Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© angel_nt/iStock

Tytuł oryginału

Four Nights with the Duke

Copyright © 2015 by Eloisa James

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-7608-3

Warszawa 2021. Wydanie IV

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Prolog

Wiosna 1787, koncert,
Londyńska rezydencja księcia Villiers

Emilia Gwendolyn Carrington już jako piętnastolatka dobrze wiedziała, czym jest piekło. Guwernantka zrobiła jej kiedyś wykład o dziewięciu piekielnych kręgach Dantego.

Pierwszym kręgiem piekieł był dla Mii debiut towarzyski w wieku piętnastu lat. Towarzyszyła jej wynajęta przyzwoitka, bo matka przecież nie żyła. Drugi krąg przyniósł o wiele gorsze poniżenie: ojciec, uroczy wdowiec, miał gorący romans z zamężną księżną, i cała socjeta doskonale o tym wiedziała.

W trzeci krąg weszła niemal rok wcześniej, kiedy zakochała się bez pamięci w synu tej właśnie księżnej. Vander był wyjątkowo wrażliwym, inteligentnym chłopcem (w każdym razie za takiego go uważała). Był też niezmiernie przystojny. Jego twarz przypominała marmurowe anioły, jakie ustawia się na nagrobkach małych dzieci.

A sześć pozostałych kręgów?

Odsłoniły się przed nią bardzo szybko, jeden po drugim. Zaczęło się od tego, że kiedyś udało jej się ubłagać ojca, by zabrał ją na koncert do księstwa Villiers. Miała nadzieję, że będzie na nim obiekt jej westchnień, czyli Evander Septimus Brody, przyszły książę Pindar. Było to całkiem możliwe, bo serdecznie przyjaźnił się z najstarszym synem Villiersów.

Jak się wkrótce okazało, w pałacu przebywała cała horda młodych etończyków, którzy spędzali tam wakacje. Rzeczywiście był wśród nich Vander, który kompletnie ją zignorował. Nie przeszkadzało jej to; wolała ubóstwiać go z daleka. Był zbyt doskonały dla kogoś takiego jak ona.

Poza tym w ogóle nie interesowały go dziewczęta. Podobnie jak reszta kolegów, spędzał czas na popijaniu brandy przed południem, klął jak szewc i w ogólne udawał dorosłego. Mia w końcu schowała się w bibliotece, szukając spokoju wśród wysokich pod sufit półek z książkami.

Właśnie szukała powieści przypominającej jej ulubioną Miłość w nadmiarze Elizy Heywood, kiedy ku swemu przerażeniu usłyszała zbliżających się chłopców. Co gorsza, poznała po głosie Vandera i jego przyjaciela Tobiasa, którego od niedawna zaczęto nazywać Thornem.

Biblioteka była na samym końcu korytarza, więc nie mogła się wymknąć niepostrzeżenie. W panice schowała się za kanapą.

I wtedy wstąpiła w ostatni, najgorszy krąg piekieł.

Chłopcy rozmawiali o miłosnym wierszu.

I to nie o byle jakim wierszu.

Używali sobie na poemacie Pieśń miłosna do E. Septimusa Brody’ego – adresowanym oczywiście do Vandera. Autorstwa samej Mii. Włożyła w te słowa całe swoje serce, uczucie i wylała nad nim morze łez.

Nie był to dobry wiersz. Podobnie jak inne jej autorstwa.

Mimo wszystko należał do niej i powinien bezpiecznie leżeć w szufladzie biurka. Z dala od ciekawskich oczu na koncercie w mieście. A już na pewno z dala od chłopca, dla którego został napisany.

Zrobiło jej się słabo, ale szybko zrozumiała, co się stało. Ojciec znalazł wiersz i pokazał go kochance, żeby ją zabawić, a ona z kolei oddała go synowi. Ten tytuł to był głupi pomysł.

Na szczęście Vander nie rechotał ze śmiechu tak jak reszta towarzystwa. Ani on, ani Thorn nie interesowali się literaturą. Zresztą mało który piętnastolatek się nią pasjonuje.

– Jak myślisz, czy ten kawałek o „promieniach księżyca. co całują morze” to jakaś aluzja? – spytał Thorn.

Mia przewróciła oczami. Co za bzdura. Pewnie ten prostak w dalszym ciągu literuje słowa, zanim je przeczyta.

– Raczej nie – odparł niepewnie Vander. – Wrzućmy go w ogień. Nie chcę, żeby ktoś inny go czytał.

Zanim zdążyła wydać westchnienie ulgi, rozległy się czyjeś kroki.

– Szukam was wszędzie, chłopaki – odezwał się kolejny głos. – Jedna z bliźniaczek Villiersów właśnie się porzygała ze zdenerwowania. Jezu, ale tam śmierdzi!

– Nie rozumiem, po co nas szukałeś, Rotter – odparł Vander chłodno, jak na przyszłego księcia przystało. – Mówiliśmy ci już tydzień temu, że nie chcemy się z tobą zadawać.

– Nie rzucaj się tak, do jasnej cholery – odpowiedział tamten, zupełnie niewzruszony jego tonem. – Co my tu mamy? – Ku przerażeniu Mii po tych słowach rozległ się odgłos szarpaniny i darcia papieru.

Gdyby Dante wymyślił jeszcze dziesiąty krąg, pewnie tak by go urządził. Francis Oakenrott był naprawdę podły. Spotkała go dwa razy, na przyjęciach, na które zaciągnął ją ojciec. Oboje znienawidzili się od pierwszego wejrzenia.

– Wiersz miłosny – wykrzyknął, wyraźnie zachwycony. – Tylko mi nie mów, że romansujesz z baletnicą o literackim zacięciu. Dyro zrobiłby sobie podwiązki z twoich flaków.

– Oddaj to – warknął Vander.

Ale Oakenrottowi udało się wymknąć.

– Jasny gwint, co za bzdury! – wykrzyknął, wybuchając szczekliwym śmiechem. Znowu rozległ się odgłos uderzenia. – Na litość boską, odsuńcie się i dajcie mi czytać. Teraz już nie masz co się kryć. Bo pomyślę, że się wstydzisz.

Mia jęknęła w duchu, zasłaniając twarz poduszką. Chciała umrzeć, chciała zapaść się w szparę podłogi.

– „Z miłości szaleję” – recytował Oakenrott piskliwym falsetem. – Wiecie, można by to wystawić na scenie. Kręcisz się pod tylnymi drzwiami teatrzyków na Drury Lane?

– To kompletna wariatka – stwierdził Thorn. – Komu innemu spodobałby się taki spocony śmierdziel jak ty?

– Jesteś po prostu zazdrosny – odparował Vander. – Na ciebie nawet by nie spojrzała, chyba żeby ją całkiem pogięło. Ani na Rottera.

– Co to za wariatka? – zainteresował się Oakenrott. Zaszeleścił odwracany papier. – Emilia Carrington? Córka kochanka…

– Zamknij się. – W ostrzeżeniu Vandera zabrzmiał groźny ton.

Zapadła wymowna cisza.

– Dobra. Wracajmy do tego arcydzieła literatury. „Nikt mnie nie rozumie” – wygłosił jeszcze bardziej piskliwie. – Podoba mi się ten kawałek o „promieniach księżyca, co całują morze”. Rozumem że ty masz być promieniem, a ona morzem. – Znowu wybuchnął szczekliwym rechotem. W piersi Mii wezbrało łkanie tak silne, że przeszył ją ból.

– Dureń z ciebie – stwierdził Thorn. – Ile ona ma lat?

– Piętnaście – odpowiedział Vander. – Tyle samo co ja.

– „We śnie byłam twoją żoną, upojoną twą urodą”. – Oakenrott odczytał początek następnej zwrotki. Zakwiczał z radości. Vander jęknął głucho.

Potem usłyszała odgłos solidnego policzka. Thorn stwierdził spokojnie:

– Myśl pozytywnie. Spodobałeś się dziewczynie, która ewidentnie posmakowała brandy, a to już coś.

– Na pewno nie tyle co ty wczoraj wieczorem! – odciął się Vander.

Pewnie wszyscy byli pijani na umór. Guwernantka opowiadała jej, że chłopcy, którzy próbują zachowywać się jak dorośli, zawsze piją za dużo.

Oakenrott był bezlitosny. Nie dało się go uciszyć.

– „Blask księżycowy oświetla sprzęty, a twoje oczy są niby perły”. Czy to znaczy, że ona chciałaby ujrzeć twoje perłowe oczy w swoim pokoju?

– Musiałbym sobie wymacywać drogę – odparł Vander. Wyraźnie słyszała rozbawienie w jego głosie. – Jak się ma perły zamiast oczu to nic nie widać.

Wargi Mii bezgłośnie zmełły przekleństwo, którego za nic by nie wypowiedziała.

Oakenrott zagwizdał.

