Copyright © Remigiusz Mróz, 2022

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2022

Redaktorka prowadząca: Monika Długa

Marketing i promocja: Greta Sznycer, Joanna Zalewska

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Joanna Pawłowska, Anna Nowak

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: © Mariusz Banachowicz

Zdjęcie autora: © Zuza Krajewska / Warsaw Creatives

Fotografie na okładce:

© Asparuh Stoyanov / Adobe Stock

© Nejron Photo/Shutterstock

© LifetimeStock/Shutterstock

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67176-27-9

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Krzysztofowi Gosztyle,

z podziękowaniem za lata znakomitej interpretacji

Testibus, non testimoniis creditur

Należy wierzyć świadkom, a nie ich zeznaniom

Rozdział 1

Światowa Dominacja

1

Salon sukni ślubnych, ul. Nowogrodzka

Przyglądanie się sobie w lustrze zdaniem Chyłki świadczyło o tym, że żyje się raczej dla innych niż dla siebie. Nigdy nie poświęcała temu wiele uwagi, nie interesowało jej przesadnie, w jaki sposób widzą ją inni. Ci, którzy wydawali osąd na tej podstawie, nie byli warci jej zainteresowania.

Nigdy więc nie sądziła, że spędzi tyle czasu w jakiejkolwiek przymierzalni. A już szczególnie nie w salonie sukien ślubnych – ostatnim miejscu, gdzie spodziewała się trafić.

Teraz jednak we wszystkim brała pod uwagę nie tylko siebie, ale także kogoś innego.

Przesunęła wzrokiem po długiej sukni z rozłożystym dołem i mocno podkreśloną talią, a potem zaklęła cicho i sięgnęła po komórkę. Nie zamierzała znosić tego koszmaru sama, kiedy od dzielenia podobnych ciężarów miała swojego człowieka.

– Co jest, trucizno? – rzucił Kordian.

– Zrywam zaręczyny.

– Aha.

– Mówię poważnie, Zordon – odparła, lekko obracając się ze wzrokiem utkwionym w lustrze. – Ślub odwołany.

– I dlaczego tym razem?

– Bo mam tego dosyć. Przymierzam siódmą kieckę w ciągu godziny.

– Musisz świetnie się bawić.

– Zamknij japę.

Usłyszała ciche siorbnięcie, zerknęła na godzinę i uznała, że Zordon niedawno zjechał na parter Skylight, żeby napić się latte. Pewnie jakiegoś sezonowego, z dużą ilością aromatów i nikłą zawartością kofeiny.

– Czyli żadnych postępów? – spytał.

– Żadnych. W poprzednich wyglądałam, jakbym po pijaku zawinęła się w firankę, a w aktualnej, jakbym włożyła na siebie ozdobny biały klosz. To jest jakiś, kurwa, cyrk.

– Może w takim razie…

– Nie ma mowy, żebym w tym paradowała.

– W porządku, ale…

– I nie mam zamiaru przymierzać ani jednej więcej.

W słuchawce rozległo się ciche chrząknięcie.

– Dla mnie mogłabyś przyjść nawet w worku na ziemniaki – odparł Oryński. – I tak bym…

Rozłączyła się, położyła komórkę na niewielkiej półce, a potem jeszcze raz się obróciła, krzywiąc się coraz bardziej. W końcu rozsunęła zasłonę i wyszła na zewnątrz.

Magdalena zareagowała na jej widok dokładnie tak samo jak przy sześciu poprzednich razach. Oczy jej się zaświeciły, dłonie mimowolnie uniosły do ust. Zanim jednak je otworzyła, Joanna ostrzegawczo podniosła rękę.

– Ani słowa.

– Ale wyglądasz…

– Jakbym się odjebała na bal przebierańców.

– Właściwie to twój ślub, więc…

– Więc nie ma powodu do świętowania – ucięła szybko Chyłka, marząc już tylko o tym, by ściągnąć tę suknię, a potem narzucić na siebie koszulkę z Eddiem i skórzaną kurtkę, w których przyszła. – Potrzebuję czegoś czarnego.

– Rozmawiałyśmy już o tym.

Joanna rozejrzała się za kobietą z obsługi, która była tak przymilna i uprzejma, że właściwie można by ją dodawać do latte Zordona zamiast cukru. W końcu ekspedientka zorientowała się, że klientka jej wypatruje, i podeszła szybkim krokiem.

Otaksowała ją profesjonalnym spojrzeniem, kiwając głową z satysfakcją.

– Wygląda pani wprost cudownie – oceniła. – Ta suknia ma przepiękny, długi tren, który idealnie do pani pasuje i rozświetla pani urodę. Ta niegniotliwa tkanina marchiano naprawdę robi wrażenie, prawda? Zrobimy jeszcze podszewkę pod ten półprzezroczysty gorset, żeby czuła się pani bardziej komfortowo. W tej chwili z tyłu jest zamek, ale jeśli pani woli, możemy zmienić go na wiązanie.

Chyłka milczała, a pracowniczka salonu wydawała się coraz bardziej zachwycona tym, jak wygląda klientka. W pewnym momencie zaczęła sprawiać wrażenie, jakby brakowało jej słów, by to opisać.

– Jest naprawdę pięknie dopasowana do pani figury i osobowości – dodała.

– Cycki mi wystają.

Kobieta lekko potrząsnęła głową.

– Możemy oczywiście zmniejszyć dekolt – oznajmiła szybko. – I moim zdaniem idealny będzie długi welon z perełkami, jak pani sądzi?

– Sądzę, że chyba panią…

– O, wiem! – rzuciła pracowniczka, zupełnie nieświadoma, czego właśnie uniknęła. – Rękawki z linii Glow. Miała pani okazję je obejrzeć? Będą się świetnie komponowały z całością.

– Powiem pani, co się świetnie skomponuje.

– Tak?

Magdalena kaszlnęła cicho i szybkim krokiem podeszła do kobiety.

– Jaka jest cena? – zapytała.

– Jedenaście tysięcy.

– Co? – rzuciła Joanna. – Za ten pieprzony abażur?

Rozmówczyni natychmiast spoważniała, jakby urażona.

– Wie pani, to droga tkanina…

– Z czego? Rzęs jednorożców?

– Sprowadzaliśmy ją na zamówienie prosto z Mediolanu. Suknię zaprojektował znany designer, jest to produkt najwyższej jakości. Mogę oczywiście pokazać pani inne, jeśli…

– Daj mi jakąś czarną.

– Słucham?

– W tym nie weszłabym nawet na plan reklamy Princessy – odparła Chyłka, przesuwając dłońmi po rozłożystej dolnej części. – Macie jakąś w czerni czy nie?

