POLECAMY INNE KSIĄŻKI AUTORA:

Projekt Cypr

W cieniu wież Sung

Relacja rodzinna

Na północ od Okinawy

Feralna umowa

Kłopotliwa oferta

Zabójczy trop

Złoty podział

© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Wiesław Rybski, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Kacper Kucharski wg pomysłu autora

Korekta: Klaudia Dróżdż

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-884-2

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel. 71-344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

1

Rozgrzana upałem południa i niczym nieprzesłonięta autostrada międzystanowa nr 20 ciągnęła się aż pod horyzont, falując blaskiem czarnej nawierzchni. Umieszczone po obu stronach głównego traktu, drogi serwisowe roiły się od wszelkiego typu samochodowych cystern zbierających ropę z tysięcy odwiertów przyległych pól naftowych i rozwożących ją do niewielkich miejscowych rafinerii. Interior zachodniego Teksasu tętnił codziennością, a wszechobecny zapach nafty w najmniejszym stopniu nie wskazywał na to, aby ten stan rzeczy, w najbliższej przyszłości, miał ulec jakiejkolwiek zmianie.

Pięć mil na zachód, od dawno już opustoszałego miasteczka Penwell, prowizoryczny drogowskaz wskazywał na ginącą w kolczastej sawannie dróżkę o jakże intrygującej w tej okolicy nazwie: New Drilling Road.

Zjechałem z autostrady i podążając we wskazanym kierunku, ponownie spojrzałem na umieszczony na desce rozdzielczej Land Cruisera wskaźnik temperatury zewnętrznej. Pokazywał 35°C, co i tak, nawet przy jego podwójnej skali, nie umniejszało temperatury otaczającego powietrza sięgającej 95°F. Droga nowych wierceń zgodnie ze swą nazwą prowadziła wzdłuż niedawno wykonanych odwiertów, których nazwy oraz numery były skrzętnie zaznaczone na tabliczkach solidnie przymocowanych do zamykających je głowic. Odwierty były wykonane po obu stronach drogi, w różnej od niej odległości, pokrywając swą siatką około 2,5 tysiąca akrów, bądź nic nieznaczących dla miejscowych nafciarzy około tysiąca hektarów, pustynnej przestrzeni. Przy ostatnim odwiercie droga naturalnie się kończyła, pozostawiając pustynną przestrzeń dla przeganianych po niej, upalnymi podmuchami wiatru, splątanych kołtunów wyschniętej trawy.

Wokół wieży ostatniego odwiertu ustawione były trzy samochodowe przyczepy, tworzące zaplecze techniczno-socjalne dla jej obsługi. Na środkowej przyczepie dumnie powiewała flaga Teksasu, a pod nią widniał przykurzony napis: „Hard Core Drilling Company, Matt Dickens i synowie”.

Wysiadłem z toyoty i wszedłem do biura dyrekcji. Stary Matt siedział przy biurku z nieodłącznym cygarem w ustach i przyglądał się mapie odwiertów przyległego terenu, przyklejonej do ściany przyczepy. Mocno poobijany i pamiętający lata młodości właściciela firmy klimatyzator dmuchał na maksa, mieszając unoszący się w przyczepie pył.

– Jak się masz Matt? Miło cię ponownie widzieć. Zauważyłem, że twoi chłopcy dołożyli parę nowych odwiertów od czasu mojej ostatniej wizyty. Nieźle wam idzie.

– Cześć, doktorze. Za rzadko tu bywasz, aby to, co mówisz było prawdą.

– Coś mnie ominęło?

– Nic takiego, oprócz jurajskiego parku, uczonego mądrali oraz naprawdę niezłej laski.

– Okay, Matt, powiedz coś więcej. Możesz zacząć od końca.

– Na to jestem już za stary, ale moje chłopaki nie mogą od niej oderwać oczu.

– I co ona na to?

– Wygląda na to, że jest kobietą tego mądrali.

– Ale chłopki nie rezygnują?

– Nazwa firmy w końcu zobowiązuje – roześmiał się.

Znaczenie określenia hard core drilling w odniesieniu do podmiotu działania firmy Matta trudno uznać za niewłaściwe, ale jego seksowny wydźwięk musiał wprowadzać oczywiste skojarzenia, co może w przypadku uzyskiwania zleceń od firm zarządzanych przez kobiety nie było bez znaczenia, a już na pewno nie pozostawiało żadnych złudzeń po poznaniu trzech synów właściciela – prawdziwych teksańskich osiłków. Prawda była taka, że Matt wraz z synami nigdy nie narzekali na brak zleceń.

– A z tym parkiem, to co? – spytałem, widząc w oczach Matta nieugiętą chęć podzielenia się rewelacjami.

– Powiem ci, Michael, że jak czterdzieści parę lat wiercę w tej okolicy, to jeszcze takiego przypadku nie miałem. – Podszedł do lodówki i wyciągnął dwa piwa Dogfish Head. – Napijesz się?

– Chętnie, ale nie każ mi czekać na tę opowieść.

– Jak wiesz, moja firma ma kontrakt z Texaco na wykonanie dwunastu odwiertów rozpoznawczych, każdy o głębokości 3 tysięcy stóp na powierzchni około 2,5 tysiąca akrów. Jest to dobry kontrakt i staramy się go realizować terminowo i zgodnie z wytycznymi lokalizacji nowych odwiertów przekazywanymi nam przez Jima Straussa, geologa korporacji, którego zresztą miałeś już okazję poznać. Od twojej ostatniej wizyty wykonaliśmy kolejne dwa i praktycznie do zakończenia zadania pozostały nam jeszcze dwa. I wszystko wydawało się być na najlepszej drodze do zakończenia tematu, gdyby… – Matt przyssał się do butelki, pozostawiając w niej przysłowiową połowę pesymisty.

– No właśnie, gdyby… Gdyby przy otworze numer dziesięć nasza rura nie natrafiła na pieprzonego jaszczura. – Ponownie wychylił łyk piwa, zupełnie nieświadom, że pesymizm sięgnął niemalże jej dna.

– Mówisz o tym starym jaszczurze z jurajskiego parku? – uszczupliłem zawartość swojej butelki.

– Jim Strauss dokładnie przygląda się wszystkim próbkom rdzeni odwiertów i w obecnie wierconym, na głębokości około 60 stóp, znalazł coś, co go bardzo zdziwiło. Rzeczywiście przypominało to ogromny ząb lub kieł. Powiadomił o tym uniwersytet w Houston, co jak twierdzi było jego obowiązkiem i … gówno uderzyło w wiatrak. – Dopił butelkę piwa i jego cygaro ponownie znalazło się na właściwym miejscu.

– Czyli sprawą zajęli się naukowcy.

– Trzy dni temu przyjechał niejaki Denis Dover z uniwersytetu w Houston, ponoć spec od tych dawnych stworów i wymachując jakimiś papierami z Biura Gubernatora, kazał wstrzymać wiercenia. Co mnie, kurwa, obchodzi jakieś podziemne cmentarzysko pierdolonych potworów, mam kontrakt z Texaco i muszę zdążyć z terminem, ponadto mam już następną robotę. – Matt nie należał do zagorzałych zwolenników paleontologii stosowanej.

– Czyżby Texaco nie miało odpowiednich kontaktów z Biurem Gubernatora, aby postawić na swoim?

– Michael, może i ma. Tyle tylko, że ten Dover to podobno siostrzeniec gubernatora, tak przynajmniej twierdzi Jim.

– Jim powinien być tu lada moment, umówiłem się z nim na jedenastą. – Spojrzałem na zegarek, obie wskazówki bregueta pokrywały rzymską jedenastkę.

– Też na niego czekam, muszę mieć jasną sytuację. Albo wiercimy tutaj dalej, albo niech wskaże nowe miejsce. – Matt wrzucił końcówkę cygara do pustej butelki po piwie.

Moje wizyty na teksańskim odludziu były następstwem kontraktu zawartego przez Biuro Projektów i Realizacji Inwestycji Encochem Limited, z siedzibą w San Francisco, którego jestem pracownikiem, z miejscowym oddziałem korporacji Texaco. Kontrakt dotyczył realizacji przez Encochem instalacji do transportu oraz zatłaczania pod ziemię dwutlenku węgla – gazu wszechobecnego, cieszącego się jednak złą opinią, głównego sprawcy zmieniającego się klimatu ziemi, czołowego przedstawiciela gazów cieplarnianych. Proces transportu oraz zatłaczania tego gazu jest uzupełnieniem etapu jego wychwytywania, kiedy to już pozyskany gaz musi być bezpiecznie unieszkodliwiony poprzez jego głębokie zmagazynowanie. Całość tego procesu szlachetnie nazywano sekwestracją CO2, lub w znaczeniu potocznym technologią CCS.

Przypisywanie całego zła w ocieplaniu klimatu dwutlenkowi węgla jest przesadzone, ostatecznie głównym gazem cieplarnianym jest... para wodna. To ona wywołuje prawie dwie trzecie naturalnego efektu cieplarnianego. Cykl hydrologiczny wymiany wody między oceanami oraz lądami a atmosferą powoduje, że cząsteczki wody w atmosferze ziemskiej absorbują ciepło wypromieniowywane przez nasz glob i ponownie oddają je z powrotem, powodując tym samym podniesienie temperatury powierzchni ziemi. W tym przypadku jednak trudno obarczać nas wszystkich świadomą ingerencją w otaczający nas ekosystem. Jest to proces naturalny, jednak bezwzględnie promujący zmiany klimatu chociażby przez podniesienie stopnia wilgotności otaczającego nas powietrza, które zgodnie z podstawami termodynamiki im cieplejsze, tym bardziej może być wilgotne.

Dwutlenek węgla, jak również metan, podtlenek azotu i wszystkie gazy fluorowane stanowią niewątpliwe źródło wzmocnienia efektu cieplarnianego, ich nadmierne ilości odprowadzane do atmosfery są jednak bezwzględnie skutkiem działania nas samych. Al Gore w swoich książkach pisze o tym wystarczająco wiele, nie będę więc wchodził w drogę nobliście. Z mojego punktu widzenia, jak również firmy, w której pracuję, kłopoty z dwutlenkiem węgla mają swoje zalety, dają nam możliwości wprowadzania technologii jego unicestwienia. Ponadto, jak smakuje piwo i inne napoje bez gazu, wszystkim nam wiadomo.

Na zewnątrz mobilnego biura Matta rozległ się trzask zamykanych drzwi samochodu i po chwili w drzwiach kanciapy pojawił się postawny mężczyzna w średnim wieku, ubrany w roboczy owerol z napisem Texaco. Jego twarz o ostrych, charakterystycznych rysach pokryta była kilkudniowym zarostem oraz świadectwem przebywania na otwartej przestrzeni, którego stary bosman rybackiego kutra mógłby mu pozazdrościć.

– Dzień dobry, panowie, chyba zapowiada się wyjątkowy upał? – uśmiechnął się, odsłaniając garnitur zadziwiająco białych zębów. Widocznie nawet stałe przebywanie w otoczeniu roponośnych pól nie potrafiło wszystkiego zbrązowić, chociaż aspekt kontrastu z kolorem twarzy nie mógł być niebrany pod uwagę. – Witam ponownie w terenie, doktorze Wood!

– Cześć, Jim – odpowiedziałem i podałem mu rękę; Matt, zapalając nowe cygaro, ograniczył się do kiwnięcia głową.

– I co dla nas masz? – Matt nie zwykł zawracać sobie głowę uprzejmością zagajenia rozmowy.

– Powiem ci od razu, Matt. Zbieraj się z tej dziury. Zaraz wyznaczę ci miejsce kolejnego odwiertu. Nauka zwyciężyła komercję.

– Raczej Biuro Gubernatora postawiło na swoim. Albo raczej ten mądrala Denis Dover przekonał wujaszka. Co to znaczy, zabieraj się stąd? A kto zapłaci za tę robotę? W końcu prawie 100 stóp zostało wywiercone, postawiliśmy wieżę i tak dalej. – Matt wygramolił się zza biurka i podszedł do nas.

– Wyceń tę robotę oddzielnie i będziemy rozmawiać. Firma zna rzeczywisty powód zaniechania tego odwiertu i na pewno wykaże się zrozumieniem, ponadto musimy mieć twoje koszty dodatkowe do rozmowy z odpowiednim przedstawicielem Biura Gubernatora.

– Kiedy mi wskażesz to nowe miejsce? – zapytał, a w jego głosie wyraźnie można było wyczuć ton zadowolenia ze zrobienia kolejnego interesu.

– Biorę Michaela w teren i tam wspólnie ustalimy dwa ostatnie odwierty, ty możesz zabezpieczyć ten otwór i zabierać się do demontażu wieży.

– Po co zabezpieczać odwiert, skoro i tak nie jest skończony?

– Zrób to starannie, bo Dover będzie tutaj za parę minut, aby osobiście nadzorować – jak to nazwał – przejęcie swego wiekopomnego odkrycia.

– Jakiego znowu, kurwa, jego odkrycia?! Gdybyś mu nie pokazał tego pieprzonego kła, to by nawet nie wiedział, co oznacza hard core drilling – uśmiechnął się dwuznacznie. – Gdzie ta laska miała oczy, żeby takiego dupka wypatrzyć?

Jim Strauss zatrzymał samochód w północno-zachodnim narożu penetrowanego terenu przyszłego magazynowania dwutlenku węgla. Miejsce to było oznaczone ułożonymi na sobie kilkoma kamieniami oraz wbitym proporcem z oznaczeniami numeru działki i jej właściciela – kompanii Texaco. Wyszliśmy na zewnątrz. Rozłożył mapę działki i odpowiedni jej fragment umieścił w mapniku, którego porysowany i zakurzony plastik, gęsto pokrytą informacjami mapę geologiczną, czynił praktycznie całkowicie nieczytelną. Okno iPada w tym zastosowaniu, dla Jima musiało być ciągle zamknięte.

– Michael, ostatnie dwa odwierty proponuję wykonać w tym rejonie – wskazał na odległe od siebie o około półtora kilometra dwa punkty na krawędzi mapnika. – Z analizy dotychczas dokonanych odwiertów zarysowuje się bardzo dokładny trend, wskazujący na utrzymywanie się wymaganej struktury skalnej w okolicy obecnie już eksploatowanych złóż ropy. Porowatość tej struktury jest niemalże idealna do składowania w niej CO2, poza tym bliskość eksploatowanych złóż dodatkowo obniża ryzyko doboru nieodpowiedniego miejsca.

– Jak również wprowadzenie w tę strukturę milionów ton CO2 powinno ułatwić obecne wydobycie ropy oraz gazu w tym rejonie. Texaco aż tak by nie ryzykowało? – czekałem na odwzajemnienie mojego spojrzenia.

Spojrzał mi w oczy i śmiejąc się, powiedział:

– Jasne, Michael, oprócz okazjonalnych prezentów gwiazdkowych, firma z dobroczynnością nie ma nic wspólnego.

O dobroczynności koncernów rafineryjnych trudno było rozmawiać w przychylnej atmosferze, galopujące ceny galona paliwa na stacjach benzynowych są najbardziej czytelną oznaką ich troski o nasze kieszenie, jednak stwierdzenie Jima o pozytywnej relacji wzajemnej bliskości eksploatowanych złóż ropy oraz podziemnych magazynów dwutlenku węgla promowało właściwe zachowanie Texaco.

Dlaczego?

Wyjaśnijmy sobie zasady magazynowania, a właściwie unicestwienia niechcianego dwutlenku węgla. Oczywiście najwłaściwszą metodą jego pozbycia się jest wykorzystanie go jako surowca do produkcji związków nam niezbędnych, jak chociażby mocznika, suchego lodu czy napojów gazowanych. Ta opcja jest szeroko stosowana, również otaczająca nas zieleń w swej fotosyntezie robi co może, aby zagospodarować nadwyżki CO2 z powietrza. Jednak te wspólne działania nie są w stanie utrzymać równowagi w ilości dwutlenku węgla w otaczającej nas atmosferze. Globalny przemysł naszej planety jest w zdecydowanej przewadze i ilość tego gazu rośnie w sposób ciągle niekontrolowany. Próby wprowadzania ogólnoświatowych uregulowań w tym zakresie również nie są skuteczne. Protokół z Kioto jest tutaj dobrym przykładem. Stany Zjednoczone, nie podlegając jego ograniczeniom, udają, że ich to nie dotyczy, podczas gdy Chiny oraz Indie swym przemysłem biją coroczne rekordy w uwalnianiu dwutlenku węgla do atmosfery ziemskiej.

