Dla Marshalla. Nie wolno ci przeczytać tej książki, chociaż bez ciebie by nie istniała. Kocham cię, kurczaczku.

Rozdział pierwszy

Czasami Hollyn Tate wyobrażała sobie, że gra w filmie. Miała scenariusz. Znała swoje kwestie na pamięć. Jej kręcone blond włosy były perfekcyjnie wymodelowane i wcale nie puszyły się jak szalone pod wpływem wilgotnego nowoorleańskiego powietrza. Serce nie biło zbyt gwałtownie, a zespół Tourette’a nie miał władzy nad mimiką twarzy. Była pewną siebie laską w wielkim mieście, gotową, by przeżyć resztę życia w wielkim stylu.

Sukces zawodowy czaił się tuż za rogiem. Błyskotliwe i zabawne przyjaciółki pisały do niej z zaproszeniami na drinki i ploteczki po pracy. Wielka miłość tylko czekała, by wpaść na nią na ulicy i wytrącić jej torebkę z dłoni w idealnej scenie pierwszego spotkania rodem z komedii romantycznej. Hollyn była Carrie z Seksu w wielkim mieście. Była Meg Ryan z któregokolwiek filmu. Była Mary Tyler Moore wyrzucającą czapkę w górę. Była tą dziewczyną. Gdy przedzierała się przez tłum, kamera skupiała się tylko na niej, inni stanowili jedynie niewyraźne tło. To był jej dzień. Jej świat. Miała pełną kontrolę nad swoim życiem.

Hollyn wyobrażała sobie tę scenę na ekranie kinowym. Jej lepsza, odważniejsza wersja z wdziękiem przemierzała nierówne miejskie chodniki na tle kolorowych sklepowych witryn. Gdyby się pochyliła, żeby zerwać koniczynkę wyrastającą ze szczeliny w bruku, trafiłaby na czterolistną. Hollyn próbowała wierzyć, że ta kobieta istnieje. Odtwarzana w myślach wizja pomagała jej pokonać drogę do pracy.

Czasami.

Dziś fantazja ją zawodziła, a brak snu sprawił, że była wyjątkowo nerwowa. Skręciła za róg i ujrzała jaskrawoniebieski przeszklony trzypiętrowy budynek przestrzeni coworkingowej WorkAround, skąpany w blasku porannego słońca. Zaadaptowany dawny magazyn zajmował cały róg ulicy, a szyld reklamujący „Przestrzeń biurową dla kreatywnych”, który zwisał z balkonu na pierwszym piętrze, kołysał się w wilgotnej bryzie ciągnącej znad rzeki Missisipi. Hollyn wzięła oczyszczający wdech i zmusiła się do rozprostowania zaciśniętych palców dłoni.

Chociaż nie cierpiała już z powodu mdłości, które dręczyły ją przez kilka pierwszych tygodni w WorkAround, żołądek wciąż wywracał się jej jak na rollercoasterze, a mięśnie szyi napinały boleśnie. Wizja pewnej siebie, zrelaksowanej przed obiektywem kamery kobiety wymykała się jej niczym nieokiełznany duch opuszczający ciało tymczasowego gospodarza. Kolejny duch nawiedzający ulice Nowego Orleanu.

Powtórzyła w myślach poranną rutynę. Starała się zapamiętywać ludzi na stałe pracujących na jej piętrze, żeby wiedzieć, z kim należy się szybko przywitać (z tymi, którzy na jej „dzień dobry” odpowiadali skinieniem głowy i uprzejmym uśmiechem), a kogo trzeba unikać jak ognia (tych, którzy dążyli do budzącej grozę pogawędki przy automacie z chłodzoną wodą – oczywiście nie dosłownie, w WorkAround nie stały urządzenia tak prostackie). Niestety w przestrzeni coworkingowej twarze nieustannie się zmieniały, co wynikało zresztą z jej natury. Ludzie płacący za dostęp do gorących biurek na parterze rzadko zabawiali tu dłużej. Ci, którzy tak jak ona wynajmowali biura na piętrach, zazwyczaj byli nieco bardziej wytrwali.

Hollyn sprawdziła godzinę w telefonie. Pocieszało ją to, że było jeszcze dość wcześnie i pozostali zaczną napływać do WorkAround dopiero za jakiś czas. Jedną z zalet pracy na własny rachunek było to, że sama ustalała sobie grafik. Większość ludzi korzystała z tego przywileju i pojawiała się w pracy dopiero koło dziewiątej czy dziesiątej. A i wtedy pierwsze kroki kierowali do baru kawowego, gdzie Jackee, kobieta o zielonych włosach i zerowych umiejętnościach w zakresie obsługi klienta, przyjmowała ich zamówienia, burcząc coś pod nosem, po czym bezceremonialnie i bez słowa stawiała przed nimi gotową kawę albo wymyślną herbatę. Hollyn uwielbiała Jackee. Kawa i zero oczekiwań. Taki typ osób lubiła najbardziej.

Wrzuciła telefon z powrotem do torebki i postukała kciukiem w opuszkę każdego palca prawej dłoni po kolei, w znajomym rytmie, w tę i z powrotem. „Jeden, dwa, trzy, cztery. Cztery, trzy, dwa, jeden”. Dzięki temu małemu rytuałowi poczuła ulgę. Wprowadziła swój kod dostępu i otworzyła szklane drzwi, które już zdążyły się pokryć skroploną parą. Lodowaty podmuch klimatyzacji uderzył ją w tej samej chwili, w której usłyszała odgłos śmigających po klawiaturach palców. Weszła do środka i wzięła głęboki wdech, próbując odnaleźć wewnętrzną równowagę. W powietrzu unosił się zapach przypalonego tosta zmieszany z jednym z „wyselekcjonowanych” aromatów, które były pompowane przez system wentylacyjny do budynku, aby „zwiększyć kreatywność i produktywność”. Jeśli się nie myliła, dziś pachniało jaśminem. Lucinda, właścicielka WorkAround, stosowała aromaterapię zgodnie z własnym tajemniczym harmonogramem – zapewne zsynchronizowanym z fazami księżyca lub czymś podobnym.

Hollyn szybko rozejrzała się wokół. Kilka osób siedziało już przy gorących biurkach – przy czym „biurko” było elastycznym określeniem, obejmującym każdą płaską powierzchnię w pobliżu krzesła czy kanapy. Na parterze przesiadywali głównie pisarze, blogerzy, właściciele sklepów online czy deweloperzy aplikacji. Ludzie wynajmowali tu miejsca do pracy, żeby nie tkwić samotnie w domu – albo jeszcze gorzej, w domu rodziców – i móc stykać się z ludźmi z innych środowisk i zawodów. Przypominało to płacenie za ulubione miejsce w Starbucksie albo w bibliotece, które czekało na człowieka każdego dnia.

Jednak w przeciwieństwie do biblioteki tutaj nie było gdzie się ukryć. Ekstrawertycy czuli się tu jak w raju. Parter był przestronny i otwarty, z wysokimi sufitami, odsłoniętymi ceglanymi murami, lśniącym systemem kanałów wentylacyjnych i wysokimi oknami zajmującymi całą tylną ścianę. Niebieskie, żółte i szare kanapy stały w skupiskach, zachęcając do współpracy i nawiązywania znajomości. Industrialny klimat łagodziły nieco zdobiące stoliki sukulenty w doniczkach oraz bluszcz pnący się po słupach. Wszystko zostało przemyślnie zaprojektowane. Właśnie ta przestrzeń stanowiła wizytówkę WorkAround w sieci. Mówiła: „Tylko popatrz na to modne, nowoczesne i sprzyjające kontaktom towarzyskim miejsce! Po co pracować z domu, skoro możesz być częścią czegoś większego?”.

I to właśnie zdjęcie parteru w pierwszej chwili sprawiło, że Hollyn zapragnęła wycofać się z całego tego eksperymentu. Była gotowa odrzucić wszystkie sugestie terapeutki online Mary Leigh i zrezygnować z prób zapanowania nad swoim lękiem społecznym. W tamtym czasie prawie nie wychodziła z domu, ale może to wcale nie było takie złe? Wizja otwartej przestrzeni pełnej gadatliwych obcych ludzi próbujących nieustannie zachęcać ją do współpracy wywoływała u niej tylko dwie reakcje: „Nie ma mowy” oraz „Co za potwór zaprojektował to szaleństwo?”. Ale potem Hollyn zobaczyła prywatne biura i wyobraziła sobie, jak by to było pracować w przestrzeni tak jasnej i nowoczesnej. Zakochała się w pomyśle, by zapewnić sobie choć odrobinę normalności – biuro, do którego będzie mogła codziennie przychodzić. Poranna droga przez mękę powitań była ceną, jaką musiała płacić za ten luksus.

Poprawiła torbę z laptopem na ramieniu, jeszcze kilka razy policzyła do czterech na palcach i ruszyła w stronę baru kawowego zdeterminowanym krokiem mówiącym: „Jestem zajęta, nie zawracajcie mi głowy”. To była jej jedyna ochrona przed osobami, które próbowałyby ją wciągnąć w jakąś błahą rozmowę. Oczywiście mogłaby wetknąć sobie słuchawki do uszu, ale Mary Leigh dała jej do zrozumienia, że to byłoby oszukiwanie. Zupełnie jakby zdrowie psychiczne Hollyn było egzaminem, do którego istniał klucz odpowiedzi.

Kilka osób posłało jej uśmiech albo rzuciło „dzień dobry”, a ona odpowiadała uprzejmie, ale nie zwolniła ani odrobinę. Większość ludzi i tak nie miałaby ochoty z nią rozmawiać, szczególnie tak wcześnie rano. Z determinacją zmierzała do baru kawowego na tyłach, jakby ktoś mierzył jej czas. W końcu z westchnieniem ulgi zatrzymała się przy ladzie i zaczęła grzebać w torbie w poszukiwaniu karty, która zapewniała jej dwa darmowe napoje dziennie. I wtedy rozległ się głośny huk.

– Ja pierdykam – wycedziła jakaś kobieta przez zaciśnięte zęby. Kolejna seria metalicznych uderzeń sprawiła, że Hollyn pochyliła się nad blatem, by sprawdzić, co się dzieje. Kobieta o wiśniowych włosach – nie Jackee – kucała przed niską metalową szafką, plecami do Hollyn, i szarpała za drzwiczki z zaskakującą siłą, biorąc pod uwagę jej drobną posturę. – Po cholerę oni to zamykają? Naprawdę myślą, że ktoś ukradnie worek ciemno palonej kawy? Nawet nie jest taka dobra.

Zanim Hollyn zdołała się wycofać, kobieta odwróciła głowę i grymas na jej twarzy przerodził się w serdeczny uśmiech.

– Och! Cześć, eee…

Nie znała jej imienia. Za to Hollyn widziała, z kim ma do czynienia – to była Andrea, choć posługiwała się zdrobnieniem Andi – bo nie omieszkała sprawdzić wszystkich, którzy pracowali na jej piętrze. Taka już była wścibska. Odchrząknęła.

– Hollyn – podpowiedziała.

Andi strzeliła palcami i zerwała się na równe nogi niczym wyskakująca z pudełka zabawka na sprężynie.

– Tak, Hollyn. Przepraszam. Ładne imię. Chyba nigdy nie miałyśmy okazji oficjalnie się poznać. Ja jestem Andi. Mam biuro niedaleko twojego.

– Cześć. – Hollyn przestąpiła z nogi na nogę i zaczęła bawić się torbą. Próbowała zmusić mięśnie twarzy, by pozostały gładkie i zrelaksowane. Potrzebowała kawy, nie rozmowy. Do licha, powinna sobie sprawić koszulkę z takim hasłem, sprawdzałaby się w wielu sytuacjach. – Gdzie jest Jackee?

Andi westchnęła dramatycznie i poprawiła kucyk.

– Rzuciła pracę. Podobno udało się jej sprzedać edukacyjną apkę jakiejś dużej firmie i zrobiła wczoraj wieczorem scenę pod tytułem: „Walcie się, odchodzę”. Podobno nie obeszło się bez słów na „k” oraz ciskania fartuszkiem o ziemię, ale jakimś cudem nikt tego nie nagrał. – Przewróciła oczami. – Wieczorna ekipa naprawdę nas zawiodła pod tym względem. Ale tak, Jackee się zawinęła i najwyraźniej zostanie potentatką w branży technologii dla dzieci.

Hollyn uniosła brwi i wbrew swojej woli kilkakrotnie zmarszczyła nos, nieudolnie próbując zachować kontrolę nad swoją twarzą.

– Wiem, prawda? – odparła Andi, opacznie interpretując jej minę. – Zareagowałam tak samo. Nie potrafię sobie wyobrazić Jackee komunikującej się z dziećmi w jakikolwiek sposób, no chyba że po to, by zaprosić je do swojej chatki z piernika w środku lasu i odwalić akcję na Jasia i Małgosię. Podejrzewałam, że podtruwa kawę każdemu, kto nie dawał jej dobrych napiwków. Ale hip, hip, hurra, życzę jej szczęścia i w ogóle – zawołała, unosząc ręce w górę i potrząsając wyimaginowanymi pomponami. – Niestety jej odejście to zła wiadomość dla nas, bo nie mogę się dostać do szafki z kawą. Nie mam pojęcia, gdzie są klucze, a Lucinda ma właśnie telekonferencję i zamknęła się w swoim biurze. – Andi posłała drzwiczkom mordercze spojrzenie. – Jak mam napisać nowy rozdział książki i nagrać dziś podcast bez kawy? – Wsparła ręce na biodrach i prychnęła. – Nie da się pracować w takich warunkach!

Andi przypominała trąbę powietrzną złożoną ze słów i nieustannie zmieniających się wyrazów twarzy. Właśnie z tego powodu Hollyn miała ją na liście osób, których należy unikać. Zdążyła się już przekonać, że twórcy podcastów byli wyjątkowo gadatliwi i traktowali każdego jako potencjalnego gościa, z którym mogliby przeprowadzić wywiad. Instynkt podpowiadał jej, by uciekała przed nimi gdzie pieprz rośnie. Tak. Wiele. Słów. Hollyn nie wiedziała, co powiedzieć, więc zapytała tylko:

– A więc nie będzie kawy?

Andi ponuro pokręciła głową.

– Chyba będę musiała pójść do Chicory po drugiej stronie ulicy, ale jest tam strasznie drogo, a właściciel to psychol, który wiecznie powtarza kobietom, żeby się „uśmiechały, bo jest piękny dzień”.

Hollyn znowu zmarszczyła nos i potarła go szybko, żeby zamaskować tik nerwowy próbujący przejąć kontrolę nad jej mięśniami.

– Właśnie. Czy on nie zdaje sobie sprawy, jakie to jest agresywne? Po pierwsze, próbuje kontrolować moje zachowanie, a to cecha socjopaty. – Uniosła palec, jakby argumentowała w sądzie. – Po drugie, koleś, nie zamierzam się uśmiechać, żebyś ty poczuł się lepiej. Uśmiechnę się, jak już dostanę moją absurdalnie drogą kawę i ucieknę z tej twojej pułapki na turystów.

Śmiech zabulgotał w gardle Hollyn, ale mięśnie miała tak napięte, że wydała z siebie tylko dziwny, zdławiony odgłos. Uch. „Obciach pierwsza klasa”. Dlaczego to było takie trudne? Dlaczego nie mogła po prostu z kimś porozmawiać jak normalna osoba? Tak bardzo chciałaby ze swobodą pogawędzić z kimś takim jak Andi. Dlaczego jej ciało i mózg nie mogły ze sobą współpracować?

Andi uśmiechnęła się autoironicznie i postukała palcem w skroń.

– Wybacz. Dla autorki horrorów oraz podcastu o prawdziwych zbrodniach każdy jest seryjnym mordercą, dopóki nie udowodni mu się niewinności. – Oparła przedramiona na ladzie i pochyliła się w jej stronę. – Ale serio, uważaj na tego kolesia. Możliwe, że trzyma trupy w zamrażarce.

– Ha! – Hollyn pokiwała głową. – Łapię.

– Może pójdziemy razem? W grupie bezpieczniej? – zapytała Andi, wychodząc zza baru. – Jeśli każe nam się uśmiechnąć, możemy posłać mu nasze najlepsze biczfejsy.

Mięsień policzkowy Hollyn drgnął wbrew jej woli. Gdy musiała wchodzić w interakcje z obcymi, jej tiki wypływały na powierzchnię ze zdwojoną siłą. Nie miała biczfejsa tylko tikfejsa. Tak czy inaczej, nie zamierzała towarzyszyć Andi. Owszem, przychodziła do WorkAround, by ćwiczyć wychodzenie ze swojej strefy komfortu („słyszę cię, Mary Leigh!”), ale w tej chwili czuła się tak, jakby chodziła boso po pinezkach.

– Hm, przepraszam, ale naprawdę muszę pędzić do biura. Może następnym razem.

– Wow. Zamierzasz pracować bez kawy? – zapytała Andi, szeroko otwierając oczy. – Dzielna kobieta!

– Mam wodę smakową – odparła Hollyn, ze skrępowaniem poklepując swoją torbę, w której wyraźnie nie było miejsca na napój w butelce.

Andi przechyliła głowę na bok, jakby próbowała ją rozgryźć.

„Powodzenia”, miała ochotę powiedzieć jej Hollyn.

– Jaką kawę pijasz? – zapytała Andi, przyszpilając ją wzrokiem. – Skoro i tak tam idę, mogę ci coś kupić. Zmuszę Lucindę, żeby oddała nam za to kasę. Płacimy tutaj czynsz i mamy gwarantowane dwa darmowe napoje dziennie.

– Ja, eee…

– Kawa z mlekiem, zbożowa, cappuccino, mocha, latte, cold brew? A może czarna herbata, zielona herbata, matcha…

Hollyn zrozumiała, że Andi będzie wymieniać bez końca, więc wreszcie się poddała.

– Poproszę mrożoną bezkofeinową z pełnotłustym mlekiem i jedną kostką cukru.

Andi uniosła brwi.

– Bezkofeinową? Ludzie naprawdę piją coś takiego?

Hollyn poczuła, że uszy jej płoną. Zaczęła pić kawę wyłącznie dlatego, że tak robili „normalni” ludzie. Ale nie mogła sobie pozwolić na nadmiar kofeiny, więc to była jej jedyna opcja.

– Musiałam rzucić mocną kawę – skłamała. – Mam przez nią problemy ze snem.

– Ach, łapię. Moje kondolencje – powiedziała Andi, uśmiechając się ze współczuciem, a mały kolczyk w jej nosie zalśnił w blasku słońca wlewającego się przez okna. – No to podrzucę ci tę oszukaną kawę do biura.

Hollyn wiedziała, że to gówniane z jej strony tak wykorzystywać Andi, ale gdyby z nią poszła, musiałaby dalej z nią rozmawiać, a już się pociła i wierciła pod jej bacznym spojrzeniem. Więc tylko pokiwała głową i wyciągnęła pięciodolarowy banknot z torebki.