– Naprawdę chciałaby pani iść do ślubu w…

– Nie tylko chciałabym, ale powinnam. Złożę tam na ołtarzu swoją wolność i zacznę żałobę, która skończy się dopiero, kiedy odwalę kitę. Trzeba się umartwiać, a nie świętować.

Kobieta wydawała się niepewna, czy klientka jej przypadkiem nie podpuszcza. Zerknęła na stojącą obok Magdalenę, jakby to ona była jedyną normalną osobą w pomieszczeniu.

– Mogłybyśmy chociaż rzucić okiem?

– Cóż… to raczej niespotykane, żeby…

– Nie opowiadaj bzdur – ucięła Joanna. – Kristen Bell poszła na ślub cała w czerni. Tak samo Sarah Jessica Parker. Avril Lavigne, Ellen Pompeo i Tina Turner też.

Magda odwróciła się do siostry i uniosła brwi.

– Widzę, że się przygotowałaś – rzuciła.

Zanim którakolwiek z kobiet zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, rozległ się dźwięk cichego dzwoneczka u drzwi, a te otworzyły się na oścież. Do środka wszedł Kormak, sprawiając wrażenie nieco zagubionego, jakby nie dowierzał, że trafił we właściwe miejsce.

Objął wzrokiem pomieszczenie, a potem utkwił go w Chyłce i zamarł z otwartymi ustami.

– To pan młody? – odezwała się pracowniczka salonu.

– Nie ubliżaj mi – odparła Joanna pod nosem, podchodząc do niego. – Co tu robisz, chudzielcu?

– Ja…

– Ty.

Wciąż nie odpowiadał, a Chyłka położyła ręce na talii.

– Wyglądasz…

– Jakbym zaraz miała zacząć kręcić się w kółko do jakiejś melodyjki – powiedziała. – A ty nie lepiej. Po co tu przylazłeś? Zordon cię wysłał?

Kormak zamrugał nerwowo.

– Nie – odparł. – Mam sprawę.

– I nie mogła poczekać, aż ściągnę z siebie tę konstrukcję?

– Nie do końca, bo ta sprawa czeka na zewnątrz.

Szczypior obrócił się przez ramię, a Joanna zerknęła w kierunku drzwi. Zobaczyła tylko wątłą starszą kobietę, która stała tyłem do wejścia i obejmowała się ramionami.

– Wiedziałam, że Anka postarzeje się przez związek z tobą, ale nie przypuszczałam, że aż tak.

– To matka mojej znajomej. Może kojarzysz, Julki Byszkiewicz.

Joanna zmrużyła lekko oczy. Nazwisko coś jej mówiło, ale nie przypominała sobie, by kościotrup wcześniej go używał.

– Mówiłem ci o niej.

– Widocznie nie słuchałam.

– To ta, która się zabiła parę miesięcy temu – odparł cicho Kormak.

Chyłka krótkim skinieniem głowy potwierdziła, że pamięta. Szczypior rzeczywiście o tym wspominał, choć chyba specjalnie się nie rozwodził.

– Tyle że jej matka twierdzi, że to nie było samobójstwo – dodał.

– Jak każdy rodzic w podobnej sytuacji.

– Ale mówi, że ma dowody, i…

– Jakie dowody?

– Twarde.

– I co? Widziałeś je?

– Nie – przyznał. – Ale nawet bez nich udało jej się mnie przekonać, że Julka nie odebrała sobie życia. Jej zdaniem została zamordowana.

Joanna westchnęła cicho, przyglądając się Kormakowi. Znała go na tyle dobrze, by wiedzieć, że jeśli głęboko w coś wierzy, to ma ku temu podstawy. W tej chwili ewidentnie tak było.

– I dlaczego przychodzisz z tym do mnie? – rzuciła.

– Bo jej matka chce, żebyś to ty znalazła sprawcę i go oskarżyła.

Chyłka poprawiła dekolt, podciągając go nieco. Przez lata ludzie przychodzili do niej z różnymi absurdalnymi pomysłami, ale tego się nie spodziewała.

– Jak ostatnio sprawdzałam, byłam adwokatem, a nie prokuratorem – odparła. – Wprawdzie ze świeżo odzyskanym prawem do wykonywania zawodu, ale jednak.

– No tak, ale…

– Nie oskarżamy ludzi. Bronimy ich.

– Tyle że ona była już wszędzie – powiedział chudzielec. – Prokuratura za każdym razem odmawiała wszczęcia śledztwa.

– To niech złoży do sądu zażalenie na postawie artykułu trzysta sześć, paragraf jeden, Kodeksu postępowania karnego.

– Eee… chyba już złożyła. To znaczy zrobiła wszystko, co się dało zrobić. Wyczerpała całą drogę prawną.

Joanna nie była co do tego przekonana, bo była to dość długa procedura. Niewykluczone jednak, że kobieta działała szybko i rzeczywiście dotarła do etapu, w którym sama mogła wyznaczyć adwokata mającego przejąć rolę prokuratora.

– Więc zamarzyło jej się, żebym to ja została oskarżycielem posiłkowym? – spytała Chyłka.

– Na to wygląda.

– To nie robota dla mnie.

– Posłuchaj chociaż, co ma do powiedzenia.

– Nie muszę – rzuciła pod nosem Joanna, a potem rozłożyła ręce. – Czy ja ci naprawdę wyglądam na jakąś paderopodobną kreaturę? Nie oskarżam ludzi, nie pakuję ich do więzień. Chyba że ktoś zacząłby stawiać zarzuty discopolowcom. Może dołączyłabym się jako subsydiarny.

Szczypior patrzył na nią z nadzieją w oczach, jakby w głębi duszy liczył na to, że Chyłka zmieni zdanie.

– Nie możesz po prostu z nią pogadać? Nic nie stracisz.

– Oprócz czasu, którego zmitrężyłam już dziś dostatecznie.

– Chyłka… proszę.

Trudno było tak po prostu zignorować błagalne spojrzenie Kormaka. W końcu pokręciła głową z niezadowoleniem i mruknęła cicho, by ją tu przyprowadził.

Ledwo chudzielec zaczął odchodzić, jak na zawołanie wróciła pracowniczka salonu. Uśmiech miała niby przyklejony.

– I jak? – spytała.

Joanna rzuciła okiem w kierunku wyjścia. Właściwie powinna zabrać stojącą tam kobietę do kancelarii i tam z nią porozmawiać. Chciała jednak mieć to z głowy jak najszybciej.

– Na zewnątrz czeka moja matka – oznajmiła. – Pogadamy tu chwilę, zastanowimy się wspólnie.

– Oczywiście. A czy chce pani zobaczyć jeszcze suknię z innej kolekcji?

Chyłka odwróciła się do niej.

