Jolanta Żuber

Sznur

Redaktor Anna Kołtek

Korektor Alicja Gajda

Projektant okładki Jacek Rosiak

© Jolanta Żuber, 2021

© Jacek Rosiak, projekt okładki, 2021

„Nie żyje. Wisi tu”. Te słowa słyszy dyżurny policji na długo przedświtem. Siedemdziesięcioletnia Penny Morris, którą zna niemal całe Deadwood pada ofiarą morderstwa. Śledztwo prowadzi młody funkcjonariusz Kurt Sandler, który w towarzystwie detektywa noir musi zmierzyć się z rosnącą liczbą śmierci. Na jaw wychodzą także nowe fakty. Odnaleziona tuż przed zbrodnią rodzina kobiety i zeznania męża, który wciąż twierdzi, że w dniu zabójstwa pokazano im jedynie cyrkową sztukę.

Miasto ogarnia strach.

ISBN 978-83-8245-982-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

„Dawne grzechy rzucają długie cienie”.

Agata Christie, Kieszeń pełna żyta

Prolog

Szarość wrześniowego wieczoru ustępowała jedynie przed światłem latarni zlokalizowanej tuż za oknem szpitalnej sali.

— Moja dzielna córeczka — powiedziała koścista brunetka, zamykając w swojej dłoni delikatną rękę. — Za miesiąc, może dwa, nie będziesz o tym pamiętać.

— Nie wierzę w to — odpowiedziała dziewczyna. — To tak nie działa — dodała zbyt poważnie jak na swój wiek, a potem popatrzyła przez okno. Jej niebieskie tęczówki przybrały dziwną barwę. Mieszanina czystego błękitu i szarości nieosiągalna dla żadnego malarza. Przez moment każda rozmyślała o własnych problemach. W końcu mała mrugnęła, spoglądając na matkę.

— Córuś, a może Jack? To taki porządny chłopak. Nie warto pakować się w relację z kimś, kto nie rokuje.

— Chcę tylko jego.

— Za rok będziemy się z tego śmiały. — Brunetka wyszczerzyła równe zęby.

— A może to ja, mamo? Może ja pierwsza wybuchnę śmiechem?

— Tak. Możliwe — zdziwiła się kobieta. Ton dziecka zupełnie nie przypominał tego, który znała.

— Wiesz, czytałam kiedyś fajną książkę. Tam był taki fragment. Nauczyłam się go na pamięć. Mogę?

— Jeśli tylko chcesz…

— Zło jest jak pudełko pralinek. Chcesz poznać każdy smak. Czasem wykrzywisz usta, bo trafisz na te z alkoholem, ale próbujesz dalej. I zanim się obejrzysz, siedzisz w czekoladowym gównie po uszy. Pociąga cię to. W kącikach ust zbierają się resztki grzechów, a ty nie pamiętasz już, co to znaczy być czystym.

— Eee… — To była jedyna reakcja, na jaką było stać kobietę.

— Gdzie jest mój gniew?

— Nie rozumiem?

— Gdzie Hannah? Chcę, żeby o tym wiedziała. Pokaż jej moje ręce. Zrób zdjęcie, a potem wyślij. Suka. — Słowa dziewczyny były coraz bardziej ostre. — Są tacy sami. Gdyby nie ona, dotykałby tylko mnie.

Przymknęła oczy i sięgnęła dłonią pod szpitalną kołdrę. Po chwili dodała:

— Widziałam ich. Widziałam, jak się całowali na tamtym wraku. Powiedział mi, że prędzej umrze, niż będzie z kimś takim jak ja. Co to znaczy „kimś takim”? ! — wybuchnęła.

— Cii… — Matka znów chwyciła córkę za rękę. — Za miesiąc…

— To boli — przerwała jej, a później zacisnęła mocno uda. Drugą ręką wciąż masowała się po kroczu. Minęło kilka chwil wypełnionych ciszą i brzdąkaniem zegara, zanim salę wypełnił jęk.

Na twarzy brunetki pojawił się grymas bólu, jakby chciała przejąć całe cierpienie dziecka. Pulchniutka pacjentka nie doświadczała jednak kolejnych męczarni związanych z tkliwością nadgarstka. To było spełnienie. Ciepło przyjemnie rozlało się po jej podbrzuszu.

Wizualizowała w głowie tylko jedno. Finał szekspirowskiego dramatu. Krew. Trochę bólu.

— Wiesz, mamo, chciałabym kiedyś zobaczyć, jak umiera człowiek — odezwała się wreszcie.

Kobieta gwałtownie podskoczyła. Odchyliła się na krześle, a różowy, pękaty kubek w kształcie serca spadł na podłogę. Szpitalny kompot popłynął wzdłuż zimnych, przesiąkniętych zapachem lizolu płytek.

To był początek.

1. Penny

Kiedy masz więcej niż czterdzieści lat i odbierasz telefon dzwoniący gdzieś nad ranem, domyślasz się, że to nie będzie dobra wiadomość. Tym razem dźwięk komórki rozległ się o wpół do szóstej. Padał deszcz ze śniegiem, a ulicę pokrywała lepka breja. Jesienna szarówka rozkrzewiła się na dobre, biorąc w objęcia śpiące Deadwood.

Logan Harris leniwie sięgnął po słuchawkę, ale gdy tylko usłyszał piskliwy głos Kurta Sandlera, szerzej otworzył oczy i spróbował się podźwignąć. Właśnie wtedy dopadł go mocny skurcz. Detektyw wstał i napiął obolały mięsień. Stłumił krzyk, choć ból był silny.

— Ktoś zabił starą Penny. — Jego rozmówca był podekscytowany. — Musisz to zobaczyć.

— Co konkretnie? — jęknął, masując intensywnie łydkę.

— Powiesił ją, a wcześniej zatłukł. Chociaż wersje są różne. Frank nadal rzęzi, ale jest w podobnej sytuacji. Właściwie to… — Policjant przez moment się zawahał. — Sprawcą mógłby być on. Wygląda, jakby próbował wskoczyć za żoną do piekiełka, ale nie wystarczyło mu odwagi.

Logan znów chciał powtórzyć pytanie, ale tym razem się powstrzymał. Wykalkulował, że policjant jest niezdrowo przejęty widokiem ciała i jeśli dalej będą kontynuować wizualizację na odległość, przyjdzie mu do głowy coś idiotycznego. Tak zazwyczaj bywało. Spojrzał na śpiącą obok Chloe, której nawet dźwięk telefonu nie zdołał obudzić, i wyszedł z sypialni.

— Kurt?

— Taa?

— Nie dotykaj Franka. Będę tam niedługo.

— Ale…

— Po prostu go, kurwa, zostaw — zawyrokował, a potem dodał: — W tej sytuacji może zrobić coś głupiego. Jeśli rzeczywiście jest tak, jak mówisz, to lepiej, żebyśmy go nie stracili.

Logan rozłączył się. Zapalił papierosa i usiadł przy kuchennym stole. Znów poczuł znajome napięcie na myśl o tym, że wkroczy na drogę śledztwa. Teraz jednak miało być inaczej. Sprawa dotyczyła morderstwa, a nie czegoś z kręgu drobnych, złodziejskich przestępstw. Uchylił okno, a zimne powietrze wdarło się do wnętrza, co sprawiło, że przeszedł go dreszcz. Przyłożył filtr do ust i pomyślał o małym domku Penny, jej przytulnym fotelu, okupowanym zwykle przez rudego kota, i chwili, kiedy się poznali.

To było dobre dziesięć lat temu. Przyjechał z Chloe do Deadwood niedługo po ślubie. Bez pracy, ale za to z głową pełną planów na przyszłe życie. Między zwiedzaniem jednej knajpy a drugiej poznał smukłą, siwowłosą kobietę, która balansowała między stolikami szybciej i zwinniej niż niejedna młódka. Rzadko spotykał kelnerkę w tym wieku. Domyślał się, że brak pieniędzy zmusił ją do przyjęcia takiej formy zatrudnienia, ale — co dziwne — idealnie się w niej sprawdzała. Miła, grzeczna, sprawiała pozory, jakby to stanowisko obejmowała od zawsze. Nie był to jednak ten cukierkowy, nachalny sposób, w jaki nastoletnie dziewczyny próbują zrobić dobre wrażenie na klientach w nadziei na to, że uda im się zdobyć napiwek. Penny do tego nie dążyła. Chyba dlatego ją polubił, a potem zaglądał tam przez kilka kolejnych lat. W końcu — gdy ktoś z młodzieży wygryzł ją z etatu — zaczął przychodzić też do domu. Ucinali sobie krótką pogawędkę, rozprawiając na standardowe, kulturalno-polityczne tematy. Później każde z nich wracało do swoich zajęć. Nigdy się oficjalnie nie umawiali. Logan Harris nie traktował Penny jako znajomej, którą warto odwiedzić z grzeczności i wymienić uwagi o pogodzie. To było coś w rodzaju przyzwyczajenia. Relacji opartej na milczeniu przy kawie. Relacji, w której on był słuchaczem, ona zaś rozprawiała o wszystkim, byleby mieć do kogo usta otworzyć.

Pamiętał, jak wciąż opowiadała, że pewnego dnia odwiedzi ją gromada różowiutkich, tłustych wnucząt. Mówiła tak, odkąd pamiętał, ale nikogo takiego nie widział. Czasem wątpił, że w ogóle istnieją, więc gdy tylko się spotykali, a ona zaczynała opowieść o domniemanej rodzinie, po prostu potakiwał. Potakiwanie w takich sytuacjach opanował do perfekcji.

Zgasił papierosa i stłumił chęć sięgnięcia po wódkę. Siedział tak jeszcze przez chwilę, spoglądając przez okno, ale kiedy poczuł, że jego broda zaczyna drżeć, wstał. Nie chciał się rozkleić.

Tego poranka nie wypił kawy. Narzucił czarną koszulę, dżinsowe spodnie i cienki płaszcz, a potem wsiadł do auta. Z głośników leciało coś na wzór ballady, a w Deadwood jeszcze nawet nie świtało. Kolorowe światła w barach czekały na to, by je włączyć. Ten moment miał niebawem nadejść.

Logan przyśpieszył i skupił myśli na Kurcie Sandlerze. Szczeniackie zachowanie trzydziestolatka przyprawiało go o frustrację, ale młody miał całkiem dobry zmysł obserwacji i wrodzony upór. Mówiono też, że urodził się z bronią w ręku, znamienne było jednak to, że kiedyś stawał po złej stronie barykady. Tworzyli więc nieformalny zespół: Sandler korzystał z doświadczenia Harrisa, Harris zaś zobowiązał się pomagać policjantowi w nietypowych przypadkach. Ten zdecydowanie do nich należał. Był nie tylko nietypowy, ale i bliski mu ze względu na wieloletnią przyjaźń z Penny.

Po kilkunastu minutach Logan dotarł na miejsce. Uczucie umiarkowanego smutku zagnieździło się gdzieś w jego wnętrzu, kiedy spojrzał na znajomy, niebieski budynek z lekko odrapanymi murami. Dom był otwarty. Na zewnątrz kręcili się przechodnie, którzy — wyrwani ze snu dźwiękiem policyjnych aut — nie mogli sobie darować spoglądania na tragedię. Ciekawiło ich wszystko. Detektyw pokręcił głową z dezaprobatą, krzyżując spojrzenie z mieszkańcami obserwującymi scenę z bezpiecznej odległości, i wszedł do środka. Kurt Sandler stał przy oknie. Bębnił palcami o szybę, jakby coś go mocno irytowało.

Harris przeniósł wzrok na Franka. Gruby sznur wciąż oplatał kark starszego mężczyzny, choć na pewno luźniej niż pół godziny temu. Penny zaś — stara, poczciwa Penny — leżała w kałuży krwi, a koło niej kręcił się medyk sądowy. Policyjny reflektor błyskał w oddali. Mała grupka osób, która jeszcze przed chwilą stała na uboczu, teraz koczowała wokół domu. Dwóch techników zabezpieczało wszystko, co mogło nosić znamiona zbrodni. Logan miał wrażenie, że patrzy na surowy, postindustrialny obraz, tyle tylko, że całość była spryskana czerwoną mazią.

— Penny, wyobrażasz to sobie? — Młody zbliżył się i wywrócił oczami jak obrażona nastolatka. — Przecież ona nie miała wrogów. Żadnych konfliktów, a nawet — co też sporo mówi — grubszych pieniędzy. Była biedna. Gorzej niż mysz kościelna.

— Przyjaciół też chyba brakowało — dodał Harris. — Przynajmniej ja nie widziałem zbyt wielu, kiedy tu przychodziłem. Kto po was zadzwonił?

— Frank.

— Zdołał poprosić o pomoc? — Wskazał na siwego mężczyznę, który wciąż siedział na podłodze. Nie dał sobie zabrać sznura, nie pozwolił też, żeby ktokolwiek go dotknął. W jego oczach widać było dziwną pustkę. Wyglądał jak bezemocjonalny wrak.

— Zrobił już ktoś oględziny ciała? Znamy czas zgonu?

— Taa. Simson tu był. Od śmierci nie minęły nawet dwie godziny. Ciało nie zdążyło zesztywnieć. Jest trochę ran tłuczonych, wygląda na to, że ktoś nieźle jej przetrzepał skórę.

— Sławny prokurator. — Logan nie mógł darować sobie ironii. — Czyli trzecia z minutami.

— Dziwna pora na gości. — Sandler nie krył zaskoczenia.

— Na odwiedziny tak, na morderstwo niekoniecznie. O tej porze ulice są niemal puste.

— Ktoś chciał pozostać niezauważony — mruknął Kurt. — Sprytne.

— Raczej głupie. Nad ranem kamery mogły złapać tego skurwysyna bez problemu.

— Przejrzymy nagrania. — Sandler przespacerował się w kierunku telewizora, a potem wrócił. Powtórzył to kilka razy. Wyglądał, jakby mocno się nad czymś zastanawiał, chodzenie z kolei pomagało mu zebrać postrzępione myśli w całość.

— Jezu, Kurt, dreptasz tutaj jak jakaś baletnica. Stań w końcu w miejscu, zanim zatrzesz wszystkie ślady stóp. Nie uczyli was tego? — Harris spojrzał w kierunku wejścia. Zrobił parę kroków. — Uciekł autem albo taksówką, chociaż z tym drugim bym uważał, bo zanim cokolwiek tutaj dojedzie, to można już przebiec spory kawałek. Chryste! — Wdepnął w jakąś kałużę. Pochylił się. — Co to jest? Skąd ta woda?

— Penny też jest, no…, mokra. Stół, krzesła, wszystko wygląda, jakby ktoś planował generalne sprzątanie.

— Próbował zatrzeć ślady. Skurwysyn — szepnął Logan, czym zaintrygował rozmówcę. — Jeśli zrobił to od razu, będzie trudno cokolwiek zdjąć, ale jeśli po kilkunastu minutach, to już niewiele mu pomoże, za to my będziemy mieć punkt zaczepienia. Chociaż, cholera… Nie mógł przecież wymyć wszystkiego. — Rozejrzał się wokoło i zawiesił na moment głos. — Nie mogli. Śladów jest więcej i bynajmniej nie są nasze. Czujesz?

— Co?

— Tam. — Wskazał otwartą butelkę alkoholu. — Piłeś, Frank? — Logan kucnął tuż przed nim.