Przy takim stanie rzeczy, jedyną drogą naprawy jest świadome unicestwianie CO2 poprzez wtłoczenie go do wewnętrznych struktur naszej planety. Rozróżniamy tutaj następujące opcje składowania:

w wyczerpanych złożach węglowodorów: ropy oraz gazu ziemnego;

w eksploatowanych złożach węglowodorów z jednoczesną intensyfikacją prowadzonego wydobycia ropy lub gazu;

w głębokich pokładach wód solankowych, zarówno lądowych jak też podmorskich;

w nieeksploatowanych pokładach węgla z wykorzystaniem odzysku metanu;

w głębokich wyrobiskach węgla.

Texaco, intensyfikując wydobycie ropy, przez dodatkowe unieszkodliwienie cieszącego się złą sławą gazu cieplarnianego, nie tylko pozyskiwało z tego tytułu przychylne publicity, ale również niebagatelne zyski z odstępowania swoich pól naftowych do magazynowania wspomnianego gazu. Co oczywiście w żaden sposób nie zmienia naszych komentarzy przy tankowaniu paliwa.

– Rozumiem, że te dwa odwierty kończą fazę rozpoznania terenu i geologicznie wszystko jasne? – spytałem.

– Można tak to ująć. Podstawowe parametry złoża na głębokości około 900 m są bardzo dobre, porowatość około 25%, przepuszczalność również zadowalająca, natomiast prawie pięćdziesięciometrowa grubość warstwy zapewnia solidną pojemność magazynowania. Teraz twoja kolej, musisz zdecydować, którą dziurą będziecie tłoczyć dwutlenek węgla. – Jim podał mi mapnik z naznaczonymi wszystkimi dziesięcioma odwiertami.

– Bez urazy, Jim, ale to, co dla ciebie jest tak jasne i czytelne w twoim mapniku, dla mnie jest tylko upstrzoną krzyżykami i zakurzoną kartką papieru. Proponuję przyjrzenie się każdemu odwiertowi oddzielnie i zaznaczenie go na moim planie zgodnie z twoim opisem identyfikacyjnym. Pozwoli mi to na wytyczenie ostatecznej trasy rurociągu przetłaczającego dwutlenek węgla. Trochę zdjęć też nie zaszkodzi. – Wyciągnąłem podręczny aparat Sony i podszedłem do jego samochodu.

– Okay, zacznijmy więc od odwiertu numer jeden – usiadł za kierownicą i ruszyliśmy w pustynny żar.

Jim nie korzystał z klimatyzacji, jeżeli taka w ogóle była sprawna w jego wysłużonym Durango, co zresztą nie miało znaczenia, gdyż okna miał otwarte i jedynym nawiewem był podmuch upalnego powietrza przedostającego się do wnętrza auta wraz z wszechobecnym pyłem. Jego narastająca warstwa na przedniej szybie była tylko czasami przeganiana wolnym ruchem wycieraczek, a zbiornik płynu spryskującego swą zawartością nie robił wstydu miejscu pracy właściciela pojazdu. Osobiście mi to nie przeszkadzało, lubię ciepło, szczególnie to ze źródeł naturalnych; dmuchanie sobie w twarz zimnym powietrzem przy promieniującym energią słońcu to zaprzeczenie zdrowemu rozsądkowi, o ujemnym wpływie takiego działania na nasz organizm nie wspominając. Klima w moim samochodzie zawsze była tylko oznaką jego pełnego wyposażenia, nigdy nie sprawdzam jej właściwego działania, mając całkowite zaufanie do fabryki w Monachium, na której, przynajmniej do chwili obecnej, jeszcze się nie zawiodłem.

Dokładne oznaczenie wszystkich odwiertów zajęło nam niemal dwie godziny. Była już prawie godzina 14, gdy ponownie znaleźliśmy się w północno-zachodnim narożu badanego terenu, gdzie Jim wbił proporzec ostatniego odwiertu z dokładnymi danymi jego lokalizacji.

– Mam nadzieję, że teraz jesteś już właściwie zorientowany, a moja rola w tym miejscu praktycznie się kończy – ponownie wskazał na umocowany proporzec.

– Dzięki, Jim, zapewne będziemy chcieli skonsultować z tobą ostateczną wersję stacji zatłaczania. Na dzisiaj wiem prawie wszystko. Wstępnie proponuję odwiert nr 4 lub nr 7, ale i tak najpierw musimy się dogadać z Texaco, którą zastosujemy wersję przesyłu gazu.

– Z moich doświadczeń wynika, że zatłaczanie dwutlenku węgla jako gazu skroplonego jest najbardziej efektywne, przynajmniej z punktu widzenia geologii. – Jim usadowił się ponownie za kierownicą.

– W tym, co mówisz, jest wiele racji, niemniej jak zawsze, to kasa będzie decydować o końcowym wyborze. Zatłaczanie dwutlenku węgla w stanie nadkrytycznym jest stosowane równie często, szczególnie, gdy od miejsca wyłapywania gazu do jego zatłaczania jest stosunkowo blisko. – Usadowiłem się obok Jima i rozgrzana blaszanka ruszyła w kierunku biura Matta.

Jim rzeczywiście mógł mieć i w tym przypadku rację. Jeżeli chodzi bowiem o rodzaj transportu gazu do miejsca jego zatłoczenia, to rozróżnia się dwa jego sposoby:

Przetłaczanie gazowego dwutlenku węgla w warunkach nadkrytycznych, to znaczy takich, kiedy gęstość cieczy i pary jest taka sama, co w przypadku CO2 ma miejsce przy ciśnieniu powyżej 74 barów i temperaturze powyżej 31°C, wówczas decydujące o opłacalności przedsięwzięcia są koszty kompresora sprężającego dwutlenek węgla.

Przetłaczanie dwutlenku węgla w jego fazie ciekłej, kiedy koszty układu skraplania gazu oraz przetłaczających go pomp stanowią główny składnik bilansu inwestycji.

W obu przypadkach dwutlenek węgla musi mieć wystarczającą nadwyżkę ciśnienia, aby go można było przetransportować w wybrane miejsce i wtłoczyć poniżej 800 m. Ponadto istnieje wiele innych szczegółów, które muszą być dokładnie prześledzone w tym procesie i ich właściwe rozpracowanie w trakcie pustynnej przejażdżki nie miało sensu. Zdecydowanie ciekawszym tematem było odkrycie przedpotopowego potwora.

– Ten ząb w odwiercie to rzeczywiście coś nadzwyczajnego? – zwróciłem się do Jima.

– Denis Dover twierdzi, że to jeden z zębów tyranozaura rex, osławionego zabójcy sprzed ponad 70 milionów lat. Faktem jest, że zębisko ma prawie 18 centymetrów długości i kiedyś musiało należeć do potężnego jaszczura. Profesor Dover, jak sam o sobie mówi, zrobił mi o nich cały wykład, uświadomił mi nawet, że Teksas ma również takiego gada, który jest jednym z symboli stanu i nazywa się chyba pleurocel, albo coś takiego, jeśli dobrze zapamiętałem.

– To już mały ptaszek-przedrzeźniacz nie wystarczy jako symbol, trzeba mieć coś większego? No, ale w końcu to Teksas.

Jim roześmiał się.

– Masz rację, Michael, to Teksas, małe rzeczy się tutaj nie liczą. Ego Dovera do nich z pewnością nie należy, a uroda jego towarzyszki na pewno to potwierdza. Zresztą zaraz będziesz miał okazję poznać go osobiście. – Zatrzymał Durango nieopodal przyczepy Matta i wskazał na grupę dyskutujących pod wieżą wiertniczą mężczyzn.

Było ich czterech. Trzech wysokich i solidnej budowy młodych chłopaków, każdy z wagą ciała w okolicy 100 kg, ubranych w wydarte jeansy i kraciaste koszule, których stan wskazywał na co najmniej ograniczoną uwagę w kwestii zewnętrznego wizerunku firmy. Ich umorusane twarze oraz u dwojga z nich związane w solidne ogony włosy nie poprawiały tego wrażenia, chociaż to właśnie oni stanowili drugi trzon w kapitale firmy „Hard Core Drilling Company, Matt Dickens i synowie”.

Czwarty uczestnik rozmowy wyraźnie się odróżniał. Był starszy, tuż przed czterdziestką. Zarówno jego postawa, był raczej szczupły, o wzroście nieprzekraczającym 180 cm, jak też ubranie w stylu Indiany Jonesa opuszczającego sklep Gucciego, w żaden sposób nie pozwalały go kojarzyć ze ścisłym gronem znajomych rodziny Matta. Ich rozmowa zaczynała nabierać charakteru bardziej swobodnego, a zdecydowana gestykulacja nie pozostawiała nawet krzty wątpliwości, że prezentowane opinie musiały być zdecydowanie różne.

Nasze pojawienie się na scenie musiało być niezauważone, gdyż dopiero gromkie – witam panowie – wypowiedziane przez Jima spowodowało zwrócenie się całej czwórki w naszym kierunku.

– Michael – Jim zwrócił się do mnie – poznaj przedstawiciela uniwersytetu z Houston, specjalistę od dawnych jaszczurów – wskazał na Indianę Jonesa – chłopaków Matta znasz.

Indiana Jones podszedł do mnie bliżej, zlustrował mnie dokładnie i nie będąc pewnym, do której grupy, rodzaju i tak dalej mnie zaszeregować, w końcu wyciągnął rękę i powiedział:

– Profesor Denis Dover, paleontolog. Z kim mam przyjemność?

– Michael Wood, inżynier.

– Ach, pan zapewne jest przedstawicielem firmy, która będzie przeprowadzać sekwestrację dwutlenku węgla. Nie mylę się, prawda?

– Ta firma nazywa się Encochem i mieści się w San Francisco.

– Nie znam, szczerze mówiąc, natomiast Texaco, oczywiście, nie jest mi obce – spojrzał na Jima.

– Może dlatego, że istniejemy dopiero 60 lat – uśmiechnąłem się.

Dover chciał coś odpowiedzieć, ale w tym momencie z przyczepy wyszła w naszym kierunku wysoka, szczupła blondynka. Ubrana była w jasne jeansy, granatową koszulową bluzkę, na nogach miała kowbojki. Idealnie wpisywała się w teksański krajobraz zarówno wyglądem jak też pewnością kroku oraz świadomością własnej wartości. Miała około trzydziestu lat i to jej mocna opalenizna mogła być jedyną przyczyną takiej oceny. Ściągnięte w koński ogon włosy wyraźnie uwypuklały jej lekko podniesione kości policzkowe, oczy miała niespotykanego koloru chabrowego, a jej wyraziste usta odzwierciedlały odcień dąsu, wywołanego czymś całkowicie niespodziewanym.

– Proszę cię, kochanie, podejdź i poznaj… – Dover zatrzymał swą przemowę w pełnym osłupieniu.

Dziewczyna zbliżyła się do mnie.

– Cześć, Stanford, kawał czasu, prawda? – powiedziała i delikatnie pocałowała mnie w policzek.

– Cześć, Megan, miło cię widzieć, tym razem na ojczystym piasku.

Spotkałem ją ponad dwa lata temu na Cyprze. Megan była tam pracownikiem amerykańskiej misji archeologicznej, odpowiedzialną za praktyki studentów uniwersytetu w Houston, którego wydziału archeologii sama była absolwentką. Poznaliśmy się w tawernie Stavrosa, miejscowej knajpce w Kalavasos, małej miejscowości nieopodal Limassolu, gdzie nadzorowałem uruchomienie dużego stokażu amoniaku, składającego się z trzech potężnych zbiorników kulistych. Projekt ten został przejęty przez naszą firmę Encochem od dopiero co wykupionego biura projektów z Polski, które stało się jednym z naszych oddziałów. Autorem projektu był Tomek Starski, wówczas mało mi znany, młody inżynier z Polski, obecnie doktor Starski, osoba, w której towarzystwie trudno się nudzić. Już od naszego pierwszego spotkania na lotnisku w jego rodzinnym mieście Katowicach, potrafiliśmy znaleźć wspólny język i nasza współpraca sprawiała nam wzajemną przyjemność.

Któregoś dnia, będąc właśnie z Tomkiem w tawernie Stavrosa, spotkaliśmy Megan świętującą urodziny jej szefa, profesora archeologii, będącego w odwiedzinach na słonecznej wyspie. Właściwie to Megan wypatrzyła Tomka Starskiego w momencie, gdy zabawiał się z jej podopiecznymi, ucząc je gry w rzutki. Widząc nieskrywane zauroczenie młodych dziewcząt osobowością oraz wyglądem tajemniczego osobnika o dziwnym imieniu Tomek, Megan, nienawykła do sytuacji niewyróżniającej jej osoby, zaproponowała Tomkowi wspólną grę w rzutki i… zdecydowanie z nim wygrała. Starski w odwecie publicznie namiętnie ją pocałował… i tak zaczęła się ich wzajemna przygoda, która trwała aż do momentu naszego wyjazdu z Cypru. Megan do mnie zwracała się Stanford, co wzięło się z podpatrzenia przez nią znaku mojej uczelni umieszczonego na starym, wytartym ręczniku plażowym, towarzyszącym mi zawsze na różnych plażach świata. Megan była wyróżniającą się, ładną dziewczyną, ale równie apodyktyczną i zaborczą.

– To wy się aż tak dobrze znacie? I jaki Stanford? – wyraz twarzy Indiany Jonesa ze stanu osłupienia przeszedł do, zapewne pogardzanego przez niego, stanu ogłupienia.

– Nie „aż tak dobrze”, Denis, ale na tyle, że minimalna poufałość może być uzasadniona. To doktor Michael Wood, absolwent Uniwersytetu Stanforda, niech cię nie zmyli jego skromność inżyniera.

– Skromność dzisiaj nie jest już popularna, wydaje się być też coraz mniej potrzebna. Może to przez te pornosy? No, politycy też nie są tu bez zasług. – Spojrzałem szelmowsko w jej oczy.

– Nie przypuszczam, Michael, aby pornosy w twoim przypadku odgrywały jakąkolwiek rolę, natomiast odnośnie do polityków możesz mieć rację – roześmiała się serdecznie. – Umiałeś zaskakiwać i zawsze to było oryginalne. Cieszę się, że cię widzę.

– To miło, Megan, że masz okazję zobaczyć dawnego znajomego – Indiana Jones wracał do rzeczywistości – chciałbym jednak, aby nam to nie zakłóciło dzisiejszego planu właściwego zabezpieczenia przyszłego miejsca eksploracji tego nadzwyczajnego odkrycia. – Zwrócił się do niej, a chłód tej wypowiedzi, wbijał się klinem w rozgrzane powietrze pustyni.

– Oczywiście, Denis, nie traćmy więc czasu. Niech chłopaki Matta odkryją przed nami tę dziurę. Chodź z nami, Michael, może nam coś doradzisz? – Megan ujęła mnie pod ramię i poprowadziła w kierunku wieży.

Stopień wzajemnego oczarowania Dovera i Megan musiał być w tendencji opadającej bądź Megan osiągnęła nowy poziom niezależności oraz pewności siebie. Przedstawiciel paleontologii nie był Starskim, nie mógł nawet przy nim stanąć i Megan musiała o tym wiedzieć, spoglądając z każdej perspektywy ewentualnych porównań.

Synowie Matta nie próżnowali; stół obrotowy wieży, napędzający przewody wiertnicze, był już rozmontowany i w tym miejscu pod podłogą wieży widniała ciemna przestrzeń, otaczająca odległy otwór odwiertu. Wieża była ustawiona nad naturalnym zagłębieniem o średnicy około czterech metrów, przy czym wokół samego otworu wykonany był wykop o średnicy dwóch metrów, zabezpieczający przed osuwaniem się piasku do płaszczyzny samego odwiertu. Od powierzchni podłogi wieży do otworu odwiertu było około ośmiu metrów wysokości w ciemnej i zakurzonej przestrzeni.

– W tym dole, na dnie, jest otwór, który musimy zabezpieczyć. Mam rację? Chcemy ten otwór zobaczyć z bliska – Dover zwrócił się do najbliżej stojącego syna Matta.

