Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

Dawid Boldys

Redakcja techniczna, skład, łamanie i przygotowanie wersji elektronicznej

Maksym Leki

Korekta

Urszula Bańcerek

Marketing

Anna Jeziorska

promocja.videograf@gmail.com

Ilustracje

s. 3, 5, 11, 15, 23, 31, 47, 53, 59, 65, 75, 85, 95, 109, 119, 127, 143, 149, 161, 173, 185, 189, 201, 209, 227, 239, 249, 259, 265, 273, 283, 291, 305, 313, 319, 325, 331, 339: © Katarzyna Szewioła-Nagel; s. 18, 32, 274, 309: © Karina Jancewicz; s. 57: © Kamil Krawczyk; s. 76: © Izabela Chytkowska:s. 103, 322: © Michalina Daszuta; s. 6, 10, 155,179, 332, 342: ©Agata Suchocka; s. 195: © Tadeusz Dudziński; s. 230: © Mariusz Nawrot

Wydanie I, Chorzów 2021

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. +48 600 472 609, +48 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji papierowej: LIBER SA

05-080 Klaudyn, ul. Zorzy 4

Panattoni Park City Logistics Warsaw I

tel. +48 22 663 98 13, fax +48 22 663 98 12

dystrybucja@liber.pl

dystrybucja.liber.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2021

tekst © Agata Suchocka

ISBN 978-83-7835-909-8

Prolog

Wiedeń, jesień 1687

Tegoroczna zima daje się odczuć wyjątkowo wcześnie. Jestem zmęczony chłodem, który strącił z drzew resztki liści i wdarł się również do mojej duszy. Czuję, że żądza mordu zaczyna niebezpiecznie dobijać się do mojego serca…

Arapaggio nie pomaga mi poradzić sobie ze słabością. Kocham go nad życie, ale gdy wpada w ten swój twórczy szał, całymi nocami malując niepokojące pejzaże, nie potrafimy się porozumieć. Mam wrażenie, że to jego nieme wołanie o pomoc, której nie mogę mu udzielić. Egzystujemy obok siebie. Przestaliśmy ze sobą rozmawiać.

Coraz częściej nawiedzają mnie wspomnienia życia na królewskim dworze, dźwięki muzyki, wizje par tańczących menueta. Nigdy nie przyznałem się przed nim do tego, ale tęsknię za komnatami tętniącymi życiem, za głosami ludzi, czasami nawet za intrygowaniem, którego przecież omal nie przypłaciłem życiem.

Arapaggio nie dał się namówić na wspólną podróż na Półwysep. Ja jednak muszę wyjechać, muszę opuścić ten przypominający średniowieczną twierdzę dom, przynajmniej na jakiś czas. Muszę dotknąć południowych murów, które całymi dniami nagrzewane są słońcem, muszę spojrzeć na wodę, która za dnia odbija lazur nieba. Nawiedzają mnie wizje mojego śmiertelnego życia, egzystencji w podziemiach, jakże przypominających to domostwo, a obrazy te i wspomnienia okrucieństw, których się wówczas dopuszczałem, choć przecież byłem tylko młodzikiem terminującym u truciciela, wołają mnie… wzywa mnie ciemność. Obiecałem sobie jednakże, że nie wrócę do tych mrocznych miejsc i nie stanę się na powrót tym, na kogo szkolił mnie mój mistrz.

Uciekam więc od tego potwora, w którego niezauważalnie, z każdą kolejną wchłoniętą kroplą krwi, mógłbym się przedzierzgnąć.

Wyruszam do Serenissimy, a potem przez Rzym do Neapolu, ale najpierw odwiedzę jeszcze Francję. Aż dziw bierze, że przez tyle lat nie zjeździłem tego kraju! Być może podczas pierwszej po śmierci Izydora tułaczki po kontynencie byłem tam, ale przecież wówczas nie zwracałem uwagi ani na to, gdzie się znajduję, ani na to, jakim językiem mówią ludzie, których wtedy zabijałem. W moich uszach zawsze brzmiał on tak samo, dźwięczał rozpaczliwym błaganiem o litość, której nigdy nie okazywałem.

Muszę pokosztować bardziej wysublimowanych rozrywek, aby wypełnić umysł światłem.

