj, w odróżnieniu od reszty hoteli, które po drodze odwiedziłam, można sobie zamówić do pokoju coś delikatnego. Jak na przykład grzanki i dżem domowy. Zadzwonię do Ambrose’a i spytam, czy nie zjadłby ze mną. Ale raczej wątpię, pewnie woli pobyć sam. To był dla niego wielki dzień.

– Tak. I to ty się do tego przyczyniłaś. – Jack uściskał mnie. – Nie forsuj się, mamo, dobrze? Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebowała, a jak nie, to zobaczymy się jutro rano. Kocham cię.

– Dziękuję. Ja też cię kocham.

Kiedy drzwi się za nim zamknęły, znów byłam bliska łez. Czułam się szczęściarą, że urodziłam tak wspaniałego człowieka.

– Teraz jedyne, czego mu trzeba, to miłość jakiejś dobrej kobiety – szepnęłam i poszłam napuścić sobie wody do wanny. Jednak, przynajmniej na razie, cieszyłam się, że mam syna przy sobie.

Po kąpieli zadzwoniłam do Ambrose’a. Powiedział, że jest zbyt zmęczony, by wychodzić. Chciał zjeść kanapki w pokoju. Zamówiłam więc dla niego talerz kanapek, a dla siebie grzankę z dżemem. A potem włączyłam telewizor i oglądałam kiepską irlandzką komedię, żeby nie myśleć.

Lecz to nie działało i kiedy wślizgnęłam się pod kołdrę, nie potrafiłam otrząsnąć się z szoku, jaki wywarło na mnie to, co powiedziała mi Ally.

Dwór Argideen…

Jeżdżąc rowerem do Timoleague czy chodząc do szkoły, zawsze mijałam ciągnący się w nieskończoność mur, który odcinał dwór i jego mieszkańców od nas po drugiej stronie. Nigdy nie widziałam tego domu. Zimą, kiedy rosnące wokół drzewa traciły liście, można było dostrzec jedynie jego kominy. Wiedziałam, że moi bracia często przechodzili przez ten mur. Zbierali jabłka i figi, których jesienią było tam pod dostatkiem.

Nagle przypomniałam sobie o liście, który dał mi Ambrose. Koperta nadal leżała w szufladzie szafki nocnej, nieotwarta.

Czego się boisz? Kochał cię…

Rzecz w tym, że może jednak nie, a ja przez trzydzieści siedem lat wyobrażałam sobie tysiące wersji historii miłosnej, której tak naprawdę nie było…

Po prostu otwórz ten list, idiotko! – powiedziałam sobie wreszcie.

Usiadłam i wysunęłam szufladę. Rozdarłam kopertę, wzięłam głęboki wdech i przeczytałam list.

Odpowiadał w podobnie ostrożnym tonie, w jakim ja napisałam do niego.

Proszę, zadzwoń i daj znać, kiedy by Ci pasowało się spotkać.

Schowałam list z powrotem, położyłam się i zgasiłam światło.

Jednak sen nie nadchodził i jakim cudem miałby przyjść? Właśnie skontaktowałam się z mężczyzną, który pojawiał się zarówno w moich marzeniach, jak i koszmarach sennych przez tyle lat.

Nagle aż się roześmiałam. Czy to nie byłaby ironia losu, gdyby okazało się, że ja, wychowana w rodzinie zagorzałych katolików, ja, której życie było zagrożone, bo zakochałam się w protestancie, przyszłam na świat w domu protestantów?

I z tą myślą wreszcie zapadłam w sen.

*

– Czy byłabyś tak dobra i podrzuciła mnie do tego domu opieki, w którym mieszka James? – zapytał następnego dnia przy śniadaniu Ambrose.

– Oczywiście, zawieziemy cię tam – odparłam.

– Przyznam, że odstręczają mnie takie miejsca. – Ambrose wzdrygnął się z obrzydzeniem. – James mówił mi, oczywiście w zaufaniu, że połowa tamtejszych mieszkańców zagaduje do niego tak, jakby nadal żyli w latach pięćdziesiątych zeszłego stulecia. My dwaj mamy przynajmniej szare komórki na swoim miejscu, choć ciała już nie te.

Jack powiedział, że sam odwiezie Ambrose’a. Twierdził, że ma kilka spraw do załatwienia w Clonakilty. Ja i Mary-Kate zostałyśmy jeszcze, żeby dopić spokojnie kawę.

– Czujesz się dziś trochę lepiej? – spytałam.

– O tak. Wiesz, że zwykle niewiele piję, a już na pewno nie whiskey. A przy okazji… wiesz, Eoin, jeden z kuzynów, których poznałam na przyjęciu, ten, który grał na skrzypcach, jest muzykiem. Pisze piosenki i występuje w tutejszych pubach. Zaproponował, żebym do niego dołączyła, kiedy będzie organizował koncert otwarty w pubie Barras. Wokalistka pojechała na jakąś wycieczkę i Eoin potrzebuje kogoś.

– Wspaniale. To tradycyjna irlandzka muzyka, tak?

– O rany, nie, mamo. – Zachichotała. – Współczesne kawałki. Eoin mówi, że w okolicy kultywuje się tradycję muzykowania na żywo, zresztą jak w całej Irlandii. Myślę, że pomaga w tym liczba pubów. W Nowej Zelandii nie ma czegoś takiego.

– W dolinie Gibbston na pewno. Przyjmiesz jego propozycję?

– Nie mogę, prawda? Pewnie niedługo będziemy wracać do Dublina. Zastanowiłaś się już kiedy?

– Szczerze mówiąc, w tej chwili żyję z dnia na dzień, ale nie ma powodu, żebyś ty nie mogła zostać tu trochę dłużej. Nawet jeżeli ja i Jack wyjedziemy.

– Może masz rację. – Wzruszyła ramionami. – Kto wie? Gdyby ktoś mnie podrzucił dziś do miasta, mogłabym wpaść do studia Eoina i zorientować się, co to za muzyka. Ale zmieniając temat… wczoraj dostałam kolejnego maila od Michelle. Przysłała zdjęcie, które zrobił nam ktoś zaraz po moim urodzeniu. I… jeżeli to nie jest dla ciebie przykre, chciałabym prosić, żebyś rzuciła na nie okiem, dobrze? Wolę upewnić się, czy to dziecko na fotografii wygląda tak samo jak ja w tym okresie. Wiesz… żeby nie było żadnych wątpliwości. Wiadomo, wszystkie noworodki są do siebie podobne, ale…

– Nie ma sprawy, kochanie. Od razu poznam, czy to ty – zapewniłam. – Póki czekamy na Jacka, może pójdziemy do ciebie i pokażesz mi to zdjęcie?

Na górze, kiedy tylko spojrzałam na noworodka w ramionach matki, od razu wiedziałam, że to dziecko, które jest teraz moją córką.

– Nawet byłaś owinięta w ten sam różowy kocyk co tutaj, kiedy cię z tatą dostaliśmy.

– Ile wtedy miałam?

– Pewnie kilka godzin, nie więcej, kochanie. To zdjęcie najprawdopodobniej zostało zrobione tuż przed tym, jak Michelle miała się z tobą pożegnać. Musiało jej być bardzo ciężko.

– Pisała, że następne tygodnie były straszne. Pocieszała się, że będę miała lepsze życie niż to, które ona mogłaby mi wtedy zapewnić. Myślę, że dręczy ją poczucie winy.

– Masz do niej pretensje o tamtą decyzję?

– Nie sądzę, ale pewnie dlatego, że miałam szczęście trafić na ciebie i tatę i zawsze było mi z wami dobrze. Ona chciałaby… się spotkać… kiedy uznam, że jestem na to gotowa.

– Umówisz się z nią?

– Niewykluczone… nie chcę jednak stać się cząstką jej rodziny, nic z tych rzeczy. Mam swoją. Wiem, to brzmi dziwnie, ale ona była taka młoda, kiedy mnie urodziła, że jeśli nawiążę z nią kontakt… będzie dla mnie bardziej jak starsza siostra. Jack jest od niej tylko o kilka lat młodszy. No ale… – Mary-Kate popatrzyła na mnie z błyskiem w oku. – Wygląda na to, że odpadam jako kandydatka na waszą siostrę. Wczoraj wieczorem Jack powiedział mi o współrzędnych geograficznych, które pojawiły się na pierścieniu Merope sfery armilarnej w Atlantis. Podobno prowadzą do jakiegoś miejsca bardzo blisko domu, w którym się wychowywałaś.

Patrzyłam na nią zmieszana.

– Przepraszam, nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Ally na pewno wspominała ci o sferze armilarnej, która pojawiła się przy domu sióstr zaraz po śmierci ich ojca?

– Nie pamiętam. Ale może wyjaśnij mi po prostu, o co chodzi?

– CeCe opowiadała mi, że ich ojciec miał swój ulubiony ogród przy domu pod Genewą. I z dnia na dzień pojawiła się tam sfera armilarna. Każda z jej obręczy była przeznaczona dla jednej z sióstr i na każdej wyryto cytat i współrzędne geograficzne wskazujące, gdzie dokładnie znalazł je ich ojciec.

– I…?

– Ally mówiła Jackowi, że Maja, najstarsza, której żadne z nas jeszcze nie poznało, parę dni temu była w ogrodzie i zobaczyła, że na czystym dotąd pierścieniu przeznaczonym dla Merope pojawiły się namiary.

– Co takiego?! To wszystko robi się coraz bardziej naciągane. – Przewróciłam oczami.

– Daj spokój, mamo! Nie bądź taka sceptyczna. Sama całe życie byłaś zadeklarowaną entuzjastką greckiej mitologii. Najwyraźniej ich ojciec również, a sfera armilarna była jego sposobem na przekazanie córkom ważnych informacji. Jak mówiła wczoraj wieczorem Jackowi Ally, wszystkie dzięki temu odnalazły miejsca, skąd pochodzą. Maja jest przekonana, że gdyby te współrzędne nie były absolutnie pewne, nie pojawiłyby się na obręczy sfery.

– A kiedy się pojawiły?

– Podobno Ally nie potrafi powiedzieć. Bo i ona, i Maja, i inne siostry wprawdzie chodziły do ogrodu, w którym stoi ta sfera, żeby w nim posiedzieć, ale przez dłuższy czas nie przyglądały się jej z bliska, więc może ten zapis jest tam od kilku miesięcy, a może od kilku dni. Ale to chyba nie ma znaczenia. Mamo, to nie może być zwykły przypadek, że zostałaś podrzucona na próg plebanii, kilometr czy dwa od miejsca, do którego prowadzą współrzędne.

Czułam, że córka mi się przygląda i stara się wybadać moją reakcję.

– Więc niby ojciec tych sióstr… ten Pa Salt… tam mnie znalazł? A skoro tak, to czemu, na Boga, zostawił mnie na progu plebanii?

– Nie wiem. Ally też nie wie… ani nikt inny. Jednak, pomijając jego i adoptowane przez niego córki… czy nie byłoby ciekawie odkryć, kim naprawdę jesteś? Kim byli twoi rodzice?

– I to mi mówi dziecko, które kilka minut temu twierdziło, że nie pali się do spotkania ze swoją biologiczną rodziną?

– Różnica polega na tym, że ja mogę to zrobić w każdej chwili – odparła Mary-Kate. – Boisz się, co, mamo? Boisz się poznać prawdę?

– Pewnie masz rację… Ostatnie tygodnie, od kiedy wybrałam się w tę podróż, są dla mnie jak jazda rollercoasterem. Może pewnego dnia zechcę się czegoś dowiedzieć, ale jak w twoim przypadku, liczą się dla mnie tylko ci, których kocham i którzy mnie kochają. Jestem szczęśliwa, że mam taką rodzinę, jaką mam, zwłaszcza po tym spotkaniu po latach.

– Rozumiem cię.

– Przepraszam, jeżeli to zabrzmiało tak, jakbym mówiła o tym, jak się czuję w związku z tobą czy twoją adopcją – dodałam szybko. – Przysięgam, chodzi mi tylko o zamęt w moim życiu. Nawet jeśli tej gromadzie sióstr brakuje jednej, a one sądzą, że to mogę być ja, nie dam rady włączyć się do kolejnej rodziny.

– Jasne, i nie przepraszaj. W gruncie rzeczy to Jackowi najwyraźniej zależy na wyjaśnieniu sytuacji, zwłaszcza po jego wczorajszej rozmowie z Ally. Pamiętaj, że jeśli między tobą a nimi jest jakikolwiek związek, to ma znaczenie i dla niego, bo jest twoim rodzonym synem.

– Racja – przyznałam, zawstydzona, że koncentrując się na sobie, o tym nie pomyślałam. – To, że mnie ta sprawa nie obchodzi, nie znaczy, że i jego nie powinna interesować. Dziękuję, kochanie. Uświadomiłaś mi, że to również dotyczy jego. I ciebie.

– Nie ma problemu, mamo. Ale jestem po jego stronie. Chciałabym zrozumieć do końca, o co tu chodzi. To fascynująca zagadka! Wiem, gdzie jest teraz Jack. Tylko od ciebie zależy, czy do niego dołączysz i zobaczysz ten dom. Zamierzamy… O! To pewnie on melduje się z Clonakilty. – Mary-Kate rzuciła się, by odebrać połączenie. – Hej, Jacko, taaak, dobrze, zapytam. Za pół godziny jestem na dole.

Odłożyła słuchawkę.

– Jedziemy zobaczyć dwór Argideen. Wybierzesz się z nami?

– Czemu nie? – odparłam z ponurym uśmiechem.

*

– Wiem dobrze, gdzie to jest – zwróciłam się do syna, kiedy ruszaliśmy. – Nie potrzebujemy nawigacji.

– W porządku, ale myślałem, że nie będziesz miała ochoty jechać. – Wyłączył ją szybko. – Przepraszam, mamo.

– Nie ma za co. Jak tam Ambrose?

– O wiele weselszy niż w Dublinie. Dobrze zrobiłaś, mamo. Widziałem ciocię Katie, jak weszliśmy do domu opieki. Obiecała dać znać, kiedy Ambrose będzie chciał, żeby go zabrać.

– Świetnie. Skręć tu, Jack – poleciłam. – Gdzie byłeś rano?

– O… podjechałem do Clonakilty.

– A jak tam Ally? Mary-Kate mówiła, że wczoraj wieczorem z nią rozmawiałeś.

– W porządku. Jej siostry już się zjeżdżają i w czwartek rano wypływają z Nicei do Grecji.

– To miło – rzuciłam. – W prawo na rondzie, a potem jedź, póki ci nie powiem, że trzeba skręcać.

Siedzieliśmy chwilę w ciszy. Zapatrzyłam się na krajobraz migający za oknem. Czułam się odrętwiała, jakby wyłączyła mi się głowa, bo nie chciała wiedzieć ani mieć nic wspólnego z miejscem, do którego mnie wieziono. Tak jakby to, że zobaczę ten dom, i świadomość, że stąd pochodzę, mogły na zawsze zmienić moje życie. Jakby to miało znaczenie.

A tak bardzo tego nie chciałam.

– Skręć tu – właściwie warknęłam.

Przestań, Merry! Nie zapominaj, że jesteś tu dla Jacka, twojego syna. To też jego historia…

Droga wiła się, skręcała, wreszcie stała się wyraźnie węższa. Podjeżdżaliśmy do Clogagh. W tej chwili wydało mi się, że to metafora mojego życia.

A gdybym skręciła w lewo, zamiast w prawo w tamtej chwili? Czy całe życie to po prostu seria zakrętów i zwrotów, a od czasu do czasu skrzyżowań, na których los pozwala nam decydować o tym, co nas w efekcie spotka…?

– Mamo, a teraz jak?

Droga była jeszcze węższa. Dotarliśmy do mostu Inchy. Kazałam Jackowi jechać dalej i dopiero za jakiś czas skręcić w prawo.

– To mur, który otacza dwór Argideen – oznajmiłam.

– Ma chyba wiele kilometrów długości – odezwała się z tylnego siedzenia Mary-Kate.

– Woleli mieć pewność, że my, prości ludzie, nie będziemy się pętać po ich terenie. – Uśmiechnęłam się. – Główna brama jest zaraz tam, po lewej.

Jack zwolnił. Po drugiej stronie drogi rosła kukurydza, wyjątkowo dorodna na tej żyznej glebie czerpiącej soki z płynącej niżej rzeki Argideen.

– To tutaj – powiedziałam.

Jack zahamował i zaparkował. Stare majestatyczne żelazne skrzydła bramy stały otworem. Za nimi biegła droga porośnięta chwastami. Drzewa otaczające posiadłość wewnątrz kamiennego muru rozrosły się w prawdziwy las. Przypominały mi ogromne cierniste krzewy wokół pałacu Śpiącej Królewny.

– Wysiądziemy i rozejrzymy się? – spytał Jack.

– Nie! Nie wolno wchodzić na teren prywatny – zaoponowałam.

– Rozmawiałem dziś rano z kimś z miejscowych. Mówił, że od lat nikt tu nie mieszka. Dom stoi pusty, słowo.

– Ale na pewno nadal do kogoś należy.

– No dobrze, to ty zostań.

Patrzyłam, jak Jack wysiada.

– Ja też idę – powiedziała Mary-Kate, otwierając drzwi z tyłu.

– Na litość boską… – mruknęłam i również wysiadłam.

Przebijaliśmy się przez ogromne kępy pokrzyw, które powyrastały na poboczu. Mimo wszystko uspokoiła mnie dziwnie ta siła dzikiej natury, która bez ludzkiej interwencji tak szybko zawłaszcza to, co pierwotnie do niej należało.

– Auć! – Mary-Kate skrzywiła się i podskoczyła, kiedy pokrzywa pacnęła ją w kostkę pomiędzy butem a dżinsami.

– Lada chwila powinniśmy zobaczyć dwór – powiedziałam, idąc za dziećmi.

I kilka minut później się wyłonił. Jak wszystkie siedziby protestantów w tych stronach – elegancki, w kształcie prostopadłościanu, w stylu georgiańskim. Fronton był ogromny. Po osiem okien na parterze i piętrze. Park otaczający dom musiał być niegdyś piękny i idealnie zadbany. Teraz we framugach okien dostrzegłam zmurszałe drewno. Mury porastał bluszcz. Dwór najwyraźniej od dawna stał zaniedbany i opuszczony.

– Ojej! – Zachwycona Mary-Kate zadarła głowę. – W swoim czasie to musiała być wspaniała rezydencja. Wiesz, kto tu mieszkał, mamo?

– Mogę wam powiedzieć, kto był właścicielem sto lat temu, ale podczas wojny o niepodległość Fitzgeraldowie wrócili do Anglii… byli Anglikami. I protestantami – dodałam. – Na pewno zaraz po wojnie ktoś kupił tę posiadłość… to znaczy po drugiej wojnie światowej. Jedna z moich sióstr, Nora, pracowała tu w kuchni w sezonie polowań, ale nie wiem, jak nazywała się rodzina, która mieszkała we dworze.

– Masz rację, mamo – rzucił Jack. – Fitzgeraldowie wrócili do Anglii w tysiąc dziewięćset dwudziestym pierwszym roku. I przez jakiś czas dom stał pusty.

– A ty skąd to wiesz?

– Ally, która wyspecjalizowała się w badaniu rodzinnych historii, radziła, żebym zajrzał do lokalnych kancelarii prawnych, bo najprawdopodobniej któraś z nich pośredniczyła w sprzedaży posiadłości. W Timoleague trafiłem do prawnika, który powiedział, że sam się tym nie zajmował, ale dał mi nazwisko kolegi z Clonakilty, który przeprowadzał transakcję. Więc go odwiedziłem. – Jack pokręcił głową. – Tu jest niesamowicie, mamo, wszyscy się znają, a jak kogoś nie znają, to znają kogoś, kto go zna.

– I?

– Facet, z którym rozmawiałem, zadzwonił do ojca, a ten zadzwonił do swojego ojca i okazało się, że Fitzgeraldowie sprzedali dom w roku tysiąc dziewięćset czterdziestym ósmym.

– Kto go kupił? – wtrąciła się Mary-Kate.

– Nie wie… to znaczy dziadek faceta, z którym rozmawiałem, nie wie. Poproszono go o wysłanie tytułu własności i całej dokumentacji do Londynu.

– Masz adres, na jaki je wysłał? – spytałam.

– To jakaś skrytka pocztowa, nie mam pojęcia, co to oznacza.

– Była taka praktyka – wyjaśniłam. – Listy i paczki ze specjalnym numerem trafiały na pocztę i adresat je tam odbierał.

– Czyli ta osoba chciała pozostać anonimowa? – odezwała się Mary-Kate.

– Można wysnuć taki wniosek – odparł Jack.

– Masz adres tej skrytki? – zwróciłam się do syna.

