© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2021

© Copyright by Adam Koss, 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Skład i łamanie: Aleksandra Mikołajko, Wojciech Ławski

Projekt okładki: Alicja Kuczyńska

Redakcja: Agnieszka Luberadzka

Korekta: Agnieszka Kwaterska, Dominika Ładycka, Adrianna Hess

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Książka wydana
w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-8159-887-3

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

ROZDZIAŁ 1

Perkusista

Nowy Jork, 1991 rok

– Co się tak grzebiesz? Przynieś mi piwo! Zostaw go! – Dobrze zbudowany mężczyzna koło trzydziestki, wysoki, barczysty i umięśniony strofował kobietę doglądającą dziecko. – Nie wiem, po co mu ten bębenek!? Nie ma nic spokoju! Co za dzieciak! Robi taki hałas! Cicho! Tak mnie denerwuje tym pukaniem!

W jego twarzy było coś specyficznego, co potwierdzało wyniosły charakter, a ostre rysy, z nonszalanckim trzydniowym zarostem, czyniły z niego pożeracza damskich serc. Dodatkowo mocno zarysowana żuchwa, głęboki, niski głos oraz solidna budowa ciała popychały w jego objęcia kolejne kobiety, by rozpływały się w porywie pożądania.

Mężczyzna był Metysem, po matce Indiance. Choć ojciec był biały, on bardziej utożsamiał się ze swoimi indiańskimi korzeniami i sam siebie uważał za szamana. Wszystko to sprawiało, że czuł się pewnym siebie amantem, który to nie przepuszcza żadnej piękności wpadającej w jego sidła.

Gdy kobieta dołączyła do zniecierpliwionego mężczyzny, jej syn nic sobie nie robił z niezadowolonego amanta. Przebywał w innym pokoju, nie słyszał ani nie widział go. Trzymał w pulchnych rączkach drewniane pałeczki i uderzał na przemian w zawieszony na szyi bębenek, wybijając różne rytmy: szybkie, wolne, głośne i znowu przyspieszał; mocno uderzał, raptownie zwalniał, żeby delikatnie i subtelnie muskać naciąg werbla. Spod jego ekspresyjnie wprowadzanych w ruch pałeczek wydobywał się dźwięk o zmiennym nasileniu oraz poprawnym rytmie. Pełnię komponowała rytmiczna, akustycznie brzmiąca melodia.

Chłopczyk coraz bardziej skupiał się na graniu, jakby stawał się zależny od wybijanego przez siebie rytmu. Z jego instrumentu wydobywały się zaskakujące dźwięki, a gra pochłaniała go do granic wyczerpania fizycznego, co zdradzało jego wielki upór i talent. Pałki rytmicznie i miarowo przyspieszały, opadając bezwładnie na membranę bębenka, i zaraz zwalniały.

Wystukiwane dźwięki przypominały tętent galopujących koni, aby potem przejść mocniejszym tonem w pogłos pędzącego pociągu i zakończyć delikatnym stukaniem – prawie jak deszcz. Maluch zrobił pauzę, nastała cisza, bardzo pozorna, albowiem z pokoju obok przedostawał się dźwięk sapania i wzdychania, dźwięk rozkoszy, przeżywanej przez kochanków. Lecz chłopcu nie podobały się te dziwne odgłosy dochodzące zza ściany, więc po chwili odpoczynku wrócił do grania z większą energią. Znów pałeczki spadały na membranę bębenka jak grom z jasnego nieba, przechodząc w burzę, nawałnicę i w końcowej fazie rwący wodospad, aż w finale pięciolatek uspokoił wibrację naciągu i z niesamowitą szybkością wystukiwał delikatną mżawkę. Pomieszczenie wypełniało się zmysłową muzyką, a jej odgłosy przenikały do sąsiedniego pokoju i rozniecały ogień żądzy w ciałach rozpalonej namiętnością pary.

Mężczyźnie przestało przeszkadzać wystukiwanie dźwięku, a jego pożądanie miało teraz inny, zwiększony wymiar – na nowo, jeszcze bardziej rozpalał się i pobudzał do działania. Położył kobietę na brzuchu i lekko uniósł jej biodra, po czym położył się na niej i wpływał zwinnie czółnem w jej zatokę od tyłu. Zaczął w rytm taktów poruszać się w porcie, przejmując inicjatywę, zdecydowanie mocniej popychał. Byli bardzo podnieceni, jednak to on był górą i naraz przyspieszył w rytm granych werbli, i pchał jeszcze mocniej, gwałtowniej. Żeby partnerka odczuwała większą satysfakcję, przywarł do niej ze zwiększonym impetem, przyciskając jej ciało do łóżka i ocierając o materac jej zwilżoną oazę. Kobieta wzdychała, przeszyta i wypełniona jego wielką męskością, otwierała i zaciskała swój eden rozkoszy.

By wzmocnić doznania, mężczyzna wzbogacił ruchy o dodatkowe skręcanie, zmieniając głębokość, intensywność pchnięć oraz modyfikując kąt nachylenia swojego kanu względem jej rozgrzanej przystani.