– Racja to i jest, ale po cholerę go oglądać, to nie rozumiem. Ponadto to niebezpieczne. – Przypuszczalnie najstarszy z trójki rodzeństwa odpowiedział, nie spuszczając oczu z Megan.

– O tym, co robić, będę decydował sam. Zorganizujcie jakąś drabinę. – Głównodowodzący Indiana Jones ostrym tonem w głosie, niedopuszczającym jakiegokolwiek sprzeciwu, uznał, że jest czas na właściwą akcję.

Najstarszy z synów, obdarzony widocznie największą dozą śmiałości w rodzinie, o czym mogła świadczyć jego nieustępliwość w natarczywym przyglądaniu się Megan, postanowił zripostować usłyszaną propozycję i wyciągnąwszy ręce z kieszeni zaczął się przypuszczalnie zastanawiać, palec której ręki, najdobitniej przedstawi jego odpowiedź, gdy Jim spokojnie ujął go za przedramię, mówiąc:

– Ron, nie pozwolisz chyba, aby dama zsuwała się w tę otchłań po linie.

Spojrzał na niego i po chwili, poklepując go po ramieniu, roześmiał się.

– Jasne, że nie, Jimmy, jasne.

W pobliżu zewnętrznego podestu, który był miejscem odstawiania przewodów wiertniczych podłoga wieży również była już częściowo zdemontowana. W koszu tego podestu ustawione były ośmiometrowe rury przewodów wiertniczych. Musiano je tam niedawno ustawić, gdyż ich powierzchnie nie pokryły się jeszcze wszechobecnym piaskiem, a one same nie były zabezpieczone normalnie je spinającymi obejmami. W miejscu tym widniał otwór o powierzchni około jednego metra kwadratowego i to on stanowił praktycznie jedyny możliwy dostęp do przestrzeni pod podłogą wieży. W jego świetle w miarę dokładnie było widać ścianę naturalnego zagłębienia, natomiast otwór odwiertu nadal niknął w zakurzonej głębi.

– Sądzisz, Denis, że to dobry pomysł, aby pakować się tam na dół? – Megan wpatrywała się w otwór podłogi, w którym drobiny kurzu i piasku wirowały w snopie penetrującego go światła.

– Megan, w naszym zawodzie kurz i piach nie są nam obce. Uważam, że w tak wiekopomnym odkryciu należy uczestniczyć w każdym jego stadium. Dobrze wiesz, że w nie takie miejsca wchodziliśmy. Odwagi, moja panno. – Na twarzy Indiany Jonesa pojawiła się pewność słuszności wypowiadanych słów. – Wiesz, że procesy odkrywcze wymagają odwagi – uśmiechnął się do niej, po chwili dodając: – mnie jej nie brakuje.

– Nie zejdziesz z nami, Michael? – Megan zwróciła się do mnie.

– Co prawda procesy poznawcze, w których zwykłem uczestniczyć, również niejednokrotnie wymagają odwagi, jednak ich nadrzędną koniecznością jest zdrowy rozsądek. Ponadto, nie chciałbym wprowadzać nadmiernego tłoku w partycypacji tak wiekopomnego odkrycia.

– Pański sarkazm, panie Wood, nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia, po prostu nie rozumie pan przełomowych chwil w naszej dziedzinie.

Megan spojrzała na mnie autokratycznym wzrokiem, w którym jednak było wystarczająco dużo szczerego rozbawienia.

– Okay, Ronny, ustaw drabinę w tym otworze – Megan zwróciła się w kierunku trójki osiłków Matta.

Sześciometrowa drabina była za krótka, aby sięgnąć dna wykopu, Ron ustawił ją więc na dnie naturalnego zagłębienia, a jej wystający koniec, ponad metrowej długości, przymocował do dna kosza podtrzymującego rury przewodów wiertniczych.

Dover wiedziony pasją odkrywcy niemalże na nią wskoczył, aby jak najszybciej znaleźć się w zagłębieniu. Po chwili, będąc już niemalże na jego dnie, z tryumfem w głosie, niepozbawionym jednakże zniecierpliwienia ociąganiem się Megan w towarzyszeniu w jego misji, zawołał: – czekam tu na ciebie, moja panno.

Megan spojrzała w moim kierunku, w jej oczach pojawił się cień zawstydzenia.

– Okay, Denis, już idę – odpowiedziała.

Ron nieustannie i niemniej natarczywie przyglądał się Megan, gdy ta schodziła po przytrzymywanej przez niego drabinie. Jego uwaga musiała jednak w jakiś sposób być podzielona, gdyż nagle pochylił się nad krawędzią otworu i krzyknął:

– Nie rób te…

Głośny odgłos wybuchu zagłuszył jego okrzyk. Ron odskoczył odruchowo do tyłu, uderzając w rury wiertnicze, następnie stoczył się z podłogi wieży, zatrzymując się pod nogami osłupiałego Jima. Rozległ się kolejny łomot i z urwanego kosza wszystkie rury wiertnicze zapadły się do wnętrza zagłębienia, pod podłogę wieży. Z centralnego otworu podłogi, z którego zdemontowano stół obrotowy wieży oraz otworu, w którym zniknęli Dover i Megan, wydobywały się niewielkie tumany pyłu.

Zaległa cisza.

Wydarzenia lub stany nadzwyczajne wybijają nas z rytmu działań zaplanowanych i powtarzalnych, a chwile grozy wprost uwalniają ciągle w większości nas drzemiący, elementarny instynkt niesienia pomocy poszkodowanym. Spojrzeliśmy na siebie z Jimem i wspólnie podbiegliśmy do środkowego otworu podłogi wieży. Kurz i pył ciągle przesłaniały zamknięte pod nią wnętrze. W ręku Jima, nie wiadomo skąd, pojawiła się latarka, ale jej skąpy snop światła praktycznie niczego nie zmieniał, otwór nadal zionął zakurzoną ciemnością.

– Nic nie wypatrzymy, trzeba tam zejść– spojrzałem na Jima.

– Ten skurwiel musiał zapalić zapałkę i nastąpił niewielki wybuch metanu. Nie wiemy, czy gaz się nadal nie ulatnia i czy jest tam wystarczająco dużo tlenu do oddychania – Jim zaczął nadsłuchiwać, wkładając niemal całą głowę do otworu.

– Jest tylko jeden sposób, aby się o tym przekonać, trzeba tam natychmiast wejść.

Jim nie reagował na moją sugestię. Nadal nie wyciągał głowy z otworu, po chwili oznajmił: – Słyszę czyjś głos – po czym przywołał Rona oraz jego braci.

Rzeczywiście, z otworu dobiegał przytłumiony głos, wołający o pomoc i linę. Nie był to głos Megan.

Synowie Matta, opamiętawszy się po pierwszym szoku, wiedzieli co robić w takim przypadku. Po kilku sekundach zjawili się nad otworem z liną, na której końcu, owinięty taśmą, był całkiem spory reflektor w specjalnej przeciwwybuchowej osłonie. Lina ponadto była wyposażona w specjalny skórzany uchwyt, który mógł służyć jako siedzenie lub opaska podtrzymująca.

– Jak lina będzie już na dole, przypnijcie się do niej i mocno ją trzymajcie. Wyciągniemy was bez problemu. – Ron grzmiał swym tubalnym głosem prosto w otchłań otworu.

Lina została opuszczona i tylko poruszająca się szara plama przy dnie otworu, przebijając się przez ciągle kłębiące się tumany pyłu, wskazywała na dynamikę prowadzonej akcji. Lina po chwili wyprężyła się i trzech osiłków bez trudu zaczęło równomiernymi pociągnięciami wydobywać ją na powierzchnię.

W otworze ukazała się głowa Dovera; była mocno osmalona, a część jego włosów nosiła wyraźne ślady przypaleń. Trzymał się kurczowo liny.

Był sam.

– Gdzie Megan? – spytałem, albo raczej wykrzyknąłem.

– Nie wiem, nie było jej przy mnie, gdy nastąpił wybuch – wykrztusił z siebie, opadając na podłogę wieży.

– Jak to nie wiesz? Nie szukałeś jej? – nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę. Żeby być takim sukinsynem?

Nie czekałem dłużej, chwyciłem za linę i krzyknąłem do chłopaków Matta:

– Opuszczacie mnie w dół i to już.

– Tam może być ciągle metan, bez butli z tlenem nie ma szans – Ron przecząco kręcił głową.

– Nie wkurwiaj mnie Ron i trzymaj linę. Jak znajdę Megan, szarpnę dwa razy. Trzymaj, ale już. – Nie był to czas na dalszą dyskusję. Wskoczyłem do otworu, mocno trzymając linę. Ronny przestał dyskutować, lina od razu się naprężyła.

Pod podłogą wieży panował obezwładniający zaduch, resztki powietrza wymieszane były z piaskiem oraz unoszącą się sadzą, uniemożliwiając mocno przymrużonym oczom rozpoznanie najbliższego otoczenia. To, co jednak było szczególnie uciążliwe, to temperatura. Zewnętrzny upał zdawał się być kriogeniczną komorą. Debil Dover musiał dokonać zapłonu ulatniającego się metanu. Słyszalny odgłos nie był wybuchem, tylko detonacyjnym zapłonem gazu. Metan wybucha, gdy jego stężenie w powietrzu wynosi w granicach 5÷15%, co oznacza, że do stężenia 5% jest go za mało, aby wybuchnąć i wówczas przeważnie spala się spokojnie, natomiast powyżej 15% ilość tlenu w mieszaninie jest niewystarczająca, aby wybuch był możliwy. Przypuszczalnie niewielkie ilości metanu wydobywały się z odwiertu po wyciągnięciu przewodów wiertniczych i w stworzonej niecce zebrało się go tyle, że po zainicjowaniu otwartym ogniem, nastąpiło detonacyjne zapalenie. Podobnie jest, gdy kurek kuchenki gazowej odkręcimy zbyt wcześnie przed przystawieniem zapałki do palnika, o czym oczywiście wiedzą wszystkie gospodynie domowe. Widocznie jednak profesor Dover nie zwykł sam sobie gotować.

Przytwierdzony do końca liny reflektor osiadł na dnie niecki, pod stopami poczułem grząskie podłoże. Ciągle byłem na bezdechu, mając nadzieję, że w ciągu minuty uda mi się znaleźć Megan. Podniosłem reflektor i z odległości około pół metra zacząłem sprawdzać dno zagłębienia. Po dokonaniu pełnego obrotu wokół własnej osi nie znalazłem żadnego śladu, który by mógł stanowić o jej bliskim położeniu. Nie znalazłem również otworu samego odwiertu, co mogło świadczyć, że w trakcie detonacji musiał on ulec zasypaniu i to akurat była dobra wiadomość. Metan jest bowiem bezwonnym oraz bezbarwnym gazem, co nie ułatwia identyfikacji jego niedużych ilości, zasypanie więc otworu odwiertu stwarzało szansę braku jego ponownego ulatniania się. Skórzanym uchwytem liny przypiąłem się w pasie i trzymając w lewej ręce reflektor, wygramoliłem się z wewnętrznej niecki na poziom naturalnego zagłębienia.

Gdzieś tutaj musiała być Megan.

2

Opadające drobiny pisku oraz snop światła reflektora odsłaniały przestrzeń pod podłogą wieży. Była ona praktycznie pusta, tylko w świetle bocznego otworu podłogi widoczny był porozrzucany stos rur wiertnicznych. Większość rur nadal była w pozycji niemalże pionowej, tworząc ukośną palisadę, trzy rury leżały na obrzeżu zagłębienia, nie dopuszczając do osunięcia się pozostałych rur w głąb wewnętrznego otworu.

Znieruchomiałem, jeżeli Megan jakimś cudem nie odskoczyła pod ścianę zagłębienia, musiała już nie żyć.

– Megan! – krzyknąłem z przerażenia. Gorące i brudne powietrze wtargnęło mi do płuc, dając mimo wszystko ulgę. Można oddychać przemknęło mi przez myśl w nadziei, że może jednak się jej udało. Położyłem reflektor najbliżej stalowej palisady i zaparłszy się obiema nogami o skalną ścianę zacząłem odciągać pierwszą z brzegu rurę. Rura była mocno wbita w piaszczysty grunt, jednak jej górny koniec ciągle tkwił w otworze podłogi, co pozwoliło na jego przesuniecie o jakiś metr, w pionowej palisadzie utworzyła się szczelina, ale ciągle była za mała, abym mógł się przez nią przedostać na drugą stronę palisady. To samo zrobiłem z następną rurą, powiększając klin powstającego otworu, tym razem udało mi się przez powstałą bruzdę przecisnąć górną część tułowia na drugą stronę. Światło otworu podłogi mgliście docierało do dna.

Megan leżała zwinięta w kłębek między ścianą a poskręcaną i przesłaniającą światło górnego otworu podłogi drabiną. Nie ruszała się, ale również nie była niczym przygnieciona.

– Megan! – krzyknąłem ponownie i przełożyłem obie nogi przez odsłoniętą w palisadzie szczelinę. Nie reagowała. Przyklęknąłem przy niej i przyłożyłem palce do jej szyjnej tętnicy. Wyraźne tętno potęgowało jej szansę przeżycia. Była nieprzytomna, ale oddech miała w miarę równomierny. Potrząsnąłem jej tułowiem i dalej nic…

Nie mogła udawać. Odgrywanie omdlałej panienki w nadziei reanimacji metodą usta-usta w tej sytuacji było mało prawdopodobne. Mniej intymne zachowanie, ale i niepozostawiające jakichkolwiek niedomówień intencji drugiej strony, było zdecydowanie bardziej wymagane. Uderzyłem ją otwartą ręką w lewy policzek i ponownie mocno potrząsnąłem. Otworzyła oczy i paroksyzm bólu natychmiast kazał jej zamknąć je ponownie.

– Ocknij się, musimy się stąd wydostać – potrząsałem nią w dalszym ciągu.

Jej powieki zaczęły się ponownie wolno otwierać, jednak jej wzrok był ciągle nieobecny.

– Megan, to ja, Michael, widzisz mnie? – Nadal nie reagowała. – Odezwij się – uniosłem jej głowę i oparłem o swe udo.

– Tak widzę. Gdzie jestem? Co się stało? – powieki jej powtórnie opadły.

– Był wybuch, musimy się stąd natychmiast wydostać. Trzymaj się mnie mocno, wyniosę cię stąd.

– Moja noga, nie mogę nią ruszać – otworzyła oczy i z wyrazem ogromnego bólu wskazała na lewą nogę.

Rzeczywiście, dopiero teraz zauważyłem, że była ona nienaturalnie skręcona i gdyby nie kowbojskie buty, przygniatające jej stopę rury, na pewno by ją złamały.

Zaparłem się ze wszech sił, aby podnieść lub przynajmniej odciągnąć przeszkodę, ale nic z tego nie wyszło, rury nawet nie drgnęły. Moja druga próba nie dała nawet krzty poprawy w tak niesprzyjającym ustawieniu rur. Dokładnie przyjrzałem się wykręconej stopie, może uda mi się wyciągnąć jej nogę z buta, pomyślałem. Jednak stopa była tak niefortunnie przygnieciona, że wąska nogawka spodni ściśle przylegająca do cholewki buta była również nie do ruszenia. Pozostawał tylko jeden sposób.

– Posłuchaj mnie, nie dam rady odsunąć tych rur. Muszę ściągnąć ci spodnie wraz z butami, albo raczej wyciągnąć z nich twoje nogi.

Megan dochodziła do siebie. Cechy jej charakteru z należytym im sposobem zachowania się wyraźnie wyprzedzały jej poczucie świadomości zaistniałej sytuacji.

– Odkąd to się pytasz o takie rzeczy, Stanford? – Spojrzała na mnie, a jej wzrok, mimo widocznych oznak ciągle przeszywającego ją bólu, niewątpliwie już przypominał dobrze mi znaną Megan. – Proszę, rób co trzeba i wynieś mnie z tego piekła – dodała, rozpinając zamek jeansów.

Ściąganie z dziewczyny dopasowanych jeansów nie jest łatwym zadaniem, nawet przy jej niby niechcianej pomocy, cóż powiedzieć o takim wyczynie w sytuacji, w której byłem z Megan, kiedy to każdy mimowolny ruch przygniecionej stopy wywoływał jej odruchowy chwyt za moją rękę.

