Agnieszka Dembińska

Techniczna dziewczyna

© Agnieszka Dembińska, 2022

Uzdolniona technicznie nastolatka poznaje groźnego szefa mafii, który w zamian za wsparcie rozwoju jej talentu pragnie by ta została jego dziewczyną. Wkrótce zostaje jego żoną i daje mu córkę. Po jego nieudanej próbie zabójstwa dziewczyny, podczas którego ratuje ją również w niej zakochany przyjaciel męża. Rok później odwzajemnia uczucie i wychodzi za mąż za wybawiciela.

ISBN 978-83-8273-590-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Nazywam się Ila Rodriquez, mam 30 lat, mieszkam w Miami i obecnie jestem żoną najgroźniejszego szefa mafii Diego Rodriqueza, z którym spodziewam się syna Alexa a którego poznałam gdy miałam 21 lat i byłam żoną poprzedniego szefa mafii, oraz wspólnie wychowujemy naszego drugiego syna Pabla i moją córkę z poprzedniego małżeństwa. Razem z nim zajmuję się nielegalnym handlem broni różnego rodzaju, zabijaniem morderców, gwałcicieli oraz tych, którzy stosują przemoc fizyczną a są bezkarni, na zlecenie, i międzynarodowym handlem narkotykowym. Ja zajmuję się tylko zabójstwem na zlecenie i handlem broni przy pomocy mojej komputerowo- technologicznej wiedzy. Jestem na tyle w tym dobra, że przestępczy świat nazywa mnie techniczną dziewczyną. Dlatego pozostajemy nieuchwytni dla policji. Naszą przykrywką jest to, że legalnie zajmujemy się psychoterapią osób z różnymi problemami. Ale może zacznę od początku, czyli od mojej historii z Nicholasem Clearwoodem i moim początku jako techniczna dziewczyna…

To zaczęło się w poniedziałek, 15.09. Dzień konkursu na najbardziej przydatny samodzielnie zrobiony sprzęt techniczny. Rok temu zaczęłam, jako 14-latka, interesować się robotyką komputerowo-techniczną. Rok temu byłam w toksycznym związku z najbardziej zazdrosnym chłopakiem w szkole. Udało mi się z nim zerwać dzięki mojej byłej przyjaciółce Amy Latimer, z którą przyłapałam go na czułym obściskiwaniu się i całowaniu. Cam Jefferson próbował mnie przepraszać i przekonywać, że to było raz, że to był błąd i bardzo tego żałuje. Ale ja postanowiłam z nim zerwać i do 16.09 miałam z nim spokój. Pomogła mi w tym zdobyta przyjaźń wuefisty Zaca Romruena i jednej z przyjaciółek, które bardzo mnie od tamtej chwili wspierały, Nixie Dawson. Od tamtej pory minęły 3 miesiące. Ale wróćmy do dnia w którym odbył się konkurs. Pomimo śmiechów i szyderczych komentarzy ze strony kolegów z klasy i uczniów starszych klas postanowiłam wziąć w nim udział i specjalnie przyniosłam do szkoły samodzielnie skonstruowane słuchawki dla osób niesłyszących, które miały takie działanie, że osoba niesłysząca słyszała tak samo jak przed utratą słuchu. Ten sprzęt działał jak zapasowe uszy. Nad tym projektem pracowałam rok. Dzisiejszy dzień miał mi otworzyć drzwi do technikum komputerowego im. Thomasa Edisona. Gdy przyszłam do szkoły w niebieskiej sukience na ramiączkach i czarnych klapkach, bo jeszcze było ciepło, korytarze były puste. Jedynie w szkolnej auli słychać było, że w szkole są ludzie. Dyrektor ze względu na konkurs odwołał wszystkie lekcje. Weszłam do sali i zajęłam swoje stanowisko. Rozejrzałam się wokół i aż mną wstrząsnęło. Obok mnie przy swoim stoliku stał Dennis Rockett, najbardziej narcystyczny chłopak w szkole. Szybko się uspokoiłam, bo do pomieszczenia wszedł dyrektor razem z organizatorami konkursu. Przeszli po sali krążąc od stolika do stolika, oglądając prace i zadając pytania do czego to służy i z jakiego materiału został wykonany każdy sprzęt. Potem usiedli do swojego stolika i zaczęli się naradzać. W końcu po kilku minutach jeden z organizatorów wstał. -Witajcie drodzy uczniowie tej zacnej instytucji. Obejrzeliśmy wasze prace i po uzyskaniu informacji o sposobie ich działania uznaliśmy wszyscy jednogłośnie, że I miejsce zajmuje uczennica Ila Summerspeed i jej słuchawki Ears. — ogłosił a ja przestałam słuchać aż do momentu gdy wymówił imię Dennisa, który zabijał mnie wzrokiem. — Pierwsze wyróżnienie otrzymuje Dennis Rockett.

Po ogłoszeniu wszystkich wyników my, uczniowie, odebraliśmy swoje nagrody i wyruszyliśmy na dziedziniec skąd mieliśmy wracać do swoich domów. Szłam z Nixie i dwiema innymi przyjaciółkami zadowolona z wyników konkursu, gdy nagle usłyszałam głos Dennisa. -Hej, Ila! Zaczekaj.-zawołał biegnąc za mną a ja nie przeczuwając co się wydarzy odwróciłam się w jego stronę. — To nie fair, że ty wygrałaś. Ale to nic. Miałaś farta i tyle. — powiedział zdyszany. -Że co, proszę? Pracowałam nad tym sprzętem dobry rok, znam się na tym i wiem, że zasłużyłam na tę nagrodę. — odparłam. -Tak? A ja nad swoim 2 lata i nie zostałem doceniony. — stwierdził naburmuszając się jak mały chłopczyk. -To nieprawda. Dostałeś przecież wyróżnienie. — zauważyłam. -To nie to samo! — krzyknął i wyrwał mój sprzęt z rąk rozwalając go o chodnik. -Co ty zrobiłeś idioto?! — krzyknęłam zrozpaczona zbierając szczątki słuchawek Ears. -Przecież znasz się na tym. Poskładasz to. — zadrwił Dennis a we mnie coś pękło. Wściekła rzuciłam szczątki z powrotem na chodnik i uderzyłam go pięścią prosto w twarz aż się zatoczył. -Ila! Co ty robisz?! — przestraszyły się moje koleżanki. -Zasłużył sobie. — odparłam tylko i pozbierałam resztki sprzętu. Miałam już iść w stronę szkolnej bramy, gdy Dennis chwycił mnie za rękę siłując się z nią jakby chciał mi ją połamać. -Myślałaś, że ci nie oddam? — zapytał wściekły. -O nie. Teraz się naprawdę wkurzyłam. — odparłam i pociągnęłam jego rękę zadając mu łokciem ból w prawej klatce piersiowej. -Au! To boli! — krzyknął. -O, doprawdy? A to ciekawe. Myślisz, że moja ręka mnie nie boli? — zadrwiłam i odwróciłam się w stronę przyjaciółek. — No co? Nie musiał mnie zaczepiać. — odpowiedziałam na ich zdezorientowane miny. -Radzę ci tego nie próbować. — odezwała się Nixie do kogoś za moimi plecami a gdy się odwróciłam zobaczyłam, że Dennis usiłuje chwycić mnie za kark. Szybko wykręciłam mu obie ręce i zadałam mu potężnego kopniaka w brzuch. — Ostrzegałam. — rzuciła z uśmiechem na twarzy Nixie. -Co tu się wyprawia?! — usłyszałyśmy za sobą głos dyrektora. — Ila i Dennis! Natychmiast marsz za mną do gabinetu! -rozkazał. -Ojć! — rzuciła Nixie a ja poszłam za opiekunem szkoły wywracając przy tym oczami. Za nami na wpół przytomny kuśtykał Dennis.

Gdy weszliśmy do gabinetu, po tym jak najpierw wyszedł z niego nowozatrudniony woźny, ja i Dennis usiedliśmy na krzesłach naprzeciwko biurka dyrektora ale plecami do siebie. Dyrektor zaś zamknął drzwi i zajął swoje miejsce. -No dobra. Powiecie mi co się między wami zaszło czy wolicie przy rodzicach? — zapytał i dał nam 5 minut na odpowiedź, a że oboje milczeliśmy, odezwał się ponownie. — Jak chcecie. — rzekł wybierając numer telefonu do naszych rodziców na telefonie stacjonarnym szkoły, najpierw dzwoniąc do moich. — Dzień dobry panie Summerspeed, tu dyrektor zespołu szkół im. Winstona Churchila. Przepraszam, że przeszkadzam panu w pracy ale mam tu problem z pańską córką. Czy mógłby pan razem z żoną niebawem tu przybyć? Za godzinę? W porządku. — odłożył słuchawkę i zadzwonił do rodziców Dennisa przedstawiając im ten sam powód ich przybycia co moim. Siedzieliśmy tak w milczeniu do czasu aż do sali weszli nasi rodzice. Usiedli za nami z tyłu i ze zmartwionymi minami patrzyli na opiekuna placówki. -Dziękuję państwu, że udało wam się przybyć. Sprawa jest naprawdę dość trudna i dla mnie ciężka do zrozumienia a nawet mnie zaskoczyła. Zaraz po ogłoszeniu wyników konkursu wyszedłem ze szkoły i miałem iść do samochodu gdy zobaczyłem jak Ila i Dennis biją się na dziedzińcu. Natychmiast tam pobiegłem ale on już siedział na chodniku zwijając się z bólu i trzymając się za obie ręce i prawą klatkę piersiową. Pytałem ich co się stało, że się pobili ale żadne z nich nic nie chciało powiedzieć. Dlatego was wezwałem. — wyjaśnił naszym rodzicom. -Nasza Ila pobiła tego chłopaka? Nie mogę w to uwierzyć. Przecież ona zawsze była taka łagodna. Nawet muchy by nie skrzywdziła. — powiedział mój ojciec zaskoczony tym co usłyszał. -Niestety ale taka jest prawda, przykro mi. — odpowiedział dyrektor. -Dennis? Dałeś się pobić jakiejś dziewczynie? — zadrwił z syna ojciec. -To nie tak, tato. — odpowiedział chłopak. -Córeczko, możesz to jakoś wyjaśnić? — zwróciła się do mnie moja matka. -Zniszczył mój sprzęt, który zajął I miejsce w dzisiejszym konkursie. Twierdził, że wygrałam, bo miałam szczęście. — odpowiedziałam. -Dennis? — zwróciła się do syna jego matka. -No co? Technologia nie jest dla kobiet. Tym powinni zająć się tylko mężczyźni. — odparł uczeń. -Dennis! — krzyknął na syna ojciec. — Masz przeprosić Ilę w tej chwili! -Niech najpierw ona przeprosi mnie za pobicie. Z tak błahego powodu nie powinna mnie atakować. — odparł. -Nie ma mowy! Nie mam za co go przepraszać. — odrzekłam. -Nie miałaś prawa go atakować z tak błahego powodu. Przeproś go. — powiedział mój tata. -Słucham?! Wg ciebie zniszczenie przez niego mojej pracy nad którą spędziłam mnóstwo czasu to błahy powód?! Nie wierzę, że to powiedziałeś tato! — krzyczałam z niedowierzaniem, po czym wybiegłam ze szkoły wściekła zalewając się łzami. Uciekłam prosto na brzeg klifu, który był z dala od miasta, usiadłam na piasku i ukrywszy twarz we własnych ramionach poddałam się emocjom. Dźwięk szumu fal oceanu atlantyckiego uderzających o klif był taki przyjemny ale niestety nie uspokajał moich rozkołatanych nerwów.

Płakałam na klifie z dobrą godzinę zanim usłyszałam, że ktoś siada obok mnie. Skrzypienie piasku pod czyimiś butami wzbudziło we mnie nową wściekłość. Jak ktoś mógł przyjść do miejsca, które od dziecka należało do mnie? -Proszę, przestań płakać. Wiem jak to jest, gdy ktoś w ciebie nie wierzy i stara się upokarzać na każdym kroku. Według mnie jesteś naprawdę wyjątkową dziewczyną i masz tak ogromny potencjał, że każdy mógłby ci zazdrościć. — odezwał się ciepły głos dorosłego mężczyzny. -Skąd pan się tu wziął? To moje prywatne miejsce! — odezwałam się odwracając na jego słowa. Obok mnie siedział dobrze zbudowany facet w wieku ok. 30 lat, z czarnymi włosami, niebieskimi oczami, okularami przeciwsłonecznymi, w czarnym t-shirtcie i białych krótkich spodenkach a na nogach miał białe adidasy. -Wiem. Obserwuję cię od roku a bardziej twoje osiągnięcia. Wiesz kim jest nowy woźny, który u was pracuje? On pracuje dla mnie. Stąd wiem o tobie znacznie więcej niż z obserwacji w telewizji czy na meczach sportowych. Szukam kogoś takiego jak ty. Jesteś bardzo inteligentna i utalentowana a przede wszystkim masz temperament podobny do mojego. Poza tym bardzo mi się podobasz. — powiedział dotknąwszy mojej ręki, którą szybko zabrałam. -Znany psycholog-terapeuta potrzebuje mojego talentu? Na co miałabym się panu przydać? — zaintrygowało mnie jego zachowanie. -Widzę, że wiesz kim jestem. Niestety nie masz pojęcia kim naprawdę jestem. Mógłbym powiedzieć ci czym się zajmuję ale nie wiem czy mogę ci zaufać. Hm… Chyba się pomyliłem. Myślałem, że chcesz by ktoś dostrzegł w tobie coś więcej niż zwykłą dziewczynę, ale cóż… — powiedział to sprawiając, że zaczęło mnie interesować co ma do powiedzenia. -Zaczekaj. Nie pomyliłeś się. Możesz mi zaufać. — zdążyłam powstrzymać go przed odejściem, bo już wstawał by mnie opuścić. -Jednak się zdecydowałaś? I przestałaś mówić do mnie,, pan”? To już jakiś krok. — zapytał z uśmiechem na twarzy osoby bardzo pewnej siebie. — Dobrze. Wiesz, że nazywam się Nicholas Clearwood. Psychoterapia jest moją przykrywką dla mojego nielegalnego stylu życia… — zaczął i opowiedział czym naprawdę się zajmuje. — Ale jeżeli taki styl życia tobie nie odpowiada to trudno. — zakończył. -Skąd wiesz, że nie? Nienawidzę być zawsze łagodna. Nauczył mnie tego mój były chłopak. — odrzekłam. -Miałaś chłopaka? — zdziwił się. -Tak. Zerwałam z nim jakieś 3 miesiące temu. — odpowiedziałam. -Jak to on nauczył cię nie być łagodną? — dopytywał się Nicholas. -Wybacz, ale nie lubię na ten temat rozmawiać. Dla mnie ten temat jest już dawno zakończony. — odpowiedziałam. -W porządku. Myślałem, że skoro ja się przed tobą otworzyłem to ty zrobisz tak samo. — odparł. -Wybacz, że cię rozczaruję ale ty i tak wiesz już o mnie dość sporo. — skwitowałam. -Przepraszam za moje zachowanie. Jesteś taka śliczna i urocza a zarazem taka ostra. Nie zasługujesz na takie traktowanie ze strony innych tak jak to miało miejsce dzisiaj w szkole. — powiedział muskając swoimi rękami moją twarz i głaszcząc moje brązowe włosy. -Wiem. — wyszeptałam. Dotyk jego rąk tak mnie uspokajał i dawał poczucie bezpieczeństwa. Nie wiem jak to się stało ale on spodobał mi się tak jak ja jemu. -Wiesz, co? Mam dobrą propozycję dla ciebie. Jeśli zgodzisz się zostać moją dziewczyną, a przynajmniej spróbować nią być, gwarantuję, że zrobię dosłownie wszystko byś mogła rozwijać swój talent. Chyba, że nie chcesz to twoja strata, ale niestety także i moja. — stwierdził. -Ja...Nie wiem co powiedzieć… — zająknęłam się zażenowana propozycją mężczyzny. -Ila, wiem co czujesz, gdy cię dotykam. Więc odpowiedz mi czy zgadzasz się czy nie. Wystarczy prosta odpowiedź, tak lub nie. — powiedział, gdy wstaliśmy otrzepując się z piasku. — Hm. Tak myślałem. — uznał moje milczenie za odmowę i już miał ruszyć z powrotem do miasta, gdy zatrzymał go mój głos. Stał na piasku czekając na to co powiem. Zastanowiwszy się czy podejmuję właściwą dla mnie decyzję, stwierdziłam, że nie mogę go stracić. -Proszę, zaczekaj. — poprosiłam chwytając go za rękę. — Zgadzam się na tę propozycję. Pod jednym warunkiem: chodzę normalnie do szkoły a jeżeli uznam po 3 miesiącach, że chcę być z tobą na zawsze to oficjalnie zostaniemy parą. Zgadzasz się? — zaproponowałam. -Niech będzie. Chcesz wracać do domu czy najpierw spędzisz trochę czasu ze mną? — zapytał. -Lekcje na jutro do szkoły mam odrobione a z rodzicami na razie nie chcę się widzieć, więc myślę, że mogę spędzić popołudnie z tobą. — odpowiedziałam. Zawsze tak robiłam, że na przerwach między lekcjami odrabiałam na następny dzień to, co żądali nam nauczyciele ale tym razem zrobiłam to wczoraj. Także miałam mnóstwo wolnego czasu. -Więc zrobimy tak jak mówisz. — skwitował mój nowy chłopak i ruszyliśmy w stronę miasta.

Kiedy dotarliśmy do naszej szkoły byłam ogromnie zdziwiona, gdy zobaczyłam zaparkowanego suva przed budynkiem i stojącego przy nim,, woźnego”. Naprzeciwko niego stał samochód moich rodziców, którzy przy nim stali i rozglądali się w moim poszukiwaniu. -Nick? Czemu tu zaparkowałeś? — spytałam. -Stąd bliżej było do ciebie. Czemu pytasz i jak poznałaś, że to mój samochód? — odpowiedział i jednocześnie zapytał. -Bo twój pracownik stoi o niego oparty. — odpowiedziałam. -Ila, co ty wyprawiasz?! Wiesz jak się o ciebie martwiliśmy? A pan? Kim Pan jest? — przerwała nam moja matka. -Teraz martwicie się co ze mną? Niedawno mieliście to gdzieś! -odparłam nadal na nich wściekła. — Nick, wytłumaczysz im wszystko, proszę? Zaczekam na ciebie w aucie. — zwróciłam się do psychoterapeuty. -W porządku. — odpowiedział otwierając mi drzwi od strony pasażera a ja zajęłam miejsce i zapięłam pas. -Ila, co to ma znaczyć? Dlaczego wsiadasz do obcego samochodu? Wracaj do nas natychmiast i powiedz dlaczego mówisz do tego pana na,, ty”? — krzyczał do mnie mój tata oburzony moim zachowaniem. -Człowieku, możesz nie drzeć się na całą ulicę? Ściągasz na wszystkich niepotrzebną publiczność. — zwrócił mu uwagę Nick. — Myślisz, że skoro niedawno źle potraktowaliście Ilę to ona wróci do was z otwartymi ramionami? Wasza córka postanowiła spędzić trochę czasu ze mną odpoczywając na chwilę od złych emocji. A wracając do waszego pytania o mnie. Jestem Nicholas Clearwood, psychoterapeuta a od dzisiaj chłopak waszej córki. Brzmi cudownie, prawda? — odpowiedział na pytania mojego ojca z szyderczym uśmiechem na twarzy. -Jak to, chłopakiem? Nie mówi pan poważnie? Oskarżę pana o wykorzystanie mojej córki manipulując jej emocjami! — odezwała się moja matka. -Słuchajcie. Żadne z was dwojga nie będzie mi tu czymś groziło. Po pierwsze ona ma 15 lat a prawo zakazuje związku poniżej tego wieku. Po drugie nigdy nie robiłem, nie robię i nie zrobię niczego na co by ona się nie zgodziła, bo to ona sama decyduje co chce zrobić a po trzecie to wy chcieliście żeby przeprosiła kolegę, który zniszczył pracę jej życia, więc kto tu manipuluje jej emocjami? Powiem to raz i nigdy nie powtórzę: zrobicie cokolwiek przeciwko mi i waszej córce to nigdy jej nie zobaczycie, chyba, że ona sama zechce was oglądać. Lepiej ze mną nie zadzierajcie. — ostrzegł zdenerwowany i otworzywszy drzwi od strony kierowcy zapiął pas, zapalił silnik i ruszył w stronę północną miasta.

Gdy dojechaliśmy do celu okazało się, że Nicholas jest właścicielem dużej, wyglądającej na luksusową, wili z dość głębokim basenem i dużym ogrodem z bajkową fontanną. Po oprowadzeniu mnie po swoim domu w którym znajdowały się także laboratorium i sala do ćwiczeń oraz zapoznaniu mnie ze swoimi pracownikami postanowił zaproponować mi wspólne zjedzenie obiadu w sali jadalnej. Oczywiście zgodziłam się, gdyż po tak silnych emocjach mój żołądek potrzebował dostarczenia energii na jeszcze więcej, jak się później okazało, wrażeń. Kiedy skończyliśmy się posilać, Nick zaproponował mi abym skorzystała z jego ochrony a mianowicie, żebym zgodziła się na to abym miała dwóch ochroniarzy. Tłumaczył to troską o moje bezpieczeństwo w razie gdyby konkurencyjne gangi, się o mnie dowiedziały. Wyraziłam aprobatę na tę ofertę, gdyż nie chciałam by dyrektor szkoły wyrzucił mnie ze swojej placówki, gdybym znowu nie zapanowała nad swoimi uczuciami i znowu kogoś nie zaatakowała. Wstaliśmy od stołu i usiedliśmy na leżakach przy basenie patrząc jak słońce chyli się ku zachodowi. Zapatrzona nie zauważyłam, kiedy Nick wstał, poszedł po białe prostokątne pudełko i zaszedł do mnie od tyłu. -Skarbie, chciałbym abyś przyjęła to ode mnie jako prezent z okazji naszego pierwszego spotkania i prosiłbym byś nigdy go nie zdejmowała. — wyszeptał kładąc mi wisiorek z dużym sercem z białego złota na mojej szyi i zapinając mi go na karku. -Dziękuję, ale nie musisz mi dawać prezentów. Samo to, że mnie rozumiesz i mogę zostać twoją dziewczyną jest dla mnie darem, którego nikt mi nigdy w życiu by nie dał. — odpowiedziałam. -Domyśliłem się, ale mimo wszystko chcę byś go nosiła. — odparł. — Może zanim cię odwiozę spędzisz jeszcze ze mną trochę czasu? Tym razem chciałbym abyśmy spędzili go w mojej sypialni, w łóżku. — poprosił. -Chcesz uprawiać ze mną seks dzisiaj? — zapytałam zaskoczona. -To jest dla ciebie jakiś problem? Nie martw się. Będę się zabezpieczał. Kupiłem dzisiaj prezerwatywy z nadzieją, że się zgodzisz. Dawno skończyłaś 14 lat. W tej kwestii nie łamię prawa. Nie chcesz to w porządku. Może innym razem. Jak będziesz gotowa. Do niczego nie zamierzam cię zmuszać. Wybór pozostawiam tobie. — obiecywał. — Naprawdę nie chcę cię skrzywdzić. Na pewno nie umyślnie. — wyszeptał głaszcząc mnie po policzku. -Nie chodzi mi o kwestie prawne ani o to czy tego chcę czy nie. Po prostu seks na pierwszym naszym spotkaniu? Nie uważam by to było stosowne zachowanie. Czuję się teraz potraktowana jak tania dziwka. Poza tym to byłby mój pierwszy raz. — odpowiedziałam. -Kochanie, proszę cię byś sobie zapamiętała raz na zawsze to, co teraz do ciebie mówię: nigdy, ale to nigdy tak o sobie nie myśl. Znamy się już tak długo ale teraz będziemy poznawać się znacznie bliżej. Taka różnica. — powiedział do mnie z uśmiechem na twarzy trzymając mnie delikatnie za ramiona. — Nie martw się pokażę ci jak to zrobimy. Obiecałem ci przecież, że będę cię wspierał. Gwarantuję ci, że nigdy w życiu nie będziesz żałowała, że mnie poznałaś. — ostatnie zdanie wyszeptał, nie wiedząc, że jednak będę żałować, mi do ucha gładząc ręką moją szyję i pocałował mnie w usta.

To był najsłodszy pocałunek jaki dane mi było zakosztować a ja go odwzajemniłam zarzucając mu ręce na jego szyi. Zauważywszy to Nick, mocniej przyciągnął mnie do siebie. Całowaliśmy się tak z jakieś 10 minut po czym oderwaliśmy się od siebie. -Zgadzam się. — odpowiedziałam na pytanie na które nie uzyskał odpowiedzi. -Wspaniale. Chodźmy więc na górę. — odparł, gdy weszliśmy do środka willi. — Niech nikt nie waży się nam przeszkadzać. — zwrócił uwagę swoim pracownikom. -Tak jest, szefie. — odpowiedzieli chórem wracając do swoich obowiązków a my poszliśmy na piętro jego willi. Zamknąwszy za sobą drzwi, mój chłopak poinstruował mnie jak powinniśmy zacząć się kochać. Najpierw zdjęliśmy ubrania a następnie, zachwycony wyglądem mojego ciała, szef mafijnego gangu,, Eagle Claws”, powiedział, żebym położyła się na łóżku i rozłożyła nogi umożliwiając mu wejście we mnie. Tak też zrobiłam. Nałożywszy prezerwatywę na swojego twardego już penisa, uklęknął na łóżku i wsadził go do mojej pochwy. Pierwszy raz uprawiałam seks z mężczyzną, więc zabolało mnie to. Aby sobie ulżyć zaplotłam swoje nogi na jego plecach i przyciągnąwszy go do siebie wbiłam mu paznokcie w jego łopatki. To sprawiło, że zasyczał z bólu. -Kochanie, jesteś strasznie spięta. Proszę cię rozluźnij się. — zalecił. -Łatwo ci powiedzieć. To nie ciebie boli twój pierwszy raz. — odparłam. -Proszę cię, chociaż spróbuj. Nie chcę mieć ran po twoich pięknych paznokciach. — powiedział z nutą sarkazmu w głosie. -Dobrze. Obiecuję spróbować się zrelaksować. — postanowiłam i po 5 minutach również zaczęłam odczuwać tę samą przyjemność co on. Mój pierwszy seks w życiu a i tak trwał krótko, bo 30 minut, zakończył się naszym wspólnym orgazmem. Zdjąwszy niepękniętą, pełną prezerwatywę wyrzucił ją do kosza i zaczął się ubierać razem ze mną. -Spotkamy się jutro? Tak dobrze mi z tobą. — zapytał zanim wyszliśmy z sypialni. -Jutro po południu jest szkolny mecz przeciwko drużynie z Kanady, więc dopiero pojutrze po południu. — odpowiedziałam. -Chyba nie musisz tam być? — zapytał z nadzieją w głosie. -Wybacz, ale muszę. Jestem w szkolnej drużynie cheerladerek, więc moja obecność jest obowiązkowa. To jak? Zgadzasz się na pojutrze popołudniu? -odpowiedziałam. -Zgoda. — przystał na moją propozycję, wymieniliśmy się numerami telefonów i zeszliśmy na parter, po czym wsiedliśmy do jego auta którym odwiózł mnie do domu.

Kiedy dotarliśmy, światło w kuchni było zapalone, a więc jeszcze musiała mnie czekać rozmowa z rodzicami. Wysiadłam z suva i właśnie miałam zamiar iść w stronę drzwi wejściowych, gdy usłyszałam za sobą wołający mnie głos Nicka. Odwróciłam się w jego stronę a on już był przy mnie i dotykając mojej twarzy zaczął mnie namiętnie całować, co, jestem tego całkowicie pewna, nie uszło uwadze moim rodzicom. Gdy skończył, powiedział, że chciał się ze mną w ten sposób pożegnać i zmniejszyć poziom stresu jaki we mnie wyczuwał w związku z moją przyszłą rozmową z rodzicami. Pożegnawszy się odjechał z powrotem do swojego domu a ja weszłam do swojego lekko zdenerwowana. -Mamo? Tato? Przepraszam, że tak późno wróciłam. — powiedziałam zdjąwszy buty i wchodząc do kuchni, w której siedzieli przy stole. -Chyba nie tylko za to powinnaś nas przeprosić… — zaczęła mama.-Bardzo zmartwiliśmy się, kiedy wybiegłaś z gabinetu dyrektora a potem odjeżdżając z kompletnie nieznanym człowiekiem. W dodatku przed chwilą widzieliśmy jak on się z tobą żegna. Nie rozumiemy co się stało i dlaczego tak postąpiłaś. Pierwszy raz słyszymy o tym psychoterapeucie. Poza tym wygląda podejrzanie. — dodała. -Widzę, że nadal nie rozumiecie o co chodzi. Ten człowiek zrobił to, czego wy nie potrafiliście. Zrozumiał moje emocje i sprawił, że udało mi się je nieco wyciszyć. Znam tego faceta rok a teraz znam go dużo lepiej niż wcześniej. Od roku interesuje mnie to czym się zajmuje. Oglądam każdy program w którym on się wypowiada. To jest bardzo inteligentny mężczyzna. I to mi się w nim podoba tak bardzo, że zgodziłam się być jego dziewczyną, gdy mi to zaproponował. Spośród tylu kobiet w Miami wybrał właśnie mnie. — odparłam. — Wy, zamiast mnie zrozumieć kazaliście mi przeprosić tego chłopaka chociaż to on powinien przeprosić mnie. — dodałam. -Córeczko. Jesteś dla niego za młoda. Uważamy, że powinnaś znaleźć kogoś w swoim wieku. On ma tyle samo lat co ja! Mógłby być twoim wujkiem! -zaoponował ojciec. -Wiem, że martwicie się o mnie ale, proszę, musicie oprzytomnieć. Nie jestem już małą dziewczynką. Doskonale wiem co robię. On jest w porządku. Sami to jeszcze zobaczycie. — odparłam, nie wiedząc jak bardzo się wtedy myliłam. -Ila. Uważamy, że powinnaś dać sobie z nim spokój zanim odbędziesz z nim swój pierwszy stosunek. — drążyła matka. -Niestety na to jest już za późno. — wypaliłam zanim zdążyłam ugryźć się w język. -Słucham? Chyba żartujesz? Nie mów, że już mu się oddałaś? — pytał wściekły na mnie ojciec. -Nie martwcie się. On się zabezpieczał. Oboje na razie nie myślimy o dzieciach, więc przez najbliższe 15 lat możecie być spokojni. — odpowiedziałam z ironią w głosie, nie wiedząc wtedy, że to nastąpi znacznie wcześniej. -Mimo wszystko chcemy byś go zostawiła dopóki jeszcze możesz. On nie jest odpowiedni dla ciebie. — powiedziała matka. -Dlaczego? Bo jest ode mnie starszy? Jeśli dlatego, to od razu wam powiem, że nie macie racji. Jesteśmy razem szczęśliwi a jeżeli wam się to nie podoba, mogę z miejsca was zapewnić, że zaraz się do niego wprowadzę i nigdy więcej mnie nie zobaczycie. — zagroziłam i w tym momencie usłyszeliśmy dźwięk smsa z mojego telefonu, którego od razu w myślach odczytałam. Nick napisał mi, że przegięłam i że zaraz przyjedzie do mnie, bo musimy poważnie porozmawiać. Zmartwiłam się, bo nie wiedziałam o co mu chodzi. Moi rodzice szybko zauważyli, że coś jest nie tak. -Co się stało? — zapytała matka. -Zaraz przyjedzie tu Nick. Nie wiem dlaczego, ale napisał mi wiadomość, że musimy zaraz porozmawiać, bo według niego przegięłam. Nie wiem o co mu chodzi. — odpowiedziałam. -Dobrze. Niech przyjeżdża. Będę miał okazję pogadać z nim by się od ciebie odczepił. — skwitował ojciec i w tym momencie usłyszeliśmy dźwięk dzwonka u drzwi. Natychmiast rodzice pobiegli je otworzyć. Stanąwszy w progu Nick poczuł się spięty na ich widok. -Dobry wieczór, państwu. Czy mogę porozmawiać z waszą córką? — poprosił grzecznie mój chłopak. -O nie. Najpierw porozmawia pan z nami. — odpowiedział ojciec. -Niestety nie dysponuję takim czasem, który pozwoliłby nam na naszą konwersację, bo rano wasza córka musi iść do szkoły a ja o 10.00 do pracy, ale jutro o 08.00 mogę przyjechać do was i z wami porozmawiać. Teraz chciałbym poważnie porozmawiać z waszą córką. — odparł dyplomatycznie psychoterapeuta. -Proszę, wpuśćcie go. On chce tylko porozmawiać. — zwróciłam się do rodziców zjawiając się za ich plecami. -Dobrze, niech będzie. Ale jak zrobi coś nie tak to on natychmiast opuszcza ten dom. Czy to jasne? — zwróciła się do nas matka. -Jak słońce. — odparł posyłając jej jeden z tych swoich niewinnych uśmiechów i razem ze mną przeszedł do salonu siadając na kanapie.

Oboje byliśmy spięci a ja miałam wrażenie, że jesteśmy podsłuchiwani przez moich rodziców. -Więc o czym chciałeś ze mną rozmawiać? -spytałam nieśmiało. -Uważam, że przegięłaś mówiąc do rodziców, że opuścisz ich dla mnie.-odpowiedział. -Nie rozumiem cię. Dzisiaj po południu mówiłeś im, że jeżeli będą robić cokolwiek przeciwko nam to, jeżeli się na to zdecyduję, mogę sprawić, że nigdy więcej mnie nie zobaczą. Co sprawia, że zmieniasz teraz zdanie? I skąd wiesz o czym rozmawiałam z rodzicami? — zdziwiłam się. -Zmieniłem zdanie w tej kwestii, bo nie chcę mieć na karku policji gdyby twoi rodzice zgłosili twoje opuszczenie domu jako porwanie przeze mnie. A o waszej rozmowie wiem dlatego, że umieściłem podsłuch w wisiorku który ci dałem. — wyjaśnił. -To dlatego tak bardzo nalegałeś żebym go nosiła? Nie masz do mnie zaufania, że musisz mnie podsłuchiwać? — zapytałam czując, że się wściekam. -To nie tak, kochanie. — odpowiedział dotykając mojej ręki. — Zrobiłem to by w razie zagrożenia twojego życia wiedzieć, gdzie jesteś i żeby pilnować byś panowała nad tym co robisz. Tobie ufam całkowicie ale nie ufam innym ludziom. — wyjaśnił. -Naprawdę dlatego? — zapytałam z ufnością w głosie. -Tak-odpowiedział. -Przepraszam cię, że musiałeś tu przyjechać. Moi rodzice nie chcą zaakceptować mojej decyzji w stosunku do ciebie. — powiedziałam. -Nie szkodzi. Nie martw się. Niedługo zmienią zdanie na ten temat. — pocieszył muskając ręką moją twarz.-Wybacz, ale musimy się już pożegnać. Do zobaczenia pojutrze. — powiedział po raz drugi całując mnie na pożegnanie. Odprowadziwszy go do drzwi i zamknąwszy za nim dom, chciałam pójść już do swojego pokoju położyć się spać ale rodzice zatrzymali mnie by dokończyć rozmowę. -On pokazał ci, że tobie nie ufa dając ci podsłuch i podsłuchując naszą rozmowę. Taki człowiek nie jest wart ciebie skoro nie szanuje twojej prywatności. Jeszcze tłumaczy tobie, że to z troski o twoje bezpieczeństwo a ty mu naiwnie wierzysz. — zwrócił uwagę ojciec. -Powiem to ostatni raz: ufam mu bardziej niż w ostatnie słowa Cama, gdy się z nim rozstawałam. Nick nigdy mnie nie skrzywdzi i nie pozwoli na to by ktoś zrobił krzywdę mnie. — odparłam, nie mając pojęcia jak byłam naiwna. -Cóż… Chociaż obiecaj nam, że będziesz uważać na siebie. Bardzo cię kochamy i nie chcemy byś po raz kolejny płakała przez jakiegoś faceta obojętnie w jakim wieku by był.-poprosiła matka. -Dobrze, przysięgam. Mogę już iść spać? — obiecałam. -Tak. Dobranoc Ila. — odpowiedział westchnąwszy ze smutkiem ojciec. -Dobranoc. — odpowiedziałam i poszłam do swojego pokoju zamykając za sobą drzwi. Przebrawszy się w turkusową, satynową koszulę nocną na ramiączkach, dosłownie padłam ze zmęczenia.

Następnego dnia spakowałam książki i strój dla cheerladerek, zjadłam śniadanie i pożegnawszy się z rodzicami wybiegłam z domu by zdążyć do szkoły. Biegnąc w stronę parku, przez który codziennie szłam do szkoły, zatrzymałam się na chwilę by złapać oddech i zobaczyłam siedzących na ławce pracowników Nicka. Domyśliłam się, że to muszą być ci ochroniarze o których mówił mi wczoraj a którzy starali się, nieumiejętnie, zachowywać jak normalni ludzie. Gdy usiadłam obok nich zaczęli udawać, że prowadzą żywą dyskusję na temat polityki kraju. -To idziemy do szkoły czy chcecie by Nick was zwolnił? — zapytałam uśmiechając się do nich. -Jak nas rozpoznałaś? — zapytali szczerze zaskoczeni. -Po prostu wy nie umiecie się dopasować do roli jaką wam dano. Inni ludzie może by się nabrali ale ja was znam. — odpowiedziałam. — To jak? Idziemy? — spytałam ponownie, bardzo zniecierpliwiona. -Tak, oczywiście. — odpowiedzieli ruszając swoje tyłki z ławki i puszczając mnie 5 metrów przed nimi. -Dziękuję. — odparłam idąc dalej. Kiedy dotarliśmy do szkoły jeden z nich poszedł do kawiarni znajdującej się naprzeciwko budynku nauki a drugi wszedł do szkolnego budynku jako woźny. Przywitawszy się z przyjaciółkami poszłam razem z nimi, opowiadając im jak cudowny jest Nick, do tzw.,, strefy szafkowej”, gdzie uczniowie mogli zostawić swoje podręczniki czy inne rzeczy. -Cam od rana cię szuka. — ostrzegła Nixie otwierając swoją szafkę. -Tak? A czego on znowu tym razem chce? Zresztą mało mnie to już obchodzi. — odrzekłam wyjmując podręczniki ze swojej. -Podobno dowiedział się o wczorajszym zdarzeniu. — powiedziała biorąc zeszyty i zamykając szafkę. — Tylko cię ostrzegam. — dodała unosząc rękę do góry w odpowiedzi na moje wymowne spojrzenie. Ruszyłyśmy w stronę sali, gdzie miałyśmy mieć biologię ale drogę zastąpił, pojawiając się ni stąd ni zowąd, mój ex. -Możesz nas przepuścić z łaski swojej? Spieszymy się na lekcję. — poprosiłam. -Ila, proszę, porozmawiajmy. Wiem, że to co zrobiłem i jak się zachowywałem, gdy byliśmy razem było dla ciebie krzywdzące ale od 3 miesięcy chodzę do psychologa dzięki któremu zauważyłem jak bardzo byłem wobec ciebie okrutny. Nadal pracuję nad swoim zachowaniem. Robię to po to by wrócić do ciebie jeśli tylko dasz mi szansę. — powiedział. -Och Cam. Dałam ci 3 szanse i każdą zmarnowałeś. Nie nabierzesz mnie po raz czwarty. Nigdy więcej nie zamierzam przez ciebie cierpieć. Na razie.-odparłam i ruszyłam w stronę sali biologicznej chcąc go wyminąć ale on zatrzymał mnie mocno ściskając mnie za przeguby dłoni zwalając mi z rąk książki i brutalnie mnie pocałował, podczas gdy ja usiłowałam nieudolnie uwolnić się z uścisku. Gdy skończył i zwolnił ścisk, wyrwałam moje ręce z jego rąk i z całej siły walnęłam go otwartą dłonią w jego twarz. -Ila? Cam? Co tu się dzieje? — zapytał dyrektor, który akurat w tym momencie przechodził korytarzem. -Nic. Proszę pana. To moja wina. Trochę przesadziłem. — odpowiedział zaskoczony moim atakiem Cam. -W porządku. Idźcie na lekcje, bo zaraz się spóźnicie. — powiedział dyrektor najwyraźniej zadowoliwszy się jego odpowiedzią i poszedł do swojego gabinetu. -Ila, przepraszam za to, co przed chwilą zrobiłem ale nie mogłem się powstrzymać. Nadal cię kocham. — powiedział Cam zanim zdążyłam wejść do klasy. -Miłość nie polega na tym, że krzywdzisz osobę, którą kochasz, Cam. Poza tym od wczoraj mam chłopaka i nic co byś zrobił nie sprawi, że do ciebie wrócę. — odpowiedziałam. -Czekaj. Dowiedziałem się co zrobił Dennis. Uważam, że on powinien cię przeprosić. — powiedział. -Wow! Jakbym sama tego nie wiedziała. — odparłam z ironią w głosie. — Na razie Cam. Naprawdę spieszę się na lekcję. Życzę ci byś wytrwał w zmianie swojego zachowania. Może wkrótce znajdziesz takie samo szczęście jakie ja znalazłam. Może to będzie Amy? — dodałam i weszłam do klasy.

Na lekcji nie mogłam się skupić, bo bardzo bolały mnie przeguby dłoni. Nie mogłam nawet ich zgiąć. Wściekła na exa musiałam poprosić Nixie by za mnie spisała notatki. Na następnej lekcji miałam mieć w-f ale ze względu na pogarszający się ból zgłosiłam Zacowi, że nie jestem w stanie uczestniczyć w dzisiejszych zajęciach. Nauczyciel wpisał mi, że jestem,, niedysponowana” i całe zajęcia przesiedziałam na ławce obserwując ćwiczenia gimnastyczne dziewczyn i grę w piłkę ręczną. Profesor Romruen obserwując rozgrywkę moich koleżanek, przysiadł się do mojej ławki tylko na chwilę by powiedzieć mi, że na przerwie musimy porozmawiać. Domyśliłam się, że przyjaciel zauważył ślady od ścisku rąk mojego exa. Ledwo zabrzmiał dzwonek na przerwę, moje koleżanki wybiegły do szatni by się przebrać a ja poszłam za profesorem do jego gabinetu by porozmawiać o Camie. Zamknęłam za sobą drzwi i usiadłam na krześle naprzeciwko przyjaciela. -Doskonale pamiętam te ślady na rękach. Zaczęłaś je mieć pół roku temu po tym jak Cam zaczął być o ciebie chorobliwie zazdrosny. Przez ten czas dwukrotnie usiłował cię zabić, pamiętasz? — zaczął. -Niestety nie da się tego zapomnieć. Za pierwszym razem prawie mnie udusił a za drugim niemalże utopił. Gdyby nie ty i Nixie pewnie bym nie żyła. Gdyby nie Amy nadal trwałabym w tym toksycznym związku, bo byłam na tyle naiwna, że wierzyłam, że on się zmieni. W sumie jestem jej wdzięczna za to, że dawno już z nim nie jestem. — westchnęłam wspominając tamte wydarzenia. Cam później przepraszał i twierdził, że to z zazdrości. On nie miał najmniejszego powodu by być o mnie zazdrosny. -Skoro tak, to jak wytłumaczysz mi te ślady? — zapytał. -Może nie uwierzysz ale Cam brutalnie mnie dzisiaj pocałował na oczach wszystkich ludzi w szkole. Dla nich to był słodki widok i myślą, że mu wybaczyłam ale nie wiedzą, że podczas gdy on przytrzymywał mi ręce, ja usiłowałam uwolnić się z uścisku jego rąk. Stąd te ślady. — odpowiedziałam. -Tak myślałem. Pokaż mi je. — poprosił a ja wyciągnęłam w jego stronę obie dłonie. -Obróć nimi zgodnie z ruchem wskazówek zegara i powiedz czy nadal odczuwasz ból. — poinstruował a ja wykonałam ćwiczenie zgodnie z jego zaleceniem. -Już nie bolą. Dziękuję. — ucieszyłam się. — A jak tam twoje życie prywatne? Masz dziewczynę? — zapytałam. -Tak. W sumie ty też nie jesteś od wczoraj sama. — odpowiedział. -Skąd wiesz? — zapytałam zdziwiona. -Nixie mi dzisiaj powiedziała. — odpowiedział. -Jak to ci powiedziała? Skąd ona może wiedzieć, że ty i ja jesteśmy przyjaciółmi? Chyba, że jest twoją dziewczyną? Od kiedy jesteście razem? I czemu nic mi nie powiedziała? — pytałam. -Ja i Nixie jesteśmy razem już od roku a nie mówiliśmy ci, bo chcieliśmy by nasz związek był tajemnicą dopóki ona nie skończy szkoły. Nie chciałem narażać siebie na utratę pracy a jej na wyzwiska i upokorzenia ze strony rówieśników. Wiesz doskonale, że prawo zabrania związku nastolatków poniżej 15 roku życia z dorosłymi. — odpowiedział. — Mam nadzieję, że ty i Nick będziecie szczęśliwi ze sobą.-dodał. -Na pewno tak będzie. — odparłam. -Będziesz dzisiaj dopingowała naszej drużynie na meczu? — zapytał. -Skoro ręce już mnie nie bolą to czemu nie? — odpowiedziałam i w tym momencie weszła moja koleżanka o której właśnie rozmawialiśmy. -Cześć. Chciałam z tobą pogadać, gdy reszta dziewczyn poszłaby na fizykę ale widzę, że jesteś zajęty rozmową z naszą wspólną przyjaciółką, więc nie będę przeszkadzać. — powiedziała. -Nie, Nixie zostań. Właśnie wychodziłam. Spokojnie. Wiem już o waszym związku. Dziwi mnie tylko, że wiesz, że ja wiem. — rzekłam. -Zac postanowił, że powinniśmy kiedyś tobie powiedzieć, więc domyśliłam się, że to zrobił. — wyjaśniła. -Kiedyś możemy umówić się na podwójną randkę, co nie? — zaproponowałam żartobliwie. -To bardzo ciekawy pomysł. — odparł Zac. -Dobra. Lecę po plecak. Widzimy się na fizyce Nixie. Pa! — rzuciłam i pobiegłam do szatni. Zabrawszy plecak sprawdziłam swój telefon. Ze zdziwieniem zauważyłam, że mam 10 nieodebranych połączeń od Nicka. Idąc na kolejną lekcję oddzwoniłam do niego. -Halo? Ila! Wiesz jak się o ciebie martwiłem, gdy słyszałem twoją rozmowę z nauczycielem? -zapytał. -Martwiłeś się czy byłeś zazdrosny o moje relacje z nim? -odpowiedziałam pytaniem na pytanie. -Przyznaję się bez bicia, że na początku byłem zazdrosny ale w miarę słuchania zmartwiło mnie to, że mi nie zaufałaś na tyle by powiedzieć mi to o czym mówiłaś jemu. — odpowiedział jego głos w słuchawce. -Skoro słuchałeś o czym rozmawialiśmy to chyba słyszałeś, że to tylko mój przyjaciel, który mnie dwukrotnie uratował od śmierci i, że jest zajęty, więc powinieneś zrozumieć dlaczego tobie nie powiedziałam. Znamy się za krótko a poza tym to bolesny dla mnie temat. — odpowiedziałam. — A tak w ogóle, gdzie byli twoi ludzie, gdy Cam mnie zaatakował? Musisz patrzeć jakich ludzi zatrudniasz. — zwróciłam mu uwagę. -Przepraszam za te telefony i niekompetencję moich ludzi. Wracaj na zajęcia. Nie mogę doczekać się naszego jutrzejszego spotkania. — odparł. -Czekaj. Jak poszła twoja poranna rozmowa z moimi rodzicami? — zaciekawiłam się. -Przyznam, że dobrze. Wszystko im porządnie i klarownie wyjaśniłem. Przekonałem ich do siebie. — odpowiedział. -To dobrze. Cieszę się. Do zobaczenia jutro. — odparłam żegnając się z nim. -Do zobaczenia jutro. — odpowiedział i rozłączyliśmy się a ja poszłam na zajęcia. Po skończonych lekcjach razem z resztą drużyny cheerladerek poszłam do szatni przebrać się. Po ubraniu się w odpowiednie stroje wyszłyśmy na dziedziniec szkoły i ruszyłyśmy w stronę boiska do piłki nożnej. Po raz drugi z rzędu dzisiaj, Cam znowu zastąpił nam drogę. -Ila. Czy ty naprawdę nie widzisz dla nas wspólnej przyszłości? Naprawdę nic już nie da się zrobić? Nic nie czułaś podczas naszego pocałunku? — zapytał. -Cam, odpuść już sobie. Musimy iść na mecz. — zmieniłam temat. -Czyli będziesz mi dopingować? Dobre i to. — ucieszył się niepotrzebnie. -Nie tobie ale całej naszej drużynie. To, że w niej jesteś niczego nie zmienia. Poza tym ten pocałunek o którym wspomniałeś był dla mnie upokarzający a to, że nadal jesteś w tej drużynie pomimo tego co mi zrobiłeś, uważam za absurd. — odpowiedziałam. -Nie mówisz tego poważnie. — zaczął się wściekać. -Owszem, mówię serio. Jestem szczęśliwa z moim nowym chłopakiem i nic co zrobisz tego nie zmieni, więc przestań próbować znowu być ze mną i znajdź sobie inną dziewczynę, która będzie taka naiwna jaka byłam ja. — odparłam. -Nie chcę być z żadną inną. Chcę być tylko z tobą. A ty masz zerwać z typem, którego co ledwo poznałaś i wrócić z powrotem do mnie. — zażądał. -Nie będziesz mi mówił co mam robić. Zaskoczony? Dawno już nie jestem tą grzeczną i posłuszną twoim rozkazom Ilą, więc zabierz ten swój szanowny tyłek i daj nam przejść. — odpowiedziałam. -Nie, dopóki nie zrobisz tego co ci mówię. — odrzekł z wyraźną agresją w głosie. -Jesteś chory, jeśli myślisz, że cię posłucham! -krzyknęłam z niedowierzaniem w głosie. — Dobra, dziewczyny wy idźcie. Ja wracam do domu. Przez tego typa odechciało mi się piłkarskich emocji.- zwróciłam się do koleżanek. -Ila! Czekaj, odprowadzę cię! -krzyknęła i pobiegła za mną Nixie. -A mecz? -zapytałam. -Dziewczyny sobie poradzą. — odpowiedziała dobiegłwszy do mnie. -W porządku i dzięki za towarzystwo. — odparłam widząc jak zdezorientowany Cam przepuszcza moje koleżanki. -Ila! Nie możesz tak odejść. Co pomyśli drużyna jak nie będzie ciebie na meczu? — zawołał za mną dobiegając do mnie i mojej przyjaciółki. -Przed chwilą ciebie to nie interesowało. Poza tym dziewczyny sobie poradzą. Zostaw mnie już wreszcie w spokoju, dobrze? — odpowiedziałam a rozjuszony moimi słowami Cam zerwał mi z szyi wisiorek od Nicka i rozwalił go o chodnik, a kawałki serca rozkruszyły się w kilka maleńkich kruszywek. Podsłuch, który wypadł z klejnotu, spalił się a ja i Nixie zaczęłyśmy zbierać łańcuszek i kruszywa z betonu, gdy mój ex w pewnej chwili stanął butem z korkami na moją lewą rękę. -Zejdź z mojej dłoni natychmiast! Miażdżysz mi ją! — krzyknęłam z bólu. -Najpierw mnie wysłuchasz do końca. Albo będziesz ze mną albo z nikim. Masz wybór. — zasyczał z gniewu. -Cam, zejdź z jej ręki natychmiast, bo wezwę policję! — krzyknęła Nixie. -Zamknij się! Ta sprawa cię nie dotyczy! — odparł jej. -Owszem, dotyczy! To moja przyjaciółka i zamierzam jej pomóc! — odparła.-Pomocy! Niech ktoś pomoże mojej koleżance! — krzyczała i nagle widok buta Cama zastąpił widok rąk jednego z moich ochroniarzy, który nieudolnie starał się opatrzyć mi rękę. Gdybym nie przejęła inicjatywy pewnie połamałby mi wszystkie kości dłoni. Prawą ręką wyjęłam z plecaka telefon i poprosiwszy Nixie by go przytrzymała, nieudolnie wybrałam numer telefonu i zadzwoniłam do Nicka. -Halo, kochanie. Jestem już w drodze do ciebie. — zapewnił zatroskany i jednocześnie wściekły jego głos. -Pospiesz się. Obaj nie zareagowali na czas. A jeden z nich prawie pogorszył stan mojej ręki. — powiedziałam. — Jak ja będę funkcjonować? Jestem przecież leworęczna. — dodałam. -Póki co będziesz musiała nauczyć się robić wszystko prawą ręką. Dasz radę. A z nimi to poważnie porozmawiam. — odpowiedział. — Jestem już blisko. Możesz się rozłączyć. — dodał. -W porządku, dziękuję. — odparłam i rozłączywszy się odłożyłam telefon z powrotem na miejsce. Dopiero teraz zauważyłam, że drugi z tzw.,, ochroniarzy” siłą przytrzymuje Cama przy ścianie szkolnego muru.

Kiedy Nick podszedł do mnie i opatrzył mi rękę, dopiero wtedy poczułam jak bardzo jestem wycieńczona z bólu. -Skarbie, proszę idź do samochodu. Nixie, pomożesz jej? Mam tu z kimś do pogadania. — poprosił. -Tak, proszę pana. — przytaknęła. -Nick? — zwróciłam się do niego zmęczonym głosem. -Tak? — zapytał. -Proszę cię. Nie zabij go. — poprosiłam widząc wściekłość tygrysa w jego oczach. -Nie martw się. Nie zrobię mu większej krzywdy. — obiecał a ja wsiadłam z przyjaciółką do jego samochodu. -Szefie, my… — zaczęli ochroniarze. -Później się z wami rozliczę. — warknął w ich stronę. -Serio Ila? O 15 lat od ciebie starszy facet jest niby lepszy ode mnie? Ale konkurencja! — prychnął Cam. — Auu! — zawył z bólu, gdyż dostał pięścią w brzuch. -Mówiłeś coś gówniarzu? — zapytał wściekły Nick. -Niezła z ciebie zdzira, skoro wolisz starszych. — obrażał mnie całkowicie ignorując słowa Clearwooda. -Jeszcze raz ją obrazisz a przysięgam, że nie zapanuję nad sobą i będziesz wąchał kwiatki od spodu. — zagroził mój chłopak chwytając go za szyję i ściskając ją. -Dobra, przepraszam. — powiedział ledwo oddychając mój ex. -Chyba nie dosłyszałem. Możesz powtórzyć? — igrał z nim psychoterapeuta. -Powiedziałem: przepraszam! -powtórzył głośniej Jefferson. -W porządku. — odparł Nick puszczając go i kierując się w stronę swojego auta kazał swoim ludziom iść za sobą. Cam siedział oparty o mur i z trudem łapał powietrze. Poruszona agresją mojego chłopaka nie odzywałam się dopóki nie dotarliśmy do jego domu i nie usiedliśmy na kanapie by porozmawiać o tym co zaszło. -Nick, wszystko w porządku? — przerwałam, wydającą się trwać wieczność, niezręczną ciszę. -A jak, kurwa, myślisz? Były chłopak mojej dziewczyny atakuje ją dwukrotnie w ciągu dnia i ją obraża a ona do mnie z tekstem, żebym go nie zabił. Zastanawiam się czy tobie może podoba się jego takie traktowanie ciebie, skoro tak powiedziałaś. — odpowiedział. -Nie mówisz tego poważnie, prawda? — zabolało mnie to, co powiedział. — Skarbie, poprosiłam cię o to ze względu na ciebie. Nie chciałam byś poszedł do więzienia przez tego chorego psychicznie idiotę. Nie zniosłabym tego, gdybym miała nigdy więcej ciebie nie zobaczyć. — wyjaśniłam. -Przepraszam. Jestem kompletnym głupkiem skoro tak pomyślałem. Wybaczysz mi ten błąd? -patrzył na mnie z nadzieją. -Oczywiście, że tak. Kocham cię przecież. Poza tym każdy ma prawo się mylić. — odpowiedziałam wstając z sofy i podchodząc do niego, by go przytulić a on odwzajemnił ten gest. -Dobrze, masz tu nowy podsłuch a zaraz odwiozę was do waszych domów. Pewnie rodzice niepokoją się o was.-rzekł.-A my, kochanie, widzimy się jutro, prawda? — zwrócił się do mnie wręczając mi pudełko z kolczykami w kształcie kropli z białego złota. -Przecież dzisiaj się widzimy a mieliśmy jutro. — zauważyłam. -Tak, owszem ale dzisiaj nie spędzamy czasu sami. — zwrócił mi uwagę na ten detal. -Już wiem o co ci chodzi. Wybacz, że nie zrozumiałam od razu. Dzisiejszy dzień jest mega ciężki. — zorientowałam się. -Rozumiem i jeszcze raz przepraszam, że musiało dzisiaj dojść do takiej sytuacji. — odparł patrząc na moją zabandażowaną lewą rękę.-To co, odwieźć was do domu? — zapytał. -Tak, jedźmy. — odpowiedziałam razem z Nixie. -W porządku. Idźcie do auta. Dołączę do was jak przeprowadzę rozmowę z tymi dwoma idiotami. — powiedział mając na myśli swoich pracowników a my wyszłyśmy z domu i wsiadłyśmy do jego auta. Przez otwarte okno salonu słyszałyśmy jak krzyczy na tych dwoje,, ochroniarzy”. -Ostrzegałem was dzisiaj rano, że jeżeli coś jej się znowu stanie, to wy mi za to odpowiecie! — zwrócił się do nich. -Szefie, przepraszamy. Daj nam jeszcze jedną szansę. Przysięgamy, że to więcej się nie powtórzy. — starali się na próżno złagodzić jego gniew. -Nie! Mieliście swoją szansę! Nie zamierzam, by Ila cierpiała przez dwóch nieudaczników takich jak wy! Obniżam wam pensję na 6 miesięcy i od teraz jej ochroniarzami będą profesjonaliści, których wyślę do niej jutro rano. Od teraz będą chodzić 5 metrów za nią. Jednakże tylko jeden z was nadal będzie woźnym w szkole, bo dla dyrektora tej placówki do której uczęszcza Ila byłoby dziwne, że nagle nowy pracownik opuszcza po miesiącu swoją pracę. — powiedział. — Będziesz pilnował by ten chłopak nigdy się do niej nie zbliżył nawet na metr. — rozkazał temu, który przytrzymywał mojego ex. -Szefie, czemu on? — zapytał jeden z nich zazdrosny o to, że jego kolega dostał szansę u pracodawcy. -Bo on przynajmniej przytrzymywał tego chłopaka na tyle mocno by ten nie dorwał się ponownie do Ili. Za to ty nawet nie potrafisz opatrzyć rany! — odpowiedział. — Skoro wszystko jest wam jasne, pozwólcie, że odwiozę dziewczyny do ich domów. Na pewno obie są wyczerpane. -dodał i po 2 minutach był już w aucie za kierownicą. Zapalił silnik, zapiął pas i ruszył najpierw w stronę ulicy, gdzie znajdował się dom mojej przyjaciółki.

Odwiózłwszy Nixie pojechał w stronę mojej dzielnicy i zaparkowawszy suva odprowadził mnie do domu. Wszedłwszy do kuchni zastaliśmy rodziców, którzy bardzo zmartwili się na widok mojej lewej ręki. -Ila? Co ci się stało w rękę? — zaczęła matka. -Powiem krótko: Cam postanowił dalej o mnie walczyć. — odpowiedziałam. -Czy ten gówniarz kiedykolwiek da tobie spokój? Wygląda na to, że ma obsesję na twoim punkcie. — zauważył to samo co ja mój tata. -Nick zmienił pracowników. Tym razem mają pilnować by Cam nie zbliżył się do mnie na metr. — rzekłam. -Słyszałaś co mówiłem do tamtych idiotów? — zdziwił się mój chłopak. -Nixie też słyszała. Tak krzyczałeś do nich, że słyszałyśmy wszystko. — odpowiedziałam. -Acha. To ja już się z tobą pożegnam na dzisiaj. Musisz odpocząć. Jutro masz szkołę. — powiedział i pocałował mnie na pożegnanie a potem opuścił mój dom i pojechał w stronę swojego. Zjadłam z rodzicami kolację a moja mama napisała mi zwolnienie z w-fu. Następnego dnia poszłam do szkoły w asyście nowych, chińskich, ochroniarzy, wyglądających na profesjonalistów. Robili dokładnie to, co nakazał im Nick. Wszedłwszy do szkoły razem z przyjaciółkami, tak jak zwykle skierowałam się do strefy szafkowej, ale moją uwagę przykuła koperta wciśnięta w drzwiczki mojej szafki. Wyjęłam ją i otworzyłam. W środku był liścik adresowany do mnie nadany przez Cama. Po przeczytaniu, mój gniew chyba osiągnął szczyt apokaliptyczny. A oto co napisał: Ila, Wiem, że żadne moje słowa nie cofną tego, co powiedziałem i tego co uczyniłem a co sprawiło, że cię skrzywdziłem ale chcę żebyś wiedziała, że bardzo żałuję wszystkiego co zrobiłem. Staram się nad sobą panować ale nie zawsze mi to wychodzi. Bardzo cię kocham i pragnę byś do mnie wróciła i dała nam jeszcze ostatnią szansę bym mógł udowodnić ci, że znów możesz być ze mną szczęśliwa. Proszę, nie bądź już dłużej taka okrutna i wybaczyła mi to wszystko czym cię zraniłem. Mam nadzieję, że ten liścik sprawi, że zmienisz zdanie odnośnie nas. Na zawsze twój Cam. Wściekła, pobiegłam do tablicy wiszącej przed pokojem nauczycielskim, sprawdziłam gdzie nadawca liściku ma zajęcia i razem z Nixie pobiegłam do sali w-fowej.

Gdy tam dotarłyśmy w sali już był nauczyciel, Cam i jego koledzy. Zapytałam Zaca czy może być razem ze wszystkimi podczas mojej konfrontacji z byłym na co on wyraził zgodę. -Chłopcy, podejdźcie tu na chwilę. — poprosił profesor a uczniowie zrobili to o co poprosił. -Ty jesteś chory na umyśle czy co? Czego nie rozumiesz w przekazie,, Nigdy w życiu do ciebie nie wrócę”? Tak ciężko to zrozumieć? — zapytałam wymachując liścikiem Camowi przed jego twarzą a jego koledzy nie mogli powstrzymać się, żeby się nie śmiać. — Jeżeli myślisz, że jakimś głupim liścikiem coś osiągniesz to się grubo mylisz. Może inna dziewczyna by się nabrała ale nie ja. — dodałam i poprosiłam Nixie aby porwała kartkę na strzępy. Kiedy to zrobiła, rozrzuciłam fragmenty kartki nad głową Cama zdrową ręką i odeszłam zostawiając upokorzonego exa wśród śmiechu ze strony jego kolegów. Na następnej przerwie zaczepiła mnie Amy. -Hej Ila. Ale wredna z ciebie suka, wiesz? Myślisz, że jak upokorzysz Cama to mu pomożesz się zmienić? — zaczęła. -O! Twój Camuś ci się poskarżył? A myślałam, że tylko mnie ma on w swojej chorej głowie. — zadrwiłam. -Akurat to nie on mi o tym powiedział. — odparła. -Mniejsza o to. — rzekłam.-Dla twojej i innych ciemnych umysłów wiadomości: Może i jestem zimną i wredną suką ale ja przynajmniej szanuję siebie i swoją godność. Nigdy nie pozwolę na to by ktoś taki jak Cam traktował mnie jak worek treningowy lub swoją zabawkę a potem jeszcze mnie zdradzał z moją przyjaciółką. Mówisz, że ja go upokorzyłam? A czy ktoś widział i liczył ile razy to on upokarzał mnie? Nikt oprócz moich prawdziwych przyjaciół tego nie zrobił. Więc nie mów mi kto tu kogo upokarza.-dodałam. -Jeszcze pożałujesz tego co zrobiłaś suko. — odparła tak jakby wcale nie słyszała tego co do niej powiedziałam. -Taka tępa laska jak ty nie jest w stanie niczym mi zagrozić. Odczep się i wracaj do swojego Cameczka. — zadrwiłam z niej znowu. — Nie bądź taka zbyt pewna siebie. — odcięła się i w tym momencie naszą konwersację przerwał dzwonek na lekcję. Weszłyśmy do klasy nie odzywając się do siebie jedna wściekła na drugą. Teraz nasza klasa miała matematykę i dzisiaj miałyśmy pisać kartkówkę z geometrii. Ze względu na stan mojej ręki nauczycielka poprosiła mnie bym została na przerwie by odpowiadać ustnie, tzn. pani profesor pisałaby na tablicy a ja odpowiadałabym jej na pytania. Gdy lekcja dobiegła końca i zabrzmiał dzwonek na przerwę, wszyscy moi koledzy i koleżanki oddali swoje kartki i opuścili klasę by skorzystać z przerwy zanim pójdą na angielski a ja zostałam w sali razem z nauczycielką. Pani profesor zadała pytania jak narysować figury płaskie i bryły, jaki jest ich wzór i jak je obliczyć oraz pisała i rysowała przykładowe zadania a ja je obliczałam. Na koniec kobieta powiedziała, że chociaż ustnie odpowiadałam to zalicza mi kartkówkę na ocenę bardzo dobrą. Kiedy skończyłyśmy powiedziała mi, że mogę już zmykać na następne zajęcia na które natychmiast się udałam, bo miały odbyć się za 5 minut. Amy nie odzywała się do mnie więcej już do końca zajęć. Nie widziałam jej nawet gdy, po skończeniu lekcji, wyszłyśmy z Nixie ze szkoły. Dotarłwszy do moich nowych ochroniarzy pożegnałam się z przyjaciółką, po poinformowaniu mojej eskorty, że chcę zrobić niespodziankę Nickowi i odwiedzić go w jego gabinecie. Wtedy nie miałam pojęcia jaka podła potrafi być Amy. Poszłam w stronę wschodnią Miami, gdzie znajdować się miał gabinet psychoterapii,, Alfa”.

Ledwo tam dotarłam i weszłam, moim oczom ukazał się okropny widok. Za biurkiem na fotelu siedział mój chłopak a na nim Amy, która jęczała z rozkoszy. Wtedy nie wiedziałam co tak naprawdę się działo. Myśląc, że Nicholas mnie zdradza chciałam uciec do domu i się rozpłakać a potem zerwać swoją znajomość z tym facetem. Na szczęście on mnie zauważył. -Ila! Zaczekaj! To nie tak jak myślisz! -zawołał. — Proszę, nie pozwólcie jej odejść! — krzyknął do zdezorientowanych Azjatów, którzy natychmiast wykonali polecenie i złapawszy mnie, trzymali mnie za ramiona. — Zejdź ze mnie wariatko. — krzyknął do panny Latimer zrzuciwszy ją z siebie siłą i poprawiwszy ubrania podszedł do mnie. -Nie zbliżaj się do mnie! Brzydzę się tobą! — krzyknęłam w jego stronę zarówno wściekła jak i zrozpaczona. -Kochanie, to nie tak jak myślisz. Ona mnie zgwałciła. Nie miałem zamiaru i nie chciałem cię zdradzać. -tłumaczył zrozpaczony. -Myślisz, że ona uwierzy w to co do niej mówisz? — zadrwiła z niego Amy zbierając się z podłogi. — Było mi tak cudownie uprawiać z nim seks. Wiesz jakie to przyjemne uczucie droga przyjaciółko? Nikt nie robi tego lepiej od niego. W dodatku bez prezerwatywy. To był niebiański seks jakiego po raz pierwszy zakosztowałam w swoim życiu. Tylko szkoda, że nam przerwałaś. Może dostalibyśmy wspólnego orgazmu i zaszłabym z nim w ciążę? Wspaniale byłoby dać mu dziecko o którym na pewno marzy. — drwiła ze mnie śmiejąc się przy tym co sprawiało, że moje zranione serce kłuło jeszcze bardziej. -Zamknij się suko i wynocha stąd, bo wezwę policję! — zagroził jej a ona uciekła głośno śmiejąc się okrutnie. — Ila? Nie wierzysz jej chyba? — zwrócił się do mnie a ja milczałam patrząc na niego lodowatym spojrzeniem pełnym pogardy, mając twarz mokrą od własnych łez. — Proszę, posadźcie ją przy biurku i pilnujcie, by nie uciekła. Za minutę wracam z powrotem. — mówiąc to, poszedł do pomieszczenia obok. Tymczasem ochroniarze wykonali rozkaz patrząc na mnie współczującym wzrokiem.

Po minucie wrócił z laptopem i jakąś płytką w rękach. Usiadł obok mnie przy biurku, położył urządzenie na blacie, włączył ekran i za pomocą odpowiedniego przycisku sprawił, że z laptopa wysunęła się podkładka na płytkę CD, którą na nią położył a następnie za pomocą innego przycisku wsunął ją z powrotem do laptopa. Poruszając klawiaturą włączył nagranie z kamery, która była skierowana na jego biurko i puścił je od początku spotkania osób, które w dzisiejszym dniu były u niego na terapii. Z nagrania wynikało, że mój chłopak od początku mówił prawdę a ja, idiotka, chciałam się z nim rozstać na podstawie tego co zobaczyłam i usłyszałam od tej wrednej suki Latimer. -Wybacz skarbie, że nie uwierzyłam ci od razu. — przeprosiłam zła na swoją naiwność. -Nie przepraszaj. Też bym zareagował podobnie jak ty gdybym widział ciebie w ramionach innego faceta. — odparł. -Gdzie jest ta kamera? — zapytałam. -Tam. — odpowiedział wskazując na górny lewy róg wnętrza budynku. -Ta suka musi zapłacić za to, co nam zrobiła. — rzekłam i niewiele myśląc wybiegłam z jego gabinetu żądna zemsty na tej, która prawie zniszczyła dopiero co kiełkujący mój związek z psychoterapeutą. Kiedy udało mi się ją dogonić była 20 metrów od siedziby gabinetu,, Alfa”. Jednym zgrabnym ruchem prawej ręki chwyciłam jej prawy bark i zwaliłam ją na ziemię. Pomimo bólu patrzyła na mnie z szyderczym uśmiechem na ustach. -Miło cię widzieć, Ila. Nie masz się o co wściekać. To nie moja wina, że podobam się facetom. Szkoda tylko, że oni zawsze wybierają ciebie i musisz przez to cierpieć. Współczuję ci. — drwiła. -I tu się mylisz. Ty zgwałciłaś Nicka wykorzystując to, że nie mógł sięgnąć po telefon i zadzwonić na policję a także to, że nawet gdyby siłą ciebie ściągnął z siebie to oskarżyłabyś go o zgwałcenie ciebie. Ale nie martw się. Mój chłopak ma nagranie z kamery, która jest w jego gabinecie a która może ciebie pogrążyć i możesz trafić do poprawczaka za zgwałcenie jego wykorzystując jego bezsilność związaną z wykonywanym przez niego zawodem. — odparłam. — Dlaczego to zrobiłaś? Nie wystarczy ci Cam? -pytałam. -Mówiłam ci przecież, że pożałujesz tego, że upokorzyłaś go na oczach jego kolegów z klasy. Chciałam cię upokorzyć i udało mi się. Chociaż przez chwilę czułaś to samo co Cam. Szkoda, że krótko ale moim zdaniem było warto. — odpowiedziała. -Ty jesteś chora psychicznie tak samo jak Cam. Zaraziłaś się od niego i padło ci na mózg. Powinnaś trafić do psychiatryka. — odparłam. -Może i tak a może nie. Udało mi się osiągnąć cel i dzięki temu jestem szczęśliwa. — odrzekła. -Kochanie, zostaw ją w spokoju. Nie widzisz, że ona cierpi na jakąś chorobę psychiczną? Naprawdę nie warto się nią przejmować. Skończysz tu gimnazjum i już nigdy więcej nie będziesz musiała jej oglądać. — pocieszył mnie Nick dobiegłwszy do mnie. — A ty, lepiej, żebyś trzymała się od nas dwojga z daleka, bo nagranie trafi na policję i trafisz albo do poprawczaka do izolatki albo na zamknięty oddział psychiatryczny, wariatko. — zwrócił się do niej. -W porządku. Niech wam będzie. Bądźcie sobie szczęśliwi. Nie jesteście warci tego, żebym przez was musiała być w wariatkowie. — odparła i czmychnęła jak niepyszna. -Jak myślisz? Dadzą nam wreszcie spokój? — spytałam szefa,, Eagle Claws” wtulona w jego klatkę piersiową mając na myśli Amy i Cama. -Na pewno tak. — odpowiedział otaczając mnie swoimi ramionami. — Pragnę wynagrodzić ci te dni podczas których tak dużo się nacierpiałaś. Może ten weekend spędzimy w Paryżu? — zaproponował. -Brzmi cudownie ale jest jeden problem. — odpowiedziałam. -Jaki? — zapytał. -Nie znam francuskiego. — odpowiedziałam. -Aaa… To żaden problem. Wystarczy, że jedno z nas umie mówić po francusku. Myślałem, że powiesz coś w stylu, że nie wiesz czy twoi rodzice pozwolą ci na lot sam na sam ze mną. — odpowiedział śmiejąc się z moich słów. -No co ty? Moi rodzice wiedzą kim jesteś i zresztą pokazałeś, że potrafisz się mną zaopiekować. -odparłam. — Naprawdę znasz francuski? — zapytałam miło zaskoczona. -Tak. Studiowałem tam psychoterapię. — odpowiedział. — Odprowadzić cię do domu czy idziemy do mnie? — zapytał. -Twoi ludzie mnie odprowadzą. Poza tym miałam dzisiaj u ciebie nocować. Przedtem zaś chciałam zrobić tobie niespodziankę i odwiedzić ciebie w pracy ale wyszło jak wyszło. — odpowiedziałam. -W porządku. Jak uważasz. — odrzekł. — Do zobaczenia wieczorem, skarbie. Kocham cię. — dodał. -Do zobaczenia wieczorem. Też cię kocham. — odpowiedziałam i pocałowałam się z nim na pożegnanie. Oderwawszy się od niego ruszyłam razem z ochroniarzami w kierunku drogi do domu a Clearwood wsiadł do samochodu i wrócił do swojej willi.

Dotarłwszy do domu poinformowałam rodziców o propozycji podróży samolotem na weekend do Paryża z moim obecnym chłopakiem. Powiedziałam im, że on chce wynagrodzić mi wydarzenia dwóch dni. Oni tylko poinstruowali mnie w kwestii bezpieczeństwa i dodali, żebym pilnowała się Nicka oraz, żebym chociaż raz do nich zadzwoniła, żeby się o mnie nie martwili. Odparłam im, że zrobię tak jak mi teraz radzą, zjadłam obiad i poszłam odrabiać lekcje. Gdy skończyłam, zadzwoniłam do mojego chłopaka by po mnie przyjechał. Zjawił się o 20.00. Zeszłam po schodach z piętra na którym znajdował się mój pokój i przywitawszy się z nim powiedziałam rodzicom, że wpadnę do nich jutro a pojutrze spakuję się na krótki wypad oraz, że wtedy pożegnam się z nimi by po powrocie przywitać się i normalnie chodzić do szkoły. Po wyjściu z domu skierowałam się z Nickiem w stronę jego auta a gdy dotarłyśmy, on otworzył mi drzwi od strony pasażera a następnie sam usiadł za kierownicą i pojechaliśmy do jego domu. Przybywszy na miejsce, wysiedliśmy z wozu i poszliśmy, wchodząc do środka budynku, najpierw do jadalni by zjeść kolację a następnie do sypialni na piętrze by w łóżku obejrzeć jakiś film. Ze względu na stan ręki postanowiliśmy zrobić sobie przerwę od miłosnych uniesień. Najedzeni udaliśmy się do łóżka i włączyliśmy na cda film,, Obecność”. Chociaż przeczuwałam, że będę bać się tego horroru oglądać to i tak uparłam się by go włączył. Wiedziałam, że gdybym się bała to zawsze mogę liczyć na uspokajające przytulenie jego ramion. Po obejrzeniu zasnęłam tuląc się do jego ciała położywszy głowę na jego nagiej klatce piersiowej. Następnego dnia po wspólnym śniadaniu on pojechał do swojego gabinetu a ja, odprowadzana przez ochroniarzy, poszłam do szkoły. Tym razem dzień odbył się bez zaczepiania ze strony Cama i Amy, więc mogłam skupić się na projektowaniu ulepszenia systemu zabezpieczeń dla willi mojego faceta. Miał to być elektryczno-dźwiękowy system alarmowy. Chciałam by działał na zasadzie: dotknij bramki a dostaniesz rażącego kopa, tzn. że gdyby ktoś nieupoważniony chciał wejść do budynku to nie mógłby gdyż tylko odcisk dłoni właściciela budynku byłby w stanie otworzyć bramkę a nieupoważnionego, gdyby próbował siłowo ją otworzyć, poraziłby prąd. Wróciwszy do domu odrobiłam lekcje i skończyłam projektować. Postanowiłam, więc zadzwonić do Nicka i spytać go czy mogę skorzystać z jego laboratorium. Na jego pytanie, na co mi potrzebne to pomieszczenie, odparłam, że pracuję nad pewnym projektem i muszę sprawdzić kilkanaście opcji. Zgodził się pod warunkiem, że będę ostrożna. Obiecawszy spełnić ten warunek udałam się do jego domu wraz z azjatyckimi bodyguardami i rozpoczęłam pracę nad swoim pomysłem. Trwało to do 21.00 a ja nawet nie robiłam sobie przerw. Moje ręce i nogi były zmęczone od takiego trybu pracy, że gdy wróciłam do domu, po zjedzeniu kolacji, natychmiast zasnęłam w swoim łóżku.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.