– Perły? Nie mów, że nie wiesz, o jakie perły jej chodzi! O męskie perełki, jak się na nie mówiło w pierwszej klasie. A może sznury pereł? Już nie pamiętam. Coś w tym stylu. Tak czy siak, to pierwszy wiersz o kanapce z wytryskiem, jaki w życiu czytałem!

Wszyscy ryknęli histerycznym śmiechem.

Mia nie miała zielonego pojęcia, co to jest kanapka z wytryskiem, ale domyślała się, że to coś obrzydliwego. Wszyscy chłopcy byli odrażający z natury; przez chwilę o tym zapomniała, bo zakochała się w Vanderze. Wydawał jej się boski. W rzeczywistości okazał się świnią bez serca.

– Nie dała ci jeszcze, prawda? – spytał radośnie Oakenrott. – Jej ojciec mógłby wykorzystać tę linijkę, w której pisze, jak to się zagubiła w twojej słodyczy, żeby zmusić cię do oświadczyn.

– Za nic! – W głosie Vandera zabrzmiało takie przerażenie, że Mia skurczyła się, jakby wąż prześliznął się jej po ciele. – Trochę mi dziwnie z tym, że ona na mnie leci. Inne piętnastolatki chyba nie myślą w taki sposób? Z drugiej strony, skoro ma takiego ojca…

Mia z trudem tłumiła łkanie. Ledwo mogła oddychać. Zrobił z niej kogoś odrażającego, mówiąc, że leci na niego. Wcale tak nie było. Naprawdę.

– Zauważasz czasem, jak się na ciebie gapi? Bo pisze tutaj: „Wpatruję się w ciebie i ciągle mi mało, jak ptak co noc całą na księżyc spogląda”.

– Jak ptak czy jak nocna ćma? – wtrącił Oakenrott. – Może zostanie taką literacką cichodajką. Suweren za wierszyk i suweren za numerek.

– Powiem tylko jedno. Koszmarna z niej poetka – stwierdził Vander. – Nawet ja wiem, że wiersze powinny się rymować.

Co za dureń. Rozdygotana Mia wzięła głęboki oddech. Trzeba się stąd jakoś wydostać. Już dłużej nie wytrzyma.

– Opraw go sobie w ramki – powiedział Thorn. – Żadnej innej nie spodobasz się aż tak, żeby o tym pisała wiersze. Tym bardziej, że twój księżycowy promień jest raczej z tych mniejszych.

Znowu rozległ się chóralny śmiech i odgłosy przepychanki. Świetnie się bawili jej kosztem. Cała dygotała, nawet powietrze w jej gardle drżało. Może to przedśmiertne drgawki. Może zaraz tu umrze i rano znajdą jej zwłoki za kanapą.

– Wiecie co, trzeba uprzedzić chłopaków – stwierdził Oakenrott. – Może ktoś akurat z nią rozmawia, nie mając pojęcia, co to za ananas.

Mia zesztywniała.

– Jeśli teraz jest taka, to co pokaże jako dwudziestolatka?

– Nawet żartem o tym nie mów. Zrujnowałbyś ją – osadził go ostro Thorn. – Ani słowa na ten temat.

– Przecież te wiersze to oczywisty dowód – sprzeciwił się Oakenrott. – Naprawdę ma w sobie coś z dziwki. To widać. Inne dziewczyny mają z przodu jabłuszka albo wręcz czereśnie, a ona całe kapuściane głowy!

Słucham? Kapuściane głowy?

Znowu zdusiła łkanie. Znowu zapadła cisza. Zamarzyło jej się, że Vander mógłby teraz wziąć jej stronę, jak dzielny rycerz. Warknąć: „Zamknij się, Oakenrott. Wcale nie wygląda jak dziwka”.

Ale tak się nie stało.

– Nie warto nikogo ostrzegać – powiedział obojętnie. – Przecież do takiej przygrubej brzyduli nikt się nie odezwie nawet z litości. Zaproszono ją tylko dlatego, że matka chciała przyjść tu ze swoim kochankiem, a on postanowił zabrać córkę. Z litości, i tyle.

Obiekt litości. I do tego przygruby.

Miał rację, i za to znienawidziła go jeszcze bardziej. Rzeczywiście, była przygruba. Inne dziewczęta były wiotkie i wysokie, a ona „drobniutka”, czyli po prostu niska.

I okrągła. To znaczy gruba.

Co za bydlak. Wstrętny bydlak.

Wściekłość bywa przydatna. Wypala wstyd i żal. Wściekłość podniosła Mię na równe nogi i dziewczyna wyszła zza kanapy, zaciskając pięści.

Choć słyszała, jak czytał jej wiersz, choć była wściekła, widok Vandera zaparł jej dech w piersiach. Za długo się w nim kochała, żeby mogło być inaczej.

Był wysoki, umięśniony i szeroki w barach. Widać było, że wyrośnie na prawdziwego mężczyznę.

Zmierzyła go wzrokiem, wydymając wargi. Potem w taki sam sposób popatrzyła na jego kolegów.

Thorn wyglądał na przerażonego, Oakenrott był zaskoczony, ale Vander nic po sobie nie pokazywał. A jej się wydawało, że tyle jest w nim dobrych cech, że jest prawdziwym dżentelmenem, zupełnie innym niż jej niedyskretny ojciec… że ma coś w sobie… Widocznie wszystko to sobie wymyśliła. Z jego twarzy nic się nie dawało wyczytać. A już na pewno nie to, co tak bardzo chciałaby w niej zobaczyć.

– Co my tu mamy… – wygłosiła z wyższością, z zadowoleniem przekonując się, że głos jej nie zadrżał. – Trzech chłopców o tak obrzydliwej wyobraźni, że doszukują się rozpustnych treści w głupim miłosnym wierszyku. – Wyrwała pogniecioną kartkę z dłoni Thorna i przedarła ją na pół. Ten dźwięk wydał się nieproporcjonalnie głośny w ciszy, jaka nagle zapadła w bibliotece. Przedarła drugi, trzeci i czwarty raz, a potem upuściła kawałki papieru na podłogę.

– Może rzeczywiście zrobiłam z siebie idiotkę, bo się zakochałam – powiedziała do Vandera. – Ale nie mieliście prawa wyśmiewać się ze mnie z tego powodu. Ależ byłam głupia, że uważałam cię za dżentelmena, w odróżnieniu od… – przerwała w pół słowa. Ojciec to w końcu ojciec, nawet jeśli się źle prowadzi. – Powinnam być mądrzejsza – dodała. – Powiedziałeś, że jestem nieodrodną córką mojego ojca. No cóż, wygląda na to że ty, lordzie Brody jesteś nieodrodnym synem swojej matki.

Thorn, stojący po lewej, poruszył się, jakby chciał zaprotestować, ale posłała mu takie spojrzenie, że się zamknął.

Vander patrzył na nią bez słowa. Dlaczego wcześniej nie zauważyła, że jego piękne oczy są takie zimne i twarde?

– Zabiorę stąd teraz moje kapuściane głowy i udam się z nimi do salonu – warknęła, unosząc wysoko głowę. Musiała użyć całej siły woli, na jaką była w stanie się zdobyć, by nie wypaść z roli.

– Jeżeli uprzejmie poczekacie tu piętnaście minut, to w tym czasie odnajdę mojego ojca i opuszczę to miejsce.

Żaden z nich nie odezwał się ani słowem. Co za obrzydliwe tchórze.

Przyszło jej do głowy jeszcze jedno.

– Poza tym, za nic nie wyszłabym za żadnego z was – powiedziała najbardziej lodowatym tonem, na jaki ją było stać. – Nawet gdybym była zdesperowana. Nawet gdybyście byli jedynymi mężczyznami w całej Anglii!

1

Trzynaście lat później

27 sierpnia 1800

Korespondencja z wydawnictwa Brandy, Bucknell & Bendal

Szanowna Panno Carrington,

Będę wdzięczny za wiadomość, jakie są szanse, że prześle nam Pani swoją nową powieść. Jak Pani wie, liczyliśmy, że rękopis dotrze do nas sześć miesięcy temu. Głęboko Pani współczujemy z powodu tragicznej śmierci Pani ojca i brata przed rokiem. Jednak muszę Pani powiedzieć, że jesteśmy zasypywani listami proszącymi o kolejną powieść panny Lucibelli Delicosy. Tytuł, jak Pani wybrała – Serce szatana w ciele anioła – okazał się tak kuszący, że przedsprzedaż już przekroczyła nakłady obu Pani poprzednich powieści wziętych razem.

Pozostaję z głębokim szacunkiem, oczekując pozytywnej odpowiedzi.

William Bucknell, Esq.

Wydawnictwo Brandy, Bucknell & Bendal

PS Załączam najnowszą powieść panny Julii Quiplet. Pamiętam, jak mówiła Pani, że jeszcze nie czytała jej książek. Mam nadzieję, że lektura się Pani spodoba.

