zdjęcie na okładce: TheDigitalArtist (Pixabay), skrzydła: VikiVector (Istockphoto)

projekt okładki: Anna Basista

korekta: Ewa Gigiel-Misuno

copyright ® by Joanna Nowak 2021

copyright ® by Pan Wydawca 2021

ISBN 978-83-66670-47-1

ebook na podstawie wersji drukowanej (wyd. I)

Gdańsk 2021

Pan Wydawca Sp. z o.o.

ul. Wały Piastowskie 1/1508

80-855 Gdańsk

PanWydawca.pl

Konwersja
Epubeum

Podziękowania

Pragnę z całego serca podziękować mojej ukochanej siostrze Gosi, która od pierwszych stron dopingowała mnie do dalszego pisania, a następnie do wydania książki. To ona wspierała mnie swoimi radami i nieposkromionym entuzjazmem. Pomogła zdobyć się na odwagę i zrealizować cel, jaki leżał u podstaw zapisania każdej kartki. Od początku pragnęłam, żeby tę historię ujrzał świat. Żeby moja historia pomogła uzdrowić choćby jedno złamane przez utratę ciąży serce. I mam nadzieję, że tak właśnie się stanie. Dzięki mojej małej siostrze Gosi. 

Pragnę też podziękować wszystkim wspaniałym kobietom, które spotkałam na swojej drodze, a które bardziej lub mniej świadomie wspierały mnie i inspirowały. Tym samym przyczyniły się do powstania książki. Paulinie z Norwegii – mojej towarzyszce doli i niedoli. Ona rozumiała, ona była w tym ze mną, ona wiedziała co powiedzieć, a czego nie. Pewnie dlatego, że przechodziła w tym samym czasie to co ja, mierzyła się z tymi samymi emocjami. Ani z terapii czaszkowo-krzyżowej. Bez Ani poddałabym się w połowie tej drogi. To ona „przepchnęła mnie do następnej klasy”. Gdyby nie Ania, nie byłoby szczęśliwego zakończenia. 

Dziękuję Michałowi – za to że przebył ze mną tę podróż od początku do końca i że się nie poddał.

Dziękuję też mojej rodzinie i przyjaciołom. Za okazane serce i wyrozumiałość.

Bo to ciągle temat tabu

Nie urodziłam się pisarzem. Nie jestem też pewna, czy będę w stanie przekazać swoje myśli w sposób dostatecznie zrozumiały i klarowny, ale postanowiłam podjąć tę próbę, ponieważ uważam, że temat poronień jest ciągle zbyt rzadko poruszany. 

A może też dlatego, że uznałam, iż będzie to dla mnie samej swego rodzaju katharsis.

Wszelkie rozmowy na ten temat odbywają się w przygnębiających nas gabinetach lekarskich, domowych zaciszach. Toczymy je z lekarzami, z naszymi najbliższymi bądź z samymi sobą, zamknięci w czterech ścianach, odcięci od świata i pozbawieni nadziei. Przekonani, iż ten problem dotyczy wyłącznie nas, że z całego bezkresu wszechświata tylko my zostaliśmy dotknięci tą tragedią.

Tymczasem jest to zjawisko powszechne. Dotyka wielu kobiet.

Nie będą to rozważania na gruncie medycznym, ponieważ nie jestem lekarzem i nie mnie wypowiadać się w tej dziedzinie. Będą to przemyślenia w sferze emocjonalnej, tam gdzie serce, a nie nauka przemawia. I jeśli choć jednej kobiecie, z podobnymi przeżyciami, przeczytanie tego tekstu pozwoli poukładać myśli, przeżyć należycie żałobę i ruszyć dalej, znaleźć miejsce w sercu dla wszystkich tych emocji towarzyszących poronieniu, to będę żyła w przekonaniu, że – choć może w niezbyt udolny sposób – warto było stworzyć ten swoisty pamiętnik kobiety, która musiała uporać się z tak ogromną stratą, jaką niesie za sobą poronienie.