– A ty chcesz zobaczyć borsuka?

– Niech pani nie odpo… – zaczęła Magdalena, ale było już za późno.

– Jakiego borsuka?

– Tego, co jajami w szyby stuka.

Chyłka czekała przez moment na odpowiedź, ale kobieta tylko otworzyła usta i zamarła. Uznawszy, że teraz da im spokój, Joanna ruszyła powolnym krokiem w kierunku drzwi.

Otworzyła je i wpuściła do środka starszą kobietę, która wyglądała, jakby właśnie spotkało ją największe błogosławieństwo. Uścisnęła Joannie dłoń i długo nie puszczała, patrząc na nią z wdzięcznością.

Przedstawiła się jako Pola Byszkiewicz, a Chyłka znów odniosła wrażenie, że skądś zna to nazwisko. Nie potrafiła jednak stwierdzić skąd. Wydawało jej się, że Kormak o nim nie wspominał, w mediach z pewnością też się nie pojawiło.

– Pani mecenas, dziękuję, że zdecydowała się pani…

– Wystarczy Chyłka. Przez „panią” czuję się, jakbym miała zacząć walić biovital prosto z gwinta.

– Rozumiem – odparła nieco skonsternowana rozmówczyni, po czym powiodła wzrokiem po salonie. – Gdzie mogłybyśmy porozmawiać?

Joanna wskazała kanapę, a potem sama z trudem się na niej usadowiła, czując, jak fiszbiny wbijają jej się w skórę. Zaklęła cicho.

– Ostatnim razem takie problemy z siadaniem miałam, kiedy nosiłam pasożyta.

– Słucham?

– Nic – odparła Chyłka, starając się jakoś ułożyć dół sukni. – Jak ci projektanci w ogóle sobie wyobrażają, że się w tym chodzi do kibla?

– Szczerze mówiąc…

– Przecież samej się tego wszystkiego nie utrzyma.

Joanna westchnęła cicho, a potem odwróciła się do siedzącej obok Poli. Przez ułamek sekundy wydawało jej się, że skądś kojarzy jej twarz. Zaraz jednak uczucie znajomości znikło.

– Dobra – odezwała się Chyłka. – Niech pani mówi.

– Cóż…

Byszkiewicz zawahała się, nerwowo wodząc wzrokiem wokół. Zupełnie jakby wcześniej przygotowała sobie całe przemówienie, ale teraz zapomniała, od czego w ogóle chciała zacząć.

– Musi pani wiedzieć, że moja córka nigdy nie targnęłaby się na swoje życie. Miała kochających…

– To mnie nie interesuje.

– A co?

– To, czy po odmowie ze strony prokuratury złożyła pani zażalenie do sądu.

– Tak.

– I?

– Sąd się przychylił. Uwzględnił je.

Od czasu do czasu tak się działo, skwitowała w duchu Chyłka. Nie znaczyło to jeszcze, że na rzeczy było faktycznie coś więcej niż samobójstwo. Sędzia mógł po prostu uznać, że oskarżenie zbyt szybko spasowało.

– Czyli sprawa wróciła do prokuratora – odezwała się Joanna. – Co zrobił?

– Znów podjął decyzję o tym, żeby nie wszczynać postępowania.

– Zaskarżyła ją pani do prokuratora nadrzędnego?

– Tak – odparła ciężko Pola. – Ale on utrzymał w mocy postanowienie podwładnego.

A zatem kobieta rzeczywiście przeszła całą drogę – i to najwyraźniej sama, bo nie zająknęła się na temat tego, by jakikolwiek prawnik jej pomagał.

– Nie zatrudniła pani nikogo do reprezentacji?

– Nie.

– Dlaczego?

Byszkiewicz rozejrzała się po salonie, a Chyłka dopiero teraz zrozumiała, dlaczego kobieta to robi. W miejscu, gdzie sprzedawano suknie za jedenaście tysięcy i częstowano klientki szampanem, czuła się nieswojo.

– Nie mam zbyt wiele pieniędzy – powiedziała Pola.

– I mimo to przyszła pani do mnie? Gratulacje.

– Tak, bo…

– No? – rzuciła ponaglająco Joanna. – Nie słyszała pani, że po pierwsze nie oskarżam, tylko bronię, a po drugie, że Wojewódzkiego na mnie stać wyłącznie dlatego, że z sympatii dałam mu upust?

– Ja właściwie…

Byszkiewicz potrząsnęła głową, a potem przesunęła dłonią po rzedniejących siwych włosach.

– Pani mat… To znaczy twoja matka mi cię poleciła.

– Co takiego?

– Powiedziała, że jesteś najlepsza w swoim fachu. I że jeżeli ktoś ma uczynić zadość za krzywdę wyrządzoną mojej córci, to właśnie ty.

Chyłka powoli obróciła się w stronę rozmówczyni.

– Skąd pani zna moją matkę? – rzuciła.

– Stąd, skąd ciebie.

– Znaczy?

– Naprawdę nie pamiętasz?

Byszkiewicz. Byszkiewiczowie.

Joanna zmrużyła oczy, niepewna, czy pamięć nie płata jej figla. Jezu, Byczkiewicze. Magdalena kiedyś przekręciła ich nazwisko i od tamtej pory Joanna mówiła na nich Byczki – reszta rodziny także. Nigdy po pełnym nazwisku, zawsze per Byczki.

– A jednak kojarzysz – odezwała się Pola. – Nie dziwię się, że z takim trudem. Minęło wiele lat.

– Mieszkaliśmy na tym samym osiedlu. Zanim matka wyjechała do Niemiec.

– Zgadza się – potwierdziła Byszkiewicz i uśmiechnęła się lekko. – Przyjaźniłyśmy się, czasem do mnie przychodziłyście. Pamiętam, że lubiłaś bawić się z naszym pieskiem.

– Łapsem.

Pola sprawiała wrażenie, jakby właśnie wspólnie osiągnęły jakiś przełom na miarę opracowania leku na nowotwór.

– Ale nie miała pani żadnych dzieci – dodała Chyłka.

– To prawda. Staraliśmy się z mężem, ale bez skutku, w końcu zrezygnowaliśmy. Zmarł jakiś czas po tym, jak się wyprowadziłaś, a ja związałam się później z kimś innym. Zaszłam w ciążę dopiero w wieku pięćdziesięciu lat. Było pewne ryzyko, ale…

– I chce mi pani powiedzieć, że córka zupełnym przypadkiem znała się z moim chudzielcem? – przerwała jej Joanna, wskazując na stojącego przy drzwiach Kormaka.

– Nie zupełnym przypadkiem.

– Więc słucham: co tu się, kurwa, dzieje?