4 września 1800 r. Rutherford Park,
majątek wiejski księcia Pindara

Mia była wściekła na siebie, że trzęsie się ze strachu niczym bohaterka swojej własnej książki. Zazwyczaj narażała te nieszczęsne kobiety na Śmiertelne Niebezpieczeństwo. Na przykład zostawiała je na brzegu lodowatej rzeki, ścigane przez rozwiązłego dziedzica; kolana uginały się pod nimi, a delikatne dłonie trzęsły się jak osika.

Czytelniczki dopominały się Śmiertelnego Niebezpieczeństwa. Pisanego dużą literą.

Jednak w tej chwili bez wahania wolałaby rzucić się w otchłań wodospadu, niż doznać poniżenia, jakie ją czekało.

Jej dłonie, choć nieporównanie mniej delikatne, również dygotały, więc zacisnęła je w pięści. Majordomus wypowiedział na głos jej nazwisko. Lokaj Vandera, a raczej lokaj księcia Pindara spojrzał na nią z góry, zaskoczony że tak młoda dama przybyła bez przyzwoitki.

Czy takie skrajne poniżenie liczy się jako Śmiertelne Niebezpieczeństwo?

Nie, bo gdyby śmierć z poniżenia była możliwa, to Mia pewnie by już dawno nie żyła. Najpierw był przecież ten okropny incydent z poezją w bibliotece u Villiersów, potem nie miała powodzenia na rynku małżeńskim, a to, co spotkało ją miesiąc temu, było najgorsze ze wszystkiego: narzeczony porzucił ją przed ołtarzem.

Szczerze mówiąc, zawsze dobrze traktowała swoje bohaterki. Śmiertelne Niebezpieczeństwo nie miało nic wspólnego z porzuceniem. Co więcej, jej szczupłe, wiotkie jak wierzbowe witki bohaterki zawsze bezpiecznie unosiły się na falach i docierały do brzegu, zbyt lekkie by zatonąć. Słyszała, że jedna z autorek uśmierciła swoją bohaterkę, sprawiając, że zadziobały ją gołębie. Gołębie?

Na pewno nie w powieści Lucibelli!

Jej czytelniczki miały pewność, że nie będzie żadnych krwiożerczych ptaszysk, żadnych dam porzuconych przed ołtarzem…

Nie zmuszała swoich bohaterek, by się same oświadczały, a już na pewno nie księciu.

To dżentelmeni padali do ich stóp, a nie odwrotnie. Takie były wymogi gatunku. Bóg jeden wie, co groziłoby Lucibelli Delicosie, gdyby rozczarowała czytelniczki. Wydawców zasypałaby lawina listów z wyzwiskami, gdyby któraś z bohaterek doznała takiego poniżenia, jakie teraz czekało Mię.

Przynajmniej nie będę musiała padać Vanderowi do stóp, zreflektowała się w końcu.

To ja tu rządzę.

Ja decyduję.

Zanim przyszły kolejne myśli, wzięła głęboki oddech, oddała służącemu pelisę i stanowczym krokiem ruszyła do salonu. W dzieciństwie spędziła sporo czasu w tej posiadłości, jako że ojciec przez długie lata był w nieformalnym związku z nieżyjącą już księżną. Doskonale znała więc wszystkie pokoje.

Choć główne postaci dramatu – jej ojciec i matka Vandera – rozstali się już z tym światem, w Rutherford Park nic się nie zmieniło.

Odwróciła się do majordomusa:

– Proszę powiedzieć Jego Wysokości, że nie zajmę mu wiele czasu.

– Upewnię się, czy Jego Wysokość przyjmuje – odpowiedział i wyszedł.

Chyba Vander zechce się z nią zobaczyć? Przecież jej tego nie odmówi, choćby ze względu na związki między ich rodzicami? Zdrowy rozsądek podpowiadał jej jednak, że Vander może wcale nie chcieć spotkania, dokładnie z tego powodu.

Na myśl o tym, co ją czekało – to znaczy o oświadczynach – robiło jej się niedobrze, jakby zbyt ciasny gorset nie pozwalał jej oddychać. Wiele lat temu, gdy rzuciła Vanderowi prosto w twarz, że nigdy za niego nie wyjdzie, zobaczyła w jego oczach rozbawienie.

Co będzie, jeśli teraz wybuchnie śmiechem?

Nie była ani szczególnie piękna, ani utalentowana, ani inteligentna… nawet nie miała majątku. Czy ktoś słyszał, żeby stara panna prosiła księcia o rękę?

Mia wzięła kolejny głęboki oddech. W sumie, wcale nie planowała prosić go o rękę. To byłoby żałosne. Zamierzała go zaszantażować, a to już zupełnie inna sprawa.

Wymagająca kawalerskiej fantazji. I odwagi.

Pachnąca kryminałem.

Mogła udawać, że to nie dotyczy jej, tylko bohaterki kolejnej powieści. Zwykle tak się zachowywała. Od wielu lat obserwowała życie, tak jakby stała poza nim. Nie raz rozmawiała ze znudzonymi jak mopsy dżentelmenami, jednocześnie układając sobie w głowie scenę, w której romantyczna, atrakcyjna wersja jej samej jednym słowem rozpala w mężczyznach pożądanie i odchodzi w siną dal.

Kiedy wróci do domu, odmaluje to spotkanie w wyobraźni. Będzie miała fiołkowe oczy i wiotką talię. Nieraz przez całą noc nie spała, opisując przygody jakiejś uroczej, przemiłej dziewoi o gołębim sercu… tylko najbardziej wytrawne czytelniczki rozumiały, że pod słodkimi uśmiechami tych bohaterek kryła się nielicha inteligencja.

Dla odmiany mężczyźni zwykle zauważali inteligencję Mii, ale to ich raczej zniechęcało.

Gdyby życie było takie jak w jej powieściach, Vander wszedłby do salonu, rzucił jej jedno spojrzenie i natychmiast zacząłby się do niej zalecać z taką namiętnością, że temat szantażu w ogóle by się nie pojawił.

W jego błękitnych oczach lśniłoby pragnienie posiadania jej. Przez resztę życia żałowałby tych trzynastu lat, które mógłby spędzić z nią razem, ale stracił je przez swą ślepą, chłopięcą głupotę. Nieustannie wyrzucałby to sobie, wyzywając się w myśli od najgorszych.

Szczerze mówiąc, było to kompletnie nieprawdopodobne. Wiedziała z doświadczenia, że ludzie nigdy nie mają sobie za złe złośliwych docinków. Do tej pory nienawidziła kapusty. Prawie tak samo jak Oakenrotta.

Ogarnęła ją dziwna obojętność. Ona Emilia Gwendolyn Carrington, właśnie zamierza zmusić księcia do małżeństwa. Stara, dwudziestoparoletnia panna, której los nie obdarzył ani fiołkowymi oczyma, ani talią osy, zamierza….

Takie myślenie donikąd nie prowadzi.

Powinna przestać dygotać. Przecież nie robi tego dla siebie. Małżeństwo nie potrwa długo. Potrzebuje tylko pozorów. Vander ma poślubić ją tylko na rok. Tylko w ten sposób będzie mogła zachować prawo do opieki nad swoim bratankiem, Charlesem Wallace’em.

Bratankiem? Szczerze mówiąc, z wielu ważnych względów, Charlie był dla niej jak syn. Jak jej własne dziecko.

Wzięła głęboki oddech. Kobiety potrafiły rzucić się z pokładu statku za dzieckiem, które wypadło za burtę. Walczyły z tygrysami i dzikami.

Czym jest taki książę w porównaniu z drapieżnym ludojadem? Podobno niektóre takie stwory mają zęby tak ogromne, że można je drążyć i używać zamiast łyżek wazowych.

Właśnie.

Kłopot w tym, że jej prawnik, pan Plummer, uparł się, że książę nie może znać prawdziwego powodu tego szantażu, bo w takim wypadku niemal na pewno by ją odrzucił. Żeniąc się z nią, Jego Wysokość nie tylko przejmował opiekę nad małym chłopcem, ale także uzyskiwał kontrolę nad ogromnym ziemskim majątkiem, który sąsiadował z jego włościami. To na pewno wyda się podejrzane wielu arystokratom.

Małżeństwo na pewno wywoła wiele plotek, nawet jeśli nie brać pod uwagę skandalicznego związku, który łączył ich rodziców. Vander prawdopodobnie będzie musiał tłumaczyć się w sądzie, bo wuj Charliego ze strony matki, niejaki sir Richard Magruder na pewno oskarży go o kradzież majątku.

Sir Richard był po prostu okropny. Naturalnie, pragnął dalej władać dostatnią posiadłością Carringtonów – którą pewnie niedługo by zmarnował, wydając krocie na różne procesy sądowe.

Ten człowiek bez trudu mógłby grać rolę czarnego charakteru w jednej z jej powieści. I najprawdopodobniej ją odegra, już w niedalekiej przyszłości.

Vander – Jego Wysokość książę Pindar – był kolejnym głupim, uprzywilejowanym mydłkiem – stwierdziła. Żaden z niego tygrys z kłami, z których można zrobić warząchew.

To się uda.

To się musi udać.

2

Niejaka panna Carrington chce rozmawiać z Waszą Wysokością.

Vander przez chwilę nie miał pojęcia, o kogo chodzi. Potem zdał sobie sprawę, że to musi być Mia, ta nieszczęsna poetka. Nie widział jej od lat, bo od wielu lat przedkładał przebywanie w stajniach nad rozkosze życia towarzyskiego.

– Czy zdradziła powód swojej wizyty?

– Nie, Wasza Wysokość. Jest w salonie, jeśli Wasza Wysokość chciałby z nią porozmawiać. Mogę też jej powiedzieć że o tej porze Wasza Wysokość pracuje. Dodam jeszcze, że jest bez przyzwoitki. Ponadto prawnik Waszej Wysokości już od dłuższego czasu czeka w bibliotece i zaczyna się niecierpliwić.

Ostatni raz widział Mię podczas tej krępującej sceny w bibliotece, kiedy oboje mieli po piętnaście lat.

Co ona sobie do diabła myśli, odwiedzając go z samego rana, bez przyzwoitki? I po co w ogóle go odwiedza?

– Pójdę zobaczyć się z tą panną Carrington – zdecydował i wyszedł z sypialni. Był jej to dłużny, choćby dlatego, że niezbyt zręcznie wybrnął wtedy z sytuacji. Na samo wspomnienie zadygotał lekko. No cóż, był wtedy młody i głupi, ale nie zmienia to faktu, że zachował się jak skończony osioł.

Vander zszedł po schodach, poprawiając mankiety. Pewnie po śmierci ich rodziców rok temu, jej nazwisko zostało równie okryte niesławą jak jego. Nie sposób było ukryć faktu, że księżna Pindar zmarła, leżąc w jednym łóżku z lordem Carringtonem. Cała Anglia wiedziała o tym, że zginęli z powodu zatrucia gazem z wadliwego przewodu kominowego. Ten skandal przeniósł się także na ośmioro innych nieszczęśników, którzy zginęli w tej samej gospodzie. Był wśród nich także brat Mii z żoną, o ile Vander sobie przypominał. To musiał być dla niej koszmarny rok.

Gdy był na ostatnim stopniu, dopadł go prawnik, Grieg, który nagle wyskoczył z biblioteki. Vander jęknął, kiedy usłyszał nowinę. Ewidentnie sir Cuthbert nieopatrznie obiecał sfinansować wyprawę w Andy jakiegoś tam przyrodnika.

Ponieważ jedynym źródłem dochodów wuja Chuffy’ego była comiesięczna renta, którą błyskawicznie przepuszczał na aksamitne marynarki i flaszki czegoś mocniejszego, nie powinien składać takich obietnic. Zdaje się, że obszedł jednak tę drobną niedogodność, ponieważ wypisał kwit z oświadczeniem, że ekspedycję sfinansuje książę Pindar.

Trzeba będzie wyjaśnić Chuffy’emu, że wszystkie pieniądze zostały zainwestowane w stajnie i że tym razem nie da rady sfinansować tej ekspedycji. I w ogóle żadnej ekspedycji.

Jeśli chodzi o Mię Carrington, to z dawnych czasów pamiętał jedynie, że miała pucołowatą buzię i fantastyczne piersi.

Teraz twarz jej zeszczuplała. Piersi pewnie gdzieś tam miała, ale zasłoniła je jakąś ponurą kiecką domowego wyrobu, która osłaniała ją aż pod brodę. Wyglądała jak zakonnica misyjna. Może nawet nią była?

Przez moment jej współczuł. Takie religijne odchylenia, jeżeli je miała, pewnie były reakcją na ich rodziców, którzy bez oporów drwili ze świętej instytucji małżeństwa, Ale jeżeli przyszła tu, żeby go nawracać…

– Wasza Wysokość – powiedziała, dygając. – Jak to wspaniale, że znowu się widzimy.

Czy ta nuta w jej głosie to był sarkazm? Na pewno nie. W końcu to ona przyszła do niego z wizytą, bez zaproszenia, a nie na odwrót.

Skłonił się. Kiedy się wyprostował, zobaczył, że skrzyżowała na piersi dłonie w rękawiczkach i obserwuje go bacznie, jak aktora na scenie.

Dziwne.

– Czym mogę służyć, panno Carrington? – zapytał.

– Przyszłam prosić o przysługę.

Odetchnął. Pewnie ta cnotka wyjeżdża na misję, żeby odkupić rozpustne zachowanie ojca. Będzie prosić o pieniądze. Był przyzwyczajony do takich próśb. Wszyscy jego znajomi i przyjaciele z wyjątkiem Thorna, w którymś momencie chcieli od niego pieniędzy. Nieodłączna część bycia księciem.

Darowizna pozwoli mu się pozbyć resztek poczucia winy, że wtedy zranił jej uczucia.

– Bardzo chętnie pani pomogę – powiedział. – Zechce pani usiąść? Napije się pani herbaty? Zaraz zadzwonię.

Stała nieruchomo jak drzewo, tylko mocniej zacisnęła dłonie.

– Być może nie będzie pan aż tak szczodry, gdy usłyszy pan, o co proszę.

– Choćby dlatego, że znamy się od dziecka, zapewniam, że zgodzę się udzielić pani wszelkiej pomocy – odparł z ostrożnym uśmiechem, zastanawiając się, jak szybko uda mu się jej pozbyć z tego pokoju. Pieniądze może jej przecież dać sekretarz.

– O jaką kwotę pani prosi?

Miała taką delikatną linię szczęki. Zauważył to, zanim zacisnęła usta, jakby bezgłośnie zgrzytnęła zębami. W dzieciństwie przypominała tłustego gołębia, kiedy wypinając brzuch, wyciągała krótkie nóżki, żeby go dogonić.

Zresztą nigdy jej się to nie udało.

– Panno Carrington – zaczął, gdy nie odpowiadała. – Rozumiem, że zbiera pani na dobroczynność i zapewniam, że chętnie się dołączę.

– Nie – odpowiedziała, znowu zaciskając zęby. – Przyszłam prosić o coś zupełnie innego.

– Chętnie pani pomogę – powiedział, pozwalając, by w jego głosie zabrzmiał cień zniecierpliwienia.

– O małżeństwo – wyrzuciła w końcu i zrobiła głęboki wdech.

Patrzył na nią w kompletnej ciszy.

– Chcę, żeby się pan ze mną ożenił – wyrzuciła z siebie jednym tchem.

– Słucham? – Zmarszczył brwi.

– Oświadczyłam się panu – stwierdziła i zamknęła usta.

Mało brakowało, a potrząsnąłby głową, by się upewnić, czy się nie przesłyszał. Chyba coś z nią nie tak, chociaż obłęd był dziedziczny w jego rodzinie, a nie w jej. Mimo wszystko, chyba jednak zwariowała, bo patrzyła na niego wyczekująco, jakby była jakakolwiek szansa, by potraktował jej słowa poważnie.

Odchrząknął.

– Bardzo mi miło – odpowiedział. To musi być jakiś podstęp… – Muszę jednak panią poinformować, że na razie nie planuję ożenku.

Przez jej twarz przemknęło jakieś uczucie – czyżby rozczarowanie? Czy to możliwe?

– Pewnie pan myśli, że zwariowałam. Obawiam się, że częściowo ma pan rację.

– Rozumiem. – Vander, wbrew wszystkiemu, zaczął się dobrze bawić. W końcu to jej rodzina zrujnowała jego rodzinę. Jej ojciec uwiódł przecież księżną i wystawił ją na pośmiewisko całej arystokracji

A teraz córka Carringtona ma czelność pomyśleć, że on zechce się z nią ożenić? Jak widać, nikomu w tej rodzinie nie brakuje jaj.

Nawet kobietom.

– Więc rozgląda się pani za mężem – powiedział uprzejmie. – I pomyślała sobie pani: „hop siup, może złapię księcia?”.

– To nie było miłe – odpowiedziała, mrużąc oczy.

Miały piękny zielony kolor i ocieniały je grube rzęsy. Zresztą wcale przez to nie była bardziej atrakcyjna; raczej wręcz przeciwnie. Jemu podobały się słodkie błękitne oczy barwy letniego nieba.

– Niechże pani w końcu usiądzie – powiedział. – Zaloty to strasznie męcząca rzecz, prawda?

Po dłuższej chwili podeszła do fotela stojącego naprzeciw niego i – niech to jasny piorun strzeli – znowu zaczęła swoje.