– Mam, to w jakimś Marylebone. Sprawdziłem w internecie tamtejsze oddziały pocztowe i obdzwoniłem je wszystkie. Numer tej skrytki już nie istnieje.

– Ale na pewno mieli nazwisko osoby, która ją założyła? – wtrąciła Mary-Kate.

– Tak, ale jak mama właśnie wyjaśniła, w posiadaniu skrytek pocztowych chodziło o zachowanie anonimowości. Nie podadzą nazwiska obcej osobie przez telefon, to pewne.

– Jaki to piękny dom – powiedziała rozmarzona Mary-Kate.

– Moja babcia Nuala opiekowała się mieszkającym tu młodym brytyjskim oficerem, który był ciężko ranny podczas pierwszej wojny światowej. Pisała w pamiętniku, że te ogrody były wspaniałe. Niestety, ten oficer popełnił samobójstwo wkrótce po tym, jak przestała tu pracować. – Przebiegł mnie dreszcz. Odwróciłam się plecami do dworu. – Wracam do samochodu. Poczekam na was.

Kiedy szłam przez trawy i chwasty, trudno mi było uwierzyć, że historia z dziennika – która tak mnie poruszyła, a rozegrała się właśnie tutaj – okazała się również cząstką mojego dziedzictwa. W tym domu, w jego atmosferze, było jednak coś, co wywoływało niepokój.

Nigdy nie wierzyłam w duchy ani tego typu rzeczy, lecz odnosiłam wrażenie, że nad dworem Argideen wisi wielka ciemna chmura. Bez wątpienia był to – przynajmniej w przeszłości – piękny dom, ale wiedziałam, że w jego murach rozegrała się potworna tragedia i jej ślad pozostał tu po dziś.

Ruszyłam biegiem; potykałam się o chwasty i samosiejki, które wyrosły na ścieżce, aż wreszcie wypadłam za bramę – zdyszana, z trudem łapiąc powietrze.

Bez względu na to, co mnie łączyło z dworem Argideen, nie chciałam już nigdy więcej przekroczyć bramy tej posiadłości.

50

Zostawiliśmy Mary-Kate w Clonakilty, gdzie umówiła się ze swoim nowym przyjacielem Eoinem w jego studiu, i pojechaliśmy po Ambrose’a.

– Jesteś przygnębiona, mamo? – spytał Jack.

– Trochę – przyznałam. – Nie umiem właściwie powiedzieć dlaczego. Ale poważnie, to nie przez ciebie. Po prostu nie podoba mi się ten dwór.

– Nigdy wcześniej nie byłaś za tym murem?

– Nie.

– A właśnie… kiedy zamierzasz stąd wyjechać?

– Jeszcze o tym nie myślałam, jeśli mam być szczera. To chyba zależy od Ambrose’a. Moglibyśmy zabrać go ze sobą do Dublina.

– Dobrze. Jeśli nie miałabyś nic przeciwko temu, my z MK rozważaliśmy powrót do Dublina jutro. Potem polecielibyśmy przez Londyn do Nicei. Wiesz… wszyscy jesteśmy zaproszeni na ten rejs do Grecji. Widzę, że ty nie chcesz się wybrać, ale… – Jack wzruszył ramionami – ja tak. Może zbadam tę sprawę za ciebie, zorientuję się, o co chodzi w tej historii o Zaginionej Siostrze. Jeśli nie masz nic przeciwko temu…

– Jasne, że nie. Jesteś dorosły i możesz robić, co zechcesz. Jak uprzytomniła mi Mary-Kate, jeśli mnie z nimi coś łączy, to i ciebie.

– Prawda.

– A mógłbyś mi zdradzić, czy twój zapał do tej wyprawy ma związek z Ally?

Nastąpiła chwila milczenia. Jack zastanawiał się, co odpowiedzieć.

– No, ma… To znaczy naprawdę chciałbym dowiedzieć się więcej o całej tej sytuacji, ale rzeczywiście, dawno nie spotkałem żadnej kobiety, z którą od razu… nawiązałbym tak dobry kontakt.

– Sądzisz, że ona czuje to samo?

– Nie wiem. Możliwe, że pisze mi te esemesy tylko z powodu swojej siódmej siostry, ale kiedy wczoraj wieczorem rozmawialiśmy, sporo się pośmialiśmy. Wiesz? Rozumiem ją w pół słowa, a ona mnie.

– To musisz popłynąć w ten rejs. – Właśnie podjechaliśmy pod dom opieki. – Pójdę przyprowadzić Ambrose’a.

Z recepcji wyszła mi naprzeciw Katie.

– Jak tam? – spytałam.

– O, rozmawiają bez przerwy, odkąd pan Lister usiadł.

– Mają sporo lat do nadrobienia.

– No tak. Pójdę po niego.

– Zaczekaj chwilę. Nora w młodości pracowała we dworze Argideen, prawda?

– Tak.

– Mogłabyś ją spytać, czy pamięta nazwisko rodziny, która ją zatrudniała?

– Dobrze. Jeśli się nie mylę, to było jakieś małżeństwo z zagranicy – powiedziała Katie. – Zadzwonię do niej, kiedy wrócę do domu wieczorem.

– Dziękuję.

Uśmiechnęła się i poszła.

Czekając przy recepcji na Ambrose’a, myślałam o dziwnym nazwisku sześciu sióstr, w którym rozpoznałam już anagram słowa „Pleiades”: D’Aplièse… Wyciągnęłam długopis z torebki, poprosiłam recepcjonistkę o kawałek papieru i zapisałam je.

Zobaczyłam zbliżającego się Ambrose’a z Katie. Kroczył o wiele żwawiej niż w Dublinie.

– Udana wizyta? – spytałam.

– Nie licząc tego niezbyt kameralnego otoczenia, było bardzo przyjemnie – odparł, po czym zwrócił się do mojej siostry: – Dziękuję, Katie, ogromnie miło było cię widzieć. Mogę cię zapewnić, że niedługo znów się tu pojawię.

– Bądź tak dobra i spytaj Norę, czy to nie było przypadkiem to nazwisko.

Wcisnęłam jej do dłoni karteczkę.

– Oczywiście. – Wsunęła ją do kieszeni służbowego stroju. – To na razie. – Uśmiechnęła się i ruszyła do swoich zajęć.

– Nie wiem, jak James może tu wytrzymać – mruknął Ambrose, kiedy pomogłam mu wsiąść i odjechaliśmy. – A jednak jakoś daje radę. Ja wolałbym już dołączyć do swojego Stwórcy.

– Nie sądziłam, że wierzysz w Boga.

– Mówię o „Stwórcy”, kochanie, a praktycznie rzecz biorąc, stworzyli mnie rodzice, więc przynajmniej moje doczesne szczątki mogłyby spocząć obok ich kości.

– Dzielisz włos na czworo, Ambrose.

– Możliwe, ale… Merry, znalazłabyś chwilę na małą pogawędkę, jak dotrzemy do hotelu? Wypiłem dziś więcej herbaty niż przez cały tydzień, mógłbym więc pozwolić sobie na szklaneczkę whiskey.

Chwilę później byliśmy na miejscu.

– Pojadę po Mary-Kate, kiedy zadzwoni – odezwał się Jack, zatrzymując się przed wejściem do hotelu. – Do zobaczenia przy kolacji.

Wysiedliśmy, a on odjechał poszukać miejsca do parkowania.

– Masz przemiłe dzieci – powiedział Ambrose. – To jak, siądziemy sobie na tarasie kawiarni, póki zaszczyca nas swoją obecnością słońce?

Przy dzbanuszku herbaty dla mnie i szklaneczce whiskey dla Ambrose’a rozkoszowaliśmy się szumem wielkich fal uderzających o brzeg w dole.

– O czym chciałeś ze mną porozmawiać? – spytałam.

– Chodzi o Jamesa. Wiem, że jest na wózku i wymaga pomocy, żeby się umyć i tak dalej, ale nie sądzę, że powinien spędzać złotą jesień życia w tym domu. Pomyślałem więc…

– Tak?

– No cóż, ja też nie robię się młodszy, prawda? I choć przykro mi bardzo to przyznać, walka ze schodami do sypialni i łazienki zaczyna mnie już męczyć. Od jakiegoś czasu myślę, że powinienem sprzedać mieszkanie i wprowadzić się do nowoczesnego domu z windą i wszystkim, co jest mi potrzebne, na przykład prysznicem, do którego można swobodnie wejść. Wszystko byłoby na jednym poziomie. Powiem ci, że teraz w Dublinie jest wiele takich ofert.

– Rozumiem. I?

– Jak możesz sobie wyobrazić, sprzedaż domu, w którym mieszkałem tak długo, będzie sporą traumą. Ale jak zobaczyłem sytuację Jamesa, już nie mam oporów. Kiedy wrócę do Dublina, wystawię należącą do mnie połówkę domu na sprzedaż i kupię sobie coś bardziej praktycznego z trzema sypialniami. Jedną dla mnie, drugą dla opiekunki zatrudnionej na stałe i trzecią… dla Jamesa.

– Mój Boże!

– Co myślisz, Mary?

– Teoretycznie piękny pomysł. Jednak ojcu O’Brienowi może być trudno podjąć decyzję o przeprowadzce. Spędził prawie całe dorosłe życie w tych stronach i choć warunki ma teraz nie do końca takie, jak powinien, nadal odwiedza go mnóstwo dawnych parafian.

– Widywał się z nimi dzień w dzień przez jakieś sześćdziesiąt lat. Może ucieszy go odmiana.

– Spytałeś go?

– Tak, w gruncie rzeczy tak… czy raczej zasugerowałem mu tę możliwość. Planuję wszystko załatwić, a potem zaprosić Jamesa, żeby mnie odwiedził, kiedy znajdę opiekunkę, która mogłaby z nami mieszkać. I może…

– …on już nie zechce wracać do hrabstwa Cork – dokończyłam za niego.

– No właśnie. A przecież nie ma powodu, żebyśmy nie mogli przyjeżdżać tu w lecie, gdyby zatęsknił za świeżym morskim powietrzem. – Ambrose wskazał na budynek sąsiadujący z hotelem. – Pytałem, podobno są tam apartamenty na wynajem dla rodzin, które wolą same sobie gotować.

– Mój Boże, Ambrose, naprawdę się do tego przygotowałeś. – Uśmiechnęłam się. – Wiem, że w domu opieki brakuje mu prywatności i jego książek.

– Zamówię na jego książki specjalne regały. Prawdę mówiąc, przeprowadziłbym się nawet tutaj, gdyby sobie tego życzył, ale na pewno wzięliby nas na języki. A w Dublinie, wielkim mieście, nikt nie będzie zwracał na nas uwagi. Tam nikogo nie obchodzi, że dwaj starzy przyjaciele chcą spędzić ze sobą resztkę życia. Prawda?

Popatrzył na mnie, szukając potwierdzenia.

– Na pewno. Ale postaraj się wybrać jakieś mieszkanie blisko kościoła. Jestem przekonana, że Jamesowi w Dublinie będzie zależało na… pozostawaniu w kontakcie… że tak powiem.

– Kiedy tylko wrócę, zacznę realizować swój plan. – Uśmiechnął się i popatrzył na mnie. – Kochana, dziękuję, że zorganizowałaś to spotkanie. Będę ci dozgonnie wdzięczny – dodał ze łzami w oczach. – Dałaś mi powód, by znów zacząć żyć.

– Och, Ambrose… Nie dziękuj mi. Po tym wszystkim, co dla mnie zrobiłeś, nie ma o czym mówić.

– A jednak dziękuję. Właśnie! Czytałaś już list, który ci przywiozłem?

– Tak.

– I?

– I… nie wiem. To znaczy jest napisany w dość oficjalnym tonie, jak mój do niego. Przekazał mi swój numer telefonu, żebym mogła się skontaktować, ale…

– Mary, na Boga, zobacz się z nim! Myśli o nim, i tym drugim, prześladowały cię trzydzieści siedem lat! Jeśli nauczyłem się czegoś o życiu, to tego, że jest cholernie krótkie!

– Tak. Masz rację… Dobrze, umówię się. A skoro już jesteśmy przy tym temacie, opowiem ci o „tym drugim”, jak go nazwałeś…

*

Czterdzieści minut później Ambrose poszedł się zdrzemnąć, a ja wróciłam do swojego pokoju. Wysłuchał uważnie mojej opowieści o tym, co się stało z Bobbym, a potem położył rękę na mojej dłoni.

– Nareszcie możesz pożegnać się z przeszłością i zacząć na nowo oddychać.

– Tak.

– Moja droga, gdybyś tylko mi wtedy powiedziała, pewnie mógłbym ci pomóc.

– Nie, Ambrose. Nikt nie mógł. – Westchnęłam. – Ale to już się skończyło. – Zostało mi jeszcze to – mruknęłam w pokoju, wyjmując list, i wybrałam brytyjski numer kierunkowy i pozostałe cyfry. Odebrał po kilku dzwonkach i umówiliśmy się. Bardzo oficjalnie, jakby chodziło o spotkanie służbowe. Po zakończeniu połączenia złożyłam kartkę i zapisałam na niej czas i miejsce, po czym wsunęłam ją do torebki.

Dlaczego nie usłyszałam w jego głosie poczucia winy? – zadałam sobie pytanie.

I nie potrafiłam na nie odpowiedzieć.

*

– To jak długo chcesz zostać w Irlandii, mamo? – spytał wieczorem Jack, kiedy jedliśmy kolację w eleganckiej hotelowej restauracji na górnym piętrze, z panoramicznym widokiem na morze.

– Wracam jutro z Ambrose’em do Dublina razem z wami, a potem mam zamiar jeszcze raz wybrać się tutaj, żeby spędzić więcej czasu z rodziną.

– Jesteś pewna, że nie masz ochoty popłynąć w rejs? – spytała Mary-Kate. – Zawsze marzyłaś, żeby zobaczyć greckie wyspy, miejsce, gdzie rodziły się twoje ukochane mity. Ally przysłała Jackowi zdjęcie jachtu. Jest fantastyczny!

– Powinnaś się zastanowić, kochanie – wtrącił się Ambrose. – Twoja córka ma absolutną rację. Nie byłem w Grecji od czasu mojej ostatniej wyprawy do Sparty, ponad dwadzieścia lat temu. Sceneria o zachodzie słońca jest tam czymś niezapomnianym, a do tego w tle to pasmo górskie Tajget.

Rzucił mi to swoje spojrzenie, które dobrze pamiętałam z czasów studenckich.

– Nazwane od Tajgete, piątej z Siedmiu Sióstr z Plejad, matce Lakedajmona, spłodzonego przez Zeusa – wyrecytowałam, by dowieść, że nie zapomniałam. Lekko skinął głową, na znak, że to docenia. – Tiggy to zdrobnienie od Tajgete. Jest piątą z sióstr – dodałam. – O ironio, ja jestem piątym dzieckiem w swojej adopcyjnej rodzinie.

– Lub brakującą siostrą w rodzinie Ally – dorzuciła Mary-Kate. – Och, mamo, proszę, jedź z nami – nalegała dalej.

– Nie, nie teraz, ale może dodam Grecję do listy miejsc, które odwiedzę podczas mojej podróży dookoła świata. Ma ktoś ochotę na deser?

*

Kiedy wróciłam do pokoju, zobaczyłam czerwoną lampkę migającą na telefonie. Miałam wiadomość. Na komórce też coś się nagrało. Podniosłam najpierw słuchawkę hotelowego telefonu. To Katie prosiła, żebym zadzwoniła.

Potem skupiłam się na komórce. Odsłuchałam pocztę głosową. Pierwsza wiadomość – co za zbieg okoliczności! – była od Tiggy. Dziewczyna pytała, co u mnie, i powiedziała, że ma nadzieję zobaczyć mnie z Jackiem i Mary-Kate podczas rejsu.

Zadzwoniłam do Katie.

– Cześć, tu Merry. Wszystko w porządku?

– Tak, świetnie, dzięki. Chciałam ci tylko dać znać, że rozmawiałam z Norą. Nie pamiętała nazwiska tych ludzi, dla których pracowała, ale obiecała pomyśleć. I jakiś czas potem się odezwała. Przypomniała sobie. To nazwisko też było obco brzmiące, ale inne niż to, które zapisałaś. Lepiej ci je przeliteruję. Masz jak zanotować?

– Tak. Dawaj – rzuciłam z długopisem w pogotowiu.

– Ona myśli, że to właściwa pisownia. Słuchaj: – E-S-Z-U.

Przeczytałam litery.

– Eszu – powiedziałam. – Dzięki wielkie, Katie, pogadamy jutro.

51

Atlantis

– Czy Jack dał znać, kto był właścicielem dworu Argideen? – spytała CeCe, wchodząc do kuchni, gdzie Chrissie przygotowywała na kolację steki z dodatkami w stylu australijskim.

– Nie – odparła Ally. – Prosiłam, żeby odezwał się do mnie, jeśli siostra jego mamy to pamięta. Najwyraźniej nie przypomina sobie.

– I co, mówi, że Merry nadal nie chce do nas dołączyć? – odezwała się Maja, która siedziała nad laptopem i sprawdzała pocztę.

– Najwyraźniej zamierza zostać dłużej w Irlandii. No cóż, musimy się chyba pogodzić z tym, że zrobiłyśmy, co w naszej mocy, żeby znaleźć Zaginioną Siostrę. Jeśli dowodem miał być pierścionek, a Merry jest adoptowana i znaleziono ją na plebanii bardzo blisko miejsca wskazanego przez współrzędne geograficzne z obręczy Merope, to wykonałyśmy zadanie. Skoro jednak ona nie chce z nami popłynąć, to jej nie zmusimy.

– Masz rację. Mimo to szkoda. Przecież wszystko się zgadza.

Maja westchnęła.

– Poza wiekiem – wtrąciła Ally. – Wszystkie zakładałyśmy, że szukamy kogoś o wiele młodszego. Przynajmniej jej dzieci z nami będą. To musi nam wystarczyć.

– No tak… – Maja zapisała coś w notesie leżącym obok laptopa. – Tiggy z Charliem lądują w Genewie o jedenastej trzydzieści w środę, Elektra potwierdziła, że przyleci wprost do Nicei, tak samo jak Star, Mouse i Rory. Jack i Mary mają jeszcze dać znać, kiedy będą.

– To ile pokoi potrzebujemy na jutro? – spytała Marina, która wynosiła właśnie szklanki i sztućce na taras.

– Tylko jednego, dla Tiggy i Charliego – powiedziała Maja, wstając. – Spokojnie, mamo. Pamiętaj, jesteśmy tu i we wszystkim ci pomożemy.

– Jasne – dodała Chrissie. Odwróciła się na chwilę od kuchenki i uśmiechnęła do Mariny. – Choć nie mam pojęcia, jak można przyrządzać cokolwiek na tym wiekowym urządzeniu. Dobrze, że jest grill i postanowiłyśmy na nim smażyć steki.

– Mamo, czemu nie siądziesz? Nalejemy ci kieliszek wina. – Ally poprowadziła ją w kierunku stołu i popchnęła lekko na krzesło. – Zaopiekujemy się tobą dla odmiany.

– Nie, Ally, nie za to mi płacą. Nie wytrzymam tak – broniła się Marina.

– Nigdy nie płacono ci, żebyś nas kochała, a kochałaś, za darmo, i teraz my ciebie kochamy – powiedziała CeCe, stawiając kieliszek przed Mariną. – Masz. Napij się – zarządziła. – I przestań się miotać.

– Jak mówiłam Star, kiedy byłam u niej w Londynie w zeszłym roku, bez Claudii po prostu się gubię. To ona jest prawdziwą siłą napędową Atlantis.

– Może nigdy jej nie doceniałyśmy – powiedziała Maja i zaraz uśmiechnęła się, bo zobaczyła, jak z tarasu do kuchni wchodzi Floriano z Valentiną. Oboje przespali się trochę w pawilonie. Tego popołudnia przylecieli przez Lizbonę z Rio de Janeiro.

Ally przyglądała się Florianowi, który trzymał mocno za rękę córkę. Był opalony, miał ciemne włosy i wyraziste piwne oczy. Białe zęby lśniły w uśmiechu na przystojnej twarzy. Valentina, unosząc głowę, patrzyła na dorosłych ogromnymi brązowymi oczami. Onieśmielona, okręcała kosmyk błyszczących długich włosów na szczupłym paluszku.

Marina od razu wstała.

– Witaj, Valentino – powiedziała, podchodząc do dziewczynki. – Lepiej się czujesz po drzemce?

– Tak, dziękuję – odparła mała po angielsku z silnym obcym akcentem. Maja mówiła, że Floriano, sam dwujęzyczny, od urodzenia uczył ją angielskiego.

– Napijesz się czegoś? Może coli? – spytała Marina, zerkając na ojca dziewczynki, by upewnić się, czy wolno jej to proponować.