Pola płytko nabrała tchu, a Chyłka usłyszała ciche rzężenie w płucach. Dobrze je znała.

– Córcia przyjechała tutaj na studia dwa lata temu – podjęła Byszkiewicz. – Chciała być jak ty, wiesz?

– Że co?

Kobieta pozwoliła sobie na smętny uśmiech.

– Jesteś w naszych rodzinnych stronach dość znana – powiedziała. – Jako jedyna się wyrwałaś, zrobiłaś karierę. Mówili o tobie w telewizji nie raz i nie dwa. W szkole podstawowej jest nawet twoje zdjęcie na korytarzu. Niektóre młode dziewczyny chcą być takie jak ty… chociaż nie wszystkim się udaje.

Joanna lekko się skrzywiła.

– Nie każdy superbohater nosi pelerynę i nie każda Chyłka togę – odparła. – Ale mniejsza o to. Niech pani mówi, jak wynikła ta znajomość z chudeuszem.

– Nie mam wszystkich informacji, więc chyba powinnaś zapytać jego. Wiem tylko, że to nie był przypadek.

Joanna posłała krótkie spojrzenie w stronę Kormaka. Ten przestępował z nogi na nogę, starając się nie przyglądać kobiecie, która właśnie wyszła z przymierzalni obok. Odwrócił wzrok dopiero, kiedy Magdalena cichym odchrząknięciem przywołała go do porządku.

Prędzej czy później się z tego wytłumaczy, teraz nie miało to dla Chyłki wielkiego znaczenia.

– Julcia przyjechała tu za tobą – dodała Byszkiewicz. – Co więcej…

– No?

– Wydaje mi się, że wpakowała się w problemy właśnie dlatego, że próbowała być taka jak ty.

– To znaczy?

– Zajęła się jedną z twoich spraw.

– Że co?

– Nie wiem jak ani dlaczego, ale jestem pewna, że ruszyła twoimi śladami.

Chyłka zmarszczyła czoło, zastanawiając się, ile w tym prawdy. A jeśli całkiem sporo, to co kierowało tą dziewczyną?

– O jaką sprawę chodzi?

W odpowiedzi kobieta sięgnęła do przewieszonej przez ramię starej, wytartej na bokach torebki.

– Może lepiej pokażę – oznajmiła, a potem wyciągnęła zdjęcie.

Zdjęcie, które wszystko zmieniło.

Joanna potrzebowała chwili, by zrozumieć, na co patrzy. Nie było wiele przestrzeni do złej interpretacji, mimo to nie mogła uwierzyć, że ma przed oczami to, czego bynajmniej nie spodziewała się zobaczyć.

– Teraz znasz już każdy powód, dla którego do ciebie przyszłam.

Chyłka skinęła lekko głową. Nie mogła zostawić tej sprawy, nie po tym, co właśnie zobaczyła.

Zanosiło się na to, że po raz pierwszy to ona samodzielnie zasiądzie na sali rozpraw po stronie prokuratora.

2

Gabinet Oryńskiego, Skylight

Kordian kończył przeglądanie ostatniej nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, z trudem powstrzymując opadające powieki. Wczoraj siedzieli z Chyłką do zbyt późnych godzin nocnych, zupełnie jakby był weekend, a teraz nowa materia ustawowa działała na niego odwrotnie niż latte z podwójnym espresso, które przed momentem wypił.

Ocknął się dopiero, kiedy drzwi nagle się otworzyły, a do biura wpadł huragan zwany jego narzeczoną.

– Mamy sprawę, Zordon.

Oznajmiła to, jakby właśnie wygrała los na loterii. Od kiedy wrócili do kancelarii, czekali na coś, co pozwoli im odbudować renomę i przypomnieć o sobie najbardziej zamożnym i wpływowym klientom. Odrzucali sprawę za sprawą, czekając na tę jedyną. I najwyraźniej Joanna właśnie ją znalazła.

– Jesteś pewna?

– A jak myślisz, pierwotniaku? – odparła Chyłka i zamknęła za sobą drzwi.

Podeszła szybko do biurka i przysiadła na skraju, zakładając nogę na nogę. Szybko nakreśliła mu wizytę niespodziewanego gościa w salonie ślubnym i przedstawiła najważniejsze rzeczy, które przekazała jej Pola.

– Zaraz – rzucił Kordian. – Ta kobieta znała twoją matkę, a jej córka Kormaka? To chyba dość duży przypadek jak na kraj o trzydziestu ośmiu milionach mieszkańców.

– Przypadki istnieją tylko, jeśli wierzysz, że rzeczy dzieją się bez powodu.

Oryński uniósł brwi.

– Poza tym ty też miałeś z tą dziewczyną coś wspólnego.

– Ja? Co?

– Pierdolca na moim punkcie.

– Aha.

– Rzekomo przyjechała tu, bo chciała zostać Chyłką świata informatycznego. Z tego, co mówił szkieletor, była całkiem niezła i podczas różnych hackathonów biła na łeb wielu facetów.

– Czego?

– No wiesz, tych maratonów dla programistów, hackerów i tak dalej – wyjaśniła Joanna i machnęła ręką. – Tak czy siak, śledziła moją karierę, czytała o sprawach, które prowadziłam, oglądała w kółko wywiady i tak dalej. Ale ostatecznie była jak ten twój Matczak w Kiss Cam.

– Bała się zagadać?

– Ehe – potwierdziła szybko Chyłka. – W pewnym momencie poznała suchotnika gdzieś w deep webie. Zbierał wtedy dla nas jakieś informacje, napomknął coś o kancelarii i młoda pokojarzyła fakty. Od tamtej pory utrzymywali kontakt, ale nigdy nie powiedziała mu, kim jest ani że rodziny moja i jej się znają.

Oryński położył ręce na biurku i nachylił się w kierunku Chyłki. Brzmiało to właściwie dość niewinnie, mimo że w pierwszym momencie Kordian nie mógł odgonić myśli, że coś w tej sprawie śmierdzi. Może był przewrażliwiony.

– No dobra, ale… – zaczął – jej matka jest o coś oskarżona w związku ze śmiercią dziewczyny?

– Nie.

– To kogo mamy bronić?

– Mojego gustu muzycznego przed twoimi ustawicznymi próbami zniszczenia go rapem rozbrzmiewającym w mieszkaniu.

– A oprócz tego?

– Nikogo.

Oryński oparł brodę na dłoniach i przez moment przyglądał się Chyłce. Patrzyła na niego z góry, z dobrze znanym mu zadowoleniem w oczach. Widywał je codziennie przed wyjazdem do pracy, kiedy siadała za kółkiem iks piątki i czuła, że zaraz będzie mogła dać gaz do dechy po jeszcze pustej alei Stanów Zjednoczonych.