– Ożeni się pan ze mną, Wasza Wysokość?

– W żadnym razie. – Te słowa zabrzmiały jak wystrzał z pistoletu. – Zważywszy na historię naszych rodzin, jest pani ostatnią kobietą, z którą wziąłbym ślub. O ile mnie pamięć nie myli, jakiś czas temu powiedziała mi pani to samo, więc nie mam pojęcia, skąd ta nagła odmiana.

Była chora na umyśle. Tylko taka kobieta mogła ni z tego, ni z owego oświadczyć się księciu, w dodatku przekonana, że się zgodzi. Miała jakieś omamy.

– Proszę sobie wyobrazić, jaki skandal wywołałoby nasze małżeństwo – zauważył.

– Wiem, że nasz związek będzie obiektem zainteresowania – odpowiedziała spokojnie, jakby rozmawiali o pogodzie. – Próbuję uodpornić się na plotki. Poza tym postrzegam teraz związek naszych rodziców jako coś w rodzaju tragicznej historii miłosnej.

– Owszem, to była tragedia – przytaknął, przeciągając słowa. – Twój podły ojciec uwiódł moją matkę, zrobił z niej dziwkę i okrył hańbą moje rodowe nazwisko.

Zacisnęła palce na oparciu krzesła, ale poza tym nie dała po sobie poznać strachu.

– Nasi rodzice się kochali, Wasza Wysokość. Ich związek nie został usankcjonowany przez społeczeństwo, ale z tego, co zaobserwowałam, w zaciszu domowym prowadzili życie tak przykładne, że aż nudne. Gdyby nie tragiczny wypadek, który odebrał im życie, jestem pewna, że byliby razem jeszcze długie lata.

Vander stłumił drżenie. Nienawidził Carringtona najbardziej ze wszystkich mężczyzn. Ta nienawiść towarzyszyła mu od tak dawna, że stała się wygodną wymówką, więc nie zamierzał zmieniać zdania.

Od lat robił wszystko, by nigdy nie przebywać z nim pod jednym dachem, nawet jeśli przez to czasem musiał nocować w stajni.

W związku z tym nie widział się z matką od wielu miesięcy przed jej śmiercią.

Poczucie winy sprawiło, że odpowiedział ostrzej, niż zamierzał:

– Panno Carrington, nie wiem, czemu uważa pani, że wezmę pani prośbę pod uwagę, nie wspominając o jej spełnieniu. Kiedy – i jeżeli – postanowię się ożenić, sam wybiorę sobie żonę, i sam się jej oświadczę.

Do licha, to zabrzmiało absurdalnie. Nie miał aktualnie kochanki, ale gdyby miał, nikt w całej Anglii nie pomyślałby, że to niewysoka, pulchna kobietka ubrana jak misjonarka.

– Dlaczego, do diabła, wybrała sobie pani w tym celu mnie ze wszystkich ludzi wokół? – zapytał z autentycznym zaciekawieniem. – W Anglii są miliony mężczyzn, których mogłaby pani poprosić o rękę, jeżeli koniecznie chce pani postępować wbrew utartym zwyczajom i sama się oświadczyć. Choć szczerze mówiąc, nie uważam tego za dobry pomysł.

Pomimo tej okropnej sukni widać było, że biust ma równie bujny jak przedtem. Wręcz fascynujący. Gdyby wystawiła go na pokaz, mogłaby przebierać w kandydatach jak w ulęgałkach. On sam wolał wysokie, wiotkie damy, ale znał mnóstwo mężczyzn, których ideałem była Wenus w formacie kieszonkowym.

Poza tym to nie jej matka się puszczała. Mężczyzna, który uczynił z księżnej swoją kochankę, nie był aż tak napiętnowany.

– Ma pani posag, prawda? – zapytał, bo nie odpowiedziała na jego poprzednie pytanie. Ziemie jej rodziny przylegały do jego książęcego majątku, więc wiedziałby, gdyby tam się działo coś złego. Z tego, co ostatnio słyszał, majątkiem zarządzał niejaki sir Richard Magruder, bo spadkobierca fortuny był nieletni. Niezbyt szanował tego człowieka, ale podejrzewał, że da sobie radę z tym zadaniem.

– Owszem, mam. – Zawahała się na moment, ale potem wyciągnęła pożółkłą kartkę, poskładaną w niewielki kwadracik. – Mam również to.

– Do ciężkiej cholery – jęknął Vander. – Tylko nie kolejny wiersz. Nie znam się na literaturze, panno Carrington. Liryka nie wpłynie na moją decyzję.

Na jej policzki wypłynął zaskakująco uroczy rumieniec.

– Nigdy bym… – pohamowała się i zaczęła od nowa. – Nie, to nie wiersz. To list.

Zmrużył oczy, czując lodowaty dreszcz wzdłuż kręgosłupa, gdy nagle zrozumiał, co się dzieje.

– Chce mnie pani zaszantażować? Jakimś odrażającym tekstem, który moja matka napisała do pani ojca?

Wstał, jednym krokiem znalazł się za jej fotelem, pochylił się i oparł się o jego wezgłowie.

– Niech to pani opublikuje i do diabła z panią, kobieto. Niech się pani smaży w piekle.

Wpatrywała się w swoje dłonie. Nie zaszczyciła go ani jednym spojrzeniem, choć był tak blisko, że niemal stykali się czołami. Pochwycił delikatny aromat wiciokrzewu – zaskakujący u kogoś, kto odziewał się w grubo tkaną wełnę.

– Rozumiem, że planowała pani zmusić mnie do małżeństwa? – zapytał przez zaciśnięte zęby, wściekły, że jego ciało zareagowało na jej bliskość. – Do diabła z tym. Niech pani zainkasuje sumkę, którą dają pani za ten list pismaki z Grub Street, bo bardzo się pani przyda. Ostrzegam. Zrujnuję panią za to.

– Nie chciałby pan najpierw przeczytać tego listu? – W końcu spojrzała mu w oczy.

– Sądząc po rozwiązłości mojej matki, list jest pewnie romantyczny do obrzydzenia. Pewnie pełno w nim promieni księżycowych i pereł. Prawda?

Skrzywiła się i zbladła jeszcze bardziej. Ale była równie odważna jak wtedy.

Odchrząknęła i znowu spojrzała mu prosto w oczy.

– Nie wyszedł spod pióra pana matki, tylko ojca – sprostowała.

To go zaskoczyło.

– Ojciec przez większość życia przebywał w prywatnym zakładzie i pani wie o tym równie dobrze jak ja. Wątpię, czy zarobi pani choć pięć funtów, publikując jedną z jego wariackich tyrad.

Zapadła chwila ciszy.

– Wasza Wysokość – powiedziała w końcu. – Proszę przeczytać ten list.

Vander zmierzył ją spojrzeniem, ale w końcu wziął od niej kartkę, wygładził ją i odsunął się o krok. List na pewno napisał książę; Vander wszędzie rozpoznałby jego pismo. Datowany był na długi czas przed uznaniem go za niepoczytalnego, ale charakter pisma wyraźnie temu zaprzeczał.

Gdy ojciec miał atak szału, sposób, w jaki pisał, odzwierciedlał stan jego umysłu. Tekst był rozrzucony po całej kartce, a litery pochylały się na wszystkie strony, jakby rozdmuchane porywem wichury. Nieraz ze szpitala przychodziły dwudziesto- albo trzydziestostronicowe listy, pełne żądań, ponagleń… i kompletnie niezrozumiałe.

Przeczytał list.

Potem przeczytał go jeszcze trzy razy i starannie złożył w kwadracik.

– Jeśli pani to opublikuje, odbiorą mi tytuł i majątek.

Spoglądała z powagą, wcale nie z triumfem.

– Obawiam się, że to prawda.

Vanderowi kręciło się w głowie.

– A więc mój ojciec zdradził Koronę.

Myślał, że jego rodzina upadła na dno, kiedy matka zmarła w ramionach Carringtona, ale okazało się, że może być jeszcze gorzej.

Niewierność, obłęd, a teraz do tego zdrada stanu.

– Obawiam się, że tak.

– Wątpię, że mógłby zabić króla, nawet gdyby wysłał to zlecenie. Ojciec nie miał wstępu na dwór. O ile wiem, wszyscy go unikali, nawet w szkole. Jego emocje były zbyt biegunowe i nieprzewidywalne, więc nikt nie chciał przebywać w jego towarzystwie.

Ten cios sprawił, że nie mógł pozbierać myśli. Tytuł książęcy był kluczem do wszystkich rzeczy, które się dla niego liczyły: do stajni, majątku, dzierżawców. Wszystko powróci pod zarząd Korony. Konie były dla niego całym życiem, pozwalając zapomnieć o rozczarowaniach dzieciństwa i skandalach wywoływanych przez rodziców.

