Dedykuję tę książkę wszystkim czytelnikom.
Mam nadzieję, że będziecie czerpać tyle
przyjemności z czytania, ile ja z jej pisania.

Prolog

Nadia

Mówią, że dobro wraca. Wszystkie popełnione w życiu dobre uczynki są gdzieś zapisywane. Złe też. Dobre są jednak ważniejsze. Ozdabiają życie, sprawiają, że staje się ono lepsze, pełniejsze radości, bardziej istotne. Miło jest komuś pomagać, nawet po to, by móc sobie w czasie smutku i depresji przypomnieć, że nasze życie wcale nie jest pozbawione sensu.

Całe moje życie w jednej chwili przeleciało mi przed oczami i nawet nie wiem dlaczego. Kurczę. Tych dobrych rzeczy w ogóle nie ma w moim życiu. Jestem wredną, sarkastyczną suką. Od lat nie powiedziałam nikomu nic miłego. Aż sama do siebie czuję odrazę. Moje życie naprawdę jest pozbawione sensu i radości. Karma jest jednak sprawiedliwa.

Chociaż nie. Wróć. Doskonale pamiętam sytuację sprzed miesiąca. No prawie. Wiem, że wtedy zrobiłam coś dobrego. Tylko co? Próbuję sobie przypomnieć. Chyba myślę bardzo intensywnie, bo zaczyna mnie boleć głowa. Ale przynajmniej coś mi świta.

Idę ulicą i rozmawiam z moim chłopakiem. Ależ on mnie ostatnio wkurza. Chociaż nie. Tak było już od początku. Długo chyba ten związek nie potrwa, ale muszę przyznać, że trochę się wkręciłam, bo to mój pierwszy chłopak, dlatego daję mu niezliczoną ilość szans. Ale dzisiaj? Trochę przegiął.

– Mati! Co jest, do cholery! Nie gadaj, że znowu o mnie zapomniałeś – mówię przez telefon do tego głąba. To, że ma pieniądze, wcale nie znaczy, że może ignorować mnie i wszystkich dookoła. OK, innych może, ale nie mnie!

– Nie zapomniałem o tobie, kochanie. – Słowo „kochanie” wypowiada przez zęby, co jeszcze mocniej na mnie działa i wkurzam się jeszcze bardziej. – Tylko o spotkaniu. Wiesz przecież, że byłem wczoraj z chłopakami. Trochę wypiłem i dziś mam potwornego kaca, więc nie krzycz tak głośno.

No tak, świetna wymówka. Już chyba wolałabym, żeby mnie okłamał i powiedział, że miał jakieś sprawy rodzinne albo coś takiego.

Kazał mi być ciszej. Boli go głowa? Normalnie bym się trochę uciszyła, w przypływie dobroci przyniosłabym mu nawet tabletkę. Ale dzisiaj? Nakręcam się jeszcze bardziej. Pił z kumplami, zapomniał o spotkaniu ze mną i teraz każe mi być ciszej? Cóż, na nieszczęście dla niego, mam akurat nastrój do krzyku. Mówię więc coraz głośniej i zamykam oczy, idąc ciężkim krokiem po ulicy. Jestem pewnie czerwona jak burak, ale kompletnie nie zwracam na to uwagi. Ani na to, gdzie idę.

– Jesteś nieodpowiedzialnym, niekonsekwentnym kretynem! Jeżeli nie zjawisz się w ciągu dziesięciu minut… – nie kończę, bo akurat na coś wpadam.

Otwieram oczy, podnoszę się z ziemi, otrzepuję ręce, po czym patrzę na to, o co się potknęłam. Tym czymś, a raczej kimś, jest bezdomny. O Boże, co ja zrobiłam? Wpadłam na bezdomnego mężczyznę w podeszłym wieku, który żebrał na ulicy.

Mężczyzna patrzy na mnie przerażony. Muszę więc wyglądać strasznie. Ignoruję ból w nadgarstku i wyciągam rękę do leżącego na ulicy faceta.

Patrzy najpierw na moją rękę, a potem w moje oczy. Nie jest już przerażony, lecz zdziwiony. Może pierwsza się o niego potknęłam, albo jeszcze nikt nie wyciągał do niego ręki. Tylko tak mogę mu pomóc, by wstał.

Bezdomny pozwala na to. Jest dość wysoki, ma niechlujne, posiwiałe włosy i brzydko pachnie. Gdy pytam, czy nic mu się nie stało, tylko kręci głową, że nie. I dobrze, jeszcze by mi brakowało poczucia winy, że skrzywdziłam niewinnego bezdomnego, który zapewne i tak ma ciężko w życiu.

– Bardzo pana przepraszam. Zdenerwowałam się i nie patrzyłam, jak idę – wyjaśniam, a zielone oczy mężczyzny stają się jeszcze większe. Aż jestem z siebie dumna. Rzadko zdarza mi się przepraszać innych. On chyba też nie jest przyzwyczajony do przyjmowania przeprosin.

Nie wiem, co zrobić. Stoję razem z gapiącym się na mnie bezdomnym. Robi mi się coraz bardziej głupio. Wyciągam więc z mojej ogromnej torby portfel, słodką bułkę i sok. Ponieważ uwielbiam jeść, zawsze noszę przy sobie sporo żywności, więc muszę mieć dużą torbę, aby móc wszystko pomieścić.

Wyjmuję z portfela trzysta złotych na nowe buty. Jako siedemnastolatka nie mam wielkich oszczędności. Te pieniądze udało mi się zarobić w tym miesiącu, pomagając mamie przy pielęgnowaniu sadzonek. Moja mama prowadzi sklep ogrodniczy, więc od czasu do czasu trochę u niej dorabiam do kieszonkowego.