– Dziękuję.

– Nie ma sprawy! – zawołała Andi tonem, który kazał Hollyn wierzyć, że to naprawdę nie jest dla niej problem, i wyjęła banknot spomiędzy jej palców. – Ale jeśli nie wrócę za pół godziny, wezwij policję i powiedz, żeby najpierw sprawdzili właściciela kawiarni.

Usta Hollyn drgnęły w przelotnym uśmiechu.

– Okej. Nie umrzyj.

– Jasne. To mój cel numer jeden każdego dnia. – Andi pomachała jej i ruszyła w stronę głównego wejścia, pozdrawiając mijanych ludzi z totalną swobodą. Hollyn niemal poczuła na języku smak zazdrości. Ciekawe jak to jest iść przez życie z taką łatwością i być po prostu sobą? Pokręciła głową i ruszyła w stronę klatki schodowej prowadzącej na jej piętro.

Filmowa wersja Hollyn przyjaźniłaby się z kobietą taką jak Andi. Zawsze wiedziałaby, co powiedzieć, i dotrzymywałaby jej kroku w rozmowie. Poza tym filmowa wersja Hollyn poszłaby na górę i „przypadkiem” wpadła na Rodriga, przypakowanego vlogera fitness. Ale prawdziwa Hollyn nie miała do dyspozycji kamer ani scenariusza. Chciała tylko schować się w swoim biurze, zamknąć za sobą drzwi i zabrać się do pracy.

Na pierwszym piętrze panował spokój. Drzwi do kilku biur były uchylone, ale większość przeszklonych sal konferencyjnych świeciła pustkami, a w pozostałych zamknięte drzwi izolowały dźwięk. Jedno z dwóch studiów do nagrywania podcastów było zajęte – o czym świadczyła paląca się nad wejściem lampka – podobne jak oba pokoje video. Przez szparę w drzwiach Hollyn zobaczyła Emily Vu, blogerkę i specjalistkę od produktywności, która właśnie regulowała lampy, przygotowując się do nagrania kolejnego filmiku. Hollyn zadrżała. W blasku tych reflektorów czułaby się jak w pokoju przesłuchań.

Biuro Hollyn znajdowało się na końcu korytarza. Przestrzeń była mała, ale jasna, z wielkim oknem, przez które dostrzegała skrawek mostów Crescent City Connection widocznych między budynkami. Jedyną nieprzeszkloną ścianę pociągnięto delikatną żółtą farbą w kojącym odcieniu, a biurko w stylu mid-century modern było najładniejszym meblem, z jakim Hollyn miała kiedykolwiek do czynienia. Nie mogła się powstrzymać, by nie przesunąć dłonią po gładkiej orzechowej powierzchni za każdym razem, gdy tu wchodziła.

Gdy po raz pierwszy ujrzała tę przestrzeń, wpadła w zachwyt. Ilekroć żołądek skręcał się jej w supeł na myśl o wizycie w WorkAround, wyobrażała sobie to przytulne miejsce z pięknym biurkiem, widokiem na miasto i wygodnym fotelem w kącie. To była przestrzeń biurowa, o jakiej fantazjowała, gdy pracowała przy rozklekotanym używanym stoliku w domu swojej matki. Gdyby mogła tu coś zmienić, to zlikwidowałaby jedynie te dwie przeszklone ściany.

Ta, którą dzieliła z sąsiednim biurem, była matowa, ale ta wychodząca na korytarz już nie. Gdyby nie pracowała na samym końcu, czułaby się jak chomik w klatce. Na szczęście nikt tu nie przychodził, za wyjątkiem osób, które schodziły na papierosa tylną klatką schodową, zresztą Hollyn i tak przez większość czasu siedziała plecami do drzwi. Uśmiechnęła się. Andi pewnie powiedziałaby jej, że to zły pomysł. Mogłaby nie zauważyć nadejścia seryjnego mordercy.

Hollyn zapaliła lampkę na biurku i włączyła laptopa, marząc o kubku gorącej kawy. Lubiła sączyć ją powoli podczas porannego przeglądania e-maili, ale dziś musiała jej wystarczyć na wpół wypita butelka letniej wody, którą zostawiła tu poprzedniego dnia. Usadowiła się wygodniej w fotelu obrotowym i otworzyła skrzynkę mailową.

Poczuła, jak jej ciało się rozluźnia. Na zewnątrz czuła się jak kosmitka próbująca pojąć lokalny język. Ale tu, za zamkniętymi drzwiami, mogła być sobą.

W skrzynce znalazła gniewną wiadomość od kolesia, którego „eksperymentalny popfunkowy” zespół zmiażdżyła w ostatniej recenzji. Przewróciła oczami na widok inwektyw. „Daj spokój, koleś. Eksperymentalność twojej grupy ograniczyła się do wybrania wokalisty, któremu słoń na ucho nadepnął i który nie potrafił przestać się łapać za krocze”. Poza tym dostała dwa zaproszenia na randki – „nie, dziękuję” – oraz artykuł od matki na temat nowego suplementu diety, który natychmiast wykasowała. Temat ostatniego maila kusił obietnicą, iż jego zawartość okaże się dla niej życiową szansą. Założyła się sama ze sobą o to, co znajdzie w środku. Ofertę zrefinansowania kredytu hipotecznego, propozycję utworzenia sekretnego konta bankowego na Bahamach czy może fotkę fiuta?

I mamy zwycięzcę!

Na ekranie pojawił się GIF o wysokiej rozdzielczości przedstawiający kolesia, który wsadzał penisa do czarnego pantofla na wysokiej szpilce. Filmik odtwarzał się w pętli, dając realistyczny efekt penetracji. Prychnęła, a potem przechyliła głowę, przyglądając się tej scence. Od kiedy jej rubryka rozrywkowa na stronie NOLA Vibe zyskała na popularności, dostawała tego typu e-maile na tyle często, że zaczęła kategoryzować nadawców. Koleś z bractwa studenckiego, który za dużo wypił? Jakiś samotnik? A może potencjalny natręt?

Miz Poppy – tym pseudonimem posługiwała się przy pisaniu recenzji filmów i lokalnych wydarzeń rozrywkowych – przyciągała pełen wachlarz odbiorców. Hollyn nie mogła uwierzyć, jakie wnioski ludzie wyciągają na podstawie samego jej awatara. Czerwone usta, długie ciemne włosy i obcisły czarny strój jej rysunkowego alter ego sprawiały, że Miz Poppy dostawała więcej zaproszeń na randki w tygodniu, niż Hollyn przez całe życie. Gdyby mogła żyć w świecie kreskówek, miałaby niewiarygodne powodzenie. Niestety Miz Poppy istniała wyłącznie w wyobraźni swoich czytelników. Gdyby wiedzieli, że tak naprawdę stoi za nią jakaś laska z niesfornymi blond lokami i jeszcze bardziej niesfornymi zaburzeniami lękowymi oraz zamiłowaniem do vansów z wysoką cholewką zamiast wysokich szpilek, byliby bardzo rozczarowani.

Na szczęście dla niej nikt poza jej wydawcą i szefem w NOLA Vibe nie wiedział, kim naprawdę jest Miz Poppy, a to oznaczało, że koleś od penisa w bucie będzie musiał obejść się smakiem. Na pewno nie dostanie od niej odpowiedzi. Już uniosła dłoń, by wykasować e-mail, gdy rozległo się pukanie do drzwi.

Spięła się i zamarła w nadziei, że jeśli będzie siedziała bardzo nieruchomo, może ten ktoś jej nie zauważy. Jeszcze nikt nigdy nie zapukał do jej drzwi. Na klamce wisiała przecież zawieszka z napisem „Nie przeszkadzać”, którą kupiła w Dzielnicy Francuskiej. Widniała na niej ilustracja przedstawiająca nafaszerowaną szpilkami laleczkę voodoo. Przekaz był dość jasny, do cholery. Ale zanim jej tryb walki lub ucieczki zdążył się w pełni aktywizować, przypomniała sobie, że przecież Andi miała przynieść jej kawę. Hollyn zrozumiała, że musi się odwrócić i jeszcze przez kilka minut zachowywać się jak przystosowany społecznie człowiek.

Szklane drzwi otworzyły się z cichym świstem.

– Hm, cześć?

„To nie Andi”. Głos należał do mężczyzny i nie rozpoznawała go. Naprawdę powinna się już odwrócić, ale czuła przeszywający jej zakończenia nerwowe prąd. Palce drgnęły na podłokietnikach biurowego fotela, wystukując rytm. Jeden dwa trzy cztery.

– Zamawiałaś kawę? – zapytał koleś niepewnym tonem.

Hollyn oblizała wargi – „weź się w garść, skarbie” – i zmusiła się, by obrócić fotel w stronę drzwi. W progu, z kubkiem kawy w dłoni, stał jakiś facet, którego nigdy wcześniej nie widziała, i przyglądał jej się badawczo. Oddech uwiązł jej w gardle. Po pierwsze dlatego, że jakiś obcy człowiek znalazł się w jej biurze, i oczekiwał, że ona się do niego odezwie. A po drugie, bo jasna cholera. Ale ciacho.

Mógłby występować jako model w reklamie WorkAround. Wysoki i szczupły, w wyłożonej na wąskie dżinsy koszuli z krótkim rękawem i przypinanym kołnierzykiem, świadczącej o tym, że się stara, ale nie za bardzo. Za kwadratowymi szylkretowymi okularami kryły się orzechowe oczy, a ciemne, potargane włosy były odrobinkę za długie na czubku, by można je było uważać za schludnie przystrzyżone.

Uśmiechnął się rozbrajająco kącikiem ust, a spojrzenie, jakim ją obrzucił, sprawiło, że poczuła mrowienie w całym ciele.

– Uff. A więc ona żyje – zawołał. – Co za ulga!

– Słucham? – wydusiła z trudem, bo jej gardło skurczyło się do średnicy ołówka.

Koleś poprawił okulary, które zsunęły mu się nieco z grzbietu nosa, i wyszczerzył zęby w pełnoprawnym uśmiechu.

– Cóż, byłoby do kitu, gdybym to ja znalazł twoje zwłoki. To mój pierwszy dzień pracy.

Powinna się roześmiać albo chociaż odwzajemnić jego uśmiech, ale jak zwykle jej ciało nie chciało współpracować. Nie radziła sobie dobrze w rozmowach z obcymi ludźmi, ale ten koleś sprawił, że przeżyła wstrząs na miarę Armagedonu. Zauroczenia były najgorsze. Uruchamiały wszystkie najbardziej żenujące aspekty jej stanów lękowych i zespołu Tourette’a. Czuła wtedy, jakby ktoś detonował w jej wnętrzu bombę. Większość ludzi czuła się odrobinę nerwowo w towarzystwie osób, które je pociągały, ale w jej przypadku efekt był spotęgowany po stokroć. Robiła, co mogła, by zachować spokój, ale wiedziała, że to nie potrwa długo. Zaraz dostanie tiku albo powie coś obciachowego. Jej napięcie narastało niczym naciągana coraz bardziej gumka recepturka.

– Potrzebujesz czegoś?

Skrzywiła się w duchu, gdy zdała sobie sprawę, jak niegrzecznie to zabrzmiało.

Koleś wzdrygnął się odrobinę, a jego uśmiech przygasł o kilka watów. Poczuła na ten widok ukłucie straty.

– Eee, tak, przepraszam. Kobieta, którą poznałem na dole, Andi, poprosiła, żebym ci to przyniósł. – Uniósł kubek z kawą, jakby składał ofiarę bogom. – Nie chciałem ci przeszkadzać w… – Zerknął nad jej ramieniem na ekran i zrobił wielkie oczy. – Pracy? Prywatnej chwili z chłopakiem? Badaniom na temat fetyszystów butów?

Hollyn przymknęła oczy, zawstydzona. Nawet nie obejrzała się za siebie.

– To… spam.

– Hej, ja tam nikogo nie osądzam. Po prostu bądź sobą – powiedział z sympatią w głosie i dodał: – Szukam Lucindy. Andi powiedziała, że wskażesz mi drogę.

Twarz Hollyn płonęła ze wstydu. Czuła się tak, jakby doznała poparzenia słonecznego. Zmusiła się, by spojrzeć mu w oczy. Walczyła, aby utrzymać tiki na wodzy. Nienawidziła tego strachu, który ogarniał ją, gdy znajdowała się w towarzystwie innych ludzi. Zabębniła palcami w podłokietnik fotela i spróbowała oddychać w sposób, jakiego nauczyła ją Mary Leigh – powoli i głęboko. Nie musiała się bać Uroczego Kolesia. Przyszedł tu tylko po to, by przynieść jej kawę, zapytać o drogę i wyglądać bosko w tych dżinsach. To nie był koniec świata. Nie musiała panikować i gromadzić konserw na zapas.

Niestety jej ciało nie otrzymało notatki służbowej od mózgu, więc ledwie wydusiła z siebie:

– Jej biuro znajduje się na drugim końcu korytarza. Ostatnie drzwi przed tą wielką salą konferencyjną. Najpierw zapukaj.

Ale on nie patrzył na nią, tylko wciąż gapił się na ekran jej komputera z rozbawieniem w złoto-zielonych oczach.

– Myślisz, że człowiek może złapać grzybicę stóp… w innych miejscach? W sensie ten koleś chyba powinien użyć prezerwatywy?

Zerknęła na komputer.

– Albo skarpetki.

Komentarz opuścił jej usta mimowolnie. Uwaga kolesia przeniosła się na nią, a jego zaraźliwy uśmiech powrócił.

– Skarpetki. – Zaśmiał się. – No przecież. To jedyna właściwa ochrona przed butem. – Pokręcił głową. – Dlaczego ja nigdy nie dostaję takiego interesującego spamu? Same oferty od rosyjskich modelek, które chcą wyjść za mnie za mąż i obiecują – zrobił znak cudzysłowu palcami wolnej dłoni – „że uczynią mnie szczęśliwym w specjalny sposób”. Zakładam, że mają na myśli swoje umiejętności w zakresie gotowania barszczu.

Hollyn zacisnęła usta, słysząc jego fałszywy rosyjski akcent, i spojrzała w dół, próbując powstrzymać śmiech, bo wiedziała, że z jej ściśniętego gardła wyrwałby się najwyżej papuzi skrzek.

– Brzmi to jak niezły układ.

– Prawda? Buraki to naprawdę niedoceniane warzywa korzeniowe. Starannie rozważam wszystkie oferty – oznajmił z udawaną powagą i postawił kawę na skraju jej biurka. Poczuła świeży zapach jego mydła. Wyciągnął do niej rękę. – A tak w ogóle to jestem Jasper.

Uścisnęła jego dłoń, wiedząc, że tego nie uniknie. Jego ciepłe palce owinęły się wokół jej ręki i posłały elektryzujący impuls w górę jej ramienia, aż do piersi. Spojrzał jej w oczy, jakby próbował zajrzeć do wnętrza jej głowy, odczytać jej myśli. Kontakt był zbyt intensywny, więc spuściła wzrok. Poczuła potrzebę policzenia do czterech na palcach i szybko puściła jego rękę.

– Hm, dzięki za kawę.

– Nie ma sprawy. – Cofnął się o krok i posłał jej wyczekujące spojrzenie, a potem zapytał żartobliwie: – A ty jesteś…?

Popatrzyła na swoje zaciśnięte w pięści dłonie i zdała sobie sprawę, że pozwoliła, aby sprawy zaszły za daleko. Jeśli Jasper odniesie wrażenie, że ona jest kimś, z kim można gawędzić i żartować, będzie musiała walczyć z napadami lęku każdego cholernego dnia pracy. Chciała się nauczyć, jak radzić sobie lepiej wśród ludzi, ale nie mogła zacząć od znajomości z kimś takim jak Jasper. To przypominałoby rozpoczęcie nauki gry na gitarze od utworu Jimiego Hendrixa. Najpierw musiała się nauczyć akordów. Najlepiej od razu położyć temu kres.

– Zajęta – dokończyła bezbarwnym tonem.

– Ty… – Urwał, jakby chciał się upewnić, że dobrze ją zrozumiał. – Och, okej.

Podniosła wzrok i zobaczyła, że marszczy brwi i mruży oczy, jakby nie do końca potrafił stwierdzić, czy Hollyn mówi serio, ale w końcu się wyprostował i ściągnął łopatki.

– Tak, cóż, wybacz, że zawracałem ci głowę. Powodzenia z twoim… fetyszystą butów.

Pokiwała tylko głową, bo nie ufała sobie na tyle, aby się odezwać.

Jasper ruszył w stronę drzwi ze zdezorientowaną miną faceta nieprzyzwyczajonego do tego, że kobiety go spławiają. Bo i która kobieta przy zdrowych zmysłach by to zrobiła? Był seksowny. Był zabawny. Był jednym z tych ludzi, którzy zapewne czuli się komfortowo w każdej sytuacji. Świetnie dogadałby się z Andi.

Poczuła szarpnięcie zazdrości w trzewiach.

Zatrzymał się jeszcze w progu i wskazał kciukiem w lewo.

– Chyba pójdę poszukać Lucindy.

Dawał jej szansę, żeby to naprawiła. Żeby zatuszowała swoją nieuprzejmość.

Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy. Czuła, że już dłużej nie powstrzyma tików, więc szybko odwróciła się w stronę laptopa, plecami do niego.

– Dzięki.

Jej ton był szorstki, lekceważący.

– Pewnie. Okej. – Zamilkł na moment, jakby zamierzał powiedzieć coś jeszcze. Hollyn przygotowała się na wybuch. Jakaś jej część chciała, żeby zaprotestował, żeby nie puścił jej tego płazem, nie pozwolił, aby jej zachowanie odstraszyło go jak innych, żeby dostrzegł, że ona wcale tak nie myśli, tylko po prostu nie wie, jak inaczej przebrnąć przez taką sytuację. Ale wtedy drzwi zamknęły się cicho za Jasperem, bo niby co miałby jeszcze powiedzieć komuś, kto nie chciał mu się nawet przedstawić?

Proszę. Załatwione.

Jasper stanie się kolejnym bywalcem WorkAround, który przyczepi jej etykietkę sukowatej, zarozumiałej, dziwnej albo niegrzecznej. Nie miało znaczenia, który przymiotnik wybierze, bo wszystkie te cechy przypisywano jej już wcześniej, a tym razem uczciwie sobie na to zasłużyła. I dzięki nim Jasper będzie się trzymał od niej z daleka.

Misja zakończona sukcesem.

Powinna poczuć ulgę.

Zerknęła znowu przez ramię. Korytarz był pusty, a ona zgarbiła się w fotelu. Nie wiedziała, dlaczego czuje się taka zawiedziona. Przecież gdyby ten koleś wciąż tam stał, skuliłaby się ze strachu. Nie stałaby się nagle zupełnie inną osobą, która pobiegłaby za nim i rzuciła tekstem w stylu: „Och, naprawdę cię przepraszam, Jasper. Miałam kiepski poranek. Wiesz, jak jest. Nazywam się Hollyn. Bardzo ci dziękuję za kawę. Może oprowadzę cię po budynku i przedstawię paru osobom? Potem możemy się wybrać na lunch, żebyś opowiedział mi wszystko o sobie, a potem ja ci powiem, dlaczego powinniśmy rozpocząć gorący biurowy romans i bzyknąć się w pomieszczeniu z kserokopiarką. Lubisz tajskie żarcie? Świetnie, no to chodźmy”.

Hollyn położyła głowę na biurku i kilkakrotnie uderzyła czołem w blat.

Może wynajęcie biura w WorkAround to był fatalny pomysł. Może Mary Leigh się myliła i dała jej gównianą radę. A może cała ta terapia online to był przekręt i życiowych porad udzielała jej jakaś dziewiętnastolatka pracująca z piwnicy u rodziców.

Jej komputer zasygnalizował nadejście e-maila, a ona wzięła głęboki wdech, uniosła głowę i kliknęła w wiadomość. Przyszły statystyki na temat popularności postów Miz Poppy z ostatniego tygodnia. Do jej skrzynki wpadły też dwa nowe zlecenia. Praca. Na ich widok odprężyła się nieco i przestała się nad sobą użalać.

„Uspokój. Się. Do. Cholery”.

„Przestań katastrofizować”. Tak właśnie powiedziałaby Mary Leigh.

Okej, no więc trochę spanikowała. W porządku. Nie mogła oczekiwać od siebie perfekcji. Nie mogła pozwolić na to, by jeden żenujący incydent zachwiał jej pewnością siebie. Pracowała tak ciężko, by dotrzeć do tego etapu. Nie musiała z tego robić wielkiej sprawy. Jasper nie musiał stanowić dla niej problemu.

„Tylko popatrz, Mary Leigh, jak sobie radzę! Możesz wystawić mi ocenę w karcie pacjenta i opatrzyć ją uśmiechniętą buźką”.

Gdy nadeszła pora lunchu, Hollyn zdążyła już schować stresujące doświadczenia poranka do mentalnej teczki z napisem „Udawajmy, że to się nigdy nie wydarzyło” i pogrążyła się w transie komponowania najnowszego postu. Czuła się nawet całkiem dobrze, dopóki nie zeszła na dół po bezkofeinową kawę numer dwa i zamarła kilka kroków od baru. Za ladą stał Jasper, w niebieskim fartuchu przewiązanym wokół bioder, i właśnie nalewał komuś kawę.

Żołądek fiknął jej koziołka.

To nie był po prostu kolejny koleś wynajmujący tu gorące biurko, którego mogłaby z łatwością unikać. On był nową Jackee. Nowym strażnikiem kawy.

Gdy ją zauważył, uśmiechnął się do niej i uniósł dłoń w powitaniu. Był tak cholernie miły. Tak piekielnie seksowny.

– Hola, pani Zajęta!

„Odwzajemnij uśmiech! Odwzajemnij uśmiech! Odwzajemnij uśmiech”, wrzasnęła na siebie w myślach. „Zachowuj się jak w pełni przystosowana społecznie istota ludzka!”.

Zamiast tego poczuła szarpnięcie mięśni, którego nie była w stanie kontrolować, i grymas wykrzywił jej twarz. Uśmiech Jaspera zniknął, a w jego oczach błysnęło zaskoczenie, a potem irytacja. Hollyn poczuła, jak jakaś mała jej część umiera. Odwróciła się na pięcie i wróciła, skąd przyszła.

Gdy już dotarła na klatkę schodową, oparła się plecami o ceglaną ścianę i zamknęła oczy. Upokorzenie przeszywało ją na wskroś i sprawiało, że czuła mrowienie w kończynach. „Nie, o nie”. Poczuła wszystkie ostrzegawcze sygnały, ale było za późno, by to powstrzymać. Cały jej organizm już zaangażował się w akcję.

„Witaj, paniko, moja stara przyjaciółko”.

W myślach zresetowała kalendarz, który prowadziła w swoim dzienniku, opatrzony nagłówkiem „Nie przerywaj łańcucha”. Śledziła w nim, ile dni z rzędu uda się jej przeżyć bez ataku paniki. Łańcuch został przerwany. Znowu.

Gdyby jej matka tutaj była, pokręciłaby teraz głową i popatrzyła na nią znacząco. Widzisz, skarbie, mówiłam ci, że przeprowadzka do miasta to zły pomysł. Nie jesteś na to gotowa. Może nigdy nie będziesz. Nie ma w tym nic złego. Po prostu wróć do domu.

Serce Hollyn biło jak oszalałe, a jej skórę pokryła warstewka lśniącego potu. Wszystkie jej filmowe fantazje miały się nijak do paskudnej rzeczywistości. Nie czekała na nią czterolistna koniczyna. Nie była jej pisana urocza scena spotkania z miłością życia. Nie była odrobinę szurnięta, ale słodka jak filmowe heroiny. Była chodzącą katastrofą. Potwór, który zaciskał dłoń na jej gardle i przejmował kontrolę nad mięśniami jej twarzy, wydawał się większy, podlejszy i prawdziwszy niż kiedykolwiek.

Może jej matka miała rację.

Hollyn uderzyła dłonią w ścianę i wydała sfrustrowany jęk, który odbił się echem po pustej klatce schodowej.

Nie.

Nie zamierzała uciekać. Kochała pracę w swoim przytulnym biurze. Uwielbiała fakt, że wreszcie zarabiała na własne utrzymanie – chociaż nie za wiele. Uwielbiała fakt, że mogła swobodnie wychodzić na miasto wieczorami, zamiast siedzieć przed ekranem telewizora w małym rodzinnym miasteczku i żyć historiami innych ludzi. Była Miz Poppy, do cholery. Była sławna. No wiecie, regionalnie. Mikroregionalnie. Bardzo mikro. W internecie.

Jęknęła na myśl o tym, jak żałosna była ta podnosząca na duchu wewnętrzna przemowa, ale przynajmniej przestała myśleć o kolejnym krępującym spotkaniu z Jasperem. Nie musiała z tego robić wielkiej sprawy. Nie zamierzała pozwolić, by zauroczenie jakimś słodkim baristą pokrzyżowało jej plany. Upora się z tym.

To był tylko kolejny facet w świecie pełnym mężczyzn. I co z tego, jeśli myślał, że jest niegrzeczna? Przecież nie próbowała się z nim umówić. Nie byłaby w stanie umówić się z nikim. Właściwie to nie musiała już nigdy zamienić z Jasperem ani słowa.

Nie miała się czym przejmować.

Wszystko było w porządku.

Totalnie w porządku.

Uch. Chyba będzie musiała znaleźć sobie nowe biuro.

Rozdział drugi

„Uspokój się”. Opiekunowie społeczni wiecznie mu powtarzali, aby pomyślał, zanim coś zrobi. Wymawiali słowo „impulsywny”, jakby było wulgaryzmem albo jakąś chorobą zakaźną. „Jasper nie potrafi się kontrolować. Jasper nie umie trzymać buzi na kłódkę. Jasper jest po prostu za głośny”, słyszał w głowie ich głosy. Mówili mu, żeby dał spokój i zajął się nalewaniem tej cholernej kawy. Ale gdy uśmiechnął się do tajemniczej kobiety z pierwszego piętra, a ona wykrzywiła ładną twarz w grymasie obrzydzenia, po czym zawróciła na pięcie i odeszła, miał ochotę zawołać za nią: „Ej, o co ci chodzi?”.

Co on jej takiego zrobił, poza tym, że przyniósł jej dziś rano kawę i nie zawstydził jej, chociaż przyłapał ją na oglądaniu porno? Jasper odstawił dzbanek z kawą i już otworzył usta, żeby ją zawołać, ale zanim zdołał wydusić z siebie choćby słowo, ona zniknęła za drzwiami prowadzącymi na klatkę. Zmarszczył brwi i pokręcił głową.

– Co, do licha?

– Słucham? – zapytała stojąca przed nim ciemnowłosa kobieta, podnosząc wzrok znad telefonu. „Emily Vu. Vlogerka-blogerka. Intensywna osobowość”, notował w pamięci. Chciał się nauczyć o pracujących tu osobach jak najwięcej.

– Przepraszam – powiedział, nakładając wieczko na kubek z kawą, i postawił go na blacie przed nią. – Ja po prostu… chyba czymś zdenerwowałem kobietę, która pracuje na końcu korytarza na pierwszym piętrze. – Wskazał głową w stronę klatki schodowej. – Szła w stronę baru, ale zawróciła na mój widok. Może nie wierzy, że przyrządzę jej dobrą kawę.

Emily uniosła brwi i zerknęła za siebie.

– Ostatnie biuro… kobieta z kręconymi blond włosami?

– Tak, znasz ją?

Emily schowała telefon do kieszeni żakietu i sięgnęła po kawę.

– Niespecjalnie. To znaczy mijamy się czasem na korytarzu, ale jest bardzo skryta. Chyba jest pisarką. W każdym razie nigdy nie korzysta z pokojów do nagrywania wideo i podcastów.

– Chciałbym wiedzieć, czym ją uraziłem. – Jasper nalał sobie kawy, analizując w myślach wcześniejszą interakcję z kobietą z pierwszego piętra. Próbował zrozumieć, w którym momencie coś poszło nie tak. – Może naprawdę lubiła osobę, która pracowała tu przede mną, i jest zła, że ją zastąpiłem.

Emily zakrztusiła się napojem i posłała mu znaczący uśmieszek.