Słowa popłynęły bez udziału świadomości. Klął jak szewc, ordynarnie, słowami których nigdy by nie użył w obecności damy.

Tylko czy ona była damą?

Nie. Była cholerną szantażystką.

Zacisnęła wargi, choć udawała, że go nie słyszy.

– Pomimo tego listu nie przypuszcza pani chyba, że ją poślubię. – Na moment stracił panowanie nad sobą, ale zaraz je odzyskał. Za nic nie znieważy kobiety, nawet takiej, która próbuje nagiąć go do swej woli.

Tyle że ona nie okazała nawet cienia strachu.

Nie, Mia Carrington wyglądała jak Amazonka… jeśli wśród tych wojowniczek były także drobniutkie łuczniczki. Było to dziwnie prowokujące.

Tylko że on czuł się jak lokaj wezwany do sypialni, żeby zadowolić milady. Za nic tego nie zniesie.

– Wiele lat temu powiedziała pani, że za nic za mnie nie wyjdzie, nawet gdybym był ostatnim mężczyzną na ziemi. Co się zmieniło, do diabła? Oprócz tego, że oboje mamy jeszcze gorszą reputację niż w młodości? Dlaczego, na Boga, chce się pani tak skompromitować, panno Carrington?

3

Skompromitować się? – Mia nigdy w życiu nie słyszała tyle gniewu w czyimś głosie. Ani takiego chłodu.

Gdyby natura obdarzyła ją urodą i powłóczystym spojrzeniem, te oświadczyny nie byłyby tak poniżające. Ale w tej sytuacji… coś się w niej dosłownie kurczyło z zażenowania. Coś w niej? Wszystko!

– Nie uważam, by oświadczyny były kompromitacją – odpowiedziała niezgodnie z prawdą, zmuszając się, by mówić spokojnym, niskim głosem. – Załatwiłam już specjalną licencję i chciałabym wziąć ślub jak najszybciej.

Zamiast gromu z jasnego nieba, usłyszała kolejny wybuch śmiechu, w którym brzmiała furia.

– Żartuje sobie pani. Naprawdę pani myśli, że ożeniłbym się z kimś takim? – Oszacował ją wzrokiem od stóp do głów.

Zamilkła i z trudem przełknęła ślinę. Próbowała nie myśleć o swojej urodzie – a raczej o jej braku – i przez większość czasu jej się to udawało.

– Nie, pani nie żartuje. – Nie ruszył nawet palcem, ale poczuła w powietrzu niebezpieczeństwo, jakby potrafił odwrócić się i trzasnąć pięścią w okno, gdyby stracił panowanie nad sobą. Zresztą, zaledwie chwilę temu wyrzucił z siebie parę słów, jakich nigdy w życiu nie słyszała.

Zmusiła się, by odpowiedzieć.

– Mój prawnik uzyskał licencję. Miałam nadzieję, że weźmiemy ślub za kilka dni. Najpóźniej za tydzień, Wasza Wysokość.

– Niewiarygodne. Nie wyjaśniła mi jednak pani jednej ważnej rzeczy. A pytałem o to już kilka razy. Dlaczego chce pani za mnie wyjść? Dla ambicji? Och, mój Boże – mówił dalej, nie czekając na jej odpowiedź. – Chce się pani zemścić za tamtą historię z poezją, wiele lat temu?

– Oczywiście, że nie! Zresztą, to nieważne. – Mia wyjęła z torebki kolejną złożoną kartkę. – Może pan zachować list swojego ojca, Wasza Wysokość. Pozwoliłam sobie spisać tu moje wymagania odnośnie do naszego małżeństwa.

– Wymagania? – powtórzył jak echo.

Miał wrażenie, jakby nagle znalazł się w innym świecie. Kobiety się przecież nie oświadczają. Nie spisują wymagań dotyczących męskiego zachowania, ani po ślubie, ani w ogóle.

– Warunki małżeństwa. Proszę bardzo. – Położyła dokument na bocznym stoliku.

Zrobił krok ku niej i złapał ją za zdumiewająco drobny nadgarstek.

– To jest bez sensu.

Próbowała się wyrwać, ale bezskutecznie; potrafił przecież utrzymać konie, które były od niej o wiele wyższe i ważyły co najmniej dziesięć razy tyle.

– Chodzi ci o status społeczny? Czy też ojciec kazał ci to zrobić przed śmiercią?

Umknęła spojrzeniem w bok. Zatoczył się jak uderzony obuchem.

– A więc o to chodziło. Nawet nie będę pytał, w jaki sposób weszła pani w posiadanie tego listu. Ukradł go, prawda? Albo moja matka mu go dała. Nie wystarczyło mu unurzanie jej w rynsztoku i okrycie mojego ojca wstydem. Carrington postanowił zbrukać cały ród Pindarów.

– Zbrukać? – Przestała się wyrywać i popatrzyła na niego z absurdalnie niewinną miną.

– Skazić moją krew – powiedział, chcąc ją urazić. – Każdy ci powie, że dzieci z domieszką krwi twojej rodziny byłyby skazą dla książęcej linii. Mój ojciec spodziewał się, że ożenię się z kimś z najlepszego rodu w kraju, panno Carrington. Związek z moją matką wcale nie przysporzył twojemu ojcu szlachetności. Wręcz przeciwnie.

Rzuciła mu gniewne spojrzenie.

– Czy mogę przypomnieć, że książę mówi o splamieniu rodu, któremu przewodzili wariat i…

– I kto? – spytał niebezpiecznie cichym głosem. – Jakim słowem chciałaby pani określić moją matkę?

– Ta rozmowa jest zupełnie niepotrzebna, Wasza Wysokość.

Tym razem chwycił jej obie ręce i przyciągnął ją do siebie tak szybko, że ledwie zdążyła westchnąć ze zdziwienia.

– Zdaje mi się, że chciałaś powiedzieć „dziwka”.

– Wcale nie, sam też nie powinieneś tak mówić o swojej matce. A już na pewno nie wypowiadać tego słowa w mojej obecności!

Zacisnął mocniej dłonie.

– Nawet nie mrugnęłaś okiem, kiedy naprawdę przeklinałem, a teraz piszczysz jak obrażona zakonnica, kiedy powiedziałem „dziwka”? Kim ty naprawdę jesteś, Mio Carrington?

– Jestem tym wszystkim, co wymieniłeś, Wasza Wysokość – odpowiedziała spokojnie. – Starą panną, która podpiera ściany i wzbudza litość. Zdesperowaną kobietą, która szuka męża.

– Męża? – Otaksował ją spojrzeniem. – Towarzysza w łóżku? O to ci chodzi?

Zaczerwieniła się. Czyli miał rację. W dalszym ciągu go pożądała. Powinno mu się to wydać śmieszne. Tylko że stał blisko i czuł ciepło bijące od jej drobnego, krągłego ciała.

Nie chciał zaglądać jej w oczy, bo to go dziwnie wytrącało z równowagi. Jednym szybkim ruchem odwrócił ją tak, że wtuliła się w niego tyłem i skrzyżował ramiona na jej piersiach. Idealnie do niego pasowała, więc przyciągnął ją jeszcze bliżej, zanim uświadomił sobie, co w ogóle robi.

– Wyobrażasz sobie, że połączy nas takie uczucie jak naszych rodziców? – zapytał. Rozłożył palce prawej ręki na jej brzuchu i przycisnął ją do siebie, żeby poczuła, jak jego ciało reaguje na jej bliskość. Był twardy jak skała, od chwili gdy pochylił się nad jej fotelem.

Nie była damą, więc nie zamierzał jej tak traktować. Najchętniej by ją po prostu uwiódł, przerzucił przez oparcie tego fotela i wziął tak jak mężczyzna, który nigdy nie słyszał o cywilizowanym społeczeństwie.

– Proszę mnie puścić! – zażądała. W jej głosie nie było strachu, więc zignorował ten protest.

– Jak potrzebuję dziwki, to jej płacę – powiedział, wypychając biodra ruchem, którego z niczym nie mogła pomylić. – Nie żenię się z nią. Twój ojciec nie zawracał sobie głowy takimi formalnościami, więc czemu tobie na nich tak zależy?

Nie odpowiedziała, poza tym, że ciągle się wyrywała. Pochyliła głowę, aż pasma włosów zaczęły się wysuwać ze spinek. Vander miał niepokojące wrażenie, że pozycja, w której się znaleźli, robi dużo większe wrażenie na nim samym niż na niej. Nie wiedzieć, psiakrew, czemu, jej ciało paliło go żywym ogniem i zewsząd otaczała go mgiełka jej ulotnego, delikatnego zapachu.

Zaklął, puścił ją i odsunął się, jakby to mogło go obronić przed przemożnym pragnieniem by rzucić ją na łóżko, wszystko jedno gdzie, i znaleźć się na niej.