– Chcesz zostać oskarżycielem posiłkowym? – jęknął Kordian.

– Tak.

– Dlaczego?

– Z tego samego powodu, dla którego poszłam do tego salonu sukni ślubnych.

– Bo chcesz wyglądać jak zwiewna anielica?

Chyłka posłała mu ostrzegawcze spojrzenie, sugerujące, że Oryński właśnie stąpa po kruchym lodzie, który całkiem niedaleko zaczął już pękać.

– Bo potrzebuję czasem adrenaliny – odparła.

– I przymierzanie kiecek na wesele ci ją zapewniło?

– Żebyś wiedział.

Kiedy Kordian uniósł lekko brwi, niemal natychmiast wymierzyła w niego palec wskazujący.

– Nie oceniaj, dopóki sam nie spróbujesz – rzuciła. – To było doznanie bardziej irytujące niż pójście z tobą do wegańskiej knajpy.

– Cóż…

– I naprawdę mógłbyś się zastanowić nad swoimi wyborami żywieniowymi, Zordon – ucięła. – Jeśli naprawdę chcesz zmniejszyć ślad węglowy, to jest tylko jedna dieta, która dość szybko do tego doprowadzi.

– Jaka?

– Kanibalistyczna.

Prychnął cicho, bo właściwie coś w tym było.

– Dobra – rzucił. – Ale nie powiesz mi, że wzięłaś tę sprawę tylko dlatego, że rajcuje cię jako wyzwanie.

– Nie powiem. Bo nie muszę.

Oryński przekrzywił głowę, przyglądając jej się z kamiennym wyrazem twarzy.

– To ostatnie, czym powinniśmy się zajmować po powrocie – zauważył. – Nic na tym nie ugramy.

– Ty tak twierdzisz.

– To dla nas jedna wielka antyreklama – ciągnął Kordian, podnosząc się z krzesła. Zaczął chodzić po pokoju, starając się przesądzić, co tak naprawdę sprawiło, że Chyłka postanowiła pomóc tej kobiecie. – Potencjalni klienci nie spojrzą zbyt przychylnie na dwójkę adwokatów, którzy zamiast bronić, oskarżają. A już z pewnością nie ci najbardziej zamożni. Zaczniemy być kojarzeni z drugą stroną, a tego z pewnością…

– Zordon.

– Tak?

– Gadasz bez sensu, jak chuj do kredensu.

Kordian zatrzymał się przy oknie, odwrócił i przysiadł na parapecie. Skrzyżował ręce na piersi, czekając na rozwinięcie tej myśli.

– Potencjalni klienci zobaczą adwokatów, którzy wytoczyli wojnę organom ścigania – oznajmiła. – I którzy ośmieszą to kartonowe państwo.

– Tak ci się wydaje?

– No – potwierdziła Joanna z lekkim uśmiechem. – To jest trochę tak, jak z kupowaniem alkoholu.

– Znaczy?

– Jak wrzucisz do wózka parę małpek wódki, będziesz wyglądał na alkusa. Ale jak weźmiesz jedną normalną, nikt nie zwróci na to uwagi.

Kordian uniósł wzrok i przez moment zawieszał go na suficie.

– I czego ma dowieść ta analogia? – spytał. – Oprócz tego, że najwyraźniej sporo czasu poświęcasz na myślenie o tym, jak…

– Tego, że wszystko zależy od perspektywy – przerwała mu. – A my umiemy w pozory lepiej niż rząd i prezydent razem wzięci. Zrobimy z siebie rycerzy na białych koniach, którzy ratują obywatelkę w potrzebie. Zrobiła wszystko, co mogła, prosiła państwo o wsparcie i pomoc. Poszła do jednego prokuratora, drugiego, trzeciego, ale wszystko na nic. Nie była w stanie uzyskać żadnej sprawiedliwości dla tragicznie zmarłej córki.

– Piękna historia.

– Nie. Piękna robi się dopiero wtedy, kiedy wchodzę ja, cała na czarno. Na imię mam Światowa, a na nazwisko Dominacja.

Oryński pokręcił głową, a ona podeszła do niego, ujęła jego ręce, po czym położyła je mocno na swoich biodrach.

– No i po co tak telepiesz tą łepetyną? – rzuciła. – Przecież od początku chciałeś być padalcem jak Rejchert czy inny Aronowicz.

– Przeszło mi.

– To teraz niech ci przyjdzie z powrotem – odparła, zbliżając się do niego.

Kordian powoli zaczynał tracić koncentrację, a jej wyraźnie się to podobało. Mimowolnie przesunął dłonie nieco niżej.

– Powiesz mi, co cię przekonało? – zapytał. – Bo nie chce mi się wierzyć, że wystarczył sam fakt, że ta dziewczyna cię stanowała.

– Co robiła?

Oryński zmrużył oczy, starając się stwierdzić, czy Joanna naprawdę nie wie, czy tylko go podpuszcza. Z tą kobietą nic nigdy nie było pewne. I to sprawiało, że życie z nią obfitowało w różnej maści emocje.

– To od Stanowskiego? – dodała. – Chodzi o zniszczenie kogoś za pomocą banknotu stuzłotowego?

– Nie – odburknął Kordian. – O połączenie słów stalker i fan.

Joanna przysunęła się tak, że niemal dotykali się ustami.

– Nie tłumacz mi rzeczy oczywistych, bakłażanie – odparła. – I nie, nie chodziło tylko o to. Matka dziewczyny zebrała dostatecznie dużo dowodów, żebym uznała, że powinniśmy się tym zająć.

– I jakie to dowody?

– Starczy powiedzieć, że przez ostatnich pięć miesięcy zapierdalała jak magazynier w Amazonie – powiedziała Joanna i wróciła do biurka.

Oryński nabrał głęboko tchu, uznając, że niewerbalną część tej rozmowy dokończą, jak tylko wrócą na Argentyńską.

– Słuchaj – rzuciła, wyciągając nogi na blat. – Dziewczyna została znaleziona w swoim mieszkaniu, a konkretnie w łazience. Wisiała na jakiejś rurze.

– I co w tym dziwnego? Miała powiesić się na Giewoncie?

– Była całkowicie naga.

Kordian też przysiadł przy biurku, a potem położył dłoń na kolanie Chyłki.

– Kto wiesza się bez ciuchów? – dodała. – To już na wstępie wygląda co najmniej podejrzanie.

Trudno było temu zaprzeczyć. Oryński właściwie nie przypominał sobie podobnej sytuacji, mimo że z powodu wykonywanej pracy zwracał uwagę na takie rzeczy w mediach.

– Co jeszcze ustaliła matka?

– Że nie było żadnego listu pożegnalnego. Zamiast tego dziewczyna napisała krótką wiadomość szminką na ścianie.