– Zapewniam cię, że nie o to chodzi. Nikt nie lubił Jackee. Już ona dbała o to, aby tak było. – Złapała serwetkę, by osuszyć usta. – Może ta laska ma po prostu zły dzień, a ty znalazłeś się na linii ognia?

– Może – mruknął bez przekonania.

Może ostatnimi czasy właśnie tak działał na kobiety. Uciekały na jego widok gdzie pieprz rośnie.

Emily zerknęła na wiszący nad barem zegar.

– Cóż, muszę wracać do biurka. Moja przerwa na kawę niemal dobiegła końca, a testuję w tym tygodniu time-mapping. Muszę się trzymać z góry ustalonych bloków czasowych, żeby sprawdzić, czy to działa. – Uniosła kubek, jakby wznosiła toast. – Witaj w WA, Jasper. Nie pozwól, żeby któryś z informatyków namówił cię na zainwestowanie w swoją apkę. I ludzie nie proszą znajomych, by wspierali ich na Patreonie.

Jasper uśmiechnął się i ostrożnie dotknął jej papierowego kubka swoim.

– Dzięki za porady. Jest aż tak źle?

– Nie, nie martw się. Wkrótce się przekonasz, że większość ludzi tutaj jest naprawdę przyjaźnie nastawiona, szczególnie gdy wydzielasz im kawę. Nie stresuj się outsiderami. – Wzruszyła ramionami. – Niektórzy ludzie pracują na własną rękę, bo są przedsiębiorczy. Inni robią to tylko dlatego, że nie byliby w stanie pracować z nikim innym.

– Rozumiem. A do której kategorii ty należysz?

– Prawdopodobnie do obu – powiedziała z uśmiechem.

– A do tego jesteś samoświadoma – zażartował.

– Zdarzają mi się przebłyski. – Emily popatrzyła na swój smartwatch i pokiwała głową, jakby robiła kropkę na końcu zdania. Zdecydowanym krokiem ruszyła w stronę schodów, stukając obcasami po polerowanej betonowej posadzce.

Jasper sięgnął po ścierkę, żeby przetrzeć blat. Próbował się otrząsnąć z uczucia, jakie wywołała w nim ta kobieta, gdy popatrzyła na niego z taką pogardą, ale nie potrafił przestać o tym myśleć. Jego siostra Gretchen żartowała sobie z jego potrzeby akceptacji – dla aktora był to prawdziwy krzyż. A może po prostu przemawiał przez niego instynkt samozachowawczy dziecka dorastającego w rodzinach zastępczych. Dziś rano chciał tylko rozśmieszyć tę kobietę. Miała to zagubione spojrzenie, świadczące o tym, że by się jej to przydało. Jasper próbował się z kimś zaprzyjaźnić w nowej pracy.

Okej, to nie była do końca prawda. Możliwe, że odrobinę z nią flirtował. Z tymi ogromnymi zielonymi oczami i masą blond loków przypomniała mu o dziewczynie z tamtego serialu, który Gretchen oglądała obsesyjnie, gdy zamieszkał z rodziną Dearesów – Felicity. Nie śledził go wtedy ani nie towarzyszył siostrze podczas dorocznych maratonów z powtórkami, ale zawsze uważał, że główna bohaterka jest seksowna.

Okej, nieważne. Tajemnicza kobieta była atrakcyjna, ale on tylko niewinnie z nią flirtował. Ostatnie, czego w tej chwili potrzebował Jasper, to przespać się z kimś, kogo potem musiałby codziennie widywać. Właściwie to po tym, co przeszedł z Kenzie, nie czuł się gotowy na żaden związek – czy to poważny, czy bez zobowiązań. Po prostu próbował przełamać lody. Liczył na to, że jeśli uda mu się znaleźć tu przyjaciół, świadomość, iż ma dwadzieścia pięć lat i wrócił do nalewania kawy, stanie się znośniejsza.

Ale jeśli Pani Zajęta nie jest zainteresowana znajomością, to jej problem, a nie jego. Więc zamiast zrobić to, na co naprawdę miał ochotę – czyli pójść na górę, zapukać znowu do jej drzwi i zapytać, o co jej, do cholery, chodzi – postawił na ladzie tabliczkę z napisem „Wracam za piętnaście minut”, zabrał swoją kawę i poszedł poszukać wolnego stolika.

Obsługiwanie baru kawowego i prowadzenie wewnętrznych warsztatów z teatru improwizacyjnego dla członków WorkAround przez jeden wieczór w tygodniu zapewniały mu dostęp do gorących biurek i pokojów nagrań oraz przestrzeń, w której jego zespół mógł odbywać próby. Zarabiał niezbyt dobrze, ale dzięki tym benefitom praca tutaj wydawała się w tej chwili najlepszą opcją. Poza tym środowisko biurowe to idealne miejsce do zbierania materiałów do występów i pomysłów na nowy serial telewizyjny. Jasper wyciągnął mały notes Moleskine z tylnej kieszeni spodni i zanotował kilka koncepcji.

Jego zespół miał zaplanowanych kilka występów i chociaż ich treść nigdy nie była przygotowywana z wyprzedzeniem, Jasper miał odgrywać rolę monologisty podczas trzech następnych wieczorów. Nie mógł oczywiście przewidzieć, jaką sugestię od widowni otrzyma, ale lubił mieć w głowie jak najwięcej potencjalnych historii. To, że pozostali przydzielili mu tę rolę, stanowiło pierwszy sygnał, że powoli przebaczają fakt, iż zostawił ich na lodzie i pojechał za Kenzie do Los Angeles. Ich grupa miała właśnie po raz pierwszy wystąpić w prestiżowym teatrze komediowym Lagniappe, ale stracili tę szansę, gdy przeprowadzili się z Kenzie do Kalifornii.

Zamierzał im to wynagrodzić, dając z siebie wszystko, żeby jak najszybciej wrócili do pracy w lokalizacjach lepszych niż gówniana spelunka, w której teraz występowali. Odwrócił stronę i sporządził jeszcze kilka notatek.

W miarę jak pogrążał się w myślach, odgłosy wokół cichły, ale po kilku minutach telefon zabrzęczał mu w kieszeni, więc odłożył notes na bok. Jęknął, gdy odblokował ekran. Dostał powiadomienie z Google’a na temat Kenzie. Dlaczego, do cholery, jeszcze ich nie wyłączył? Musiał przestać śledzić każdy jej krok. To było przygnębiające.

Ale i tak kliknął w link.

Debiutantka Kenzie Lord odtwórczynią głównej roli żeńskiej i współscenarzystką Aurora Boring, nowego komediowego serialu Netflixa.

Artykułowi towarzyszyło profesjonalne zdjęcie uśmiechniętej Kenzie oraz fotka, na której przyłapano ją, jak opuszczała restaurację w towarzystwie Amesa Thorena, jednego z najpopularniejszych stand-uperów w branży. Była dziewczyna i teatralna partnerka Jaspera wyglądała na tak szczęśliwą, tak cholernie tryskającą życiem, że aż musiał zmrużyć oczy, oślepiony blaskiem całej tej bijącej z ekranu telefonu błogości.

Najgorsze było to, że nie mógł jej nawet za to nienawidzić. Ta kobieta była utalentowana jak diabli. Zasłużyła sobie na miejsce na szczycie.

Co innego on. Oboje dostali życiową szansę, ale on zawalił przesłuchanie. A Kenzie natychmiast z nim zerwała, tłumacząc, że naprawdę musi się skoncentrować na swojej karierze. Uznała, że zmierzają w innych kierunkach.

Ona ewidentnie pięła się w górę, więc Jasper wiedział, w którą stronę jej zdaniem zmierzała jego kariera.

– JASPER?

Ze strachu niemal wylał sobie kawę na kolana. Poderwał głowę, jednocześnie przytrzymując kubeczek, żeby się nie przewrócił.

– Jasna cholera. To ty! – huknął Afroamerykanin rozmiarów lodówki, szczerząc zęby w uśmiechu. – Cholerny Jasper Anderson.

Jasper poczuł się tak, jakby przypadkiem trafił na imprezę bractwa studenckiego, którego nie był członkiem. Koleś wyglądał, jakby mógł go podnieść jedną ręką i zmusić, by stanął na rękach na beczce piwa i zaczął je żłopać przez rurkę. Ale zanim Jasper zdołał zareagować na swoje stare nazwisko czy rozpoznać tę mgliście znajomą twarz, mężczyzna już wyciągnął do niego rękę. Jasper uścisnął ją odruchowo, a obcy poderwał go z siedzenia i objął entuzjastycznie, waląc po plecach tak mocno, że aż zakasłał.

– Eee, cześć? – wydusił z siebie w końcu.

Koleś puścił go i posłał mu znaczący uśmieszek.

– Tylko bez żadnych nędznych „cześć”. – Przyłożył dłoń do piersi. – Jestem Fitz McLane.

– Fitz… – Na dźwięk jego imienia brakujące elementy układanki wskoczyły na miejsce i Jasper zobaczył oczyma duszy chudego, nadpobudliwego dzieciaka, zawsze za bardzo hałaśliwego zdaniem sztywniackich nauczycieli ze szkoły dla chłopców Wesley. Niemal usłyszał afektowany ton ich matematyczki z ósmej klasy. Pół tonu niżej, panie McLane. Niech pan zachowa te uwagi dla siebie, panie McLane.

A w międzyczasie strofowała Jaspera: Niech pan się skupi, panie Anderson. Proszę zamilknąć, panie Anderson. Czy to, co znajduje się za oknem, jest bardziej interesujące niż moja lekcja, panie Anderson?