Wielki Siface opuścił ojczyznę i udał się do Londynu, mam jednak pewność, że we Włoszech będę miał okazję usłyszeć równie wspaniałych śpiewaków. Ostatnimi laty opera mocno mnie zaintrygowała, czas najwyższy udać się do źródła i posłuchać najwybitniejszych kastratów. Jeśli prawdą jest to, co się o nich mówi, niechybnie wybiorę się również na Wyspy, żeby posłuchać Sifacego. Teraz jednak nic nie zmusi mnie do udania się do tego niegościnnego kraju, szczególnie w obliczu nadchodzącej zimy.

Czy to naprawdę była kiedyś moja ojczyzna…?

Być może za jakiś czas do niej powrócę, ale najpierw muszę nacieszyć się echem słonecznego blasku.

I

Odłożył pióro i patrzył na zapisaną stronicę, przez dłuższą chwilę czekając, aż inkaust wyschnie.

Zdawało mu się, że słyszy szelest pędzla Arapaggia, który malował w swojej pracowni na poddaszu. Kazał wstawić w połać dachu wielkie okna i tworzył przy blasku księżyca, przez co jego obrazy były coraz mroczniejsze i bardziej niepokojące. Chyba jesienna melancholia dokuczała im obu, ale przecież olbrzym nigdy by się do tego nie przyznał.

Czuł, że jeśli nie wyjedzie jeszcze tej nocy, wyjdzie w mrok i zabije pierwszą napotkaną osobę, a potem następną i kolejną, porzucając ciała w rynsztoku. W tej chwili nie pragnął niczego innego, a pragnienie to dręczyło go już od dłuższego czasu.

Poprzedniej nocy kupił najlepszego konia i spakował podróżne sakwy. Wystarczyło zabrać złoto i podszyty futrem płaszcz.

Wspinał się po schodach, a odgłos pędzla szurającego po płótnie stawał się coraz wyraźniejszy, w miarę jak zbliżał się do uchylonych drzwi pracowni. Już na półpiętrze poczuł ciepły, słodkawy, żywiczny aromat terpentyny.

Arapaggio stał za sztalugą, mimo chłodu nie miał na sobie koszuli, a jego masywna pierś pokryta była różnokolorowymi smugami farb, jakby wycierał pędzle bezpośrednio o nią. Drobno kręcone rude włosy częściowo wymknęły się z rzemienia, którym związał je na karku. Gdy usłyszał skrzypnięcie szerzej otwieranych drzwi, uniósł znad palety spojrzenie zmrużonych jasnozielonych oczu. Obaj mieli zielone oczy… Edgar nigdy wcześniej nie zastanawiał się nad tym…

– Wyjeżdżasz – malarz bardziej stwierdził, niż zapytał głosem przypominającym pomruk wulkanu. – To lepsze niż pozwolić się porwać żądzy zabijania. Uważaj na siebie – dodał, po czym wrócił do malowania, jakby nikogo oprócz niego nie było już w pomieszczeniu. Pędzel zaszeleścił, przesuwając się po płótnie.

Przez moment przyglądał się przyjacielowi, kontemplując kontrast potężnej sylwetki ukształtowanej walką i delikatności jego precyzyjnych ruchów, którymi nakładał farbę niezwykle cienkim pędzlem. Aż dziw brał, że jego szuranie było tak dobrze słyszalne.

Wrócił do gabinetu i zamknął oprawny w ciemną skórę notatnik. Kilka miesięcy wcześniej poczuł potrzebę spisania historii swojego życia, nigdy jednak się za to nie zabrał. Zamiast tego zaczął notować krótkie przemyślenia na temat teraźniejszości i swoich uczuć, które niedawno stały się niepokojąco mroczne i intensywne.

Chciał uciec z przygnębiającego Wiednia do kraju skąpanego w słońcu i pełnego muzyki, do ludzi, których mógłby oglądać, słuchać, obserwować i podziwiać. Pragnął się do nich zbliżyć i jednocześnie bał się tego. Wiedział tylko to, że musi odetchnąć innym powietrzem, poczuć na twarzy i w ustach ciepłą słoną bryzę.