Ten zaprzeczył.

— Przykro mi. — Słowa detektywa były szczere. — Ty zadzwoniłeś na alarmowy?

Mężczyzna nie odpowiedział, zamiast tego schował twarz w dłoniach i po prostu milczał. Wydawało się, że zaraz wybuchnie konwulsyjnym płaczem, ale nie zrobił tego. Ciszę przerywało jedynie brzdąkanie zegara i kroki sanitariuszy w białych strojach. Logan zdążył zerknąć na fioletowe wybroczyny Penny na chwilę przed tym, jak zniknęła w foliowym worku. Potem nigdy więcej jej nie zobaczył. Westchnął. Ktoś spisywał protokół, a lampa aparatu, którym robiono zdjęcia, kontrastowała z szarówką za oknem. Światło, krew, szarość. To jedyne, co widział.

— Dziwne — Kurt podrapał się po czole. — Najpierw zabijają jednego człowieka, później zaciskają pętlę na szyi drugiego.

— To nic nie znaczy.

— Przecież Frank wszystko widział — powiedział szeptem policjant. — Dlaczego też go nie powiesili? Wystarczy, że dojdzie do siebie, to wszystko nam wygada.

Logan rozejrzał się po pomieszczeniu z ogromnym telewizorem — jedyną rzeczą, która nosiła znamiona luksusu. Potem utkwił wzrok w kościstym właścicielu domu, by po chwili wzruszyć ramionami. Tamten zaś siedział w pozycji prawie embrionalnej, przypominającej coś pomiędzy pancerzem chroniącym przed nagłym niebezpieczeństwem a imitacją żółwiego domku dla niewyartykułowanej rozpaczy.

— Myślę, że jeszcze długo się tego nie dowiemy — zawyrokował Logan. — Kogo masz w zespole?

— Megan. Jest na dole. Robi coś, eee…, z tyłu domu. No i Simson.

— Tę paplę? — skrzywił się Harris na wspomnienie imienia policjantki.

Kurt rozłożył bezradnie ręce.

— Ojciec mi ją przydzielił. Podobno dobrze się zapowiada, ale nie jestem co do tego przekonany. Dlatego zadzwoniłem po ciebie.

— I chcesz, żebyśmy znaleźli tego, kto to zrobił?

— Dla Penny. — Mina cyrkowego arlekina ustąpiła miejsca zwykłemu grymasowi. — Lubiłeś ją.

— I dla Franka.

— Tak, być może dla niego też. Jeśli nie ma z tym nic wspólnego, w co średnio wierzę. Logan?

— Hm?

— Od ponad dwudziestu lat nie zabito tu nikogo, a teraz — śmieszna sprawa — ktoś wiesza Penny w jej własnym domu i zostawia całkowicie przytomnego faceta tuż obok. Z pętlą na szyi. Wiem, że się powtarzam, ale to chyba jednoznaczne?

— On tego nie zrobił. Trochę tych dwoje poznałem — stwierdził Harris zdecydowanym tonem.

Sandler spojrzał pytająco na jego twarz i pokręcił głową. Był niemal pewny, że zabójca siedział przed nimi. Nie ufał milczeniu starca. Miał wrażenie, że Frank zrobił to umyślnie, a potem chciał odkupić winy, jednak zabrakło mu sił. Paradoks mordercy, który próbuje zmyć grzechy samobójstwem. Prosta sprawa.

— Niech zabiorą go do szpitala. — Logan otworzył okno i pozwolił, żeby chłód rozlał się po wnętrzu.

— Mówię ci, że… — szepnął Kurt, ale nie rozwinął myśli.

— Na razie trzeba mu pomóc. — Dla detektywa temat był zakończony.

Zerwał się wiatr. Żyrandol lekko zachybotał się, jakby czekał na coś jeszcze. Jakby nie miał dość. Frank kulił się w sobie coraz bardziej. Śnieg przestał padać, ale deszcz nadal bębnił o szyby przy akompaniamencie zimnych podmuchów. Gdzieś błysnęło pierwsze kolorowe światło, ktoś zaklął, strącając szkło. Miasto zaczęło budzić się do życia.

— Zastanawia mnie pewna rzecz. — Policjant przygryzł wargę.

— Co?

— Dlaczego miałem go nie dotykać? Przecież nie zabiłby się na naszych oczach.

Harris zasznurował usta. Nie był pewien, czy powinien odpowiadać. Przez chwilę spoglądali na siebie w milczeniu, potem detektyw zamknął okno i pchnął czubkiem buta wejściowe drzwi, zachowując odpowiedź dla siebie.

— Dokąd idziesz? — Sandler nie krył zaskoczenia.

— Przewietrzyć się. Nic tu po mnie. Zresztą nie mogę przejąć żadnych obowiązków oficjalnie. Ty tu rządzisz. — Wskazał palcem na trzydziestolatka.

— Nie chcesz jeszcze powęszyć?

— Zostawię to twojemu nosowi. Zadzwoń, jak tylko się czegoś dowiesz. Będę w okolicy.

Wyszedł. Minęło niemal dwadzieścia minut, zanim pogotowie znów wróciło pod dom Penny.

— Ona umarła — szepnął Frank, kiedy go podnosili. — Ale na moment przed śmiercią ocknęła się i spojrzała na mnie — dodał, patrząc na krążącego w pobliżu plamy krwi Kurta. — Tylko na moment. Nie zapomnę tego wzroku.

Sandler nie przywiązywał do tych słów większej wagi, bo jego myśli błądziły już wokół pytań, które będzie musiał zadać. Logan zaś był po drugiej stronie ulicy i z daleka patrzył na okno domu, jakby w poszukiwaniu czegoś, co wskaże mu jakikolwiek kierunek.

Robiło się jaśniej, na niebie jedna z płaskich chmur przysłoniła wędrujące coraz wyżej słońce. Pierwszy ryk jednośladów obudził tę część Deadwood, która jeszcze spała, gdy Penny wydawała ostatnie jęki. Przybierający na sile gwar nie służył jednak konstruktywnemu myśleniu.

Harris wrócił pod niebieski dom i obszedł go dookoła, w błotnistej brei było sporo śladów. Zerknął na dachy budynków w poszukiwaniu jakiejkolwiek kamery. Znalazł dwie w okolicy drukarni usytuowanej kilka kroków dalej. Tu powinno coś być. O tej porze raczej nie kręciło się zbyt wielu ludzi, pomyślał, a potem skręcił w stronę Baru nr 10.

Została jeszcze godzina do otwarcia. Nie miał pojęcia, dlaczego nogi poniosły go właśnie tam, ale odwiedzenie miejsca, w którym niegdyś doszło do morderstwa w wyniku gangsterskich porachunków, mogło mu dostarczyć niezłych informacji. Zwłaszcza że od tamtej pory knajpa stała się symbolem krwawej zbrodni i skupiała wokół siebie nie tylko turystów, ale i szemrane towarzystwo. Odpalił papierosa i zaciągnął się mocno. Pomyślał o rudym kocie pozostawionym bez właściciela. Zrobiło mu się dziwnie. Nie przykro, ale po prostu nieswojo. Miał nadzieję, że Kurt wpadnie na pomysł, żeby wypuścić tłuściocha gdzieś na ulicę, bo co do tego, że weźmie go do siebie, nie miał żadnych złudzeń.

Wystukał kilka słów do Chloe i wrócił do delektowania się machorkowym niedopałkiem. Minie trochę czasu, zanim Sandler dowie się, jak zginęła Penny i czy Frank jest czysty, choć co do tego miał akurat pewność.

Zrobił jeszcze parę okrążeń, a kiedy drzwi „Dziesiątki” otworzyły się, wszedł do środka. Wdepnął w piasek, tysiące ziaren zaskrzypiało pod jego butami. Pachniało mokrym drewnem. Wybrał miejsce najbliżej środka baru.

— Kawę — rzucił. — Mocną.

Mimowolnie spojrzał w róg sali, jakby w nadziei, że będzie tak jak kilka lat temu. Penny zmaterializuje się tuż obok niego, utną sobie pogawędkę o zbliżającej się zimie, a potem po prostu wyjdzie. Nic takiego jednak się nie stało. W zasięgu jego wzroku nie było żadnej kobiety. Sami skacowani mężczyźni, których wczorajsze grzechy skłoniły do ponownego sięgnięcia po kufel już nad ranem.

Logan nie zamierzał o nic pytać, wiedział, że lada moment zbierze się grupa osób, która zacznie plotkować o dzisiejszych wydarzeniach. Nie musiał długo czekać. Pół godziny po wypiciu pierwszej kawy i piętnaście minut przed kolejnym papierosem było już gęsto od ludzi.

— A policja jak zwykle nic nie robi. — To pierwsze, co doleciało do jego uszu. Standardowy tekst, który słyszał wielokrotnie, jeszcze zanim przyjechał do miasteczka. Zawsze niewystarczająco się starali w oczach społeczeństwa.

— Mało ci? Zabrali Penny, przycisną też starego. Szybko puści parę z ust i wypapla.

— Co?

— Wypapla, kto to zrobił.

— A jeśli to było upozorowane?

— Wypadek?

— Penny nieraz miała głupie pomysły. Kiedyś… — Mężczyzna zauważył wzrok Logana i zasznurował usta. Zniżył głos do półszeptu, ale niezawodny słuch detektywa wyłapał kolejne zdanie.

— …kiedyś znaleźli ją z walizkami na końcu miasta — dokończył. — Stała tak w cienkiej koszuli, zupełnie sama.

— No i? Może miała ochotę na nocną wycieczkę? — Przysadzisty brunet podniósł szklankę. Po chwili piwo było już tylko wspomnieniem.

Karzełkowaty brodacz zmarszczył brwi. Odsunął szkło na bok, tym samym torując sobie drogę, by pochylić się bliżej rozmówcy.

— Starzy ludzie mają mocne korzenie. To nie była wyprawa na herbatkę, ona uciekała — zawyrokował.

— Albo przećpała i zdrowo ją porąbało. — Jego kumpel wyszczerzył zęby w krzywym uśmiechu.

— Myślę, że dostawała łomot od Franka. Jestem tego pewien.

— Nie podniósłby nawet stołka, na którym siedzisz.

— Mówię ci, Penny uciekała, a stary ją lał. — Brodacz nie miał zamiaru zmieniać zdania.

— I spakowała się między jednym ciosem a drugim?

— Dureń.

— Z ciebie też. — Brunet wybuchnął charczącym śmiechem. Ale do picia to masz łeb, więc jako tako się rozumiemy. Koniec końców, żeby ci to podsumować… Myślę, że tam było jak w gorącym kociołku. Frank mieszał chochlą, Penny cierpiała.

Wydawało się, że zakończyli temat. Logan nie usłyszał już niczego, co mogłoby mu pomóc. Mężczyźni podeszli bliżej baru, lustrując detektywa wzrokiem, a ten natychmiast odwzajemnił spojrzenie i zaszczycił ich szerokim uśmiechem.

— Panowie, zdaje się, dyskutowali o denatce.

Zmarszczyli czoła w tym samym geście zdziwienia, finalnie jednak przytaknęli.

— Straszna tragedia, prawda? — zagadnął ponownie.

Znów ten sam gest. Szybkie kiwnięcie głową. Logan zapalił kolejnego papierosa. Czekał, patrząc w jakiś punkt przed sobą. Wiedział, że nic tak nie skłania do mówienia jak przedłużająca się cisza, którą każdy chce zapełnić natłokiem słów, byleby tylko zagłuszyć uczucie dyskomfortu. Tym razem jednak było inaczej. Nie rozwinęli myśli, on też nie dociekał.

— Kręcisz się wokół Sandlera, a Kurt Sandler to głupek. Ptasie gówienko na przedniej szybie. — To wszystko, co mieli do powiedzenia.

Teraz on przytaknął, notując w głowie, żeby koniecznie zbadać sprawę domniemanej ucieczki i — obowiązkowo — przekazać pozdrowienia koledze. Uśmiechnął się do własnych myśli i zerknął przez okno. Powoli zaczęło się robić jasno.

Czas wracać do Chloe, uznał. Na kartkach granatowego notesu, który nosił w kieszeni płaszcza, zapisał:

Czy Frank rzeczywiście stanowił zagrożenie? Czego Penny się bała? I dokąd uciekała z walizką w pustą, ciemną noc?

W przebłyskach pamięci nie odnalazł momentów, w których ofiara kłóciłaby się z mężem. On, zwykle milczący, przyklejony do ekranu telewizora, nie wyglądał na kogoś, kto mógłby chcieć się jej pozbyć. Z drugiej strony dzień stwarza pozór normalności, wieczorem zaś dzieją się rzeczy, o których wraz ze wschodem słońca wszyscy zapominają. Koszmary wyrastają po zmroku. Zwykle noc jest sprzymierzeńcem strachu. Jeśli tak było w przypadku Penny, należało to sprawdzić.

Detektyw upił łyk kawy, a potem wykasował ze wspomnień relację Franka i jego żony. Wiedział, że nie powinien sugerować się jedynie pozorami. Przez następną godzinę rozrysowywał na kartach notatnika wszystkie punkty wokół domu Penny, które mogłyby wskazać mu jakikolwiek trop sugerujący ucieczkę domniemanych sprawców. Miał nadzieję, że oględziny zwłok wyjaśnią przynajmniej kwestię winy starca. Lub jej braku.

2. Rozmowa

Przez bar przemknęło jeszcze kilka osób. Większość mówiła jedynie o tym, co stało się o poranku. Przed domem Penny było już tłoczno od dziennikarzy i samozwańczych fotografów, którzy chcieli ujrzeć jakikolwiek ślad zbrodni, choćby z daleka. Logan Harris wiedział, że w jutrzejszej gazecie ukaże się wzmianka o kobiecie. Zdawał sobie też sprawę z dwóch kolejnych rzeczy: o ile sam tekst nie znajdzie się na pierwszej stronie, to na pewno wyląduje tam przyciągający uwagę tytuł. A jeśli ktoś postara się o odpowiednio kontrowersyjny nagłówek, Deadwood natychmiast ogarnie niepokój.

Zamknął notes i wrócił myślami do Chloe. Logika podpowiadała mu, że powinien — jeszcze na gorąco — poobserwować okolicę niebieskiego domu, ale Sandler na pewno już o tym pomyślał. Detektyw przez kilka minut wpatrywał się w rzędy idealnie ułożonego szkła, przeskakując wzrokiem między półkami. Z tego stanu chwilowego zawieszenia wyrwał go dopiero głos barmana:

— Gdzie go umieszczą? — zapytał mężczyzna, nie siląc się na dodatkowe wyjaśnienia.

— Kogo?

— No tego, co to zrobił.

— Wieści się szybko rozchodzą. A może to kobieta?

— Wątpię. I trudno, żeby było inaczej, skoro mieszkamy w małym miasteczku. Deadwood huczy od rana tylko o jednym.

Detektyw spojrzał na jego barki. Chłopak był krępy, dobrze zbudowany, ale nogi miał dziwnie wychudzone. Typowy przykład napakowanego faceta, któremu bicepsy napuchły, zanim testosteron zdążył przypomnieć sobie o mięśniach czworogłowych.

— Więc? — facet ponowił pytanie.

— W więzieniu. Najprawdopodobniej. — Logan nie miał zbyt wiele do powiedzenia.

— Ciekawe, skąd wziął tyle siły. Jebany…

— …nie ma jeszcze żadnych winnych — przerwał mu Harris. — Nikomu nie postawiono zarzutów, więc może takie opinie lepiej zachować dla siebie. Przynajmniej do czasu, aż coś się wyjaśni.

Barman wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć, że i tak ma już pewność co do podejrzanego, a potem wyszedł gdzieś na zaplecze. Kiedy wrócił, detektyw zniknął.

Nie miał ochoty na wyjaśnianie wszystkim domniemanej niewinności Franka ani tym bardziej na sugerowanie się plotkami o jego rzekomej agresji.

Kwadrans później, kiedy zdążył przetrawić na chłodno, że pewien rytuał dobiegł końca, a jedna z niewielu osób, które rzeczywiście cenił, leżała martwa, był już w domu. Darował sobie chodzenie po posesji Penny w poszukiwaniu śladów i — jak to zwykle w kiepskich filmach bywało — zgubionych przez przestępców przedmiotów. Wiedział, że powinien, ale coś go przed tym powstrzymywało. Tym czymś był żal. Jakby nadal nie pogodził się z jej śmiercią, a szukanie, zanim dostatecznie nie oswoi się z tym faktem, było nie w porządku. Logika podpowiadała wprawdzie Loganowi, żeby wrócił, spróbował odnaleźć jakiś trop. Nie starczyło mu jednak determinacji.

Chloe wygrzebywała się dopiero z łóżka. Przetarła oczy i oparła głowę na poduszce.

— Gdzie wyszedłeś? — Jej głos był pełen zawodu.

— Sandler potrzebował pomocy.

— Czemu wciąż to robisz? Wtykasz nos w nie swoje sprawy, a potem przerabiasz w umyśle jakieś niestworzone historie. Ta praca to chyba nie jest dobry kierunek. — Przewróciła oczami jak obrażona nastolatka.

— Ktoś zabił Penny. — Logan Harris usiadł obok i wzruszył ramionami, ignorując jej pretensje. Był zmęczony.

— Penny? Dostała kulkę? — Kobieta otworzyła szeroko usta, a potem przesłoniła je dłonią. Wydawało się, że wpadła w coś na kształt złości pomieszanej ze zdziwieniem.

— Chloe, hamuj. Wisiała, obok siedział Frank z taką samą liną na szyi. To nie pora na ekscytację formą zbrodni. Wiesz, że ją lubiłem.

— Jak większość stąd. I wcale się nie ekscytuję. Po prostu zapytałam — wyjaśniła. — Myślisz…

— Myślę, że on się boi. Wyglądał, jakby żałował, że nie zdołał jej pomóc. Zresztą przecież oni byli zgodnym małżeństwem.

Przyłapał się na tym, że znów zaczyna szukać Frankowi alibi i broni go, mimo że Sandler wraz z połową miasta zaczął już wieszać psy na starym.

— A skąd taka pewność? Wiesz, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami? Przecież pełno jest kobiet, nad którymi ktoś się znęca, a one niczego nie mówią. — Wstała, zniżając ton głosu do półszeptu. — Po latach, kiedy już są tak skatowane, że nie da się tego ukryć przed światem, albo kiedy kat umiera, mają odwagę cokolwiek powiedzieć. Nie brałabym ich dobrej relacji za pewnik.

— Nie wyglądała na ofiarę przemocy domowej.

— Może miała siniaki pod ubraniami.

— Chloe… — Tym razem to on przewrócił oczami. — Nie sądzę.

— Kiedy zrobią sekcję?

— Dowiem się czegoś najwcześniej wieczorem. Kurt obiecał, że będzie mi wszystko przekazywał, czekam więc na to, co powie.

— A jeśli to jej mąż? — Nie dawała za wygraną. — Przecież to niewykluczone.

— Teoretycznie nie. Ale ma za mało siły, nie dałby rady dźwignąć ciała. Chyba że…

— Co?

— Ktoś mu pomógł albo zmusił do tego, żeby to wyglądało na jego winę. Wszyscy wskazują go jako głównego podejrzanego, a ja mam dziwne wrażenie, że w tym tkwi coś więcej. Gdyby to był Frank, to raczej nie siedziałby milczący i przerażony z taką samą pętlą na szyi. Wyglądałoby to inaczej. Wierz mi.

— Czyli jak? — zapytała i zmarszczyła brwi.

— Cóż… — westchnął, a potem podszedł do okna. Oparł się o nie, stojąc tyłem do Chloe, i powiedział: — Są różne zachowania w takich sytuacjach: od ucieczki, przez tuszowanie wszystkich dowodów, po otępienie, bezradność, a nawet wyolbrzymiony płacz i panikę.

— Coś z tego zauważyliście u Franka?

— Siedział bez słowa. Tak jakby to wszystko działo się obok niego albo gdzieś daleko stąd, ale nie widziałem w jego oczach ani skruchy, ani przeciwnie — satysfakcji. Był tylko smutek. Szczery. Podobny do mojego, kiedy zadzwonił Kurt. Chociaż tak, masz rację, wiele kwestii przemawia przeciwko niemu.

— Jakich? — zapytała, ale odwrócił wzrok.

Nie chciał opowiadać o czymś, czego nie sprawdził. Wiedział, że każda taka informacja rozniesie się szybciej niż wieść o promocji na barowy alkohol, a ludzie lubią urządzać samosądy.

— Zobaczymy, co czas pokaże. Jeśli teoria tamtych facetów z baru znajdzie odzwierciedlenie w rzeczywistości, to szybko dojdziemy do pewnych wniosków.

— Jakich facetów?

— Słyszałem rozmowę dwóch gości. Jeden z nich twierdził, że Penny uciekała przed Frankiem. — Popatrzył na nią. Dostrzegł, jak lekko uniosła brwi. — Wybiegła wieczorem w koszuli z walizką w dłoniach. Podobno wyglądało to tak, jakby rzeczywiście spotkało ją coś strasznego. Jakby nie miała czasu nawet na ubranie się. W nocy zazwyczaj dzieją się rzeczy, o których nikt nie wie, nie opowiada. To nawet prawdopodobne. Być może staremu odwaliło. Oczywiście pod warunkiem, że mówili prawdę.

— Logan… Trzeba o tym powiedzieć.

— To mogą być plotki.

— A jeśli nie?

— Załóżmy, że mieli rację. To dlaczego jej nie zatrzymali? Normalna ludzka reakcja to choćby zwykłe pytanie, co się dzieje.

— Nie każdy czuje się w obowiązku interweniować. Przecież nawet z miejsca zbrodni uciekają świadkowie. Czasami lepiej się nie mieszać. Oskarżą go?

— Czas pokaże.

— Dyplomatyczna odpowiedź — parsknęła, a potem zarzuciła mu ręce na szyję. — Zrobisz kawę? — Temat Penny był dla niej skończony.

Logan odwzajemnił uśmiech i przytaknął. W środku jednak zupełnie nie było mu do śmiechu. A jeśli to rzeczywiście Frank? Nie musiałby już szukać.

Ta idea nagle w nim zakiełkowała, wyrosła jak grzyby po deszczu w ciepłe, jesienne dni. Wiedział niestety, że jest za wcześnie, by odczuwać ulgę na myśl o dobrym tropie. Pozostało czekać, przynajmniej do wieczora.

3. Frank

Budynek medycyny sądowej był równie brzydki jak ludzie, którzy do niego trafiali. Kanciasty gmach — pomalowany na coś w rodzaju niezbyt wyrazistego, mdłego łososia — nie robił dobrego wrażenia. Zapewne dla większości osób nie stanowiło to różnicy, ale Kurt Sandler skrzywił się już na sam jego widok.

— Długo im to zajmie? — Megan, chuderlaczka z różowymi policzkami, zastukała w deskę rozdzielczą i wlepiła wzrok w Kurta. — Dwie, trzy godziny? — Wyjęła z torebki opakowanie miętowych dropsów. Białe pudełeczko, kilkanaście sztuk.

— Jeśli zaczęli rano, to powinni niedługo skończyć.

— A jeśli wcześniej?

— Wcześniej nie mogli, wiesz, że nie upłynęło…

— Aa, no tak — przerwała, jakby nagle przypomniała sobie poprawną odpowiedź na klasówce. — Dwanaście godzin. Wciąż o czymś zapominam. Myślisz, że Frank za to beknie?

— Jeśli to on — na pewno. Sam bym go… Wiesz, jaka była Penny. W porządku kobieta. Logan do niej często zaglądał.

Przez kilka minut wpatrywali się w szyby. Czas płynął, a oni tkwili bez ruchu w nerwowym oczekiwaniu.

— Wejdziemy? — zapytała w końcu. — Czy będziemy tutaj siedzieć i filować zza okna?

— I tak nas nie wpuszczą.

Kobieta parsknęła nagłym, piskliwym śmiechem.

— To po co tutaj przyjechaliśmy?

— Bo obok przywieźli starego.

— Chcesz, żebym z nim pogadała? Mam go przycisnąć? — Uniosła dumnie klatkę, a Kurt z całych sił starał się odnaleźć w umyśle jakąś dyplomatyczną odpowiedź. Zmarszczył brwi, uśmiechając się kpiąco. Nie sądził, że zdołałaby to zrobić. Nie Megan. I nie w tej sprawie.

— Najlepiej ci idzie łapanie niegrzecznych chłopców ze skradzionymi batonami popijanymi puszką coli. — Na nic milszego nie było go stać. — Wyciąganie istotnych informacji, a te mogą takie być, już nie za bardzo.

Spojrzała na niego ze złością. W jej wzroku odnalazł ślad urażonej dumy.

— Wiesz, że mogę ci przestrzelić łeb w każdej chwili?

— Wiem, ale mam nadzieję, że jesteś od tego daleka. Jestem z nim związany.

Błazeński uśmiech mężczyzny znów powrócił na swoje miejsce. Kurt wysiadł z auta, a obrażona Megan skrzyżowała ręce na piersi. Koniec końców ruszyła za nim. Do szpitala dotarli po kilku minutach, wciąż dyskutując o dziurawej czaszce Sandlera. Na szczęście głowy obojga zostały na swoich miejscach i finalnie ustalili, że to Megan porozmawia z Frankiem. Co prawda nie przekonała Kurta, że dobrze wykona swoją robotę, ale mimo to pozwolił jej na spotkanie.

— A zatem — powiedział, kiedy znaleźli się przed drzwiami sali, w której leżał starzec — zrób tak, jak mówiłaś. Im więcej się dowiemy teraz, na gorąco, tym łatwiej będzie później. Masz szansę, ale jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, zawołaj.

Kobieta przytaknęła i dotknęła zimnej klamki. Weszła do środka, zrobiła kilka kroków, ale kiedy już miała się odezwać, niska, krępa dziewczyna w stroju pielęgniarki zlustrowała ją od stóp do głów, a potem powiedziała:

— Ma zawroty głowy. Czasem umiarkowane, czasem przechodzące w silne mdłości. Nie trzeba go męczyć, bo prześpi cały dzień — burknęła.

Megan zmarszczyła brwi, co sprawiło, że pozioma bruzda na jej czole niemal natychmiast się uniosła. Chciała coś odpowiedzieć, ale pielęgniarka przyłożyła palec do ust, nakazując policjantce milczenie. To na moment wytrąciło ją z rytmu, a gdy odzyskała zdolność logicznego myślenia i miała już coś odparować, kobieta zniknęła.

— Trudno. Idź sobie — parsknęła.

Wydawało jej się, że nikt tego nie słyszał, ale właśnie wtedy Frank poruszył ręką. Podeszła bliżej łóżka. Mężczyzna miał zamknięte oczy, a na szyi lekkie otarcia. Jego wyraz twarzy wskazywał na coś w rodzaju upojenia. Megan pomyślała, że dali mu za dużo leków na uspokojenie i wywiad może nie przynieść pożądanych efektów.

— Dobry wieczór. — Usiadła na krześle obok łóżka.

Wyglądało na mocno zużyte. Zapadło się, a farba gdzieniegdzie poodchodziła.

— Porozmawiamy? — Kobieta miała miły głos.

Mrugnął i otworzył oczy.

— Gdzie Penny?

— Nie żyje.

— Och, Boże.

Wgłębienie na jego czole napięło się niczym cięciwa.

— Dlaczego? — zdziwił się.

— Ktoś ją powiesił, Frank. Pamiętasz? Kto to był?

— Skąd mam wiedzieć?

— Byłeś tam. Też miałeś pętlę na szyi.

— Naprawdę?

Czuła, że z nią pogrywa, ale pozwoliła mu kontynuować.

— Pamiętam, że gotowała zupę, to była chyba…

— To akurat nieistotne, Frank. — Nie wytrzymała. — Kto zabił Penny?

— Tak, pomidorowa, taki krem na ostro. Robiła go zazwyczaj w niedzielę, choć tym razem było inaczej. Mówiła, że to wyjątkowy dzień, prawie świąteczny, i należy go uczcić — dokończył, ignorując jej pytanie.

— Spodziewała się gości?

Megan czuła, że powoli rozwija zagmatwany kłębek. Kurt zaś, urządziwszy sobie kilka powolnych przemarszów po korytarzu, zajął w końcu miejsce naprzeciwko sali i nerwowo zerkał na zegarek. Wymienili krótkie spojrzenia, a jego wzrok wydawał się mówić: „Chyba na nic te twoje starania”. Kobieta wzruszyła ramionami. Minęła chwila, zanim Frank odpowiedział. Z jego ust padło jedno krótkie słowo.

— Tak.

Uśmiechnęła się. Szło nadzwyczaj gładko.

— Kogo zaprosiła?

— Siebie — szepnął Frank i zamrugał.

— Na kogo czekała? — zapytała raz jeszcze.

Jego głos dziwnie się załamał, a oddech nieco przyśpieszył.

— Czekała na P — E — N — N — Y — przeliterował.

— Był ktoś oprócz was?

— O tak. Jeszcze dwóch mężczyzn. Pokazywali sztukę.

— To znajomi?

Nie odpowiedział.

— Kim są? Mieszkają tu?

— Nie wiem. Naprawdę tego nie wiem. Czy cierpiała? Czy moja Penny… — zaszlochał.

Kurt posłał jej kolejne, tym razem zdziwione spojrzenie. Wzruszyła teatralnie ramionami i podeszła do okna. Na ścianę sąsiedniego budynku padało jasne światło.

Megan przez kilka chwil rozważała w głowie możliwość kontynuowania rozmowy. Odczekała trzy, może cztery minuty, podczas których Frank zdążył przejść od stanu nagłej rozpaczy do umiarkowanego spokoju. Uzmysłowiła sobie, że jedną z naprawdę niewielu rzeczy, które dusiła w sobie, była chęć wygarnięcia leżącemu mężczyźnie, że powinien był dokończyć swego dzieła i umrzeć razem z żoną. Tego jednak nie mogła mu powiedzieć.

Kiedy oddech starca wrócił do normalnego rytmu, a on sam zdążył przetrawić w myślach to, co się stało, policjantka znów spróbowała odtworzyć przebieg wydarzeń tamtego wieczoru. Najpierw jednak odniosła się do wcześniejszego pytania. Wiedziała, że nie powinna dopuścić do kolejnego, równie mocnego napadu płaczu.