Odwróciła się powoli. Bladozłote pasma włosów opadły jej na szyję i ułożyły się na szorstkiej tkaninie sukni. Znowu zadygotał na ten widok.

– Pańska matka nie była dziwką – powtórzyła gniewnie. – Była zakochana w moim ojcu. To podłe nazywać ją w ten sposób!

– Ona może i nie, ale jej syn owszem. Chce pani przecież kupić moje usługi, prawda? Jak widać, rynkowa cena za księcia w nie najgorszym stanie fizycznym to list z oskarżeniem o zdradę. Może powinna pani jeszcze raz przeszukać rzeczy ojca. Nie wiadomo, co udałoby się pani osiągnąć, gdyby znalazła pani drugi list. Dwóch arystokratów w tym samym łóżku i w tym samym czasie.

– To ohydne – powiedziała. Tym razem głos jej zadrżał.

Przeczesał dłonie palcami, czując na przemian fale gniewu i bezradności.

– Dam ci posag, jeśli o to chodzi. – Wiedział, że chwytał się brzytwy jak tonący. – Dam ci tyle, żeby przyciągnęło to mężczyzn, którzy ci się normalnie nie oświadczą. Nie musisz tego robić, panno Carrington. Zapomnijmy oboje, co się tu wydarzyło.

Zmrużyła oczy, znowu unosząc podbródek.

– Zdaniem Jego Wysokości nikomu się nie spodobam bez dużego posagu?

Popatrzył na tą straszną sukienkę.

– Gdybyś sobie kupiła jakieś w miarę modne rzeczy, na pewno byś kogoś znalazła – stwierdził. – Mógłbym ci nawet pomóc. Znam paru dżentelmenów, którzy…

– Którzy są tak zdesperowani, że ożenią się nawet z kimś takim jak ja, jeśli książę im wystarczająco dużo zapłaci? – weszła mu w słowo.

Spojrzał na nią i wzruszył ramionami.

Cała zesztywniała jak grecka rzeźba autorstwa jakiegoś mistrza. Na pewno była pod tą suknią niezwykle kobieca i każda grecka rzeźba mogłaby jej pozazdrościć figury. Do tego te różane usta i te oczy… Niejednego rzuciłaby sobie do stóp. Może nawet cały tłum.

Z wyjątkiem jego samego.

– Przykro mi, ale plan się nie powiedzie, bo mam już posag – odparła. – Wystarczająco duży. Co więcej… mam własne dochody.

Zmrużył oczy.

– W takim razie dlaczego, do cholery, chce to pani na mnie wymusić? Mówi pani, że to nie zemsta. I nie pożądanie. Bóg jeden wie, że to małżeństwo byłoby katastrofą. – Dopiero wtedy dotarło to do niego, bolesne i piekące jak żądło szerszenia. – Panno Carrington, proszę uwierzyć, że gdzieś jest mężczyzna, który zakocha się w pani z wzajemnością. Przecież tak naprawdę pani mnie wcale nie kocha. Nawet mnie pani nie zna.

– Ja wcale…

– Proszę posłuchać. Mój najbliższy przyjaciel Thorn – Tobias Dautry – w ogóle nie myślał o małżeństwie. A w zeszłym roku się zakochał, tak nagle, jakby w głowę trafiła go armatnia kula.

– Miłość jest jak trafienie kulą w głowę?

Skinął głową, wyraźnie się rozkręcając.

– A jeśli ciebie spotka coś takiego? To znaczy kiedy panią to spotka, kiedy pozna pani mężczyznę swoich marzeń będzie pani zrozpaczona, że wzięliśmy ten ślub.

Zmysłowe, wygięte w łuk wargi zacisnęły się w cienką kreskę. To znaczy, że zrobił na niej wrażenie.

– Nasze małżeństwo nie przetrwa. W żadnych warunkach – tłumaczył dalej. – Do diabła, w zeszłym roku zalecałem się do lady Xenobii. To jedna z najpiękniejszych kobiet w całym Londynie, może nawet w całej Anglii. I w dodatku córka markiza.

Nie odezwała się ani słowem.

– India jest wysoka i wiotka – naciskał dalej. – Naprawdę piękna, a zachowuje się jak bogini. – Nieważne, że w końcu okazała się dla niego jednak za wysoka.

– Oboje doskonale wiemy, co Wasza Wysokość o mnie myśli – odparła, zadzierając podbródek. Ramiona miała tak napięte, jakby stała przed sądem. – Pamiętam, że nazwał mnie pan przygrubą brzydulą, do której się odzywają z litości, zanim wyskoczyłam zza tej kanapy u Villiersów.

Szczerze mówiąc, przede wszystkim zapamiętał jej odwagę. Kiedy później w życiu stawały przed nim wyzwania, które chciał zignorować, przypominał sobie małą Mię wybiegającą zza kanapy i ruszał do boju.

– Całe to gadanie o miłości nie zmieniło mojego zdania. Obelgi też nie.

Wzięła torebkę i ruszyła ku drzwiom.

– To by było tyle.

W kilku susach znalazł się przy drzwiach, blokując wyjście. Jej zielone oczy były ciemne i zamglone; wcale nie była tak obojętna, jak można by to wywnioskować z jej głosu.

– Proszę porzucić ten szalony pomysł – polecił.

Mia wzięła głęboki oddech. Rozpaczliwie zastanawiała się, co na to odpowiedzieć. Według jej prawnika szantaż był taki prosty… „Proszę pomachać tym listem, a książę zrozumie, że nie ma innego wyjścia, tylko spełnić pani żądania”.

Teraz, kiedy to zrobiła, kiedy stała przed Vanderem, wszystko wyglądało inaczej. To było po prostu okropne. Była nieszczęśliwa, przerażona, przytłoczona jego wściekłością i niesmakiem. Żeby się nie poddać, pomyślała o słodkim, malutkim Charliem. I o wuju, o tym koszmarnym sir Richardzie.

To dodało jej sił i pozwoliło powstrzymać łzy.

– Przykro mi, ale muszę za pana wyjść – powtórzyła.

Jakiś mięsień zadygotał w jego twarzy.

– Moje oczekiwania co do tego małżeństwa są spisane w dokumencie, który zostawiłam na stole – powiedziała. Jakimś cudem głos jej nie drżał. – Wasza Wysokość… proszę mi zrobić tę przysługę.

Vander nie słuchał. To było widać. W jego oczach płonął taki gniew, że pewnie by ją spopielił, gdyby to było możliwe.

Wyciągnął ku niej ręce, a ona znieruchomiała jak przerażony zając.

– Jeżeli masz zostać moją żoną, to w sumie mogę już spróbować, jak smakujesz – powiedział niskim, gardłowym głosem.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, poczuła, jak jego wargi rozchylają jej usta.

To był pocałunek gniewu i zemsty.

Kiedy była zaręczona z Edwardem Reeve, synem hrabiego Gryffyn, podobały jej się jego pocałunki. Był pełen szacunku i nigdy nie przekraczał granic przyzwoitości… a jeśli nawet to robił, nie posuwał się zbyt daleko.

W okresie narzeczeństwa, kiedy czekali na zakończenie żałoby, nieraz całował ją tak, że oblewało ją gorąco i chichotała z emocji.

Naturalnie zanim ją porzucił.

Pocałunki Vandera były całkowicie inne. Kiedy dotknął jej warg, ogarnął ją taki żar, że poczuła dreszcze na czubku głowy. Wsunął język do jej ust, a jego potężne ciało naparło na nią, jakby w ogóle nie był dżentelmenem – w odróżnieniu od Edwarda. Miała wrażenie że wpadła do rzeki, nie umiejąc pływać.

Jego dotyk palił żywym ogniem i sprawiał słodki ból. Otworzyła usta szerzej, zapraszając go do środka i instynktownie odchyliła głowę w tył. Wszystkie myśli gdzieś umknęły, a dłonie, zamiast odpychać, objęły go za szyję. Jedwabisty dotyk włosów pod palcami sprawił, że w jej żołądku wybuchł pożar.

Zamknęła oczy i cała dygotała. Nie zauważyła nawet, jak się odsunął. Spostrzegła to dopiero, gdy odsunęło się ramię, które przyciskało ją do drzwi i opadła w dół z nieprzyjemnym szarpnięciem, aż zadzwoniła zębami.

Szkoda, że otworzyła wtedy oczy.

W jego spojrzeniu pogarda walczyła o lepsze z litością. Trudno powiedzieć, co było gorsze.

Wyciągnął rękę i uniósł jej podbródek.

– Nie można mężczyzny zmusić do miłości, Mio. – To były szorstkie słowa, ale w jego głosie brzmiała też miękkość. Litość dla starej panny, która nigdy nie wyjdzie za mąż, chyba że go zaszantażuje. Zwrócił się do niej po imieniu, jak starszy brat, który daje życiowe rady.