– Czy tyle może być? – Wyciągam pieniądze i jedzenie w stronę bezdomnego. – Więcej pieniędzy nie mam. Proszę, niech pan to przyjmie w ramach przeprosin. – Niemalże wciskam mu to wszystko w ręce i odchodzę jak najszybszym krokiem, żeby jeszcze bardziej nie wprowadzać siebie i tego człowieka w zakłopotanie.

Po kilku krokach słyszę za sobą zachrypnięte „dziękuję”. Odwracam się i ostatni raz spoglądam w twarz człowieka, o którego się potknęłam. Stoi w tym samym miejscu i wygląda na zaskoczonego i zmieszanego. Prawie tak samo jak ja. Kiwam już tylko głową, odwracam się i odchodzę. Na szczęście dzwoni mój telefon. Gdy widzę na ekranie imię „Mati”, znika mi cała złość i zażenowanie. Odbieram i pozwalam mu się przeprosić.

Kolejny ból. Tym razem bolą mnie przedramiona. Musiałam chyba wczoraj dużo ćwiczyć. A właśnie, odnośnie wczoraj. Co ja takiego wczoraj robiłam? Nie ćwiczyłam. Tego akurat jestem pewna. I tylko tego.

Pamiętam Matiego. Chyba gdzieś jechaliśmy. Tak, na pewno. Ale dokąd?

I znowu ten ból. Teraz w nodze, w prawym udzie. Zupełnie jakby mnie coś kłuło. Muszę otworzyć oczy i zobaczyć.

Pierwsze mrugnięcie to jakiś koszmar. Jest potwornie jasno. Natychmiast z powrotem zamykam oczy. To nie było słońce. W takim razie co takiego? Lampa? Reflektor?

Reflektor.

To ostatnie, co widziałam.

To ostatnie, co widziałam przed czym? Co się stało? I dlaczego mnie tak wszystko boli? Mam ochotę się poruszyć, ale gdy tylko to robię, moja głowa, przedramiona i noga zaczynają boleć niemiłosiernie. Wydaję z siebie syk i dziwię się, gdy słyszę ten dźwięk. Normalnie mam wyrazisty głos, trochę aksamitny. A teraz skrzypię, jakbym miała zapalenie gardła albo nie mówiła przez jakiś czas.

Ile już śpię? Kilka godzin? Mam ochotę wstać i kogoś o to zapytać. No i odchrząknąć, żeby mój dawny głos wrócił.

Mój głos. Krzyk. Mój krzyk.

To ostatni dźwięk, który pamiętam. Ale dlaczego krzyczałam? Przecież nie lubię krzyczeć. W każdym razie nie w taki sposób. Po prostu wyładowuję na kimś swoją frustrację. Chociaż nie na byle kim, tylko głównie na Matim, a on zawsze odkrzykuje. Tym razem mój krzyk był bez słów. Dlaczego? Przecież nie lubię się drzeć.

A teraz słyszę coś jeszcze. Ciche piknięcia.

Pik. Pik. Pik.

Zupełnie jakby obok mnie stała maszyna, do której na filmach podpięci są chorzy w szpitalach. Nigdy nie byłam w szpitalu, więc nie wiem, czy normalnie taka maszyna też byłaby podpięta do pacjenta.

Pik. Pik. Pik.

To staje się coraz głośniejsze. I do tego pulsacyjne. Zupełnie jak ból w mojej głowie.

I nagle wszystko staje się jasne. Przypominam sobie każdy szczegół jak w zwolnionym tempie. Wypadek. Każdą sekundę z tamtego dnia mam nagle przed oczami.

Jechaliśmy z Matim przez miasto. Akurat tamtego odcinka drogi nie lubię. Dużo tam skrzyżowań i świateł. Czasem czeka się kilkanaście minut, zanim przejedzie się ten niecały kilometr.

Wiem, że Mati jest bardzo niecierpliwy i szybko się nudzi. To samo dotyczy nerwów. Jest bardzo wybuchowy. Pamiętam, że właśnie się kłóciliśmy. Znowu. Poszło o którąś z jego koleżanek, z którą cały czas pisał. Nigdy nie widziałam, co pisali, ale nawet gdy ze mną siedział, zawsze jej odpisywał. Mówił, że to tylko koleżanka ze studiów.

Mati jest ode mnie trzy lata starszy, więc już studiuje, a mi zostały jeszcze dwa lata liceum. Rok temu, kiedy go poznałam, akurat zdał prawo jazdy i jego ojciec kupił mu samochód. Niedawno Mati go sprzedał. Szkoda, bo był taki ładny. Mati kocha tylko żółte auta i mimo że tamten był w takim kolorze, wymienił go na jakieś przedpotopowe. Nawet nie wiem, co to była za marka, bo wczoraj była nasza pierwsza jazda tym autkiem. Nie wiem też, co zrobił z resztą pieniędzy, która na pewno mu została ze sprzedaży.

Niestety, była to również ostatnia przejażdżka tym samochodem. Mati zdenerwował się, że znowu się czepiam i nacisnął pedał gazu. Akurat było czerwone światło. Mój chłopak nigdy nie przejmował się mandatami ani żadnymi konsekwencjami. Jego ojciec jest jakimś tam sędzią, a Mati to jego oczko w głowie, więc zawsze mu pomagał.

Mati, jak zawsze, przejechał na czerwonym z zawrotną prędkością, wyjątkowo źle oceniając odległość między nami a nadjeżdżającym z prawej strony samochodem jadącym też z dużą prędkością. Pamiętam tylko tyle, że był czarny i miał przyciemniane przednie szyby. Nic więcej w tamtej chwili nie udało mi się zobaczyć. Czułam tylko, jak wgniata nam się maska. Zasłoniłam twarz przedramionami, a tors prawą nogą. W momencie uderzenia krzyknęłam. Jak mogłam się spodziewać, żółty staruszek Matiego nie miał poduszek powietrznych. Jego jedynym środkiem bezpieczeństwa był pas, który okropnie wbijał się w skórę.