Ból można ograniczyć przez jego znieczulenie bądź przez skrócenie czasu jego trwania. W tym przypadku znieczulenie nie wchodziło w rachubę. Mając wyswobodzoną ze spodni jej prawą nogę, opuściłem je możliwie jak najniżej i zdecydowanym ruchem wysunąłem jej lewą stopę z pozostającego pod rumowiskiem rur kowbojskiego buta wraz z osławionymi numerem 501 jeansami.

– Kto z ciebie zrobił tego pieprzonego doktora, Michael? – Megan skurczyła się z bólu.

– Okay, dziewczyno, teraz już będzie tylko lepiej. – Pomogłem jej wstać. Oparła się o ścianę, lewa stopa nadal była w nienaturalnym położeniu. – Musimy przedostać się przez tę szczelinę na drugą stronę. Tam nas już wyciągną na górę. – Wskazałem na otwór w palisadzie.

– Michael, nie dam rady z tą stopą.

– Nie masz innej. Musisz dać radę. Pomogę ci. – Uklęknąłem i delikatnie podniosłem jej lewą stopę. Jej kostka bądź jak to określają faceci w bieli, staw skokowy, była zwichnięta. Nie było oznak żadnych uszkodzeń zewnętrznych, widocznie jakość kowbojek nie odbiegała od jakości jeansów numer 501. W tego rodzaju zwichnięciach, przemieszczone kości stawu często same wracają na właściwe miejsce. Czasami tylko należy im w tym delikatnie pomóc. Masując jej stopę, nagłym ruchem wyprostowałem ją do właściwej pozycji. Megan osunęła się ponownie na piasek, jednak jej stopa pozostała już w należytej pozycji.

– To kurewski sadyzm, Stanford – ponownie wracała do siebie.

– Poruszaj palcami lewej stopy.

Spojrzała na mnie, nie wiedząc, co tym razem powiedzieć.

– Megan, wstawaj i poruszaj palcami lewej stopy. Musimy się stąd wydostać – powtórzyłem, pomagając jej wrócić do pozycji stojącej.

Oparła się na mym ramieniu i patrząc na swą lewą stopę, zaczęła poruszać palcami.

– Mniej boli – odpowiedziała.

– Widzisz, dasz radę. Pomogę ci przecisnąć się przez tę szczelinę. Ja przejdę pierwszy. Później ty przełóż prawą nogę przez ten otworu. O resztę się nie martw, przeniosę cię na drugą stronę.

Megan trzymała się palisady z rur i z trudem przełożyła nieuszkodzoną nogę przez otwór szczeliny. Była jednak niższa ode mnie i nie mogła sięgnąć do powierzchni piasku. W jej oczach pojawił się strach.

– Michael, nie dam rady, to jest za wysokie.

– Nie panikuj. Nie pozwolę, abyś mogła się „tam” okaleczyć. – Mimo woli uśmiechnąłem się i chwyciłem ją za kolano prawej nogi, ciągle tkwiącej w otworze szczeliny. – Nie bój się, trzymam cię mocno. Po prostu przerzuć się przez tę dziurę.

Megan wychyliła się przez otwór i po chwili była już w moich ramionach. Przytrzymałem ją trochę dłużej i delikatnie postawiłem na piasku. – Przepraszam, ale to wszystko, co mogę zrobić – mrugnąłem do niej szelmowsko.

– I dobrze, bo nie wiem, czy mogłabym ci podziękować. Wynośmy się stąd albo zaraz ponownie zemdleję z tego gorąca.

Obwiązałem ją w pasie skórzanym zapięciem liny. – Obejmij mnie i trzymaj za szyję. Jedziemy do góry. – Szarpnąłem dwa razy i rękami mocno uchwyciłem linę.

Zniecierpliwienie synów Matta wyrażało się w szybkości naszej jazdy. Po paru sekundach byliśmy na powierzchni, upalne podmuchy pustyni zdawały się być ożywczym chłodem i dawały niewyobrażalną ulgę naszym płucom.

Matt i Jim z promiennymi uśmiechami podeszli do nas i pomogli wydostać się Megan ze skórzanej uprzęży.

– Michael, dobra robota – stary Teksańczyk poklepywał mnie po ramieniu. – Miałaś ogromne szczęście, młoda damo – zwrócił się do Megan – rzadko komu udaje się wyjść cało z takiej opresji.

Megan opierała się o moje ramię, jej lewa stopa była uniesiona do góry. – Nic mi nie jest, tylko ta stopa… – spojrzała na swą lekko już spuchniętą kostkę.

Wszyscy spojrzeli na jej nogi, tylko Ron ciągle był zahipnotyzowany ich górną częścią. Megan zdała sobie sprawę, że jest w samych majtkach i koszuli, odruchowo więc przytrzymała jej poły.

– Ron, nie widziałeś babskiej dupy w majtkach? – warknęła w jego kierunku.

– Są dupy i dupy… – odpowiedział z niemalże filozoficzną zadumą, nadal nie odrywając wzroku od jej bioder.

– Jej spodnie oraz buty zostały na dole – wskazałem otwór, przez który wpadły rury wiertnicze.

– Ron, wyciągnijcie je z stamtąd, ale już. – Stary Matt nie pozostawiał wątpliwości, kto ma tutaj ostateczne zdanie i trzech osiłków rzuciło się do akcji powiększania otworu w podłodze wieży.

– Jesteś dzielną dziewczyną, Megan. – Nagle przy nas pojawił się Indiana Jones. – Tak się cieszę, że nic ci się nie stało…

Ostry trzask dłoni Megan o jego policzek przerwał dalszą przemowę.

– Zamknij się, skurwielu. Zostawiłeś mnie tam samą sobie, gdyby nie Michael, być może bym już nie żyła. Jesteś zwykłym gównem i nie waż się już nigdy nawet do mnie zbliżyć. Możesz być pewien, że cały uniwersytet w Houston będzie miał okazję ocenić twój bohaterski wyczyn. Megan ponownie wymierzyła mu siarczysty policzek. – A to za to, żeby cię upewnić, że już nigdy, przenigdy, nie zmienię o tobie zdania.

Megan odwróciła się, zupełnie nie zwracając uwagi na ogłupiałą minę tropiciela pradawnych potworów i będąc nadal uwieszoną na mym ramieniu, wskazała na biuro Matta. Wziąłem ją na ręce, pomimo jej zdecydowanego sprzeciwu oraz deklaracji poradzenia sobie samej, i zaniosłem do przyczepy.

– Posadź ją, Michael, tutaj – Matt wskazał swój fotel – zaraz zrobimy kompres z lodu. Piwa chyba nikt nie odmówi? – roześmiał się i postawił kolejne trzy butelki Dogfish Head na biurku.

– To był mały wybuch metanu, na szczęście zasypało otwór odwiertu. Musicie się już z tym sami uporać – zwróciłem się do Matta.

– Jasne, Michael, dla nas to rzecz normalna. Ale nigdy nie używamy do tego ognia. – Roześmiał się, wyciągnął kubeł z lodem i wsypał kilka kostek do niewielkiego ręcznika.

– Nie wygląda to źle, młoda damo, ale pozwól, że stary Matt owinie ci stopę.

– Dziękuję, Matt, i przepraszam za ten incydent. Nie oczekuj przeprosin od tego skurwiela Dovera.

– Nie przejmuj się tym Megan. Nas nie interesują jego przeprosiny. Dostanie rachunek za wyrządzone szkody, a może i pozew do sądu.

– To dobry pomysł, możesz liczyć na moją pełną współpracę. – Jeszcze raz dzięki i twoje zdrowie – upiła sporą część piwa. – O, jakie dobre – dodała, ponownie przykładając do ust szyjkę butelki.

– To nie mnie dziękuj, to Michael jest tutaj bohaterem. Nie muszę ci tego zresztą mówić, prawda? – mrugnął porozumiewawczo w moją stronę.

– Jeszcze musi mnie stąd zawieźć do hotelu, dopiero wówczas może uznać misję za skończoną. Mogę cię o to chyba prosić, Michael, prawda? – ujęła mnie za rękę.

– Gdzie się zatrzymałaś?

– W „La Quinta” w Odessie.

– Ja w „Super 8”, również w Odessie. Mam więc po drodze. – Roześmiałem się. – Podjedziemy również pod pierwszy szpital, lepiej niech cię opatrzą profesjonalnie i zrobią zdjęcie stopy.

– Michael, muszę się najpierw trochę ogarnąć, jestem cała w piachu, no i te spodnie.

– Spodnie to nie problem – Ron pokazał się w drzwiach, niosąc jeansy oraz kowbojki – reszta, znaczy ty, też jest super. – Położył spodnie możliwie jak najbliżej nóg Megan.

– Z tak obwiązaną i spuchniętą kostką nie dam rady ich włożyć, są za wąskie. Stanford obetnij nogawki. – Podała mi jeansy, a jej twarz odzyskiwała cechy stanowczości. Uśmiechnęła się jednak i dodała – proszę.

W budzie Matta nie było nożyczek, musiałem się więc posłużyć starym nożem kuchennym, moje dzieło wyglądało tragicznie, ale przypuszczalnie koleżanki Megan natychmiast zapytałyby ją o adres nowego designerskiego butiku.

– Lepsze niż oryginały – zakpiłem, gdy Megan dopinała zamek.

– O tak, znacznie lepsze – Ron zawtórował mi bez najmniejszego powątpiewania w rację swych słów, nadal nie przestając wpatrywać się w opalone nogi Megan.

– To jeszcze raz dziękuję i ponownie bardzo przepraszam. – Megan wstała z fotela, trzymając lewą stopę powietrzu. – Jak znów znajdziesz coś podobnego, Jim – oparła się na jego ramieniu, to proszę… zapomnij o naszym adresie.

– To zbieramy się. Dzięki za wszystko. Będziemy w kontakcie, Jim, jak skończycie wszystkie odwierty. Matt, wszystkiego najlepszego, chłopaki, powodzenia. – Podszedłem do Megan i bez pytania wziąłem ją na ręce. Nawet specjalnie się nie broniła i wszystkim przyjaźnie pomachała. Skierowałem się prosto do samochodu, nie odwróciłem się, spojrzenie Rona mogłoby mnie zabić.

Indiany Jonesa już nie było, co nas specjalnie nie martwiło, widocznie spieszyło mu się do przekazania swojej wersji wydarzeń na kolejnym spotkaniu w uniwersyteckim faculty club. Megan usadowiła się na miejscu pasażera, wyciągając lewą nogę na deskę rozdzielczą Land Cruisera i ruszyliśmy przez bezdroża Teksasu.

W samochodzie zaległa cisza, tylko szum dmuchawy układu klimatyzacji, zapewniającej minimum komfortu nadwerężonej kostce mojej pasażerki, uzupełniał odgłos silnika. Megan była wyraźnie zawstydzona. Unikała rzucanych w jej kierunku moich spojrzeń, niby to przyglądając się obolałej kostce, bądź patrząc na uciekający w bocznej szybie krajobraz teksańskich pól naftowych. Po chwili odwróciła się do mnie i mimo niewątpliwie nieustającego bólu, uśmiechnęła się, mówiąc:

– Może i myślałam nieraz o tym, jak mi ściągasz spodnie, ale nigdy nie odbywało się to w takich okolicznościach. Dziękuję, Michael. Bardzo ci dziękuję za ocalenie, ale również, a może przede wszystkim, za przejrzenie na oczy.

– Podobno, co cię nie zabije, to cię wzmocni. Tak mówi popularne porzekadło. Ci, co mają bardziej uzasadnione mniemanie o swej wiedzy nazywają to zależnością odwrotną. Ważne jest to, że nic złego ci się nie stało. W sprawie przejrzenia na oczy nie będę się wypowiadał, ale jeżeli myślimy o tym samym, to masz rację.

– Teraz też wiem, że ją mam. Dzięki, doktorze. – Megan patrzyła ponownie w boczną szybę i w tonie jej głosu można było odnaleźć usilne tłumienie zawstydzającego ją płaczu.

Regionalne centrum medyczne w Odessie było w samym środku miasta. Tym razem Megan postanowiła już sama dojść do drzwi szpitala, jedynie okazjonalnie wspierając się na moim ramieniu.

W poczekalni szpitala były wózki. Megan usadowiła się na jednym z nich i ujęła mnie za dłoń.

– Okay, Michael, możesz uważać misję za zakończoną. Dam już sobie sama radę. Na pewno…

– Nigdzie mi się nie śpieszy. Poczekam i zawiozę cię do hotelu. Wytrzymaj jeszcze trochę. Przyjrzę się pielęgniarkom.

– Zaczynałeś już poprawiać swoje notowania, Stanford. Nie psuj tego.– Powiedziała to już ze znacznie lepszym samopoczuciem.

Podeszła do nas jedna z dyżurujących sióstr i po wstępnej rozmowie z poszkodowaną, odwiozła Megan w głąb szerokiego korytarza. Pierwsza próba oceny miejscowego, żeńskiego personelu nie wypadła najlepiej.

Niezrażony brakiem natychmiastowej fascynacji przyglądałem się szpitalnej aktywności. Bliskość Rio Grande zaznaczała swój widoczny ślad. Pośpiech wydarzeń izby przyjęć mógł być tutaj znany tylko z telewizyjnych seriali, angielskie plansze oraz napisy widoczne na ścianach całkowicie nie pasowały do wszechobecnego hiszpańskiego. Czarnowłose dziewczyny w jasnoniebieskich mundurach raczej też nie odznaczały się wybujałym wzrostem, który zdecydowanie odbiegał w swej odwrotnej proporcji od wymiaru noszonych przez nie spodni. I jakkolwiek głęboka wiara oraz optymizm to zachowania nader właściwe w szpitalnej atmosferze, jednak na pojawienie się Kate Heigl chyba nie miałem co liczyć.

„Pan Wood proszony do pokoju zabiegowego numer 5” – czerwony pulsujący napis nad stanowiskiem rejestracji nowo przybyłych, uzmysłowił mi nagle, że przypuszczalnie jest to komunikat dla mnie. Nie będąc pewnym, czy Megan nie spotkało jeszcze coś gorszego, zerwałem się na równe nogi i pobiegłem do wskazanego pokoju.

Megan nadal znajdowała się na wózku, a siedzący za biurkiem przedstawiciel miejscowych mariachi różnił się od kolegów jedynie, opasającym jego gruby kark, stetoskopem.

– Pan Wood? – zapytał z wyraźnie meksykańskim akcentem.

– W czymś pomóc? – spytałem wyzywająco.

– Michael, proszę, poświadcz fakt, że żyję i nazywam się Megan Anderson. – Megan była wyraźnie wkurwiona.

– A co, może być inaczej? – spytałem zdziwiony, jednocześnie zdając sobie sprawę, że nigdy nie słyszałem jej nazwiska. Byłem blisko niej przez ponad trzy miesiące na Cyprze i wiedziałem tylko, że ma na imię Megan. Nie dałbym głowy, czy nawet Starski wiedział, że archeolog Megan to panna Anderson.

– Panie Wood, panna Anderson nie ma przy sobie żadnego dokumentu identyfikacyjnego, nie znam więc jej numeru społecznego ubezpieczenia, co, jak pan zapewne wie, jest konieczne do udzielenia pierwszej pomocy.

– Doktorze Ramos – spojrzałem na jego identyfikator – konieczne do udzielenia pierwszej pomocy jest minimum ludzkiej wrażliwości, podstawowa wiedza w tym zakresie, a w pańskim przypadku jest to również obowiązek.

– Michael, nie pogarszaj sytuacji, w tej sprawie powiedziałam już znacznie więcej. Najlepiej by było, gdybyś mógł podjechać do hotelu „La Quinta” i z recepcji przywieźć moją torebkę, w której są wszystkie dokumenty.

– To racja i najlepszy sposób rozwiązania – Ramos z mariachi wszedł w słowo Megan.

Spojrzałem powtórnie na Megan. Faktem jest, że w oczach obcego nie wyglądała na osobę, którą można by było obdarzyć szczególnym zaufaniem. Była po prostu brudna, włosy miała w całkowitym nieładzie, a jej spodnie, albo właściwie to, co z nich pozostało, oraz wymięta bluzka również nie dodawały jej blasku. Ale czy tak powinien zachowywać się lekarz w goszczącym go kraju?