— Taka śmierć jest niemal bezbolesna. Nie cierpisz, bo tracisz przytomność — dodała, chociaż nie miała żadnego przekonania o tym, jak było naprawdę. Chciała jedynie uspokoić mężczyznę. Na moment skrzyżowali spojrzenia, a gdy twarz starca przeciął chłodny grymas, znowu wróciła do tematu śledztwa. — Było dwóch mężczyzn, tak? Pamiętasz, o czym rozmawialiście? A może doszło do kłótni między tobą a Penny?

Frank rozmyślał nad ostatnim pytaniem. Wydawało się, że odzyskał zdolność logicznego przetwarzania informacji, ale w odpowiedzi szepnął jedynie:

— Nie wiem zbyt wiele o wieszaniu. Tak naprawdę nie umiałbym zrobić nawet stryczka. — Jego głos był poważny.

Kobieta skinęła głową, niemo wyrażając, że mu wierzy. Nadal jednak nie wiedziała nic poza tym, że tamten dzień upłynął Penny na oczekiwaniu na gości. Kim byli? I dlaczego wizyta zakończyła się w ten sposób?

— Rozumiem, mam podobne zdanie — powiedziała z namysłem. — Podsumujmy więc to, co do tej pory zeznałeś. — Znów usiadła na krześle. — Byliście we czwórkę. Twoja żona umówiła się na spotkanie z ludźmi…

— Cyrk — mruknął, przerywając wywód policjantki. — Powiedzieli, że spodoba mi się ich sztuka.

— Widziałeś ich kiedyś? To ważne. Przypomnij sobie.

— Nie… Nie sądzę.

— Na ciele Penny, w zasadzie to pod jej paznokciami, znaleziono fragment twojego DNA — skłamała. — Rozumiesz, o czym mówię?

Chciała za wszelką cenę sprowokować mężczyznę do nagłej obrony. On zaś przechylił lekko głowę w stronę okna i wydał z siebie jedynie krótki jęk.

— Jeśli nie znasz tych ludzi — kontynuowała chłodno — to powiedz po prostu, jak wyglądali. O czym rozmawialiście?

— Broniła się, ale tylko przez moment. — Kolejny raz ominął temat.

— Przed tobą?

Odpowiedziało jej milczenie.

— Czy Penny broniła się przed tobą, Frank?!

Megan podniosła głos, ale wydawało się, że starzec traci kontakt z rzeczywistością. Próbował jeszcze coś wymamrotać, a potem zapadł w sen. Kobieta pokręciła głową, przypominając sobie wcześniejsze słowa pielęgniarki: „Nie trzeba go męczyć”. Gdybym tylko dostała odpowiedź, pomyślała, bylibyśmy już bliżej prawdy. Jeszcze przez kilka chwil spoglądała na Franka, kiedy jednak do jej uszu doleciało coraz wyraźniejsze chrząkanie, uświadomiła sobie, że Kurt wciąż ją obserwuje. Westchnęła, a potem skierowała się do drzwi.

— To wszystko? — Zmarszczył czoło mężczyzna, gdy Megan wyszła z sali. — Tyle trwała twoja rozmowa? Jakieś dziesięć minut?

— Próbuje zrzucić winę na kogoś innego. — Policjantka podeszła bliżej. Chciała od razu nakreślić sytuację Sandlerowi. — Na potrzeby alibi wymyślił jakieś osoby, które były u nich w domu, ale — co ciekawe — twierdzi, że żadnej z tych postaci nie znał. Przyjrzałam się też jego rękom, miał sporo krwawych sińców. Myślę, że Penny próbowała się bronić, chciała odepchnąć jego dłonie. To ważny szczegół. — Była z siebie dumna.

— Co to za osoby?

— Faceci. Z cyrku — bąknęła, nieco zbita z tropu.

— Co? Aż tyle wiesz?

— Majaczył. Nic więcej na ten moment nie powie. Nie było żadnych cyrkowców, tylko jeden wielki omam. Jeszcze trochę — zerknęła na telefon — i dowiemy się wszystkiego.

— Jacyś faceci. Cudowne śledztwo, Megan — powtórzył ironicznie Kurt, a potem spojrzał na Franka.

Starzec leżał nieruchomo, bez żadnych oznak odruchów bezwarunkowych.

— Wracamy. Teraz i tak już niczego więcej nie powie, ale prędzej czy później trafi do nas. Wtedy się nim zajmę — warknął.

Kroki obojga odbijały się echem od ścian szpitala. Kierując się ku wyjściu, dostrzegli ciekawskie głowy wyglądające zza łóżek. Większość pacjentów spoglądała na nich z niepokojem, jakby natychmiast przypominały im się jakieś niedawne grzechy.

— Nie mam pojęcia, dlaczego trafiłem na ciebie — westchnął policjant, zanim pomyślał o wydźwięku tych słów.

— Mam podobne odczucia — odpowiedziała. — Wiem, że wolałbyś faceta, ale…

— Nie — przerwał. — Chciałbym po prostu kogoś, kto nieco lepiej wypełnia swoje obowiązki i myśli nad tym, co robi. To nie kradzież cukierków spod lady, Megan. Wydawało mi się, że przed tobą otworzy się bardziej, skoro jesteś kobietą. Mój błąd. Teraz liczy się tylko czas.

Nie odpowiedziała. Otworzyła pudełeczko z miętowymi dropsami. Wrzuciła kilka pastylek do ust. Droga na posterunek policji minęła im w drętwej atmosferze. Nawet wakacyjne, skoczne hity, grane w radiu, którego słuchali w czasie powrotu do Deadwood, nie sprawiły, że humor dziewczyny uległ poprawie. Wręcz przeciwnie.

Rano opinia biegłego lekarza była gotowa. Logan Harris poznał ją jako trzeci.

4. Wiadomość

Lodowaty wiatr wdarł się do domu Harrisa chwilę po tym, jak Chloe wyszła na nocną zmianę. Dochodziła ósma, a Logan wciąż wpatrywał się w ekran telefonu, myśląc nad tym, czego się dowiedział od Kurta. Detektyw zastanawiał się, czy zna jakiegoś artystę. Nikt taki nie przychodził mu do głowy, nie był też pewien, czy warto sobie zaprzątać tym umysł. Czekanie na istotniejszą informację od policjanta irytowało go jednak prawie tak samo jak niesprawiedliwość poranka.

Nie dziwiło go, że tak mocno przeżył śmierć Penny. Cierpiał ze względu na okoliczności, które temu towarzyszyły. Uważał też, że komuś, kto był dobrą duszą dla wszystkich, należało się spokojniejsze odejście. Tym samym mógł włożyć między bajki stwierdzenie, że kiedy ma się styczność z przemocą i na co dzień obcuje się z umieraniem, to automatycznie śmierć obojętnieje. Wiedział, że to dotyka. Różnica polegała tylko na stopniu emocjonalnego zaangażowania. Dobrych ludzi żałowano nieco bardziej, o złych z kolei mówiono z satysfakcją, ale to nie ich śmierć przysłaniała jakąkolwiek logikę. Zrobiła to śmierć Penny.

— We śnie — wypowiedział swoje myśli na głos. — Powinnaś umrzeć nocą. Tak byłoby dla ciebie najlepiej.

Podszedł do okna i oparł ręce na parapecie. Listopadowy wieczór chylił się ku końcowi, a Peck Street podzieliło się na dwa obozy: ludzi potrzebujących nocnych rozrywek, którzy podążali właśnie do centrum, i grupę tych, których poranne wydarzenia skłoniły do pozostania w cieple znajomych łóżek. Logan znalazł kompromis między tymi opcjami i sięgnął po butelkę z meksykańską whisky, a później włączył telewizor. Wciąż miał w głowie dialog mężczyzn z baru. Wzmianka o ucieczce zakorzeniła się w nim na tyle, że zaczął się zastanawiać, czy Penny faktycznie mogła się czegoś obawiać.

Odpalił laptopa i utworzył nowy dokument, jak to było zazwyczaj, kiedy starał się rozwiązać jakąś zagadkę. Wybrał standardową czcionkę, ustawił kursor na środku strony, a później zaczął pisać. Notatka była skrótowa. Logan nie miał w zwyczaju tworzyć długich elaboratów, wytłuszczał jedynie najważniejsze informacje, imiona zaś szeregował w kolejności alfabetycznej. Dziwne, szkolne przyzwyczajenie. W półstronicowym dokumencie znalazły się wszystkie osoby, które mogły cokolwiek wiedzieć. Przy dwóch widniały znaki zapytania.

Wypił jeszcze dwa łyki, zanim na jego twarzy pojawił się senny grymas. Pulchna kobieta ze szklanego pudełka opowiadała o pogodzie, a czas płynął bardzo powoli. Usnął.

Obudził się w środku nocy. Rozejrzał się wokoło, jakby zdezorientowany tym, że nie śpi w łóżku. Z zewnątrz dochodziły odgłosy bawiących się nastolatków. Logan wyjrzał przez okno, blask latarni na moment go oślepił. Grupka dzieciaków głośno o czymś rozprawiała, a ich śmiech przechodził w niczym niepohamowany rechot. Trzy dziewczyny i dwóch chłopaków. Ciemna, czarna noc. Spojrzał na zegarek. Dochodziła północ. Detektyw pomyślał o tym, że dawno powinni być już w domu, a kiedy jeden z nich ściągnął plecak i wyjął z niego butelkę owiniętą w kolorowe strony gazet, chciał coś krzyknąć. Uchylił okno, żeby przegonić bandę gówniarzy, którym wydawało się, że noc należała do nich i nikt nie dostrzeże alkoholu, ale wtedy usłyszał jakiś dźwięk. Odwrócił się, by zlokalizować źródło — to był sygnał rozładowanej baterii laptopa. Tylko tyle. Westchnął. Podłączył go do prądu, a później znów podszedł do okna. Dzieciaków już nie było. Przez moment zastanawiał się, czy rzeczywiście coś widział, czy może umysł po prostu płatał mu figle. Wrócił do łóżka. Tej nocy nie miał przyjemnego snu.

Spał niespokojnie, śniąc o Penny. Widział jej pełną lęku twarz, widział, że kobieta próbuje krzyknąć, jednak sprawca skutecznie jej to uniemożliwia. Detektywowi wydawało się też, że siedemdziesięciolatka wciąż wskazuje ręką na stolik, jakby wydawała mu bezgłośne polecenie: „Usiądź. Zaraz napijemy się kawy”. Chciał odpowiedzieć. Porozmawiać z przyjaciółką we śnie i pewnie byłoby to możliwe, gdyby nie nagła pobudka. Czekała na niego wiadomość od Kurta.

Mam dwie informacje: jedna zła, druga jeszcze gorsza. Którą najpierw chcesz poznać?

Logan spojrzał na telefon spod lekko sklejonych powiek, ale pajacowanie Sandlera i zabawa w zgadywanie nie wzbudziły jego zainteresowania, więc odpisał, że obie, i wrócił do przerwanego snu. Obudził się dopiero po godzinie. Wtedy to zobaczył:

Frank przyczynił się do śmierci Penny. To zła wiadomość. Druga jest taka, że nadal szukamy statku widmo.

— Co było w opinii? — Detektyw natychmiast wykręcił numer. Nie silił się na czułe powitania.

— Napisałem ci, że Frank maczał w tym paluchy.

— Udusił ją?

— Sęk w tym, że nie.

— Sandler, jest pewnie koło ósmej, ja jeszcze przed kawą i papierosem, a ty zaczynasz mnie wkurwiać tymi enigmatycznymi zdankami. Co było w opinii?

— Hamuj! — Kurt miał niezły ubaw. Uwielbiał wiedzieć więcej niż Logan, więc przeciągał linkę tak długo, jak mógł. — Penny zawisła nieprzytomna. Próbowała się bronić, stąd sporo siniaków w okolicy brzucha, otarcia na rękach i naskórek pod paznokciami. I tutaj, Harris, na scenę wkracza twój aniołek. Zebrano od starego materiał i wygląda na to, że Penny mocno starała się, żeby jej nie dopadł.

— Może próbował pomóc?

Nastąpiła dziwna cisza, podczas której detektyw uświadomił sobie naiwność tego stwierdzenia, Sandler zaś miał w głowie niewyartykułowane jedno słowo: pieprzysz.

— Tłumaczę ci, że ją wyklepał, i to mocno, ale…

— Ale co? — Logan nie mógł się doczekać wszystkich informacji.

— Nie powiesił. Zrobił to ktoś inny — dokończył ponuro policjant.

— Zabił żonę, a potem kazał dokończyć komuś innemu? Mało tego — zadzwonił po pomoc? To się nie trzyma kupy.

— Jego paluchy są na całym ciele Penny.

— Bo to jej mąż? — podsunął kpiąco Harris.

— Trzeba go przycisnąć, żeby wypaplał, kto tam jeszcze był. Ma szczęście, że to też wina choroby, bo czekałby w kolejce po tiopental.

Detektyw głośno odetchnął. Nadal coś mu tu nie pasowało. Gdyby starzec chciał zabić Penny, nie podjąłby próby reanimacji. Ten trop nie wydawał się logiczny.

— Powinniśmy jeszcze raz przeszukać dom. Tym razem dokładniej. Skoro ślady zostały już zabezpieczone, to chyba nie zaszkodzi zajrzeć. Zwłaszcza do sypialni i łazienki. Warto odwiedzić też Elenę. Zajmiesz się tym?

— Co masz na myśli? — zapytał Sandler.

— Wywiad środowiskowy, Kurt — westchnął Logan. — Sąsiadki latają do siebie na pogawędki. Zwłaszcza starsze i samotne. Naprawdę niczego was nie uczyli?

— Ja mam trochę roboty wokół domu Penny. Możesz popytać sam — burknął urażony policjant. — Zack raczej nie będzie miał nic przeciwko.

— Zack rzadko się z kimś zgadza, ale racja, trzeba to zrobić teraz, na gorąco. Co z Frankiem? Oskarżenie o współudział?

— Nie wiem, Harris. Naprawdę tego nie wiem. To rola Simsona. Stary dziś wyjdzie ze szpitala i przeniosą go do nas za kratki. Mam wrażenie, że Megan zjebała wywiad. Teoretycznie coś wyciągnęła, ale myślę, że ja będę skuteczniejszy. Dałem jej szansę. Chyba niepotrzebnie.

— Na pewno nie jest z nią tak źle. W końcu do policji się dostała — mruknął Logan, choć wcale nie miał ochoty rozmawiać o tej kobiecie.

— Może i fizycznie jest sprawna, ale w głowie średnio. — Słowa Kurta były ostre.

— Chyba nie przepadasz za nią, co? Dobra dziewczyna, tylko…

— …Chujowa policjantka. — Sandler dokończył za niego, a potem rzucił: — Jutro będzie pogrzeb. Idź tam.

— Taaa. Taki miałem zamiar. Zawsze warto się pojawić w miejscu, które budzi w ludziach skruchę.

— Myślisz, że mordercy przyjdą okazać żal? — Kurt nie mógł darować sobie ironii. Całą sytuację, choć poważną, często okraszał sarkastycznymi żartami.

— Tak. Wezmę ze sobą kajdanki, a ty schowasz się za drzewami na wypadek, gdyby chcieli zwiać. — Loganowi nie było do śmiechu. — Trzymaj się.