Owszem. Zawsze.

Jedyny powód, dla którego Fitz nie lądował codziennie w kozie za złe zachowanie razem z Jasperem, był taki, że „pan McLane” znał odpowiedzi na wszystkie pytania zadawane przez nauczycieli. Ale Jasper zawsze go lubił. Miło było nie być jedynym dzieciakiem w całej szkole tułającym się po rodzinach zastępczych.

– Fitz, o rany! Wyglądasz… – „Jak cholerny zawodnik szarżujący, który zjadł prawdziwego Fitza McLane’a”. – W życiu bym cię nie poznał.

Fitz cofnął się o krok, wsparł dłonie na biodrach i uśmiechnął się z dumą.

– W końcu dorosłem do swojego głosu, po tym jak zacząłem podnosić ciężary w college’u.

– Ale odjazd, człowieku. Wyglądasz świetnie! – zawołał Jasper. – Co ty tu w ogóle robisz?

Jego dawny kolega wskazał palcem na sufit.

– Moja firma tymczasowo wynajmuje część trzeciego piętra.

Jasper uniósł brwi.

– Masz własną firmę? Nie pierdol.

Fitz McLane właścicielem firmy? Gdy byli w szkole, ten koleś ledwie potrafił zawiązać krawat szkolnego mundurka. Zawsze chodził w przekrzywionym.

Fitz wzruszył ramionami, jakby to nie było nic wielkiego.

– Tak, jestem prezesem internetowej firmy inwestycyjnej GetFIREd. Specjalizujemy się w pomaganiu ludziom, którzy pracują nad swoim planem FIRE.

– Planem FIRE? – Jasper wyobraził sobie płonące pieniądze. Tak wyglądał w tej chwili jego plan inwestycyjny. Czy też, jak lubił o tym myśleć, jego droga artysty.

– FIRE to skrót od Financial Independence, Retire Early. Polega to na tym, żeby jak najwcześniej osiągnąć niezależność finansową i przejść na emeryturę po trzydziestce – wyjaśnił, zerkając nad ramieniem Jaspera w stronę baru kawowego.

– Po trzydziestce? – Co, do licha? Jasper wciąż próbował rozkręcić swoją karierę, a ludzie niewiele starsi od niego już myśleli o emeryturze? – To brzmi… wow.

Fitz wyszczerzył zęby w uśmiechu i przeniósł wzrok z powrotem na Jaspera.

– Prawda? Wszystko opiera się na wybieraniu właściwych inwestycji i ograniczaniu wydatków. Łatwizna. Zbuduj sobie portfolio złożone z nieruchomości i innych inwestycji przynoszących pasywny dochód, przez jakiś czas zaciskaj pasa i bum! – Klasnął w dłonie, a dźwięk odbił się echem po parterze. – Nie musisz już dłużej pracować. – Wyciągnął wizytówkę z tylnej kieszeni spodni i wręczył ją Jasperowi. – Jeśli byłbyś zainteresowany tematem, daj mi znać.

Jasper prychnął.

– Dzięki, stary, ale jedyna część, którą mam opanowaną do perfekcji, to zaciskanie pasa.

– Ach, łapię – odparł Fitz ze współczuciem. – A czym ty się zajmujesz?

Jasper wzruszył ramionami.

– Robię to i owo. Wiesz, wszystko to, co wróżyli mi nasi nauczyciele. Popełniam drobne przestępstwa, sprzedaję się samotnym wdowom za pieniądze, handluję organami w darknecie.

Fitz się roześmiał.

– Znakomicie! Brzmi to bardzo lukratywnie.

– Tak, to wszystko pewnie pozwoliłoby mi zarobić znacznie więcej pieniędzy niż to, czym naprawdę się zajmuję – przyznał Jasper. – Jestem aktorem w teatrze improwizacyjnym. Występujemy kilka razy w tygodniu.

Fitz strzelił palcami.

– Faktycznie. Uczęszczałeś do szkolnego kółka teatralnego.

– Tak, początkowo pod przymusem, ale potem dostałem obsesji na tym punkcie.

Jasper nie miał najlepszych wspomnień z lat spędzonych w Wesley. Mieszkał wtedy u okropnej rodziny i celowo pakował się w kłopoty, żeby go przeniesiono. Pani Hernandez, nauczycielka angielskiego, jako jedyna się nim przejmowała. Zamiast karać go za wyskoki w trakcie lekcji, zmusiła go, żeby zgłosił się „na ochotnika” do kółka teatralnego. Wykorzystaj całą tę energię na coś pożytecznego, młody człowieku. Jasper zakochał się w euforii, którą odczuwał, gdy stał na scenie, w centrum uwagi, i rozśmieszał innych.

– Wow, więc wciąż grasz. To świetnie. Spełniasz marzenia – zawołał Fitz z autentycznym entuzjazmem w głosie. – A do tego masz własny teatr!

– Ja… Och, nie. Nie jestem właścicielem teatru. Na razie występujemy w lokalnym barze. – Zabrzmiało to żałośnie nawet w jego uszach. – Ale wkrótce zaczniemy też oferować warsztaty. Lucinda poprosiła, żebyśmy w ramach bonusu poprowadzili kilka zajęć tutaj, w WorkAround. No wiesz, zdolności improwizacyjne w biznesie i tak dalej.

– To super. – Fitz popatrzył na niego z namysłem, mrużąc brązowe oczy. – Ale naprawdę powinieneś się zastanowić nad założeniem własnego teatru połączonego z przestrzenią edukacyjną. To w tym tkwią prawdziwe pieniądze.

Ha. Pieniądze. W branży komediowej na prawdziwe pieniądze można było liczyć tylko na samym szczycie, a tam trafiali tylko nieliczni. I właśnie tam zmierzała Kenzie.

– Nie sądzę, by…

– Poza tym nieruchomości to teraz strzał w dziesiątkę – kontynuował Fitz. – Zrobiłem niezły interes, kupując budynek w dzielnicy biznesowej. Remontujemy go teraz, ale docelowo zaoszczędzimy kupę forsy na czynszu, gdy już się tam przeniesiemy.

– To świetnie – powiedział Jasper wymijająco. Już zaczął się wycofywać z rozmowy. Cała ta gadka o biznesie to nie była jego bajka. Właściwie to aktywnie próbował ignorować fakt, że miał zacząć prowadzić zajęcia ze słowem „biznes” w nazwie.

– Mówię ci, człowieku. W tym mieście wciąż można znaleźć coś za bezcen. Wybierz nieruchomość, która nie została jeszcze odrestaurowana po huraganie Katrina, odpicuj ją i możesz prowadzić interes – przekonywał Fitz, jakby to było równie łatwe jak kupienie kanapki po boy ze sklepu na rogu. – Trzeba korzystać z okazji, nim Nowy Orlean zamieni się w East Austin i wszystkie czynsze pójdą w górę.

Jasper przestąpił z nogi na nogę.

– Dzięki, ale teraz nie jest mi to pisane. Właśnie przeprowadziłem się tu z powrotem z Los Angeles i pomieszkuję u siostry. Nie mogę sobie pozwolić na chodzenie i kupowanie budynków.

– Nie przejmuj się takimi drobiazgami. – Fitz wyciągnął telefon z tylnej kieszeni spodni. – Chyba mogę ci polecić ciekawą nieruchomość. Jeden z moich klientów ją oglądał i w końcu zdecydował się na coś innego, ale wciąż mam namiary na to miejsce. – W skupieniu zaczął przeglądać zawartość telefonu. – Cholera, musiałem zarchiwizować tego e-maila, ale znajdę go i ci prześlę. Daj mi namiary na siebie.

Jasper wziął komórkę od Fitza i wklepał do niej swój numer, chociaż naprawdę nie było o czym mówić.

Miałby otworzyć własny teatr? Ten pomysł brzmiał tak niedorzecznie, że nie powinien nawet rozważać tej sugestii. Ostatecznie żył z nalewania ludziom kawy i mieszkał u Gretchen, do cholery. W życiu nie był właścicielem niczego poza używanym samochodem. Zresztą nawet gdyby miał do dyspozycji odpowiednie pieniądze, nie potrafiłby prowadzić biznesu. Wyleciał z college’u po trzecim semestrze przez matematykę. To był pomysł niemożliwy do zrealizowania.

A jednak ta myśl zakradła się do jego mózgu niczym tancerka rewiowa z Las Vegas odziana w lśniące złote bikini – błyszcząca, seksowna i niedająca się zignorować. „Hej, skarbie, zabawmy się. Gdybyś stał się właścicielem teatru, udowodniłbyś wszystkim, którzy spisali cię na straty, że się mylili. Czyż to nie byłby dobry sposób na przyciągnięcie uwagi największych graczy z branży?”.

„Zamknij się mózgu”.

Jasper oddał telefon Fitzowi.

– Doceniam twoje starania, ale naprawdę nie mogę sobie teraz pozwolić na kupowanie nieruchomości. – Odchrząknął i wskazał kciukiem w stronę baru kawowego. – Wiodę życie aktora w każdym tego słowa znaczeniu. Ale mogę ci zaparzyć zajebiste espresso.

Fitz uniósł brwi.

– Ty jesteś nowym baristą?

– Do usług. – Jasper uśmiechnął się gorzko. – Nie krępuj się, możesz skrytykować moje wybory życiowe.

Fitz zaśmiał się i poklepał go po ramieniu.