– Być może w Odessie brak wiary w człowieka to obowiązujący standard. Myślisz, że mi wydadzą twoją torebkę?

– Wyobraź sobie, że mi pozwolono zadzwonić i jesteś już zaanonsowany. – Odpowiedziała ze świadomością swego sarkazmu, nie szczędząc przy tym lodowatego spojrzenia siedzącemu za biurkiem odbiciu Diego Garcii.

– Doktorze Ramos, po tej stronie Rio Grande tracenie czasu ciągle nie jest cool, proszę opatrzyć pannę Anderson. Będę za parę minut z jej numerem ubezpieczenia. – Odwróciłem się i widząc rozbawienie w oczach Megan, wyszedłem z pokoju zabiegowego nr 5.

Odessa nie jest miastem moich marzeń. Trudno mi sobie nawet wyobrazić, aby mogła być niespełnionym snem dla kogokolwiek. Podzielona setkami kwartałów niewielkich zabudowań, jest wprawdzie miejscem zameldowania około stu tysięcy mieszkańców, ale nie jest to miejsce, którego otoczenie, atmosfera, a przede wszystkim klimat wywoływałyby uczucie zazdrości przejeżdżających przez nią podróżnych. Z Odessy jest też raczej dość daleko do Pacyfiku.

Hotel „La Quinta”, podobnie jak miejsce, w którym się zatrzymałem, miał zasadniczą zaletę: był nieopodal autostrady stanowej, co dawało gwarancję możliwie szybkiego opuszczenia miejscowego zagłębia płynnego złota. W recepcji młoda dziewczyna, której nawet konkursy lokalnych piękności nie mogłyby zakwalifikować do jakiegokolwiek uczestnictwa, starannie sprawdziła moją tożsamość i po zrobieniu kopii prawa jazdy, wydała mi niewielką torebkę panny Anderson.

– Czy Denis Dover nie zostawił dla mnie żadnej wiadomości? – spytałem w nadziei otrzymania zaproszenia na jego kolejny wykład o dokonanym przez niego wiekopomnym odkryciu.

– Profesor Dover bardzo się spieszył i nic nikomu nie zostawił. Pół godziny temu wymeldował się i opuścił Odessę.

Mając dwie dobre wiadomości, po kilku minutach byłem znowu w centrum medycznym. Pokój zabiegowy numer 5 był jednak pusty. Okazało się, że Megan była właśnie w trakcie prześwietlenia stawu skokowego, jak należało w tym miejscu nazwać kostkę jej lewej nogi. Pozostawiłem w rejestracji jej numer ubezpieczenia, a sam ponownie oddałem się obserwacji otaczającej mnie przestrzeni, głównie planszy przywołujących ostrzeżenia o wszelkich możliwych choróbskach oraz jowialnie uśmiechniętych lekarzy zapewniających, że ich opieka jest lekiem na każde zło. Grubego mariachi na żadnej z tych plansz nie było.

Po półgodzinie, gdy moja znajomość poszczególnych plansz kwalifikowała mnie co najmniej do stopnia znachora, z głębi korytarza przywieziono Megan. Na jej stopie założona była opaska ortopedyczna opinająca kostkę oraz dolną część łydki. Palce oraz pięta były odsłonięte. Nie miała szans włożyć kowbojek, ale skórzane klapki, które trzymała w ręce na pewno pozwalały jej na swobodne przemieszczanie się.

– Na szczęście z moją nogą wszystko dobrze, mam tylko naciągnięte ścięgna i krwiak pouderzeniowy. Twój ulubiony lekarz stwierdził, że zdjęcie rentgenowskie, nie wykazuje przemieszczeń. Nawet pochwalił twoje manualne zdolności. Kazał mi tylko nosić ten stabilizator przez następne trzy dni – wskazała na zapiętą opaskę.

– Innych obrażeń nie stwierdzono? – szelmowsko zmrużyłem oko.

– Chyba nie sądzisz, że pozwoliłabym się „tam” zbadać temu tłuściochowi – spojrzała na mnie wyzywająco – zresztą osobiście zdeklarowałeś się, że nie pozwolisz, abym mogła się właśnie „tam” okaleczyć. Czyżbym źle pamiętała?

– Kobieca pamięć jest doskonała, tylko niestety czasami wybiórcza.

– Zapewniam cię, Stanford, że ten przypadek nigdy nie zostanie zapomniany i to nie tylko z powodu twej szlachetności. – Megan wstała samodzielnie z wózka i skierowała się do samochodu. Niezaprzeczalny fakt supremacji kobiet nad mężczyznami w odzyskiwaniu sił witalnych po raz kolejny znajdował swe potwierdzenie.

– Następna dobra wiadomość jest taka, że Indiana Jones-Dover zniknął z hotelu. – Przytrzymałem drzwi Land Cruisera i pomogłem jej usiąść.

– Nie obrażaj Harrisona Forda.

– A wyrazy MIŁOŚĆ z obu powiek już zmyte?

– Możesz się wyśmiewać, masz do tego pełne prawo – przesłoniła oczy powiekami, aby mnie przekonać, że są pozbawione wszelkich napisów. – Żeby być taką debilką!?

– Po prostu zapomnij o tym i wybierz jakąś dobrą knajpę, należy się nam porządny obiad.

– Michael, stopę naprawiłeś mi ty, ale resztę muszę sama doprowadzić do stanu przynajmniej normalnego. Również chcę iść z tobą na obiad. Daj mi dwie godziny i spotkamy się w „La Quinta”.

– Tam nie ma żadnej knajpy.

– Pojedziemy do miasta.

– Do Odessy?

– Nie, do Midland, tam jest znacznie przyjemniej. Najlepiej, jak tam się przeniesiemy. Mam znajomą w „Double Tree Hilton”, zarezerwuję pokoje. Do lotniska też bliżej. Zgoda?

– Krótkie tak, wystarczy?

– Okay, jedziemy.

* * *

Megan proces doprowadzania się do stanu normalnego podzieliła na dwa etapy. W recepcji „La Quinta” zastałem ją odświeżoną, w jeansowej spódnicy oraz białym T-shircie, włosy miała ściągnięte w koński ogon, a na nogach niezawiązane tenisówki. Po zameldowaniu się w Hiltonie stwierdziła, że musi się przebrać i wyznaczyła mi kolejną godzinę oczekiwania na zapoznanie się z menu tutejszej restauracji.

Niespodziewane spotkanie z Megan kolejny raz potwierdzało, że prawdopodobieństwo zdarzeń rzadkich, kiedy już zachodzi, to towarzyszą mu okoliczności równie nietypowe. Czyż nie jest bowiem zadziwiająca nagła przychylność rodziny i całego otoczenia wobec osoby wygrywającej główną pulę w Powerball? Przypadkowość naszego spotkania przypuszczalnie ocaliła Megan życie, wymusiła również na niej nowe spojrzenie na jej najbliższe otoczenie. Paleontolog Dover miał u niej przesrane, to pewne, ale czy nasza wewnętrzna akceptacja własnych błędów jest rzeczywiście zapewnieniem ich dalszego niepopełniania? Bywa różnie, prawda?

Spotkanie Megan uzmysłowiło mi pewną ciągłość wydarzeń, w których osoby z najbliższego mi otoczenia były uwikłane we wspólną sieć powiązań. To właśnie na Cyprze zaprzyjaźniłem się z Tomkiem Starskim, którego dziewczyną była tam Megan. Koleżanka Tomka Starskiego, z ich wspólnego miasta Katowic, Ewa Rolska, przebywająca z nami na Cyprze, została moją dziewczyną, będąc również zaprzyjaźnioną z Megan. Z kolei moja asystentka z biura, Lucy Parker, którą lubiłem i szczególnie sobie ceniłem przez ostatnie siedem lat wspólnej pracy, była dziewczyną Tomka po jego powrocie z Cypru i rozstaniu się z Megan. Przypadkowość naszego obecnego spotkania była więc w pewnym sensie szczególna. Była też potwierdzeniem tezy, że zdarzenia nawet te najmniej przewidywalne, mogą się wydarzyć.

Niewątpliwie z punktu widzenia Megan, nasze spotkanie było szczególnie ważne, można założyć, że ocaliło jej życie, musiało jednak też wywoływać jej zawstydzenie. Dla niej, osoby ambitnej, pewnej siebie, z dużą dozą zadufania we własne możliwości, kompromitujące zachowanie jej partnera, w obecności przyjaciela Tomka, musiało być gorzkim uświadomieniem sobie faktu własnej degradacji w dokonanym wyborze. Nikt z jej kraju nie widział jej całkowitego zauroczenia Tomkiem i nieodstępowania go na każdym kroku. Będąc tam, na dalekiej wyspie, mogła sobie na to pozwolić, ale tutaj, w swoim Teksasie, zapewne nie tak wyobrażała sobie ewentualne spotkanie ze starym znajomym. Przed moje oczy powracał obraz jej pożegnania z Tomkiem, kiedy na jej zapłakanej twarzy widniał dramat rozstania z ukochanym chłopakiem.

Megan pojawiła się w holu Hiltona piętnaście minut przed czasem, jej bagaż musiał mieć ograniczoną możliwość kombinacji zabranych ciuchów, bądź była niemniej głodna niż ja. Jej wygląd nie przypominał dziewczyny na szpitalnym wózku, ubrana była w jedwabne szorty koloru ciemnej czerwieni oraz równie ekskluzywnie wyglądającą bluzkę z krótkimi rękawami w szarym kolorze. Bluzka było lekko obcisła, co rozpięte górne guziki wyraźnie uwypuklały. Włosy miała rozpuszczone, a usta delikatnie błyszczały karminem szminki. Była ponownie dziewczyną, której nie można było przeoczyć.

– Dover to jednak straszny debil, stracić taką laskę? – Przyglądałem się jej z wyraźną aprobatą.

– Właśnie. Gdybyś był zainteresowany, to… – roześmiała się i ujmując mnie pod rękę dodała: – Chodźmy coś zjeść.

– To ja zapraszam.

– Michael, masz jeszcze coś w zanadrzu dzisiejszej szlachetności? – Mocniej przywarła do mojego ramienia.

– Jasne, zamówimy szampana.

Zamówiliśmy dwa.

Spotkanie z Megan było przypadkowe, jednak wbrew obowiązującej zasadzie – przypisującej takim wydarzeniom brak ciekawości omawianych tematów oraz swobody wzajemnego zachowania – sprawiało nam niekwestionowaną przyjemność. Swobodny nastrój naszego stolika coraz częściej przykuwał wzrok pozostałej klienteli, par raczej już w średnim wieku. Rodzaj męski, w nieudolnych próbach niby naturalnego zachowania, nie potrafił ukryć fascynacji osobą Megan, mnie przypuszczalnie nie żałując określeń głównie rezerwowanych dla swoich szefów. Kobiety raczej też były tylko zainteresowane Megan, co zresztą po krótkiej lustracji otoczenia, nie było dla mnie niczym deprecjonującym. Obwieszone klejnotami, w skorupach natapirowanych włosów były zajęte wyłącznie rzucaniem karcących spojrzeń swoim partnerom. Tu w Teksasie wartość posiadanego pola naftowego jednak ciągle jest nadrzędna i każda z siedzących w tej ekskluzywnej knajpie stron dobrze sobie z tego zdawała sprawę.

Przy kolejnym pełnym kieliszku Megan zdawała się już całkowicie odprężona, a trauma niebezpiecznego wypadku dryfowała w kierunku miejsca w rejestrach pamięci oznaczonego nazwą: „przypadki szczególne – warte opowiedzenia”.

– Może już przyszedł czas, aby wspomnieć wspólnych znajomych? – spojrzała mi w oczy z wyrazem szelmostwa, jednak niepozbawionego uczucia nostalgii.

– Od kogo zaczynamy?

– Lucy Parker twierdzi, że Starski to facet, jakiego spotyka się tylko raz w życiu.

– Lucy Parker? – spytałem kompletnie zaskoczony, ciągle nie wierząc, że mówi o mojej asystentce.

– Tak, Michael, ta sama Lucy, która z tobą pracuje w tej samej firmie już prawie siedem lat. Zdziwiony?

– To musi być widać.

– Tak, jesteśmy w stanie skoczyć sobie do gardeł, gdy chodzi o zdobycie faceta, ale w momencie, gdy ten facet jest dla nas już tylko czasem przeszłym, często zostajemy przyjaciółkami. Szczególnie, gdy to on z nas rezygnuje.

– Jak się poznałyście? – spytałem z nieukrywanym wścibstwem zdziwionego faceta.

Dobrze pamiętałem zawistne oczekiwanie Lucy na przyjazd Tomka Starskiego do Stanów. Już od pierwszego momentu, gdy go tylko zobaczyła podczas telekonferencji z naszym oddziałem w Katowicach, była całkowicie nim oczarowana. Nie mogła przeboleć, że inna dziewczyna ze Stanów ma go pierwsza, a samą Megan, z racji jej zawodu, nazwała ślepym kretem, któremu udało się wypatrzyć faceta. Oczywiście Lucy dopięła swego i po przyjeździe Starskiego do San Francisco nie pozostawiła nikomu najmniejszej wątpliwości, kto jest dziewczyną przybysza z Polski. Ich związek, który był solą w oku wszystkich wolnych dziewcząt w firmie, a tych w związkach stałych skłaniał do zachowań typu „jednak warto spróbować”, dla nich samych był nieustającym pasmem utarczek oraz wzajemnych nieporozumień. Prawda była taka, że Tomek nie był facetem zainteresowanym przebywaniem ciągłe w tym samym miejscu. Wyjątkiem mogło być ewentualnie jego miasto rodzinne Katowice, czego całkowicie nie rozumiała Lucy. Ponadto Starski, mając do wyboru rozszyfrowanie ciekawego problemu z teorii inżynierii chemicznej przez zastosowanie własnych modeli matematycznych lub spędzenie czasu z dziewczyną, nigdy nie miał wątpliwości, co do wyższości matematyki nad kobiecym powabem. Pamiętam, jak zaraz na początku ich wzajemnej fascynacji Tomek wybrał się do biblioteki uniwersyteckiej w Berkeley. Oczywiście Lucy mu towarzyszyła. Po ośmiu godzinach wspólnego przebywania w sali biblioteki powiedział jej, że jak chce to może iść, bo on już zna drogę do hotelu. Po powrocie Tomka z Bali, gdzie nadzorował modernizację układu chłodzenia wody dla nowoczesnego centrum biznesowo-wypoczynkowego, ich związek wszedł w fazę ograniczonych spotkań i narastających wzajemnych oskarżeń. Tomek nie zamierzał rezygnować z pracy w najbardziej odległych zakątkach świata; nie interesowała go stabilna praca w centrali firmy, co oczywiście prowadziło do minimum wspólnie spędzanego czasu z Lucy. Takiego stanu rzeczy Lucy nie mogła zaakceptować. To, co było dla niej jednak szczególnie nie do zniesienia, to fakt, że Starski mimo aparycji, przy której wygląd osławionego Brada Pitta kwalifikował go do siostrzeńca Quasimodo, nie wspominając o dzielącej ich przepaści w posiadanej wiedzy, nie wykazywał szczególnych oznak zainteresowania, oglądającymi się za nim kobietami. Pozbawiało ją to naczelnego argumentu we wszelkich awanturach ich wzajemnego pożycia, zwykła wówczas mówić: „same cipy się mu pchają”. Sześć miesięcy temu Tomek Starski został oddelegowany na Okinawę, gdzie nasze biuro prowadziło realizację dużej instalacji skraplania dwutlenku węgla. Przez pierwsze trzy miesiące pojawiał się regularnie w San Francisco, jednak później bywał coraz rzadziej, tłumacząc się dużym stopniem zaawansowania prac i koniecznością wzmożonego nadzoru. Lucy zaczęła się spotykać z innym chłopakiem.

– Obiecałam Lucy, że nigdy żadnemu z was nie wypaplam o naszej znajomości, ale taka okazja jak dzisiaj ma swoje prawa. Mam nadzieję, że mi wybaczy mimo swego zacietrzewienia i nadal będziemy mogły ze sobą rozmawiać.

Jej wzrok był ciągle skupiony na mej twarzy i gdzieś tam na jego dnie wyraźnie widziałem satysfakcjonującą ją ulgę, że dane Lucy przyrzeczenie nareszcie znalazło właściwą okazję do zakończenia terminu obowiązywania. Wzniosła okazjonalny toast i powiedziała:

– No, to było tak. Parę miesięcy temu Lucy, mając coś do załatwienia w oddziale waszej firmy w Houston, pojawiła się na Wydziale Archeologii mojego uniwersytetu. Zadzwoniła z recepcji, przedstawiając się jako osoba, której nie jest obcy facet o nazwisku Tomek Starski.

– Tak, to cię musiało zaintrygować.

– Nie tylko, Michael. Ciekawość ma swą siłę, niemal nie spadłam ze schodów, pędząc na jej spotkanie w holu naszego wydziału. Zastałam tam ładną dziewczynę, która była w absolutnym dole psychicznym. Rozmowę rozpoczęła od przedstawienia się oraz stwierdzenia, że przez ostatni rok była z Tomkiem Starskim. Nie będę cię zanudzać naszymi wspomnieniami, chociaż może i ty mógłbyś z nich wysnuć dla siebie ważne wnioski. W końcu macie wiele wspólnego. Skończyło się na dwóch butelkach wina w nocnym barze jej hotelu.

– Jakaś konkluzja?

– Lucy ma chyba rację, takiego faceta jak Tomek spotyka się raz w życiu, ale się z nim nie zostaje.

– No chyba, że się jest z Katowic.

– Właśnie, nigdy tego nie zrozumiem. Cóż to za pieprzona metropolia?

– Może i żadna metropolia, raczej jego silne poczucie konkretnej przynależności.

– Zobacz – rozejrzała się wokół, wzbudzając panikę w oczach natapirowanych matron oraz prężenie się otyłych nafciarzy. – Aż tak jest tutaj źle?

– Inaczej, Megan, po prostu inaczej.

– No tak, tobie Katowice również nieobce, prawda?

– Jeżeli mówimy o Ewie, to prawda. Ale tego tematu mam nadzieję Lucy nie poruszała.

– Michael, nie zdajesz sobie sprawy, jaką masz asystentkę. Wierna jak pies. Nawet słowa nie chciała powiedzieć na twój temat. Owszem, mówiłyśmy o Ewie, ale tylko o jej pobycie w Stanach. A może już powinnam powiedzieć o doktor Ewie Rolskiej?

Ewę Rolską do Stanów sprowadziłem zaraz po powrocie z Cypru. Właściwie to wymusiłem na jej ambicji zrobienie doktoratu z interesującej ją dziedziny inżynierii chemicznej. Zaproponowałem jej Uniwersytet Stanforda, uczelnię szczególnie mi bliską i to zarówno emocjonalnie jak i terytorialnie. Mieszkam w El Cerrito, dzielnicy San Francisco, godzinę jazdy samochodem od Krzemowej Doliny. Ewa jest warta swego kumpla Starskiego pod każdym względem. Oboje nie zwykli nie doprowadzać swoich planów do końca. Ambicja w dokonaniach własnych i pełna niezależność kazała się Ewie wyprowadzić z mojego domu już po trzech miesiącach pobytu w Stanach. Swym niezwyczajnym wdziękiem potrafiła mnie przekonać, że nie chce, aby jej jakakolwiek pozycja w pracy była wiązana z łóżkiem doktora Wooda. Potrafiła sobie zdobyć przychylność najważniejszych osób w firmie, łącznie z jej właścicielem Patrykiem Cartwrightem oraz moim szefem Barrym Taylorem. Wraz z Tomkiem należeli do naszych najlepszych inżynierów i niewielu mogło im dorównać, co oczywiście było w odwrotnej relacji do towarzyszącej im zazdrości.

– Znasz Ewę, więc wiesz, że nie rezygnuje z raz podjętych zobowiązań. Myślę, że do końca tego roku dokona swego.

– To nadal twoja dziewczyna. Mam rację?

– Jak nam tylko czas pozwala, to jesteśmy razem.

– Wiesz, jak wróciłam z Cypru, to codziennie czekałam na wiadomość od Tomka. Chociaż tam na Cyprze, rozstając się, nie składaliśmy sobie żadnych obietnic dalszych wspólnych spotkań. Miałam jednak nadzieję, że może zadzwoni z tych cholernych Katowic, pokaże się w Houston, w końcu tutaj jest oddział jego firmy. Ale nie zadzwonił i nie pokazał się. Teraz, po wspólnym rozpamiętywaniu z Lucy, jestem mu za to nawet wdzięczna. Oszczędziłam sobie tylko bolesnych rozczarowań. Nie dziwę się Lucy, że przyjechała do mnie. Chciała się upewnić w zamiarze zerwania z nim. Znalazła po prostu osobę, która miała to już za sobą. – Megan przerwała opowieść i na chwilę się zamyśliła. Musiałem przyznać, że była całkowicie autentyczna w swym zachowaniu. Była też realistką, która nie zamierza opuszczać Teksasu, chociaż sądząc po jej wyborze Indiany Jonesa, możliwości wyboru były ograniczone.

– Jednak mógł się przynajmniej na chwilę zatrzymać w tych stronach, pokazałabym koleżankom, jakich facetów należy odkopywać za tysiąc lat – roześmiała się.

– Może, więc następnym razem…

– Jak znów wpadnę do jakieś dziury…

– Indiana Jones był tylko jeden, to już wiesz.

– No tak, ale podobnych dupków kręci się tutaj pełno. Zostaw na wszelki wypadek numer swojej komórki.

Wypiliśmy kolejny toast. Megan ujęła mnie za rękę, jej oczy były roziskrzone alkoholem, lekko je przymrużyła, mówiąc:

– Jak widzisz mamy różne doświadczenia, ale miłe jest to, że coś nas wiąże, może nie na stałe, ale na pewno we wspólnych wspomnieniach. – Spojrzała na zegarek. – Czas odpocząć, jutro wracamy do naszych spraw.

Poprosiłem o rachunek, większość par również opuściła już stoliki, tylko ostatnie dwie matrony odprowadziły nas wzrokiem do windy, upewniając się, że i dla nich najwyższy czas wrócić na swe farmy.

Pokoje nasze przylegały do siebie. Megan zatrzymała się przy swoim. Lekko się do mnie przytuliła.

– Okay, Stanford, już raz mi dzisiaj spodnie ściągałeś. I na tym trzeba poprzestać. – Jej usta przylgnęły do mego policzka. – Do zobaczenia i nie zapomnij pozdrowić Lucy – szepnęła, zamykając drzwi swego pokoju.

3

Do El Cerrito wróciłem następnego dnia po południu. Nie było mnie w domu cztery dni, co nie jest niczym nadzwyczajnym w sposobie korzystania z mojego miejsca zamieszkania. Moje okresy niebywania w San Francisco często liczone są w tygodniach, a nierzadko również w miesiącach. Mój dom nie należy do rezydencji, raczej jest całkiem skromny; zarówno swoim metrażem jak też wyposażeniem, co w przypadku tylko mojej w nim obecności nie jest niczym uciążliwym. Dom jest odsunięty od ulicy, mam więc mały podjazd, na którym mogą swobodnie zaparkować trzy samochody. Nieliczni sąsiedzi również nie mogą narzekać, gdyż wysokie cyprysy całkowicie go zasłaniają, zostawiając jedynie otwór na bramę wjazdową. Z tyłu domu jest niewielki uskok, który częściowo zajmuje drewniany taras z przyległym doń niedużym basenem, wszystko to również osłonięte jest naturalną zasłoną z sosen oraz cyprysów.

Zasadniczo posiadanie domu należy zaliczyć do walorów przyjemnych, gdyż oprócz wywoływania skrywanej zazdrości tych, co go nie mają, zaspokaja nie tylko, naszą ewolucyjnie zakodowaną, potrzebę stanu posiadania, ale również tworzy nasz prywatny azyl ucieczki od zgiełku otaczających nas ulic. Ponoć jest też wykorzystywany jako przestrzeń obejmująca żar ogniska domowego i to bez względu na przyczynę tegoż żaru. Na szczęście, a może niestety, ta ostania funkcja mnie ciągle nie dotyczy. Jednak zgodnie z naczelną zasadą usług świadczonych przez adwokatów „coś za coś”, posiadanie domu to nieustająca konieczność utrzymywania go w należytym stanie. Ta potrzeba w moim przypadku wywołuje jawną niechęć do wszystkiego, co jest z nią związane. Z drugiej strony takie zachowanie ma pozytywny wydźwięk w zapewnieniu pracy osobom zainteresowanym. No, może tylko urząd skarbowy nie podziela tego punktu widzenia.

Wnętrzem mego domu zajmuje się Izel, Peruwianka mieszkająca w okolicy. Znamy się już od prawie pięciu lat i mam do niej całkowite zaufanie. Zwraca się do mnie señior Wood, po czym w swym łamanym angielskim dodaje: „czemu ciągle tu kobieta brak?” Dalsze spostrzeżenia kontynuuje już oczywiście w lawinie słów hiszpańskich. Okazjonalnie staram się ją uczyć podstawowych zwrotów naszego sposobu mówienia, jednak jej metoda odnoszenia się do mnie jest znacznie skuteczniejsza, gdyż po pięciu latach poznałem o wiele więcej zwrotów hiszpańskich, aniżeli ona mogłaby się nimi pochwalić w angielskim. Musi się to brać z tego, że Izel nie zauważa najmniejszej przydatności używania innego języka, niż język mieszkańców Limy.

Wszelkie prace, których wprost robić nie znoszę, a związane są z pielęgnacją basenu i ogrodu, oraz wszelkiego typu czynności serwisowo-eksploatacyjne całego wyposażenia domu, łącznie z utrzymaniem drożności rynien, przeglądem komina, dachu, wykonuje niejaki Larry, prawdziwa złota rączka. Facet, który ma ugruntowane zdanie na każdy ważniejszy temat naszej rzeczywistości, z reguły całkowicie odmienne od przyjętego przez większość obywateli USA. Jego ostatnim tryumfem było ostateczne pożegnanie się Oprah Winfrey. Uważał bowiem, że już dawno powinna zastąpić ją na przykład J.Lo, bo ma znacznie zgrabniejszą tylną część ciała i niemniej odstającą. Jego kryteria osądu facetów są równie jednoznaczne, co nieskomplikowane w swojej wymowie. Istnieją tylko „dobrzy-faceci” lub „chuj-faceci”. Z naszych relacji można przypuszczać, że zostałem zaklasyfikowany do tych pierwszych. Larry ponadto we wszelkich poczynaniach kieruje się niezłomną zasadą, która w stylu jego wymowy brzmi: „my tak robimy i chuj”. Larry zwykł tak mówić przy każdej okazji, gdy wykonywane przez niego czynności nie znajdują logicznego uzasadnienia, wydają się nieodpowiednie, bądź mogą wywoływać brak akceptacji zainteresowanej osoby. W mojej dotychczasowej, ostatecznie już kilkuletniej znajomości z Larrym, zasada ta okazywała się zawsze słuszna. Fakt faktem, na końcowy efekt jego pracy nigdy nie można było narzekać. Zasadę tę z pewnym złagodzeniem jej obcesowej formy zdarza mi się również stosować, nie wymaga ona bowiem zawiłego procesu udowadniania swej racji, co w wielu przypadkach może się okazać niezmierne wygodne. Lubię Larry’ego i zawsze go szczodrze wynagradzam, przede wszystkim dlatego, żeby nie stracić uzyskanej kwalifikacji, ale także, aby być pewnym, że po moim następnym telefonie interwencyjnym usłyszę: „Będę za chwilę, doktorze. Czy przy panience też trzeba coś pogrzebać?”.

Dostęp do mego domu ma też Lucy Parker, głównie z tytułu opieki nad stojącą w salonie araukarią, moją ulubioną rośliną, którą, jak twierdzi Lucy, kupiłem głównie z powodu jej popularnej nazwy: monkey puzzle, aby przypominała mi o małpiej zwinności i to nie tylko w chwilach braku pomysłu na rozwiązania techniczne, a jej pomnażała i tak niemały zakres obowiązków służbowych w trakcie moich rozlicznych wyjazdów. Lucy Parker czasami w zawile eufemistyczny sposób wyraża swoje myśli, ale nierzadko byłem świadkiem, jak mówi do rozbuchanych w swej pewności siebie adoratorów: „Wal się, bo i tak mi majtek nie ściągniesz”.

Własny klucz oraz niczym nieograniczoną swobodę przebywania w moim domu ma tylko Ewa Rolska.

Zaparkowałem beemkę w garażu i wewnętrznymi drzwiami przeszedłem do kuchni. Na stole znajdowały się papierowe torby z zakupami, z miejscowego 7-Eleven, oraz główki sałaty, których liczba wskazywała, bądź na zapowiedziany zlot całej populacji okolicznych zajęcy, bądź na obecność panny Rolskiej. Przechodząc przez salon, spojrzałem na leżące na sofie części garderoby i opcja zajęcy przestała mieć jakiekolwiek uzasadnienie.

Ewa pływała w basenie. Usiadłem na tarasie i mój wzrok przylgnął do jej rytmicznie poruszającej się sylwetki.

Obserwowanie kogoś, kto nie jest świadom tego procesu, powoduje, że wersja demo jego wizerunku, zarówno zewnętrznego jak też ewentualnie posiadanych zdolności intelektualnych, nie jest wersją domyślną. Zastępuje ją wersja... użytkowa, mniej spektakularna w swej odsłonie, ale niewątpliwie zdecydowanie uczciwsza. W przypadku Ewy doszukiwanie się różnic w obu tych wersjach jest trudne. Jej sylwetka w skąpym kostiumie bikini mogła tylko potwierdzać walory jej urody. Ewa jest wysoką, zgrabną dziewczyną, z urzekającą inteligencją twarzą, w której lekko rozstawione kości policzkowe tworzą oprawę dla szmaragdowych oczu. Ma w sobie coś z urody kobiet Dalekiego Wschodu, co uwidacznia się w jej zdecydowanym obrysie pełnych ust oraz w przepięknych czarnobrązowych włosach sięgających poniżej ramion.

Ewa Rolska należy do tego gatunku kobiet, który obdarzony zniewalającą urodą nie czyni z tego faktu sposobu na życie. Wprost przeciwnie, jest przekonana, że tylko odpowiednim poziomem wiedzy oraz doświadczenia w wykonywanym zawodzie można uzyskać liczącą się satysfakcję. Mając to, co zdecydowanej większości kobiet nie było dane i czego żadne gabinety odnowy biologicznej z zaawansowaną pomocą gabinetów chirurgii plastycznej włącznie, nie są w stanie im pomóc w zdobyciu, Ewa koncentruje się głównie na swej mantrze: MUSZĘ TO ZROBIĆ. Kategoryczność tej zasady było mi dane niejednokrotnie poznać w trakcie jej dwuletniego pobytu w Stanach. Rzecz w tym, że konsekwencję działań, jako pochodną uporu – głównego motoru ambicji – Ewa uzupełniła podstawową zmienną procesów dynamiki: czasem. MUSZĘ TO ZROBIĆ w wydaniu Ewy oznacza: muszę to zrobić natychmiast lub w jak najkrótszym czasie. Ta nieustępliwość ma jednak poważną wadę, dotyczy wyłącznie wyzwań postawionych sobie przez nią samą. W przypadkach rzeczy zalecanych, dobrze widzianych czy nawet pospolitych obowiązków, jej zachowanie, jakkolwiek nie odbiega od zasad dobrego wychowania, raczej bliższe jest mantry: WSZYSTKO W SWOIM CZASIE.

Pierwsze miesiące pobytu Ewy w Stanford musiały być dla niej szczególnie trudne. Znalazła się zupełnie sama w nowym środowisku. Pociecha, że sześćdziesiąt procent studentów z jej otoczenia, również będących w stadium robienia doktoratu, to byli ludzie spoza Stanów, w praktyce nadal nie integrowała osoby zupełnie obcej. Ponadto w grupie doktorantów inżynierii chemicznej Ewa była jedyną kobietą, pozostałe jedenaście osób to faceci, głównie Hindusi i Chińczycy. W tym czasie, kiedy już się wyprowadziła ode mnie, bywałem u niej praktycznie co drugi dzień, chciałem jej możliwie złagodzić trudny okres transformacji. Po paru tygodniach Ewa poprosiła, aby moje wizyty, jeśli już muszą być, były znacznie rzadsze. Stwierdziła, że burzą one narzucony sobie tryb integracji z kampusem, a ponadto wywołują dwuznaczne uśmieszki kolegów.