– Oczywiście, może napić się coli – zgodził się.

– Papai, jestem strasznie głodna. – Valentina podniosła wzrok na ojca.

– Kolacja będzie gotowa nie wcześniej niż za pół godziny – oznajmiła Marina. – Może chodź ze mną, zobaczymy, co da się znaleźć, żebyś dotrwała do kolacji? – Podała rękę dziewczynce, a ta skwapliwie ją ujęła i ruszyły razem w kierunku spiżarni.

– Ona znowu matkuje. – Ally uśmiechnęła się, przewracając oczami.

– Wtedy jest najszczęśliwsza – zauważyła Maja. Podeszła do Floriana i pocałowała go w policzek. – Masz ochotę na piwo?

– Duszę bym za nie oddał. – Objął ją ramieniem.

– Dla szefa kuchni też poproszę, jeśli jest taka możliwość! – zawołała Chrissie.

– Się robi. – CeCe podskoczyła do lodówki.

Ally nalała sobie kieliszek wina, a kiedy wszyscy mieli już coś do picia, uniosła go.

– Za Floriana i Valentinę, którzy przylecieli aż z Rio, żeby dołączyć do nas przy tej szczególnej okazji.

Wszyscy wznieśli toast i Ally pomyślała: Jakie to cudowne, że są tu nie tylko siostry, ale też ich partnerzy i rodziny.

Obserwowała Valentinę. Dziewczynka zauważyła Beara na jego macie w kąciku.

– Aí que neném bonito! Mogę się z nim pobawić, Maju?

– Oczywiście. – Maja spojrzała na Ally, kiedy mała odstawiła szklankę i przyklękła obok chłopczyka, a potem wzięła go na ręce. Siostry uśmiechnęły się do siebie. – Czy mogę porwać na chwilę Floriana? Chciałabym mu pokazać tajemny ogród Pa Salta. – Maja nie kierowała tych słów do nikogo w szczególności.

– Oczywiście – odparła Marina, podchodząc bliżej Valentiny i Beara. – Popilnuję dzieci, nie martw się.

– Dziękuję. – Maja wzięła Floriana za rękę i wyprowadziła go z kuchni.

– Zagwiżdżemy, jak kolacja będzie gotowa! – krzyknęła za nimi CeCe. – Chrissie, myślę, że grill już się nagrzał, można zaczynać.

– No, idę z tobą, bo inaczej spalisz steki na wiór, jak zwykle – zażartowała jej przyjaciółka i razem wyszły.

– Czy to nie wspaniale widzieć CeCe taką szczęśliwą? – odezwała się Marina, siadając w fotelu, obok bawiących się na podłodze dzieci.

– Masz rację. I patrz, jaka opiekuńcza jest nasza mała Valentina.

Na dźwięk swojego imienia dziewczynka podniosła wzrok na mamę Beara.

– Lubisz takie maluchy? – spytała Ally.

– Baaardzo – potwierdziła Valentina i posadziła wyrywającego się jej Beara z powrotem na macie.

Piętnaście minut później usłyszały przenikliwy gwizd CeCe, która dawała znać Mai i Florianowi, że kolacja gotowa. Zaniosły miski z sałatą i frytkami na stół na tarasie. Ally usiadła i wypatrywała wracającej Mai. Wiedziała, dlaczego siostra chciała jak najszybciej porozmawiać z Florianem sam na sam. Wreszcie zobaczyła, jak nadciągają. Trzymali się za ręce. Maja opierała głowę na jego ramieniu. Kiedy doszli do stołu, Floriano zatrzymał się i objąwszy ją mocno, uniósł lekko nad ziemię. Pocałował ją w usta. Jego rozpromieniona twarz mówiła wszystko.

Kiedy wszyscy usiedli i Chrissie zaczęła podawać steki, Ally usłyszała, jak w kuchni dzwoni jej komórka. Pobiegła do środka i zobaczyła imię Jack wyświetlające się na ekraniku.

– No cześć – rzuciła.

– Cześć, Ally. – Na zewnątrz rozległy się głośne śmiechy. – Chyba dzwonię nie w porę?

– Tak naprawdę właśnie siadamy do kolacji.

– Więc będę się streszczał. Siostra mamy, Nora, ta, która pracowała we dworze Argideen, przypomniała sobie nazwisko właścicieli. Jest dość dziwne. Wydaje się obce. Nie jestem pewien, czy zdołam je prawidłowo wymówić.

– Ale to nie D’Aplièse?

– Nie, zaraz… Najlepiej, jak przeliteruję. Masz czym zanotować?

– Już, już. – Ally sięgnęła po długopis. – Dawaj.

– Dobrze. E-S-Z-U.

Ally zapisała litery i kiedy spojrzała na całość, aż ją zatkało z wrażenia. Jack coś tam mówił, ale ona nie słyszała, wymawiając na głos nazwisko.

– Ally? Masz? Mam powtórzyć?

– Nie. Mam. E-S-Z-U.

– Tak. Mówiłem, że dziwne.

– Racja…

Usiadła ciężko na krześle.

– Hej, Ally, wszystko gra?

– Jasne.

Po drugiej stronie linii zapadła na chwilę cisza.

– Znasz to nazwisko, prawda?

– Taaak… ale co to wszystko oznacza, nie mam pojęcia. Słuchaj, muszę iść jeść, ale porozmawiamy jeszcze później.

– Dobrze, odezwij się.

Ally wstała i uświadomiła sobie, że jest zlana potem… Co to było? Zaskoczenie? Strach? Postanowiła na razie nic nikomu nie mówić, podeszła do zlewu i ochlapała twarz wodą, nim wyszła na taras.

*

Po kolacji wszyscy poza Mariną, która była na górze i usypiała Beara, sprzątali razem ze stołu.

– Domyślam się, że poszło dobrze? – szepnęła Ally do starszej siostry, kiedy stojąc obok siebie, wycierały rondle, a CeCe i Chrissie ładowały zmywarkę.

– Tak – odparła cicho Maja. – Oszalał z radości. Tak mi ulżyło!

– Jestem pewna, że nie musisz też martwić się o reakcję Valentiny. Zachwyciła się Bearem. Tak się cieszę za ciebie, naprawdę. Mam nadzieję, że ty też jesteś szczęśliwa.

– Teraz, kiedy powiedziałam Florianowi, chyba mogę już być. Innym na razie nie będę nic mówić. Dopiero jak będziemy wszyscy na jachcie, choć sądzę, że…

– …mama i tak już wie – szepnęły obie jednocześnie i uśmiechnęły się.

– A właśnie! – przypomniała sobie Maja. – Czy to Jack dzwonił podczas kolacji?

– Tak.

– Jakieś wieści?

– Nic ważnego – skłamała Ally. – Idź z Florianem i Valentiną i nacieszcie się tym wyjątkowym wieczorem, dobrze?

– Dzięki. Do zobaczenia jutro.

– Śpij dobrze.

– Chyba wreszcie mi się to uda. Dobranoc.

Maja wzięła za rękę Valentinę i razem z Florianem poszli do pawilonu.

– My chyba też wcześniej się położymy – powiedziała CeCe. – Jutro czeka nas ciężki dzień. Dobranoc.

Chrissie i CeCe wyszły z kuchni. Ally patrzyła, jak wchodzi Marina i zaczyna szykować mleko na nocne karmienie Beara.

– Dziś wieczorem sama się tym zajmę – oznajmiła Ally. – Myślę, że powinnaś się porządnie wyspać przed jutrzejszym dniem. Czuję się o wiele lepiej, odkąd wróciłam z Francji. Naprawdę… – Niemal wyrwała Marinie butelkę i postawiła na stole. – Ja to zrobię – dodała stanowczo.

– W porządku. Może sen dobrze mi zrobi. Ostatnie tygodnie uświadomiły mi, że się starzeję. Kiedy byłyście małe, potrafiłam prawie wcale nie spać, latami. A teraz… wydaje mi się czasem, że nie daję rady.

– Mamo, jesteś cudowna, nie wiem, co bym zrobiła, gdybyś nie pomagała mi tu przy Bearze. Ale teraz idź, połóż się i spokojnie odpocznij, póki można.

– Dobrze. Pójdziesz ze mną?

– Chyba… – Ally bardzo chciała się komuś zwierzyć. – Mamo?

– Tak?

– Muszę skontaktować się z Georgiem, ale nie odbiera komórki. Wiesz dokładnie, kiedy on wraca?

– Skoro ma z nami popłynąć, to musi być tu jutro. Mogę spytać, o co chodzi?

– Och… Jack właśnie przekazał mi informację, która mną wstrząsnęła. Normalnie powiedziałabym Mai i zastanowiłybyśmy się razem, co robić. Ale w tych okolicznościach nie mogłam. Zwłaszcza w ten wieczór.

– Powiedz mi, kochanie. Wiesz, że potrafię dochować tajemnicy. Co takiego mówił Jack?

– Że dwór Argideen, do którego prowadzą współrzędne powiązane z Merope, należał kiedyś do rodziny o nazwisku Eszu.

Ally dostrzegła szok w wyrazie twarzy Mariny.

– Eszu?

– Tak. Przeliterował mi to. Nie może być żadnej pomyłki. Wiesz, podczas kolacji zastanawiałam się, że może to zbieg okoliczności, ale to bardzo niezwykłe nazwisko, prawda? Zwłaszcza w Irlandii. Czy wiesz, co w przeszłości mogło łączyć Pa Salta i Eszu?

– Naprawdę nie mam pojęcia. Ale mówiłaś, że chyba widziałaś jacht Kreega Eszu w pobliżu miejsca, gdzie wrzucono do morza ciało waszego ojca. No i jego syn Zed…

– To ojciec dziecka Mai – dodała Ally szeptem, na wypadek gdyby CeCe i Chrissie zeszły po coś do picia albo coś innego przed spaniem. – Mam nadzieję, że rozumiesz, dlaczego dziś wieczorem nie chciałam wspominać o Eszu.

– Oczywiście. Powiedziała Florianowi o ciąży? – spytała Marina.

– Tak. Ale nie mów nikomu.

– Jasne. Tak się cieszę.

– Myślisz, że Georg może coś wiedzieć o powiązaniach Pa Salta z Eszu?

– Ally, wierz mi, nie wiem więcej niż wy, ale Georg był bliskim współpracownikiem ojca, więc może wie.

– Naprawdę nie orientujesz się, dokąd pojechał?

– Nie mam pojęcia, przysięgam. Przykro mi, że nie umiem ci pomóc, zrobiłabym to, gdybym mogła. Idę do łóżka. Dobranoc.

– Dobranoc, śpij dobrze.

Kiedy tylko Marina wyszła z kuchni, zadzwoniła komórka Ally.

– Halo?

– Cześć, tu znowu Jack. Nie kładziesz się jeszcze spać?

– Nie, nie. Co tam w Irlandii?

– W porządku, dzięki. Taksówka zamówiona, żeby odwieźć do Dublina mnie, Mary-Kate i Ambrose’a… tego niby ojca chrzestnego mamy… i mamę.

– Jesteś pewien, że nie dasz rady przekonać jej, by do nas dołączyła? Mam nadzieję, że nasz prawnik Georg wróci jutro i będzie mógł potwierdzić na sto procent, że twoja mama jest Zaginioną Siostrą.

– Niestety, nie ma żadnych szans. Mama upiera się, że chce spędzić więcej czasu w Irlandii. My z Mary-Kate lecimy z Dublina do Londynu jutro po południu. Następnego dnia wcześnie rano mamy lot do Nicei. Widzimy się na jachcie?

– Tak. Wyślę samochód, żeby odebrał was z lotniska, a potem, na Tytanie, będę czekać z… – urwała, bo uświadomiła sobie, że nie powiedziała mu jeszcze o swoim synku – resztą sióstr.

– Wygląda na to, że to będzie prawdziwa przygoda. Mary-Kate bardzo się cieszy, że pozna was wszystkie.

– Ja też cieszę się, że ją poznam. W takim razie dawaj znać, gdyby było jakieś opóźnienie, a jeśli nie, to do zobaczenia w Nicei.

– Tak… Naprawdę cudownie, że znów się spotkamy. Dobranoc.

– Dobranoc, Jack.

Ally porwała ze stołu butelkę mleka, na wypadek gdyby trzeba było dokarmić Beara, zgasiła światło i poszła do łóżka. Kiedy już leżała, gotowa do snu, myślała o rozmowie z Jackiem.

Naprawdę cudownie, że znów się spotkamy…

Aż serce podskoczyło jej z radości, że to powiedział, zaraz jednak się opamiętała, kiedy z łóżeczka dobiegło ją lekkie pochrapywanie synka.

Nawet jeśli Jack najwyraźniej darował mi, że nie byłam szczera i ukrywałam, kim jestem, to na pewno nie zainteresuje się samotną matką, prawda?

Starając się usilnie stłumić głupie motyle w brzuchu, Ally zasnęła.

52

Merry

Dublin, Irlandia

Siedziałam z tyłu taksówki pomiędzy Mary-Kate i Ambrose’em. Proponowaliśmy mu wygodne miejsce obok kierowcy, ale z niego nie skorzystał – twierdząc, że nie ma zamiaru przedwcześnie żegnać się z życiem, bo Niall zagada go na śmierć – więc zaszczyt jazdy z przodu przypadł Jackowi. Dzieci znów próbowały mnie namawiać na rejs, ale mając w perspektywie za parę godzin spotkanie, na które czekałam trzydzieści siedem lat, jeszcze raz stanowczo odmówiłam.

– Innym razem – powiedziałam. – Ale wy lećcie i bawcie się dobrze. Z tego, co słyszę, to będzie fantastyczna wycieczka.

Gdy dojechaliśmy na Merrion Square, Jack pomógł Ambrose’owi wysiąść, a Niall wyjął torby – moją i Ambrose’a – z bagażnika.

– Bardzo miło było was poznać – powiedział. – Masz moją wizytówkę, Ambrose, więc gdybyś kiedyś znów chciał wybrać się do zachodniej części hrabstwa Cork, dzwoń śmiało.

– Dobrze. I jeszcze raz dziękuję – odparł Ambrose, obrócił się i podpierając się laską, ruszył na schodki.

– Pa, pa, mamo.

Jack i Mary-Kate, którzy mieli jechać z Niallem na lotnisko, uściskali mnie na pożegnanie. Poczułam piekące łzy podchodzące mi do oczu.

– Odzywajcie się, dobrze?

– Jasne – zapewniła mnie córka. – A jeślibyś akurat była w hrabstwie Cork, kiedy rejs się skończy, mogę do ciebie dołączyć.

Dostrzegłam ślad rumieńca na policzkach córki. Od razu zrozumiałam, że spotkanie z nowym przyjacielem muzykiem, Eoinem, musiało być udane.

– A gdybyś jednak zmieniła zdanie, to Ally twierdzi, że na jachcie jest mnóstwo miejsca – starał się mnie jeszcze przekonać Jack.

– Nie. Lepiej wsiadajcie już, bo nie zdążycie na samolot.

Pożegnałam się z Niallem i stojąc na chodniku, pomachałam dzieciom, po czym weszłam za Ambrose’em do mieszkania.

– Herbaty? – spytałam.

– Mój Boże, oddałbym królestwo za filiżankę.

Piętnaście minut później popijaliśmy herbatę w salonie i jedliśmy pyszny keks, który zostawiła jego gosposia.

– Nadal jesteś zdecydowany sprzedać to mieszkanie?

– Oczywiście. Choć kocham to miejsce, to niezależnie od tego, czy James do mnie dołączy, czy nie, czas na przeprowadzkę.

– Jestem pewna, że nie będziesz musiał go długo namawiać. Wspaniale było patrzeć, jak odnaleźliście się po latach.

– Dla mnie też to coś cudownego. Zapomniałem już, jak to jest śmiać się. A kiedyś dużo się razem śmialiśmy. Zaproszę więc kilku pośredników, żeby wycenili mieszkanie, i wystawię je na sprzedaż. Ale teraz sprawa najpilniejsza. Na pewno chcesz wieczorem jechać? Zapraszam cię serdecznie, zostań u mnie.

– Dziękuję, nigdy nie byłam w Irlandii Północnej i mam ochotę ją zobaczyć.

– Jak wiesz, kiedy tu mieszkałaś, Belfast nie był miejscem bezpiecznym, ale słyszałem, że teraz wiele się tam zmienia. Miasto i jego okolice są rewitalizowane.

– Przyznam ci się, że w Nowej Zelandii nie chciałam oglądać w telewizji ani czytać w gazetach niczego o zamachach bombowych IRA – wyznałam cicho. – A było tego sporo w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Po prostu… nie mogłam. Ale w roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym ósmym siedziałam przed telewizorem w Otago i płakałam jak bóbr, widząc, jak taoiseach podpisuje porozumienie wielkopiątkowe. Nie mogłam wprost uwierzyć, że to się nareszcie dzieje.

– Rzeczywiście to był przełom, choć niektórym republikanom to nie wystarcza i nie spoczną, póki Irlandia Północna nie zjednoczy się z Republiką pod rządami Irlandczyków. Jestem jednak przekonany, że młode pokolenie jest już wychowane tak, by w pierwszej kolejności czuć się ludźmi, a nie katolikami czy protestantami. To na pewno pomaga, podobnie jak wykształcenie. Hm… to zabawne… jestem dość nietypowym starszym człowiekiem. Nie uważam, że dawniej było idealnie, i nie biadam nad upadkiem obyczajów w obecnych czasach. Wręcz przeciwnie. Rasa ludzka zrobiła wielki krok naprzód przez ostatnie trzydzieści lat i zazdroszczę młodym, że żyją w tak otwartym, tolerancyjnym społeczeństwie.

– I twoje, i moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej, gdybyśmy byli młodzi teraz – przyznałam. – No, ale… Chyba muszę się szykować do wyjścia. Skoczę na dół i się przebiorę.

W suterenie otworzyłam drzwi do sypialni, która niegdyś była moim pokojem. Ścisnęło mnie w gardle, kiedy zobaczyłam, że Ambrose nie usunął stąd moich książek i drobiazgów, które zbierałam jako nastolatka. Ściany pokrywała ta sama tapeta w różowe kwiatki, którą sprowadził z Anglii, kiedy zaczęłam u niego pomieszkiwać. Materac żelaznego pojedynczego łóżka był starannie nakryty koronkową narzutą, jak dawniej. Przypomniało mi się, że kiedy pierwszy raz zobaczyłam tę sypialnię, o mało nie popłakałam się z radości, nie tylko dlatego, że była taka ładna i kobieca, ale też dlatego, że miałam ją wyłącznie dla siebie. Przez lata szkoły z internatem, kiedy w wolne weekendy z powodu odległości nie jeździłam do rodzinnego domu, ten pokój był moją spokojną przystanią. A potem, kiedy studiowałam i pisałam pracę magisterską, której nigdy nie skończyłam, wprowadziłam się tu na stałe…

Otworzyłam szafę, ciekawa, czy moje ubrania z początku lat siedemdziesiątych – minispódniczki, spodnie dzwony i obcisłe sweterki w poziome paseczki – nadal tu są. Ale znikły. Wyjechałam kilkadziesiąt lat temu, po co Ambrose miałby je trzymać?

Dostałam nagle dreszczy. Usiadłam na łóżku i moje myśli popłynęły do chwili, kiedy ostatni raz tu byłam i na progu pojawił się Bobby. Walił w drzwi tak mocno i tak strasznie krzyczał, że musiałam otworzyć.

Z długimi kruczoczarnymi włosami i intensywnie niebieskimi oczami, wysoki, muskularny, stał się przystojnym mężczyzną. Spodobał się niektórym moim koleżankom, kiedy spotkałyśmy go pewnego dnia w pubie. Dla mnie jednak zawsze był dawnym Bobbym – gniewnym, dziwnym, ale bardzo inteligentnym chłopakiem, którego znałam od dziecka.

Przyparł mnie do ściany i poczułam na szyi zimny metal.

– Przestaniesz się z nim spotykać albo, przysięgam, zabiję cię, Merry O’Reilly. A potem zajmę się nim i jego rodziną, podobnie jak twoją. Jesteś moja, rozumiesz? Zawsze byłaś moja. Wiesz o tym.

Nigdy nie zapomnę wyrazu jego oczu i kwaśnego zapachu piwa w jego oddechu, kiedy przycisnął wargi do moich ust.

Przerażona obiecałam, że nie będę się już widywać z Peterem, że przyłączę się do niego w walce terrorystycznej przeciwko Brytyjczykom.

Śmiertelnie mnie wystraszył, ale przynajmniej wiedziałam, jak go uspokoić – przecież znałam go od dawna. Wreszcie odsunął pistolet od mojej szyi i puścił mnie. Umówiliśmy się na spotkanie następnego dnia wieczorem i jakoś udało mi się nie zwymiotować, kiedy pocałował mnie znowu. W końcu ruszył do drzwi, lecz zanim je otworzył, obrócił się i popatrzył na mnie.