— Sztywniak. Sprawdź pocztę. — To ostatnie, co usłyszał, zanim odłożył słuchawkę.

Uruchomił laptopa. Dopisał kolejne dwa zdania, a znaki zapytania, które jeszcze wczoraj towarzyszyły imionom, zniknęły. Na poczcie czekał na niego skan opinii biegłego.

Do: Jamie Simson, prokurator stanowy

Od: Harry Lown, kierownik zakładu patologii

Temat: Wyniki autopsji

Autopsja wykonana 20 listopada 2017 roku. Przeprowadzono oględziny zewnętrzne i narządów wewnętrznych. W wyniku otwarcia zwłok oraz badań histopatologicznych można stwierdzić, że śmierć Penny M. nastąpiła w wyniku ostrej niewydolności serca. Zmiany morfologiczne nie odpowiadają zmianom występującym na skutek uduszenia. W badaniach toksykologicznych na obecność substancji organicznych, alkoholu i narkotyków niczego nie wykryto.

Biegli wskazali, że przyczyną niewydolności był zespół wydłużonego QT, prowadzący do groźnych zaburzeń serca. Zmiany urazowe miały charakter niedawny i powstały na krótko przed zgonem. Z badań wynikało również, że na ciele ofiary znaleziono DNA zgodne z materiałem genetycznym jej męża, obecnego na miejscu zbrodni. Zabezpieczono również DNA dwóch innych osób. Zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, a także wyniki badania histopatologicznego potwierdziły tezę, że do zgonu doszło, zanim Penny M. została powieszona.

„Starzy ludzie wymyślają bliskich, Harris. Starzy ludzie…”. Głos w głowie był natarczywy. Od tamtej pory nie rozstawał się z Loganem. Zamieszkał w jakimś zakamarku umysłu i dawał o sobie znać, ilekroć tylko detektyw miał jakiekolwiek wątpliwości.

Mężczyzna wpatrywał się w ekran komputera, przesuwając wzrok po linijkach tekstu. Wiedział już, że Penny nie żyła, kiedy ją wieszali. Wiedział też, że ktoś próbował przeprowadzić reanimację, ale zrobił to nieudolnie, nerwowo. Nie wiedział jednak, kto to był. Frank? Sprawcy? Nie było w załącznikach nic o profilu podejrzanego, nic o traseologii czy mikrośladach. Chciał to wiedzieć już teraz. Wyłączył laptopa. Minęła chwila, zanim znów odważył się go uruchomić. Wpatrywał się we wschodzące coraz śmielej słońce. Jego ręce tkwiły nieruchomo nad klawiaturą, jakby chciał zmienić treść e-maila. Wyrzucić z niego słowo „choroba”, a wstawić „zgon nastąpił w wyniku uduszenia”. Byłoby łatwiej. Przynajmniej jeśli chodzi o ślady. Zacisnął usta na znak skupienia, a potem sięgnął do nocnej szafki. Wyciągnął z niej pudełko amunicji 0,35 cala. Załadował dwa magazynki i położył pistolet obok komputera.

— Od dziś już żadnych błędów, Harris — mruknął do siebie.

Godzinę później minął się z Chloe w drzwiach. Dom Eleny był punktem, do którego zmierzał. Frank mógł poczekać. Logan nie miał ochoty z nim rozmawiać. Czuł rozgoryczenie i złość. Mylił się co do podejrzanego, choć wszyscy wskazywali męża Penny jako winnego. Nie lubił tego uczucia. Zwłaszcza wtedy, gdy ufał swojej intuicji w stu procentach, a ona zawodziła.

5. Znowu sam

Światła neonowych tabliczek z liczbami wyznaczały cel podróży Kurta Sandlera. Późnym wieczorem, kiedy większość mieszkańców Deadwood śniła już o bożonarodzeniowych krasnalach, obłożonych tanimi bombkami kupionymi w markecie, on poruszał się z prędkością pięćdziesięciu mil na godzinę. Nie za szybko, nie za wolno. Tej nocy nie mógł dać się ponieść sentymentalnym wyobrażeniom. Musiał skupić uwagę na tym, by jak najszybciej znaleźć się w labiryncie znanych domów i raz jeszcze przemyśleć sprawę Penny. Zwodnicze uliczki ponurych osiedli przyciągały szemrane towarzystwo, czekające jedynie na to, aż któryś z zakrętów wypluje niewinną duszyczkę. Minął znak informujący go o wjeździe w William Street. Oddychał szybko, nerwowo. Miał przeczucie, że coś umknęło ich uwadze, a Frank był w sprawę zamieszany bardziej, niż wykazywały to wyniki autopsji.

Kurt wyszedł z auta i spojrzał na parterowy budynek. Westchnął. Uderzyła go nagła myśl, że kolejny raz będzie musiał liczyć tylko na własne towarzystwo. Za nią pojawiła się druga, nie mniej przyjemna — że jeśli istniało miejsce bardziej przygnębiające od zakładu pogrzebowego, z pewnością był to jego dom.

Szare ściany tchnęły surowością i zimnem, a całość nie sprawiała wrażenia idealnej przestrzeni do zamieszkania. Otworzył drzwi i rozejrzał się wokoło, jakby w poszukiwaniu jakiejś znajomej duszy, jednak wszystko wyglądało tak samo. Nikt nie czekał przy zapalonym świetle, uśmiechając się promiennie, nikt też nie witał Kurta już w progu. Pustka. Zupełne nic, opakowane w sterylną ciszę.

Myśli policjanta sprowadzały się zawsze do tego samego. Niezależnie od tego, czy zaczynały swój bieg od tematów związanych z pracą, czy jakichkolwiek innych, zawsze kończyły się poczuciem samotności i niesprawiedliwości życia. Życia, którego mógłby uniknąć, gdyby pewne sprawy potoczyły się innym torem. Włączył telewizor. Wybrał kanał informacyjny, celowo unikając muzyki, byleby słyszeć jakieś głosy. Czuł, że zbyt wiele spadło na jego barki, choć poniekąd był też wdzięczny, że to właśnie jemu przypadło w udziale pierwsze śledztwo w tak ważnej sprawie. Rzucił okiem na kuchenny blat: brudne talerze, kilka puszek z konserwą i resztki chleba nie były najlepszą ozdobą domu.

— Zmywarka — burknął do siebie, a potem dodał: — Nie, jutro.

Usiadł na zimnej kanapie. Kurtka i szal wciąż ciążyły mu na plecach. Zagryzł wargę, próbując skoncentrować się na kwestii winy Franka, jednak uczucie pieczenia w żołądku nie pozwalało się dostatecznie skupić. Umysł podpowiadał, że pora na prysznic i szybką kolację. Kiedy leniwie dźwignął ciało w stronę wieszaka z ubraniami, usłyszał dźwięk telefonu. Spojrzał na wyświetlacz. Przez jeden krótki moment przeszło mu przez głowę, żeby odrzucić połączenie, jednak życie nauczyło go, że policjantem jest nie tylko na służbie, ale i poza nią, i jeśli tylko ktokolwiek z pracy próbuje się z nim skontaktować — nie powinien tego ignorować.

Odebrał. Nie zdążył się nawet przywitać, kiedy usłyszał cichy głos.

— Przepraszam cię. — To była Megan. Brzmiała tak, jakby dzwoniła z miejsca, w którym trzeba być bardzo dyskretnym.

— Nie rozumiem — westchnął funkcjonariusz.

— Mogłam się bardziej postarać, ja… — Miał wrażenie, że kobieta zaraz wybuchnie płaczem.

— No tak. Mogłaś. Ale nie zrobiłaś tego. Trudno, następnym razem będziesz uważniejsza. Na twoją korzyść działa jednak to, że Frank nie powiesił Penny, ona z kolei miała chore serce, więc przynajmniej bezpośrednio nie przyczynił się do jej śmierci. Trzeba go odpowiednio przycisnąć, jak tylko trafi do nas. — Ubierał zdania w służbowy ton.

— Czyli nie jesteś zły? — zapytała.

Kurt Sandler przewrócił oczami. Ta rozmowa nie była zbyt rzeczowa.

— Od kiedy obchodzi cię moje zdanie?

— Ja… — zająknęła się, a potem dokończyła: — Zależy mi na tym, żebyśmy ze sobą współpracowali.

— I tak robimy. — Wzruszył ramionami. Kilka chwil później usłyszał, jak odkręca wodę.

— Megan?

Odpowiedziała mu tylko cisza. Zerknął na telefon, żeby sprawdzić, czy połączenie nadal trwa. Wszystko wyglądało normalnie.

— Jeśli postanowiłaś wziąć kąpiel, dzwoniąc do mnie, to wybacz, ale nie podpowiem ci, gdzie masz szorować rączkami. — Nie mógł sobie darować ironii.

— To wszystko twoja wina, wiesz? — burknęła. Po wcześniejszym łagodnym tonie nie było śladu. — Wciąż masz mnie za głupią, a ja robię wszystko, żeby uświadomić ci…

— Bredzisz coś. Przeprosiny przyjęte, a jeśli nie masz już nic konkretnego do dodania, to proszę, na tym zakończmy.

Odłożył słuchawkę, zanim uzyskał odpowiedź. Dopiero wtedy ściągnął kurtkę, zwiększył głośność w telewizorze i wszedł do łazienki. Telefon zadzwonił jeszcze kilka razy, ale Kurt już tego nie słyszał. Myślał jedynie o tym, żeby dorwać Franka w swoje ręce i wycisnąć z niego tyle informacji, ile zdoła. Wiedział, że ludzie będą rozliczać z działań nie Logana, nie jakąkolwiek inną pomoc, tylko policję.

Kilka mil dalej, w malutkim mieszkanku bliźniaczo podobnym do tego, które posiadał Sandler, Megan wpatrywała się w lustro na łazienkowej szafce. Po policzkach kobiety spływały łzy. Otarła je wierzchem dłoni, nadal nie odrywając wzroku od własnego odbicia. Oddychała ciężko, nerwowo. Wciąż trzymała w dłoniach komórkę, a cykliczne wybieranie numeru trwało do momentu, kiedy usłyszała za sobą trzask. Wiatr poruszał suchymi gałęziami drzew, łamał je z łatwością i rozrzucał małe odłamki wokół domu.

— Chciałam tylko — powiedziała cicho, spuszczając głowę — żebyś ze mną porozmawiał. Może byłoby jak dawniej. Jak kiedyś.

Ścisnęła małe pudełeczko w rękach. Ręce kobiety zadrżały, gdy je otworzyła. Kilkadziesiąt małych tabletek na zapomnienie. Włożyła do ust jedną, a niedługo później obraz przed oczami zaczął jej się rozmazywać.

Śniła o niewykorzystanych szansach i o tym, że mogłaby leżeć teraz w ramionach bliskiego jej człowieka.

6. Koperta

Na Main Street było już gwarno. Cuchnące alkoholem i wczorajszym potem bary zapraszały do swoich wnętrz, a grupki mężczyzn ubranych w skóropodobne kurtki tworzyły własne samozwańcze kluby. Patrzyli na siebie dziwnym wzrokiem, ale wystarczyło, że przekroczyli jakąś granicę upojenia i z odrębnych grupek tworzył się jeden kochający organizm. Alkohol w Deadwood był spoiwem łączącym nawet najbardziej zwaśnione strony.

Logan wrzucił niedopałek do najbliższego kosza, a później ruszył pod drzwi Eleny. Widział ją dwa, może trzy razy, kiedy przypadkiem przemykała przez ulicę w kierunku malutkiej piekarni. Zawsze wtedy chowała głowę w ramiona, jakby chciała się w sobie zapaść. Może miała nadzieję, że w ten sposób pozostanie niezauważona przez podchmielonych brodaczy z kółeczka wzajemnej adoracji.

Jej dom był nieco mniejszy od domu Penny, ale zbudowany w podobnym stylu. Parter użytkowała drukarnia, piętro zaś było królestwem prawie siedemdziesięcioletniej kobiety. W środku pachniało żywicą, stare schody skrzypiały pod naporem butów, a gdzieniegdzie Logan dostrzegł zwoje lepkiej pajęczyny. Detektyw układał sobie w głowie wszystko to, o co chciał zapytać, kiedy jednak zapukał do drzwi, większość z tych pytań gdzieś uleciała. Otworzyła mu gruba — choć może trafniejsze byłoby określenie toporna — kobieta. Spoglądała na niego nieufnie spod sinych powiek. Gdzieś w kąciku oka dostrzegł przyschniętą łzę.

— Harris — przedstawił się, wyjmując legitymację służbową. — Zajmuję się, eee… — przerwał na moment — sprawą Penny. Chciałbym…

— Ale ja już mówiłam, że nic nie wiem i trzeba iść dom dalej.

Zmarszczył brwi. Na jego czole natychmiast powstała pionowa bruzda. Nie rozumiał tego zachowania.

— Mogę? — Zrobił krok w jej stronę.

— Znowu mam powtarzać to samo?

Nadal nie pojmował. Elena niechętnie odpięła cieniutki łańcuszek wiążący drzwi i wpuściła Logana do środka. Kwieciste tapety na ścianie i wszechobecny bałagan sprawiły, że na chwilę znieruchomiał. Pachniało tanim jaśminem. Mdła woń pasująca do starych ludzi.

— Ładnie tu — skłamał.

— Tam pan siądzie, nie czai się tak. — Zignorowała jego uwagę i wskazała taboret z sosnowego drewna, także obity kwiecistą tapicerką.

— Przykra sprawa — zaczął.

— Przykra — mruknęła niechętnie.

Elena nie była zbyt rozmowna, więc uznał, że luźne stwierdzenia lepiej odłożyć na później. Postawił na krótkie, zamknięte pytania.

— Często się spotykałyście?

— Ja rzadko wychodzę. Pan rozumie… Tamci się śmieją. — Wyglądała, jakby coś mocno ją zawstydziło. — Ale czasem muszę, bo kto mi zrobi zakupy? Penny przychodziła, sęk w tym, że ostatnio jakby mniej.

— Pokłóciłyście się? — Detektyw drążył dalej.

— Nie.

— To dlaczego?

— Nie miała czasu, musiała pisać listy. — Kobieta odpowiadała zdawkowo i enigmatycznie.

— Jakie listy?

— Różne. Takie… no, jak na pocztę się przynosi.

— Eleno… — powiedział cicho, patrząc jej w oczy.

— Podobno do córki — znów usłyszał jedynie strzępy prawdy.

— Nie widziałem, żeby ktoś ją odwiedzał.

— Bo nie odwiedzał, ale ona i tak pisała. Odkąd zdobyła adres, wciąż bazgroliła, a koperty przynosiła mi, żebym to ja chodziła na pocztę, bo Frank nie za bardzo był za tą pisaniną. On to chyba zawsze był taki przeciwny, zgryźliwy dziad — burknęła, choć Logan Harris miał wrażenie, że takie słowa o kimś w podobnym wieku były nieco niefortunne.

— Nie chciał kontaktu z córką? — Zdziwił się.

— Mówię, jak było. Wolała, żebym to ja wysyłała. Podrzucała je pod drzwi. Później już coraz rzadziej wchodziła do środka.

— Dostawała odpowiedzi?

— Tego nie wiem.

— Rozumiem. A mężczyźni, którzy ją odwiedzili? Kim byli? Znasz te osoby?

Jej wzrok uciekł nieco w lewo. Odchyliła się najpierw do tyłu, a zaraz potem zrobiła podobny ruch w przeciwnym kierunku. To wystarczyło detektywowi, by zorientować się, że za chwilę usłyszy kłamstwo. Podeszła do blatu i sięgnęła po szklankę z wodą. Zaproponowała to samo Loganowi, ale odmówił. Włożyła do ust plasterek jabłka i między jednym ruchem żuchwy a drugim szepnęła:

— Nie znam.

— Z pełnymi ustami lepiej się kłamie, prawda?

Broda Eleny zadrżała. Przełknęła resztki, jednak nie zaprzeczyła. Wpatrywała się w ściany, widok za oknem i wszystko to, na czym mogła skupić wzrok, byleby pozbyć się natrętnego uczucia niepokoju. Grała na czas.

— Jeśli chcesz, możemy porozmawiać w obecności innego policjanta. Za chwilę zadzwonię, żeby zabrał cię w odpowiednie miejsce. Ciche, spokojne, ciemne. Dobrze, Eleno? — Na twarzy Logana malował się spokój.

Kobieta na moment zastygła, ale później szybko potrząsnęła głową. Widać było, że wzięła groźbę na poważnie. Usiadła obok detektywa.

— Nie jesz już? — Nie mógł sobie darować tej uwagi.

— Nie… A co do tego miejsca, to gdzie mnie starą ciągać po komisariatach. Tu mi dobrze. Jeśli trzeba, to mogę opowiedzieć, co wiem.

— Zatem?

— To ważni goście — powiedziała. — Bardzo ważni. Tacy, na których czeka się z utęsknieniem albo żalem. Tego zdążyłam się dowiedzieć, jeszcze zanim ktoś zabił Penny. — Jej głos zadrżał.

Logan otworzył oczy nieco szerzej. Czuł, że Elena wiedziała o wiele więcej, a zdawkowe odpowiedzi były jedynie przykrywką dla czegoś głębszego.

— Goście? — powtórzył.

— Tak. Ale to już trzeba by iść do Sary. Ona mieszka kilka domów dalej. Penny była dobra, ale tak między nami… — urwała i nachyliła się ku detektywowi. — Chyba ostatnio też jej odbijało, bo ani na telewizor nie przychodziła, ani książek nie pożyczała, tylko te listy i listy. Później tamci, co pan wspomniał. Sara wie lepiej, ona ma komputer.

— Co to wnosi do sprawy?

Wzruszyła ramionami, a potem dodała:

— Myślę, że Penny popełniła samobójstwo, panie Harris. To wysoce prawdopodobne — zawyrokowała.

Mówiąc te słowa, wstała i przybrała dość poważny wyraz twarzy. Wyglądała jak świadek na ważnej rozprawie, który wyjawia istotne fakty.

— Poszlaki są nieco inne. — Logan potrząsnął głową.

— Rozumiem. Patrzyliście, czy nie wzięła za dużo leków? Chorowała. Czasem można źle spojrzeć, więc wszystko możliwe. Ja kiedyś pomyliłam tabletki na sen z sercowymi, wzięłam te pierwsze. Nie dość, że kręciło mi się w głowie przez cały dzień, to wciąż coś bolało mnie w klatce.

Detektyw zignorował pytanie.

— Pamiętasz adres, na który wysyłałaś listy? Czy mogłabyś mi go podać? A może wiesz, jak ci specjalni goście się nazywali?

— Właściwie… — Elena spojrzała w kierunku dużego pokoju, po czym zniknęła w nim na dłuższą chwilę.

Logan widział tylko, jak schyla się pod łóżko i ze starej amerykanki wyjmuje pudełko w kwiaty. Nieco brudna, pomięta koperta leżała na samej górze, pod nią zaś dostrzegł plik innych. Każda ze znaczkami.

— Mam tu jeszcze jeden — dokończyła. — Nie zdążyłam wysłać. Napisany trzy dni temu.

Trzy dni, powtórzył w myślach Harris. Czyli tuż przed śmiercią.

— Mogło być też tak — kontynuowała, jakby prowadziła własne śledztwo — że Frank dowiedział się o tej korespondencji i coś jej zrobił. To też prawdopodobne. Czasem się kłócili.

— Tak, być może… Jak większość małżeństw. — Detektyw wciąż wpatrywał się w list, ignorując jej zgadywanki.

Kiedy mu go podała, natychmiast go otworzył. Tekst był dość długi. Starannie napisany, choć niektóre słowa uciekały wyznaczonym linijkom, co mogło świadczyć albo o silnych emocjach, albo o tym, że wiek i wynikające z niego przypadłości skutkowały drżeniem rąk Penny w czasie pisania. Wiedział, że powinien przekazać list Sandlerowi, ale ciekawość zwyciężyła. Nie chciał czekać. Przeczytał.

Droga Catherine!

Wszystkie rzeki gdzieś się łączą, a ta, która płynęła od kilkunastu lat samotnie, znów odnalazła towarzyszy. Wiesz, co mam na myśli, prawda? Czekałam zbyt długo, by Ci o tym opowiedzieć, ale nadszedł taki moment, że nie mogę dalej dusić w sobie tylu spraw.

Tak dawno się nie widziałyśmy, Cath. Frank już nawet o Tobie nie wspomina, a kiedy czasem otwieram album ze zdjęciami, natychmiast mierzy mnie przenikliwym spojrzeniem. Nie wybaczył Ci przez tyle lat, ale ja to zrobiłam, bo matczyne serce mieści więcej krzywd niż ojcowskie, a dobre rzeczy zawsze przysłaniają te gorsze.

Pamiętam, jak biegałaś na wzgórze, a kiedy wracałaś, czuć było od Ciebie wiatr i mocny sosnowy zapach. Pamiętam, jak razem modliłyśmy się, czekając, aż przyjdzie sen, pamiętam każde rozlane mleko i każde trzaśnięcie drzwiami, Catherine. Pamiętam wspólne wschody słońca, kiedy obrażałaś się, że znów musisz wstawać, ale… nie po to usiadłam do tego listu, by przywoływać w sobie zatarte w pamięci obrazy. Choć, jak widzisz, znowu poddałam się wspomnieniom.

Wybiórcza pamięć to moje zbawienie. Zwłaszcza wtedy, gdy przypominam sobie, że odebrałaś nam coś cennego — mnie i Frankowi, który nie mógł mieć więcej dzieci. Przypominam sobie te dobre momenty, ale czasem to za mało. Wiesz, że dzięki Twoim dzieciom mogliśmy zapełnić tę pustkę, która zżerała nas przez tyle czasu, mogliśmy, ale życie potoczyło się inaczej. Gdybyś tylko poznała jakiegoś miłego mężczyznę w stosownym wieku i zaszła w ciążę nieco później… Ale to nieważne, już nieważne. Przyszedł czas, żeby los zwrócił nam to, co mu oddaliśmy. Moje piękne, różowe wnuki… Czy myślisz czasem o nich? Czy też budzą Cię koszmary i masz wrażenie, że sumienie jest zbyt silne, żeby dać o sobie zapomnieć?

Piszę to i płaczę, ale tym razem są to łzy wzruszenia. Catherine, Bóg mi świadkiem, odnalazłam ich. To będzie zupełnie inny rok. Inne święta. Niech Pan Ci wybaczy, że nigdy potem ich nie szukałaś. Jeśli jeszcze czuwa nad Twoim sercem.

Zawsze kochająca Penny

Twoja matka

— I co tam nabazgroliła?

Elena nachyliła się nad ramieniem Logana, wlepiając wzrok w ciąg zdań, ale mężczyzna już jej nie słuchał. Myślał tylko o tym, żeby zrobić korektę swojej notatki i odnaleźć listy zwrotne. Chciał też ściągnąć Catherine do Deadwood. Została jeszcze kwestia Sary.

— Długie pozdrowienia, trochę też o zdrowiu — skłamał.

— Tak czułam, ona lubiła się rozwodzić. Kiedyś…

— Eleno, naprawdę tu u ciebie pięknie… — przerwał i żeby nie przedłużać, dodał: — ale będę musiał komuś to pokazać. Ciebie z kolei przesłuchają już na posterunku. To nieuniknione.

Skinął głową na znak pożegnania. Zapach kwiatów podrażnił jego nos, kiedy mijał drzwi wejściowe. Nie spojrzał już na nią. Kobieta otworzyła szeroko usta, jakby chciała zaprotestować, ale detektywa już nie było.

Zbiegł po schodach i wysłał wiadomość do Kurta. Zapalił papierosa, układając w głowie kolejność dalszych działań. Był dobrej myśli. Kawałki puzzli układały się w intrygujący obrazek. Statek widmo, który dryfował gdzieś bardzo daleko, zaczął się powoli przybliżać. Wystarczyło mocniej dmuchnąć w żagle.

7. Wizyta

Dzwonek do drzwi na Lee Street rozległ się o ósmej z minutami. Mimo wczesnej pory nad kuchenką mrugało światło. W całym mieszkaniu rozchodziła się woń gotującego się mięsa. Nie działał okap, który pochłonąłby zapachy. Okien z kolei starsza kobieta, ubrana w szarą spódnicę i zielony sweter, wolała nie otwierać. Poczuła, że ma pełny pęcherz, przez kilka sekund rozważała więc, czy najpierw skorzystać z toalety, czy może otworzyć drzwi.

— To poczeka — szepnęła w końcu pod nosem i skierowała się w stronę wejścia.

Przez malutki otwór ujrzała jedynie wąsy. Nadstawiła ucha, jakby w nadziei, że ktoś zniechęcony brakiem reakcji pójdzie sobie pod inny adres. Właśnie wtedy usłyszała głośne pukanie.

— My do komputera. — Ktoś wyjaśnił przez drzwi cel wizyty.

— Tu nie ma takich rzeczy — odpowiedziała, a potem zerknęła w stronę elektronicznego pudełka. Na jej twarzy natychmiast pojawił się rumieniec, a bławatkowe tęczówki zaszły mgłą. Nie umiała kłamać.

— Proszę nie utrudniać kontroli.

Dopiero na dźwięk tych słów kobieta wyjrzała śmielej, nadal jednak w towarzystwie krótkiego łańcuszka, uniemożliwiającego szersze otwarcie drzwi. Mężczyzna w musztardowej czapce — na oko trzydzieści pięć lat — uśmiechał się szczerze do zdezorientowanej kobiety. Miał krótkie włosy w miedzianym kolorze.

— Twój komputer został zgłoszony w związku z nielegalnymi plikami. Musimy go przeszukać. Wpuścisz nas?

Dopiero wtedy zobaczyła, że tuż za nim stoi drugi. Większy i grubszy.

— Plikami? Jakimi plikami? — Uniosła brwi.

Po szczupłej, zarośniętej twarzy pierwszego z nich przebiegł grymas. Kobieta spojrzała na telefon wiszący tuż za nią, a potem znów na mężczyzn. Przez chwilę analizowała, czy powinna otworzyć, ale logika podpowiadała jej, że jeśli tego nie zrobi, uznają, że ma coś do ukrycia.

— Otwórz nam. To nie potrwa długo. Musimy sprawdzić tylko kilka rzeczy, nie zabierzemy dysku ze sobą. Wszystko odbędzie się tu — zawiesił na moment głos — na miejscu. Taka rutynowa procedura. Każde takie zgłoszenie należy sprawdzić.

Przez jej głowę przemknęła myśl, że musi mieć wrogów, skoro ktoś zdecydował się na pomówienia. Pierwszą osobą, o której pomyślała, był Frank. Nie lubił, kiedy Penny przychodziła do niej na pogaduszki, a gdy mijali się gdzieś na ulicy, na zwykłe powitanie odpowiadał burknięciem i wlepiał wzrok w jakikolwiek inny punkt, byleby tylko nie skrzyżować z nią spojrzenia. Tak, to zdecydowanie mógł być Frank, pomyślała.

Stare, drewniane drzwi skrzypnęły w momencie otwierania. Mężczyźni jednocześnie skinęli głowami, zachowując przy tym służbowy, zacięty wyraz twarzy. Kobieta odpowiedziała na ten gest i wskazała drogę do małego pokoju, w którym znajdował się komputer.

— Intensywny zapach. — Jeden z gości mocniej pociągnął nosem.

— A tak — odpowiedziała i zakryła garnek pokrywką, licząc na to, że cokolwiek to zmieni. — Nie mam żadnych nielegalnych plików, nawet nie wiem, skąd miałabym takie wziąć. Urządzenie służy mi tylko do przechowywania zdjęć, czasem obejrzę jakiś film. Przepraszam za bałagan, nie spodziewałam się, że Frank na mnie doniesie, ale jak tylko spotkam go w areszcie, powiem, jak było. Pewnie niedługo policja też tu będzie. Elena dzwoniła, że ją przesłuchali. Wypaplała wszystko. O komputerze też. Chwila… — zerknęła na mężczyzn, którzy słuchali w skupieniu. — To może wy jesteście od Eleny, tak?

Spojrzeli na siebie badawczo. Przez chwilę w niewielkim, zagraconym pomieszczeniu panowało pełne napięcia milczenie, przerywane jedynie odgłosami bulgoczącej wody i wesołym gwarem na zewnątrz. Kobieta spuściła wzrok.

— Znajdziecie go, prawda? Nie mogę uwierzyć, że Penny… Bili ją, na pewno ją pobili, zanim umarła — jęknęła.

— Uruchom urządzenie — powiedział mężczyzna w musztardowej czapce. Nie ściągnął jej nawet na moment, mimo że w mieszkaniu było duszno. — To potrwa kilka minut. Wejdź na pocztę, w ten sposób sprawdzimy kilka rzeczy, potrzebna nam też historia wyszukiwarki. Nie kasujesz niczego, prawda?

— Ja, yyy… — zająknęła się. — Zupełnie nie wiem, jak to się robi. Po prostu przeglądam różne rzeczy. Przepisy, modlitwy. — Znów pochyliła głowę, jakby było jej wstyd za takie słowa, a wiara stanowiła powód do żartów.

Usiadła na krześle i posłusznie włączyła komputer. Drugi, nieco grubszy mężczyzna poinstruował ją, co ma robić, ona zaś wciąż zastanawiała się, dlaczego — skoro wiedzą o obsłudze więcej niż ona — nie mogą tego zrobić sami.

Po ulicy przejechał jakiś pirat drogowy. Podmuchy wiatru sprawiły, że w starych oknach coś trzasnęło. Kobieta natychmiast podskoczyła. Nerwowo, szybko. Na starczej twarzy malowało się skupienie. Jeździła palcem po ekranie, pokazując wszystko to, co znajdowało się na pulpicie. Mężczyźni patrzyli na to z pobłażaniem, a kiedy już wydawało się, że jeden z nich wybuchnie nagłym, konwulsyjnym śmiechem, zgodnie z wcześniejszym poleceniem na komputerze wyskoczyło małe okienko.

Podeszli bliżej. Odczytali ciąg cyfr. Kobieta obserwowała to z niemałym zainteresowaniem.

— I jak? Tutaj pokazało, że coś zrobiłam? — zapytała.