Wzięła głęboki oddech, który oparzył jej płuca, jakby były pełne żaru. Czy może być gorsze poniżenie? Kiedy już wezmą ten ślub, zabierze Charliego i wyjadą razem do Szkocji.

– Wiem, że to trudna lekcja. Po prostu uwierz, że kiedyś w przyszłości pokochasz kogoś innego – powiedział z taką miną, jakby mu było żal.

Pewnie jej tak żałował.

Szkocja to za blisko.

Bawaria. Wyjedzie z Charliem do Bawarii, gdzie wszystko jest nowe i gdzie jest tyle nowych możliwości. Kiedy mały skończy osiemnaście lat, wróci do Anglii i odbierze Vanderowi majątek Carringtonów.

Jeśli Vander będzie zajmował się posiadłością, przynajmniej coś z niej zostanie. Sir Richard przepuściłby wszystko na procesy sądowe, nie dbając o prawa Charliego po ojcu.

Pan Plummer mógłby pomóc Vanderowi wystarać się o rozwód w Izbie Lordów, działając jako jej pełnomocnik. Nigdy w życiu nie musiałaby już wracać do Anglii.

Vander wpatrywał się w nią w napięciu.

– Pozwól mi zniszczyć ten list, Mio. Zachowaj godność i szacunek dla samej siebie. Nie zmuszaj mnie, żebym cię znienawidził.

Nie miał pojęcia, jak bardzo chciała zachować ten szacunek. Godność dawno straciła… ale przyzwoitość. Zadrżała, wiedząc, co sama pomyślałaby o kobiecie, która tak się zachowuje. W jej książkach takie niegodziwe istoty zawsze źle kończyły.

– Przykro mi… ale nie mogę – szepnęła.

Widać było, że Mii jest przykro, ale mimo to nie zamierza zwrócić mu wolności. Była zdecydowana wziąć go pod pantofel. A raczej pod nocną koszulę.

Nie miała zielonego pojęcia, czego potrzeba mężczyźnie, czego mężczyźni żądają od swoich żon. Mówiąc brutalnie, ta stara panna w ogóle nie pojmowała tego, co naprawdę dzieje się między mężczyzną a kobietą; o jękach, pocie i przyjemności. Znowu ogarnął go gniew, jak gotująca się woda.

– Myślisz, że położysz rączkę na moim księżycowym promyku, Mio? Nazywaj go jak chcesz, ale zapewniam cię, że nie zechce stanąć na wysokości zadania. Nie na twój rozkaz. Taka dziwna jest ta męska natura. To my wybieramy, z kim pójdziemy do łóżka. Wybacz moją bezpośredniość, ale ja bym ciebie raczej nie wybrał.

Zarumieniła się znowu.

– Mój wiersz nie miał nic wspólnego… z takimi intymnymi sprawami!

– Nie zgadzam się z tym. – Vander zdjął surdut i rzucił go za siebie.

– Co pan robi?

Rozpiął kamizelkę, a oczy Mii zrobiły się okrągłe ze zdziwienia, kiedy zdjął ją i również odrzucił za siebie.

– Nie chcesz zobaczyć, co szantaż potrafi zrobić z kuśką mężczyzny? O, przepraszam: z jego księżycowym promieniem?

Rozpiął pierwszy guzik spodni. Nieopatrznie spojrzał w te ogromne oczy, a potem przesunął wzrok na krągły biust… i do tego jeszcze przypomniał mu się niedawny pocałunek. Poczuł, jak twardnieje.

Szczerze mówiąc, dawno nie był taki nabrzmiały.

– Do diabła – mruknął. Pożądanie pokrzyżowało mu plany. Nieważne. Zaszokuje ją tak, że przestanie myśleć o małżeństwie jako o poetycznym związku. Dostrzeże spoconą, zmysłową rzeczywistość.

– Co pan wyprawia? – spytała.

Vander powoli przesunął dłonią po spodniach. Oczywiście, powiodła wzrokiem za tym ruchem. Pewnie myślała, że ślub to takie romantyczne wydarzenie. Do diabła, nawet z tego obrzydliwego związku ich rodziców zrobiła w wyobraźni jakąś słodką bajkę.

Prawdopodobnie naczytała się powieści. Tych bzdur o mężczyznach, którzy zachowują się kompletnie bez sensu i ciągle padają na kolana. Błagają o kobietę jak spaniel o kość.

– Po prostu staram się pokazać w szczegółach to, o czym pani pisała w tym cholernym wierszu – powiedział, obnażając zęby w udawanym uśmiechu. Rozpiął kolejny guzik ciasno opiętych spodni.

Myślał, że zapiszczy jak myszka i ucieknie od niego. Damy zwykle w ten sposób starały się uniknąć rzeczywistości.

Ale Mia go zaskoczyła. Znowu.

– Czy powinnam na coś zwrócić szczególną uwagę? – zapytała.

Przez moment poczuł nieomal podziw. Nie chwalił się, ale wiedział, że jest duży – nie tylko wzrostem. Nawet doświadczone kurtyzany były pod wrażeniem jego kuśki.

Tylko na niej nie zrobiło to wrażenia.

Jak na kogoś, kto zadał sobie trud zastraszenia go utratą książęcego tytułu, byle tylko dostać się do jego łóżka, zachowywała się dziwnie nonszalancko.

Guzik numer trzy.

– Proszę natychmiast przestać to robić! – zdenerwowała się w końcu. Jej głos nabrał gardłowych tonów, co sprawiło, że jeszcze bardziej się naprężył.

– Czy to znaczy, że nie chce pani obejrzeć, co pani kupuje? Mio, naucz się w końcu porządnie targować. Kupcy przecież lubią wystawiać swój towar na pokaz.

Napięła się cała.

– Dżentelmeni mają dobre powody, by ukrywać takie szczegóły – warknęła. – Pan na przykład łudzi się, że byłby pan… zadowalający!

– Szczerze mówiąc, mam pewność, że jestem… wielki! – wycedził. Z każdym kolejnym rozpinanym guzikiem, z każdym jej zdecydowanym słowem jego gniew wzbierał w gardle tak, że o mało go nie zadusił, i pobudzał go do coraz bardziej wyzywającego zachowania.

Flirtował z niebezpieczeństwem, nie z kobietami. Czasem przychodziło mu do głowy, że może kiedyś się ożeni, ale teraz uświadomił sobie z przerażającą jasnością, że to nie dla niego.

Każdy centymetr jego istoty sprzeciwiał się temu pomysłowi i wrzeszczał wniebogłosy, każąc mu walczyć o swoje i podsuwając jeden jedyny sposób, by to osiągnąć. Rozpiął ostatni guzik i jego narząd wyprężył się w całej okazałości, zasłonięty przed jej wzrokiem jedynie jedwabnymi gatkami.

– Panno Carrington, czy mój księżycowy promień odpowiada pani oczekiwaniom?

Przysiągłby, że jej zielone oczy na moment pociemniały, ale już po chwili skrzyżowała ramiona na piersi.

– O ile sobie dobrze przypominam, już w wieku piętnastu lat pana najbliżsi przyjaciele niepokoili się pana niewielkimi rozmiarami.

Zaskoczyła go kompletnie. Zaśmiał się urywanie.

– Wasza Wysokość, widzę przed sobą człowieka, który ma dość rozsądku, by radować się z tego, co otrzymał od natury, zamiast narzekać na jej skąpstwo!

Uśmiechnął się, bo przez głowę przemknęła mu myśl, że mało kto potrafi wdać się z nim w słowną potyczkę. Już miał coś odpowiedzieć, gdy zorientował się, że próbuje wymacać za plecami klamkę. Natychmiast przyciągnął ją do siebie i przytrzymał za ten cudowny tyłeczek, przyciskając mocno do siebie.

Nic nie powiedziała, tylko wydała cichutki jęk. W odpowiedzi na to całe jego ciało przeszył dreszcz.

Popełnił kolejny błąd. Przecież to było zagranie na jej korzyść. Co on sobie wyobrażał? Przecież ta kobieta pisała zmysłowe wiersze już jako piętnastolatka. Chciała iść z nim do łóżka i prawdopodobnie za nic miała jego tytuł.

W końcu była córką swojego ojca.

Zanim się jednak odezwał, Mia odepchnęła go od siebie. Puścił ją. Jej policzki płonęły czerwienią. Nie patrzyła mu w oczy, spoglądała gdzieś na lewo.

– Pójdę… pójdę już – powiedziała głosem, który brzmiał dużo niżej niż poprzednio. – Proszę mi dać odpowiedź w sprawie moich wymagań.

Vander był tak oszołomiony, że nawet jej nie zatrzymywał.

Stał tam, z opuszczoną klapą spodni, z naprężonym, dygocącym członkiem.

I co teraz? Co z tym wszystkim zrobić?

Koniec wersji demonstracyjnej.