Zdaję sobie sprawę z tego, że o tak bolesnych przeżyciach ciężko się rozmawia otwarcie, na forum, głośno, nazywając rzeczy po imieniu, ale może warto przerwać to milczenie. Dla siebie, dla bliskich, dla tysiąca kobiet, które przeżywają to samo, i dla tych, które w przyszłości będą musiały stawić temu czoła. 

Abyśmy zarówno my same, jak i nasi bliscy zrozumieli, co dzieje się w naszych umysłach, sercach i duszach, kiedy bez uprzedzenia, bez jakiegokolwiek przygotowania zderzamy się z tą okrutną rzeczywistością. Kiedy los bezwzględnie niweczy nasze największe oczekiwania.

Żebyśmy po prostu wiedziały, że nie jesteśmy w tym same. Że jest nas naprawdę wiele. Że nie tylko nas to spotkało. Że jest z kim porozmawiać. Że ktoś naprawdę rozumie, wie o czym mówimy, co czujemy i jak wielki żal nosimy w sercu.

I choć nie przebieramy naszych dzieci, nie kąpiemy ich, nie tulimy, nie głaszczemy po główkach, nie kołyszemy do snu, nie czytamy im książek, nie śpiewamy na dobranoc, to jesteśmy MAMAMI.

Zacznę może od początku

Bóg obdarzył mnie silnym instynktem macierzyńskim. Wiele z moich koleżanek borykało się z dylematem: być mamą czy też wolnym ptakiem, wiodącym swobodne życie, pozbawione zobowiązań wobec tej drugiej bezbronnej, maleńkiej istotki. Ja nigdy takowych nie miałam. Zawsze wiedziałam, że kiedyś będę mamą i to nie jednego urwisa, a co najmniej dwóch. Wiedziałam, że niestraszne mi pieluchy, nieprzespane noce, kolki i pozostałe towarzyszące macierzyństwu atrakcje.

Oczywiście skłamałabym, mówiąc, że nie towarzyszyły tym marzeniom pewne obawy i to na wielu płaszczyznach – choćby związane z wywróceniem całego swojego dotychczasowego życia do góry nogami, wyjściem poza schematy, poza własną strefę komfortu – ale te obawy nigdy nie wzięły góry nad tak głęboko zakorzenionym we mnie instynktem macierzyńskim.

Jak jednak wiadomo, do tanga trzeba dwojga. Tę wiedzę posiedliśmy już w szkole podstawowej, kiedy to pani od biologii „odwaliła robotę” za tych rodziców, którzy nie mieli odwagi uświadomić swoich dzieci osobiście.

Mijały lata, a w moim życiu nie pojawiał się ten jedyny, z którym mogłabym owo marzenie o macierzyństwie urzeczywistnić. Oczywiście dzisiejszy świat oferuje różne rozwiązania, ale ja zawsze pragnęłam standardowego modelu rodziny. Chciałam, żeby moje dzieci miały mamę i tatę, ponieważ uważam, że każde z nich spełnia w życiu dziecka inną, ale jakże niezwykle istotną rolę.

Czekałam cierpliwie, realizowałam swoje pasje, poświęcałam się pracy, spędzałam czas z  przyjaciółmi. Nie pośpieszałam losu, skupiłam się na sobie, ale jednocześnie nie wyrzekłam się swoich tęsknot i pragnień, bo to jakby wyrzec się swojego jestestwa, tego, kim jesteśmy. Wiedziałam, co mi w głębi duszy gra, wierzyłam, że któregoś dnia właściwy mężczyzna stanie na mojej drodze i razem z nim urzeczywistnią się moje marzenia. 

I pewnego dnia tak właśnie się stało. Przypadkowo, nieoczekiwanie. I choć to wspaniała i romantyczna historia, to już na inne opowiadanie.

W każdym razie byłam na tę historię gotowa. Byłam bardziej gotowa niż kiedykolwiek, żeby rozpocząć tę niezwykłą podróż. Na to, żeby obdarzyć jego miłością i przyjąć tę oferowaną przez niego. Miałam wówczas 36 lat. On trochę młodszy, ale wyznający te same wartości, pragnący założyć rodzinę, mieć dzieci. Dojrzały, mądry i wspaniały.