Żałował, że minął się z Sifacem, nie był jednak w stanie udać się na północ, po prostu nie mógł tego uczynić. Czuł, że jest jeszcze zbyt wcześnie na powrót do kraju, o którym przez tyle lat próbował zapomnieć. Miał wrażenie, że jego wspomnienia życia na dworze Henryka VIII, a potem Elżbiety są tylko zmyślonymi majakami niespokojnego umysłu.

Samodzielnie osiodłał konia i objuczył go sakwami. Zwierzę przez cały dzień pasło się w ich zapuszczonym ogrodzie i miał nadzieję, że dostatecznie wypoczęło przed podróżą. Nie zamierzał się spieszyć, chciał jechać spokojnym tempem przez całą noc.

Nie oglądał się za siebie, zostawiwszy z tyłu mury miasta, spowite w dymy z kominów i słaby blask gasnących pochodni.

Czuł wyraźnie zapach kwitnących akacji, chociaż powietrze przesycone już było chłodem jesieni.

Czy to właśnie te drzewa rosły wokół ich domu…?

II

– Kim jest Huntington?

Pytanie uderzyło Lothara jak niespodziewany policzek.

Thomas podniósł spojrzenie znad fortepianu, jego dłonie zatrzymały się w pół taktu i w zaległej nagle ciszy jego chropawy głos zabrzmiał groźnie, choć przecież nie było w tym tonie nic poza ciekawością.

Ten głos… Mógł nim wygłaszać największe bezeceństwa i Lothar uwielbiał, kiedy chłopak to robił, ale to?! Co to w ogóle było za pytanie? I dlaczego Thomas się nim interesował? Huntington został w Ameryce, za oceanem, na drugim końcu świata, i Lothar naprawdę nie miał ochoty zaprzątać sobie nim głowy. Patrzył na pianistę zimno, nie odpowiedział ani słowem.

Od chwili, gdy proces przeprowadzenia dobiegł końca, Thomas Greenbourgh w zasadzie nie wstawał od instrumentu, chyba że po to, aby rzucić się na Lothara jak zaślepione żądzą zwierzę.

Minęło kilka tygodni, a on nie przejawiał najmniejszej chęci na nic, za wyjątkiem uprawiania miłości i grania. W dwie noce po ich przybyciu do tego domu pozbawił wprawdzie życia jakiegoś zbłąkanego turystę, którego Lothar spotkał wieczorem tuż przed ich furtką, ale zrobił to jakby automatycznie i bez przekonania, a odrzuciwszy ciało, dopadł Lothara, sapiąc mu wprost do ucha: „Dobra, zrobiłem, co chciałeś, a teraz chodźmy do łóżka”. Skrzypek musiał prawie siłą odrywać go od siebie, tłumacząc, iż najpierw powinni pozbyć się trupa, Thomas jednak był tak ogarnięty pożądaniem, że zanim Lothar zdążył uciec od jego natarczywych dłoni, miał na sobie już tylko strzępy ubrania.

Uśmiechał się do siebie na to wspomnienie.

Zaciągnął wtedy chłopaka do salonu i posadził za fortepianem, a on zaczął grać jak oszalały, zupełnie tak samo, jak Armagnac tuż przed swoją sfingowaną śmiercią. Lothar tymczasem wywiózł ciało turysty aż na wybrzeże i z wyjątkowo zdradliwego klifu zrzucił je do morza. Gdy wrócił do domu, na chwilę przed świtem, Thomas wciąż grał, jednakże zobaczywszy go, wystrzelił zza fortepianu i obalił na podłogę, gdzie przez chwilę mocowali się jak zapaśnicy, po czym Lothar, zrezygnowany i rozbawiony zarazem, pozwolił mu rozebrać się i posiąść na skórze niedźwiedzia, tuż przed wygasłym kominkiem. Wiekowe futro łaskotało go, a skóra zaczynała już linieć, ale nie dbał o to. Każdą jego kwaterę zdobiły skóry, czekające tylko na chwile takie jak ta, na momenty oddania się nieposkromionej żądzy. Czy do takich harców cokolwiek nadawało się lepiej od zwierzęcych skór? Chociaż Lothar nigdy w życiu, ani śmiertelnym, ani obecnym, nie trzymał w dłoniach strzelby, opowiadał wszystkim, iż są to jego trofea.

Drżąc z ekstazy i rozkosznego bólu, wspominał, jak przed wieloma laty kochali się z Armagnakiem na skórze tygrysa w jego londyńskim mieszkaniu. Euforię owej chwili zepsuł Huntington, który zakradł się do sypialni i obserwował ich z ukrycia, ujawniwszy się w momencie, w którym – zmęczeni brutalną miłością – opadli na miękkie futro.

Teraz też Huntington, choćby tylko brzmieniem swojego nazwiska, zepsuł mu przyjemność chwili, w której zatopiony w objęciach swojego ulubionego fotela obserwował praprawnuka Armagnaca, kochającego się z instrumentem.

– Już ci mówiłem, to mój ojciec krwi. – Lothar wstał i podszedł do niego, gotów sprowokować go, byle tylko nie mówić o Huntingtonie. – Przeprowadził mnie i Armagnaca.

– Dlaczego nigdy o nim nie opowiadasz?

Poczuł w sercu ukłucie bólu.

– Dlatego, że wykorzystał mnie i upokorzył, aby uwieść i posiąść twojego przodka. – Lothar złożył dłonie na ramionach chłopaka. Gotował się z żalu na wspomnienie tamtych czasów, na wspomnienie wieku przepełnionego oszustwami, niedomówieniami i półprawdami. Na wspomnienie swojej ostatniej rozmowy z Armagnakiem.

– Opowiedz mi o tym, to w końcu twoje życie. A ja chcę wiedzieć o tobie wszystko! – Thomas poderwał się z ławki, ujął twarz kochanka w dłonie i pocałował go. – Wszystko… – szepnął w jego usta.

Lothar zamknął oczy i westchnął ciężko, rozzłoszczony jego ciekawością i jednocześnie poruszony tym nagłym przejawem afektu. Nie mógł przez wieczność zatajać swojej przeszłości. Nie mógł i nie chciał po raz kolejny go zignorować.

– Chodźmy do łóżka – rzekł cicho. – Najpierw ukarzę cię za twoją ciekawość… – dodał mrukliwym szeptem. – A potem może ją zaspokoję.

W skupieniu i niemal z namaszczeniem rozbierał Thomasa, nie pozwalając wspomnieniom zawładnąć swoimi myślami. Przez ostatnich kilka tygodni zdarzały się noce, podczas których nie opuszczali łóżka, i obraz Armagnaca powoli zacierał się w jego pamięci. Choć Thomas był do niego tak łudząco podobny, różnice dzielące ich ciała i temperamenty z każdą mijającą chwilą stawały się dla Lothara coraz bardziej oczywiste. Thomas był silniejszy, potężniejszy, bardziej brutalny i bezpośredni, tak w łóżku, jak i poza nim. Pomimo choroby, która toczyła jego ciało tuż przed przeprowadzeniem, zachowało ono muskulaturę i siłę typową dla młodych chłopaków żyjących w obfitości i dobrobycie owładniętego kultem fizycznej doskonałości początku trzeciego tysiąclecia. Zdawało się, że testosteron szalejący jeszcze do niedawna w jego młodym ciele w jakiś tajemniczy sposób przetrwał proces przeprowadzenia i wciąż nawigował każdy jego ruch. Lothar z rozkoszą poddawał się brutalnym pieszczotom, choć do niedawna to on zawsze dominował. Teraz jednakże pozwalał Thomasowi obracać się w łóżku na wszystkie strony, odkrywając nieznaną sobie dotąd rozkosz poddaństwa.

Gdy wymęczeni opadli w końcu na poduszki, złożył głowę na piersi Thomasa, czując na policzku przyjemne łaskotanie zarostu, który tak bardzo lubił przeczesywać palcami, i wsłuchał się w bicie jego serca, powolne i mocne, choć przecież jeszcze przed chwilą szaleli. Czekał na nieuchronne pytanie i w końcu Thomas, kładąc dłoń na jego głowie, poprosił:

– Opowiedz mi o Huntingtonie… – Jego palce wplotły się w białe włosy.

Lothar zamknął oczy i cofnął się wspomnieniami o prawie dwieście lat.