– Pamiętaj, dopadnę cię, żebyś nie wiem jak próbowała się przede mną ukryć…

Wyszedł, a ja uznałam, że nie mam wyboru: musiałam uciekać. Zeszłam do swojego pokoju i zaczęłam się pakować…

– To już koniec, Merry, Bobby już nie zrobi ci nic złego – powiedziałam sobie teraz, starając się stłumić dobrze znane mi objawy ataku paniki, która przez trzydzieści siedem lat ogarniała mnie za każdym razem, kiedy tylko o nim pomyślałam. Setki razy wracała do mnie tamta chwila, psychiatra uznałby pewnie, że cierpię na zespół stresu pourazowego. Nie wiedziałam, czy powrót do miejsca, gdzie mnie to spotkało, pomoże, ale musiałam wierzyć, że pewnego dnia uda mi się przekonać mój mózg, że tamto już minęło i że wreszcie jestem bezpieczna.

Wciągnęłam na łóżko dużą walizkę, którą zabrałam ze sobą w podróż dookoła świata, otworzyłam i zastanowiłam się, co włożę na jutrzejsze spotkanie.

Przecież to bez znaczenia, pomyślałam.

Wyjęłam kilka rzeczy. Czy powinnam wyglądać szykownie? Ubrać się zwyczajnie jak co dzień? Nie miałam pojęcia.

W końcu stanęło – jak zwykle, kiedy nie mogłam się zdecydować – na mojej ulubionej zielonej sukience. Złożyłam ją starannie i wsunęłam razem z czarnymi butami na obcasach do torby. Przebrałam się w swój zwykły strój podróżny, czyli dżinsy, bluzkę i chanelowski żakiet bouclé, który dodawał szyku i pasował do wszystkiego. Zapakowałam kosmetyczkę, bieliznę na zmianę, książkę do czytania w pociągu i zaciągnęłam suwak torby.

Na górze poszłam do salonu pożegnać się z Ambrose’em.

– Na dole zostawiłam walizkę i stertę rzeczy do prania, z którymi zrobię porządek jutro, jak wrócę. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza?

– Ależ skąd! To znaczy, że musisz po to wrócić… choć kiedy ostatnio wyjechałaś, zostawiłaś pełną szafę, więc pewnie nie ma gwarancji. A przy okazji… wszystko jest u mnie.

– Co jest?

– Twoje ubrania. Są spakowane w walizce, która leży na dnie jednej z szaf, na wypadek gdybyś pewnego dnia tu zajrzała.

– Och, Ambrose, tak mi przykro, przepraszam.

– Przestań. Je ne regrette rien, jak to ujmują Francuzi. Wróciłaś i tylko to się liczy. A przy tym wszystkim, co się ostatnio dzieje, stale zapominam ci o czymś powiedzieć. Przeczytałem pamiętnik Nuali. Twoja babka była bardzo dzielną młodą damą.

– Tak – przyznałam, patrząc, jak poklepuje lekko dziennik leżący na stoliku obok fotela. – Była dzielna.

– Trudno było odczytać niektóre napisane z błędami wyrazy, ale… mój Boże… co za historia! Chwilami byłem bliski łez. – Ambrose westchnął. – Jedno musisz wiedzieć: Nuala pisze o pokojówce, Maureen…

– Tej, która ją zdradziła?

– Tak. A pamiętasz panią Cavanagh, gosposię Jamesa? Mówił mi, że pracowała we dworze Argideen, zanim zatrudniono ją na plebanii. Zgadnij, jak miała na imię?

– No nie…

– Maureen. Maureen Cavanagh. Ta sama kobieta, która zdradziła Nualę, po latach chciała zdradzić mnie i Jamesa.

– O mój Boże – szepnęłam.

– Cóż to była za smutna, zgorzkniała kobieta. Biedny James musiał odprawić jej pogrzeb. Podobno pojawiła się tylko trójka żałobników, a wiesz, jakie tłumy zwykle ściągają na takie uroczystości w Irlandii. Mieszkała sama i umarła sama. Być może to była jej kara.

– Niewykluczone, ale gdybym kiedyś miała okazję ją spotkać… to naprawdę nie mogłabym ręczyć za siebie – oświadczyłam zapalczywie.

– Mary, kochanie, ty nie skrzywdziłabyś nawet muchy, ale doceniam dobre chęci. – Ambrose roześmiał się. – Może pewnego dnia pomyślisz o opublikowaniu pamiętnika Nuali? Zwłaszcza że znasz koniec jej historii. Brakuje bezpośrednich relacji z tamtych czasów i tak mało wiadomo o cierpieniach, przez jakie przechodziło wiele rodzin, a już na pewno bardzo rzadko pisano o tym z kobiecej perspektywy. O roli, jaką w wyzwoleniu Irlandii odegrała Cumann na mBan, ledwie się wspomina.

– Masz rację. Może się tym zajmę. Tak naprawdę skonfrontowanie się z przeszłością przypomniało mi, jak bardzo lubiłam pracę naukową. Na dole pomyślałam sobie, że nie napisałam pracy magisterskiej, bo musiałam uciekać…

– Nadal ją trzymam, jest w połowie gotowa. – Ambrose wskazał na biurko. – Zapowiadała się, jak ty, bardzo błyskotliwie. Ale zaraz… mam ci wezwać taksówkę, żeby zawiozła cię na dworzec?

– Przejdę się do Grafton Street i coś złapię. Powinnam jutro wrócić. Ambrose, życz mi szczęścia, dobrze?

– No pewnie. Modlę się, żebyś wreszcie uporała się z przeszłością.

– Mam taką nadzieję. Do zobaczenia jutro.

Wzięłam torbę podróżną i wyszłam.

*

Pociąg do Belfastu – który dość trafnie nazwano Enterprise – zaskoczył mnie. Był taki nowoczesny i wygodny. Patrzyłam przez okno na wiejski krajobraz i zastanawiałam się, czy zauważę coś szczególnego, kiedy będziemy przekraczać granicę Irlandii Północnej. W dawnych czasach były tu kontrole graniczne we wszystkich środkach transportu; dziś – nic. Po połowie dwugodzinnej podróży zatrzymaliśmy się już za granicą, w Newry, miejscu, gdzie w czasach zaostrzenia konfliktu dochodziło do wielu aktów przemocy. W sierpniu 1971 roku brytyjscy żołnierze zastrzelili w Ballymurphy sześciu cywilów, w tym katolickiego księdza. Wiadomość o masakrze dolała oliwy do ognia gniewu, jakim płonął Bobby. Zdałam sobie sprawę, że ten incydent i fakt, że zobaczył mnie z Peterem w barze, to już było dla niego zbyt wiele, a wszystko to działo się bardzo blisko stąd.

Dziś dworzec wyglądał jak każdy inny w niewielkim mieście, ale w tamtych czasach był sceną, na której przez takich ekstremistów jak Bobby zadawniony konflikt ożył na nowo. Tyle razy mój dawny szkolny kolega spierał się ze mną w pubie – był wściekły, że na północy irlandzcy katolicy są szykanowani, i perorował, jak to IRA wysadzi w powietrze wszystkich „tych protestanckich łajdaków”. Powtarzałam mu bez końca, że jedyną drogą są negocjacje, nie wojna, że na pewno uda się wypracować jakieś rozwiązanie.

Oskarżył mnie, że gadam jak Michael Collins.

– Ten zdrajca wciskał nam kit, wmawiał, że podpisanie rozejmu będzie wielkim krokiem ku utworzeniu Republiki Irlandzkiej. A Północ nadal jest w rękach Brytyjczyków, Merry! Poczekaj tylko, zobaczysz, będziemy zwalczać ogień ogniem.

I widziałam, jak Prowizoryczna IRA robi to, co zapowiadał Bobby. Wysadzali wyznaczone obiekty na Północy, a nawet w Anglii. Konflikt trwał prawie trzydzieści lat, a ja wyobrażałam sobie, że Bobby ma swój udział w krwawych porachunkach i zniszczeniu, jakie niosła nowa wojna. Nic dziwnego, że nie byłam w stanie oglądać wiadomości telewizyjnych… podsycały mój lęk. Tymczasem przez wszystkie te lata Bobby siedział w zakładzie dla psychicznie chorych, przekonany, że nadal trwa rok 1920…

I oto byliśmy w 2008 roku. Owszem, Irlandia Północna nadal stanowiła część Zjednoczonego Królestwa, ale fakt, że właśnie przejechałam z wielką szybkością przez granicę, na pewno świadczył o tym, że nastąpił jakiś postęp.

Wstydziłam się sama przed sobą, bo byłam zaskoczona, że krajobraz za oknem wygląda bardzo podobnie jak na południe od granicy. Tak jakbym spodziewała się, że linia wyznaczona przez człowieka może cokolwiek zmienić. Jednak przyjazd tu, w miejsce, które widziało tyle tragedii, był dla mnie próbą zmierzenia się z jeszcze jednym demonem w mojej głowie, z którym chciałam się wreszcie uporać.

Pociąg przybył na stację Lanyon Place w Belfaście punktualnie co do minuty. Idąc na postój taksówek, słyszałam znajomy zaśpiew w wymowie, specyficzny tylko dla Irlandii Północnej. Wsiadłam do taksówki i kazałam się zawieźć do hotelu Merchant, który – jak dowiedziałam się z przewodnika – był niegdyś siedzibą Banku Ulster.

Patrzyłam przez okno zafascynowana, kiedy wjeżdżaliśmy do centrum, które nie nosiło już śladów potwornych ran, przynajmniej zewnętrznie.

– Jesteśmy na miejscu, proszę pani – powiedział kierowca, zatrzymując się przed hotelem. – Ładny budyneczek.

– Ile jestem winna?

– To będzie dziesięć funtów.

Funtów…

Pogrzebałam w torebce w poszukiwaniu resztek angielskich pieniędzy z pobytu w Londynie.

– Proszę. – Podałam mu banknot.

Weszłam schodami do bardzo nowoczesnego lobby. Kiedy się zameldowałam, boy hotelowy wziął moją torbę i zaprowadził mnie do przytulnego, ładnego, choć może urządzonego nieco pretensjonalnie, pokoju.

Zanim wrócę do domu, będę mieć pełną orientację w hotelach, pomyślałam.

Z westchnieniem położyłam się na łóżku. Sprawdziłam czas i zobaczyłam, że już po siódmej. Zadzwoniłam do obsługi i zamówiłam zupę dnia i bułkę. Potem ogarnęły mnie wyrzuty sumienia, że wydaję tyle pieniędzy na eleganckie hotele, ale w końcu po co są oszczędności? Jock i ja przez trzydzieści lat co miesiąc odkładaliśmy trochę i – biorąc pod uwagę, że nigdy nie jeździliśmy na wakacje za granicę – nie sądziłam, by mógł mi mieć za złe tę rozrzutność.

– Ale moje plany na jutro pewnie by mu się nie spodobały – mruknęłam.

Powiesiłam sukienkę, żeby się rozprostowała. A potem włączyłam telewizor, jedząc zupę. W BBC One lecieli EastEndersi – brytyjski serial, który wynalazła na jakimś kanale z naszego pakietu satelitarnego Mary-Kate.

Czułam się dziwnie. Nadal znajdowałam się na wyspie irlandzkiej, ale już na terytorium zdecydowanie brytyjskim.

Zrobiłam sobie długą, relaksującą kąpiel w wolno stojącej wannie i zastanawiałam się, jak się odnajdę po powrocie do domu w dolinie Gibbston, gdzie na pewno jest swojsko, ale nie ma pięknych mebli ani nowoczesnych urządzeń, do jakich przywykłam w tej podróży.

Po kąpieli oglądałam jakąś okropną komedię romantyczną o druhnie, byle nie myśleć, co mnie czeka następnego dnia. Wyjęłam swoją butelkę irlandzkiej whiskey Jameson, w której została już tylko jedna trzecia, bo ratowałam się nią za każdym razem, kiedy pojawiała się kolejna sensacyjna wiadomość, z którą musiałam się zmierzyć. Może już pojutrze będę mogła wsiąść w pociąg powrotny do Dublina, pewna, że raz na zawsze pożegnałam się ze swoją przeszłością. Wślizgnęłam się w świeżą białą pościel i nastawiłam budzik na dziewiątą rano, na wszelki wypadek. Umościłam się na miękkich poduszkach. Leżąc w ciemności, odruchowo wyciągnęłam rękę do Jocka.

– Kochany, proszę, wybacz, że nigdy nic ci o tym wszystkim nie mówiłam i że jutro się z nim spotkam…

*

Obudziłam się gwałtownie na dźwięk budzika. Zasnęłam bardzo późno, pewnie w środku nocy, bo długo przewracałam się niespokojnie z boku na bok, zastanawiając się, jak to będzie, kiedy go zobaczę, i o co chcę go zapytać. Choć zdawałam sobie sprawę, że właściwie potrzebuję odpowiedzi tylko na jedno pytanie.

– Za jakąś godzinę ją poznasz – szepnęłam do siebie, sięgając po telefon stojący przy łóżku, żeby zamówić herbatę i grzanki.

Czekając, umyłam się szybko, przyczesałam, ubrałam, a potem nałożyłam trochę tuszu na rzęsy i różu na policzki. Ostrzyżone na pazia włosy jak zwykle podwijały się nie w tę stronę co trzeba. O… jak ja zawsze marzyłam, żeby były proste, łatwe do ułożenia. Próbowałam upiąć sobie elegancki kok, przytrzymując je po bokach grzebykami, ale wreszcie dałam za wygraną i zostawiłam rozpuszczone, falujące przy twarzy. Kiedy ostatnio się widzieliśmy, były długie, sięgały za pas. Nazywał je moją „grzywą”. Wypiłam herbatę, ale byłam tak zdenerwowana, że omal nie zadławiłam się grzanką, więc po trzecim kęsie zrezygnowałam z jedzenia. Sprawdziłam godzinę. Za piętnaście dziesiąta. Za niecałe dziesięć minut trzeba zejść na dół.

– Uspokój się, Merry – nakazałam sobie, malując usta jak zwykle różową szminką. Jeszcze raz przyczesałam włosy. – To na nim spoczywa odpowiedzialność, nie na tobie, pamiętaj.

Podeszłam do drzwi, otworzyłam je i ruszyłam do windy, by zjechać na dół, gdzie miałam spotkać się z nim pierwszy raz po trzydziestu siedmiu latach…

Recepcjonistka wskazała mi kierunek. Na nogach jak z waty dotarłam do wielkiego salonu. Pośrodku, z sufitu atrium, zwisał ogromny żyrandol. Kolumny zdobione rzeźbami cherubinów i złotymi zwieńczeniami podtrzymywały misternie zdobione sklepienie. Zapatrzyłam się w górę, gdy nagle usłyszałam za plecami głos:

– Cześć, Merry. Niesamowite, co?

– No… tak.

Oderwałam wzrok od żyrandola i obróciłam się.

A on… wyglądał dokładnie tak samo: wysoki i szczupły. Tylko blond włosy przyprószyła siwizna, a twarz znaczyły cienkie linie zmarszczek. Ale piwne oczy były równie hipnotyzujące, jak zapamiętałam… no i… oto był. Stał obok mnie po tylu latach. Świat zawirował, zrobiło mi się słabo. Nie miałam wyjścia, musiałam przytrzymać się jego ręki.

– Dobrze się czujesz?

– Przepraszam, zakręciło mi się w głowie.

– To pewnie od tego zadzierania głowy, żeby przyjrzeć się żyrandolowi. Chodź, usiądź.

Przymknęłam oczy, bo znów wszystko falowało. Ściskałam jego rękę i czułam, że drugą obejmuje mnie w pasie, żebym nie upadła.

– Może przyniosę ci wody? – usłyszałam, jak pyta, kiedy posadził mnie przy stoliku.

Spociłam się. Starałam się złapać powietrze, żeby wyrównać oddech.

– Przepraszam, przepraszam… – szeptałam.

Trudno mi było uwierzyć, że po tak długim czasie wszystkie moje postanowienia, że zachowam spokój, że będę nad sobą panować, od razu wzięły w łeb.

– Proszę, napij się trochę – powiedział i przyłożył mi szklankę do ust. Ręce za bardzo mi się trzęsły, żebym mogła ją sama utrzymać, a on wlał we mnie tyle wody, że o mało się nie zadławiłam. Kaszlałam i prychałam.

– Przepraszam. – Poczułam, jak dotyka moich ust serwetką, a potem poklepuje mnie po plecach. Krople wody trochę mnie oprzytomniły, choć chciałam zapaść się pod ziemię ze wstydu.

– Może poproszę o gorącą herbatę? – usłyszałam jego głos. – Albo whiskey? Najlepiej zamówię jedno i drugie.

Oparłam głowę o miękkie obicie kanapy, na której mnie posadził, i zaczęłam oddychać wolno – wdech, wydech. Wreszcie przestałam czuć dziwne mrowienie i przestały mi wirować ciemne plamy przed oczami.

– Przepraszam – powtórzyłam bez sensu.

– To jak? Herbata z dużą ilością cukru czy whiskey? – W tym pytaniu zabrzmiała znajoma żartobliwa nuta.

Wzruszyłam ramionami.

– No dobrze, whiskey – zadecydował za mnie. – Utrzymasz szklankę?

– Może.

Wetknął mi ją w dłoń i pokierował nią w kierunku moich ust. Łyknęłam odrobinę, a potem trochę więcej.

– Naprawdę, Merry, dla alkoholika każda wymówka jest dobra, byle pić już od śniadania.

– Rozszyfrowałeś mnie – przyznałam. – Jestem beznadziejnym przypadkiem, ale przynajmniej już mi lepiej.

Otworzyłam normalnie oczy. Świat już nie wirował. Postawiłam szklankę na stole przed sobą i spojrzałam na sukienkę, która była pochlapana wodą.

– Naleję ci też herbaty, na wypadek gdyby przyszła ci na nią ochota – powiedział.

– Dziękuję. I jeszcze raz przepraszam.

– Poważnie, nie ma za co. Tu jest dość duszno. Nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni w Irlandii, co?

– Racja.

– Globalne ocieplenie i… Kilka biur, które znam, już montuje klimatyzację. Nie do wiary, prawda?

– Tak, biorąc pod uwagę, że przez większość dzieciństwa miałam tak zmarznięte stopy, że nie czułam palców. W każdym razie… – Patrzyłam na niego, bo nie potrafiłam oderwać wzroku od jego oczu, choć bałam się strasznie, że znów w nich utonę, jak za pierwszym razem, kiedy go poznałam.

– W każdym razie – uśmiechnął się – dobrze znów cię widzieć po latach.

– Ciebie też.

– Wiesz, wcale się nie zmieniłaś.

– Dziękuję, ale zdaję sobie sprawę, że nie możesz powiedzieć: „Jezu, Merry, ale się z ciebie zrobił stary babsztyl”, prawda?

– Tak, nie powiedziałbym czegoś takiego. – Peter zaśmiał się.

– A skoro już o tym mowa, ty też się nie zmieniłeś.

– To już absolutne kłamstwo. Jestem prawie całkiem siwy…

– Ale przynajmniej masz trochę włosów, więcej niż większość panów w twoim wieku.

– W moim wieku?

– Jesteś o dwa lata starszy ode mnie, pamiętasz? Po sześćdziesiątce…

– Tak, i dokładnie tak się czuję. Z zewnątrz mogę wyglądać nieźle, ale na pewno nie dałbym rady kopać piłki, latając po boisku jak dawniej. Teraz wolę uderzać nią w ścianę przy squashu, grze dla starych mieszczuchów.

Podszedł kelner.

– Mogę państwu zaproponować śniadanie? – zapytał. – Za chwilę przestajemy je już serwować.

Peter spojrzał na mnie, a ja pokręciłam głową.

– Nie, dziękuję.

– Na pewno?

– Przegryzę te kruche ciasteczka, które dostaliśmy z herbatą.

– A ja poproszę croissanta i podwójne espresso, żeby zneutralizować whiskey – powiedział Peter, unosząc brew i sięgając po szklankę. – Sláinte!

– Sláinte! – powtórzyłam, choć nie ruszyłam swojej szklanki. Już raz kręciło mi się w głowie tego ranka. Na pewno nie chciałam powtórki.

– I co tam u ciebie? – zapytał.

– No… – Spojrzeliśmy na siebie i oboje zaczęliśmy się śmiać, bo to pytanie wydawało się kompletnie niedorzeczne w tej sytuacji. – Wszystko… w porządku – odparłam i znów się śmialiśmy, coraz bardziej, i tak przez kilka minut.

Wreszcie otarliśmy oczy serwetkami, co oznaczało, że pewnie rozmazałam sobie tusz, ale nie przejęłam się tym. Peter spodobał mi się kiedyś przede wszystkim z powodu poczucia humoru, co w zestawieniu z zapalczywością ponurego Bobby’ego było wspaniałe. Peter w tamtych czasach traktował życie lekko.

Kiedy kelner wrócił z croissantem i kawą, oboje staraliśmy się w końcu opanować.

– Myślisz, że wyrzuci nas za złe zachowanie? – szepnęłam.

– Możliwe. Moja reputacja w tym hotelu będzie zrujnowana. To blisko mojego biura, więc od czasu do czasu umawiam się tu z kimś. Ale co mi tam…

– Czym się zajmujesz?

– Może zgadniesz?

– No… Nosisz garnitur i krawat, co nie pasuje do cyrkowca, więc to jedno możemy wykluczyć.

– Zgadza się.

– Masz ze sobą skórzaną teczkę. To się przydaje podczas spotkań biznesowych.

– Znów trafiłaś.

– A po trzecie, i przede wszystkim, studiowałeś prawo w Trinity i kiedy ostatni raz cię widziałam, pisałeś pracę dyplomową. Jesteś prawnikiem.

– Zgadza się. Zawsze potrafiłaś mnie rozszyfrować, co? – Podniósł filiżankę espresso i rozbawiony, patrzył na mnie, upijając łyk.

– A może ty spróbujesz tego samego ze mną?

– O, to o wiele trudniejsze. Ale… postaram się.

Poczułam, jak przypatruje się mojej twarzy, ciału i… Boże, wybacz, zarumieniłam się.

– Pierwsza obserwacja: choć kobiety starzeją się o wiele lepiej i mogą zachować formę dużo dłużej niż dawniej, nie dziwiłoby mnie wcale, gdybyś poszła w ślady matki i miała dziewiętnaścioro dzieci… czy ile tam was było.

– Tak naprawdę siedmioro. Dobrze. Kontynuuj.

– Nosisz obrączkę, przypuszczam więc, że jesteś mężatką.

– Byłam. Mój mąż zmarł parę miesięcy temu, ale zaliczę ci ten punkt.

– Przykro mi, Merry. Przeżyłem podobną tragedię. Kobieta, z którą spędziłem wspólnie dziesięć lat, umarła. No ale wracając do ciebie… Ponieważ przez wiele lat nie mieszkałaś w Irlandii ani w Londynie, ani w Kanadzie, która kiedyś nam się marzyła… wiem, bo to sprawdziłem… to biorąc pod uwagę okoliczności sprzed trzydziestu siedmiu lat, przypuszczam, że wyjechałaś gdzieś daleko. Może do Australii…

– Ciepło, ciepło, jesteś blisko – odparłam i poczułam, jak jeszcze bardziej się rumienię, bo te słowa mogły się głupio kojarzyć.

– To zaryzykuję, że była to Nowa Zelandia.

– Trafiłeś. Świetnie.

– Może kontynuowałaś karierę naukową na którymś z tamtejszych uniwersytetów? – zapytał. – Zależało ci na niej.

– Pudło. Nie udało się, panie prawniku. – Uśmiechnęłam się. – Tak naprawdę założyłam, a potem prowadziłam z mężem winnicę na Wyspie Południowej.

– Tego bym nie zgadł, ale to nie wydaje się aż tak dziwne. W końcu wychowałaś się na farmie w hrabstwie Cork. Też w kompletnej głuszy. No i przywykłaś do pracy na roli. Choć szkoda, że porzuciłaś plany naukowe. Mogłaś wiele osiągnąć.

– Dziękuję za komplement. Życie miało dla mnie inny plan. Jednak racja, skłamałabym, mówiąc, że nigdy nie żałuję dawnych marzeń.

– Może to cię pocieszy, że ja co prawda poszedłem za swoimi, ale zaczynam tego żałować, zwłaszcza ostatnio. Nie zrozum mnie źle, praca zapewniła mi dobre zarobki i godziwą egzystencję.

– Ale?

– Po dyplomie zdecydowałem się specjalizować w prawie korporacyjnym. To był złoty interes. Przeprowadziłem się do Londynu i z czasem zostałem radcą prawnym dużego koncernu paliwowo-energetycznego. Poświęcenie dwudziestu pięciu lat doradzaniu, jak oszczędzić miliony funtów na ulgach podatkowych, to chyba nie był właściwy wybór dla kogoś, kto uważa się za estetę, jak ja. Ale w końcu dzięki temu mam fajny garnitur, nie? – Peter uśmiechnął się z ironią.

– Myślałam, że chciałeś zostać adwokatem?

– Tak, ale ojciec przekonał mnie do zmiany planów. Powiedział, że to niepewna kariera w porównaniu z pracą prawnika, który ma stałe zatrudnienie. Wartość adwokata jest za bardzo uzależniona od werdyktów sędziów w sprawach, które prowadzi. Obawiam się, że każdy w naszym wieku czegoś żałuje. Kiedy skończyłem pięćdziesiąt pięć lat, przeszedłem na emeryturę i postanowiłem wreszcie zrobić coś dla swoich rodaków. Tak wylądowałem w Belfaście.

– I czym się tutaj zajmujesz?

– Jestem doradcą inicjatywy odnowy wybrzeża, która nosi nazwę Titanic Quarter. To wielki projekt rewitalizacji Queen’s Island. Pewnie nie wiesz, bo dawno cię tu nie było, ale ostatnio minister turystyki, Arlene Foster, ogłosiła, że władze Irlandii Północnej sfinansują połowę projektu, drugą ma wziąć na siebie sektor prywatny. Ma do nas dołączyć fantastyczny amerykański architekt i stworzyć coś, co będzie nawiązywało do wspaniałej historii stoczni w tym mieście. Wiesz na pewno, że to tutaj zbudowano Titanica.

– Chyba coś mi się majaczy. A to, co mówisz, brzmi wspaniale.

– Trochę szalony pomysł, co?

– Nie, wcale nie – powiedziałam.

– Może pamiętasz, zawsze byłem hybrydą. Mama angielska protestantka, tata irlandzki katolik. Urodziłem się w Dublinie i jak bliscy matki, zostałem ochrzczony w kościele protestanckim. Żadne z rodziców nie przywiązywało wielkiej wagi do religii, po prostu się kochali. – Wzruszył ramionami. – Dobra wiadomość jest taka, że po latach mieszkania i pracy w Anglii, a także w Irlandii Północnej i Republice Irlandii, szarpania się z tym, kim właściwie jestem, zwłaszcza podczas zaostrzenia konfliktu, doszedłem do własnego i bardzo prostego wniosku, że najważniejsze to być uczciwym człowiekiem.

– Zgadzam się w pełni, ale wychowanie od kołyski w duchu ekstremizmu może złamać charakter, prawda?

– Na pewno, i trzeba przyznać, że niewielu z nas potrafi żyć bez swego rodzaju wyższej misji, czy to będzie praca, czy rodzina. Ja na pierwszym miejscu za długo stawiałem pracę. Ale przynajmniej teraz mogę wykorzystać swoje doświadczenie, żeby zrobić coś dla tego miasta, które tak bardzo potrzebuje odnowy. Jeśli uda mi się, choćby w najmniejszym stopniu, do niej przyczynić, to lata mojej żmudnej harówki nie pójdą na marne.

– Przykro mi, że nie byłeś szczęśliwy, Peter.

– O, radziłem sobie całkiem nieźle, po prostu nie podejmowałem zbytniego ryzyka, co zresztą wpajano mi od dziecka. Wszyscy z niższej klasy średniej słyszeli od rodziców, że trzeba wybrać sobie jakiś pewny zawód, który zabezpiecza finansowo. Stąd brali się lekarze i prawnicy, chyba że ktoś był arystokratą, których w Trinity było nawet sporo.

– Tak, masz rację. – Zaśmiałam się. – Pamiętasz tego chłopaka, który rozbijał się po Dublinie kabrioletem Rolls-Royce’a? Lord Sebastian jakiś tam… W tamtych czasach Trinity było bardzo modne. Ta inteligentna bogata młodzież, która ściągała tam bardziej ze względów towarzyskich niż po dyplomy…

– Moja mama chyba liczyła, że poznam jakąś anglo-irlandzką dziedziczkę i wyląduję w wielkim, pełnym przeciągów dworze, w posiadłości pełnej psów i koni, tylko że ja…

– …nie znoszę koni – dokończyliśmy razem i wybuchnęliśmy śmiechem.

– Co z nami nie tak, Merry? – Pokręcił głową z udawanym smutkiem. – Przecież i Brytyjczycy, i Irlandczycy mają bzika na punkcie wierzchowców.

– Pod warunkiem że te są wyszczotkowane na błysk przez służącego, który uprząta brudne od odchodów siano, kiedy bogaty tyłek już się najeździ i odprowadzi konia do stajni.

– A najlepsze są te momenty, kiedy właściciele unoszą triumfalnie puchary zwycięstwa w derby, choć przecież to trener i dżokej wykonują całą robotę. – Peter przewrócił oczami. – Ale może to tylko zazdrość przez nas przemawia. Oboje byliśmy bystrzy, ale z niezamożnych środowisk i musieliśmy pracować. A jak się ma twoja rodzina?

– W większości dobrze, ale nie widziałam ich przez cały ten czas, tak jak ciebie. Spotkaliśmy się dopiero kilka dni temu. Tata nie żyje od ponad dwudziestu lat. Zapił się… To bardzo smutne. Był dobrym człowiekiem, zniszczonym przez ciężkie życie. Ostatnio dowiedziałam się zresztą, że on i mama nie byli moimi biologicznymi rodzicami. Trafiłam do nich jako noworodek, ale to całkiem inna historia.

Peter patrzył na mnie zdumiony.

– Chcesz powiedzieć, że jesteś podrzutkiem?

– Najwyraźniej byłam. Ambrose mi powiedział. Pamiętasz go?

– Jasne. Jak mógłbym go zapomnieć?

– On i jego przyjaciel, ojciec O’Brien, przekonali O’Reillych, żeby mnie adoptowali. A właściwie przyjęli mnie na miejsce zmarłego podczas porodu dziecka, które miało na imię Mary.

– Mój Boże… nie wiem, co powiedzieć.

– W tej chwili ja też nie, więc może zostawmy ten temat, dobrze? A co z twoją rodziną?

– Mama jeszcze żyje, ale ojciec zmarł kilka lat temu. Był już w podeszłym wieku. Myślę, że stracił wolę życia, kiedy odszedł na emeryturę z kolei. Uwielbiał tę pracę. Poza staruszką mamą nie mam więc już nikogo z bliskich.

– Nie masz dzieci?

– Nie. I to jeszcze jedna rzecz, której żałuję. Ale niektórym z nas po prostu nie jest to pisane. Kiedy zmarła moja dziewczyna, przeniosłem się do oddziału naszej firmy w Norwegii. Chciałem zacząć od nowa. Ożeniłem się z Norweżką, ale ten związek nie trwał długo… chyba nawet rozwód ciągnął się dłużej niż nasze wspólne życie. Co robić? Bywa i tak… Wszyscy popełniamy błędy. A ty masz dzieci?

– Tak, dwoje, chłopca i dziewczynkę.

– Zazdroszczę. Zawsze chcieliśmy mieć dzieci, prawda?

Popatrzył na mnie i zrozumiałam, że gra w ciuciubabkę skończona. Choć sprawiała nam tyle radości.

– Tak, chyba nawet nadaliśmy im jakieś idiotyczne imiona.

– Chcesz powiedzieć, że ty nadałaś im idiotyczne imiona. Jak to było? Persefona i Perseusz albo coś takiego. Mnie podobały się Robert i Laura. Och… – Westchnął, unosząc szklankę z resztką whiskey, i dopił ją. – To były piękne dni, co?

Nie mogłam na to odpowiedzieć, bo tak, były, musiałam jednak zadać mu wreszcie to pytanie.

– Dlaczego nie przyjechałeś wtedy zobaczyć się ze mną w Londynie, jak obiecałeś?

– No tak. – Zmierzył mnie wzrokiem. – Oto dochodzimy do sedna sprawy.

Patrzyłam, jak przywołuje kelnera i zamawia dwie kolejne whiskey.

– Będę potrzebowała następnej?

– Nie wiem, Merry, ale ja na pewno.

– Peter, proszę, powiedz po prostu, co się wtedy stało. To stare czasy i cokolwiek to było, zrozumiem, przysięgam.

– Myślę, że jesteś dość inteligentna, by się domyślić.

– To przez niego? – Zmusiłam się, żeby wypowiedzieć to imię i nazwisko. – Przez Bobby’ego Noiro?

– Tak. Kiedy wyjechałaś do Anglii, wieczorem robiłem to, co uzgodniliśmy. Postarałem się, żeby widziano mnie w barze, w którym po raz pierwszy zobaczył nas razem. Chodziło nam o to, by nie pomyślał, że mam coś wspólnego z twoim zniknięciem, prawda? Nie wiem, czy mnie zauważył, ale dzień przed tym, jak miałem wypłynąć do Anglii, pojawił się na progu domu moich rodziców. Najwyraźniej wyśledził, gdzie mieszkają, idąc za mną z baru. Przyparł mnie do ściany, przycisnął mi pistolet do szyi i zagroził, że jeśli też się ulotnię, postara się, żeby mama i tata nie dożyli chwili, kiedy odkryją, gdzie jestem. Mówił, że on i jego „przyjaciele” spalą nasz dom. Zapowiedział, że będzie obserwował i sprawdzał, czy jestem tam, codziennie, czy wychodzę rano i wieczorem wracam. I rzeczywiście, pilnował mnie miesiącami. – Łyknął odrobinę whiskey i głęboko westchnął. – Wcale się nie krył. Chciał, żebym go widział. Co mogłem zrobić? Zdradzić rodzicom, że są na celowniku terrorystów? Bandytów, którzy, jak wiedzieliśmy, nie cofną się przed niczym w dążeniu do swoich celów?

– Czekałam trzy tygodnie w Londynie, w mieszkaniu Bridget. A ty się nie odezwałeś. Dlaczego do mnie nie napisałeś? Czemu nie dałeś znać, co się dzieje?

– Przecież napisałem! I nawet mam dowód. Pokażę ci. – Sięgnął do skórzanej teczki, rozpiął zamek błyskawiczny i wyciągnął plik starych kopert lotniczych. Podał mi je. Popatrzyłam na tę z wierzchu.

Moje nazwisko i adres w Londynie zostały przekreślone. Napis drukowanymi literami nie pozostawiał wątpliwości.

Zwrot do nadawcy.

Przyjrzałam się adresowi, na który listy zostały wysłane.

– Widzisz? Popatrz na znaczek na górze… – Pokazał. – Jest data, piętnasty sierpnia tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego pierwszego roku. Obróć kopertę.

Tak zrobiłam. Był tam dubliński adres Petera, wypisany jego starannym pismem. A na dole adnotacja: Adresat nieznany.

– To nie jest charakter pisma Bridget – powiedziałam. Zmarszczyłam brwi, znów obróciłam kopertę i raz jeszcze przeczytałam londyński adres. – O nie! – Przerażona, podniosłam na niego wzrok. – Wszystko pomyliłeś! Bridget nie mieszkała przy Cromwell Gardens, ale na Cromwell Crescent! Mówiłam ci!

– Co?! Nie. – Peter pokręcił głową. – Przysięgam, Merry, kiedy się pakowałaś, powiedziałaś, że to Cromwell Gardens. Ten adres na zawsze zapisał mi się w pamięci. Jak mógłbym go zapomnieć? Kiedy zdecydowaliśmy, że musimy uciekać, był dla nas jedyną szansą na kontakt. Przysięgam, mówiłaś, że to Cromwell Gardens…

– A ja przysięgam, że Cromwell Crescent.

Zmusiłam się, by wrócić myślą do tego wieczoru, kiedy wpadł do mnie Bobby i groził mi i moim bliskim. Godzinę później przyszedł Peter, zabrałam go na dół, do swojego pokoju. Opowiedziałam mu, że poprzedniego dnia Bobby zauważył nas razem w barze. Roztrzęsiona, płakałam z przerażenia i pakowałam rzeczy do walizki, bez ładu i składu.

– Nie zapisałam ci go? Jestem pewna, że tak – upierałam się, rozpaczliwie starając się przywołać w pamięci szczegóły, jak to było, kiedy mówiłam Peterowi, że porannym promem wyruszam do Londynu, do Bridget, i wyrecytowałam mu adres, który mi podała, kiedy wcześniej do niej zadzwoniłam.

– Merry, wiesz dobrze, że nie. Byłaś w strasznym stanie i przyznam, że ja też. – Peter westchnął ciężko. – W każdym razie jedno z nas tego wieczoru popełniło błąd. – Wzruszył ramionami. – I od tamtej pory nie wiedziałem, czy ten maniak cię dopadł, zamordował i wrzucił do Liffey, czy po prostu uznałaś, że najlepiej będzie, jak ze sobą zerwiemy.

– Wiesz, że nigdy bym z tobą nie zerwała! Przecież zaręczyliśmy się potajemnie, mieliśmy plany na nowe życie w Kanadzie… To była decyzja, którą udaremniły groźby Bobby’ego. Myślałam, że to ty zmieniłeś zdanie, a ponieważ wiedziałam, że ze względu na Bobby’ego nigdy nie będę mogła wrócić do Irlandii, musiałam jechać dalej… sama.

– Pojechałaś więc do Toronto, jak planowaliśmy?

– Tak. Trzy razy odkładałam wyjazd, bo czekałam, że może jednak się pojawisz. Za czwartym razem wsiadłam na statek.

– I jak było? To znaczy w Kanadzie.

– Okropnie – przyznałam. – Zatrzymałam się w dzielnicy irlandzkiej w Toronto, jak uzgodniliśmy. Nazywali ją Cabbagetown, od sadzonej tam przy domach kapusty… właściwie to były slumsy. Nie mogłam dostać żadnej pracy, chyba że zdecydowałabym się sprzedawać własne ciało, dosłownie. Poznałam tam pewną dziewczynę, która powiedziała mi, że w Nowej Zelandii poszukują młodych ludzi do pracy, że tam jest mnóstwo ofert, więc za resztę oszczędności kupiłam bilet i wybrałam się tam z nią.

Opuściłam wzrok na list, który nadal trzymałam w dłoniach.

– Mogę go otworzyć? – spytałam.

– Oczywiście. W końcu był do ciebie.

Popatrzyłam na list, a potem na Petera.

– Może zostawię to sobie na później. Co jest w nim napisane?

– To, co ci właśnie powiedziałem, że twój Bobby złożył mi wizytę i groził, że spali dom moich rodziców. Że zawiadomiłem o tym policję i obiecali zająć się tą sprawą. Miałem nadzieję, że go przesłuchają i zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za groźby karalne, ale nie wiedziałem nawet, gdzie mieszka.

– Jeśli dobrze pamiętam, zamelinował się wtedy gdzieś na dziko ze swoimi „towarzyszami”.

– No właśnie. Więc napisałem ci, że muszę zaczekać, zanim wybiorę się do Londynu, ale że będę się odzywał najczęściej, jak się da. – Pokręcił głową ze smutkiem. – Dziś wydaje się to zupełnie nieprawdopodobne, że moi rodzice nie mieli wtedy telefonu, ale po prostu nie było ich na to stać. W całej tej panice nie podałem ci też swojego adresu. Obiecałem, że ci go wyślę. I tak zrobiłem.

Wskazał na stertę listów.

– Co za ironia losu… – odezwałam się cicho.

– Zrobiłem, co mogłem, żeby cię odnaleźć, Merry. Poszedłem do Ambrose’a. Podobno zostawiłaś mu wiadomość napisaną po grecku, że wyjeżdżasz. Wiedział nie więcej ode mnie.

– O Boże, Peter – jęknęłam. – Po prostu… nie mam pojęcia, co powiedzieć. Ale nawet gdybyś wiedział, gdzie jestem… Co mogliśmy zrobić? Nie mogłeś wyjechać i narażać rodziców. Na tym polegał problem, Bobby groził, że zabije wszystkich, których kocham. A ja mu wierzyłam.

– No tak, ale w końcu, kiedy tu zaczęło się robić naprawdę gorąco, mama uznała, że nie czuje się już w Irlandii bezpiecznie. W Belfaście stale coś wylatywało w powietrze. Nawet Dublin był niebezpieczny. Rodzice, jako małżeństwo „mieszane”, mogli stać się obiektem ataku, mama namówiła więc ojca na przeprowadzkę do Anglii. Zamieszkałem z nimi w Maidenhead, gdzie mama miała krewnych, i znalazłem pracę w kancelarii prawnej, w której mogłem kontynuować zdobywanie dalszych uprawnień. No i pojechałem do Londynu, byłem na Cromwell Gardens, ale nikt tam nie słyszał ani o tobie, ani o Bridget. Przysięgam, odchodziłem od zmysłów z rozpaczy. – Uśmiechnął się krzywo, jak to on. – Kilka tygodni później słyszałem, że pewien szaleniec, Bobby Noiro, spalił dom, który dawniej wynajmowali moi rodzice, i trafił za to do więzienia.

– Kiedy parę dni temu siostra Bobby’ego, Helen, mówiła mi, że był aresztowany za spalenie domu protestantów, przemknęło mi przez myśl, że mogło chodzić o dom twoich rodziców.

– Przynajmniej nikt nie zginął. – Peter westchnął. – On naprawdę miał kompletnie nie po kolei w głowie… On i ci jego przyjaciele z Prowizorycznej IRA.

– Tak, miał problemy psychiczne, ale nie miał przyjaciół z IRA. – Poczułam nagle potworne zmęczenie. – Co za przypadek… Jedno głupie nieporozumienie co do adresu i oto jesteśmy, trzydzieści siedem lat później… Każde z nas myślało, że to drugie… hm… wyobrażałam sobie przeróżne rzeczy…

– Ja też. Ale przynajmniej wiedziałem, że moja rodzina jest bezpieczna, kiedy on siedział za kratami. Nie miałem jednak pojęcia, co z tobą. Nigdy cię nie zapomniałem, Merry… Rok po pożarze w domu rodziców ktoś z mojej kancelarii poradził mi, żebym wynajął detektywa. Zaoszczędziłem na opłacenie firmy, która miała szukać cię w Londynie i Kanadzie. Szczerze mówiąc, podejrzewałem najgorsze. Bo znikłaś bez śladu.

– Wybacz. Musiałam tak zrobić. Dla bezpieczeństwa wszystkich, których kochałam. Nie wiedziałam, że Bobby’ego zamknęli. Powiedziała mi o tym dopiero kilka dni temu jego siostra. Może gdybym miała tego świadomość, wróciłabym.

Oboje milczeliśmy chwilę, zamyśleni nad tym, co było i co mogło być.

– Ale przynajmniej z tego, co mówisz, wydaje się, że byłaś szczęśliwa, Merry. Byłaś?

– Tak… tak sądzę. Wyszłam za uroczego człowieka. Miał na imię Jock. Był dobre kilka lat starszy ode mnie i jeśli mam być szczera, podejrzewam, że z początku pociągało mnie w nim to, że czułam się przy nim bezpiecznie. Ale z czasem naprawdę go pokochałam i kiedy parę miesięcy temu zmarł, byłam kompletnie załamana. Spędziliśmy razem ponad trzydzieści pięć lat.

– O wiele dłużej, niż mnie się udało w jakimkolwiek związku. – Uśmiechnął się gorzko. – Ale cieszę się, że znalazłaś kogoś, kto się tobą zaopiekował, naprawdę.

– Mnie też na nim zależało. A potem pojawiły się dzieci i byłam zadowolona z życia. Tak – potwierdziłam zdecydowanie, trochę dla siebie. – Choć teraz zdaję sobie sprawę, że zawsze byłam wobec męża emocjonalnie trochę wycofana. Z twojego powodu. Od dzieci nauczyłam się, że pierwsze zauroczenie potrafi zwalić z nóg. To wielka namiętność, która zwykle w sposób naturalny przechodzi w miłość. Naszej nie było to dane. Wręcz przeciwnie. Zawsze pozostało pytanie „Co by było, gdyby?”. A ponieważ kochaliśmy się na przekór wszystkiemu… wiesz, wtedy w Irlandii, ty protestant, ja katoliczka… nie wspominając już o Bobbym… W każdym razie było w tym coś z romantycznej historii o zakazanej miłości, prawda?

– Masz rację – przyznał. – I trwało to całe moje dorosłe życie – dodał. – Odkąd dostałem twój list, nie mogłem spać i nie byłem w stanie się na niczym skoncentrować. Ledwie zdołałem coś wydukać, kiedy zadzwoniłaś i usłyszałem twój głos, więc wybacz mój ton, który mógł ci się wydać oschły. Widząc cię tu, zapatrzoną na żyrandol, naprawdę myślałem, że śnię.

– Ja też strasznie się denerwowałam! Chociaż byliśmy przecież parą zaledwie pół roku. I utrzymywaliśmy to w tajemnicy. Nigdy nie poznałeś mojej rodziny ani ja twojej.

– No… jak pamiętasz, planowałem cię przedstawić rodzicom, którym w najmniejszym stopniu nie przeszkadzałaby różnica religii. Przez te trzydzieści siedem lat stale wyrzucałem sobie, że tamtego wieczoru straciłem głowę. Powinienem był dać ci numer telefonu kancelarii, w której pracowałem, ale nie pomyśleliśmy o tym.

– No tak. Byłam w kompletnym szoku, więc pewnie się przejęzyczyłam przy podawaniu ci adresu. Kilka razy podnosiłam już słuchawkę w budce telefonicznej w Londynie, żeby zadzwonić do Ambrose’a i spytać, czy się do niego odzywałeś, ale Bobby zapowiedział, że zrobi mu coś złego, i czułam, że nie wolno mi go narażać. Gdyby wiedział, gdzie jestem, Bobby biłby go tak długo, aż by to z niego wycisnął. Uznałam więc, że lepiej się z nim nie kontaktować, żeby nie miał nic do powiedzenia. W sumie… nie przyszło mi do głowy, że się nie pojawisz. – Wzruszyłam ramionami. – Po prostu.

Peter łyknął whiskey i popatrzył na mnie.

– Czasami zastanawiałem się, czy to by przetrwało… no wiesz, nasz związek.

– Chyba żadne z nas nie pozna już odpowiedzi na to pytanie, prawda?

– Niestety. Więc nasze dzisiejsze spotkanie to rodzaj, jak to się dziś mówi, „klamry”? Chciałaś zamknąć wreszcie tamten traumatyczny rozdział swojego życia?

– Tak. Wyjechałam z Nowej Zelandii z zamiarem, że postaram się sprawdzić, co się z wami dzieje. I z tobą, i z Bobbym. Był na to najwyższy czas.

– Naprawdę straciłaś wszystkich, których kochałaś, kiedy znikłaś, prawda?

– Tak. Nie zapominaj, że znałam Bobby’ego od dziecka i jego obsesja na punkcie irlandzkiej walki o wyzwolenie i moim zawsze mnie przerażała. Teraz okazuje się, że mieliśmy wspólnych dziadków. Nasze babki były siostrami. Ale nie utrzymywały ze sobą kontaktów, jak to bywało w wielu rodzinach w czasach wojny domowej w tysiąc dziewięćset dwudziestym drugim roku. Podobno w jego rodzinie zdarzały się choroby psychiczne. Zawsze słyszałam, że tata Bobby’ego był szalony. Młodsza siostra Bobby’ego powiedziała mi, że brat ich dziadka nigdy nie wyszedł z zakładu dla obłąkanych. Zdecydowała, że nie będzie mieć dzieci, żeby nie przekazywać dalej genów, jakie nosili w sobie Bobby i jego przodkowie. Całe to jego gadanie o przynależności do Prowizorycznej IRA było wymysłem chorej wyobraźni. Wynikało z jego psychozy. Strasznie to smutne.

– Psychoza czy nie, nie był przez to mniej groźny. Był zdolny do wszystkiego. Przyznam się, że przed laty pojechałem odwiedzić go w St Fintan.

– Naprawdę? O Boże… Peter, to było bardzo odważne z twojej strony.

– Miał kajdanki przypięte do metalowej rury na stole i byli z nami dwaj muskularni strażnicy. Pewnie i ja chciałem jakoś rozliczyć się z przeszłością, po tym jak śmiertelnie mnie wystraszył i próbował zamordować moją rodzinę. W gruncie rzeczy wyszedłem z tej wizyty, współczując Bobby’emu. Pomyślałem, że dla niego byłoby już lepiej nie żyć, niż tkwić w tym piekle. Był tak otumaniony lekami, że ledwie wiedział, jak ma na imię. No cóż… co się stało, to się nie odstanie. W życiu liczy się przyszłość, nie to, co było, prawda? Na jak długo przyjechałaś do Belfastu?

– Tylko na to spotkanie z tobą. Potem wsiadam w pociąg i wracam do Dublina, żeby spędzić trochę czasu z Ambrose’em. A później jadę znów do zachodniej części hrabstwa Cork. Chcę po latach poznać od nowa moją rodzinę.

– To miło. Choć szkoda, że tak późno.

– Zawsze było nas dużo, a teraz wszyscy mają swoje rodziny. Potrwa to parę tygodni, nim z każdym się na spokojnie spotkam. – Uśmiechnęłam się.

– A co dalej?

– Nie wiem, Peter. Zaplanowałam wszystko tylko do tego spotkania z tobą dzisiaj, jeśli mam być szczera. Pewnie wrócę do Nowej Zelandii.

– Skoro tak… – Spojrzał na zegarek, po czym znów na mnie. – To mogę zaprosić cię na lunch? Bardzo chciałbym usłyszeć więcej o twoim życiu i tej podróży, w której jesteś od kilku tygodni.

– Dobrze. – Uśmiechnęłam się. – Czemu nie?

53

Nicea

Prywatny samolot usiadł gładko na lotnisku w Nicei. Podróżujący nim z dreszczykiem emocji wyglądali przez okna.

– Wylądowaliśmy – zwróciła się Maja do Valentiny, która siedziała obok niej przypięta w fotelu i z oczami pełnymi lęku nadal mocno ściskała podłokietniki. – I jak ci się podobało? – dodała po portugalsku.

– Wolę większe samoloty, ale ten też jest w porządku – odparła uprzejmie dziewczynka.

Ally siedziała naprzeciw Floriana, z Bearem przypiętym specjalnymi pasami dla dzieci na jej kolanach. Była bardzo dumna z synka, bo ani razu nie zapłakał.

– Najważniejsze to dać mu butelkę, kiedy będziecie się wznosić i przed lądowaniem, bo jak będzie ssał, to nie odczuje bólu w uszkach z powodu zmiany ciśnienia – poradziła Marina, zanim wsiedli, i to się sprawdziło.

Kiedy samolot wreszcie się zatrzymał, Ally ogarnęła kolejna fala niepokoju. Jeszcze krótka jazda i znajdą się na majestatycznym Tytanie, cumującym w porcie i czekającym na ostatnich gości, którzy mieli dołączyć do wyprawy.

Na pokładzie powinni już być Star, Mouse i Rory. Oraz Mary-Kate… z Jackiem.

Ally skręcał się żołądek; bała się, co będzie, kiedy Jack ją zobaczy. Kolejne kłamstwo…

– Ale w końcu jakie to ma znaczenie, co on sobie pomyśli – szepnęła do Beara, gdy po rozpięciu uprzęży wkładała go do nosidełka.

Drzwi się otworzyły i dwójka sympatycznych pracowników obsługi naziemnej lotniska powitała ich w Nicei. Marina ruszyła naprzód, gdy Floriano z Charliem, który przyjechał z Tiggy do Atlantis poprzedniego wieczoru, pomagali wszystkim wyjmować bagaże.

Obsługa asekurowała na schodkach Marinę. CeCe i Chrissie zeszły za nią.

– Mogę ci w czymś pomóc, Ally? – zapytał Charlie.

– Wziąłbyś tę torbę z pieluchami?

– Oczywiście.

Ten człowiek przyjmował narodziny Beara kilka miesięcy temu i czuła się w jego obecności nieco spokojniejsza.

– Wszystko w porządku? – zwróciła się do niej Tiggy, kiedy Charlie wyszedł i zostały w kabinie same.

– Tak, a dlaczego pytasz?

– Nie martw się. – Tiggy wskazała na Beara i uśmiechnęła się. – Ręczę ci, że Jackowi nie będzie to przeszkadzało. A teraz idź, ja za tobą.

Na zewnątrz świeciło słońce; ciepłe powietrze miało w sobie cudowny aromat typowy dla Lazurowego Wybrzeża. Kiedy przeszli kontrolę paszportową, ich torby załadowano do dwóch limuzyn i wyjechali z prywatnego terminalu, włączając się w ruch uliczny Nicei.

– A gdzie Elektra? – zwróciła się do Mai Ally. – Miała spotkać się z nami na lotnisku, nie na jachcie.

– Dostałam właśnie esemesa, że jej samolot wylądował wcześniej, więc ona, a właściwie oni, bo jest z nią Miles, pojechali od razu do portu.

– Więc przywiozła ze sobą swojego mężczyznę! Czy to nie wspaniałe? – powiedziała Marina.

– Tak – przyznała Maja, obejmując opiekuńczo Valentinę. Uśmiechnęła się do Floriana siedzącego naprzeciwko nich.

Po czterdziestu minutach przebili się wreszcie przez korki i dotarli do portu. Ally czuła, jak krew pulsuje jej w żyłach. Targały nią sprzeczne emocje. Jako dziecko, a potem młoda kobieta zawsze z największym utęsknieniem czekała na chwilę, kiedy wypłyną z siostrami i ojcem w coroczny letni rejs na Tytanie. Teraz osoba, którą kochała najbardziej w świecie, odeszła, podobnie jak Theo, który nie dożył, by uczestniczyć w tej wyprawie. Na pokładzie był jednak ktoś, kto w jakiś sposób liczył się dla niej o wiele bardziej, niż powinien.

Otrząsnęła się i zwróciła do Mariny:

– Czy Georg już jest?

– Mam nadzieję. Jego sekretarka mówiła, że spotka się z nami na pokładzie.

– Ally, proszę, nie denerwuj się. – Maja położyła rękę na dłoni siostry, wyczuwając, jaka jest spięta. – Każdy, kto powinien tam być, będzie.

– Pewnie masz rację… Ale to wszystko trochę dziwne, prawda? – Ally westchnęła.

– Jest inaczej, owszem, i smutno, bo w takich momentach zjeżdżałyśmy się do Pa Salta z całego świata. Ale musimy starać się uczcić jego życie i cieszyć się tym wszystkim, co wydarzyło się nam w ostatnim roku.

– Wiem – odparła Ally, czując odrobinę irytacji z powodu nieco protekcjonalnego tonu Mai. A przecież nie powinna się na nią złościć, bo przez ostatnie tygodnie siostra była dla niej tak dobra i czuła, jak można sobie tylko wymarzyć. – Gdzie mamy się spotkać z pozostałymi?

– Na pokładzie – powiedziała Maja. – Wszystko jest zorganizowane, jak zawsze.

Ich limuzyna i ta druga z tyłu, wioząca resztę towarzystwa, podjechały do pomostu, przy którym kołysały się na falach dwie motorówki. To nimi mieli podpłynąć do Tytana. O tej porze roku przy porcie cumowało mnóstwo łodzi. Dalej w zatoce stało wiele większych jednostek.

Kiedy Ally wysiadła z limuzyny, uderzył ją upał. Naciągnęła Bearowi czapeczkę, żeby osłonić mu oczy.

– Bienvenue à bord du Tytan – powitał ich Hans, kapitan, który dowodził załogą jachtu, odkąd Ally sięgała pamięcią. Dwaj ubrani elegancko na biało pomocnicy wzięli ich bagaże. Każdy z przybyszów dostał wilgotny ręczniczek dla ochłody i poprowadzono ich do łódek.

– Może cię podtrzymam, Marino? – spytał Charlie, podbiegając z tyłu, kiedy przymierzała się do zejścia po schodkach.

– Dziękuję. Powinnam była zostawić szpilki w domu i włożyć buty na gumie, prawda? – powiedziała, co nie było zaskoczeniem, bo ta sytuacja powtarzała się rok w rok.

Kiedy już wszyscy siedzieli w motorówkach, uruchomiono motory i ruszyli w kierunku Tytana.

– Ale czad – odezwała się Chrissie, gdy łódki nabierały prędkości na lazurze Morza Śródziemnego. – Niezły sposób podróżowania!

– Daj mi lornetkę, Ally! – zawołała siedząca z tyłu CeCe.

Ally podała jej ją.

– Tytan jest tam. – Wskazała ręką.

CeCe nastawiła ostrość, a potem przekazała lornetkę swojej przyjaciółce.

– O mój Boże! Żartujecie?! To wielki statek!

– Tak, to dość duży jacht – przyznała CeCe, kiedy znaleźli się bliżej.

Charlie wyciągnął dłoń i wskazując palcem Tytana, powiedział do Tiggy:

– Mój ojciec nazwałby to pływającym pałacem, oazą ginu.

– Nie jestem pewna, czy to komplement, czy mam się obrazić, ale tak, od czasu do czasu pijamy na pokładzie gin z tonikiem. – Tiggy uśmiechnęła się.

– Chyba przed wczorajszym wieczornym przyjazdem do Atlantis nie zdawałem sobie sprawy, jaki bogaty był wasz ojciec. Ten jacht to potwierdza.

– Tak, tata był zamożny – przyznała Tiggy.

– Wiesz, z czego się naprawdę cieszę?

– Z czego?

– Że moja droga była małżonka pewnie oddałaby duszę, byle dostać zaproszenie na rejs czymś takim po Morzu Śródziemnym. A okazuje się, że ojciec „wynajętej pracownicy”, jak zawsze cię nazywa, miał taki jacht. – Charlie zaśmiał się. – Musimy zrobić mnóstwo zdjęć i zostawić je rozrzucone w domu, kiedy następnym razem Ulrika wpadnie po Zarę. Przytrzemy jej trochę nosa.

Tiggy uniosła głowę i spojrzała na Tytana, gdy podpływali do jego boku. Zdała sobie sprawę, że rzeczywiście robi wrażenie. Luksusowy jacht ze stoczni Benettich miał ponad siedemdziesiąt metrów długości i cztery kondygnacje nad linią wody. Wieżyczka radia wznosiła się strzeliście w bezchmurne lazurowe niebo.

Jeden z członków załogi pomógł wsiąść najpierw Marinie, a potem reszcie gości.

Z pokładu patrzyły na nich dwie rozemocjonowane twarze.

– Cześć! Star i ja myślałyśmy już, żeby nie czekać na was dłużej, tylko wypłynąć, ale jednak jesteście!

I oto stanęła przed nimi Elektra, nonszalancko piękna, jak to ona. W dżinsowych szortach i bawełnianej koszulce.

– Świetnie ci w tych krótkich włosach – powiedziała Maja, kiedy przyszła jej kolej, by uściskać siostrę modelkę.

– O, to moje nowe „ja”. Chodźcie, poznajcie Milesa.

– Jesteście! – zawołała zza niej Star, gdy na pokład wchodziły CeCe z Chrissie. Objęła je obie. – Tak dobrze was widzieć. Cześć, Tiggy, a to…?

– Jestem Charlie, miło mi cię poznać. – Uścisnął jej dłoń.

– Ciebie też, Charlie. – Star uśmiechnęła się. – A to Mouse, moja druga połowa. Teraz zapraszam na kieliszek szampana. Rozgośćcie się. Rory, syn Mouse’a, poszedł z naszym pierwszym oficerem zobaczyć mostek kapitański. To było dwadzieścia minut temu i od tej pory wszelki ślad po nich zaginął.

Otwarty pokład z wygodnymi płóciennymi leżakami nagle zaroił się od ludzi. Kątem oka Ally dostrzegła Jacka i młodą blondynkę stojących na uboczu.

– Dobra, Bear – szepnęła do dziecka wiercącego się w nosidełku. – Idziemy. Cześć, Jack, jak się masz?! – zawołała, podchodząc do tej dwójki.

– Świetnie. To Mary-Kate, moja siostra, a to…? – Popatrzył na Beara zaskoczony. – Kim jest ten młody człowiek?

– To mój synek, Bear. Ma dopiero cztery miesiące.

– Cześć, Ally – powiedziała Mary-Kate. – Miło cię poznać, Jacko tyle mi o tobie opowiadał. Ojej – dodała, gdy Bear starał się wyswobodzić z nosidełka – jaki on słodki! Prawda, Jacko?

– Tak, śliczny.

– Gorąco mu i znudził się – wyjaśniła Ally. – Mogłabyś mi pomóc go z tego wyjąć, Mary-Kate?

– Ja to zrobię. – Jack sięgnął po chłopczyka swoimi dużymi dłońmi. – No już, maluchu. Tak lepiej, co? – Rzucił pytające spojrzenie Ally nad głową jej synka.

– Mój brat świetnie sobie radzi z dziećmi, prawda, Jack? – odezwała się Mary-Kate. – Kiedy miał osiemnaście lat, latem pracował u sąsiadów jako niania.

– To prawda – potwierdził. – I wyczuwam znany zapaszek od tego młodego człowieka. Z doświadczenia zgaduję, że ma pełną pieluchę. – Zaśmiał się. – Proszę, mamo.

Podał dziecko z powrotem Ally.

– Wezmę go na dół i przewinę. Maju?! – zawołała przez pokład. – Chodź, poznaj Jacka i Mary-Kate.

Przekazując pałeczkę siostrze, poszła do głównego salonu, gdzie na korkowej macie w szklanej skrzynce zawsze był przypięty plan kajut.

– Pokład trzeci, numer cztery – przeczytała i zeszła schodami do przeznaczonej dla niej kajuty. Przewinęła Beara i szybko nakarmiła. Wychodząc, zobaczyła, jak długim korytarzem zbliża się do niej Georg, w garniturze i krawacie. Rozmawiał z kimś nerwowo przez komórkę. Kiedy natknął się na Ally, rzucił jeszcze coś po niemiecku, po czym przerwał połączenie.

– Ally, jak się masz?

– Świetnie, dziękuję, a ty?

– Ja… W porządku. Przepraszam, że w ostatnich tygodniach mnie nie było. Musiałem… dopilnować pewnych spraw.

Przyjrzała mu się i wydało się jej, że dziwnie się postarzał. Miał ziemistą cerę, zmizerniał. Wyraźnie schudł od czasu, kiedy się ostatni raz widzieli.

– Cieszę się, że jesteś. Wyglądasz na przemęczonego, jeśli nie pogniewasz się, że coś takiego mówię. Na szczęście możesz zrzucić już ten garnitur i krawat i trochę się odprężyć.

Już miała ruszyć na górę, lecz Georg przytrzymał ją łagodnie za ramię.

– Ally, mogę zamienić z tobą słowo? Na osobności?

Wskazał drzwi prowadzące do salonu, który nazywali zimowym. Z tego przytulnego wnętrza korzystali przy marnej pogodzie.

– Oczywiście.

Georg otworzył drzwi, weszli i usiedli na kanapach stojących naprzeciw siebie przy niskim stole. Z bulajów roztaczał się piękny widok na Morze Śródziemne.

– O co chodzi? – spytała.

– Poznałem na pokładzie Jacka i Mary-Kate, ale podobno Mary-Kate to nie ta Mary McDougal, za którą ją brałyście?

– Prawda. Jest adoptowaną córką swojej matki, która też nazywa się Mary McDougal, choć wszyscy mówią do niej Merry.

– Oj – jęknął Georg sfrustrowany. – Tego nie przewidzieliśmy… ja nie przewidziałem. Słyszałem tylko, że Mary się znalazła i zgodziła się wziąć udział w rejsie.

– Tak, ale kilka dni temu Mary-Kate skontaktowała się ze swoją rodzoną matką. Poza tym okazało się, że Merry też została adoptowana… a w każdym razie przygarnięta tuż po urodzeniu.

– Zaraz, wyjaśnijmy to. – Georg wyciągnął miniaturowy notes w skórzanej okładce i pióro wieczne z kieszeni marynarki. – Córka, Mary-Kate, ile ma lat?

– Dwadzieścia dwa.

– Gdzie się urodziła?

– W Nowej Zelandii.

– I ostatnio dowiedziała się, kim są jej biologiczni rodzice? Oni też są z Nowej Zelandii? – zapytał.

– Tak sądzę.

– A Merry, matka, ile ma lat?

– W tym roku skończy pięćdziesiąt dziewięć.

– I właśnie odkryła, że była adoptowana?

– Tak. Dowiedziała się, że zastąpiła zmarłe podczas porodu dziecko i wychowano ją jak własną. Ale była podrzutkiem.

– Pochodzi z południowo-zachodniej części Irlandii?

– Tak. Próbowałyśmy się z tobą kontaktować, bo potrzebowałyśmy więcej informacji, żeby stwierdzić, która z tych Mary może być Zaginioną Siostrą, ale nie odzywałeś się. A potem, zupełnie przypadkowo, Maja zobaczyła w ogrodzie Pa Salta, że na obręczy Merope na sferze armilarnej pojawiły się współrzędne geograficzne. Sprawdziłam w Google Earth i okazało się, że prowadzą do wielkiego starego dworu, bardzo blisko miejsca, gdzie na progu plebanii w hrabstwie Cork znaleziono malutką Merry.

– Jak to… – Georg popatrzył na nią przerażony. – Chcesz powiedzieć, że dopiero teraz zobaczyłyście te współrzędne?

– Tak. Bywałam w ogrodzie, jak przyjeżdżałam do domu, siadałam na ławce w różanej altanie i patrzyłam na sferę. Ale nigdy nie przyglądałam się jej z bliska.

– Mein Gott! – Georg uderzył pięścią w stół. – Ally, te współrzędne były na obręczy od wielu miesięcy. Sam kazałem je wyryć kilka tygodni po tym, jak zauważyliśmy pierwszy raz to astrolabium. Jestem zdumiony, że żadna z was nie zwróciła na nie uwagi. A kiedy przyszedłem się z wami zobaczyć… pamiętasz, odebrałem telefon i musiałem natychmiast wyjechać.

– Ale jak miałyśmy się zorientować, że tam jest coś nowego? Maja wyjechała do Brazylii, a reszta z nas wpadała do Atlantis tylko od czasu do czasu. Jeśli przyglądałyśmy się pierścieniom, to tym przeznaczonym dla nas.

– To moja wina – rzucił. – Uznałem, że widziałyście te namiary. I jeśli mam być całkiem szczery, byłem skupiony na innych sprawach. Dlaczego ta Merry nie przyjechała tu z synem i córką?

– Jack mówił mi, że nie chciała. – Ally wzruszyła ramionami. – Nie jestem pewna czemu. Georg?

– Tak? – Wstał i zaczął chodzić po salonie.

– Czy matka Mary-Kate, Merry, jest bez wątpienia Zaginioną Siostrą?

– O ile wiem, to tak. I po tym wszystkim że też jej tu nie ma! I nie ma pierścionka. To wszystko moja wina, Ally. W ostatnich tygodniach byłem trochę… rozkojarzony, ale przecież powinienem był wam powiedzieć, ile ona ma lat, sprawdzić, czy zobaczyłyście współrzędne na sferze armilarnej. Nie spodziewałem się jednak, że będą dwie Mary McDougal. Ja… O rany!

Ally obserwowała go – człowieka, który zawsze był tak spokojny i opanowany, nigdy nie okazywał emocji. Widziała, że wprost wychodzi z siebie.

– Czy wiesz, do kogo należał ten stary dwór na zachodzie hrabstwa Cork? – spytała ostrożnie.

Georg obejrzał się, spojrzał na nią i skinął głową.

– Tak, wiem.

– To dlaczego nam nie powiedziałeś?

– Bo… bo… jak zwykle tylko wykonywałem polecenia… – Usiadł naprzeciw niej i otarł spocone czoło białą chusteczką. – Poinformowanie was o tym na wstępie mogło sprawić wam przykrość… niektórym z was. Było lepiej dla was, a właściwie dla Mary McDougal, żebyście odkryły to same.

– Chodzi ci o to, że syn Mai jest dzieckiem Zeda Eszu? I że Zed prześladował Tiggy i Elektrę?

– Tak, ale to wszystko mój błąd, Ally, i muszę natychmiast go naprawić.

– Dlaczego? To znaczy… – Aż zakręciło się jej w głowie. – Jak?

– Gdzie jest teraz Merry?

– Jack mówi, że w Irlandii. Chciała spędzić trochę czasu z rodziną.

– Nadal więc jest na zachodzie hrabstwa Cork?

– Nie, wydaje mi się, że wróciła z Jackiem i Mary-Kate do Dublina, ale możemy ich spytać. Ona ma tam ojca chrzestnego, Ambrose’a.

– No tak… w takim razie muszę to załatwić, zanim będzie za późno. Wybacz, Ally.

Patrzyła, jak Georg energicznym krokiem wychodzi z salonu.

54

Merry

Belfast, Irlandia Północna

– Więcej wina? – spytał Peter. – Może kawy po irlandzku na koniec? Założę się, że dawno nie sprawiłaś sobie tej przyjemności.

– Masz rację, przynajmniej do czasu, kiedy parę dni temu uraczyłam się nią z dziećmi w swoich stronach. Ale, niestety, muszę odmówić. Wypiłam o wiele więcej, niż powinnam, zwłaszcza w porze lunchu. Pewnie teraz prześpię całe popołudnie.

– Nie co dzień spotyka się dawno utraconą miłość po trzydziestu siedmiu latach, prawda?

– Tak. – Uśmiechnęłam się.

– Cudownie było znów cię widzieć, Merry… choć bardzo bałem się tego spotkania.

– To jest nas już dwoje. Ale tak, było wspaniale. A teraz naprawdę muszę już iść, Peter. Już wpół do czwartej, pora wracać do Dublina.

– Nie możesz tu przenocować?

– Nie, obiecałam Ambrose’owi, że będę, i muszę dotrzymać słowa. Stale obawia się, że mogę znów zniknąć. I tak zostałam dłużej, niż planowałam.

– Wie, po co tu jechałaś?

– Oczywiście. To jego poprosiłam, żeby pomógł mi cię odnaleźć, kiedy nie udało mi się to w Irlandii, Anglii i Kanadzie. Zaproponował, że skontaktuje się ze swoim dawnym studentem, który pracuje w archiwum Trinity. Miał sprawdzić, czy nadal prenumerujesz czasopismo absolwentów, „Trinity Today”. Zajrzał do spisu subskrypcji i zobaczył twój adres w Belfaście!

– Brawa dla Ambrose’a za działania detektywistyczne. – Peter dał znak kelnerowi, że prosi o rachunek. – Szkoda, że nie możesz zostać dłużej, bardzo chętnie pokazałbym ci tu więcej miejsc. To, co pamiętasz z telewizji z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, nie jest już takie samo. Belfast się rozwija, a kiedy ukończymy projekt Titanic Quarter, miasto będzie przyciągać turystów.

– Cieszę się. To dobrze, że stare rany zaczynają się goić – odparłam, wyjmując portfel i podając Peterowi swoją kartę kredytową. – Zapłacimy na spółkę?

– Nie żartuj, Merry. Bardzo, bardzo długo czekałem, żeby zaprosić cię na lunch, poza tym dziś rano kazałaś dopisać whiskey i moją kawę z croissantem do swojego rachunku hotelowego.

Ustąpiłam i dziesięć minut później wyszliśmy z restauracji.

– Imponująca – powiedziałam, gdy znaleźliśmy się przy ogromnej katedrze Świętej Anny. – A co to za stalowa rura na górze?

– Zainstalowano ją rok temu. Nazywa się Iglicą Nadziei. W nocy jest podświetlana. Przyznam, że uwielbiam ją i to, co symbolizuje. Merry?

– Tak?

– Wiesz… oczywiście to zależy od ciebie, ale bardzo chciałbym cię znów zobaczyć, zanim wyjedziesz do Nowej Zelandii. Ten dzień był… fantastyczny. Dobrze było się razem pośmiać jak za dawnych czasów.

– Masz rację. Jak mówiłam, nie mam konkretnych planów. I nadal staram się pozbierać po śmierci Jocka, więc…

– Rozumiem – rzucił, kiedy weszliśmy do hotelu. – Ale tym razem zapiszmy sobie numery naszych komórek, numery telefonów, adresy mailowe i zwyczajne, a potem sprawdźmy wszystko, żeby mieć pewność, że nic nie pomyliliśmy, dobrze?

– Umowa stoi. – Uśmiechnęłam się i podeszłam do recepcji. Podałam karteczkę, żeby odebrać zostawiony bagaż.

Czekając na moją torbę, zrobiliśmy tak, jak sugerował Peter.

– Zawołać pani taksówkę? – zapytał portier.

– Poproszę.

Wyszliśmy za nim na zewnątrz. Portier zagwizdał na taksówkę.

– Strasznie przykro mi się żegnać, skoro dopiero co się witaliśmy – powiedział Peter. – Proszę, pomyśl o tym, żeby znów przyjechać do Belfastu. Albo może ja wpadnę do ciebie do Dublina? Tak naprawdę mogę być w każdej chwili, gdziekolwiek zechcesz.

– Dobrze, słowo.

Ujął moją rękę i pocałował, a potem mnie objął.

– Uważaj na siebie, proszę, dobrze? – szepnął łagodnie. – I nie waż się znowu znikać!

– Odezwę się. Pa, Peter, i dziękuję za lunch.

Wsiadłam do taksówki i pomachałam mu, kiedy włączaliśmy się do ruchu.

*

Przez nagromadzone napięcie, emocje związane ze spotkaniem po latach Petera i ilość wina wypitego przy lunchu przespałam prawie całą drogę powrotną do Dublina. Obudziłam się, dopiero kiedy mężczyzna siedzący obok trącił mnie łokciem, żebym go przepuściła.

W taksówce, która wiozła mnie na Merrion Square, czułam się trochę nieprzytomna, trudno mi było uwierzyć, że po tylu latach naprawdę widziałam się z Peterem.

Otworzyłam drzwi do mieszkania Ambrose’a i weszłam do salonu, gdzie siedział w swoim ulubionym fotelu.

Uśmiechnęłam się do niego.

– Cześć, wróciłam, cała i zdrowa.

– Poszło więc dobrze?

– O tak! Byłam tak nieprawdopodobnie zdenerwowana, że o mało nie padłam mu zemdlona w ramiona, i…

Nagle uświadomiłam sobie, że nie jesteśmy w pokoju sami. Obejrzałam się i zobaczyłam, że w rogu kanapy siedzi jakiś nieznany mi mężczyzna. Kiedy spojrzałam na niego, wstał. Bardzo wysoki, nienagannie ubrany, miał na sobie garnitur i krawat. Mógł być tuż po sześćdziesiątce.

– O, przepraszam, nie zauważyłam pana. Jestem Merry McDougal, a pan…? – spytałam, wyciągając do niego dłoń.

Bardzo długo nie odpowiadał, tylko wpatrywał się we mnie jak zaczarowany. Jego szare oczy nieco się zaszkliły, jakby zaszły łzami. Moja ręka zawisła w powietrzu, ale on chyba nie zamierzał jej uścisnąć, więc ją opuściłam. Wreszcie otrząsnął się, jakby budził się z hipnotycznego transu.

– Proszę wybaczyć, pani McDougal. Jest pani ogromnie podobna do… kogoś. Georg Hoffman, bardzo miło mi panią poznać.

Mówił perfekcyjnie po angielsku, akcent wskazywał jednak, że to Niemiec.

– Ale… kim pan jest?

– Proszę, może pani usiądzie? – Wskazał mi kanapę.

Spojrzałam pytająco na Ambrose’a.

– Siadaj, Mary. Mogę zaproponować ci whiskey? – zapytał.

– Mój Boże, nie! Jak na mnie, wypiłam dziś już i tak o wiele za dużo alkoholu.

Przysiadłam niepewnie. Georg Hoffman znów zajął swoje miejsce. Zauważyłam, że ma przy sobie płaską skórzaną teczkę, bardzo podobną do tej, którą miał dziś rano Peter. Wyciągnął z niej jakieś dokumenty w plastikowych koszulkach i położył sobie na kolanach. Westchnęłam, bo po tym ciężkim dniu chciałam tylko napić się w spokoju herbaty, zjeść kanapki z Ambrose’em i opowiedzieć mu o swoim spotkaniu z Peterem, a potem zejść na dół i położyć się do łóżka.

– Ma pan do mnie jakąś sprawę czy jest pan znajomym Ambrose’a? – spytałam.

– Mary, pan Hoffman jest prawnikiem zmarłego ojca sióstr, które próbowały cię wytropić w ostatnich tygodniach – wyjaśnił Ambrose.

– Proszę mówić do mnie po imieniu. Zdaje się, że w Dublinie poznała pani Tiggy.

– Tak. Ale spotykałam też inne siostry i ich… partnerów w różnych stronach świata. To znaczy… one próbowały się ze mną kontaktować.

– Prawda. Jestem tu, ponieważ zdałem sobie sprawę, że to ja przede wszystkim powinienem się do pani zwrócić, bo… znam więcej szczegółów na temat pani pochodzenia niż córki mojego klienta. Ale kiedy dziewczynki, jak nazywam wszystkie siostry, zaczęły układać plan odnalezienia Zaginionej Siostry, podjąłem decyzję, że pozwolę im to zrobić samodzielnie. Udało się im doskonale odszukać własne biologiczne rodziny, a ja miałem inne sprawy na głowie. Proszę pozwolić, że przeproszę za wszelkie niedogodności i zmartwienia, na jakie ja i one mogliśmy panią narazić.

– Dziękuję. Rzeczywiście cała ta sytuacja kosztowała mnie trochę nerwów, zwłaszcza że wybrałam się właśnie w podróż, która miała pomóc mi się pozbierać po stracie męża.

– Mary, kochanie, wybacz, że się wtrącam, ale to nie do końca prawda…

Popatrzyłam na Ambrose’a, zastanawiając się, czemu, na Boga, broni tych sióstr, które tak dały mi się we znaki i przez które najadłam się tyle strachu.

– Chodzi o to, że w tym czasie… mam nadzieję, że nie będziesz mi miała za złe, jak to za ciebie powiem – ciągnął. – Mary wędrowała tropem swojej własnej przeszłości. O ironio, kiedy siostry próbowały ją znaleźć, ona też kogoś szukała. Kogoś, kto przerażał ją i terroryzował w młodości. Tak się nieszczęśliwie złożyło, że te dwa wątki jakoś się poplątały. Rozumie pan?

– Niezupełnie, ale zdaję sobie sprawę, że starania sióstr, by się z panią zobaczyć, pani nie zachwyciły.

– Proszę, mów do mnie Merry. Ale masz rację, nie byłam zachwycona, że depczą mi po piętach. Dalej nie odpowiedziałeś jednak na moje pytanie. Po co tu jesteś?

– Przyjechałem, bo… wybacz, Merry, pewnie ci się zdaje, że mówię zagadkami. Jeśli mam być szczery, to myślałem już, że ta chwila nigdy nie nastąpi. Pracowałem dla ojca dziewczynek…

– Które nazywają go Pa Saltem – wtrąciłam.

– Tak. Był dla mnie zawsze jak ojciec. Pracowałem dla niego przez cały czas praktyki jako prawnik, a on często mówił mi o Zaginionej Siostrze, tej, której nie potrafił odnaleźć, choć robił naprawdę co w jego mocy. Dołączyłem do niego w tych staraniach, kiedy tylko byłem dość dojrzały, żeby go wesprzeć. Od czasu do czasu przekazywał mi jakąś nową obiecującą informację, a ja zatrudniałem zaufaną ekipę prywatnych detektywów, by ją sprawdzili. Za każdym razem trop prowadził donikąd. I nagle w zeszłym roku, mniej więcej o tej porze, mój pracodawca odkrył coś znowu i zapewniał mnie, że to autentyczna wskazówka. Miałem niewiele do zrobienia, ale wykonałem zadanie.

Przerwał i nachylił się, by podnieść stojącą przed nim szklankę whiskey. Wypił do dna, odstawił i spojrzał na mnie.

– Merry, mogę siedzieć tu i opowiadać długo, ile trudu zadałem sobie i ja, i detektywi, żeby cię znaleźć, ale… – Pokręcił głową i przyłożył dłoń do czoła, najwyraźniej zażenowany, że nie jest w stanie ukryć tak silnych emocji. – Przepraszam, chwila…

Szukał czegoś w folderze leżącym na jego kolanach. Przeglądał stronę po stronie i wreszcie wyciągnął jedną i obrócił tak, żebym ją zobaczyła.

– Gdybym tylko wiedział, jak łatwo będzie cię zidentyfikować, mógłbym zaoszczędzić ci tych wszystkich kłopotów z ostatnich tygodni. Nie potrzebowaliśmy tego dowodu. – Wskazał na pierścionek, który miałam na palcu, i podał mi kartkę. – Popatrz.

Spojrzałam i kiedy mój umysł pojął, co widzę, byłam tak zdumiona, że musiałam przyjrzeć się raz jeszcze.

Na kartce był narysowany węglem portret. Mój portret.

Obejrzałam go dokładniej i odkryłam, że nawet jeśli moja szczęka był nieco mocniej zarysowana, a brwi trochę węższe niż na rysunku, nie mogło być wątpliwości.

– To ja, prawda?

– Nie – szepnął pan Hoffman. – To nie ty, Merry. To twoja matka.

*

Nie pamiętam, co mówiłam ani co robiłam przez następne dwadzieścia minut. Ta twarz, moja, ale nie moja, wywołała we mnie jakąś pierwotną reakcję, na którą nie byłam przygotowana. Chciałam głaskać rysunek, a potem podrzeć go na kawałki. Przyjęłam szklankę whiskey, której nie chciałam pić, lecz wychyliłam ją do dna, a potem się rozpłakałam. Zalewałam się łzami z powodu chaosu, jaki zapanował teraz w moim życiu. Nawet jeżeli wydawało mi się, że coś rozwikłałam, zaraz pojawiały się nowe zagadki, a wraz z nimi cała gama emocji… Skończyło się na tym, że siedziałam na kanapie w objęciach Ambrose’a, a prawnik patrzył na nas ze skórzanego fotela.

– Przepraszam, przepraszam – powtarzałam, wylewając łzy na rysunek węglem, który przedstawiał niby mnie, a w gruncie rzeczy moją matkę.

Wreszcie przestałam płakać i chusteczką Ambrose’a wytarłam oczy, policzki, a potem fotokopię portretu tej, która wydała mnie na świat. Teraz obrazek był pełen smug, wyglądał okropnie.

– Proszę, o to się nie martw. To tylko wydruk – zapewnił mnie Georg.

Kiedy trochę się opamiętałam, wyswobodziłam się z objęć Ambrose’a i usiadłam prosto.

– Merry, mogłabyś mnie trochę pociągnąć, żebym wstał? – poprosił. – Sądzę, że wszystkim nam dobrze zrobiłaby herbata. Pójdę, zaparzę.

– Ambrose, naprawdę…

– Kochanie, wierz mi, jestem w stanie przygotować dzbanek herbaty.

Siedzieliśmy z Georgiem w milczeniu. Chciałam odpowiedzi na tak wiele pytań, ale nie wiedziałam, od czego zacząć.

– Georg – wydukałam, wydmuchując po raz kolejny nos w mokrą chusteczkę Ambrose’a. – Mógłbyś wyjaśnić mi, dlaczego, skoro wiedziałeś, jaki jest rok mojego urodzenia, próbowałeś… albo raczej te siostry próbowały dotrzeć do mojej córki, która ma zaledwie dwadzieścia dwa lata?

– Nie przewidziałem, że ona też ma na imię Mary i że przekazałaś jej na dwudzieste pierwsze urodziny pierścionek. Przez ostatnie dwa tygodnie, kiedy poszukiwania ciebie trwały, zostałem nagle… zatrzymany przez pewne niecierpiące zwłoki sprawy. Myślałem, że siostry cię zlokalizowały. Nie miałem z nimi kontaktu.

– Przykro mi, ale tak wielu rzeczy nie rozumiem. Mówisz, że to portret mojej matki?

– Tak.

– Skąd to wiesz?

– Bo wisiał w Atlantis, w domu mojego pracodawcy w pobliżu Genewy, przez wiele lat. Powiedział mi, kogo przedstawia.

– Ona umarła? Podczas porodu?

Znów dostrzegłam w jego twarzy wahanie, czy wyjawić mi to, co wie, a czego nie wie.

Ambrose wniósł herbatę. Georg wstał i znów sięgnął do skórzanej teczki. Wyjął z niej brązową bąbelkową kopertę. Usiadł w fotelu Ambrose’a i położył ją sobie na kolanach.

– Z cukrem, Georg? – zapytał Ambrose.

– Nie piję herbaty, dziękuję. Merry, to paczuszka dla ciebie, myślę, że znajdziesz w niej odpowiedź na wszystkie pytania, wobec których ja jestem bezradny. Ale zanim ci ją dam, proszę cię bardzo, żebyś przyłączyła się do swoich dzieci i sióstr na Tytanie. Spełnisz marzenie ich ojca, które nosił w sercu przez tyle lat. Nie wyjadę stąd, póki cię nie ubłagam. Na pasie startowym lotniska w Dublinie czeka na nas prywatny samolot, żebyśmy zdążyli na rejs.

– Jestem taka zmęczona… – Westchnęłam. – Chciałabym tylko położyć się do łóżka.

Sącząc herbatę, spojrzałam na Ambrose’a. Nawet teraz, mając niemal pięćdziesiąt dziewięć lat, szukałam u niego rady.

– Wiem, kochanie, wiem – powiedział. – Ale chyba warto poświęcić jedną noc snu, żeby odkryć swoje prawdziwe pochodzenie?

– To wszystko wydaje się takie surrealistyczne.

– Bo jak dotąd spotykałaś się z siostrami w dość dziwnych okolicznościach. Poza tym ostatnio musiałaś uporać się z wieloma sprawami. Ale nawet twoje dzieci są na jachcie. Płyną do Grecji, kraju, którego nigdy nie widziałaś, choć od dawna o tym marzyłaś. A z tego, co powiedział Georg, znajdziesz tam odpowiedzi na dręczące cię pytania. Ja też, jako człowiek, który zobaczył cię po raz pierwszy, kiedy miałaś pewnie kilka godzin, i który patrzył, jak wyrastasz na niezwykłą młodą kobietę, pasjonującą się filozofią i mitologią, błagam, żebyś wybrała się w tę podróż i odkryła swoją własną legendę. Co masz do stracenia?

Wpatrywałam się w niego, zastanawiając się, o czym rozmawiał z Georgiem przed moim powrotem. A potem pomyślałam o dzieciach, które już znalazły się w otoczeniu tej dziwnej, pozbieranej po świecie rodziny, gdzieś na morzu, i mają popłynąć w kierunku Grecji, kraju, który zawsze wydawał mi się wyjątkowym, magicznym miejscem…

Sięgnęłam po dłoń Ambrose’a i wzięłam głęboki wdech.

– Dobrze. Pojadę.

*

Półtorej godziny później byłam na pokładzie prywatnego odrzutowca, jakie dotąd widywałam tylko w filmach i na zdjęciach w magazynach ilustrowanych. Siedziałam na obitym skórą fotelu. Naprzeciwko, po drugiej stronie wąskiego przejścia, zajmował miejsce Georg. Z przodu widziałam dwóch pilotów, którzy szykowali się do startu. Georg rozmawiał przez komórkę. Mówił do kogoś po niemiecku. Żałowałam, że nie rozumiem, bo wydawało się, że to jakaś ważna sprawa.

Pojawił się steward i poprosił nas o zapięcie pasów oraz wyłączenie komórek. Samolot potoczył się po płycie i zdawało się, że już po kilku sekundach nabrał prędkości i oderwał się od ziemi. Wyjrzałam przez okno, zastanawiając się, co to za nowe szaleństwo. Znów opuszczałam kraj, w którym się urodziłam i wychowałam. Pode mną migały światełka Dublina, a potem, niemal natychmiast, zapadła ciemność. Lecieliśmy nad Morzem Irlandzkim. Zamknęłam oczy i próbowałam skupić się na tym, że lecę do swoich najbliższych, a nie oddalam się od nich, jak wtedy, kiedy ostatnim razem uciekałam z Irlandii. Niedługo zobaczę Jacka i Mary-Kate.

Coś piknęło nade mną i podszedł steward, mówiąc, że możemy już rozpiąć pasy.

Patrzyłam, jak Georg sięga po skórzaną teczkę. Po raz drugi wyjął z niej tę grubą brązową kopertę.

– To twoje, Merry. W środku znajdziesz odpowiedzi na pytania, które do mnie miałaś. Na razie dam ci trochę odpocząć.

Kiedy podawał mi kopertę, znów dostrzegłam w jego oczach łzy. Przywołał stewarda.

– Pani McDougal potrzebuje trochę spokoju i snu. Przesiądę się dalej.

– Oczywiście, proszę pana.

– Dobranoc, Merry. Do zobaczenia przy lądowaniu.

Skinął mi głową.

Steward zasunął przegrody, oddzielając tylną część samolotu od przedniej. Potem podał mi koc i poduszkę i pokazał, jak położyć fotel.

– Jak długo potrwa lot? – spytałam, kiedy umieszczał w podstawce obok mnie szklankę wody.

Nieco ponad trzy godziny. Życzy sobie pani czegoś jeszcze?

– Nie, dziękuję.

– W razie czego proszę wcisnąć dzwonek przy fotelu. Dobranoc pani.

Panelowe drzwi zamknęły się za nim i zostałam zupełnie sama. Przez moment czułam, jak ogarnia mnie panika, bo leciałam Bóg wie dokąd, a na kolanach miałam kopertę, która prawdopodobnie zawierała tajemnicę mojego prawdziwego pochodzenia.

– Ambrose zaufał Georgowi, ty też powinnaś – szepnęłam sama do siebie.

I oto byłam, zawieszona gdzieś w nicości pomiędzy niebem a ziemią. Greccy bogowie wybrali sobie Olimp, najwyższą górę Grecji, na dom; być może szukali podobnego wrażenia. Wyjrzałam przez okno na gwiazdy, które stąd wydawały się o wiele jaśniejsze – świeciły w dół niczym astralne latarnie.

Skupiłam uwagę na brązowej kopercie leżącej na moich kolanach. Zahaczyłam palcem o klejącą zakładkę i wydobyłam ze środka nieco sfatygowaną, grubą, oprawną w skórę książkę i kopertę z kremowego pergaminu. Położyłam książkę na małym stoliku przed sobą. Przyjrzałam się kopercie i przeczytałam pięknie wykaligrafowane słowa:

Dla mojej Córki

Otworzyłam.

Atlantis

Jezioro Genewskie

Szwajcaria

Moja kochana Córko!

Chciałbym bardzo zwrócić się do Ciebie po imieniu, ale, niestety, nie znam go. Tak jak nie mam pojęcia, gdzie możesz mieszkać. A nawet czy jeszcze żyjesz. Nie wiem też, czy kiedykolwiek zostaniesz odnaleziona, co jest dziwną myślą dla nas obojga, jeśli to czytasz, bo to oznacza, że jednak się znalazłaś, ale ja już odszedłem z tego świata. I nigdy się już na nim nie spotkamy, tylko w kolejnym, duchowym życiu, w które z całego serca wierzę.

Nie potrafię wyrazić, jak bardzo Cię kocham i kochałem od chwili, kiedy tylko dowiedziałem się, że się pojawisz. Nie jestem też w stanie opowiedzieć, jak bardzo starałem się odnaleźć Ciebie i Twoją matkę, gdy w tak okrutny sposób mi Was odebrano przed Twoim urodzeniem. Może uznasz, że ojciec Cię porzucił, ale to całkowita nieprawda. Do dziś – a piszę do Ciebie, podobnie jak do swoich pozostałych sześciu córek, bliski śmierci – nie wiem, gdzie znikła Twoja matka, czy żyje, czy zmarła po Twoim urodzeniu. Skąd mam pewność, że się urodziłaś? Tego nie da się wyjaśnić na kilku stronach listu, a na więcej nie mam teraz siły.

Spisałem to jednak w swoim dzienniku, który mój prawnik, Georg Hoffman, Ci przekaże. To historia mojego życia, o którym na pewno można powiedzieć jedno: sporo się w nim działo. Możliwe, że miałaś już kontakt z moimi adoptowanymi córkami. Prosiłbym, żebyś po przeczytaniu dziennika podzieliła się z nimi tą historią, bo dotyczy ona również ich.

Przeczytaj ją, moja kochana, i wiedz, że nie było dnia, bym nie myślał i nie modlił się za Ciebie i Twoją matkę. Była miłością mojego życia… znaczyła dla mnie wszystko. A jeśli odeszła do innego świata, co w głębi duszy czuję, pamiętaj, że teraz jesteśmy już razem i patrzymy na Ciebie z góry z miłością.

Całuję

Twój ojciec

Atlas

Od autorki

Zawsze wiedziałam, że akcja Zaginionej Siostry będzie rozgrywać się głównie na moim rodzimym terytorium, na zachodzie hrabstwa Cork w Irlandii. Pandemia przypieczętowała ten wybór. W tajemnicy przed świętami Bożego Narodzenia 2019 roku odwiedziłam Nową Zelandię i wyspę Norfolk. Kilka tygodni później utknęłam w hrabstwie Cork, mając wokół siebie na wyciągnięcie ręki wszystko to, co powinnam poznać, by pracować nad książką. Myślałam, że sporo wiem o ostatnich stu latach burzliwej historii Irlandii, ale kiedy jak zwykle zabrałam się do bardziej pogłębionych studiów tematu, zdałam sobie sprawę, że moja wiedza jest dość powierzchowna. Zauważyłam też, że nieliczne relacje uczestników irlandzkiej wojny o niepodległość, jakimi dysponujemy, są spisane przez mężczyzn i w większości wiele lat po tamtych dramatycznych zdarzeniach. Uznałam, że aby uzyskać autentyczny ich obraz, muszę zwrócić się do swojej rodziny, przyjaciół, sąsiadów, których przodkowie walczyli o wolność. W ten sposób dowiedziałam się, jak wyglądało życie w tych stronach w czasach wojny i jak ogromny wkład w – wydawałoby się, niemożliwe do osiągnięcia – zwycięstwo wnieśli dzielni ochotnicy, do których należeli niemal wszyscy tamtejsi mieszkańcy w wieku od szesnastu do dwudziestu pięciu lat. Ci ludzie nie mieli żadnego doświadczenia bojowego, a musieli mierzyć się z przeważającymi siłami wytrenowanych brytyjskich żołnierzy i policjantów.

Tylko dzięki mieszkańcom zachodnich krańców hrabstwa Cork, którzy byli gotowi poświęcić mi czas i służyli mi pomocą, byłam w stanie odtworzyć – mam nadzieję, że stosunkowo wiernie – co się działo tam w czasach walk o niepodległość i przez resztę XX wieku. Jestem winna podziękowania Cathalowi Dineenowi, który (kiedy nie byliśmy „zamknięci”) woził mnie po tych terenach, żebym mogła spotkać takich ludzi jak Joe Long. Cathal słyszał, że ma on autentyczną strzelbę Charliego Hurleya. I to była prawda! Cathal zabrał mnie na cmentarz w Clogagh i pokazał kryptę pod ogromnym celtyckim krzyżem, gdzie podobno przetrzymywano przez dwa tygodnie jako zakładnika lorda Bandona. Dostałam gęsiej skórki, kiedy się rozejrzałam, bo przez rozpadające się ze starości drewno trumien leżących wokół na półkach widać było kości pochowanych tam osób. Nic nie wydawało się zbytnim kłopotem dla Cathala czy dla kogokolwiek, do kogo się zwracał. A jeśli ci ludzie sami czegoś nie wiedzieli, to zwykle byli jacyś dziadkowie lub inni starsi krewni, których można było spytać o rodziców, którzy żyli w tamtych czasach lub którzy mieli wycinki gazetowe z tamtego okresu. Tim Crowley, który prowadzi Centrum Michaela Collinsa w Castleview, jest spokrewniony z Wielkim Kumplem. On i jego żona byli w stanie pomóc mi nie tylko w ustaleniu wielu faktów, ale też pozwolili potrzymać teczkę tego irlandzkiego bohatera, z którą jeździł do Londynu prowadzić negocjacje z Brytyjczykami na długiej i wyboistej drodze do niepodległości Irlandii.

Czytałam o Cumann na mBan, ale jest bardzo mało źródeł na ten temat i nie odnoszą się one konkretnie do zachodniej części hrabstwa Cork. Poprzez moją przyjaciółkę i właścicielkę księgarni w Clonakilty, Trish Kerr, skontaktowałam się z doktor Hélène O’Keefe – historyczką wykładającą w University College w Cork – a ta skierowała mnie do Nialla Murraya, dziennikarza od wielu lat związanego z „Irish Examiner”, historyka i doktoranta, który zajmuje się irlandzką wojną o niepodległość w miastach i na terenach wiejskich hrabstwa Cork. Poradził mi zapoznanie się z dokumentacją podań o emerytury wojskowe, by sprawdzić, które z weteranek Cumann na mBan z mojego regionu występowały o nie. To dało mi pojęcie nie tylko o tym, jak wiele tamtejszych kobiet angażowało się w udzielanie nieocenionego wsparcia swoim mężczyznom, ale też na jak wielkie niebezpieczeństwo były gotowe się narażać, cały czas pracując na farmach, pocztach czy w zakładach krawieckich. Mogę tylko oddać hołd każdej z tych cichych prawdziwych bohaterek.

Moja cudowna przyjaciółka Kathleen Owens także ruszyła mi z pomocą, by ustalić różne szczegóły. Pomagała jej mama Mary Lynch, mąż Fergal i syn Ryan Doonan. Mary Dineen, Dennis O’Mahoney, Finbarr O’Mahony i Maureen Murphy, którzy pisali do mnie z Nowego Jorku, gdzie wyemigrowała jej rodzina po wojnie domowej, to tylko cząstka z tych członków życzliwej irlandzkiej społeczności, która przyczyniła się do tego, aby moja powieść nabrała lokalnego kolorytu. Jednak, jak zawsze, ta książka to fikcja, choć pojawiają się w niej autentyczne postacie historyczne na tle aż nazbyt prawdziwych dramatów walki na śmierć i życie o wyzwolenie spod okupacji brytyjskiej.

Muszę podziękować serdecznie również swoim pomocnikom w Nowej Zelandii. Annie i Bruce Walkerowie obwieźli mnie po pięknej wyspie Norfolk, opowiadali mi o Nowej Zelandii, życiu na wyspie i, oczywiście, dali mi zakosztować prawdziwej gościnności tamtejszych mieszkańców.

Jak zawsze historia jest subiektywna; wszystko zależy od tego, jak się ją interpretuje i pamięta, co widać wyraźnie w mojej powieści. Jeśli są w niej jakieś błędy, to wyłącznie z mojej winy.

Ogromne podziękowania należą się również mojej rodzimej drużynie, która wspierała mnie fantastycznie na różne sposoby. Ella Micheler, Jacquelyn Heslop, Olivia Riley, Susan Boyd, Jessica Kearton, Leanne Godsall i, oczywiście, mój mąż Stephen – mój agent, ostoja i najlepszy przyjaciel; na nich wszystkich mogłam zawsze liczyć w razie potrzeby. Dziękuję też swoim wydawcom na całym świecie. Zrobili wiele, by moje książki trafiały do czytelników, szczególnie w tych bezprecedensowo trudnych czasach. Jestem wdzięczna również niezawodnej grupie przyjaciół za ich wsparcie, szczerość i miłość. Oni wiedzą, że o nich tu mówię. Dziękuję, oczywiście, i swoim dzieciom: Harry’emu, Isabelli, Leonorze i Kit, które są dla mnie zawsze źródłem siły i wielką inspiracją.

Wyobrażam sobie, że niektórzy z was mogą być zaskoczeni, a nawet rozczarowani, że tak wiele tajemnic w tej serii pozostało bez wyjaśnienia. Jest tak dlatego, że po tym, jak zaczęłam pisać Zaginioną Siostrę, jej historia tak się rozrosła, że po prostu zabrakło miejsca na odkrycie, co stoi za nagromadzonymi sekretami. I – tak – w tej sytuacji trzeba się spodziewać ósmego tomu, ostatniej części cyklu o Siedmiu Siostrach.

Dziękuję, że jesteście ze mną. Obiecuję, że zacznę pisać tom ósmy, kiedy tylko – jak to się mówi – „odłożę” Zaginioną Siostrę na półkę. Ta historia jest w mojej głowie od ośmiu lat i naprawdę nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie przeleję ją na papier.

Bibliografia

Andrews Munya, The Seven Sisters of the Pleiades, Spinifex Press, 2004.

Balfour Sebastian, redaktor, Trinity Tales: Trinity College Dublin in the Sixties, Liliput Press, 2011.

Barry Tom, Guerilla Days in Ireland, Mercier Press, 2013.

Brady Alan, Pinot Central: A Winemaker’s Story, Penguin Books, 2010.

Coogan Tim Pat, Michael Collins: A Biography, Head of Zeus, 2015.

Crowley Dan, My Time in My Place, Michael Collins Centre, Castleview, 2013.

Crowley John, Ó Drisceoil Donal i Murphy Mike, Atlas of the Irish Revolution, Cork University Press, 2017.

Crowley Tim, In Search of Michael Collins, Michael Collins Centre, Castleview, 2015.

Gillis Liz, The Hales Brothers and the Irish Revolution, Mercier Press, 2016.

Gore Da’Vella, This Blessed Journey, Da’Vella J. Gore, 2009.

Keefe Patrick Radden, Say Nothing: A True Story of Murder and Memory in Northern Ireland, William Collins, 2018.

Leonard Anne, redaktorka, Portrait of an Era: Trinity College Dublin in the 1960s, John Calder Publishing, 2014.

Loach Ken i inni, The Wind that Shakes the Barley, London: Sixteen Films, 2007.

Luce J.V., Trinity College Dublin: The First 400 Years, TCD Press, 1992.

Matthews Ann, Renegades: Irish Republican Women 1900 –1922, Mercier Press, 2010.

River Charles, redaktor, New Zealand and the British Empire: The History of New Zealand Under British Sovereignty, Charles River Editors, 2018.

River Charles, redaktor, The Maori: The History and Legacy of New Zealand’s Indigenous People, Charles River Editors, 2018.

Slyne Marianne, Marianne’s Journal, Michael Collins Centre, Castleview, 2015.

Przypisy

¹ William Wordsworth, Żonkile, przełożył Tomasz Krzykała.