– Szminką?

– No właśnie – odparła Joanna. – Jakiemu samobójcy tak się spieszy, że nie może wziąć jakiegoś markera albo choćby długopisu?

Kordian zmrużył oczy.

– Jakiej treści była ta wiadomość?

Chyłka sięgnęła po komórkę, a potem obróciła ją przodem do Oryńskiego. Na wyświetlaczu widniał mało czytelny, wykonany z wyraźnym trudem napis. Mocna czerwień na białej ścianie robiła nieco upiorne wrażenie.

– „Nie boję się tego, co czeka w dole rzeki”? – odczytał Zordon. – Jakiej rzeki? Co to ma być?

– Matka nie wie.

Zaczynało to wyglądać coraz bardziej jak sprawa, która rzeczywiście mogła zainteresować Joannę. Ale od zainteresowania do gotowości zajęcia się czymś droga długa. Musiało być coś jeszcze.

– A skąd w ogóle miała to zdjęcie?

– Od jednego z policjantów, którzy zajmowali się dochodzeniem – odparła Joanna. – Oficjalnie nic nie przyznał, ale kiedy się przed nim rozkleiła, powiedział jej, że wątpi w wersję o samobójstwie.

– Dlaczego?

– Bo całe postępowanie za szybko się skończyło. Nie mieli nawet czasu sprawdzić najistotniejszych rzeczy, zanim klamka zapadła i prokurator klepnął to jako samobójstwo.

– Może miał powody?

Chyłka znacząco zerknęła na jego rękę.

– Zaraz będziesz musiał zabrać stąd tego badyla.

– Tylko pytam.

– A ja tylko oznajmiam.

Przesunął dłoń w kierunku jej uda, a Joanna zmrużyła nieco oczy, jakby niepewna jego intencji.

– Skup się, Zordon, bo teraz będzie najważniejsze.

– Mhm…

– Prokurator podobno niespecjalnie interesował się wynikami sekcji – podjęła. – A były w niej pewne wątpliwości co do tego, jak powstała bruzda wisielcza.

– To znaczy?

– Wiesz, że jak normalnie ktoś się wyhuśta, to plamy opadowe powstają tak, jak każe logika i siła grawitacji.

– No tak. Krew gromadzi się w dłoniach i nogach, co tworzy dość makabryczny obraz.

– Generalnie tak. Z jednym wyjątkiem.

– Jakim?

– Krew, która jest powyżej liny, nie ma jak spłynąć niżej – odparła Joanna, jakby mówiła o tym, co dzisiaj zjedzą na kolację. – Gromadzi się więc albo powyżej grdyki, albo w twarzy.

Oczywiście. Oryński mimowolnie przypomniał sobie nabrzmiałe, ciemnoczerwone oblicza wisielców, które widywali na dokumentacji z sekcji zwłok.

– Tu technik medycyny sądowej miał pewne wątpliwości. Które nie pozwoliły mu wystawić jednoznacznej opinii.

– Znaczy nie przesądził, że to samobójstwo?

– Na podstawie plam? Nie.

– W takim razie prokuratura powinna wszcząć śledztwo.

– Normalnie tak by się stało – przyznała Chyłka. – Ale w tym wypadku wytłumaczyli tę niezgodność dość łatwo.

– Jak?

– Policjant, który jako pierwszy zjawił się na miejscu, był przekonany, że dziewczyna jeszcze żyje, więc natychmiast ją ściągnął, a potem rozciął sznur. Prokuratura twierdzi, że zanim zjawili się technicy, krew swobodnie odpłynęła.

– To ma sens.

Joanna powoli podniosła rękę Oryńskiego i usunęła ją ze swojego uda.

– Tylko mówię…

– Tak? To co powiesz na to, że dziewczyna nie mieszkała sama?

Kordian zmarszczył czoło, bo właściwie od tego Chyłka powinna zacząć tę rozmowę.

– Miała chłopaka – dodała Joanna. – Mieszkanie wprawdzie należało do niej, ale gość dekował się u niej od ponad roku. Ewidentna pijawka. I przypomina mi to jakąś sytuację u innej pary… czekaj, czekaj…

– I? – rzucił szybko Zordon. – Co z nim? Był wtedy w domu?

– Nie.

– Więc ma jakieś alibi?

– Nie wiadomo.

Oryński spodziewał się każdej odpowiedzi, ale nie takiej.

– Chcesz mi powiedzieć, że nawet go nie przesłuchali?

– Brawo.

– Jakim cudem? Przecież to pierwsza osoba, którą powinni sprawdzić.

– Niby tak – przyznała Chyłka, a potem zaplotła dłonie na karku. – Problem w tym, że facet zapadł się pod ziemię. Nikt nie wie, gdzie jest.

– Poważnie?

Joanna mruknęła z zadowoleniem.

– Prokuratura go nie szukała? – dodał Kordian.

– Wygląda na to, że nie. Nikt się nim nie zainteresował, nikt nie czuł potrzeby, żeby potraktować go choćby jako potencjalnego świadka.

Dopiero teraz Oryński przekonał się, dlaczego Chyłka zdecydowała się przyjąć tę sprawę. Naga kobieta, niezgodność plam opadowych, jakaś enigmatyczna wiadomość napisana szminką na ścianie i zaginiony chłopak jako wisienka na torcie. Z takiej mikstury mogło powstać coś naprawdę głośnego. A przede wszystkim wyglądało to na pewniaka w sądzie.

– I co, buraku gruntowy? – rzuciła Joanna.

– Brzmi nieźle.

– Ale?

– Przecież…

– Daj spokój, Zordon. Potrafię poznać po twoim głosie, że za pięć minut będziesz musiał do kibla. Tym bardziej wychwytuję wszystkie „ale”.

Podrapał się po karku i spasował. Prędzej czy później i tak będzie musiał wyłożyć na stół wszystkie swoje obiekcje.

– Wiesz w ogóle, jak się do tego zabrać? – zapytał.

– Że co proszę?

– Nigdy nikogo nie oskarżałaś – odparł ostrożnie. – Oczywiście pomijając te wszystkie zarzuty formułowane bezpodstawnie pod moim adresem.

– Po pierwsze, ani jeden nie był bezpodstawny. Po drugie, oskarżałam.

– Jako uboczny oskarżyciel posiłkowy, a to co innego. Teraz byłabyś zdana tylko na siebie.

– Nie byłabym. Mam ciebie.

– Aha.

– I nie panikuj. Damy sobie radę.

Nie był co do tego taki pewny. Owszem, Chyłka zjadła zęby na bronieniu wszelkiej maści przestępców, ale nigdy tak naprawdę nie musiała działać po drugiej stronie. Od czego w ogóle powinni zacząć? Jak się do tego zabrać? Oryński miał w tej chwili pustkę w głowie.