– Wiesz, Michael, że jestem ci bezgranicznie wdzięczna za pomoc w dostaniu się tutaj. Chyba czasami to zauważasz. Prawda? – Śmiała się przylegając całą sobą do mnie – ale błagam nie rób ze mnie niedorajdy. Wiesz, że muszę to zrobić sama. Nie dam się tym wszystkim facetom.

– Właśnie, tak samo uważam, że nie powinnaś… dlatego tak często tu przyjeżdżam. – Odkryłem swe karty.

– No, zastanów się, jak bym mogła, mając przy sobie takich dwóch chłopaków, jak doktor Wood i doktor Starski.

Ewa Rolska może i miała przekonywające argumenty, jednak jej przyjaciółka Lucy Parker zrezygnowała z doktora Starskiego.

Przyglądałem się już dziesiątemu nawrotowi Ewy w basenie. Albo jej nowym wyzwaniem było przepłynięcie Pacyfiku, albo osoba właściciela domu zaczynała wyraźnie tracić na swej wartości.

– Widzę cię, Michael, nie wpadaj w panikę, jeszcze tylko pięć nawrotów – pomachała mi ręką w trakcie intensywnego kraula.

O jej mantrze już wspominałem?

Po paru minutach Ewa wynurzyła się z basenu, otuliła moją ulubioną yukatą w kolorze indygo, którą przywiozłem z ostatniego pobytu w Tokio. Włosy zawinęła w ręcznik i oficjalnie mnie uścisnęła.

– Przepraszam, Michael, ale tak dawno nie pływałam. – Przylgnęła do mnie, całując w usta.

– Nie będę cię przepraszał, ale również dawno nie…

– To akurat dobrze… ale najpierw coś zjemy. Kupiłam trochę sałaty i zrobię przekąski. Czy może Four Seasons? – Roześmiała się, zwinnie wymykając z mojego uścisku.

– Nawet Ritz nie jest w stanie zmienić moich najbliższych planów. – Wziąłem ją na ręce i przeniosłem przez próg salonu.

– Mam nadzieję, że nie zakłócę twojego azylu, ale przyjechał z Japonii chłopak Matsuko i sam rozumiesz, zrobiło się zbyt ciasno. Zostawiłam im samochód i przez następne cztery dni masz mnie.

Ewa mieszkała w kampusie z Japonką Matsuko, dzieliły wspólne dwupokojowe mieszkanie. Właściwie to Matsuko przyjęła do siebie Ewę, studiowała już trzy lata i widocznie zaczynała jej doskwierać samotność, nie należała bowiem do dziewczyn zabawowych, ponadto jej etniczna odrębność również niosła wiele przyzwyczajeń, całkowicie odmiennych od zwyczajów słonecznych plaż Kalifornii. Osobiście, oczywiście, bardzo mi to odpowiadało, nawet nie tyle z powodu ustatkowanego towarzystwa Ewy, ale głównie ze względu na moje fascynacje Dalekim Wschodem. Matsuko nie była uderzająco ładna, ale była Japonką i to już było dla mnie wystarczającym powodem, aby chcieć bywać w jej towarzystwie. Nie wspominając o jej sposobie posługiwania się swoim językiem, co oprócz swego naturalnego brzmienia, w wykonaniu Japonek zawsze uważam za szczyt kobiecej kokieterii.

– A może byłoby to zupełnie ciekawe? Dwie laski i samuraj.

– To tylko tobie takie myśli chodzą po głowie, nieraz widziałam te błyski w oczach, kiedy patrzyłeś na Matsuko.

– Wiesz, że ją lubię, to fajna dziewczyna i jeszcze z Tokio.

– Wiem, trochę już cię znam.

– Ale ciągle nie na tyle, żeby się teraz ze mną nie droczyć.

Objęła mnie, przylegając do mnie wilgotną yukatą.

– Czuję, że twoja determinacja nabiera ostatecznego kształtu – roześmiała się, ponownie mnie całując. – Pod prysznic, doktorze, ale pędem, przekąski będą musiały jednak poczekać.

– To tylko pierwszy rozdział atrakcji wieczoru. Dopiero później się zdziwisz. – Zrobiłem tajemniczą minę.

– Co znaczy atrakcji? I jakie później, Michael?

– Wszystko w swoim czasie panno Rolska, nieprawdaż?

– Najpierw jest MUSZĘ TO ZROBIĆ TERAZ.

– Nie u wszystkich i nie zawsze.

– Nie wiem, o czym mówisz – zmrużyła szelmowsko oczy – zmykam rozczesać włosy i zaraz tam będę.

Moje łóżko potwierdzało, niezachwianą częstymi podróżami, wiarę w jego moc tajemną nie tylko w zapewnianiu relaksującego snu, ale przede wszystkim w tworzeniu niczym nieokiełznanej atmosfery ciągle niemogących się sobą nasycić ciał. Ewa Rolska była na pewno wytłumaczeniem wspomnianej atmosfery, jednak samo łóżko musi mieć coś w sobie, gdyż Ewa ciągle wtulona we mnie powiedziała:

– Wiesz, Michael, zawsze mi się wydaje, że to twoje łóżko jest bezsprzecznie lepsze od tego, na którym śpię w moim pokoju w kampusie.

– No, temu akurat nie ma się co dziwić.

– Nie przypisuj sobie wszystkiego, zarozumialcze. Łóżko ma bowiem wyjątkowo łagodnie sprężysty materac. – Uniosła głowę, kurtyna jej czarnych włosów przesłoniła nasze twarze, uśmiechnęła się i pocałowała mnie w usta. – No dobra, właściciel też niczego sobie – dodała i pospiesznie wstała, co widocznie było dla niej sposobem na zakończenie wzajemnych uniesień. Dla mnie zresztą też.

Ewa ostatnimi czasy bywała u mnie niezbyt często, nasze wspólne spotkania głównie odbywały się w biurze, bo jest również pracownikiem firmy Encochem. Podobnie jak kiedyś ja, ona również została przyjęta do firmy na staż. Dlatego musi jeden dzień w tygodniu przebywać w biurze i studiować wówczas wszystkie duże projekty wykonane przez firmę w ostatnich trzech latach. Pozostałe dni tygodnia spędzała w Stanford, gdzie w okresie trzydziestu miesięcy była zobligowana do zrobienia doktoratu. W jej umowie z firmą było również zastrzeżenie, że po powrocie z uczelni musi przepracować co najmniej dziesięć lat w firmie, wykonując wszelkie powierzone jej obowiązki. Firma w zamian pokrywała koszty związane z jej pobytem na uczelni. Umowa była korzystna dla obu stron, jej jedyną wadą była nikła szansa jej uzyskania przez potencjalnych zainteresowanych. Nikła nie oznacza jednak niemożliwa, a w przypadku charakteru panny Rolskiej wprost przeciwnie, oznacza: „jak nie ja, to kto?”. Moja rekomendacja jej osoby Barry’emu Taylorowi, naszemu wspólnemu szefowi, niewątpliwie była pewnym ułatwieniem w jej początkowym okresie pobytu w Stanach. Jednak już po trzech miesiącach, tylko dzięki swojemu nieprawdopodobnemu uporowi w dążeniu do wytyczonego celu, Ewa uzyskała z Uniwersytetu Stanforda pozytywne potwierdzenie swej aplikacji na rozpoczęcie doktoratu z zaproponowanego przez siebie tematu. Barry Taylor nie jest szefem łagodnym, liczy się dla niego tylko praca, praca i jeszcze raz praca. Bardzo dobra praca. Podejście Ewy do wykonywanych obowiązków oraz sposób ich rozwiązywania, jak również przyjęcie na uniwersytet spowodowało, że w odniesieniu do niej przeistaczał się niemalże w osobę łagodną. Doszło nawet do tego, że Ewa otrzymała własny pokój, na czwartym piętrze budynku firmy, niedaleko pokoju Barry’ego.

Kolejnym aktywem Ewy stało się jej pochodzenie. Matka właściciela firmy, Patryka Cartwrighta, jest Polką, dowiedziawszy się o Ewie poprosiła ją o towarzyszenie jej w trakcie sentymentalnej wizyty do starego kraju. Od tego czasu Ewa bywa szczególnie dobrze przyjmowana w domu Cartwrightów. Lucy skomentowała to w swój praktyczny sposób: „zawsze stałam za tobą, Michael, no, ale teraz, to już naprawdę nie wiem...”.

Skończyłem swoje nawroty w basenie i usiadłem przy małym okolicznościowym stole na tarasie. Ewa w międzyczasie zrobiła kanapki z przyniesionych specjałów, ozdabiając je delikatnie liśćmi sałaty. Nie lubiła specjalnie dłuższego przebywania kuchni, ale kanapki, a właściwie przystawki robiła wyśmienite. Nazywałem je katowickimi dim sum. Niespecjalnie przypominały swym wyglądem chiński oryginał, jednak swą różnorodnością formy, często wyszukanym smakiem oraz małymi rozmiarami na pewno stanowiły nie lada wyzwanie dla hours d’oeuvre najlepszych restauracji.

– Panno Rolska, gdyby się okazało, z jakiś nadzwyczajnych powodów, że wybrana przez ciebie droga kariery zawodowej przestała cię interesować, to zapewniam cię, że restauracje i knajpy Dalekiego Wschodu stoją przed tobą otworem. – Przyglądałem się z nieskrywaną aprobatą dwóm drewnianym tacom, upstrzonym kolorowymi przysmakami.

– Niestety, ciągle nie mogę wypowiadać się na temat kuchni Dalekiego Wschodu, jednak w moim domu, w Katowicach, które również leżą na wschód od sławnej kreski w Greenwich, dokładnie, żebyś mógł to sobie zapamiętać, jest to 19 stopień na wschód, takie rzeczy to nic specjalnego. Jeżeli chodzi o inne wschodnie afirmacje, które nie zawsze potrafisz dobrze ukryć, to być może są one bardziej uzasadnione. – Ewa lekko podciągnęła zewnętrzne kąciki oczu, nadając im skośny wyraz oraz przybierając szelmowską minę, której przypuszczalnie nawet Starski nie miał w swoim repertuarze.

– Nawet, jeśli to prawda, to musisz przyznać, że kobiety Dalekiego Wschodu są nadzwyczajne w swej urodzie. – Roześmiałem się na potwierdzenie jej spostrzeżeń, chociaż dla uważnego obserwatora mogłoby to wyglądać na próbę ukrycia przeze mnie pewnego rodzaju speszenia. Skupiłem się na kolejnym wyborze z kolorowych przystawek.

– Nie wszystkie, Michael, ale te z otoczenia, w którym miałeś okazję przebywać, na pewno tak.

Ewa odnosiła się do Wu Ying, przepięknej Chinki, pierwszej żony Sung Lana, jednego z najbogatszych mieszkańców Singapuru, którego firma niecały rok temu zleciła nam modernizację systemu klimatyzacji w jego centrach biznesowo-komunalnych w Singapurze oraz na Bali. To zadanie, w którym uczestniczyłem z Tomkiem Starskim, było mi szczególnie bliskie, przy czym owa bliskość odnosiła się głównie do stopnia zażyłości z Ying. Związek z nią był w pełni skryty, tym bardziej że trwał podczas mojego pobytu w Singapurze, jednak jej wizyta w San Francisco, podczas której zarówno Lucy jak i Ewa miały okazję ją poznać, nie mogła pozostawiać najmniejszej wątpliwości o marzeniach mężczyzn przebywających w jej towarzystwie.

– Fakt, 19 stopni długości wschodniej, to jeszcze nie Tokio, ale tylko ślepiec nie mógłby zauważyć pewnych wyjątków, wpisujących się w odległą o następne 120 stopni na wschód rzeczywistość.

– Jeżeli uważasz, że mam coś wspólnego z Omitsu, to pomimo damskiej rywalizacji uznaję to za komplement. To wyjątkowo piękna dziewczyna. Zrezygnowanie z niej nie może być niczym uzasadnione. – Nadal szelmowsko się uśmiechała.

Doktor Omitsu Sanda jest moją znajomą już od kilku lat. Jest Japonką, pracownikiem Wydziału Nanotechnologii uniwersytetu w Tokio. Omitsu już od naszego pierwszego spotkania, podczas jej odczytu na MIT, wytyczyła dwa niedościgłe wzorce: kobiecej urody oraz kreowania i rozwiązywania modeli matematycznych interesujących ją zjawisk. Nasza znajomość, jakkolwiek ograniczona do nieczęstych spotkań, głównie podczas moich służbowych pobytów w Tokio, zawsze przynosi nam wiele miłych wspomnień, może znacznie milszych dla Omitsu, gdyż to ona za każdym razem potrafi mi wykazać, jak niewiele jeszcze wiem i rozumiem z teorii matematyki. Omitsu nie jest także pozbawiona wad… zdecydowanie odmawia pójścia ze mną do łóżka. Kilkanaście miesięcy temu wyszła za mąż za profesora neurochirurgii. Jej oryginalne zdjęcie ślubne, na którym ona i jej mąż występują w tradycyjnych kimonach, zdobi ścianę mojego gabinetu. Stamtąd też jest znana Ewie.

– Masz całkowitą rację, jednak Omitsu twierdzi, że jedna Yoko Ono wystarczy.

– Tym bardziej jest godna podziwu, pechowcu – roześmiała się. – Okay, wracamy do El Cerrito. Może otworzysz wino. Kupiłam chianti – wskazała na przyniesioną butelkę. – Miała być jeszcze jakaś atrakcja. Czyżbyś zapomniał? – dodała, prowokacyjne prężąc piersi w obcisłym tank topie.

– Żebyś wiedziała, że będzie. – Niespiesznie odciąłem folię szyjki butelki i spojrzałem jej w oczy.

– Spotkałem Megan.

Ewa lekko przechyliła głowę, co nie tylko było gestem zaciekawienia, ale również, albo przede wszystkim, jedną z podstawowych figur damskiej kokieterii.

– Naszą Megan? Tę z Cypru?

– Tę samą – odkorkowałem butelkę.

– A to niespodzianka, wprost nieprawdopodobne, po ponad dwóch latach tak znienacka wpadliście na siebie?

– Zachowaj swoje zdziwienie na później, wszystko jeszcze przed tobą – zrobiłem tajemniczą minę i napełniłem kieliszki. – Za wydarzenia niezwykłe i miłe niespodzianki.

– To znaczy…? – Podniosła swój kieliszek.

Opowiedziałem całą historię przygody z Megan, nie szczędząc jej szczegółów zachowań Indiany Jonesa oraz formy podziękowań Megan za okazaną przez niego pomoc. Wątek ściągania spodni z Megan uznałem za być może zbyt nużący dla Ewy, ostatecznie sama to robi niemalże codziennie, dlatego też pominąłem go, nie było sensu tracić pierwiastka napięcia opowiadanego zdarzenia.

– I wyszła z tego tylko ze zwichniętą kostką?

– Nie tylko. Przypuszczalnie również nie wyszła za mąż.

– Masz rację, to rzeczywiście można nazwać atrakcją wieczoru. – Ewa była wyraźnie zdumiona usłyszaną historią.

– Nie bądź tak zaskoczona, to jeszcze nie koniec. Jest lepiej niż w filmach Hitchcocka – spojrzałem na nią, nie mogąc ukryć rozbawienia – prawdziwe zdziwienie dopiero przed tobą.

– Tak… – spojrzenie jej szmaragdowych oczu ugrzęzło w moich źrenicach.

– Lucy odwiedziła Megan i zostały kumpelkami...

– Słucham? Lucy Parker i Megan… – Ewa zaniemówiła z wrażenia.

– Spocznij i pełny relaks. Koniec rewelacji. – Dla pewności odbioru, lekko uszczypnąłem jej przedramię.

– Po zerwaniu z Tomkiem, właśnie u niej szukała pociechy? Nie do wiary.

– Mogę tylko zacytować Megan „Jesteśmy w stanie skoczyć sobie do gardeł, gdy chodzi o zdobycie faceta, ale w momencie, gdy ten facet jest dla nas już tylko czasem przeszłym, często zostajemy przyjaciółkami. Szczególnie, gdy to on z nas rezygnuje”. Tak dokładnie powiedziała.