Jego ruchy drażniły i pobudzały ją coraz bardziej, doprowadzając do orgazmu. Zmęczeni leżeli na wznak, głęboko oddychając, odpoczywali.

Śniady mężczyzna rozmyślał i doszedł do wniosku, że na tak silnie przeżyty akt miłosny wpływ miało to niesamowite granie.

– Muszę ci się przyznać, że było mi z tobą dobrze – powiedział po dłuższej chwili. – To wystukiwanie rytmu przez twojego smarkacza zdecydowanie mi pomogło. Dzięki temu mogłem dojść do takiej niesamowitej błogości i z większym nasyceniem czerpałem radość, mocniej przeżywałem rozkosz.

Widział również, że jego niedawno poznana partnerka przeżyła, tak samo jak on, ekstazę, i czuł satysfakcję z tego powodu.

– Różne już rzeczy widziałem i słyszałem, ale żeby taki gnojek zasmarkany tak świetnie pałek używał i takie skomplikowane rytmy wygrywał… Musi mieć smarkacz niezły talent. Może będzie muzykiem, co, laska? – gadał mężczyzna. – Tak granych dźwięków, w taki dynamiczny sposób i w dodatku przez kogo, no właśnie, małego szczeniaka i na takim małym garnku – nigdy nie słyszałem. Na początku drażniło mnie jego tłuczenie, lecz później, gdy podał rytm do ataku, od razu znacznie mi to pomogło. Nigdy się nie spodziewałem, że to tak na mnie podziała.

Kobieta leżała z zamkniętymi oczami i chyba nawet nie słuchała gadaniny indiańskiego kochanka. Nie po to go zaprosiła.

– Dobra, idź tam do niego i powiedz, żeby sobie łepek odpoczął i dał nam chwilę na przerwę przed następną szarżą. No, idź już!

Chłopiec rzeczywiście grał nieprzerwanie, dźwięk roznosił się po całym mieszkaniu, a grane z ekspresją motywy górowały nad odgłosami rozmowy. W pewnej chwili było słychać rytmiczne, coraz donośniejsze i potężniejsze brzmienie marszu.

Młody perkusista wczuł się w rytm, zapewniając tym odpowiednią płynność granych przebiegów rytmicznych.

Był w tym wypadku indywidualistą, zmieniał prędkość, przyspieszał, mocno uderzając w bęben. Jego gra wzbudzała emocje, niepokój i strach przed tym, co może się zaraz wydarzyć.

Kobieta postanowiła niezwłocznie zadziałać i weszła do pokoju chłopca. Podeszła do malucha, delikatnie odebrała mu instrument, dając mu w zamian pluszowego misia. Chłopiec był już wyczerpany swoją wirtuozyjną grą i niespecjalnie protestował, a jego oczy coraz bardziej zasłaniały powieki.

– Mamusia teraz pójdzie na chwilę, a ty śpij z misiem, kochanie, jesteś całkowicie zmęczony tą piękną grą, śpij! – powiedziała kobieta, głaszcząc i przytulając malca.

Chłopiec skrzywił się na początku, ale uścisnął wymiędloną maskotkę i zasnął.

– Co tam jeszcze robisz!? – doszedł z sypialni niski głos.

– Zaraz! Jeszcze chwileczkę i wracam z piwem, ty mój szamanie.

– Pospiesz się, bo mam ochotę na ciebie! Ten twój synek nieźle puka, takie tempo mi wrzucił przez rytmiczne stukanie, że ho, ho! Ma gnojek talent! Trzeba mu to przyznać! – Mężczyzna gadał jak nakręcony. W końcu zniecierpliwiony krzyknął: – Pospiesz się!

– Świetnie, to już kolejny raz! – dobiegł z łazienki głos kobiety.

– Jestem deczko wyposzczony po tej niespodziewanej przerwie, jaką musiałem odbębnić w pudle. A twój man też siedzi, co?

– Nie, on nie żyje! To był mój mąż i nie pytaj o niego więcej!

– Myślałem, że siedzi, sorry! Źle cię zrozumiałem. Dawaj browarka, kobieto!

Weszła z piwem w ręku, ubrana w przylegający peniuar, podkreślający jej zgrabną figurę. Przez niewielkie różowe oczka prześwitywała opalona na oliwkowy kolor skóra, a duży, wyzywający dekolt odsłaniał jędrne, zaokrąglone, wydatne piersi. Nabrzmiałe sutki odznaczały się pod cienkim nakryciem, kusząc mężczyznę. A ponadto uderzył go w nozdrza zachęcający zapach kochanki. Mieszanka jaśminu i konwalii na nowo roznieciła jego żądzę.

Kobieta zakręciła na dłoni długie blond włosy w spiralny lok, po czym zaplotła na głowie turbanowy kok, przypinając go złotą zapinką. Powoli, pieszczotliwe rozpinała guziki, by wreszcie zrzucić seksowny peniuar, wyciągała się przy tym prowokująco jak kocica. Mężczyzna, rozpalony jak wulkan, wpatrywał się w nią jarzącymi piwnymi oczami i nagle zawołał:

– Zaczynaj, kociaku! Fajeczka rozpalona! Musisz ją rozniecić mocniej i pociągnąć tymi zmysłowymi ustami, to puści gęsty dymek.

Ciało kobiety naprężyło się, piersi nabrzmiały, unosząc się niczym balony gotowe do lotu, uwydatniając zgrabny owalny kształt, sutki zaś czekały na dotyk. Schyliła się, wtuliła głowę między umięśnione uda mężczyzny, ocierając się o niego piersiami oraz muskając go pobudzonymi sutkami. Fajeczka stała na baczność, wznosząc główkę do góry, twarda, gotowa na figlarne amory. Kobieta, rozpalona tym widokiem, przylgnęła do niej, rozchylając lekko usta, musnęła ją koniuszkiem języka.

Posmakowała, uchwyciła ręką i wreszcie pochwyciła za głowę, wsunęła w usta powoli tylko sam majestat i otoczyła wargami. Mężczyzna zajęczał z radości i nagle, konwulsyjnie naprężając tors, wydał z siebie dźwięk rozkoszy. Wysłuchała jego melodii miłosnej i uwolniła jego berło z uścisku.

Mężczyzna otworzył piwo zapalniczką, kapsel odskoczył jak z katapulty, spadł na podłogę, kręcąc się wokoło. Szaman zaczął połykać łapczywie łyk za łykiem, ulewając nadmiar piany na czarną brodę. Pił i pił, spragniony, gdy kobieta kręciła seksownie zgrabną dupeczką, rozpalając jego namiętność.

– Twoja fajeczka stoi jak sosna i niedługo poleci z niej dymek – powiedziała.

– Tak, masz rację, ale popracuj jeszcze trochę, bo ta fajeczka musi przemienić się w tomahawk. Potrzebuje pieszczoty, aby dosięgnąć twojej przystani – oznajmił radośnie Indianin, klepnął soczyście w rozkołysane pośladki, zostawiając czerwony duży ślad.

Kobieta zajęczała z rozkoszy, rozchylając pełne usta, za którymi schowane były równe, perłowe zęby. Mężczyzna przechylił butelkę, wypijając resztki piwa, i trzasnął pustą o podłogę, rozbijając na drobne kawałki. Gdy zaspokoił pragnienie, stanął nagi przed nią i zażądał kontynuowania przerwanej swawoli.

Kobieta czekała na taką decyzję. Otwierając szeroko usta, nęcąc go czerwoną barwą wypukłości, wzięła ponownie całą jego koronę w posiadanie i podążając tym tropem, doszła do połowy jego tomahawka, tuląc go w soczystym uścisku. Ściskała i ssała, przesuwając ustami po jego twardej męskości, wzbudzając w nim coraz większą pasję i nieokiełznaną żądzę. Kiedy stwierdziła, że jest już odpowiednia pora, by wskoczyć na niego jak na rumaka, popchnęła go na łóżko i dosiadła w pozycji na jeźdźca. Indianin mocno przytrzymał ją za talię i szybko podniósł tors, wspierając się ramieniem, złapał zębami za sutki. Kolejno przytrzymywał je przez chwilę, gdy ona bezwiednie wstrzymała galop i przeżywała nowe rozkosze.

Kręciła pupą niczym akrobatka w cyrku, coraz bardziej wkręcając się głębiej i głębiej, gdy szaman pieścił językiem jej okrągłe, gotowe na masaż piersi. Chciał je z pożądania pochłonąć w całości, potem przyssał się do nich ustami niczym osesek ciągnący z zapałem matczyne mleko.

Błyskawicznie zaczął symulować powolny kłus, podrzucając kochankę niczym rozjuszony ogier, a ona, opadając na jego zroszony tomahawk, zagłębiała się mocniej i mocniej. Pochylając się na nim, wystawiła pośladki, ułatwiając mu dotarcie do celu podróży.

Wydobywające się z ich gardeł radosne dźwięki odbijały się echem po mieszkaniu, oznajmiając, że przeżywają coś bardzo wyjątkowego.

– Jedź szybciej! Szybciej! Dalej! Więcej! Prędzej! Nie przerywaj! Dobrze! Świetnie! Jazda! Nie przerywaj! O tak! – krzyczał Indianin, dochodząc do szczytu swych szczytów.

Odurzeni pożądaniem, nie przerywali, trwali dalej w zachwycie, scaleni w akcie miłosnej rozkoszy. Współpracowali ze sobą, związani kompozycją erotyczną, oddychając głęboko, sapiąc, wzdychając, charczeli i rżeli jak konie, nie mieli zamiaru przerwać tej ekstazy. Przeżywali rozkosz, aby finiszować w jej triumfie, osiągnąć najważniejszy, kulminacyjny jednoczesny orgazm. W pokoju czuć było powiew namiętności, a hormony buzowały w ich ciałach. Kobieta naprężyła nagie, jędrne, nawilżone ciało, wygięła je do tyłu, odchylając głowę, doświadczała w dalszym ciągu wielokrotności orgazmów.

Przez kilka minut leżeli obok siebie wyczerpani. Nagle kobieta się zerwała i jej głowa ponownie powędrowała między uda mężczyzny, objęła ustami w soczystym uścisku tomahawk Indianina.

– Tak mi rób! Tak mi dobrze! Jesteś wściekle napalona! – wrzeszczał z dziką żądzą.

Indianin trzymał ją mocno za talię, potem przesunął ręce na pośladki, masując je i pieszcząc, poklepywał ją czule. Napiął muskularny tors i zasyczał:

– Och, jak pięknie, cudownie! – Jednak po chwili zaczął błagać: – Już wystarczy! Wystarczy! Mówię stop! Zatrzymaj się! Już nie chcę! Przestań!

Lecz ona nie przestawała, a on krzyczał, wijąc się z niemocy jak wąż. Niczym zahipnotyzowana chciała mu podziękować za tak nieziemski akt miłosny.

Gdy udało mu się uwolnić, wyskoczył jak porażony prądem i krzyknął:

– Ale z ciebie jest pijawka!

– Mój wodzu, czyżbyś nie był zachwycony? – zapytała kobieta. – Twój, jak go nazwałeś, tomahawk trochę oklapł i zmalał! I nie jest również fajką!

– Idziemy pod prysznic! Muszę się napić! – odburknął zmieszany Indianin. – Jeszcze nie skończyłem z tobą, sama będziesz jeszcze piszczała! – odgrażał się trochę zirytowany, bo pierwszy raz mu się zdarzyło, że miał dosyć.

Ponownie otworzył piwo i wypił je duszkiem, rzucając jak zwykle pustą butelkę o podłogę. Ona się uśmiechnęła szyderczo i spokojna spojrzała mu w oczy, dając do zrozumienia, że dla niej jest tylko mężczyzną do seksu.

– Lubisz te klocki. Pewno swojego faceta tak wykończyłaś?! Nic nie mówisz? Niezła z ciebie suczka! Co? Co mi tam! Raz się żyje! Tak mnie rozgrzałaś, że mogę z tobą bez końca. Potrzebujesz takiego faceta jak ja, który cię rozgrzeje i ci dogodzi, suczko! A ja jestem najlepszy! – chwalił się po wypiciu kolejnego piwa.

Kobieta wstała, wzięła łyk piwa, pokręciła mu tyłkiem przed nosem i nonszalanckim krokiem wyszła. Nic nie mówiąc, zarzuciła na siebie szlafroczek. Następnie weszła do pokoju synka, który jeszcze spał głębokim snem.

– Mój aniołku, smacznie śpisz, mamusia za chwilę skończy zabawę i zajmie się tobą.

Przykryła dziecko starannie kocem, pocałowała w czółko i udała się do łazienki. Mężczyzna stał już pod prysznicem, popijając piwo. Woda wraz z pianą spływała mu z czarnych gęstych włosów na barczyste ramiona.

– Co to za sakralny tatuaż? – zapytała kobieta. – Chrystus na krzyżu? Na samym środku klatki piersiowej? Podniecające! Lubię silnych mężczyzn! A ty masz mocne ciało, takie muskularne! – odważyła się powiedzieć, choć już wcześniej zauważyła jego chrześcijańskie dziary. Była zdziwiona, bo nie spodziewała się zobaczyć u Metysa na klacie ukrzyżowanego Chrystusa, bardziej liczyła na styl indiański, wizerunek wodza Siuksów, Siedzącego Byka, coś w tym rodzaju. Chociaż jej kochanek miał pewien znak indiański na bicepsach – na prawym tygrysa, na lewym orła.

– Jestem chrześcijaninem! – odpowiedział i szybko dodał: – Zrobiłem tego Chrystusa, siedząc w pudle. Pełno na świecie pogan i innych odszczepieńców, popaprańców, muszę z tym walczyć, to jest dla mnie ważne. Rozumiesz, Chrystus jest moim Panem, jest moim życiem i moją drogą! Drogą do wieczności!

Nie słuchała go, poszła do pokoju syna. Chłopiec nie spał, ubrała go, a potem wykonała makijaż i przygotowała się do wyjścia.

– Synku, proszę, twój bębenek. Czekaj na mnie, zaraz pójdziemy do przedszkola.

Indianin w tym czasie dalej opowiadał z wielkim zaangażowaniem. Mówił głośno, aby kobieta wszystko słyszała.

– Tak, w więzieniu jest dużo czasu. Ćwiczyłem i wyrzeźbiłem mięśnie! Lepiej sama zobacz moje dziary. Ten tygrys to oznaka męstwa i odwagi, a biały orzeł świadczy o wielkiej sile, przywództwie, mojej wizji oraz wolności. Jezus jest najważniejszy!

Kobieta pozwalała mu prowadzić monolog, ale nie patrzyła w jego stronę.

– W więzieniu poddałem się procesowi resocjalizacji penitencjarnej i się nawróciłem, to są dowody, jakim jestem gorliwym chrześcijaninem! Wszystko, co robię, to robię z miłości do Chrystusa. Jestem teraz jego żarliwym wyznawcą! Człowiekiem wolnym, szczęśliwym, niepodległym nikomu! Rozumiesz? Niepodległym nikomu! Mogę nawet zabić każdego, kto wejdzie mi w drogę, ku chwale Jezusa! Ha, ha! – śmiał się dzikim, niewymuszonym śmiechem szamana. Wykrzykiwał swoje banialuki coraz bardziej nakręcony. Kobieta już go nie słuchała.

– Musisz już iść! – powiedziała.

– Co? Gdzie, co? – Mężczyzna był zaskoczony. – Nie! Nigdzie nie idę. Zwariowałaś? Jestem strasznie głodny! Po takim wyczerpującym seksie jestem głodny!

– Zbieraj się szybko, nie mam już czasu! – poganiała go.

– Chyba nie wiesz, co mówisz i do kogo, kobieto! Tak szybko się mnie nie pozbędziesz!

Mężczyzna stał wściekły. Głęboko oddychał. Widać było, że zaraz wybuchnie. Gdy zobaczyła jego minę, kwaśną jak ocet siedmiu złodziei, powiedziała łagodnie:

– Dobra, zrobię ci kanapkę!

– Odbiło ci? Kanapkę? Co ty sobie myślisz, dziwko! Tak mi chcesz zapłacić? Co ty sobie wyobrażasz! Jestem wodzem z plemienia Siuksów, co prawda w połowie, ale nie pozwolę na to, abyś mnie obrażała. Dama z wyższych sfer się znalazła!

Jego twarz poczerwieniała, włosy się najeżyły, a z ust toczyła się ślina. Napełnił płuca powietrzem, nadął się i napiął. Kobieta, nie czekając, podbiegła do niego, nie dając mu żadnych szans na reakcję, i nacisnęła dwoma palcami jego szyję takim pewnym uściskiem, że szaman nagle się uspokoił, zwiesił głowę, zamilkł. W jednej chwili stał się łagodny niczym baranek. Kobieta zauważyła jego krzywe zęby w otwartej paszczy.

– W nocy wszystko wyglądało znacznie lepiej. Wąsy to twój kamuflaż, szamanie, nie jesteś jednak taki doskonały, za jakiego się uważasz. Wiesz, chciałam ci zrobić kanapkę, lecz pogardziłeś moją dobrą wolą. Teraz straciłam przez ciebie zbyt dużo czasu i jestem spóźniona!

Obróciła się i wyszła do pokoju obok. Kiedy przyszła z synkiem, mężczyzna jeszcze był w negliżu.

– Ubieraj się! Na co czekasz, straciłeś werwę!? – krzyknęła, ponaglając go.

– Dobra! Dobra! Co tak się spieszysz? Jeszcze nie dokończyliśmy! – odburknął.

– Widzę, że nie dociera do twojej mózgownicy to, co ustaliliśmy wcześniej. Mówiłam: „Tylko jedna noc i bez zobowiązań!”. Zabieraj się stąd szybko, bo nie mam czasu!

– Co tak się spieszysz? Może jeszcze raz, co? Jeden szybki numerek? – zapytał z głupkowatym uśmiechem.

– Rozumiesz, co do ciebie mówię, ty nadęty dupku? To już koniec zabawy! Skończyło się pożądanie i basta! – wysyczała.

– Co, może nie jestem dla ciebie wystarczająco przystojny, nie dość atrakcyjny, co, damulko?! – ryknął.

Kobieta była już ubrana w zieloną wytworną sukienkę. Upięła wysoko włosy w luźny kok. Rzeczywiście wyglądała jak dama. Wykwintności dodawały jej jedwabna apaszka w stylu retro i fioletowe szpilki. Prezentowała się elegancko i seksownie.

– Gdybyś nie był, to nawet bym cię nie zauważyła, a tym bardziej nie wybrała! – odpowiedziała mu.

– Ty mnie wybrałaś? Nie wierzę! Jak śmiesz, ty suko! To ja ciebie wybrałem, takich jak ty to mam na pęczki! Zaraz zrobię z tobą porządek i odświeżę ci pamięć, ty suko!

Wyciągnął pasek ze spodni i zamachnął się, lecz nie zdążył uderzyć.

Ona wykazała się refleksem, złapała pasek wprawnym ruchem, w mgnieniu oka odskoczyła na bok i owinęła mu go wokół szyi. Uchwyciła za dwa końce owiniętej pętli, potem zaczęła mocno ciągnąć, zaciskając splot, aż twarz mu spąsowiała, wargi zacisnęły się, strach i wściekłość żarzyły się w oczach. Była przekonana, że jest już po nim. Jednak mężczyzna schylił się mocno, chcąc ją przerzucić przez głowę i uwolnić się z tego śmiertelnego uścisku.

Ona jednak zadała mu decydujący cios w jego tomahawk, nim zdążył wykonać jakikolwiek ruch. Zawył jak szakal i w końcu upadł na kolana, zamroczony i obezwładniony.

– Wrzucaj na grzbiet ciuchy, bo nie ma czasu na twoje chimery! – krzyknęła do niego, rzucając w niego paskiem.

Wytatuowany muskularny mężczyzna zaczął się nerwowo ubierać. Pokracznie zakładał jeansy, podskakując raz na jednej nodze, raz na drugiej, w pośpiechu wkładał buty kowbojki i czerwoną koszulę z frędzlami, przyozdobioną ćwiekami w górnej jej części. Na głowę włożył biały kapelusz.

Jeszcze nie doszedł do siebie, głośno oddychał, łapiąc łapczywie powietrze, jakby miał go za mało. Ona, gotowa do wyjścia, z gustownym makijażem podkreślającym rysy twarzy, wyglądała zupełnie inaczej niż wcześniej.

Na sukienkę nałożyła zielony dopasowany żakiet o klasycznym kroju. Patrzyła na mężczyznę wzrokiem nieuznającym sprzeciwu, co działało na niego paraliżująco. Wyjęła ze skórzanej fioletowej torebki futurystyczne okulary o nieco przyciemnianych szkłach. Oprawa z ostrymi, agresywnymi szpicami niezwykle podkreślała styl kobiety i jej niebywałą urodę. Założyła je nonszalanckim ruchem.

Zachowanie to niewątpliwie skutecznie wywarło na nim jeszcze większą presję. Nieoczekiwanie przemieniła się z napalonej seksualnie, łaszącej się kotki w wyrachowaną zimną wydrę z ostrymi pazurami i stanowczym spojrzeniem.

Wyczuwał tę nagłą zmianę. Chociaż miał się za twardziela, ostrożnie przyglądał się jej nowemu wcieleniu.

– Spotkamy się jeszcze, suczko? – zapytał, stojąc w drzwiach. Rozpaczliwie szukał rozwiązania, aby zakończyć romans miłym akcentem. Miał nadzieję na ponowne spotkanie.

Kobieta nie odezwała się ani słowem, zamknęła drzwi na klucz, włożyła go do torebki. Jej uśmiech z grymasem ironii i sarkazmu mówił sam za siebie. Po chwili wyszli na Washington Street w dzielnicy West Village na Manhattanie. Kobieta z synkiem podążali ulicą. Indianin nie odstępował ich ani na chwilę, idąc za nimi krok w krok, gdy ona nagle postanowiła się zatrzymać. Stanęła naprzeciwko niego, patrząc mu prosto w oczy, i powiedziała spokojnym, ciepłym altem:

– Nie idź za mną, bo nie zdążysz!

Zaskoczyło go to zdanie jeszcze bardziej, więc stał jak słup soli, z rozdziawioną gębą. Z prędkością wiatru skorzystała z jego niemocy i szybko obróciła się na pięcie niczym żołnierz na defiladzie. Przyspieszyła, oddalając się z synkiem. Chłopiec nie mógł nadążyć, więc zaczął truchtać. Głośny, miarowy stukot jej obcasów rozchodził się metalicznym dźwiękiem.

Mężczyzna stał w tym samym miejscu jak wryty, patrząc na jej falujące pośladki, podziwiając jej seksapil. Przypominał wystraszonego smarkacza, który otrzymał w szkole reprymendę za złe zachowanie.

Po chwili ocknął się, jakby wybudził się z hipnozy. Zaczął nerwowo oddychać, wreszcie doszedł powoli do rzeczywistości. Uzmysłowił sobie, że to koniec.

– Wiem, gdzie mieszkasz! – krzyknął za nią. – Nigdy nie zapomnę twojej nienasyconej namiętności, jaką mnie obdarzyłaś. Jesteś świetna, zostań ze mną, nie sposób zapomnieć o tobie!

Ona, nie odwracając się, skręciła w poprzeczną ulicę i zniknęła mu z oczu.

– Odwiedzę cię niebawem! Przygotuj się na spotkanie!

ROZDZIAŁ 2

Przedszkole Marty Agier

– Pani Lauro, pani synek oprócz przedszkola powinien mieć prywatny tok nauczania. Mówiłam to już wielokrotnie, lecz pani to lekceważy! – powiedziała dyrektor przedszkola Marta Agier.

– Po pierwsze, nie lekceważę, tylko załatwiam odpowiednie przedszkole dla Paula.

– Pani załatwia już prawie rok, a dziecko traci niepotrzebnie czas, trzeba działać szybciej, póki jest jeszcze taki dziewiczy. On musi mieć indywidualny tok nauczania.

– Och! Jaki rok! Co pani za brednie opowiada? – oburzyła się matka. Po czym opanowała nerwy i zaczęła trochę spokojniej: – Bez przesady, mam dużo pracy, nie wie pani, jak to jest. Wychowuję sama synka. Niestety mały stracił wcześnie ojca, a ja męża, którego kochałam, i nie mogę do tej pory pogodzić się z jego brakiem.

Marta Agier patrzyła na swoją rozmówczynię z wyrozumiałością. Lubiła tę jakże wyniosłą, dumną i piękną kobietę.

– Rozumiem, że prowadzi pani dużą firmę, która pochłania sporo czasu, ale to dla dobra chłopca. Trochę trzeba się poświęcić, szkoda zmarnować taki talent, ten diament trzeba oszlifować.

– Żeby, jak to pani mówi, oszlifować diament i nadać mu elegancki wygląd, potrzebne są pieniądze. – Laura w charakterystyczny sposób potarła kciukiem palec wskazujący. – Nawiasem mówiąc, chciałam pani powiedzieć, że on bardzo panią lubi, jak również chce tu przychodzić i przebywać z dziećmi. Poza tym uważam, że chłopiec powinien mieć kontakt z rówieśnikami. Jakiekolwiek indywidualne nauczanie nie wchodzi w grę.

– Chodzi o to, że on jest inny niż pozostałe dzieci! – odpowiedziała dyrektor.

– Jak to inny? Normalny dzieciak, chce się bawić i przebywać z rówieśnikami, wręcz lgnie do nich.

– Droga pani Lauro, lgnie do dzieci, oczywiście, i bardzo dobrze, niech korzysta z kontaktów z innymi. Ale jest niebywale uzdolniony muzycznie. Na wszystkim, co mu wpadnie do rąk, wystukuje bardzo skomplikowane rytmy. Nie zauważyła pani tego? – zapytała dyrektorka, a po chwili dodała spokojnie, cichym głosem, aby nie zaogniać już i tak dostatecznie rozgrzanej atmosfery: – Syn pani, droga Lauro, jest geniuszem!

– Tak, wiem o tym, od kiedy się urodził. Niewątpliwie jest utalentowany. Co więcej, ma duże poczucie rytmu i dlatego gra na werblu, zresztą sama mu go kupiłam. Gra na nim, odkąd skończył dwa lata – mówiła Laura, a potem nieco cichszym głosem, jakby sama do siebie, dodała: – Jest muzykalny! I bardzo utalentowany, tak jak jego ojciec Pete. Znam go dobrze, jestem w końcu jego matką – dodała zdenerwowana. – Jakby pani tego nie zauważyła!

– Jak najbardziej, dostrzegłam, proszę się tak niepotrzebnie nie irytować. – Dyrektorka starała się ją uspokoić. – Proszę pani, on gra jak dojrzały muzyk. Z dziećmi, owszem, lubi się bawić, ale kiedy pochłania go muzyka, wszystko inne staje się nieważne. Mamy tu również fortepian i…

Laura nie wytrzymała i przerwała kobiecie z ironią:

– Tak? Naprawdę? Pani dyrektor, to jest chyba zrozumiałe, że musi być fortepian, jak również powinno być pianino i orkiestra symfoniczna w takiej instytucji jak przedszkole.

– Niech pani nie ironizuje, chciałam tylko powiedzieć, że on też gra na tym instrumencie!

– Przepraszam. – Laura przyjęła bardziej polubowny ton. – Mam teraz niezwykle ważny kontrakt do zrealizowania. Zależy mi, aby wszystko się udało, tym bardziej że ustawi to mnie oraz moją firmę bardzo mocno na rynku. I tak, wiem, że mały jest nieprzeciętnie utalentowany! Mąż też grał na klawiszach z kapelami jazzowymi oraz komponował. Chłopiec wrodził się w niego! Jego krew i jego geny! Jest moim jedynym synkiem! Nikogo tak nie kocham jak jego! – Po policzkach Laury zaczęły spływać łzy.

– Doskonale zdaję sobie sprawę, że samej kobiecie, pani Lauro, jest ciężko wychowywać chłopca i jeszcze dbać o biznes.

– Tak, mój ukochany Pete zniknął ponad dwa lata temu. Do tej pory nikt nie wie, co się stało. FBI mówi, że został postrzelony, ale nie ma jego ciała, tajemnicza sprawa – opowiadała Laura.

– Bardzo mi przykro z tego powodu, ale teraz najważniejszy jest Paul.

Po tych słowach dyrektor zadumała się, ściągnęła brwi i nagle dodała:

– Pomyślałam sobie, że może przejdziemy na ty, będzie nam łatwiej współpracować. Jestem Marta! – Poderwała się zza biurka i podeszła do matki chłopca, która stała jak zamurowana i bez słowa patrzyła na kobietę.

Laura po chwili ocknęła się i bez namysłu uścisnęła wyciągniętą rękę. Pierwsze lody zostały przełamane. Następnie kobiety cmoknęły się w policzek, nie szczędząc sobie przy tym pochwał i uprzejmości, prześcigając się w grzecznościach. Po jakimś czasie Laura, zadowolona, rozluźniona, poszła do miejsca za biurkiem dyrektorki i usiadła. Wyczerpana, siedząc wygodnie w fotelu, wyciągnęła nogi i zdejmując szykowne buty na wysokim obcasie, położyła je na biurku, jedną na drugiej. Dyrektorkę niespecjalnie zaskoczyło odważne posunięcie kobiety.

– Powiem ci, Lauro, że to jest nieosiągalne dla większości społeczeństwa, ale tak jest, Mozart też od dziecka był niesłychanie utalentowany – grał i komponował. Nie przesadzę, jeśli powiem, że Paul jest jak Mozart. Potrafi grać jak dojrzały wirtuoz polonezy Fryderyka Chopina! Genialny chłopiec! Raz na sto lat się taki rodzi albo nawet rzadziej – oświadczyła nagle Marta, patrząc na wygodnie siedzącą w jej fotelu Laurę.

– Pete też grał z głowy – odpowiedziała zamyślona Laura. – W wolnym czasie słuchamy często w domu polonezów Chopina. Przecież w żyłach Paula płynie polska krew.

– A czy twój mąż nie pochodził przypadkiem z rodziny Leitmanów? – zapytała Marta. – To z kolei są korzenie niemieckie, dobrze pamiętam?

– Och, tak! Zgadza się. Niemcy mieli dość duży wkład w muzykę klasyczną, no i wybitnych kompozytorów! – krzyknęła entuzjastycznie Laura. – Zastanawiam się, co ty, Marto, z takim wyczuciem, wiedzą pedagogiczną i muzyczną tu robisz, przecież możesz wykładać w konserwatorium.

– Och, Lauro! Nie dla mnie konserwatorium! Nie lubię pracować ze studentami. Wydaje im się, że są najlepsi, a tak nie jest. Powiem więcej, ja życiową sławę i wiktorię mam już za sobą, jestem zmęczona i wybrałam taką drogę. Wierz mi, Lauro, trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść! Kiedyś świetnie grałam na fortepianie od Liszta, Chopina po Mozarta, koncertowałam na całym świecie, byłam wówczas kompletną i zadowoloną z siebie artystką. Odległe to czasy. Teraz bardzo lubię pracę z dzieciakami.

Laura zauważyła, że Marta w pewnej chwili zaczęła się drapać po głowie i całkowicie potargała starannie upięte włosy. Wyglądała jak straszydło. Rozśmieszył ją ten widok, więc zaczęła się w głos śmiać.

– Co cię tak rozbawiło? – zapytała dyrektorka.

Laura, nie przestając się śmiać, wskazała palcem na jej głowę.

Marta, nie robiąc sobie nic z tego, jeszcze bardziej potargała włosy, co dodatkowo rozbawiło kobiety. Gdy się uspokoiły, dyrektorka wznowiła przemówienie.

– Dla twojego syna moje przedszkole jest nieodpowiednie! Od początku to wiedziałam. Jestem wobec tego geniuszu bezsilna. O tak, za słaba, nie będę owijać w bawełnę, Lauro! Ten diament powinien szlifować wybitny profesor. Powtórzę jeszcze raz – takie genialne dzieci rodzą się bardzo rzadko. Taka twórcza potęga, pamięć muzyczna są wręcz nieosiągalne dla większości ludzi. Bardzo mnie zaskoczył oraz przestraszył jego talent i naprawdę chcę wam pomóc. Jednak trzeba jeszcze włożyć w niego dużo pracy, on musi mieć lekcje z wysokiej klasy specjalistą, który go ukierunkuje. Co do kształcenia indywidualnego, to podjęłam już konkretne działania.

– To dobrze – wtrąciła Laura.

– Mam też pewną propozycję. Otóż mój dobry znajomy, profesor Simon Strauss, podjąłby się kształcenia Paula, z pewnością biorąc odpowiednie honorarium, za twoją zgodą jak najbardziej – oznajmiła Marta Agier.

– Och, Marto, doprawdy dziękuję za pomoc. Oczywiście nie będę skąpić na kształcenie jedynego syna.

– Bardzo się cieszę, że udało nam się w końcu osiągnąć konsens. Jestem pewna, że zostaniemy w dobrych, zażyłych stosunkach i uda nam się zaprzyjaźnić. Nawiasem mówiąc, połączy nas rozwijanie talentu twojego syna. – Podała Laurze wizytówkę. – Proszę bardzo! To jest numer telefonu do profesora Simona Straussa! Wszystko z nim uzgodniłam. Zajmuje się on wyłącznie wyjątkowo utalentowanymi młodymi ludźmi, a Paul będzie zapewne jego najzdolniejszym uczniem. Wystarczy, jak do niego zadzwonisz, proszę, nie zmarnuj tej szansy! – Po tych słowach podała Laurze kieliszek białego wina. – A teraz napijmy się, wznoszę toast za przyszłość Paula!