– Ciężar dowodu będzie leżał po naszej stronie – dodał Kordian. – To my będziemy musieli dowieść, że ktoś targnął się na życie…

– Julki.

– No właśnie. A do tej pory musieliśmy tylko wykazać, że…

– Wyobraź sobie, że wiem, czym jest zasada ei incumbit probatio, qui dicit, non qui negat, Zordon. Potrafię ją nawet wyrecytować bez zająknięcia, podczas gdy ty z łaciny pamiętasz tylko te futueo et caballum tuum. I to wyłącznie dzięki mnie.

Oryński zaśmiał się cicho. Miała rację, to najbardziej mu się utrwaliło.

– Okej – rzucił. – To od czego chcesz zacząć?

– Od oznajmienia Żelaznemu, że bierzemy tę sprawę.

– Tak po prostu? I myślisz, że się zgodzi?

– Bez dwóch zdań.

Kordian posłał jej krótkie, ale pełne powątpiewania spojrzenie.

– Bo oczarujesz go twoim niekwestionowanym urokiem osobistym? – spytał.

– Też – przyznała Chyłka. – Ale przede wszystkim jest w tej sprawie jeszcze coś, o czym nie wiesz.

– Co?

Joanna skinęła głową w kierunku drzwi.

– Chodź, to się przekonasz.

3

Gabinet Żelaznego, Skylight

– Chyba was doszczętnie popierdoliło – rzucił nerwowo Artur, odkładając spinki do pudełka z takim impetem, że niemal z niego wypadły. Potem spiorunował Chyłkę wzrokiem, jakby miał zamiar w następnej kolejności w nią czymś cisnąć. – Dostajesz uprawnienia z powrotem i zamiast robić to, do czego adwokat został powołany, chcesz się bawić w oskarżyciela?

Chyłka obróciła się do stojącego obok Kordiana i lekko się ku niemu pochyliła.

– Widzisz? Mówiłam, że nie będzie problemu.

Żelazny podniósł się i wsparł o biurko.

– W życiu nie słyszałem głupszego pomysłu – oświadczył.

– Bo nie było cię na świecie, kiedy twoi rodzice planowali dziecko.

– Słuchaj…

– To ty posłuchaj – ucięła Joanna. – Bo mam dobry żart o tobie.

– Naprawdę nie zamierzam teraz…

– Mówię ci, wymyślono go specjalnie z myślą o tobie. Słuchaj. Do baru wchodzi najbardziej wkurwiający człowiek na świecie, cymbał, oblech, dziad i idiota. A to dopiero pierwszy klient.

Chyłka czekała na reakcję, wpatrując się prosto w oczy Artura. Ten ani drgnął, ale po chwili wyraźnie załapał, bo zacisnął mocno usta.

– Nie mam teraz ochoty na twoje zwyczajowe bzdury – burknął. – Ta kancelaria nie będzie nikogo oskarżać, bo jej rolą jest obrona klientów.

– To dziwne.

– Co jest niby w tym dla ciebie dziwnego?

– To, że rzeczywistość wyraźnie przeczy twoim słowom.

Zmarszczył czoło, nie bardzo wiedząc, do czego zmierza Joanna.

– Bo podpisałam już wszystkie papiery – dodała. – I tym samym jestem uprawniona do występowania jako pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego.

– To nie wszystko – dorzucił Kordian, zanim Żelazny miał okazję jakkolwiek zareagować. – Puściliśmy już wieść do mediów.

– Chyba was zdrowo…

– Musieliśmy działać szybko, Artur. Zanim inni sprzątną nam sprzed nosa tę intratną okazję.

Twarz Żelaznego wyrażała więcej niż tysiąc słów, a Chyłce sprawiało to radość nie mniejszą niż świeżo otwarta butelka tequili. Widziała, że imienny partner balansuje na granicy eksplodowania serią inwektyw, i liczyła na to, że da upust emocjom.

Artur jednak wyprostował się, popatrzył na dwójkę prawników protekcjonalnie, a potem opadł na krzesło.

– Jesteście nienormalni.

Żadne z nich nie miało zamiaru polemizować.

– Może – przyznała Joanna. – Ale to poziom dźwięku twojego głosu powinno się mierzyć w imbecylach.

Żelazny puścił to mimo uszu, wyraźnie nie mając zamiaru wdawać się w poboczne dyskusje.

– Czy ta kobieta w ogóle ma prawo do wniesienia aktu oskarżenia? – zapytał.

– Artykuł pięćdziesiąt dwa, paragraf jeden, kpk twierdzi, że tak.

Artur nabrał głęboko tchu, starając się uspokoić. Uniósł lekko dłonie, jakby przyjmował od kogoś coś cennego.

– Może występować jako pokrzywdzona? Ten status przysługuje przecież bezpośredniej ofierze przestępstwa – odparł. – A właściwie żadne jej dobro nie zostało naruszone. Raczej jej córki.

– Świetnie – powiedziała Chyłka. – W takim razie urządźmy sobie seans spirytystyczny i zobaczmy, czy na tabliczce ouija da się napisać pełnomocnictwo.

– Mówię poważnie. Sprawdziłaś to?

– Przecież podałam ci konkretny artykuł.

– Który mogłaś rzucić od czapy.

Zasadniczo byłaby do tego zdolna, ale w tym wypadku mówiła prawdę. Nie dziwiła się jednak Arturowi, że ma mętne pojęcie o przepisach regulujących instytucję subsydiarnego oskarżyciela posiłkowego, szczególnie w takiej sytuacji.

Po pierwsze była rzadko wykorzystywana, bo formalna droga do niej zakładała, że prokuratura kilkakrotnie musiała odmówić wszczęcia postępowania. Jeśli tak się działo, zazwyczaj istniał ku temu dobry powód.

Po drugie w sytuacji usiłowania zabójstwa sprawa była prosta – subsydiarnym mógł zostać ten, kto stał się niedoszłą ofiarą, bo jego dobro ewidentnie zostało naruszone. Jeśli chodziło o faktyczne odebranie życia, sytuacja nieco się komplikowała.

– Powinieneś częściej sobie odświeżać kapek, zamiast przeglądać broszury Apartu – poradziła Joanna.

– Mam od tego ludzi.

– To poproś łaskawie jednego z nich, żeby ci wszystko wyjaśnił.

– Właśnie to robię.

Kordian chrząknął cicho, najwyraźniej uznając, że jeśli nie włączy się do rozmowy, ta może zakończyć się niezbyt wesoło.

– Ten przepis mówi, że w przypadku śmierci pokrzywdzonego przysługujące mu prawa mogą być wykonywane przez osoby najbliższe.

Artur potarł czoło i zamrugał, jakby przez moment miał z jakiegoś powodu zamroczony umysł.

– Katalog osób najbliższych znajduje się w artykule sto piętnaście, paragraf jedenaście, i…

– Starczy – uciął. – Czyli ta kobieta w istocie ma prawo do wystąpienia w roli subsydiarnego.

Chyłka skrzyżowała ręce na piersi, czekając na puentę.

– To nie znaczy, że powinna – dodał Żelazny. – Prokuratura z jakiegoś powodu zamknęła sprawę. Musieli uznać, że…

– Że zakopią to zabójstwo, bo nie mają żadnych dowodów przeciwko komuś, kogo można by skazać – przerwała mu Joanna. – Więc nie opłaca się w ogóle stawiać zarzutów.

– Śmiała teza.

– Tylko takie stawiam.

Żelazny sięgnął w kierunku spinek, a Chyłka natychmiast się wzdrygnęła. Kiedy wziął je do ręki i zaczął potrząsać nimi jak kostkami do gry, ledwo potrafiła utrzymać nerwy na wodzy.

– Nie wiesz, jak tam działają? – zapytała, byleby jak najszybciej zakończyć tę rozmowę. – Nie chodzi im ani o znalezienie winnych, ani o ich ukaranie. Liczy się statystyka. Ktoś pokalkulował, że bardziej opłaca się zamknąć tę sprawę, kwalifikując ją jako samobójstwo, i po wszystkim.

– Jeśli tak, to naprawdę musieli nie trafić na żadne dowody świadczące o udziale osoby trzeciej – odparł Artur. – I wydaje ci się, że tobie uda się je znaleźć?

– Tak.

– Bo?

– Bo wiem, gdzie szukać.

– Doprawdy?

Chyłka uśmiechnęła się lekko, a potem wyciągnęła w kierunku Żelaznego otwartą dłoń.

– Mogę na chwilę? – rzuciła.

Spojrzał na nią z pewną konsternacją i dopiero po chwili uświadomił sobie, że machinalnie obraca spinki w ręce. Położył je na dłoni Joanny, a ta natychmiast schowała je do kieszeni.

– Co ty…

– Dostaniesz zabawki z powrotem, jak skończymy.

Artur przez moment wyglądał, jakby miał stracić nad sobą kontrolę. Potem zamknął jednak oczy i wciągnął głęboko powietrze nosem, jednocześnie unosząc ręce. Kiedy je powoli wypuszczał, opuścił dłonie, jakby ten ruch pomagał mu opróżnić płuca z tlenu.

– Co ty robisz? – odezwała się Joanna.

– Qigong.

– Co, kurwa?

– Technika w stylu lecącego żurawia.

Chyłka najpierw popatrzyła na Kordiana, a potem na Żelaznego.

– Chyba muszę powtórzyć pytanie.

– To dalekowschodnia metoda relaksacyjna – wyjaśnił Artur, wciąż wykonując spokojne ruchy. – Pomaga mi się wyciszyć. Muszę tylko praktykować ją systematycznie i w odpowiednich warunkach. Te do nich nie należą.

Joanna otworzyła usta, ale nie wiedziała, co powiedzieć.

– To seria ćwiczeń z wykorzystaniem qi. Energii, która krąży w naszym ciele i…

– Jak nie przestaniesz pieprzyć, to cała twoja energia życiowa zniknie, Artur.

– Powinnaś się tym zainteresować. Przydałoby ci się.

– Właściwie… – zaczął Zordon, ale szybko urwał, widząc, że Chyłka zerknęła na niego ostrzegawczo.

Zbliżyła się do biurka, wyciągając z kieszeni spinki. Żelazny wciąż wykonywał powolne, niemal ospałe ruchy w stylu lecącego żurawia. Przypominał wyjątkowo niezgrabną balerinę, po raz pierwszy ćwiczącą taniec do baletu klasycznego.

– Jak ci to oddam, przestaniesz zachowywać się, jakbyś pompował w sobie balon? – spytała Joanna.

– Cóż…

Odłożyła spinki do pojemnika, a potem nachyliła się nad biurkiem.

– Słuchaj – mruknęła. – Papiery są podpisane, media poinformowane. Od dzisiaj ja i mój obecny tu wasal reprezentujemy Polę Byszkiewicz.

– Rozumiem, że pro bono?

– Nie. Klientka zapłaci.

Artur posłał jej pełne powątpiewania spojrzenie.

– Jej najcenniejszą walutą jest w tej chwili medialna nośność tematu – włączył się Oryński. – Jak tylko zaczniemy działać, sprawa powinna zainteresować większość dużych redakcji.

Żelazny westchnął.

– Macie jakiegoś podejrzanego? – spytał.

– Najbardziej oczywisty wybór to chłopak – odparła Chyłka.

– I myślicie, że można to wygrać?

– Tak.

Imienny partner przez chwilę w milczeniu przyglądał się Joannie. Z pewnością miał świadomość tego, jaki rozgłos może przynieść sądowe zwycięstwo w takiej sprawie. Przy odrobinie szczęścia mogli utrzeć nosa wymiarowi ścigania i zapewnić sobie darmową reklamę we wszystkich mediach.

– No tak… – mruknął. – Przypuszczam, że nie wzięłabyś tego, gdybyś nie miała pewności, że możesz wygrać. A raczej chciałbym w to wierzyć.

Chyłka nie odpowiadała, co automatycznie wywołało w Arturze wyraźny niepokój.

– O co chodzi? – zapytał.

– To jeden z rzadkich momentów, kiedy prawie masz rację – odparła. – Ale wzięłam tę sprawę przede wszystkim z innego powodu.

– Jakiego?

Poczuła na sobie pytający wzrok Kordiana. Pewnie powinna powiedzieć mu jeszcze w gabinecie, ale właściwie trzymanie go w niewiedzy wciąż przynosiło jej pewną satysfakcję.

– Poli udało się zdobyć zdjęcie z sekcji – podjęła Joanna.

– Jakim cudem?

– Od tego samego policjanta, który czuł, że coś więcej jest na rzeczy.

– I? Co w związku z tym zdjęciem?

Chyłka chwyciła rękę Zordona, jakby sięgała po jakiś rekwizyt. Uniosła ją, a potem podciągnęła rękaw koszuli tak, by Żelazny zobaczył tatuaż z mandalą. Tatuaż, który z jakiegoś powodu kazał wykonać Piotr Langer, kiedy przetrzymywał Oryńskiego za granicą.

– Dziewczyna miała dokładnie taki sam – oznajmiła Joanna.

Ciąg dalszy w wersji pełnej