Ewa nie rozwinęła spostrzeżenia Megan może jej takie przypadki nie dotyczyły; albo kobieca solidarność nie pozwalała jej odkrywać dalszych tajemnic swego gatunku. W skupieniu piła wino, z niedowierzaniem kręcąc głową.

– Powiesz to Lucy? Będzie bardzo zaskoczona.

– Już jutro rano, jeżeli Megan do tego czasu jej nie uprzedzi.

– Znam Lucy od dwóch lat, jest ze mną szczera. Oczywiście widziałam, jaki był jej związek z Tomkiem, ale nigdy o tym nie rozmawiałyśmy. Samej też było mi niezręcznie cokolwiek jej radzić, zresztą na pewno byłabym wówczas w nadzwyczaj trudnej sytuacji. Zawsze mówi o nas katowicki gang.

– Lucy to ambitna i niemniej zarozumiała dziewczyna, musiała się po prostu wstydzić swych zawiedzionych oczekiwań przed najlepszą kumpelką Starskiego. Była zapewne też ciekawa opinii oraz sposobu postępowania osoby będącej w podobnym związku z tym samym chłopakiem.

– Chciała zapewne również porównać się z tajemniczą Megan, znaną tylko z naszych opowiadań.

– Osobiście wybrałbym Lucy i nie jest to kwestia samego wyglądu, gdyż obie są dziewczynami, które muszą zwracać na siebie uwagę facetów. Lucy jest mniej agresywna i bezsprzecznie nie tak apodyktyczna oraz zaborcza, wie również, co to inżynieria chemiczna.

– W pewnym sensie obie miały pecha, że w ich życiu pojawił się Tomek. To nie tylko facet, przy którym chce się być, to również udręka przystosowania swego zachowania do jego sposobu życia.

Ewa w zamyśleniu upiła łyk wina.

– Tomka dostrzegłam właściwie dopiero na Cyprze. W biurze, w Katowicach, był chłopakiem, za którym oglądały się wszystkie dziewczyny, ale on zupełnie nie zwracał na nie uwagi. Interesowała go tylko praca oraz popisy na amatorskich rajdach samochodowych. Ze mną był bliżej ze względu na wspólną szkołę średnią. Koledzy biurowi raczej za nim nie przepadali, znacznie przewyższał ich wiedzą, o uporze i determinacji w działaniu nie wspominając. Jedynym jego autorytetem był szef – Zbigniew Korski, którego ty i Barry poznaliście osobiście. Nawet dzisiaj, kiedy jestem w pełni świadoma jego różnych powiązań z dziewczynami, Tomek jest dla mnie tym samym chłopakiem, z którym chodziłam na spacery z psem i który przychodził do nas do domu, aby pograć w szachy z tatą. Jest moim najlepszym przyjacielem, szczególnie tutaj, na drugiej półkuli.

– W twoim przypadku tak. Patrzysz z perspektywy kumpelki, nieogarniętej szałem wyłączności posiadania. Jednak punkt widzenia Lucy jest inny, prawda?

– Prawda, jest taki sam jak Michaela Wooda, tyle że w żeńskim wydaniu. – Uniosła lekko podbródek dla okazania swej zadziorności.

– Przecież już nie przyjeżdżam tak często do Stanfordu.

– To akurat prawda, ale tylko dlatego, że przeważnie nie ma cię w San Francisco. Odnośnie zaś do wyłączności posiadania, to zdajesz sobie sprawę, że jest ona uzurpowana przez obie strony, przy czym warunki jej akceptacji są znane tylko stronie przeciwnej.

– Stąd właśnie wywodzi się pojęcie bezgranicznego zaufania.

– Może nie bezgranicznego, ale mieszczącego się w granicach istniejącej więzi uczuciowo-emocjonalnej.

– To teraz wprowadzili dodatkowe zajęcia z zakresu: Romantyczna miłość w praktycznych zastosowaniach?

– Nawet są one uzupełnione o ćwiczenia z wpływu sprężystości materaca na stan zadowolenia osiąganego w łóżku.

– Uczestnictwo w nich jest obowiązkowe?

– Tak i tylko w odpowiednio skojarzonych parach.

– To znaczy…

– Ograniczając się do miejscowej populacji osobników męskich, najlepsze rezultaty stwierdzono dla ich powiązań z rodzajem żeńskim z okolic 19 stopnia długości geograficznej wschodniej. Robiono również próby kojarzenia miejscowych samców z osobnikami żeńskimi, zamieszkującymi obszary znacznie dalej wysunięte na wschód, jednak uzyskane wyniki optymalne wskazują jednoznacznie na wspomnianą wartość długości geograficznej. – Ewa szelmowsko zmrużyła oczy. – Rozumiem, że nie byłeś świadom takich badań i twoja opinia niewiele tutaj zmieni, prawda?

– Zawsze uważałem, że to sposób zadawania pytań, a nie uzyskiwane odpowiedzi najlepiej definiują dane zagadnienie.

– I w ten oto sposób od tematu: „Wpływ zachowań Starskiego na życie kobiet w USA”, przeszliśmy do następnego toastu. – Ewa usiadła mi na kolanach, podając napełniony kieliszek.

– Za nasze najlepsze chwile, Michael.

– I oczywiście za Katowice.

Przywoływanie rodzinnego miasta Ewy oraz Tomka Starskiego było dla nas synonimem zachowań odbiegających od uznanej przeciętności. Właściwie to Megan przypisała taką rolę Katowicom, kiedy to swoje zdziwienie nieprzewidywalnymi dla niej zachowaniami Tomka na Cyprze zwykła kwitować: „To u was w tych Katowicach tak jest?”. I tak zostało. Lucy Parker również dołożyła swoją opinię do odrębności miasta Tomka, nazywając je „pieprzonymi Katowicami”; i które, czym niby miały być lepsze od San Francisco, skoro są tak ważne dla Starskiego. Wspomniane przez Ewę określenie katowicki gang, zapewne nadużywane przez Lucy, było mi również znane. Lucy zwyczajowo przypisywała wszystko, co było dla niej niezrozumiałe w relacji z Tomkiem, miastu jego pochodzenia. Nie mogła również zrozumieć, jak to jest możliwe, aby taka dziewczyna jak Ewa, nie okazywała swego niezadowolenia z powodu moich częstych wyjazdów. Jej wyrozumiałość była dla niej kolejnym przejawem przynależności do pieprzonych Katowic.

– Wiesz, Michael, ciebie właściwie ciągle nie ma. Ewa jest zdecydowanie zbyt wyrozumiała. No, ale oczywiście ona jest z tych pieprzonych Katowic – zwykła mówić, aby zaraz po chwili przepraszać za wtrącanie się do nie swoich spraw.

Uwaga Lucy zawsze mnie przywoływała do właściwej oceny mojej relacji z Ewą i muszę przyznać, że jej rozwinięcie tematu w zdaniu: „Chyba nie myślisz, Michael, że nowe roczniki w Stanford są zupełnie nieinteresujące?” niejednokrotnie stawiało jej spostrzeżenia w nowym świetle. Zasadniczo było to dla mnie ciągle bardzo odległe światełko i nie przywiązywałem do niego szczególnej wagi, a już na pewno nie w chwilach, gdy Ewa siedziała na mych kolanach, a jej kształtne usta były w zasięgu kilku centymetrów.

– Niezłe to chianti, może uderzyć do głowy, prawda? – Ewa delikatnie dotknęła językiem mych warg.

Spojrzałem na butelkę, czarny kogut zawadiacko prężył ogon. Nie był odosobniony. Ponownie wziąłem Ewę na ręce i zaniosłem do łóżka.

Inne książki autora

PROJEKT CYPR

Z zakończonego w Tokio kongresu inżynierii chemicznej Michael Wood wraca do swojego biura w San Francisco, gdzie dowiaduje się, że jego następnym zadaniem jest uruchomienie instalacji potężnych zbiorników z ciekłym amoniakiem na Cyprze. Wraz z dwoma młodymi adeptami inżynierii chemicznej, piękną Ewą oraz niepokornym Tomkiem z polskiego oddziału firmy przybywa na Cypr, gdzie czekają go nie tylko techniczne wyzwania, ale przede wszystkim zostaje wciągnięty w bezwzględną rywalizację dwóch zagorzałych przeciwników – braci Katsaros.

Michael wie, że nawet najmniejsze uchybienie w wykonywanych czynnościach może spowodować totalną zagładę wyspy.

Nie dla wszystkich jednak bezpieczeństwo wyspy jest najważniejsze.

Są ludzie, dla których liczy się tylko ich racja.

Michael oraz jego współpracownicy stają przed śmiertelnym zagrożeniem.

W CIENIU WIEŻ SUNG

Michael Wood, konsultant techniczny z biura projektów w San Francisco, sprawdza możliwości usprawnienia systemu klimatyzacji jednych z największych budowli Singapuru – wież Sung, należących do rodziny wszechwładnego Sung Lana.

Podczas szalejącego w mieście monsunu Michael przypadkowo odnajduje zwłoki zastrzelonej młodej Chinki, zatopione w podziemiach jednej z wież.

Dokonane odkrycie jest początkiem niezwykłego ciągu wydarzeń, w którym oficjalne obowiązki Michaela przestają mieć zasadnicze znaczenie, a priorytetem staje się wyjaśnienie tajemniczych powiązań następujących po sobie epizodów.

Piękna Ying Wu – pierwsza żona Sung Lana, wprowadza Michaela w tajemniczy świat chińskiej elity władzy i odkrywa przed nim obowiązujący ją sposób postępowania. Jednak nobilitująca znajomość z zachwycającą Chinką wciąga Michaela w samo centrum przestępczej rzeczywistości, w której poszczególne odsłony mają na celu wyeliminowanie jego osoby. Wspomagany w swych oficjalnych obowiązkach przez Tomka Starskiego – przyjaciela z Polski – oraz swą asystentkę Lucy Parker, Michael Wood postanawia dotrzeć do sedna sprawy.

RELACJA RODZINNA

Testament swym ostatecznym przekazem może wywoływać okoliczności niezwyczajne, dziedzictwo fortuny jest jedną z nich...

Nel Durand na wezwanie swej ciotki Ling Mang wraca z USA do Monako. Tam dowiaduje się, że nadszedł czas, aby stanął na czele rodzinnej firmy i udał się do Hongkongu, gdzie ma poznać ostatnią wolę swego chińskiego dziadka.

W testamencie dziadek Yuan wyjawia tajemnicę śmierci rodziców Nela i zobowiązuje go do uzyskania należnego rodzinie zadośćuczynienia.

Ujawnienie prawdy o śmierci rodziców prowadzi Nela do odkrycia szokujących faktów dotyczących osób z najbliższego otoczenia. W zamęcie rozgrywających się wokół niego intryg i prób unicestwienia Nel nie jest sam… ale liczyć może tylko na siebie.

Podczas zaskakującej konfrontacji z zabójcą pojawia się kobieta, która wie, jak należy rozegrać ostatnią partię.

Często chlubimy się możliwością wyboru, warto więc pamiętać, że czas czytania jest ten sam, ale książki są... różne.

NA PÓŁNOC OD OKINAWY

Sensacja i odwaga często idą tą samą drogą, a gdy na niej napotkają intrygujące kobiety oraz niezwykłych mężczyzn, powstają zdarzenia szczególne.

Nel Durand nie stroni od zdarzeń szczególnych. Na morskiej platformie podczas sympozjum dotyczącego nowych technologii pozyskiwania energii dochodzi do zaskakujących wydarzeń. Zabójstwo dowódcy platformy i próba jej zatopienia wikłają Nela w nierówną rywalizację z amerykańskim korpusem marines stacjonującym na Okinawie. Odnalezienie sprawcy to dla korpusu marines obowiązek związany też z koniecznością utrzymania skrywanej na platformie tajemnicy, dla Nela Duranda to wyrównanie osobistych porachunków. Zabójca jednak nie działa sam, jego mocodawcy dla zagłady platformy mogą poświęcić wiele… również życie fascynującej oceanograf Nany Okane. Nel Durand wraz z porucznikiem Stone’em z korpusu marines mają zaledwie parę godzin, aby odmienić tragiczny splot nieuniknionych następstw.

Bohaterowie powieści znanych w świecie mistrzów sensacji często nas zadziwiają, Nel Durand czyni to nieustannie.

FERALNA UMOWA

W pobliżu południowokoreańskiej wyspy Czedżu w niewyjaśnionych okolicznościach tonie rosyjski statek, na którego pokładzie znajduje się skomplikowany reaktor chemiczny. Nel Durand, właściciel firmy, która wyprodukowała reaktor, pojawia się na wyspie w charakterze świadka. Współpraca Nela z charyzmatyczną inspektor Nam Yewon to ciąg nieustających zatargów, którym obecność pięknej meteorolog, kanadyjskiej Inuitki Oshy Shiwak, nie może pomóc. Ślady przestępstw prowadzą Nela do pobliskiej Japonii. W Nagano poznaje wdowę, właścicielkę petrochemicznej spółki, z którą zostaje zasypany przez śnieżną lawinę.

Pomaga w jej ocaleniu i z nowymi dowodami wraca na Czedżu. Tutaj oczekuje go jednak już nie tylko inspektor Nam Yewon, czeka na niego ten… któremu wszelkie tajemnice popełnionych zbrodni nie są obce.

KŁOPOTLIWA OFERTA

Mei Wang, charyzmatyczna doktor fizyki opuszcza Los Alamos. Czyni to świadomie, ale i nie bez zachęty uczestniczącego w organizowanej tam konferencji Nela Duranda. Znajomość z Nelem prowadzi do zaskakujących zdarzeń podczas ich wspólnego pobytu na Tajwanie. Składana przez firmę Durand oferta nowego procesu dla tamtejszego przemysłu chemicznego rodzi w kierowanym przez ojca Mei resorcie zaciekłą rywalizację. Śmierć ministra Wanga ma przesądzić o odrzuceniu oferty.

Nel Durand dociera do sedna konfliktu, a niespodziewana propozycja pomocy ze strony Fan Shu, intrygującej właścicielki VIP-owskiego burdelu, zmusza go do nie mniej swoistych działań.

W pościgu za bezwględnym przeciwnikiem czas oraz okoliczności nie są bez znaczenia… nie są również po stronie Nela.

ZABÓJCZY TROP

Han Raon, właścicielka jednej z największych stoczni w Korei Południowej, poszukuje nowego kooperanta do budowy tankowców LNG. Nel Durand nie marnuje okazji, w których to kobieca charyzma decyduje o jego uwadze. Podpisanie umowy zbliża go do intrygującej i pięknej Koreanki, ale nie odkrywa tajemnic przeszłości, nie ujawnia również wiszącego nad Han Raon wyroku śmierci. Intuicja i upór czynią jednak swoje. Przyjmując zaskakujące zaproszenie od dopiero poznanej celebrytki, Nel leci na Guam, gdzie w tragicznych okolicznościach odkrywa plan zagłady Han Raon. Wie, że musi ją ocalić… jednak nadzwyczaj sprytny i bezwzględny przeciwnik ma znaczną przewagę. Wyznaczone miejsce akcji w nieznanej Nelowi Australii również nie zwiększa jego szans. Pozostaje tylko odwaga i niczym niepohamowana chęć wymierzenia sprawiedliwości.

Złoty podział

Monique Leroux, profesor farmakologii, kobieta sukcesu, piękna i zamożna, spotyka Nela Duranda w niezwykłych okolicznościach w indonezyjskiej Surabai… I nie zamierza na tym poprzestać.

Kiedy światowej sławy autorytet w dziedzinie sztucznej inteligencji profesor Yoshinori Sato przychodzi z propozycją sprzedania swojej japońskiej firmy, Nel Durand nie waha się z przyjęciem oferty.

Transakcja wywołuje odwet zaskoczonej konkurencji i życie profesora Sato oraz jego siostry Ryoko staje się zastawem w procedurze odbicia firmy.

Tokijska yakuza nie jest skłonna iść na ustępstwa w swoich interesach, dla których niespodziewanym zagrożeniem stał się gaijin.

Nel Durand również nie. Mając u swego boku miejscowego detektywa Ichiro Takatę, Nel podąża ku starciu z bezwzględnym przeciwnikiem, gdzie oczekiwać może tylko śmierć…

Monique Leroux okazuje się jednak nie tylko mieć japońskie korzenie, lecz także skrywać swoistą tajemnicę…