— Znalazłaś się w bardzo nieodpowiednim miejscu — odpowiedział jeden z nich. Miał opanowany, niski głos. — To rzeczywiście przypadek, ale mogłabyś niechcący powiedzieć coś, co nie powinno wyjść na światło dzienne, rozumiesz?

— Ja…

— Spokojnie. Wszystko będzie dobrze. To potrwa tylko kilka minut — powtórzyli jak mantrę.

Uspokajanie zdenerwowanej osoby słowami „spokojnie” zawsze jednak przynosiło odwrotny skutek. Kiedy otworzyła szeroko usta, żeby zawołać o pomoc, jeden z mężczyzn złapał ją za szyję, a potem mocnym ruchem uderzył głową o biurko. Plama krwi, która niemal natychmiast utworzyła się w miejscu przeciętego łuku brwiowego, i krwawy naciek na czole sprawiły, że oczy kobiety zaszły mgłą. Jeszcze przez moment przetwarzała w głowie widok mężczyzn. Widziała, jak jeden z nich wyciąga coś z podróżnego plecaka. Przekłada z rąk do rąk. Rozwija. Patrzyła, jak wąsaty mężczyzna pociera intensywnie rozporek. Całe jego ciało przepełniała jakaś dziwna adrenalina, która skutkowała tym, że nie mógł ustać w miejscu. Krążył. Wyglądał przez okno. Słyszała, jak odkręca kran i polewa coś wodą. Przyłapała się na myśli, że chciałaby ją wypić, ale kiedy mimowolnie wystawiła język, usłyszała tylko głośny, charczący śmiech.

Pomyślała o garnku, z którego nie zdążyła wyjąć mięsa, o obiedzie przy kolejnym odcinku ulubionej telenoweli, włączonej kuchence i zamkniętych oknach, przez które nikt nie zobaczy pierwszych oznak dymu. Zwizualizowała w głowie to wszystko, a zaraz potem widok przed nią zrobił się szary, niewyraźny. Kobieta nie ujrzała żadnego błysku w tunelu, a Bóg, do którego tak gorliwie wołała co wieczór, nie wskazał kierunku w stronę światła.

Boga nie było.

— Czekamy pięć minut. Tyle wystarczy, żeby odleciała — szepnął jeden z mężczyzn, a po chwili dodał: — Przestań się znowu brandzlować nad starą, idioto, bo pomyślę, że twoim łbem też trzeba walnąć w jakiś kant. Nie chcesz chyba wychodzić stąd ze sterczącym kutasem, co? I zabierz tę pieprzoną padlinę z gazu, zanim tu zwymiotuję.

— Bez różnicy. Nawet i bez głowy nie zmieniłbym się wiele — odpowiedział tamten, zaciskając pętlę na kobiecej szyi.

— Szybciej. Goni nas czas.

— Żeby mnie wsadzić, musieliby mieć powód, a ja przecież jestem porządny obywatel. Zupełnie nic w aktach. Chociaż pierdolony Zack może to zrobić za cokolwiek. — Zacisnął sznur jeszcze mocniej, ciągnąc kobietę po zimnej posadzce.

Minuty odmierzane za pomocą gwałtownych, szybkich uderzeń ich serc wydawały się trwać w nieskończoność. Odgłos wrzącej wody ucichł. Przez ulicę znów ktoś przejechał zdecydowanie szybciej, niż powinien. Kiedy kobieta wydawała ostatnie tchnienie, a jej mózg przestawał pracować, Deadwood zaczęło budzić się do życia. Sprawcy usłyszeli śmiech dzieci, restauracyjny gwar, brzęk szkła. Przerażający trzygłos w zestawieniu z widokiem, który mieli przed sobą, wprawiał w niepokój.

— Wrócimy tu? — szepnął jeden z mężczyzn, poprawiając gęste wąsy.

— Nie wiem, Ro. W ogólnym rozrachunku powinien zginąć ktoś jeszcze, ba, może nawet kilka osób, ale na razie trzeba zniknąć, rozumiesz?

— Chcę jeszcze raz. — Spojrzał na ciało i wyciągnął telefon. Zrobił zdjęcie. — I mam ochotę…

— Och, błagam cię. Tylko mi nie mów już o tym. Spieprzamy. Nie ma nas.

Mężczyzna przytaknął. Zanim wyszli, wybrali numer alarmowy. Dyżurny policji powtórzył pytanie kilkukrotnie, ale wiszącej wzdłuż ściany słuchawki nikt nie przyłożył do ucha.

Zimny wiatr sprawił, że emocje towarzyszące mężczyznom nieco przygasły. Naciągnęli na twarz kaptury. Szczelnie owinięci szalami, ruszyli dalej. Minęli grupkę ludzi, którzy bacznie obserwowali gęste wąsy i podróżny plecak. Wydawało im się, że każdy, kto na nich patrzy, wie o tym, co przed chwilą zrobili. To przeświadczenie prześladowało ich aż do odpalenia auta.

W końcu czarny SUV wjechał w Main Street i popędził przed siebie. Byle dalej. Byle daleko stąd. Do czasu, aż przyjdzie pora na kolejny krok.

8. Sprawa Catherine

Głowę Harrisa wypełniał natłok nowych informacji. Skierował się do auta, trzymając w jednej ręce list, a w drugiej telefon z pustym okienkiem wiadomości. Kurt wciąż nie odpowiadał, choć zazwyczaj zwrotny esemes przychodził po kilku minutach, jakby on i jego komórka byli ze sobą zespoleni. Stłumił chęć wybrania zielonej słuchawki, tłumacząc sobie, że lepiej będzie poczekać. Leniwie wsiadł do auta. Dom Sary był tuż obok, na wyciągnięcie ręki, ale Logan myślami błądził już gdzie indziej. Jego umysł puchł od możliwych rozwiązań. Prześledził list raz jeszcze, linijka po linijce, a kiedy niczego nie był już pewien, rzucił pogiętą kartkę na siedzenie obok.

„Zaczekaj do pogrzebu, na pewno ktoś się tam pojawi”, usłyszał głos w głowie. „Zaczekaj”.

Ale detektyw nie miał w zwyczaju siedzieć z założonymi rękami, a tym bardziej czekać, aż samo się coś rozwiąże. Wiedział, że prędzej czy później dociekliwość popchnie go w stronę Catherine i — jeśli będzie miał szczęście — wszystkie znaki zapytania znikną. Uruchomił samochód, rozglądając się wokoło. Cisza. Chłodny, jesienny wiatr przegonił większość mieszkańców do domów i okolicznych knajp.

Logan poczuł głód. I bynajmniej nie było to spowodowane pustym żołądkiem. To natrętne uczucie dotyczyło poznania nowych faktów. Zamknięcie sprawy, które początkowo miało być jedynie wyrazem wdzięczności za życzliwość Penny, stawało się czymś w rodzaju coraz bardziej wciągającej gry. Detektyw wsiąknął w nią jak w błotnistą maź. Znów sięgnął po telefon. Nie wytrzymał oczekiwania. Wystukał kilka zdań, których adresatem wciąż był Kurt.

Odwiedziliście już Sarę? To bliska przyjaciółka Penny. Trzeba sprawdzić komputer. Zapytaj starej, czego tam szukała nasza cudna Penny. To powinno pomóc. Mnie nie będzie przez jakiś czas. Nie liczyłbym też na to, że zdążę na pogrzeb. Chciałbym, ale nie mogę. Pomódl się tam za nią. Jeśli jest jeszcze w tobie jakiś Bóg.

Wiedział, że to spowoduje niemal natychmiastową reakcję Sandlera. Nawet jeśli nie będzie mógł rozmawiać, nie puści uwagi o religii mimo uszu. Odgryzie się, jak to ma w zwyczaju. Logan podciągnął dżinsowe spodnie nieco wyżej, zapinając pasek na kolejną dziurkę, i wcisnął gaz, by jak najszybciej znaleźć się w domu. Zanim wybierze się do Catherine, spędzi kilka chwil z żoną. To będzie czas tylko dla nich.

Podmuchy wiatru przybierały na sile z minuty na minutę, a echo śmierci Penny odbijało się od każdej ze ścian budynków. Nie był to już jednak naczelny temat, od którego zaczynały się i na którym kończyły wszelkie rozmowy, a jedynie przerywnik pełen wiszących w powietrzu znaków zapytania, na które większość mieszkańców nie znała odpowiedzi.

Powietrze było ciężkie, przytłaczające. Piętnaście minut dzieliło Harrisa od zamknięcia w objęciach zmęczonej Chloe. Miał nadzieję, że Frank siedzi już w odpowiednim miejscu, a Sandler zajmuje się jego ponownym przesłuchaniem. Wszystko szło zgodnie z planem. Zadowalająco. Wystarczyło pociągnąć mocniej za kilka sznurków. Te słabsze, należące do przyjaciół Penny, były tak liche, że detektyw niemal słyszał w głowie prujące się zeznania Sary i wszystkich koleżanek, które wtajemniczyła w sprawę listów. Te z kolei mogły szybko naprowadzić na dwie czarne owieczki…

Pod wpływem impulsu zatrzymał się i sięgnął po kopertę. Jakby w nadziei, że tym razem odszuka coś innego pomiędzy zdaniami. Przeczytał list ponownie, linijka po linijce. Uważnie. Wyjął podręczny notes i zapisał kilka punktów, wciąż zastanawiając się, dlaczego Penny nie powiedziała mu o poszukiwaniach. Telefon zawibrował, ale Logan nawet nie spojrzał w jego stronę. Wciąż rozmyślał. Gdyby wiedział, że przyjaciółka chce odnaleźć swoich wnuków, mógłby jej jakoś pomóc.

— Szlag! Dlaczego nie poprosiłaś o to mnie? — warknął pod nosem.

Minęło trzydzieści minut, zanim przelał na papier wszystkie swoje myśli. Wreszcie zdecydował się odłożyć zeszyt. Zapalił papierosa i rozejrzał się po okolicy. Dopiero wtedy zauważył, że telefon nie reaguje na dotyk. Był rozładowany. Harris włożył kluczyki do stacyjki, uruchomił silnik, a smartfon podłączył do samochodowej ładowarki. Potrzebował snu. Wiedział też, że musi przestać podchodzić do sprawy tak emocjonalnie. Byłoby łatwiej, gdyby szukali morderców człowieka, z którym nie miał żadnych kontaktów.

Przemknął przez kolejne skrzyżowanie. To właśnie wtedy do jego uszu doleciała seria powiadomień. Tak jakby ktoś pisał wciąż i wciąż, nie dając adresatowi możliwości odpowiedzi. Zerknął na telefon, ale nie zdążył nawet odczytać wiadomości, kiedy systemowy dźwięk połączeń wypełnił wnętrze auta.

Dzwoniła Chloe.

— Wracam już — szepnął i przycisnął urządzenie do uszu. W tle słychać było szum. — Będę musiał pojechać w jedno miejsce na… trochę, ale chcę z tobą spędzić popołudnie. Hej, jesteś tam? Mamy dzień dla siebie.

— Logan… — Znał ten ton.

— Tak?

— Ktoś był u Sary.

— Nie rozumiem. Chloe, o czym ty mówisz?

— Chyba nie żyje… — dokończyła ponuro. — W zasadzie to nie ma co do tego wątpliwości.

— Co?! — niemal wrzasnął.

Skręcił w boczną uliczkę. Wysiadł z auta i rozejrzał się niespokojnie.

— Kurt dzwonił. Mają zgłoszenie.

— Do ciebie zadzwonił? Dlaczego nie poinformował mnie, że mamy drugiego trupa?

— Bo nie odbierałeś. — Wydawało się, że chciała na tym zakończyć, ale po chwili dodała: — Być może wyprzedzam fakty, natomiast ktokolwiek to jest, nadal tu krąży. I to zupełnie blisko. Nie wierzę w przypadki. Zaczynam się trochę bać… — Ściszyła głos.

— Cholera. Kurt miał zajrzeć do Sary. Nie kojarzę jej, ale może po prostu była stara, słaba, a śmierć Penny ją przybiła? — Ton jego głosu zdradzał niepewność. Harris wiedział, że brzmi śmiesznie. Jednak tylko coś tak na pozór niedorzecznego przychodziło mu w tej chwili do głowy.

— Została uduszona. W ręce miała sznur. Powiesili ją, obwiązali nadgarstek i… — przerwała. — Nie wiem, co było dalej.

— Czemu nie dopadli Franka?

— Hm?

Logan starał się poukładać w głowie to, co właśnie usłyszał. Jedyne, czego był teraz pewien, to zeznań starego. Może nie zawsze pełnił funkcję idealnego ojca, jak wynikało z listów Penny, ale wiele wskazywało na to, że mordercą też nie był. Powoli wykluczało go to z kręgu podejrzanych.

— Cholera. Czyli nasza Penny miała wyjątkowo mściwych wrogów.

— Czemu tak myślisz?

— Bo giną osoby, które były jej bliskie. Albo…

— No?

— Albo takie, które mogły doprowadzić do kogoś, kto lubi bawić się marynarskimi pętlami. Skoro Elena wiedziała o gościach, a także o tym, że Sara wie więcej, to mogła być dla nich zagrożeniem. Kurwa. To jest całkiem prawdopodobne. Czyli nadal tu są. Kończę, odezwę się.

— Co chcesz zrobić?

— Jeszcze nie wiem, Chloe.

— Uważaj na siebie — usłyszał smutny głos.

Odetchnął głęboko i zmienił kierunek jazdy. Popołudnie z żoną będzie musiało zaczekać. Dlaczego nie wszedł do Sary chwilę po wyjściu od Eleny? Dlaczego? Ktoś deptał mu po piętach.

— Błąd — szepnął do siebie. — To nie może się powtórzyć. — Jego zdenerwowanie rosło z minuty na minutę. Uderzył ręką w kierownicę.

Przymknął oczy i zobaczył mężczyznę żonglującego kawałeczkami sznura. Dziwnego faceta, który przemierzał szare ulice Deadwood w smutną, błotnistą jesień. Widział, jak siada naprzeciwko domu Sary, zamawia wodę bez gazu i sączy ją kropla po kropli. Wybiera cel i po prostu to robi. Wślizguje się zupełnie zwyczajnie, ściska za szyję, ale na chwilę przed śmiercią każe wezwać pomoc. I to w tej wizji — być może złudnej — było najokrutniejsze. Wyobrażenia ofiary, że pomoc nadejdzie, ale na ratunek będzie już za późno. O te parę minut.

Wstrzymał przez moment powietrze w płucach, a kiedy zdecydował się je wypuścić, naszły go dziwne myśli. Wyciągnął telefon. Sandler nadal nie odbierał. Detektyw wysłał kolejną wiadomość.

Komputer Sary, Kurt. Każ sprawdzić ten pieprzony komputer, zanim jego wrak utkwi na sznurku między jednym barem a drugim. Mam nadzieję, że pilnujecie też Eleny. Jak własnego tyłka. To się nie może powtórzyć, wiesz o tym, prawda?

Ta informacja była nerwowa, zwiastowała coś, co wisiało nad bliskimi Penny, a może także — czego Logan najbardziej się obawiał — nad całym Deadwood.