A teraz jestem tu. Albo umarłam, albo leżę w szpitalu.

Pik. Pik. Pik.

Raczej to drugie, bo potwornie wszystko mnie napierdala. I jeszcze ten wkurzający dźwięk. Cholera, niech to ktoś wyłączy.

Ale zaraz. Skoro jestem w szpitalu, to gdzie jest Mati? O matko, czy on w ogóle przeżył? Zaczynam panikować. Nie wyjdzie mi to na dobre. Muszę się uspokoić, bo ta pikająca maszyna zaczyna szybciej wydawać te wkurzające dźwięki. Otwieram więc oczy i od razu znów je mrużę. To światło jest naprawdę mocne.

– Mati – próbuję zawołać, ale mój głos nadal jest ochrypły. Odchrząkuję i próbuję znowu. Nie jest jeszcze tak, jak chciałam, ale przynajmniej głośniej.

I nagle go widzę. Co za ulga. Stoi pochylony nade mną, zasłaniając to silne światło. Czuję, że słabo się uśmiecham. Muszę wyglądać okropnie, bo dziwnie mi się przygląda.

Zaraz. On wygląda dobrze. A nawet świetnie. Nie jest w tej samej koszulce, w której był wczoraj. A może dzisiaj? Nie wiem, jak długo byłam nieprzytomna. Jemu nic nie jest, to najważniejsze. Więc dlaczego ja leżę? Może dlatego tak dziwnie patrzy, bo leżę bez powodu, ale jakoś ciężko mi się podnieść.

– Nareszcie się obudziłaś. A myślałem, że będę musiał czekać cały dzień. Wczoraj się nie obudziłaś, a mówili, że już powinnaś. – W jego głosie słychać ulgę, ale nie z powodu mojego ocknięcia. Jak zawsze się niecierpliwił.

– Muszę ci coś powiedzieć, a od pięciu dni byłaś, podobno, nieprzytomna. Więc powiem to teraz, zanim znowu zaśniesz.

Patrzę na niego wielkimi oczami. Co takiego chce mi powiedzieć, że tak się niecierpliwi? Może w końcu powie mi, że mnie kocha? W moich oczach pojawiają się łzy. To byłby pierwszy raz, kiedy by mi to powiedział. Nie jestem pewna, czy czuję to samo, ale na pewno odpowiedziałabym podobnie. Muszę się przygotować na wypowiedzenie słów: „ja też”. Odchrząkam i głęboko, ze zniecierpliwieniem, patrzę mu w oczy.

– Z nami koniec. Ten wypadek pokazał mi, że się zakochałem, ale nie w tobie – stwierdza. Jego głos jest tak aksamitny i skutecznie przygłusza wkurwiającą maszynę. Z całej wypowiedzi usłyszałam tylko tyle, że się zakochał. Muszę więc odpowiedzieć to samo.

– Ja też – mówię rozmarzona.

– Co?

O kurwa. Właśnie przypomina mi się reszta tego, co powiedział. Co za kutas.

– Co? – pytam wściekle. – Jak to się zakochałeś? W kim? Kiedy?

Uświadomił sobie w momencie wypadku, z jego winy zresztą, że kocha inną? Ucierpiałam. Boli mnie wszystko, a on mówi, że się zakochał? Do listy bólów można dopisać moje serce. Czyli jednak nie był mi tak obojętny, jak myślałam.

– Pamiętasz Angelikę?

No, kuźwa. Ta pinda, o którą się kłóciliśmy? Serio?

– Chyba żartujesz. – Nagle ściska mi się gardło, nie mogę powiedzieć nic więcej. Wiem, że zaraz się rozpłaczę.

– Nie, nie żartuję. Kazała mi tu przyjść i ci powiedzieć. Poza tym uznałem, że zasługujesz na to, żeby oznajmić ci to osobiście, a nie przez wiadomość.

W dupie mam, jak by mi to powiedział. Mógłby paść na kolana i przepraszać z kwiatami, że tak wyszło, ale to i tak nic by nie zmieniło.

– Poza tym ty i tak raczej wolałabyś zerwać. Przecież lekarz coś mówił, że nie będziesz chodzić, czy jakoś tak, więc raczej nie chciałabyś być dla kogoś kulą u nogi, co? – Szturcha mnie w ramię i zaczyna rechotać ze swojego żartu. Nagle zaczynam nienawidzić tego głosu.

– Musisz już iść – mówię chyba niezbyt głośno, bo on dalej się śmieje i siada na moim łóżku, choć wcale go nie chcę.

– Zaczaiłaś? Bo teraz będziesz może chodzić o kulach albo w ogóle nie wstaniesz. Wyobrażasz sobie, że jesteś balastem, a twój chłopak nosi cię na rękach jak worek, przerzuconą przez jego ramię, z tyłkiem na wierzchu? – Z trudem oddycha ze śmiechu i ociera łzę. A ja czuję, że też muszę wytrzeć mokrą od płaczu twarz. Jak on może mówić takie rzeczy? A ja jeszcze się o niego martwiłam. Jaka jestem głupia.

– Wynocha – mówię głośniej, ale chyba nadal niewystarczająco, by przepędzić stąd tę łajzę.

– To jak, wszystko w porządku między nami? Możemy być przyjaciółmi? – Patrzy na mnie i jakby nie widział tej rzeki łez wylewającej się z moich oczu. – Nie płacz. Może kiedyś ktoś się dla ciebie znajdzie. – O, czyżby w końcu zrozumiał, dlaczego płaczę? – Ktoś ślepy i równie kaleki jak ty, ale na pewno się znajdzie.

Wygląda, jakby mówił to wszystko poważnie. Nienawidzę go z całego serca.

– Wypierdalaj! – W końcu mój głos jest taki, jaki chciałam.

Mati dziwnie na mnie spogląda – z mieszanką zdziwienia i kpiny, po czym wstaje. Zwiesza głowę, ale nie dlatego, że jest mu przykro, widzę to po jego głupim uśmieszku, który również zaczęłam nienawidzić. Po krótkim „cześć” patrzy mi w oczy i wychodzi.

Dziwne, że można zadurzyć się w czyichś cechach i przez te same cechy tego kogoś znienawidzić. Ale tak właśnie jest w moim przypadku. Wszystko, co kiedykolwiek podobało mi się w Matim, w tej chwili zwróciło się przeciwko mnie.

Zaczynam szlochać. Ciężko mi się oddycha. Chwilowa rozmowa z Matim i ból serca odwróciły uwagę od bólu całego ciała. Niestety, tylko na chwilę. Teraz zaczyna boleć jak diabli. Czy mój były nie powiedział przypadkiem, że mam nie chodzić? O co mu chodziło? Może tylko wyolbrzymiał?

Powinnam spojrzeć w dół na swoje ciało i sama ocenić, jak to wszystko wygląda. Jest z tym trochę jak z chodzeniem na wysokości. Nie czuje się jej, dopóki nie zobaczy się, jak jest wysoko. Tak jest teraz ze mną. Boję się, że ten ból, który czuję, zwiększy się, kiedy zobaczę swoje… uszkodzenia. A może wcale nie jest aż tak źle? Nie dowiem się, póki nie zobaczę.

Podnoszę się delikatnie, żeby moje ciało mogło zaznajomić się z inną pozycją niż leżenie płasko na plecach. Zamykam oczy, by się przygotować na to, co zobaczę. Wszystko na pewno jest, bo ból czuję wszędzie. Tylko nie wiem, w jakim stanie.

Biorę oddech i powoli wypuszczam powietrze. Na trzy.

Raz.

Jeśli rzeczywiście nie będę mogła chodzić, to Matiemu nogi z dupy powyrywam. A potem go nimi nakarmię.

Dwa.

Mówiłam temu kutasowi, żeby jeździł ostrożnie. Tyle razy.

Trzy.

W momencie, kiedy patrzę na moje zabandażowane ręce, zaczynam panikować. Bandaż trochę przesiąkł krwią. Nienawidzę widoku krwi. Trochę mi niedobrze. Szybciej oddycham i wkurzająca maszyna zaczyna szybciej pikać. To się powoli robi nie do wytrzymania.

Muszę przenieść wzrok, bo zaczynam sobie wyobrażać, jak wyglądały moje przedramiona zaraz po wypadku. Musiało się w nie wbić sporo szkła. Spoglądam więc niżej. To był błąd.

Moja prawa noga jest w gipsie. Calutka. Od paluszków prawie po biodro. Ból staje się ogromny i zaczynam zanosić się płaczem. Patrzę na drugą nogę, również obandażowaną jak ręce. Na koniec zostawiłam sobie głowę, ale nie wiem, czy naprawdę chcę oglądać widok zakrwawionej twarzy, a mam przeczucie, że tak właśnie wygląda. Ale cóż, gorzej niż z nogą już nie będzie. Patrzę więc w małe lusterko na stoliku koło łóżka.

Nie jest tak źle. Mam kilka siniaków, mocno podkrążone oczy, kilka małych zadrapań na policzkach i jakąś większą ranę gdzieś we włosach. No tak, przecież zasłoniłam się rękami.

Z tego, co widzę, na twarzy nie powinno być żadnych pamiątek w formie blizn, ale chyba nie mogę powiedzieć tego samego o reszcie mojego ciała. Obejrzałam się już cała. Nie jest tragicznie, ale kompletnie mi się nie podoba. Także to, że byłam nieprzytomna kilka dni. Zaczynam trząść się z nerwów. Chyba właśnie trochę schodzi ze mnie napięcie. Muszę oddychać bardzo szybko, bo piknięcia zapieprzają jak szalone w tej maszynie.

Po chwili do mojego pokoju wpada pielęgniarka, patrzy na mnie i lekko się uśmiecha.

I czego się śmiejesz, głupia pindo? Mnie tu boli.

Coś tam grzebie w tej maszynie obok mnie, coś mi podaje dożylnie. Wiem, że dożylnie, bo oglądałam sporo seriali o lekarzach.

Po chwili do sali wbiega cała moja rodzina: mama, tata, brat i jego głupia narzeczona. Mieli wziąć ślub za tydzień. Hmm… teraz to już nie wiem, czy za tydzień, dzisiaj, jutro czy wczoraj. Szybko patrzę na rękę brata. Uff, nic tam nie ma, czyli jeszcze nie wzięli ślubu. I bardzo dobrze. Jak ja będę wyglądać na jego weselu z tą zagipsowaną nogą?

– Córeczko, tak potwornie się bałam! – zawodzi jak zawsze mama. Od tego dźwięku czuję ból w głowie. I chyba niechcący się krzywię, bo tata lekko odciąga ode mnie mamę i ją uspokaja. Przytula ją i całuje w głowę. Jest od niej sporo wyższy.

Mama obejmuje tatę i wyciera oczy w jego koszulę. Mój brat w tym czasie łagodnie się uśmiecha i z ulgą na mnie spogląda, przytulając tego swojego kotleta. Ta jego narzeczona wcale o siebie nie dba. Ba, żeby tylko o siebie. Ona nie dba o nikogo. Nie czepiałabym się jej wyglądu, gdyby nie jej zjebany charakter. Jestem niemalże pewna, że ten pasztet nieraz zdradził mojego naiwnego, starszego o dziesięć lat brata. Czy on nie mógł sobie znaleźć kogoś dobrego i żyć jak nasi rodzice? Nigdy go chyba nie zrozumiem.

Po chwili podchodzi do mnie tata, delikatnie mnie przytula i całuje w głowę, jak mamę, i mówi, że bardzo cieszy się, że już się obudziłam. Potem oboje z mamą trzymają mnie za ręce po obu stronach łóżka. Coś, co podała mi pielęgniarka, chyba zadziałało, bo dużo mniej mnie boli i nawet nie trzęsę się już tak bardzo.

Opowiadam rodzicom całe zdarzenie i widzę mord w oczach taty. Mój brat natomiast zaciska pięści. I bardzo dobrze. Gdybym mogła, chętnie pobiłabym mojego byłego, doprowadzając go tym samym do mojego stanu.

Chwilę później przychodzi lekarz. Tak jak myślałam, odłamki szkła wbiły mi się w ręce, kiedy się nimi zasłoniłam, co uratowało mi twarz. Jednak na rękach zostaną blizny. Mnóstwo blizn. Byłam nieprzytomna, więc poleżę jeszcze parę dni w szpitalu na obserwacji. Na szczęście są wakacje, więc nie muszę się martwić o zaległości w nauce. Najgorzej ucierpiała jednak moja noga. Została złamana w trzech miejscach i lekarze musieli ją operować. Po długiej rehabilitacji może będę w stanie używać jej do chodzenia, ale blizny na niej będą okropne. Mati miał rację. Kaleki nikt nie będzie chciał. Ja też nie będę chciała mieć chłopaka, żeby nie być dla nikogo balastem. Nawet jeśli będę mogła chodzić, nie pokonam raczej długich dystansów.

Jestem przerażona. Teraz całe moje dotychczasowe życie się zmieni. Wcale nie poprawia mi humoru, że mój przypadek jest cudem, bo przy takiej prędkości nic gorszego mi się nie stało. No tak, jakby przyszłość młodej osoby pełnej życia, która nie może przez najbliższy czas wstać z łóżka, a potem przez resztę życia musi uważać na nogę, była cudowna.

Wszyscy mówią, że będzie dobrze i naprawdę chciałabym im wierzyć. I może kiedyś uwierzę, ale jeszcze nie teraz. Zostałam skrzywdzona. Mama ostrzegała mnie przed moim byłym, ale nie chciałam jej słuchać. Najgorzej, że mój rozum też mnie ostrzegał i jego też zignorowałam. Nigdy więcej nie popełnię takiego błędu. Następnym razem muszę, oprócz serca, słuchać też rozumu.

A teraz powinnam posłuchać lekarzy oraz specjalistów i po wyjściu ze szpitala rozpocząć rehabilitację. Brat przeniósł datę ślubu na kolejny rok. Może to chociaż wyjdzie na lepsze.

Kurczę.

Kolejną rzecz muszę dopisać do listy „rzeczy do zrobienia, żeby życie miało sens, skoro dostałam drugą szansę” – jak to mawia moja mamusia – jest bycie milszą i bardziej uczynną dla innych. Nie wiem, ile z tego uda mi się osiągnąć, ale pora zacząć już teraz. Lekko uśmiecham się więc do przyszłej bratowej. Patrzy na mnie, jakby wyrosła mi druga głowa. To będzie ciężkie życie.

Dwa lata później

Otwieram oczy, jak co rano. Niemal nic się nie zmieniło. Niewiele w ogóle się zmienia. I nawet nie chcę, żeby coś się zmieniło.

Po wypadku byłam przykuta do łóżka przez parę miesięcy. Prawie cały czas poświęciłam wtedy nauce. Przeczytałam też mnóstwo książek. Gdybym chciała dla siebie jakiejś przyszłości, byłaby związana właśnie z książkami. Nieważne, czy to w bibliotece, czy w szkole, czy gdziekolwiek indziej.

Ale nie chcę przyszłości. Próbowałam z całych sił odciąć się od moich wszystkich znajomych. Większość z nich zbywałam albo ignorowałam. Wiem, że miałam się zmienić, ale nie bardzo mam ochotę ciągnąć to wszystko.

Prawie nie wychodzę z domu. Noga boli mnie codziennie. Podobnie jak blizny. Poza tym wszystko wygląda okropnie. Mnóstwo białych wybrzuszeń na jasnokremowej skórze moich rąk i nóg wystarcza, żebym czuła ten ból. Nawet jeśli go nie ma. Nikt nie może zrozumieć, że sama pamięć o tamtym dniu powoduje ból.

Wstaję powoli, biorę kule, rzucone wczoraj wieczorem obok łóżka. Noga boli jak diabli. Niemal cały czas. Próbuję wszystkiego. Niestety, przyzwyczaiłam się już do tabletek przeciwbólowych, mimo że starałam się ich unikać. Na początku nawet nie chciałam nic brać, bo – zresztą słusznie – podejrzewałam, że późniejsza rehabilitacja przysporzy mi więcej bólu.

Odkąd się zaczęła, mam ochotę umrzeć. Tak naprawdę nic mnie tu nie trzyma. Próbowałam uciec przed wszystkimi bliskimi i przyjaciółmi, których miałam całkiem sporo – byłam dość lubiana… dwa lata temu. Interesują się mną już tylko rodzice, u których mieszkam (i nie zamierzam się wyprowadzać, dopóki sami mnie nie wyrzucą), brat – chociaż on ma teraz rodzinę. Ta głupia zdzira dała mi cudownego bratanka. Kocham tego dzieciaka, jakby był mój. Niestety, Sylwia – żona mojego brata – na matkę chrzestną ich dziecka wybrała jakąś koleżankę, kompletnie ignorując zdanie mojego braciszka.

Ostatnimi, którzy nie dali się zbyć, są moi najbliżsi przyjaciele – Marcin i Julia. Naprawdę ich kocham. I serio, byłoby mi przykro, gdyby musieli przeze mnie płakać.

Ale teraz rodzice wyruszyli w podróż, o której zawsze marzyli. Obiecałam im, że sobie poradzę. Nie chciałam ich niepokoić. I nie chcę też, żeby mieli potem wyrzuty sumienia.

Brat jest zajęty rodziną. Czasem do mnie zadzwoni, innym razem odwiedzi i coś przywiezie, ale jego telefony lub wizyty nie trwają długo. Dobrze, że jeszcze sam o mnie pamięta. Nie zamierzam mu się narzucać i prosić o robienie mi zakupów czy wożenie na rehabilitacje.

Przyjaciele natomiast wyprowadzili się do Warszawy na studia. Dzwonią i piszą praktycznie non stop, więc tak naprawdę oni jedni wiedzą, jak cierpię. Bardzo za nimi tęsknię.

Wstaję powoli z łóżka i ruszam w stronę kuchni. Pora w końcu coś zjeść.

Dzięki zasłoniętym w całym domu roletom panuje mrok, który odpowiada mi i mojemu nastrojowi. Nie pasuje jednak moim oczom, bo w drodze do kuchni potykam się kilka razy, przy czym wyrzucam z siebie wiązanki przekleństw. W ciągu dwóch lat mój słownik wulgaryzmów znacznie się powiększył, właśnie dzięki takim sytuacjom.

Wiem, że miałam się zmienić na lepsze, ale w zasadzie jest coraz gorzej, podobnie jak z moją nogą. I dobrze, przynajmniej mam spokój. Nikt nic ode mnie nie chce. Mogę chodzić, ale nie mam ochoty robić nic dla nikogo. Wiem, że miało być inaczej, ale po prostu nie mam siły.

Wyjmuję z szafki pudełko płatków śniadaniowych, a z lodówki mleko. Nie mam ochoty na żadne większe gotowanie, mimo że kiedyś bardzo to lubiłam. Moje śniadanie jest tak proste, jak moje plany na dziś. Nie chce mi się nawet podgrzewać mleka.

Wsypuję płatki do miski i zalewam je zimnym mlekiem. Biorę śniadanie, moje kule i zmierzam w stronę salonu.

Kilka minut później, robiąc kolejną plamę na dywanie, mogę wreszcie usiąść na kanapie. Moszczę się, włączam telewizor i zaczynam jeść.

Jestem gdzieś tak w połowie jedzenia, gdy słyszę dzwonek do drzwi. To nie jest mój brat. Ma przecież klucz. Na pewno nie jest to też listonosz. Typ, który roznosi pocztę na moim osiedlu, zawsze zostawia listy w skrzynce. A jeśli to coś ważnego, to przecież widzi zasłonięte rolety – znak, że nikogo nie ma w domu. Poza tym kto teraz wysyła coś ważnego pocztą? Szybciej jest zadzwonić. I normalni ludzie tak robią. Nigdy nie ma się pewności, czy list naprawdę dotarł, więc wysyłanie takich rzeczy pocztą jest po prostu bezcelowe.

Obcy pod drzwiami cały czas dzwoni. Niech dzwoni. Mam to gdzieś. Jestem głodna, muszę dokończyć śniadanie. Jeśli temu komuś tam za drzwiami zależy, to poczeka, aż zjem. Ja przynajmniej mogę zaczekać. Nie przeszkadza mi to. Prawie.

To cholerstwo jest potwornie głośne. Jeśli zaraz nie przestanie, to chyba pęknie mi głowa. Rodzice powinni zaopatrzyć nasze drzwi w jakiś lepszy i zdecydowanie cichszy dzwonek.

Gość za drzwiami już niemalże gwałci ten dzwonek. Pora ruszyć dupę i spławić tego kogoś. Odkładam miskę na stolik koło kanapy i ruszam do wejścia. Powoli. Wyglądam przez judasza i widzę za drzwiami mężczyznę o dłuższych, siwych włosach sięgających mu do ramion. Stoi odwrócony tyłem do drzwi i pod dziwnym kątem wykręca rękę, by móc cały czas wciskać dzwonek koło drzwi.

Nie znam faceta, ale nic gorszego niż śmierć nie może mnie spotkać, a tego akurat się wcale nie boję.

Zirytowana otwieram więc drzwi.

– Dzień dobry – mówię. Facet odwraca się gwałtownie i nareszcie przestaje wciskać dzwonek. Dzięki Bogu!

Obcy ma zaczesane do tyłu siwe włosy i niesamowicie zielone oczy, które w młodości były pewnie jeszcze bardziej zielone. Wygląda na około sześćdziesiąt lat. Tę twarz skądś kojarzę. Tylko skąd?

– Witaj.

Wow, co tak poufale?

Mężczyzna się uśmiecha. Widziałam w życiu bielsze zęby.

– Jeśli chce mi pan coś sprzedać, to nie jestem zainteresowana – ostrzegam. – A jeśli chce pan porozmawiać o wierze, to niech mi pan najpierw powie, czemu już nie wierzę w siebie. – Po czym dodaję, nie czekając na odpowiedź: – Nie wie pan? No trudno, ja też. W takim razie do widzenia. Jak pan będzie wychodził z posesji, to proszę zamknąć za sobą furtkę, bo, jak widać, ja nie mogę. – Wskazuję ręką kulę, na której się opieram.

Już mam zamykać mężczyźnie drzwi przed nosem, gdy ten podnosi rękę i je zatrzymuje. Wtedy zauważam, że obcy ma na sobie drogi, dobrze skrojony garnitur, a przed domem stoi piękny i nowy samochód. Nie znam się na markach. Od czasu wypadku interesuje mnie tylko to, czy auto jest bezpieczne. Temu nie ufam.

Dziwne, ale przeciwne uczucia żywię do jego właściciela. Naprawdę mam wrażenie, że już go gdzieś widziałam.

– Pewnie mnie nie pamiętasz? – to bardziej stwierdzenie niż pytanie.

Właśnie staram się przypomnieć.

– Czy możemy porozmawiać w środku? Mam do ciebie pewną sprawę. – Nieznajomy wskazuje ruchem głowy wnętrze mojego domu.

– Ach tak? – pytam, ale ruchem ręki zapraszam go do środka. Nie boję się go. Cokolwiek chce, na pewno nie będzie gorsze niż to, co planowałam.

Prowadzę mojego gościa do salonu i siadam na kanapie, tam gdzie wcześniej. Facet chce usiąść na fotelu, ale kątem oka dostrzega sznur, który położyłam tam poprzedniego dnia wieczorem. Patrzy na mnie zdziwiony.

– Ćwiczyłam węzły. Może kiedyś zostanę marynarzem? – kpię sobie z niego.

Patrzy na mnie z pytaniem w oczach.

– Miałam na dziś pewne plany. Ale nic panu do tego. Tylko jakby się pan mógł pospieszyć… – Wzruszam ramionami, jakby to było zupełnie normalne.

Obcy patrzy jeszcze przez chwilę na sznur, po czym rozgląda się po pokoju i powoli kręci głową. O co mu chodzi? To moja sprawa, jak żyję. Mogę sobie na to pozwolić. Chociaż mogłam posprzątać matę do ćwiczeń, o którą się dziś potknęłam.

– Posłuchaj – zaczyna facet. – Spotkaliśmy się jakieś dwa lata temu. Przypadkiem, na ulicy.

– Jeżeli ktoś zarysował panu to śliczne autko, to musi być pomyłka, bo ja nie mam i nigdy nie miałam prawa jazdy. Więcej, ja nawet boję się jeździć samochodem. Na samą myśl się wzdrygam.

– Nie, nie o to chodzi. – Mężczyzna śmieje się cicho pod nosem. Co go tak bawi? Przecież nie powiedziałam nic śmiesznego. – Dwa lata temu nie miałem samochodu. Ba, nie miałem nawet domu.

– Słucham? – No teraz to mnie zamurowało.

Chociaż w sumie pamiętam takiego jednego bezdomnego… Mój ostatni dobry uczynek w życiu.

Ale to nie może być on! Tamten nie miał domu, pieniędzy ani perspektyw. Nie był nawet marginesem społecznym. Był traktowany jak pies. I to taki bezpański. Był zdziwiony, kiedy go przeprosiłam. Pamiętam to dokładnie. Te oczy.

Te oczy.

Ta głęboka zieleń. Teraz pasuje. Tak, to musi być on. Tylko czego ode mnie chce? Dostał już pieniądze, a widząc, jak wygląda, wnioskuję, że nie przyszedł prosić o więcej.

– Szukałem cię przez rok. Czyli dokładnie od momentu, kiedy moja firma zaczęła przynosić zyski. Wynająłem detektywa.

Wow. No, facet się przygotował.

– A więc, w czym mogę panu pomóc? – pytam.

Oby to nie była tylko jakaś niemoralna prośba albo propozycja. Chociaż i tak nie może mi zaproponować niczego gorszego od śmierci, prawda?

– Chciałbym się zrewanżować.

Co? Chce mi oddać te trzy stówy? Nie, dzięki.

– Wie pan, naprawdę nie trzeba. – Czuję się trochę zakłopotana. Nie mam ochoty dostawać od nikogo pieniędzy. Nie jestem potrzebująca.

– Co? Nie… Posłuchaj. Był taki czas w moim życiu, kiedy miałem wszystko. Rodzinę, pieniądze i chęci do wszystkiego. Nie doceniałem nikogo ani niczego, przez co straciłem wszystko. Przez własną głupotę. Uwierz mi, że gdybym mógł, cofnąłbym czas do jednego, konkretnego dnia. Wiele lat temu byłem uzależniony od gier hazardowych. Rodzina o tym wiedziała i próbowała mi pomóc. Odrzuciłem tę pomoc i jeszcze bardziej się pogrążyłem. W końcu moja rodzina się rozbiła, straciłem wszystko, na czym mi zależało. Ale uświadomiłem sobie to dopiero, kiedy już było za późno. Trafiłem na ulicę. Jako przegrany. Przegrałem w każdym tego słowa znaczeniu. Wtedy umarłem wewnętrznie. Coś się zmieniło. Trafiłem w miejsce, na które patrzyłem z pogardą od zawsze. Nigdy nie szanowałem bezdomnych, aż w końcu stałem się jednym z nich. Nie oczekiwałem więc zrozumienia ani litości z czyjejkolwiek strony. I faktycznie, od nikogo ich nie zaznałem. Przeleżałem na ulicy prawie dziewięć lat, gdzie trafiłem zaraz po eksmisji. Aż pojawiłaś się ty. Nie chodziło o to, że dałaś mi pieniądze, które uratowały mnie fizycznie przed głodem, a które – jak sama widzisz – dobrze spożytkowałem. Miałem pomysł na firmę jak w młodości i uważam, że mój sukces jest cudem i osiągnąłem go w większości dzięki tobie. – Uśmiecha się na to wspomnienie. A ja jestem coraz bardziej zszokowana.

Nie wiedziałam, że można aż tak wpłynąć na czyjeś życie. Nawet drobnostką. W dodatku jeśli się tego kogoś nie zna.

– Jak już wspomniałem, nie uratowałaś mnie pieniędzmi. A przynajmniej nie tylko. Wiesz… nie pierwszy raz ktoś się o mnie potknął na ulicy tamtego czasu. Może faktycznie nie wybrałem najlepszego miejsca, chociaż wydawało mi się, że ludzie powinni widzieć dorosłego, śmierdzącego faceta na ulicy. Jednak reakcja potykających się ludzi była podobna. Patrzyli z odrazą, klęli i obrażali. Zdarzyło się, że ktoś na mnie napluł, a ktoś inny na mnie zwymiotował. Ty jedna okazałaś mi życzliwość. Zupełnie jakby zesłał mi ciebie Bóg, żeby pomóc mi powstać. I pewnie tak było. Przeprosiłaś i wręczyłaś mi zadośćuczynienie. – W oczach byłego bezdomnego pojawiły się łzy. Mnie też zaczęło coś szczypać pod powiekami. Głos mężczyzny już kilkakrotnie się załamywał. A teraz ukrywa twarz w pomarszczonych rękach. Dłoniach, na których zapewne wielokrotnie czuł skutki odmrożenia. Dłoniach, które tamtego dnia wahały się, czy przyjąć moją pomoc. Boże, gdybym wiedziała, że mogę wpływać na życie wszystkich aż tak, może zachowywałabym się inaczej.

– Wtedy po raz pierwszy od siedmiu lat ktoś potraktował mnie jak człowieka. Jak kogoś równego sobie. Uratowałaś mnie. – Głos ponownie mu się załamał. A mnie zaczyna coś łaskotać w policzki.

Podnoszę ręce, żeby sprawdzić, co to takiego i okazuje się, że są mokre. Płakałam? Przecież nigdy nie płaczę, bo nic nie czuję. Prawda?

Najwyraźniej jednak się myliłam. Ocieram łzy. Mężczyzna robi to samo. Wracam ponownie do słuchania tej niesamowitej historii.

– Dałaś mi wiarę i nowe życie. Pozwoliłaś mi zacząć żyć z powrotem. Ba, twoja pomoc była jak rozkaz do zmiany życia. To było jak znak. Nie miałem po co prowadzić dalej tej bezsensownej egzystencji. Byłem bliski załamania i skończenia ze sobą. I tak już wystarczająco zniszczyłem życie swoje i osób, które kochałem. Ale wyciągnęłaś mnie z tego. I nigdy ci tego nie zapomnę. Mam nawet dla ciebie propozycję. Dowiedziałem się od detektywa o twoim wypadku. Paskudna sprawa. Gdy tylko dostałem twoje dane i adres, od razu musiałem przyjechać i się zrewanżować. Nie masz żadnej pracy, prawda? Nie studiujesz?

– Dwa razy nie. – Kurczę, czuję się jak osoba bez przyszłości. Bo taką osobą przecież jestem, prawda?

– Mam różne znajomości, jeśli chodzi o uczelnie. Mógłbym ci pomóc dostać się na cokolwiek chcesz. Ale widzę po twoich oczach, że jesteś zbyt inteligentna i bystra na taką pomoc. Ze studiami spokojnie poradziłabyś sobie z palcem w nosie, mam rację?

Uśmiecham się nieznacznie w odpowiedzi.

– Znakomicie. Jestem również gotów cię zatrudnić. Jako moją pomoc domową. Oczywiście nie martw się też rehabilitacjami. Mogę od ręki załatwić ci najlepszych fizjoterapeutów. A praca nie będzie ciężka. Obiecuję. Nieraz coś ugotujesz, posprzątasz, a czasem po prostu porozmawiasz. Później pomyślimy o pracy w firmie. O pensję również nie musisz się martwić. Starczy ci na wynajem małej kawalerki w centrum Warszawy oraz na godne życie. Nie martw się. Zarabiam teraz tyle, że to dla mnie grosze.

– Wie pan, jak to wszystko brzmi, prawda? – Unoszę brew.

– Wiem, ale spokojnie, zależy mi wyłącznie na tym, żeby ci pomóc. Zrobić dla ciebie to samo, co ty dla mnie. Pora, żebyś zaczęła życie, jak normalna, młoda osoba. Wyjdziesz do ludzi. Warszawa to duże miasto.

Powiedziałabym, że nawet ogromne. Ale to lepiej. Z dala od wszystkich złych wspomnień, od współczujących spojrzeń i blisko moich przyjaciół. Może wszystko zaczęłoby się układać? Chociaż nadal nie chce mi się w to wierzyć.

Facet wyciąga do mnie rękę. Chwytam ją i potrząsam na znak, że się zgadzam. Mimo że cholernie się boję.

Pomaga mi wstać z kanapy i wiem, że ten dzień, który miał skończyć się tragicznie, będzie inny niż planowałam. Zaczynam być przerażona. Myślałam, że ten mężczyzna nie może zaproponować mi nic gorszego od śmierci albo cierpienia. Jednak się myliłam. Zaproponował mi coś tysiąc razy gorszego i trudniejszego do wytrzymania.

Życie.

Rozdział 1

3 lata później

Hrabia

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Jedna dobra rzecz

Wydanie pierwsze

ISBN: 978-83-8219-647-4

© Aleksandra Rupińska i Wydawnictwo Novae Res 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Anna Grabarczyk

Korekta: Paulina Górska

Okładka: Wiola Pierzgalska

Wydawnictwo Novae Res

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek