Marta M

Zbiór opowiadan

© Marta M, 2022

Opowiadania zawieraja różne treść dreszczykiem zalezy kto co lubi. Polecam tym ktorzy lubia takie opowiadania. Niektóre z nich po czesci były prawdziwe, wiekszoc nie.

ISBN 978-83-8273-589-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Zbiór opowiadań

STOP

Wszystko zaczyna się w górach. Siedząc ze znajomymi przy ognisku każde z nas opowiada jakaś historię, jest miło sympatycznie jako dwudziestolatkowie, świetnie się bawimy. Nadchodzi moment kiedy nasz kolega Jozio zaczyna opowiadać, kiedy mówi nagle śmiechy milkna i wszyscy z uwagą sluchaja co nasz kumpel wymyślił. Mianowicie gdzieś w górach jest miejsce gdzie wszystkie auta stawaja nagle na drodze a jeśli jesteś tam o godzinie 3to przez 15minut nie ruszy się auto z miejsca i czasami coś się ukazuje. Jozio opowiadal to w taki sposob, z taka haryzma ze kiedy kończył wszyscy odetchneli a Aśka wkoncu odzyskala kolor na twarzy. Po nocy wszyscy poszlismy na sniadanie. W karczmie było super, ludzie uprzejmi, mili. Planowalismy wybrać się na wycieczke troszkę polazic, porobic zdjec. Siedzac jeszcze w karczmie, zauważyłam starszego pana, nic by nie przyjęło mojej uwagi gdyby nie jego słowa ze w jednym miejscu straszy i to przeklęte miejsce. Jozio oczywiście powiedział do Nas a nie mówiłem, ze to prawda. Osobiscie nie wierze w takie rzeczy, może jakoś budzą we mnie strach ale nigdy nie zwracalam na to uwagi. No moi kompani, skończyli posilek i postanowilismy wybrać się na wycieczkę konno po szlaku. Sama wycieczka była super, widoki piękne, góry wiosną też potrafia zachwycac. Po zwiedzaniu, poszliśmy do karczmy na obiad, zresztą bardzo smaczny. Przy jedzeniu wszyscy milczeli, aż nasz kumpel nie wypalil czy po prostu wieczorem nie poszukamy tego miejsca z opowiadan. Mnie zatkalo, Aśka od razu mówiła nie, reszta nie bardzo też była za tym pomyslem, wieczorem jezdzic po szlakach? To tak jak by igrac z ogniem. Więc uznalismy temat za zamknięty. Po obiedzie każdy poszedł do siebie troszkę zająć się sobą, ja z dziewczynami postanowilysmy iść zakupic pamiątki, później iść do spa a panowie zajeli się soba. W cudownych nastrojach, z zakupami wracalismy do naszej chatki panowie grali w.gry, i wszystko było ok. Bynajmniej tak nam się wydawało. Wszyscy byli oprócz jozka. Nie mówił nikomu ze gdzieś wychodzi, jest dorosły ale postanowiliśmy poczekać do kolacji i wtedy zacząć bo szukać. Godzinę czasu mielismy do posilku więc się ogarnelismy, ubralismy i ruszyliśmy w stronę karczmy. W drodze na posiłek zauwazylam znajomom postać to był nasz Jozio. Cieszyliśmy się ze się znalazł ale oczywiście troszkę mu się dostało po uszach ze nikomu nic nie powiedział i sobie wyszedł. Masz kompan nic sobie z tego nie robił, widoczne było ze jest czymś zafascynowany i opowie nam o wszystkim przy kolacji. Szczerze mówiąc trochę się tego bałam co on znowu wymyślił. Kiedyś jego pomysły zawsze źle się kończyły dla nas. Miałam źle przeczucia. Nasz kumpel okazało się był w cafejce internetowej i szukał informacji na temat owego miejsca, na nasz pech znalazł i okazało się że to całkiem niedaleko Nas. Tylko tyłem powiedział po czym stwierdził że o 22jedziemy sprawdzić czy to prawda. Oczywiście dziewczyny i ja protestowalysmy, chłopcy natomiast byli za a więc postanowione o 22 jedziemy w góry. Rozeszlismy się po pokojach ja z Aśka nie byłyśmy zadowolone ale co zrobić puścić ich samych to nie byłby dobry pomysł. Spakowalysmy to co potrzebne, co mogło się przydać w razie w bo tylko to miała być przejażdżka autem w ta i spowrotem więc za dużo niby nie trzeba brać ale lepiej być zabezpieczony, w górach nigdy nic nie wiadomo. Kiedy konczylysmy pakować plecak Jozio wpadl i poganial nas bo już czekali wszyscy przy aucie. Wsiadlysmy do auta i ruszylismy nie wiadomo gdzie bo nasz kumpel powiedział że Do godziny 3 dojedziemy w to miejsce. Po godzinie drogi wpadłam i spalam Aśka czuwała a panowie przekonarzali się. W sumie drogą miała spokojnie aż W pewnym momencie nasz kumpel zatrzymał auto. Ja siła rzeczy przebudzilam się Aśka pobladla jak zawsze, a panowie pokazywali coś przed autem na początku nie byłam w stanie nic zobaczyć, gdyż jeszcze się za bardzo nie przebudzilam jednak po paru minutach widzialam, duże czarne zwierzę przechodzące przez drogę było bardzo spokojne a po chwili dostrzegłam ze to był łos. Zalowalam ze za późno wyjelam telefon i nie zdarzylam zrobić zdjęcia. Po przejściu tego olbrzyma ruszyliśmy w dalszą drogę a jozio powiedział że za chwilę okaże się czy to co piszą to prawda. Mnie zmurowalo, Aśka protestowala a panowie mówili że nie mamy wierzyć przesądom i mamy się uspokoic. Zdałam sobie sprawę że jedziemy w to miejsce pobladlam. Z Aśka dalszą drogę milczalysmy, panowie rozmawiali i niczym się nie przejmowali zza okna auta widziałam że cały czas jedziemy pod górę autem. Nocą góry wygladaja inaczej, grozniej. Jechaliśmy tak przez 10 minut i nasz kumpel powiedział że za chwilę będziemy przyjeżdżać ta droga było za. piec trzecią ja już miałam zawał i najgorsze scenariusze ale nie mogłam protestować ruszylismy i … jechalismy nic się nie działo odetchnelam a Nasz kumpel był zawiedziony, koledzy się smiali a my z Aśka wyluzowalysmy. Jozio tylko powiedział przecież to tu i nic się nie dzieje Jaro to poklepal i powiedział no może nas po prostu to ominęło. Postanowilismy pojechać wyżej i zawrocic. I to był błąd. Jechaliśmy już dwadzieścia minut droga była kręta i ciężko niekiedy było ale nasz dzielny kierowca dawał radę. Zbliżała się 3:30 a my szukalismy miejsca na Nawrocki auta i powrót. Przy szlaku za zakrętem było miejsce tak bynajmniej mówiła nawigacja więc niebawem zawracać mielismy. Wyjeżdżając w zakręt zrobiło się dziwnie nic nie było widać, mgła jak mleko, wszyscy patrzenie w drogę by ostrożnie kierować Jozka To były minuty ..Auto wychodząc z zakrętu po prostu stanęło, chłopcy popatrzyła na nas na Jozka i z początku myslelismy ze kumpel wycina nam kawał, Jaro klepać jozka mówił że ma skończyć żarty i ruszyć dalej, rozesmialismy się wszyscy oprócz niego, po chwili Fabian spojrzał i pyta się czemu nie ruszamy, wszyscy nagle pomilkli, ja z Aśka spojrzalam na kierowcę był blady jak sciana. Zaczelismy krzyczeć na niego po chwili odparł pomylilem się to jest to miejsce o którym starszy pan opowiadał w karczmie nie mogę w ogóle odpalić auta. Pobladlismy. Ja trzeslam się ze strachu była trzecia trzydziesci i nic nie było widać przez ta mgle. Z auta nie moglismy wyjsc nie wiedzielismy co się dzieje, chciało mi się płakać, nagle we mgle zobaczyliśmy światła jak.by auto z naprzeciwka jechało trochę nas to podniosło na duchu. Było z 300metrów jednak kiedy się zbliżało nagle jak by zniklo nie było świateł jak by się rozplynelo. Chłopcy po kolejni zaczęli próbować odpalić auto Józek przez siedzenia usiadł koło mnie i przepraszal Aśka płakała a ja sama.Nie wsiedziałam.co robić. Po chwili znowu zobaczyliśmy światła i jakaś postac zaczęliśmy panikowac Jaro cały czas próbował odpalić auto a to coś zbliżał się aż nagle udało się auto odpalilo i na piaskach ruszyliśmy tyłem i jak najdalej. To wszystko trwało kilka minut a dla nas te sekundy były wiecznoscia. Po powrocie z gór nie rozmawialismy o tym. Chcieliśmy zapomnieć. Aż pewnego dnia przypadkiem w necie wyczytałam ze w miejscu w którym bylismy ktoś kogoś potracil i zostawil od tamtej pory tam.straszy. Nigdy już tam nie pojedziemy. Ta przygoda dała nam dużo do myślenia.

Internat

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.