Poczekał na odpowiedź, wciąż rozmyślając o tym, że ktoś bawi się z nim w kotka i myszkę. Wrócił, obserwując okienko domu, w którym mieszkała Sara. Był zły. Wściekły. Każda mijająca go osoba wydawała się patrzeć na niego podejrzliwie, a on, Logan Harris, w każdej z nich widział mężczyznę popełniającego ten sam typ zbrodni dwukrotnie. Wiedział, że taki omam będzie się powtarzać. Nie zazna spokoju, dopóki nie złapią tego człowieka. Tych ludzi.

Przyglądał się z daleka policyjnym autom. Widział ten sam błysk świateł, słyszał identyczne jak poprzednio dźwięki alarmowe. Ludzie znów zaczęli formować grupki i pokazywać dom palcami. Zatykali usta rękami, jakby chcieli powiedzieć, że to osiedle zaczyna być nawiedzone, przeklęte. Inni kiwali głowami na znak aprobaty, ale nikt tak naprawdę nie chciał dać temu wiary.

Detektyw przesunął nogą po suchych liściach i zapalił papierosa. Mięśnie łydek, które pamiętały jeszcze niedawny skurcz, zaczęły intensywnie piec. W głowie zaś cały czas dudniły mu słowa: „To twoja wina”. Potarł mocno skroń i wlepił wzrok w grupę kobiet. Rozglądały się wokoło z niepokojem. Logan chciał podejść, zacząć pytać, ale w tym momencie zobaczył samochód Zacka, ojca Sandlera. Osoby, która oficjalnie nadzorowała śledztwo. Usunął się w cień, robiąc kilka kroków w tył. Spojrzał za siebie. Za jego plecami, w oddali, znajdował się bar. Ktoś smażył steka, a woń nadpalonego mięsa mieszała się z zapachem piwa. Poczuł głód. Nogi same zaniosły go przed wejście. Ostatni raz rzucił okiem na policyjne auta i wstąpił na szybki obiad, podczas którego znów zapełnił notes chaotycznymi zapiskami.

Minęła niemal godzina, zanim Kurt zadzwonił. Logan Harris wiedział, że pierwsze oględziny mają już za sobą. Wiedział też, że jeśli powie policjantowi o tym, że był o krok od tego, żeby Sara nie została zamordowana, rozpęta się burza.

9. Goście

— Nie wygląda to dobrze. Jeśli ojciec się pojawił, a rzadko to robi, mamy do czynienia z czymś na serio. — To pierwsze, co Logan usłyszał od policjanta.

— Wcześniej było na niby? — Detektyw nie mógł sobie darować ironii. Nadal nie dowierzał, że nie pomyślał o kolejnej ofierze. — Dlaczego nie odbierałeś?

— Gdzie jesteś? — Kurt zignorował jego pytanie.

— Obok. Nie chciałem wchodzić z buciorami w rejony Zacka.

— Przyjdziesz?

— Taa.

Logan Harris westchnął. Ulokował gdzieś w najdalszym zakamarku pamięci to, że coś przeoczył, i wrócił pod dom Sary. Przez dawny policyjny nawyk wciąż spoglądał za ramię, jakby w obawie, że ktoś czai się za rogiem. Chciał też za wszelką cenę odkupić swoje winy, po cichu liczył więc na to, że spotka człowieka, który unika ludzkiego wzroku albo ucieka. Nikogo takiego jednak nie było. Wszyscy podejrzani rozpłynęli się w powietrzu.

Wszedł do środka, mijając podłużne donice z kwiatkami i policyjną taśmę. Pachniało świeżą ziemią. Wyczuł też zapach farby, jakby ktoś niedawno malował, a teraz dla odmiany postanowił zająć się ogrodem.

W środku znów czekał na niego widok podobny do tego, który zastał w domku Penny. Sandler stał odwrócony do niego plecami. Miał na sobie krótką, czarną koszulę, mimo że jesień nie należała do ciepłych. Jasne włosy sterczały mu na wszystkie strony. Detektyw zaczekał, aż skończy krążyć wokół miejsca, w którym zawisła Sara, i sprawdzi wszystko, co mogło w jakikolwiek sposób doprowadzić ich do sprawcy. Był też szef techników i Simson. Ten drugi miał zaciętą minę.

— Zginęła podobnie jak Penny? — Wydawało się, że policjant to pytanie skierował do Logana, zanim jednak tamten zdążył otworzyć usta, prokurator nachylił się nad kroplami krwi, które spłynęły z biurka na podłogę, a potem przeniósł wzrok na ofiarę.

— Nie. Udusili ją. To nie była pomyłka — burknął. — Już teraz wiem, że ostateczna przyczyna zgonu nie ma nic wspólnego z urazami. Panowie — ubrał słowa w jeszcze bardziej suchy, protekcjonalny ton — wygląda na to, że mamy do czynienia z seryjniakiem. I obawiam się, że bliscy Penny nie mogą czuć się bezpiecznie.

W tym momencie zerknął na detektywa, ale ten tylko wzruszył ramionami i rozejrzał się po pokoju. W pomieszczeniu było mnóstwo plecionek i koralików. Na ścianach wisiały plakaty zespołów popowych i starych, niemodnych już muzyków, a większość oblepiona była toną kurzu. Jakby brakowało kobiecej ręki albo takiej, która przykładałaby większą wagę do porządku. Wnętrze przywodziło na myśl styl lat sześćdziesiątych, tylko komputer i całkiem zgrabny odbiornik nie pasowały do tego wystroju. Logan doszedł do wniosku, że starsze kobiety mają dziwny gust. Skoncentrował uwagę na urządzeniu. Klawiatura wyglądała tak, jakby ktoś niedbale odepchnął ją w kąt.

— Kurt? — Harris zdecydował, że trwa to za długo.

Tamten powoli odwrócił się w kierunku źródła głosu i skinął ręką w geście aprobaty chwilę po tym, jak ciekawskie spojrzenia powędrowały w stronę Logana. Jego przyjście zawsze budziło niepewność. Samozwańczy detektyw noir — były policjant, który powinien grzać stołek w barze i od niechcenia rzucać lotkami w środek tarczy — mieszał się w większość tutejszych spraw. Nie wszystkim się to podobało. Sęk w tym, że jak dotąd wiele kwestii potrafił rozstrzygnąć tylko on. Przymykano więc oko na jego obecność, a jeśli jakiś śmiałek próbował zniechęcić Logana do węszenia, długie łapy ojca Sandlera trzymały go w ryzach. Oczywiście do momentu, kiedy detektyw rzeczywiście pomagał.

— Po co mnie wezwałeś, skoro teraz nie masz czasu? — Harris uniósł jedną brew. W kącikach ust pojawił się grymas zniecierpliwienia.

— Musiałem coś dokończyć.

— Brzmisz jak obrażalska ciota, Sandler. Jeśli chodzi o tego Boga…

— Lubisz komedie, Logan? — Policjant zignorował nawiązanie do wcześniejszej rozmowy.

— Nie bardzo. — Odpowiedź detektywa była szczera.

— Tak czułem. Może zapamiętałbyś lepsze teksty niż tamten.

— Co z Sarą? Znów przyszedł człowiek widmo i nikt tego nie słyszał? Cholera, byłem obok — przyznał się.

Kurt spojrzał na niego z otwartymi ustami. Wyglądał na zdezorientowanego nie tylko tym, że Harris mógł zapobiec jej śmierci. Dziwiło go też, że detektyw niczego nie widział.

— Zauważyłeś coś podejrzanego?

— Sęk w tym, że nie. Właściwie to nawet nie patrzyłem na okolicę.

— Nie rozumiem. — Sandler był wyraźnie zdziwiony.

— Notowałem i…

— …i mamy drugiego trupa. No ale to nie twoja wina. Skurwysyny działają pod jakąś przykrywką. Nie ma opcji, żeby się po prostu rozpłynęli. To nie jebany Harry Potter pod magiczną peleryną. — Był coraz bardziej zły i kiedy już miał wybuchnąć, coś sobie przypomniał. — Czekaj, Megan mówiła, że chcieli odegrać sztukę.

— Co?

— Stary Morris zeznał, że Penny czekała na gości.

— A Elena mówiła, że to ludzie, na których czeka się z utęsknieniem albo żalem — dodał Logan.

— Czyli znała ich.

— Fajni znajomi. Jeden przebrany za klauna, a drugi za arlekina? Może chcieli pokazać jej sztuczkę, z której miała ujść żywo, ale się nie udało? — ironizował.

Kurt Sandler wzruszył ramionami. Nie miał pojęcia, w jakim kierunku powinny pójść jego myśli.

— Mogłeś się chociaż raz rozejrzeć, zanim wsadziłeś nos w kartki — burknął. Wyglądało na to, że jednak próbuje zrzucić winę na detektywa. Ten zaś, pozbawiony możliwości obrony, odpowiedział:

— Jak często wychodzisz podglądać, kto idzie do sąsiadów?

— Dureń.

— Z ciebie większy. Jak ci przejdzie chęć obwiniania mnie za całe zło tego świata, to możemy pogadać. Trzeba też sprawdzić, co siedzi w tym pudle. — Wskazał duży, stacjonarny komputer. — Elena mówiła, że Penny z niego korzystała. Mam wrażenie, że właśnie tutaj czegoś szukali. Tylko skąd wiedzieli, pod który adres zajrzeć?

— To nie jest priorytetowa sprawa. — Kurt skrzyżował ręce na piersi i zrobił niezadowoloną minę.

— A co jest? Nie przyszedłem tu na licytację i głaskanie cię po jajach w ramach urażonej dumy. W tym gównie siedziały obie: i Sara, i Penny. Zastanawiam się, czego szukały.

— Może romansu? Chciały, żeby je ktoś przeleciał na starość?

Harris zmarszczył brwi i wykonał jednoznaczny gest wokół czoła.

— Dobra. Przeszukamy historię. — Kurt spoważniał. — Sprawdzimy też, czy nie zostawili tu czegoś, co mogłoby pomóc w ich zidentyfikowaniu. Trudno postawić zarzuty Frankowi, chociaż — zniżył głos do półszeptu — Simson na pewno mu nie odpuści. Myślisz, że stary mówił prawdę?

— Z czym?

— No że tamci faceci faktycznie istnieją. I nie jest to jakieś lipne alibi wymyślone na poczekaniu?

— Tak wynika z listu. Z badań też. Penny pisała, że spodziewa się gości. Myślę, że to tamci. Sęk w tym, że nie wiem, skąd się wzięli, ale…

— Ale co?

— Obawiam się, że nie są miłymi kuzynami. Zwłaszcza że badania DNA nie wykazały żadnego pokrewieństwa z ofiarą. Eliminują dowody. Doskonale wiedzą, co robią. Tu też jest pełno wody. Śmierdzi alkoholem. Nie wiem, Kurt, ale nikt nie robi czegoś takiego ot tak. Mają plan i depczą nam po piętach.

— Elena będzie pilnowana — zawyrokował policjant. — Dopóki sprawa się nie wyjaśni.

— Problem w tym, że to się coraz bardziej komplikuje. — Detektyw wzruszył ramionami, rozglądając się po wnętrzu.

— Trzeba jej pilnować. Po prostu. Zajmiemy się też historią przeglądarki, zwłaszcza hasłami wpisywanymi w wyszukiwarkę, śladami odwiedzanych adresów i tak dalej.

— A ja pojadę do Catherine.

Po tych słowach Logan Harris utkwił wzrok w mokrych panelach. Znów woda, pomyślał. To samo co u Penny. Mrugnął kilka razy. Zbliżył się do kuchenki, spojrzał na blat. Przez krótką chwilę jedynie obserwował, w końcu jednak schylił się i zajrzał pod okap. Włączył światło.

— Sara była wdową? — zapytał.

— Co? — Kurt spojrzał w stronę detektywa. Simson i technik zrobili to samo.

Logan zrobił kilka kroków w tył i zmrużył oczy. Później znów podszedł w stronę kuchenki.

— Czy nie miała nikogo bliskiego?

— Mieszkała sama. Dlaczego pytasz? — Policjant odpowiedział zgodnie z prawdą.

— Bo albo zaczęła ostatnio dbać o wygląd…

— Albo?

Harris wskazał palnik, na którym jeszcze niedawno gotowało się mięso. W zagłębieniu leżało kilka włosów. Nie jeden, nie dwa. Właściwie była to mała kępka. Wyglądało to tak, jakby ktoś chorował, a objawem było nadmierne łysienie. Miedziany kolor mocno kontrastował z bielą gazowej płyty.

— Albo szukacie mało starannie — zwrócił się do technika — i mamy do czynienia z jakimś pierdolonym farbowańcem, który zrzucił sierść jak kot. Widzisz? — Tym razem przeniósł wzrok na Kurta.

Policjant podszedł bliżej. Przyjrzał się uważnie.

— Kurwa — burknął i wybrał numer Zacka.

Simson pokiwał z zadowoleniem głową. Mężczyzna odpowiedzialny za mikroślady zabezpieczył włosy. Harris zaś obrócił się i nie czekając na reakcję kolegi, poszedł w kierunku drzwi.

— A ty dokąd? — zdziwił się Kurt.

— Do córki Penny.

Tym razem na czole Sandlera powstała pionowa bruzda.

— Miała córkę — wyjaśnił detektyw. — Przynajmniej tak wynikało z tych papierków. Bądź co bądź trzeba to zbadać. Jeśli pisała do niej, to znaczy, że ta kobieta wie, o jakich ludzi chodzi. Było też coś o wnukach. No i to najbliższa osoba.

— Dziwne wiedzieć, że miała jakąś rodzinę. Od zawsze przecież widywaliśmy ją tylko w towarzystwie Franka. Dziś pogrzeb — przypomniał Kurt. — Możesz z nią porozmawiać, jak tu przyjedzie.

— Nie liczyłbym na to. Nie było jej przez tyle lat. Czemu nagle miałaby się pojawić?

— Bo to ostatnie pożegnanie? Jak nie przyjedzie, będzie żałować — zawyrokował Sandler i splótł ręce na piersiach.

— Czasem zapasy żalu się kończą. Czasem ich wcale nie ma, a sumienie już człowieka nie rusza. Prosta sprawa. Ludzie to sukinsyny, nie zawsze dbają o zadośćuczynienie za swoje grzechy.

— Harris, współczesny poeta — zadrwił policjant. — Będzie na pogrzebie, inaczej nie nazywam się Sandler.

— Jeśli go dożyje.

— Nie sądzisz chyba…

Słowa Logana skutecznie zasiały w nim ziarno niepewności.

— Jeśli Elena będzie pilnowana, to Catherine może być następna. Idź na pogrzeb i dobrze przyjrzyj się wszystkim, Kurt. Wygląda na to, że nasz artysta — albo właściwie artyści — wcale nie należą do strachliwych. Nie zdziwiłbym się, gdyby też przyszli. Przesłuchaj jeszcze Franka, dowiedz się, jak wyglądali. Powinien wszystko wypaplać. A to już połowa sukcesu.

— Żartujesz, prawda?

— Istnieje prawdopodobieństwo, że nie — odparł Logan i nawet jeśli nie był pewien swojej wersji, zyskał tym niewyartykułowane, ale wyraźne zezwolenie Kurta na dokładnie taki przebieg działań.

— Gdzie mieszka Catherine?

— W Miles City. Jakieś trzy godziny jazdy stąd. Powinienem tam być, zanim się ściemni. Niespodziewani goście nie są dobrze widziani po zmierzchu. Prawda?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.