– Ja tam nikogo nie oceniam, bracie. Jeśli dzięki temu możesz robić to, co kochasz, to pieprzyć każdego, kto cię za to krytykuje. Powtarzam to moim klientom cały czas. Chcesz żyć na zupkach chińskich, żeby zaoszczędzić i pożeglować dookoła świata? Chcesz się odciąć od cywilizacji i paść kozy na jakiejś farmie? Dawaj! Życie jest krótkie. Znajdź sposób, żeby nie głodować, i rób swoje.

Przerwa Jaspera dobiegła końca, więc ruszył w stronę baru.

– Tak, cóż, najpierw muszę popracować nad kwestią niegłodowania. – Położył serwetkę na blacie. – Czego się napijesz?

 – Poproszę czarną z dwiema kostkami cukru – odparł Fitz. Między jego brwiami pojawiła się pionowa zmarszczka. – A co z inwestorami? – zapytał.

Jasper odwrócił się do niego plecami, żeby zdjąć dzbanek z podgrzewacza i nalać czarnej kawy do kubka. Zapach był jednocześnie przepyszny i przygnębiający. Jego prywatny zapach porażki.

– Nie rozumiem.

– Jeśli brakuje ci funduszy, żeby kupić własny teatr, możesz pozyskać inwestorów, którzy wejdą z tobą w spółkę. Sprzedanie tego pomysłu na biznes inwestorom dysponującym kapitałem podwyższonego ryzyka nie byłoby łatwe, bo sztuka to zazwyczaj nie ich broszka. Przedsięwzięcie w tym przypadku jest zbyt lokalne, a wzrost byłby za wolny. Ale mógłbyś znaleźć kilku lokalnych aniołów biznesu, przedsiębiorców, którym zależy na rozwoju rozrywkowej sceny miasta. Dałbyś im część udziałów w firmie, a w zamian oni wyłożyliby pieniądze, żeby pomóc ci wystartować, zrobić remont i takie tam.

Jasper pokręcił głową, wrzucając kostki cukru do kawy, odwrócił się i postawił kubek na ladzie przed dawnym kolegą.

– Oszalałeś. Kto chciałby zainwestować w jakąś grupę improwizacyjną, o której nigdy nawet nie słyszał?

– Jesteście w miarę przyzwoici? – zapytał Fitz, patrząc na niego wyzywająco.

– Jesteśmy zajebiści – odparł Jasper bez wahania. Grupa Hail Yes była dobra. W to nigdy nie wątpił. Zatęsknił za chemią, jaka między nimi była, gdy tylko przeprowadził się do Kalifornii z Kenzie i próbował się odnaleźć w jakimś innym zespole. – Ale występujemy w malutkim barze z dala od głównego szlaku turystycznego, w wielkim mieście pełnym atrakcji. Ludzie nie przyjeżdżają do Nowego Orleanu w poszukiwaniu teatru improwizacyjnego. Chcą się napić, dobrze zjeść i posłuchać muzyki. Może przy okazji zaliczyć burleskę albo drag brunch. To nie jest Los Angeles, Chicago czy Nowy Jork.

Fitz oparł swoje muskularne przedramiona o blat.

– Pieprzyć to. Mówisz o starym Nowym Orleanie, tym, w którym dorastaliśmy. Rozglądałeś się ostatnio po okolicy? Trwa inwazja. Na Decatur jest miejsce, które sprzedaje wyłącznie tosty z awokado. Słowo honoru, mają ze dwadzieścia różnych rodzajów. Przejdź się ulicą, a zauważysz więcej ludzi popijających zielone soki niż koktajle hurricane. Kawałek stąd otworzyli sklep z winylami. Hipsterzy i mieszkańcy zachodniego wybrzeża przybywają tutaj w poszukiwaniu tanich nieruchomości i ekscytujących doświadczeń. Tylko popatrz. – Zatoczył dłonią, wskazując na ludzi pracujących przy gorących biurkach. – Myślisz, że oni chcą wieczór oglądać burleski albo upijać się burbonem w jednej z pułapek turystycznych?

– Ten koleś w muszce od garnituru, o tam, zdecydowanie jest zainteresowany burleską – odparł Jasper poważnym tonem. – Założę się, że jest od niej uzależniony.

Fitz prychnął i upił łyk kawy.

– Wiesz, co mam na myśli. Załóż dobrej jakości teatr improwizacyjny, z wyluzowanymi aktorami w ich wieku, dorzuć kilka mocnych drinków i masz biznes.

Jasper westchnął głośno.

– To wydaje się takie proste, gdy o tym opowiadasz. Ale zapominasz, że nie mam żadnych pieniędzy. Ani kontaktów.

– No i co z tego?

– Fitz…

– Słuchaj, a co powiesz na to: ty popracuj nad wygenerowaniem szumu wokół swojej grupy. Sprowadź na występy ludzi wyznaczających nowe trendy, instagramerów i blogerów. Nagraj kilka przedstawień, przygotuj dobrą propozycję biznesową, a ja pomogę ci zdobyć inwestorów. Ty nie masz kontaktów, ale ja mam – powiedział jak gdyby nigdy nic, chociaż w rzeczywistości to było wielkie, ogromne coś.

– Co takiego? Niby dlaczego miałbyś mi pomagać?

Fitz wziął kolejny łyk kawy i wzruszył ramionami.

– A dlaczego miałbym ci nie pomóc? Zawsze byłeś wobec mnie w porządku, podczas gdy inni traktowali mnie jak trędowatego. Dzieciaki z rodzin zastępczych muszą się trzymać razem. Nie możemy liczyć na familijne koneksje. Poza tym moi klienci to ludzie w naszym wieku, którzy chcą inwestować w start-upy. Niektórzy pochodzą stąd i chcą stać się częścią nowej sceny miasta. Ja też na tym skorzystam. Oczywiście nie mogę ci niczego obiecać, ale jeśli zrobisz trochę szumu i przygotujesz biznesplan z jakimiś wyliczeniami, mogę go pokazać paru osobom.

Wyliczenia. Biznesplany. Na te słowa Jasper zadrżał ze strachu. Wlepił wzrok w kolegę.

– Fitz, jesteś szalony.

 – I?

Fitz patrzył na niego z miną podekscytowanego labradora retrievera. Jasper jęknął. Nie miał serca, żeby go zgasić.

– I zastanowię się nad tym.

Ramiona Fitza wystrzeliły w górę, jakby właśnie zdobył punkt w meczu koszykówki.

– Ziomuś, fantastycznie. Jasper Anderson wchodzi do gry!

Jasper zakrztusił się śmiechem.

– Nazywam się Jasper Deares. I czy ty właśnie nazwałeś mnie „ziomuś”? Wybacz, ale nie czułbym się komfortowo, pracując z tobą. Przykro mi, że nasza przygoda musi dobiec końca jeszcze zanim się zaczęła.

Fitz pokazał mu środkowy palec.

– Wal się, Jas. Jeszcze mnie za to pokochasz.

– Oj, Fitz, nie miej o sobie takiego niskiego mniemania. Nie musisz kupować mojej miłości przysługami – droczył się z nim Jasper. – Chętnie przyjmę gotówkę.

Fitz wsadził rękę do kieszeni, wyciągnął dwie ćwierćdolarówki oraz pastylkę na kaszel i położył je na ladzie.

– To powinno wystarczyć.

– Ha. – Jasper pokiwał z aprobatą, słysząc tę ciętą ripostę. – Uważaj. Jeśli zobaczę, że jesteś w tym dobry, zaciągnę twój tyłek na scenę.

– O nie. Improwizacja to przerażające gówno. – Fitz sięgnął po cukierniczkę i dosłodził swoją kawę. – Ale chcę biletów na występ, żebym mógł zobaczyć was w akcji. Muszę wiedzieć, co mam zachwalać. Jeśli będziecie do niczego, spasuję.

– Wyślę ci kilka dat i zostawię przy wejściu otwarte zaproszenie na twoje nazwisko.

Jasper powinien ugryźć się w język. I tak nic z tego nie będzie. Fitz sprzedawał mu dom z widokiem na ocean w Arizonie. Któż chciałby w niego zainwestować? Owszem, ludzie płacili po kilka dolców, żeby popatrzeć, jak robi z siebie idiotę na scenie. Ale przekonać biznesmenów, że nadpobudliwy koleś, który wyleciał z college’u, bo nie był w stanie zaliczyć zajęć z matematyki, jest zdolny do powiększenia ich majątków? Nie ma mowy.

On sam by w siebie nie zainwestował. Jak mógł oczekiwać, że zrobią to inni?

Do licha, nie mógł nawet skłonić kobiety z pierwszego piętra, by zaufała mu w kwestii przygotowania kawy.

Obiecał Fitzowi, że się nad tym zastanowi, ale gdy skończył zmianę, przysiągł sobie, że zapomni o tym niedorzecznym pomyśle.

Miał już dość pakowania się w ślepe zaułki.

Rozdział trzeci

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Yes & I Love You

Copyright © by Roni Loren, 2021

All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © by Burda Media Polska Sp. z o.o., 2021

02-674 Warszawa, ul. Marynarska 15

Dział handlowy: tel. 22 360 38 42

Sprzedaż wysyłkowa: tel. 22 360 37 77

Wydanie I

Redaktor prowadząca: Maria Mazurowska

Redakcja: Lena Marciniak-Cąkała, Ewelina Pawlak/Słowne Babki

Korekta: Jadwiga Przeczek

Redakcja techniczna: Mariusz Teler

Projekt okładki: Kerri Resnick

Opracowanie okładki: Katarzyna Lubańska/Studio KARANDASZ

Ilustracja na okładce: Marta Lebek/Stocksy

ISBN 978-83-8251-055-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.

www.slowne.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek