Redakcja: Dorota Krowicka, Dominika Zakrzewka – Korekto.pl

Projekt okładki: Zakrzewska.art

Copyright: Krystian Andrzejewski

Wydawca: Krystian Andrzejewski

ISBN: 978-83-960319-1-4

Kontakt: gwiezdni_wojownicy@wp.pl

Partnerzy: Korekto.pl

Konwersja: Epubeum

Książkę dedykuję wszystkim osobom,
które czują, że nie pasują do tego świata,
a chcą dla niego jak najlepiej.

Stój, Ziemianinie!

Nie odkładaj tej książki! Chcę ci opowiedzieć o niesamowitej historii, jaka rozegrała się na tej planecie. Ludzie, musicie wiedzieć, że czyhają na was siły ciemności, chcące podbić i zniewolić wasz gatunek. Wykorzystują waszą niewiedzę oraz manipulują wami. Te mroczne siły nazywają same siebie Dagonami, a my, Kahuni, staramy się ich powstrzymać.

Dzięki tej opowieści zrozumiesz, jak wielki dramat rozgrywa się na tej spowitej ciemnością planecie. Ostrzegam cię jednak! Możesz być jednym z nas, możesz być Gwiezdnym Wojownikiem, a wtedy nie będzie już odwrotu! Książka może ci przypomnieć o tym, kim jesteś i jaki jest twój cel w życiu, a wtedy będziesz na celowniku sił ciemności. Dlatego zastanów się trzykrotnie zanim sięgniesz po lekturę, bo inaczej możesz pójść w moje ślady, a to nie była łatwa i przyjemna droga. Możecie mówić mi Alex Kurek – przybyłem pomóc wam, ludziom, w zerwaniu kajdan niewolnictwa i obiecałem bronić was całym swoim sercem!

Rozdział 1 
Szkolna szafka wymierza sprawiedliwość

We śnie byłem mężczyzną ubranym w piękne, barwne szaty. Spoglądałem z mojego balkonu na olbrzymie piramidy budowane w oddali na pustyni. Budowle mierzyły ponad sto metrów, a nad nimi fruwały podniebne statki, z których opuszczano kolejne kamienne bloki do budowy. Pomiędzy powstającymi piramidami a moim balkonem znajdowało się mityczne miasto starożytnego Egiptu. Widziałem, jak po ulicach przechadzają się ludzie noszący eleganckie oraz kosztowne stroje.

Wszystko tętniło życiem, kupcy targowali się ze sobą na targu, a pomiędzy uliczkami biegała grupa dzieci, bawiąc się w ganianego. W tej samej chwili usłyszałem otwierające się drzwi do mojej komnaty. Odwróciłem się i ujrzałem, że do pomieszczenia wchodzi bardzo atrakcyjna kobieta. Wyglądała prawie jak księżniczka. Miała czarne włosy oraz białą suknię do kostek. Przeszła po czerwonym dywanie i wkroczyła na balkon. Kiedy podeszła bliżej, zauważyłem, że jej niebieskie oczy podkreślone są czarnym węglem, a na szyi lśni złoty naszyjnik. Zarzuciła mi ręce na szyję i odezwała się do mnie miłym głosem.

– To już dzisiaj, ukochany.

– Tak, dziś jest ten dzień. – Mój głos zabrzmiał zupełnie inaczej, bardziej dojrzale.

Objąłem ją w pasie, a następnie pocałowałem. Nasze usta przez chwilę stały się nierozłączne. Po chwili chwyciłem kobietę za dłoń i pociągnąłem do wnętrza swojej komnaty. Całe pomieszczenie odznaczało się niesamowitymi ozdobami. Przy suficie wisiał złoty żyrandol wysadzany kryształami. Minęliśmy bogato zdobiony drewniany stół, na którym leżała misa z owocami – niektórych nie rozpoznałem. Obróciłem moją towarzyszkę i posadziłem na łożu z baldachimem pokrytym niebieskimi zasłonami, po czym się odezwałem.

– Zamknij oczy, mam coś dla ciebie.

Zrobiła tak, jak jej powiedziałem. Gdy upewniłem się, że na pewno nie podgląda, podszedłem do małej szafki znajdującej się w drugiej części pokoju. Wyglądała zwyczajnie. Miała cztery nogi i trzy szuflady, a na niej stała mała skrzyneczka. Otworzyłem szkatułkę; wyciągnąłem z niej srebrno-złoty naszyjnik z olbrzymim rubinem. Wróciłem na swoje miejsce i przyklęknąłem obok łoża.

– Możesz otworzyć oczy.

Kobieta otworzyła oczy i dostrzegła biżuterię w moich dłoniach. Jej twarz rozjaśnił szeroki uśmiech. Ujęła naszyjnik swoimi delikatnymi dłońmi.

– Jest cudny – rzekła, podziwiając, z jaką starannością został wykonany.

Chciałem jeszcze coś powiedzieć, ale nagle z hukiem otworzyły się drzwi do mojej komnaty. Do środka wtargnęło kilku wojowników z długimi włóczniami, których groty miały dziwny owalny kształt. Nie widziałem ich twarzy, ponieważ zakrywały je złote hełmy przedstawiające głowę sokoła. Ich ciała okrywały złociste pancerze, miejscami lśniące turkusowymi oraz błękitnymi zdobieniami. Tuż za nimi do sali weszli młoda kobieta ubrana w niebieską szatę oraz jakiś mężczyzna – także w zbroi, ale bez hełmu. Miał surowy wyraz twarzy oraz ciemne oczy. Kobieta wskazała mnie palcem i rzekła.

– To on jest zdrajcą! Współpracuje z Atlantydami.

Byłem w olbrzymim szoku. Moja ukochana zaniemówiła. Przywódca wojowników spojrzał na mnie.

– Przepraszam za to, co teraz muszę zrobić, Ikariuszu, ale nie wolno mi lekceważyć takich oskarżeń. Jesteś aresztowany – rzekł i wskazał na mnie ręką.

Dwóch strażników podeszło do mnie i chwyciło mnie pod pachy. Zacząłem się szamotać i krzyczeć.

– Stójcie, nie możecie mnie tak po prostu zabrać! Musi się odbyć proces! Nie można nikogo więzić bez dowodów.

– Znaleźliśmy listy podpisane twoim pismem.

– To niemożliwe! – Jeszcze bardziej zacząłem się szarpać. Obejrzałem się przez ramię i spojrzałem na swoją ukochaną. Była przerażona.

Wiedziałem, że muszę coś zrobić. Byłem niesłusznie oskarżany o współpracę z wrogiem. Krzyknąłem do mojej kochanki:

– Kejra! Znajdź Rausa! Powiedz mu, że zostałem wrobiony…

Nie zdążyłem dokończyć zdania. Poczułem, jak przez moje ciało przechodzi prąd i upadłem na kolana – to jeden z żołnierzy dźgnął mnie włócznią. Trzymający mnie uprzednio wojownicy znowu podnieśli mnie z podłogi i wywlekli z komnaty.

*

Obudziłem się w łóżku zlany potem. Pierwsze, co zrobiłem, to zapaliłem światło w moim pokoju i spojrzałem na zegarek. Była szósta trzydzieści, a mój budzik miał zadzwonić dopiero za kwadrans. Usiadłem na łóżku i przetarłem oczy. Pomyślałem, że miałem naprawdę dziwny sen. Najpierw odwiedziła mnie jakaś ładna dziewczyna, z którą byłem zżyty, a potem do sali wtargnął odział żołnierzy, którzy chcieli mnie wsadzić do aresztu za to, że niby współpracowałem z wrogiem. Próbowałem sobie przypomnieć, jak nazwała ich kobieta w niebieskiej sukni, ale niestety nazwa wypadła mi z pamięci.

Mój sen był bardzo realistyczny i naprawdę zacząłem się zastanawiać nad tym, jakim cudem ludzki mózg jest w stanie wymyślić takie rzeczy. Najwyraźniej po tym, jak wczoraj na jednym z kanałów w telewizji obejrzałem film o piramidach, mój mózg stwierdził, że fajnie byłoby przekształcić tę rzeczywistość w jakiś niesamowity sen. Jeśli chcecie wiedzieć, dlaczego oglądałem akurat nudnawy film o budowlach starożytnego Egiptu, odpowiem, że tak się złożyło, bo nie miałem nic ciekawszego do roboty. Postanowiłem po prostu wieczorem coś obejrzeć i jakoś tak na to trafiłem. Zanim się zorientowałem, obejrzałem cały program.

Wstałem z łóżka, udałem się do łazienki, po drodze musiałem minąć stos kartonów wypchanych procesorami od komputera. Mój ojczym, Patryk, zebrał mnóstwo tego złomu od swoich kolegów i zamierzał wydobyć z niego złoto. Może was to zaciekawić, że w starych procesorach jako domieszki do stopów metali używano złota, więc jeśli potraktuje się je odpowiednim rozpuszczalnikiem, można uzyskać trochę tego cennego kruszcu. Problem polegał na tym, że Patryk miał wydobyć to swoje złoto już trzy miesiące temu. Kartony zalegały więc w mieszkaniu, ale czego można było się po nim spodziewać. Prawie nigdy nie dotrzymywał słowa.

Wziąłem prysznic, po czym wszedłem do kuchni, by zrobić sobie kanapki. Wyjąłem chleb i zajrzałem do lodówki. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to kilka butelek po piwie. Tak, Patryk lubił sobie popić. Nie przepadałem za nim i często wyzywałem go od grubasów, bo był otyły. W końcu znalazłem masło, ser oraz szynkę i przygotowałem sobie śniadanie. W domu było jeszcze spokojnie, ale to szybko się skończyło, bo chwilę później do kuchni wszedł Patryk.

Był on średniego wzrostu, miał łysy placek na głowie, pysk jak świnia i wielki, kudłaty, tłusty brzuch, który wystawał spod białego podkoszulka poplamionego musztardą. Spojrzał na moje jedzenie, po czym ryknął donośnie:

– Znowu wyżerasz wszystko z lodówki, darmozjadzie jeden! Myślisz, że co?! Będę cię utrzymywał do końca swoich dni! Mógłbyś zacząć sobie szukać jakiejś pracy! Nieletnich też przyjmują, wystarczy tylko ruszyć zadek z domu!

Jak już wcześniej wspominałem, Patryk nie należał do osób, które można uznać za wzór rodzicielstwa; należał raczej do tych drugich.

– I co się nie odzywasz?! Zadałem ci pytanie!

– Przecież tylko robię sobie kanapki – odpowiedziałem poirytowany.

– A ile ty sobie robisz tych kanapek. Cztery kromki? Prawie pół chleba sam zjadłeś!

Przyznam szczerze, że nie mogę się nadziwić, jak osoba, która waży tyle co hipopotam, poucza innych, że za dużo jedzą. Miałem ochotę mu odpyskować i pojechać po jego tuszy, ale jakimś cudem się powstrzymałem – choć raczej byłem z tych, co najpierw robią, potem myślą. Niektóre osoby nawet zarzucały mi, że mam ADHD albo jestem mocno nadpobudliwy. Odpowiedziałem w miarę spokojnie:

– Dwie kromki zjem teraz, a pozostałe w szkole.

– I myślisz, że kto za to płaci? Mógłbyś przestać tyle żreć, gnojku! – wrzasnął na mnie.

Puściły mi nerwy i w końcu mu odpyskowałem.

– Sam mógłbyś tyle nie żreć, grubasie.

Patryk wytrzeszczył oczy i zrobił się purpurowy na twarzy. Miałem ochotę dorzucić do mojego wyzwiska, że wygląda jak purpurowa świnia, ale wstrzymałem się z tym komentarzem. Ojczym podszedł do mnie tak blisko, że poczułem odór z jego nieumytych jeszcze zębów. Następnie zamachnął się i zdzielił mnie z plaskacza w twarz.

– Myślisz, że co? Że jesteś cwany! Jesteś na moim utrzymaniu i masz się dostosować do zasad panujących w tym domu.

– Wypchaj się! – odpowiedziałem.

– Masz jeszcze coś mądrego do powiedzenia? Zamiast ciągle szczekać, zacznij na siebie zarabiać, a jak nie, to wynocha z tego domu! Jesteś nikim!

Patryk się odwrócił i wyszedł z kuchni. Prawy policzek mocno mnie szczypał, a łzy cisnęły się do oczu. Miałem ochotę płakać, ale nie z powodu bólu od uderzenia. Chciałem płakać, bo nie miałem szczęśliwej rodziny. Przetarłem jednak tylko ręką oczy. Skończyłem się szykować i wyszedłem do szkoły.

Zapowiadała się deszczowa pogoda. Przez całą drogę czułem się obserwowany, co jeszcze bardziej mnie zaniepokoiło – czy na pewno po tych wszystkich awanturach w domu wciąż jestem zdrowy psychicznie.

Na przerwie miałem zamiar usiąść na jednej z ławek na korytarzu, lecz niestety nigdzie nie było miejsca. Moja ulubiona ławeczka na końcu hallu została zajęta przez grupę chłopaków z innej klasy, którzy zawzięcie dyskutowali o koszykówce. Zrezygnowany usiadłem na podłodze, pod ścianą i zacząłem wyjmować kanapki z plecaka, kiedy rzuciła mi się w oczy grupa dziewczyn tuż pod szkolnymi, metalowymi szafkami. Ewidentnie coś się tam działo. Po chwili rozpoznałem wszystkie członkinie zgromadzenia i poczułem narastającą złość.

Na ziemi siedziały dwie moje koleżanki z innej klasy, a nad nimi stały trzy dziewczyny: Alicja i jej dwa wafle – Wiktoria i Weronika. Nie znosiłem tych mend, były to najwredniejsze dziewczyny w całej szkole. Prawie każdemu dokuczały. Czym prędzej schowałem kanapki do kieszeni, po czym udałem się w ich stronę. Kiedy podszedłem bliżej, przekonałem się, że miałem rację. Te głupie małpy znowu próbowały gnębić Martę i Beatę, które bardzo lubiłem.

Były to naprawdę fajne dziewczyny o niezwykle spokojnym oraz przyjaznym uosobieniu, ale nie każdy umiał to docenić. Marta była dosyć cichą dziewczyną, która nie lubiła wychodzić przed szereg, lecz zawsze była gotowa cię wysłuchać i okazać zrozumienie. Włożyła dzisiaj niebieską sukienkę w kwiatki, a jej brązowe włosy spływały w lokach na ramiona. Beata zaś była dosyć niską dziewczyną, bardzo współczującą i uprzejmą. Choć uwielbiała gadać o kwiatkach, motylkach, dzieciach i rodzinie, miała w sobie coś takiego, że wszyscy chłopacy w szkole ją lubili. Myślę, że w dużej mierze zawdzięczała to swojemu charakterowi i temu, że każdemu była w stanie okazać współczucie. Dzisiaj ubrana była w czarne leginsy oraz żółtą koszulkę, a pomiędzy jej długimi blond włosami w uszach tkwiły kolczyki.

Jeśli miałbym opisać dziewczyny stojące nad nimi, o ile to was ciekawi, Alicja odznaczała się urodą, ale jej charakter pozostawiał wiele do życzenia. Wiktoria także była ładna, ale głupia, zaś Weronika – tak gruba, że można byłoby ją pomylić z orką. Odniosłem wrażenie, że te dwie dziewczyny zadają się z tą brzydulą tylko dlatego, żeby lepiej przy niej wyglądać.

Jak zwykle panny „Liczymy się tylko my, reszta to śmieci” dogryzały Marcie i Beacie, które w ciszy wysłuchiwały ich obelg.

Postanowiłem wkroczyć do akcji i przerwać te ceregiele. Musiałem się tylko pilnować, żeby Alicja znowu mnie w coś nie wrobiła. Bo wiecie, ona była jedną z tych osób, które przed nauczycielami udawały aniołka, a poza ich widokiem wyrastały jej czerwone rogi oraz wielkie nietoperze skrzydła. Zacząłem od tradycyjnego tekstu:

– Zostawcie je w spokoju!

Trzy oprawczynie zmierzyły mnie wzrokiem. W oczach Wiktorii dostrzegłem coś na wzór „to znowu ten palant”, ale postanowiłem to zignorować. Pierwsza odezwała się Weronika, tym swoim skrzeczącym głosem, jakby połknęła ropuchę.

– A co ci do tego? Nie interesuj się.

– Dużo, kaszalocie! Odczepcie się od nich – powtórzyłem.

Prześladowczynie obruszyły się. Potem najwyraźniej stwierdziły, że znudziło im się gnębienie moich koleżanek i pora na mnie. Kolejna odezwała się Alicja:

– Idź sobie stąd, frajerze. Nikt cię tu nie zapraszał.

– No właśnie – dodała jej nadworna lizuska Wiktoria.

– Zostawicie je teraz albo sobie inaczej pogadamy. – Starałem się wypowiadać jak najpewniejszym głosem.

– O rany! Bo co nam zrobisz? – zapytała sarkastycznym tonem Weronika.

Rozejrzałem się po korytarzu i wtedy sobie coś uświadomiłem. Nigdzie nie było nauczyciela. Znajdowaliśmy się też poza zasięgiem kamer. Choć było spore prawdopodobieństwo, że mój plan nie wypali, postanowiłem blefować.

– Dostaniecie po pyskach! – rzuciłem.

Alicja przeleciała wzrokiem po wszystkich osobach wokół i chyba doszła do podobnego wniosku co ja. Mam właśnie idealną okazję, żeby trzasnąć ją w gębę i teoretycznie nie ponieść za to konsekwencji; wciąż jednak istniało ryzyko, że podkabluje mnie jeden z uczniów. Wyraz twarzy tyranek na chwilę uległ zmianie. Alicji zniknął jej szyderczy uśmiech. Zamiast tego pojawił się niepokój, który po chwili znów zastąpiła poprzednia maska. Uśmiechnęła się do mnie w najzłośliwszy sposób, jaki potrafiła, i choć poczułem lekki dreszcz, wiedziałem, że właśnie gnębicielki połknęły moje kłamstwo. Wystarczyło teraz tylko dobrze zagrać. Mimo to wciąż nie byłem pewien swojego planu. Nie miałem ochoty ponownie wylądować u pedagoga za niewłaściwe zachowanie. Miałem zresztą już komisję, która groziła mi wywaleniem ze szkoły.

– Nie odważysz się – rzuciła.

– Ja się nie odważę? – zapytałem.

Po czym najwyraźniej przypomniało się jej, że pół roku temu na forum całej klasy nazwałem ją tępą szmatą… Jak już wspominałem, jestem osobą dosyć impulsywną. Wiktoria chciała coś powiedzieć, ale wciąłem się w jej słowo.

– Liczę do trzech i obrywacie piąchą po twarzy.

– Nie bądź taki cwaniak, jeszcze nas popamiętasz – rzuciła Alicja, a następnie odwróciła się na pięcie; jej dwa wafle udały się za nią, posyłając mi jadowite spojrzenia.

Byłem tak zdenerwowany, że aż się w mnie kotłowało. Cudem nie rzuciłem się na te kretynki i nie zacząłem ich okładać pięściami. Wlepiłem wzrok w odchodzące oprawczynie i miałem olbrzymią ochotę, żeby przyłożyć Alicji. Naprawdę olbrzymią i wtedy stało się coś dziwnego.

Poczułem dyskomfort, trochę tak, jakby ktoś podłączył mi głowę pod przewód z baterią. Alicja i jej dwie kumpele szły obok szeregu szarych, szkolnych szafek dla uczniów, kiedy jedna z tych wyżej położonych nagle się otworzyła i trafiła ją drzwiczkami w twarz z takim impetem, że dziewczyna upadła na swoje koleżanki. Huknęło tak głośno, że wszystkie rozmowy na korytarzu umilkły.

Przez chwilę zdezorientowane uczennice kotłowały się na ziemi, rzucając przeróżne przekleństwa, ale po chwili się podniosły. Gruba Weronika aż się spociła z wysiłku, stawiając opór grawitacji. Spojrzałem na Beatę.

– Dobrze im tak – rzuciła.

Beata wyglądała na bardzo poirytowaną, więc postanowiłem się do niej odezwać…

– Ja na waszym miejscu bym im przywalił. Skończyłoby się ich pajacowanie.

– Po co? Nikogo nie zmienisz na siłę, a poza tym przemoc rodzi tylko przemoc. Niech sobie gadają, chwilę pomarudzą i sobie pójdą, jak zwykle – oznajmiła Marta.

Miałem ochotę zaprzeczyć i stwierdzić, że powinno się walczyć z takimi osobami, ale w sumie ona miała trochę racji. Pewnych ludzi po prostu nie zmienisz i nie ma co się z nimi szarpać. Szkoda na to czasu i energii. Oczywiście nie można dawać się komuś ciągle krzywdzić, ale nie ma też sensu na każdym kroku się spierać. Takie osoby przecież się nie rozwijają. Lepiej już zagrać na pianinie lub napisać książkę. Przynajmniej zrobisz coś pożytecznego, zamiast uprzykrzać innym życie.

Właśnie w tym momencie zadzwonił dzwonek, a do mnie dotarło, że muszę iść na zajęcia z historii. Pożegnałem się więc i poszedłem do sali. Po drodze minąłem naszą nową panią woźną, która myła podłogę. Jej stare dłonie zawzięcie wymachiwały mopem. Musiałem przyznać, że jak na staruszkę była całkiem ruchliwa. Nawet za bardzo.

Uśmiechnęła się do mnie łobuzersko. Choć na jej ustach widniał uśmiech, odniosłem wrażenie, że nie ma dobrych intencji. Wyraz jej twarzy wskazywał trochę na radość psychopaty z horroru. Ciarki przeszły mi po plecach. Najgorsze było to, że przez chwilę odniosłem wrażenie, że jedno z jej oczu zrobiło się czarne niczym węgiel. Pognałem więc czym prędzej do klasy, nie oglądając się za siebie.

Reszta dnia w szkole minęła mi już całkiem normalnie, ale cały czas odczuwałem niepokój, a może nawet lęk.

Kiedy jednak wróciłem do domu, czekała mnie kolejna dwugodzinna awantura, po czym jakimś cudem odrobiłem lekcje, mimo że byłem zdenerwowany i źle się czułem. Wieczorem, gdy kładłem się już spać, po raz kolejny odmówiłem cichą modlitwę, żeby ten koszmar wreszcie się skończył. I choć nie wierzyłem w Boga ani w bogów, poprawiało mi to humor i dawało nadzieję na lepsze jutro.

Rozdział 2 
Woźna próbuje mnie zjeść

Od wydarzenia, kiedy to Alicja w dziwnych okolicznościach dostała drzwiczkami od szafy w głowę, minęło pięć tygodni. Awantury w domu nasiliły się, a ojczym coraz bardziej mi dokuczał. Moja mama zresztą też co jakiś czas dorzucała swoje trzy grosze. Nazywała mnie nieudacznikiem, mówiąc, że jestem taki sam jak mój biologiczny ojciec, który mnie zostawił, gdy miałem pięć lat. Twierdziła, że skończę jako bezdomny mieszkający w śmietniku albo że żadna dziewczyna nigdy mnie nie pokocha.

Byłem poirytowany i szybko się denerwowałem. Co chwilę tłukłem się z innymi chłopakami w szkole. Stałem się o wiele bardziej agresywny. Bywałem też opryskliwy i chamski, w związku z czym coraz trudniej było mi się dogadać ze znajomymi oraz nauczycielami. Ostatnio, kiedy matematyczka zwróciła mi uwagę na spóźnienia, powiedziałem jej, żeby się wypchała.

Po raz kolejny groziła mi rada wychowawcza, podczas której mieli omówić wydalenie mnie ze szkoły. Mama załatwiła mi wizytę u psychiatry, który zapisał mi leki na uspokojenie, zupełnie nie zwracając uwagi na to, że przyczyną problemów mogą być moi rodzice. Byłem strasznie wściekły. Któregoś razu wpadłem w taką furię na zajęciach, że cisnąłem w Alicję butem. Potem naprawdę było mi głupio. Unikałem zażywania leków, jak tylko mogłem – wyrzucałem pojedyncze tabletki przez okno, zakopywałem w doniczce z kwiatami albo wypluwałem do kibla.

Nocami śniły mi się koszmary, w których Patryk mi dokucza lub cały czas prześladuje.

Wczoraj miałem najgorszy sen, podczas którego wyleciałem ze szkoły i wszyscy – łącznie z nauczycielami – wytykali mnie palcami i śmiali się, że jestem idiotą. Potem zaś spotkałem własną mamę, która wręczyła mi brudny czerwony koc i oznajmiła, że od dzisiaj śpię pod śmietnikiem.

Nie było jeszcze aż tak źle, bo zawsze mogłem odnaleźć spokój w bibliotece publicznej, do której uwielbiałem chodzić. Plusem był fakt, że w tym roku po żadnej z bójek nie groziła mi sprawa sądowa – jak rok temu, kiedy tak mocno uderzyłem jednego z młodszych uczniów, aż cały zalał się krwią. Chłopak mi dokuczał, a mnie poniosły nerwy, czego potem bardzo żałowałem. Jakimś cudem mi się wtedy upiekło, ale było to dla mnie okropne przeżycie.

Wróćmy jednak do tematu biblioteki, pracowały tam dwie bardzo sympatyczne panie, które zawsze były dla mnie miłe oraz pomagały mi znaleźć coś ciekawego do czytania. Potrafiłem zaszywać się tam na długie godzinny, a kiedy czasami bibliotekarki miały ciasteczka lub owoce, którymi zawsze mogłem się poczęstować, to już w ogóle przepadałem jak kamień w wodę. Uwielbiałem czytać fantastyczne historie o magicznych krainach, podróżach w kosmos oraz bohaterach, którzy wielokrotnie wpadali w tarapaty.

Wszystko się zmieniło, kiedy stara, szkolna sprzątaczka postanowiła zjeść mnie na kolację.

*

Siedziałem na zajęciach z historii, kiedy nauczyciel, pan Milik, właśnie opowiadał nam o kulturze starożytnej Grecji. Bardzo go lubiłem, ponieważ był jednym z najwyrozumialszych nauczycieli. Poza tym świetnie prowadził lekcje. Prawie zawsze były one ciekawe i wesołe.

Pan Milik miał pewną śmieszną cechę, a mianowicie nosił pieczątki do wstawiania jedynek. Mówię teraz poważnie, facet miał pieczątkę, na której był wygrawerowany napis „Brak pracy domowej (1)”.

Niektórzy nauczyciele są dziwni na swój sposób. Moja wychowawczyni zasłynęła w szkole z tego, że co rusz przychodziła do pracy w innych butach. Od początku roku widziałem chyba już trzynaście par jej różnego obuwia. W zeszłym tygodniu miała białe buty ze sztuczną sierścią dookoła oraz z doczepionymi metalowymi dzwoneczkami.

Jej ubiór zawsze zwalał nas wszystkich z nóg, dlatego nazywaliśmy ją panią obcas. Koleżanki z klasy twierdziły, że jest znana w każdym sklepie obuwniczym w Gdańsku. Nie miałem pojęcia, ile jest ich w mieście, ale podejrzewałem, że sporo.

Tego dnia historia była moją ostatnią lekcją. Wielu uczniów niecierpliwiło się, żeby już pójść do domu. Pan Milik opowiadał właśnie o uzbrojeniu hoplity, kiedy zadzwonił dzwonek. Wszyscy ruszyli pędem do drzwi; byłbym pierwszy, ale nauczyciel mnie zatrzymał.

– Alex, poczekaj chwilę – rzekł do mnie historyk.

– Tak, proszę pana – odpowiedziałem pośpiesznie, byle jak najszybciej wybiec z klasy.

– Widziałem, jak starałeś się na zajęciach i postanowiłem, że nie wstawię ci jedynki za brak pracy domowej – powiedział.

– Naprawdę? – Nie dowierzałem własnym uszom.

Dzisiaj zapomniałem odrobić zadania, które kilka dni temu dostaliśmy od pana Milika. Nie mam pojęcia, jak to się stało, ale gdzieś je zgubiłem. Na początku lekcji każdemu, kto nie miał pracy domowej, historyk wstawił ocenę niedostateczną. Potem przez całe zajęcia starałem się rozmawiać z nauczycielem i odpowiadać na jego pytania, licząc, że może dostanę piątkę za aktywność, która zrównoważy moją pałę.

– Tak, nie wstawię ci tej jedynki – rzekł pan Milik.

– Dostanę może jeszcze piątkę za aktywność? – zapytałem, licząc, że może się zgodzi.

– Alex, nie przeginaj.

Szkoda, ale warto było spróbować. Przynajmniej mam jedną jedynkę mniej w dzienniku. Ucieszony wybiegłem z klasy i pobiegłem do biblioteki.

Przeleciałem wzrokiem wszystkie tytuły książek dla młodzieży i znalazłem tę, którą ostatnio czytałem. Opowiadała historię chłopca, który musiał dopełnić proroctwa, aby uratować swoją krainę. Była bardzo fajna. Kiedy skończyłem czytać, wybiła równo siedemnasta trzydzieści.

Westchnąłem. Robiło się już późno, a ja musiałem wracać do domu. Wziąłem mój plecak oraz bluzę… „Bluza, nie mam jej” – dotarło do mnie, że musiałem ją zostawić w szkole po rozmowie z panem Milikiem. Przyznam, że trochę się zaniepokoiłem, bo to nowiutka bluza, którą mama kupiła mi tydzień temu. Kosztowała całkiem sporo, a ja obiecałem, że jej nie zniszczę ani nie zgubię. Zacząłem powoli się denerwować; już słyszałem w myślach wrzaski Patryka, który nazywa mnie „bluzowym oszustem”, „złodziejem pieniędzy” lub kimś podobnym.

Wziąłem dwa głębokie wdechy i doszedłem do wniosku, że przecież jeśli zostawiłem ją w szkole, wystarczy tylko ją znaleźć.

Czym prędzej wróciłem do budynku, który był już praktycznie opuszczony. Wszyscy uczniowie skończyli zajęcia, a nauczyciele pojechali do domów. Nie było nikogo. Głośna za dnia szkoła teraz stała się całkowicie cicha. Nie było słychać wrzasków dzieci na przerwach ani uspokajających ich nauczycielek.

Wbiegłem po schodach na trzecie piętro i pobiegłem do sali 14A, gdzie prawdopodobnie zostawiłem mój polar. Drzwi były otwarte, a przed nimi stało wiadro na kółkach z mopem. Zwolniłem. Już miałem wejść do klasy, kiedy w drzwiach pomieszczenia pojawiła się woźna, trzymając w swoich pomarszczonych dłoniach moje ubranie.

Szybko ją rozpoznałem, ciarki przeszły mi po plecach. To była ta sama dziwna sprzątaczka, która wtedy – podczas incydentu z szafką – posłała mi łobuzerski uśmiech. Poczułem, że na korytarzu nagle zrobiło się zimno, jakby temperatura zmalała o kilkanaście stopni.

Woźna zmierzyła mnie wzrokiem, a na jej twarzy zagościł uśmieszek. Był to najbardziej fałszywy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem.

– To chyba twoje, chłopcze – odezwała się do mnie, wyciągając w moim kierunku rękę z bluzą.

Przez chwilę wahałem się, miałem ochotę zwiewać, gdzie pieprz rośnie. Coś było tutaj nie w porządku. Nie, przecież to tylko woźna, stwierdziłem z myślach. Może po prostu po tych akcjach w domu w każdym widzę zagrożenie. Może rzeczywiście jest mi potrzebny psychiatra, bo już mi odwala. Spojrzałem ponownie na starą, pomarszczoną dłoń kobiety i sięgnąłem po polar.

Złapałem go i pociągnąłem, ale ku mojemu zdziwieniu staruszka nie chciała go puścić. Nagle palce jej drugiej dłoni zacisnęły się na mojej ręce trzymającej ubranie. Prawie się zachłysnąłem, jej dłoń była zimna jak lód. Trzymała mnie naprawdę mocno jak na swój wiek.

Spojrzałem na jej twarz i zamarłem. Byłbym krzyknął, ale powietrze utknęło mi w płucach. Oblicze, które wcześniej ujrzałem, wyglądało teraz zupełnie inaczej. Jej oczy stały się czarne jak smoła, a z uśmiechniętych ust sterczał szereg ostrych zębów, jak u rekina. Ręka, która mnie trzymała, pokryła się białymi łuskami, a u dłoni wyrosły długie, czarne pazury.

Normalne dziecko w tej chwili najpewniej spanikowałoby, a następnego dnia słuch by o nim zaginął, ale ja, nie wiedzieć czemu, tego nie zrobiłem. Poczułem, że coś się w mnie budzi.

Wrzasnąłem, ile miałem sił w płucach, po czym wolną dłonią złapałem łuskowatą rękę potwora – tę, która mnie trzymała. Odwróciłem się, a następnie jak judoka przerzuciłem woźną przez plecy. Nie miałem pojęcia, w jaki sposób to zrobiłem ani skąd znalazłem w sobie tyle siły, żeby cisnąć większą ode mnie osobą. Nigdy nie trenowałem karate ani żadnych sztuk walki. Jeśli mam być z wami absolutnie szczery, to się tego po sobie nie spodziewałem. Zresztą demoniczna sprzątaczka także, biorąc pod uwagę fakt, że upadła plecami na beton. Huk uderzającego ciała rozniósł się po szkolnym korytarzu. Moja polonistka mawiała, że w chwilach największego stresu przychodzą nam najgłupsze myśli do głowy. Już sobie wyobrażałem moją uwagę w dzienniku: „Uczeń rzuca woźną po korytarzu”.

Nie czekając, aż potwór się podniesie, ruszyłem pędem przez korytarz. Serce biło mi jak szalone. Poczułem, że moje nogi robią się ciężkie jak ołów, a ja sam zaczynam biec coraz wolniej. Chciałem uciec stamtąd tak prędko, jak to możliwe, ale stopy odmówiły mi posłuszeństwa.

Obejrzałem się i dostrzegłem, że kreatura biegnie tuż za mną, wystawiając swoje szpony po bokach niczym zapaśnik. Potworna sprzątaczka mnie doganiała. Włożyłem całą swoją wolę w to, żeby moje nogi zaczęły mnie słuchać.

Dobiegłem do schodów. Jeśli byłem w czymś w szkole najlepszy, to na pewno w zbieganiu po stopniach. Nikt mi w tym nie dorównywał. Schody od trzeciego piętra i drugiego pokonałem w kilka sekund, a następnie skręciłem w prawo, wbiegając w nowy korytarz i licząc, że zgubię potwora.

Niestety, sprzątaczka nie dała się zrobić w balona. Dobiegłem ponownie do końca przejścia i zbiegłem po stopniach. Były to, co prawda, schody ewakuacyjne na wypadek pożaru, ale i tak każdy z nich korzystał, bo było nas w budynku za dużo. A to trochę uciążliwe, kiedy trzeba pchać się z innymi na górę, więc szkoła postanowiła zostawić je otwarte. Dobiegłem do parteru i ruszyłem w stronę wyjścia.

Biegnąc przez olbrzymi hol, poczułem, że coś wbija mi się w nogi. Upadłem na podłogę. Spojrzałem w miejsca, gdzie poczułem ból – w mojej prawej oraz lewej nodze tkwiło kilka pazurów wielkości zatyczek od długopisu. Po chwili uświadomiłem sobie, że nie czuję bólu. Nie czułem już niczego! Sparaliżowało mi dolne kończyny.

Spojrzałem w kierunku, z którego nadleciały te dziwne pazury. Potworna sprzątaczka szła w moją stronę powolnym krokiem. Odgłos jej kroków roznosił się echem po całym holu. Czarne jak węgiel oczy były wlepione w mnie. Dostrzegłem w nich głód oraz chęć mordu.

Zaczerpnąłem powietrza, żeby wzywać pomocy, ale po chwili dotarło do mnie, że nie jestem w stanie wydać żadnego dźwięku. Struny głosowe odmówiły mi posłuszeństwa, tak jak wcześniej moje nogi nie chciały biec szybciej. W końcu upiorna woźna odezwała się ochrypłym głosem:

– Nikt cię nie usłyszy, chłopczyku. Jesteś już trupem.

Byłem przerażony, serce biło mi coraz szybciej. Czułem, jak panika bierze górę nad moim intelektem. Dziwadło odezwało się ponownie:

– Tak, dzieciaku. Dobrze, daj mi więcej swojego strachu. Pozwól mi się nim delektować, zanim cię zabiję i zjem na kolację.

Wysiliłem się najbardziej, jak mogłem, i ponownie postanowiłem krzyknąć, ale zamiast tego wydałem tylko cichy pisk. Woźna podeszła jeszcze bliżej. Poczułem straszliwy odór jej ciała. Pachniało zgnilizną. Potwór wyciągnął w moją stronę pazury i wtedy to się stało.

Znienacka w klatkę piersiową uderzył ją niebieski płomień, który odrzucił ją dziesięć metrów do tyłu. Upadła, aż coś w niej chrupnęło, a potem przeturlała się parę metrów po podłodze. Obejrzałem się i przez chwilę miałem wrażenie, że naprawdę mi odwaliło, ponieważ ujrzałem swojego zmarłego wujka.

Stał tam ubrany w czarny garnitur z niebieskim krawatem. Jego eleganckie buty były wyczyszczone na połysk. W dłoniach trzymał długą, srebrną włócznię zakończoną niebieskim kryształem zamiast grotu. Jego czarna broda była równo przystrzyżona, a w jego niebieskich oczach dostrzegłem determinację.

Nie wiedziałem, jak mam zareagować. Wujek miał na imię Karol i był bratem mojej mamy. Kiedyś spędzał ze mną bardzo dużo czasu – zanim rodzice zaczęli mi dokuczać. Pamiętam jeszcze, jak miałem siedem lat i razem bawiliśmy się samochodzikami na dywanie. Gdy miałem jedenaście lat, wróciłem do domu po lekcjach i dowiedziałem się, że miał wypadek samochodowy. Jego pojazd zderzył się z ciężarówką. Poinformowano nas, że zginął, a teraz właśnie go widziałem, jak stoi przede mną cały i zdrów.

Byłem w całkowitym szoku. Chciałem go zapytać, jak to możliwe, co się z nim działo przez te lata, ale zamiast tego powiedziałem coś w rodzaju.

– Eee… – Przyznam szczerze, że nie zabrzmiało to zbyt inteligentnie.

Wuj Karol zerknął na mnie, a jego oblicze złagodniało. Determinację w jego spojrzeniu zastąpiła troska. Chciał mi właśnie coś powiedzieć, kiedy leżąca za mną upiorna sprzątaczka zajęczała. Po chwili zaczęła coś mamrotać pod nosem, ale ponieważ przylegała twarzą do kamienia, ciężko ją było zrozumieć.

Udało mi się z tego pojąć tylko kilka słów. Brzmiały one mniej więcej tak: „Jeszcze pożałują… wojownicy… wygramy… ananasy…”. Co prawda, w kwestii tego ostatniego słowa nie byłem pewny – trochę nie pasowało do reszty.

Woźna podniosła się powoli. Następnie spojrzała na mojego wuja. Oboje mierzyli się wzrokiem, aż potwór przemówił:

– Nie dasz rady mnie pokonać, jestem dla ciebie…

Nie mam pojęcia, co chciała nam przekazać, ponieważ wuj strzelił do niej kolejną kulą niebieskich płomieni, która posłała ją jeszcze dalej niż pierwsza. Tym razem już nie wstała.

Wujek Karol uklęknął przy mnie, oglądając moje obrażenia. Wyjął ostrożnie wszystkie pazury, a następnie położył swoje dłonie na moich nogach, po czym zamknął oczy. Poczułem, jak jego ręce rozgrzewają się niczym kaloryfer, a całe ich ciepło przepływa przez moje ciało. Chwilę później znowu mogłem poruszać stopami.

Wujek pomógł mi wstać.

– Musimy iść – rzekł do mnie.

– Jak to zrobiłeś? – zapytałem.

– Teraz to nieważne.

– Sprzątaczka, co z nią? – wycharczałem.

– Już jej nie ma, uciekła – odpowiedział.

Obejrzałem się przez ramię; w miejscu, gdzie wcześniej leżała powalona istota, rzeczywiście nie było już nikogo. Karol wyprowadził mnie przez główne drzwi. Skręciliśmy na parking, gdzie wsiedliśmy do czarnego mercedesa. Zastanawiałem się, jak upchnie tę swoją laskę do samochodu, ale ona po prostu złożyła się jak zaczarowana do rurki wielkości długopisu. Wuj zaś wetknął ją w kieszeń marynarki.

Rozdział 3 
Patryk smaży naleśniki

Przez całą drogę, kiedy jechaliśmy mercedesem, mój zmartwychwstały wujek nie chciał odpowiadać na moje pytania dotyczące tego, co zaszło w szkole. Czułem się, jakbym został uprowadzony przez jakiegoś porywacza, który okłada kulami energii zmutowane woźne. Zacząłem się zastanawiać, czy może jednak nie powinienem łyknąć tych leków od psychiatry. Były to takie fajne, niebieskie pigułki. Okrągłe… No nie, teraz to już w ogóle gadam jak jakiś psychiczny, pomyślałem.

Choć, biorąc pod uwagę, że najpierw ścigała mnie sprzątaczka z pazurami, potem spotkałem krewnego nieboszczyka, a na końcu jeszcze zobaczyłem, jak posłał pracownicę szkoły w powietrze przez pół holu, coraz poważniej rozważałem opcję połknięcia tych niebieskich kapsułek. Kiedy myślałem, że już nigdy się nie dowiem, dokąd zmierzamy, wujek w końcu się odezwał.

– Na chwilę zajedziemy do twojego domu, spakujesz rzeczy, potem jak najszybciej wyjeżdżamy z tego miasta.

– Co? Ale dlaczego? – zapytałem.

– Strasznie głupie pytania zadajesz, wiesz? Przed chwilą próbowała cię pożreć genetyczna hybryda. Nie dało ci to może do myślenia? Uwierz mi, takich potworów zjawi się tu więcej. Szczególnie teraz, kiedy znalazł cię jeden z nich – odparł wujek.

Pomyślałem o demonicznej woźnej chcącej mnie zjeść na kolację. Jeśli takich kreatur miało zjawić się więcej, wolałem nie myśleć, jakie życie czeka mnie w przyszłości.

Karol zaparkował mercedesa przed moim blokiem. Wysiedliśmy, po czym udaliśmy się na najwyższe piętro, gdzie mieszkałem. Drzwi otworzyła moja mama, która na widok Karola zrobiła wielkie oczy, a szczęka prawie zjechała jej do podłogi.

Oczywiście mój wujek, będący ponoć od trzech lat martwy, całkowicie to zlekceważył. Wszedł sobie do domu, jak gdyby nic, rzucając tekstem:

– Miło cię widzieć, Julio.

Moja mama wciąż będąca w szoku wypowiedziała mniej więcej coś takiego:

– Eee…

Uświadomiłem sobie, że musiałem wyglądać tak samo głupio, kiedy go zobaczyłem w szkole.

Po chwili usłyszałem z pokoju głos Patryka.

– Kto przyszedł?! – krzyknął, a za moment zjawił się na korytarzu.

Zerknął najpierw na mnie, potem na wujka, następnie znów na mnie, po czym jeszcze raz zerknął na wuja, jakby nie dowierzając temu, co widzi.

Przez chwilę stał tak oniemiały, nie wiedząc, co zrobić, a potem ogarnęła go wściekłość. Jego twarz zrobiła się cała czerwona. Uniósł ręce zaciśnięte w pięści, a wielki, kudłaty brzuch wyskoczył spod jego obcisłej koszulki.

– Ja wiedziałem, że jesteś parszywym oszustem. Tysiąc złotych wydaliśmy na twój pogrzeb! – ryknął mój ojczym.

Sytuacja była na swój sposób zabawna, ale jednocześnie żenująca. Twój zmarły krewny wraca do życia, a ty mu na dzień dobry wytykasz, że wydałeś na jego pogrzeb tysiąc złotych. Byłem ciekaw, ile normalnych osób tak się zachowuje. Podejrzewałem, że niewiele.

Mój wybawca zmierzył Patryka groźnym spojrzeniem. Mama wstrzymała oddech. Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, to wyobrażenie, jak Patryk dostaje z piąchy w pysk. Drugą był taki ciąg wydarzeń, że Karol swoją laską posyła strumieniem błękitnej energii grubasa na szafę w korytarzu. Jakbym miał możliwość wyboru, wolałbym zobaczyć tę drugą możliwość z latającym Patrykiem.

Zamiast tego mój wujek machnął otwartą dłonią Patrykowi przed twarzą, po czym rzucił, tak sobie, po prostu, jakby robił to setki razy:

– Idź, zrób naleśniki!

Zatkało mnie. Oczy Patryka zrobiły się szkliste, jakby takie puste. Pozbawione świadomości jak u tych porcelanowych lalek. Cały gniew zniknął z jego twarzy, a dłonie opadły.

– Tak, proszę pana. Pójdę zrobić naleśniki – oświadczył spokojnym głosem, a następnie poszedł do kuchni.

Szczęka zjechała mi prawie do podłogi. Takie rzeczy nieczęsto się widzi, by ktoś tak posłusznie i natychmiastowo wykonywał czyjeś polecenia. Podejrzewałem, że tylko wafle Alicji mogły się równać w tym momencie z moim ojczymem.

Karol odezwał się do mnie:

– Alex, idź teraz do swojego pokoju, spakuj torby na wyjazd, a ja w tym czasie porozmawiam z twoją mamą.

– Też chcę wiedzieć, co się dzieje – zaprotestowałem.

– Nie. Wyjaśnię ci wszystko już po drodze. Teraz idź się spakować – rzekł.

No i tyle było z mojego protestu. Przyznam szczerze, że początkowo próbowałem podsłuchiwać, ale niczego nie dałem rady usłyszeć poza dźwiękami z kuchni.

Wyjąłem z szafy dużą torbę i zacząłem się pośpiesznie pakować. Pakowałem wszystko, co uznałem za niezbędne. Wziąłem potrzebne mi ubrania, koszulki, kilka par spodni, skarpetki, gacie i parę ważnych dla mnie drobiazgów.

Rozejrzałem się po swoim pokoju. Odniosłem wrażenie, że już nigdy tutaj nie wrócę. Nie miałem pojęcia, skąd to przeczucie się wzięło. Spojrzałem na moje drewniane biurko, przy którym odrabiałem lekcje oraz, kiedy byłem młodszy, malowałem obrazki wielkich robotów i statków kosmicznych.

Mój wzrok zaczął wędrować po innych częściach pomieszczenia. Zerknąłem na swoje łóżko, na którym zawsze wieczorami czytałem książki, i poczułem nostalgię. Mimo że było mi źle w domu oraz czułem się niekochany, pomyślałem sobie, że będzie mi brakować tych wieczorów, leżenia na kanapie i czytania w świetle lampki nocnej… Bardzo miło to wspominałem.

Wziąłem swoją torbę i poszedłem do salonu, gdzie zastałem płaczącą mamę. Wycierała chusteczkami łzy, a wujek ją pocieszał, mówiąc, że wszystko będzie w porządku.

Potem spojrzał na mnie. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale wtedy dobiegły nas z kuchni wrzaski Patryka. Dosłownie sekundę później nasz awanturnik wbiegł do salonu. Dyszał jak świnia, a jego twarz była ponownie czerwona z wściekłości. Dostał takiego wytrzeszczu, że myślałem, że gały mu wypadną. Na swoją niebieską, obcisłą koszulkę założył biały fartuszek w różowe kwiatki, natomiast w ręku trzymał brudną od naleśnikowej masy chochlę.

Przyznam, że wyglądało to dosyć intrygująco, aczkolwiek myślę, że w takim ubiorze uśmiechnięta brunetka wyglądałaby o wiele lepiej niż łysy, wkurzony facet z nadwagą. Jego oczy prawie płonęły z gniewu. Myślałem, że rzuci się na Karola i spróbuje go udusić swoimi tłustymi od oleju łapskami. Wtedy może zobaczyłbym w końcu latającego Patryka.

Mój ojczym wydarł się na całe mieszkanie:

– Nie będę ci dalej smażyć żadnych naleśników!

Spojrzałem ponownie na wuja, który, jak gdyby nic, ponownie machnął dłonią, mówiąc:

– Właśnie, że będziesz.

Wyraz twarzy Patryka znowu się zmienił, tak jak poprzednio. Cały gniew zniknął jak za dotknięciem magicznej różdżki.

– Tak, proszę pana – powiedział, po czym wyszedł z salonu.

Nie miałem pojęcia, jak on to robi. Może był jakimś rycerzem Jedi, który zamiast miecza świetlnego nosił magiczną włócznię? Może w takim razie Alicja też była jakimś Sithem, skoro miała aż dwa tak posłuszne fagasy, które zawsze robiły, co chciała. Po chwili zastanowiłem się nad tym, co właśnie wyprodukowałem w swojej głowie. Alicja, Sithem?

Myśl wydała mi się tak absurdalna, że prawie się zaśmiałem, ale ponieważ byłem już po dwóch wizytach u psychiatry, stwierdziłem, że chichotanie w takiej sytuacji to zły pomysł.

Lepiej nie dawać dorosłym powodów, przez które miałoby się łykać niebieskie pigułki. Dlatego powstrzymałem swój rechot, przybierając poważny wyraz twarzy. Karol zmierzył mnie wzrokiem.

– Musimy już iść, Alex, spakowałeś wszystkie potrzebne rzeczy? – zapytał.

– Tak, mam już wszystko – odpowiedziałem.

– To dobrze.

Następnie wuj zwrócił się do mamy:

– Julio, musimy już jechać.

Moja mama nie odpowiedziała, tylko zapłakała jeszcze głośniej. Karol objął mnie ramieniem, a następnie poprowadził w stronę drzwi wyjściowych. Kiedy mieliśmy już wyjść, z mieszkania znowu przyleciał Patryk.

– Tym razem już się nie nabiorę na te twoje sztuczki! – wrzasnął, wymachując czerpakiem jak dziki.

Wujek spojrzał na mnie. Chyba w jakiś sposób zrozumiał, że ojczym dokuczał mi przez te wszystkie lata. Machnął mu dłonią przed twarzą.

– Teraz będziesz tańczyć jak baletnica – rozkazał.

Widzieliście może kiedyś panie z Jeziora łabędziego, które z gracją i niesamowitym wdziękiem niczym anioły wykonywały swój taniec? Jakby ich ciała były stworzone do pląsania po parkiecie. Patrykowi było daleko do tego poziomu.

Podniósł jednak swoje dłonie razem z chochelką do góry, po czym zaczął robić piruety. Wyglądało to komicznie – tak bardzo, że zacząłem się śmiać. Maź skapnęła mu parę razy na głowę, biały fartuszek w różowe kwiatki powiewał podczas tańca, a jego olbrzymi brzuch podskakiwał niczym piłka do kosza.

Ten obraz na długo utkwił mi w pamięci, szczególnie że w pewnym momencie Patryk stracił równowagę. Gdy jego brzuch przechylił się niebezpiecznie w lewo, potknął się, a potem z impetem uderzył twarzą w dębowe drzwi mojego pokoju, osuwając się na kafelki. Obiecałem sobie w myślach, że zapamiętam tę scenę do końca życia.

Razem z wujem zeszliśmy klatką schodową. Karol wziął ode mnie torbę i wrzucił ją do bagażnika swojego mercedesa. Kiedy mieliśmy już wsiąść do pojazdu, z klatki schodowej wybiegła moja zapłakana mama, która mocno mnie przytuliła.

– Obiecaj, że będziesz na siebie uważać – powiedziała, chwytając mnie za ręce.

Byłem na nią zły z powodu wszystkich przykrości, jakie spotkały mnie w ciągu tych kilku lat. Nie miałem najmniejszej ochoty czegokolwiek jej obiecywać. Wyrwałem dłonie z jej uścisku, a następnie wsiadłem do samochodu. Matka zalała się jeszcze większą ilością łez. Wiedziałem, że kiedyś mogę żałować tej decyzji, ale wtedy miałem to gdzieś. Karol nie skomentował mojego zachowania. Po prostu usiadł za kierownicą.

Nie mogłem przestać myśleć o tym, że w ciągu kilku godzin moje dotychczasowe życie rozsypało się jak domek z kart. Niecałe trzy godziny wcześniej czytałem książkę w bibliotece, a potem zamartwiałem się, że zgubiłem bluzę. Tamten problem wydawał się niczym w porównaniu tym, co przeżywałem obecnie.

Czułem się okropnie. Zdawałem sobie sprawę z tego, że porzucam wszystko, co dotąd było mi znane. Byłem na sto procent przekonany, że już nie będzie mi dane chodzić do tej szkoły, nie będę się już spotykał z moimi kumplami z budy ani nie wypożyczę już żadnej książki z mojej ulubionej biblioteki.

Samochód odpalił, a ja ostatni raz spojrzałem na żółto-pomarańczowy blok, w którym mieszkałem. Dostrzegłem w oknie Patryka odgrażającego się pięścią; drugą dłonią trzymał opatrunek chłodzący przy czole. Pierwszy raz od dawna poczułem, że sprawiedliwość jednak istnieje.

Pojazd ruszył, a ja oderwałem wzrok od domu. Nie wiedziałem, co mnie czeka, ale postanowiłem wejść z odwagą w to nowe życie pełne niebezpieczeństw oraz tajemnic.

Odezwałem się do mojego zmartwychwstałego wuja, który uratował mi dzisiaj życie:

– To dokąd jedziemy? – zapytałem.

– Do Zakopanego, mój chłopcze.

– Zakopane, co jest niezwykłego w tym mieście? Ono nie jest nawet zbyt wielkie. – Zdziwiłem się.

– Nie chodzi o miasto, a o to, co się znajduje w jego pobliżu – odrzekł Karol, uśmiechając się do mnie.

Ogarnęło mnie dziwne wrażenie, że jeszcze nieraz pożałuję tego, że z nim pojechałem.

– A co jest w pobliżu? – wymówiłem powoli pytanie.

– Nic takiego, parę gór i jezior. Przynajmniej z rzeczy zwyczajnych, bo jeśli pytasz o to, co wychodzi poza skalę ludzkiej normalności… – W oczach Karola pojawił się błysk.

– To co? – kontynuowałem, wiedząc już, że na pewno tego pożałuję.

– Jedziemy do miasta Kahunów, Alex. Spodoba ci się tam. Spotkasz tam wiele takich samych osób jak ty.

Nie wiedzieć czemu, poczułem w tym momencie przypływ radości i ekscytacji.

– Miasto Kahuni? – zastanawiałem się, co to takiego.

– No, tak. Miasto, w którym mieszkają gwiezdni wojownicy.

Aha, bardzo dużo mi to powiedziało w tym momencie. Bo wiecie, jestem wszechwiedzący i doskonale wiedziałem, kim są gwiezdni wojownicy. Zwróciłem wujkowi uwagę na ten szkopuł. Karol zmarszczył brwi.

– Nigdy nie słyszałeś o gwiezdnych wojownikach? Różnie się ich nazywa: gwiezdni wędrowcy, dzieci nowej ery, dzieci indygo, kryształowe dzieci, tęczowe dzieci…

Zacząłem się zastanawiać, z jakiego powodu w jego wypowiedzi tyle razy pojawił się wyraz „dzieci”. Może ci cali wojownicy to jakaś grupa osób, które biegają wszędzie z tymi swoimi kijami strzelającymi niebieskimi płomieniami. Ale co dzieci miały z tym wspólnego?

– Nigdy o tym nie słyszałem – przyznałem.

Wujek spojrzał na mnie ze zdziwieniem. Najwyraźniej poruszyłem go tą informacją.

– Myślałem, że już masz jakieś pojęcie na ten temat.

– Eee… no niezupełnie – odpowiedziałem.

– Dobrze, wyjaśnię ci to, gdy już dotrzemy na miejsce. Na razie się prześpij. Dobrze ci to zrobi.

Chciałem zaprotestować i dowiedzieć się wszystkiego o tych całych Kahunach, ale wuj machnął mi dłonią przed twarzą, a ja pogrążyłem się w kamiennym śnie.

Rozdział 4 
Wjeżdżamy samochodem do rezerwatu przyrody

Przez całą drogę towarzyszyły mi dziwne sny. Mianowicie w jednym z nich ujrzałem swojego nauczyciela od historii, pana Milika, który przebrał się w kostium banana i biegał wokół knajpy, wykrzykując hasła o wolności frytek oraz kotletów. Następnie odtańczył jakiś dziwny taniec-połamaniec, a potem przykleił do drzwi kartkę z napisem „Zostawcie ziemniaki w spokoju!”. Oglądanie tego bardzo mnie rozbawiło. Zmieniło się to jednak, gdy obok podjechał niewielki, szary bus. Poczułem, że dreszcze przechodzą mi po plecach. Za kierownicą nie było nikogo. Drzwi rozsunęły się powoli, wydając nieprzyjemny dźwięk, podobny do odgłosu kredy, w której znalazł się kamyczek i właśnie ktoś przejechał nią po tablicy. Wewnątrz pojazdu panowała całkowita ciemność oraz cisza. Nagle z busa wyskoczyła demoniczna woźna, rzucając się na mnie ze szponami…

Obudziłem się z wrzaskiem w samochodzie, napędzając stracha wujkowi, któremu właśnie upadła sałatka z sosem czosnkowym na spodnie oraz tapicerkę. Zaklął po cichu i zaczął szukać chusteczek albo jakiejś szmatki, żeby zetrzeć pozostałości jedzenia ze swego ubrania oraz siedzenia.

Serce waliło mi w piersi jak głupie. Heavy metal grający w radiu jakoś niespecjalnie mi pomagał. Byłem wystraszony i przerażony. Poczułem, że ręce mi drętwieją, więc odruchowo je podniosłem. Właśnie wtedy po raz kolejny wydarzyło się coś dziwnego. Z moich dłoni wystrzeliły żółte błyskawice, które uderzyły w deskę rozdzielczą samochodu.

Pojazd natychmiast się wyłączył. Radio wybuchło, produkując smużkę czarnego dymu, a w całym samochodzie zaśmierdziało spaloną elektroniką oraz stopionym plastikiem. Wujek zaś nie zbierał już resztek sałatki z siedzenia, tylko siedział z otwartymi ustami.

– Co tu się właśnie… Jakim cudem?! – Spojrzał na mnie, a w jego oczach ujrzałem niedowierzanie.

Byłem w takim szoku, że tylko wzruszyłem ramionami.

– Alex, właśnie usmażyłeś mi brykę – powiedział po chwili.

Tak, miałem talent do psucia. W szkole czy w domu wciąż zdarzało mi się coś zniszczyć i to nie zawsze były tanie przedmioty. Dlatego kiedy zostałem oskarżony o skasowanie pojazdu, odpowiedziałem odruchowo.

– Bryka sama się usmażyła.

– Nie sama. Ty ją przed chwilą skasowałeś! – rzekł Karol, podkreślając z dużym naciskiem słowo „ty”.

Nie odzywałem się. Wolałem posiedzieć w tym momencie w ciszy i poudawać, że nie istnieję. Karol przekręcił kluczyk w stacyjce. Pojazd nie zareagował. Wuj wysiadł więc, następnie otworzył maskę samochodu, spod której wydobyła się wielka, czarna chmura świadcząca o tym, że chyba dalej już nigdzie nie pojedziemy. Ja również powoli opuściłem pojazd.

– Silnik auta jest zniszczony – stwierdził wujek.

– Ja nie chciałem… – zacząłem się tłumaczyć, ale urwałem w połowie zdania. Bo właściwie co miałem mu powiedzieć? Że nie chciałem… Czego? Spalić mu samochodu przy użyciu żółtych błyskawic wystrzelonych z dłoni?

– Wygląda na to, że nieświadomie posłużyłeś się mocą. Całe szczęście, że znajdujemy się teraz trochę dalej od drogi i nikt nas nie widział – oznajmił.

Rozejrzałem się po leśnym parkingu, na którym staliśmy, upewniając się, czy na pewno jesteśmy tutaj jedynymi osobami. Obawiałem się, że zza drzewa wyskoczy zaraz jakiś człowiek z kamerą i krzyknie, że wszystko nagrał. Byliśmy jednak sami. Mój wuj zatrzasnął maskę samochodu, po czym obszedł pojazd i otworzył bagażnik. Wyjął z niego nasze rzeczy.

– Jesteś na mnie zły? – zapytałem.

– Co? Nie, to tylko samochód. Dobrze, że nam się nic nie stało. Tylko nie spodziewałem się, że będziesz w stanie posłużyć się energią. Rzadko żółtodziobom bez treningu udaje się dokonać czegoś takiego… – Zawahał się nad dalszą wypowiedzią.

– Masz na myśli strzelenie błyskawicami z dłoni? – spytałem.

– Alex, nie każdy jest w stanie dokonywać takich rzeczy. A to oznacza, że masz talent i możesz stać się bardzo potężnym wojownikiem – oznajmił wuj, po czym wręczył mi moją torbę i powiedział: – Resztę drogi przejdziemy. Samochód już chyba nigdzie dalej nie pojedzie.

– Zamierzasz zostawić takie auto na parkingu? Wiesz, może już nie pojedzie, ale wciąż można wiele odzyskać z tego, co pozostało – stwierdziłem.

– Nie ma sensu przywiązywać się zbytnio do rzeczy materialnych. Pieniądze, biżuteria czy fajne auta to tylko przedmioty. Najbardziej liczą się inne osoby. Zresztą pojazd w miarę możliwości spełnił swoją rolę i już się nie przyda. Teraz musimy się dostać do Zakopanego. Wystarczy, że pokonamy pieszo te ostatnie kilometry – powiedział.

Tak więc zostawiliśmy brykę na parkingu na skraju lasu i przez pozostałe trzy kilometry szliśmy z buta, aż w końcu dotarliśmy na mały przystanek, gdzie nie było nawet ławek, żeby usiąść. Staliśmy tam około piętnastu minut, smażąc się w słońcu jak kiełbaski na grillu. Dosłownie czułem, jak robią mi się mokre plamy z potu na koszulce.

Wreszcie nadjechał autobus, o ile można go było tak nazwać, bo bardziej przypominał bus i wyglądał, jakby właśnie wrócił ze złomowiska. Felgi były pordzewiałe, jeden z reflektorów – pęknięty, a zasłony – przeżarte przez mole. Właściciel pojazdu zażądał od nas kilku złotych, ale mimo wszystko miałem ochotę mu podziękować, że nas zgarnął z tego przystanku.

Oczywiście wszystkie miejsca były zajęte i musieliśmy stać. Dopuszczalna ilość osób w pojeździe wynosiła, nie wiedzieć czemu, trzynaście, a naliczyłem, że podróżnych było osiemnaścioro. Rozważałem, czy wszyscy mają tu przepisy w poważaniu, czy może ten bus był jakimś wyjątkiem, ewenementem w Zakopanem.

Pamiętacie, jak powiedziałem, że miałem ochotę podziękować kierowcy? Bardzo szybko zmieniłem zdanie. Po pięciu minutach jazdy miałem ochotę udusić go za to, że w tym swoim złomie nie zamontował klimatyzacji.

Było duszno, a obok mnie jakaś starsza kobieta strasznie śmierdziała. Ludziom na starość chyba całkowicie wysiada zmysł węchu, skoro nie czują własnego smrodu.

Chciałem odwrócić się w drugą stronę, ale tam z kolei miałem doskonały widok na owłosione i o wiele bardziej cuchnące pachy jakiegoś gościa, trzymającego się drążków przy suficie. Po chwili namysłu stwierdziłem, że wolę zostać tak, jak stoję. Kolejne minuty były męczarnią – przy każdym szarpnięciu pachy dziwnego typa niebezpiecznie zbliżały się do mojej głowy.

Po kilkunastu minutach męczarni w końcu wysiedliśmy. Od razu po opuszczeniu malutkiego autobusiku zaczerpnąłem kilka głębokich haustów świeżego powietrza. Tam można było się udusić. Obserwując, że wujek robi to samo co ja, doszedłem do wniosku, że najpewniej miał podobny tok myślenia. Chwilę staliśmy, po czym ruszyliśmy w dalszą podróż.

Karol prowadził, a ja udałem się za nim. Szliśmy chodnikiem, mijając wielopiętrowe domki. Większość z nich była zadbana. Spoglądałem więc na ładnie pokolorowane, czyste chatki, przynajmniej na zewnątrz. Nie dostrzegłem ani jednego brudnego okna. Na ziemi nigdzie nie zauważyłem też żadnych papierków ani śmieci, co z pewnością dodawało miasteczku uroku.

Najbardziej zaimponowało mi, że domy mimo wyposażenia w kablówkę, talerze satelitarne i inne gadżety sprawiały wrażenie takich bardziej tradycyjnych. Nie było tam prawie w ogóle takich supernowoczesnych, malutkich, betonowych klocków, jakie powszechnie występują w większych miastach. Chaty miały swój osobisty urok i bardzo przypominały bacówki, czyli domki górali.

Zauważyłem, że wokół nas robi się coraz tłoczniej. Po chwili wyszliśmy na jakąś ulicę, gdzie wszędzie stały stragany oraz sklepy. Dookoła kręciło się mnóstwo ludzi. Jakiś sprzedawca nawoływał do zakupu oscypków. Stragan dalej starsza kobieta prezentowała naszyjniki z koralików, próbując namówić trzy dziewczyny do kupna jej wyrobów. Korale były najróżniejszych wielkości i kolorów. Dostrzegłem czerwone, fioletowe, żółte, niebieskie. Była tam cała paleta barw, a młodym kobietom zdecydowanie ciężko było oprzeć się propozycjom podstarzałej sprzedawczyni.

Zacząłem z ciekawości przyglądać się poszczególnym przechodniom. Zauważyłem jakąś kobietę w zwiewnej, czerwonej sukience i w szpilkach, idącą energicznym krokiem. Wyglądała jak wysoko urodzona dama, której nie przeszkadzał nawet olbrzymi upał. Nie miałem pojęcia, w jaki sposób tego dokonała, ale się nie spociła. Nie dostrzegłem ani jednej kropelki potu – choćby nawet czegoś, co mogło ją przypominać. Była istną świeżynką.

Dla odmiany tuż obok niej szedł chyba jakiś turysta. Całkowite przeciwieństwo tej kobiety. Najwyraźniej wracał z gór, ponieważ buty miał pokryte błotem. Przeszło mi przez myśl, jak w taki upał można natknąć się na jakieś błocisko, ale widać, dało się. Był tak spocony, że na klatce piersiowej pojawiła mu się olbrzymia plama z potu. Nie wspominając już o miejscu pod pachami, gdzie na szarej koszulce widniały ciemne kółka. Dosłownie lało się z tego kolesia. Przysiągłbym, że gdyby postawić pod nim wiadro, to po kilku minutach byłoby całkowicie pełne. Na plecach niósł zielony plecak z pustą butelką po wodzie wetkniętą w boczną kieszeń.

Tych dwoje wyglądało razem tak komicznie, że gdyby zrobić im zdjęcie, to z pewnością zyskałoby tytuł najlepszej fotografii roku. Żałowałem, że nie mam przy sobie aparatu.

Wujek szarpnął mnie za rękę, ciągnąc na skraj brukowanej jezdni.

– Zejdź na bok, bo cię jeszcze dorożka rozjedzie.

Zwróciłem wzrok we wskazanym kierunku i ujrzałem dwa konie ciągnące wóz. Jeden z nich był brązowy, a drugi czarny z białą łatką nad okiem. Woźnicą był jakiś mężczyzna ubrany w strój górala. Następnie przeniosłem spojrzenie na pasażerów – była to najnormalniejsza w świecie rodzinka. Mężczyzna w koszuli w kratkę, kobieta w żółtej sukience oraz dwoje dzieci. Dziewczynka wcinała czekoladowego loda, a malec puszczał bańki. Minęli nas, nawet nie zwracając uwagi.

Kiedy oderwałem wzrok od dorożki, nagle dostrzegłem mężczyznę, który stał wsparty jedną ręką o kule, a drugą trzymał karton z napisem „Zbieram na jedzenie”. Gdy bliżej mu się przyjrzałem, dostrzegłem, że jest pozbawiony lewej nogi. Tam, gdzie powinna znajdować się druga nogawka jeansów, była pustka. Mężczyzna co chwilę wykrzykiwał przeróżne słowa:

– Ludzie, pomóżcie mi! Zbieram na jedzenie, jestem głodny!

Mimo opłakanego wyglądu oraz jego próśb i błagań wiele osób mijało go, nie zwracając na niego uwagi. Niektórzy nawet celowo go ignorowali, wykazując nagle wielkie zainteresowanie straganami po drugiej stronie jezdni. Ten widok niezmiernie mnie poruszył. Szarpnąłem lekko Karola za rękaw, wskazując podbródkiem na kalekę.

Zrozumieliśmy się bez słów. Wujek sięgnął do swojego portfela, a następnie wręczył mi garść drobnych. Podszedłem do najbliższego baru. Kupiłem obfity posiłek i wręczyłem go okaleczonemu mężczyźnie.

– Proszę, to dla pana – powiedziałem.

Mężczyzna zrobił zaskoczoną minę. Chyba nie przywykł do tego, żeby obcy kupowali mu jedzenie. Podejrzewałem, że przez większość czasu był po prostu olewany przez tłumy turystów oraz mieszkańców tego miasta.

– Dziękuję, nie wiem, co powiedzieć – odrzekł.

– Smacznego! – rzuciłem, a następnie włożyłem resztę pieniędzy do jego kieszeni.

Odchodząc, obejrzałem się przez ramię. Okaleczony człowiek pałaszował swój posiłek, jakby nie jadł od dłuższego czasu. Podejrzewałem, że faktycznie od kilku dni mógł nie mieć niczego w ustach.

Wuj skinął w moją stronę.

– Dobra robota, a teraz już chodźmy. Powinniśmy znaleźć jakiś nocleg. Będziemy musieli udać się w góry. Miejsce, do którego zmierzamy, będzie wymagało od nas przejścia kilku kilometrów, a zaczyna się już ściemniać – powiedział poważnie.

Poszedłem za nim, starając się nie zgubić w tłumie turystów. Przez ponad godzinę chodziliśmy po Zakopanem, aż w końcu udało się nam znaleźć jakieś wolne mieszkanie. Właścicielka zażądała osiemdziesięciu złotych i powiedziała, że mamy nie lać wody, jakbyśmy jej nigdy na oczy nie widzieli. Potem wujek wziął od niej kluczyk z numerem trzy i udaliśmy się na pierwsze piętro do naszego małego, skromnego pokoiku dla dwóch osób. Prawdopodobnie dla jakiejś pary, bo stało tam tylko jedno duże łóżko.

Zwróciłem uwagę na ten szkopuł, na co wujek odpowiedział, żebym nie wydziwiał, bo jak tak bardzo mi to przeszkadza, mogę spać na podłodze.

Położyliśmy się do łóżka, ja po lewej stronie niedaleko okna, a wujek po prawej – przy drzwiach. Myślałem, że będę miał problem z zaśnięciem, ponieważ niedawno skończyłem drzemkę w samochodzie. Poza tym miałem spać razem z moim wujkiem na jednym posłaniu. Nie, żebym miał coś przeciwko, bo spanie na łóżku jest o wiele wygodniejsze niż na podłodze, ale nie miałem zbyt wielkiej ochoty leżeć obok owłosionego gościa – nawet jeśli był moim krewnym. Myliłem się jednak, bo zasnąłem prawie zaraz po zamknięciu oczu.

Obudziłem się o trzeciej w nocy, starając się zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie miałem pojęcia, co się dzieje – w pokoju tak śmierdziało, że nie można było oddychać.

Pomyślałem, że może ktoś chce nas zagazować. Już miałem obudzić Karola, kiedy nagle usłyszałem donośny pierd, a w pomieszczeniu zajechało jeszcze bardziej. Nie miałem pojęcia, co ten człowiek jadł w ciągu dnia, ale cokolwiek to było, wywoływało straszliwe reakcje chemiczne w jego organizmie.

Odrzuciłem białą kołdrę, a następnie podszedłem do okna i po cichu odsunąłem zasłony. Złapałem za klamkę i otworzyłem je na oścież, wpuszczając do środka chłodne, świeże powietrze. Od razu poczułem się o wiele lepiej. Spojrzałem do góry, gdzie na czarnym tle nieba ujrzałem biały księżyc. Była pełnia, a on oświetlał swoim blaskiem wszystkie miejsca pozbawione lamp i sztucznych świateł. Było w nim coś przepięknego.

Wpatrywałem się tak przez chwilę, gdy nagle stało się coś dziwnego. W mojej głowie pojawiła się jakby wizja, w której zamykam okno, kładę się spać, a niecałe pół godziny później do naszego pomieszczenia wpada dziwna, zamaskowana postać w masce z długim dziobem – podobnej do tych, jakie nosili lekarze w średniowieczu – oraz w długim, czarnym płaszczu z kataną na plecach. Ledwo przekracza drzwi, prawie natychmiast się na nas rzuca. Ja zostaję trafiony mieczem w brzuch, a następnie silny podmuch wiatru wystrzelony z ręki przybysza wyrzuca mnie przez okno. Na tym moja wizja się skończyła.

Kierowany jakimś wewnętrznym głosem, który bił w mojej głowie na alarm, obudziłem wujka i o wszystkim mu opowiedziałem. Wysłuchał mnie, po czym zerwał się z kanapy i zaczął się przebierać.

– Na co jeszcze czekasz? Zmieniaj łachy, musimy jak najszybciej opuścić to miejsce – rzekł do mnie.

– Co? Ale czemu? Co się dzieje? – zapytałem zdziwiony.

– Gwiezdni wojownicy posiadają bardzo przydatny talent, moc, a mianowicie szósty zmysł. Niektórzy nazywają to także intuicją – odpowiedział, wkładając szare dresy zamiast swoich czarnych spodni od garnituru.

– Intuicja, ale co to takiego jest dokładnie?

– Ubieraj się! – rzucił.

Posłusznie przebierałem się w wyjściowe ciuchy. Na szczęście mieliśmy maj, więc nie trzeba było zakładać zbyt dużo rzeczy. Szybko zmieniłem ubrania, a kiedy zakładem bluzę, wujek się do mnie odezwał:

– Intuicja to zdolność wyczuwania pewnych rzeczy i zjawisk. Pozwala przewidzieć nadchodzące zagrożenie, rozróżnić kłamstwo od prawdy oraz wiele innych. Myślę, że spotkało to właśnie ciebie. Miałeś wizję, która ostrzegła cię przed niebezpieczeństwem. Dlatego musimy uciekać.

Spakowaliśmy wszystko, co zajęło dosłownie dwie minuty, ponieważ wcześniej Karol dopilnował, żebym podczas rozpakowywania się zrobił to tak, by szybko dało się wszystko schować z powrotem. Zeszliśmy po schodach. Wujek lekko uchylił drzwi i rozejrzał się po okolicy.

– Dobra, droga czysta, idziemy.

– Dokąd? – zadałem pytanie, wychodząc tuż za nim.

– Mów ciszej. Idziemy do portalu, a teraz już się nie odzywaj. Wróg może być w pobliżu – odrzekł.

Zamilkłem i po cichu podreptaliśmy kamiennym chodnikiem. Szliśmy tak przez dobrych dziesięć minut, mijając głównie domki; w Zakopanem nie było prawie w ogóle bloków. Kiedy minęliśmy chałupę zdobioną figurami z drewna, zatrzymaliśmy się pod jakimś barem z ogromną szybą, na której widniał napis: „Dzisiaj wszystkie produkty taniej!”.

Mimo ulicznych lamp w środku było dosyć ciemno. Wujek rozejrzał się po okolicy, po czym się odezwał:

– Słuchaj, nie wiem, czy jesteśmy teraz w pełni bezpieczni, ale plan jest taki. Udajemy się do Doliny Kościeliskiej, do końca trasy, aż pod szczyt Smreczyńskiego Wierchu.

– Czemu tam? – zapytałem, ale po chwili coś sobie przypomniałem. – Czy tam jest portal? – dodałem i zobaczyłem błysk w oczach Karola.

– Zgadłeś, Terranie nie mają pojęcia, że w pobliżu szczytu znajduje się nagięcie wymiarów, które pozwala przedostać się do innego świata. Właśnie tam musimy się udać.

– Kim są Terranie? – zapytałem.

Karol nie zdążył mi odpowiedzieć, bo rozmowę przerwał nam mroczny, chropowaty głos.

– Nie powinno cię to interesować, Kahunie. I tak nie przeżyjesz tej nocy.

Spojrzeliśmy w górę. Na dachu ujrzeliśmy zamaskowaną postać. Wyglądała identycznie jak w mojej wizji – ubrana w maskę w kształcie ptasiego dziobu i czarny płaszcz z kapturem.

Tajemnicza osoba zeskoczyła z pięciometrowego dachu, wykonując w powietrzu salto, i wylądowała na chodniku kilkanaście metrów od nas, nie robiąc sobie krzywdy. Wujek położył mi rękę na ramieniu, a następnie odciągnął do tyłu.

– Cofnij się, Alex. On jest niebezpieczny – rzekł.

Ptasi dziób jedną ręką rozpiął klamrę od płaszcza, a jego okrycie upadło na ziemię. Pod płaszczem znajdował się czarny, skórzany pancerz, a na plecach miał przewieszoną katanę. Szybko dobył miecza, prezentując długie na metr ostrze o czerwonej barwie.

– Tu wasza rozmowa się kończy! – oświadczył.

Wówczas wuj wyciągnął z kieszeni swoją magiczną laskę, która powiększyła się do swoich prawdziwych rozmiarów.

Napastnik zmierzył nas wzrokiem. Wykonał gest, jakby chciał rzucić w nas piaskiem i z jego dłoni wyleciała kula ognia.

Karol zakręcił swoją różdżką, a pocisk rozproszył się, tworząc ognisty okrąg i znikając całkowicie. Obydwaj zaczęli krążyć wokół siebie, jakby poruszali się po wyznaczonej linii. Nagle się zatrzymali, by niecałą sekundę później rzucić się na siebie. Miecz i drąg starły się ze sobą, wydając metaliczny odgłos. Ciosy padały tak szybko, że nie byłem w stanie za nimi nadążyć.

Dopiero po chwili dotarło do mnie, że żaden z nich nie mógł zyskać przewagi. Wujek wykonał zamach, odbijając miecz łotra, a następnie sprzedał mu solidnego kopniaka z półobrotu. Przeciwnik zatoczył się, prawie lądując na ziemi. Karol skierował na niego swoją dłoń, z której wystrzelił silny strumień powietrza. Sądziłem, że bandzior wyleci w przestworza jak potwór, który zaatakował mnie w szkole, ale bardzo się zdziwiłem.

Napastnik zaparł się oraz wysunął dłonie do przodu. Strumień powietrza uderzył w niego, ale – o dziwo – tylko nim zachwiał. Postać w masce jakimś cudem nadal stała. Podniosła swoje ostrze, a wtedy poczułem, jak włosy jeżą mi się na karku.

– Alex, uciekaj! – krzyknął Karol.

Odwróciłem się na pięcie i pognałem ulicą pod górę. Byłem zdenerwowany, torbę ścisnąłem najmocniej, jak tylko mogłem. Spojrzałem przez ramię i ujrzałem, jak z nieba spada na wuja błyskawica. Wszystko działo się niezwykle szybko. Zobaczyłem, że Karol unosi laskę, by chwilę później nastąpił błysk, a piorun odbił się od drążka i uderzył łotra w pierś. Odrzuciło go na przednią szybę najbliżej stojącego samochodu. Dziwnym trafem w pojeździe nie uruchomił się alarm.

Szermierz już się nie poruszył. Wujek zaś pobiegł za mną. Przyznam, że nie widziałem jeszcze, by ktoś tak szybko się poruszał. Zupełnie jakby dostał jakiegoś turbodoładowania. Doścignął mnie w krótką chwilę, równając ze mną krok.

– Wyrzuć to! Tylko nas spowalnia – powiedział, wyrywając mi torbę z ręki i rzucając ją w krzaki.

Nie ukrywam, że od razu zaczęło mi się lepiej biec – zdecydowanie o wiele lżej.

– Kto to w ogóle jest? – zapytałem.

– Teraz to nieważne. Może być ich więcej. Pośpieszmy się – odrzekł.

Skręciliśmy za pobliski róg, wbiegając do jakiejś alejki. Minęliśmy kontenery ze śmieciami, a potem przeleźliśmy przez niski murek, lądując na jednej z głównych ulic. Wujek rozbił szybę pierwszego lepszego samochodu, po czym wsiadł do środka, każąc mi zrobić to samo. Zupełnym przypadkiem było to całkiem nowiutkie audi.

Zacząłem grzebać w schowku, łudząc się, że może znajdę tam kluczyki, ale niestety nigdzie ich nie było. Wujek zamknął oczy, a następnie położył rękę na kierownicy. Silnik pojazdu odpalił, powarkując cicho.

Wcisnął gaz do dechy i wypruliśmy z miejsca parkingowego. Przez całą drogę do Doliny Kościeliskiej wskazówka na prędkościomierzu nie schodziła poniżej stu dwudziestu. Szczerze mówiąc, myślałem, że rozbijemy się gdzieś po drodze, zanim dotrzemy na miejsce.

Kilka minut później zatrzymaliśmy się przed szlabanem obok małego, drewnianego domku. Widniał nad nim napis „Dolina Kościeliska”. Wuj Karol machnął dłonią, a szlaban podniósł się – w taki właśnie sposób wjechaliśmy sobie nowiutkim audi do rezerwatu przyrody.

Jeśli myślicie, że w taki sposób pokonaliśmy większość trasy, oczywiście grubo się mylicie. Niestety po pokonaniu połowy drogi musieliśmy opuścić pojazd, bo droga nie nadawała się do dalszej jazdy…

Wujek poprowadził mnie jednym ze szlaków, aż dotarliśmy na nieduży, drewniany tarasik nad niewielkim stawem, po czym wskazał palcem jeden z szczytów.

– Tam musimy się dostać – oznajmił.

– To jest Smreczyński Wierch?

– Tak, u podstawy jego szczytu jest wyrwa czasoprzestrzenna, która pozwoli nam dostać się do miasta Kahunów. Nie mamy czasu na wędrówkę szlakiem, więc wejdziemy na niego najkrótszą drogą – rzekł, a następnie przeskoczył barierkę tarasu.

Wylądował na mokrej trawie i pokazał mi, jak się tam wespniemy. Poszedłem za nim. Głowę zaprzątały mi najróżniejsze myśli. Co tu się dzieje, kim był ten dziwny napastnik oraz – o dziwo – zastanawiałem się, jak wysoką grzywnę zapłacimy za wjazd samochodem do Doliny Kościeliskiej i deptanie trawy.

Wejście zajęło nam około dwóch godzin, a wspinaliśmy się najszybciej, jak tylko się dało. Kiedy dotarliśmy w okolicę szczytu, byłem cały spocony. Największe wrażenie zrobiło na mnie rozgwieżdżone niebo. Uwierzcie mi, że podziwianie gwiazd w mieście a tam, gdzie nie ma sztucznych świateł, to zupełnie inna sprawa. Prawie zachłysnąłem się pięknem firmamentu. Mógłbym się w niego wpatrywać godzinami, ale niestety nie miałem tyle czasu.

Karol wyciągnął z kieszeni smartfon, na którego ekranie wyświetlił się radar, po czym zaczął kierować aparatem w najróżniejsze strony.

– Co robisz? – zapytałem.

– Wyrwa jest niewidoczna dla ludzkiego oka, poza tym bardzo często się przemieszcza, ale zawsze znajduje się w okolicy tego szczytu. Urządzenie, które trzymam, pozwoli mi je namierzyć – rzekł.

Nie upłynęło nawet dziesięć sekund, kiedy smartfon cicho zapiszczał.

– Znalazłem, chodź! – wydał polecenie.

Przeszliśmy jeszcze kilkadziesiąt metrów, aż zatrzymaliśmy się obok sterty kamieni ułożonych w krąg. Wyglądało to trochę tak, jakby ktoś zaczął budować igloo ze skał i nie dokończył.

Wujcio, który niedawno wrócił do świata żywych, zaczął coś grzebać w swoim plecaczku, a po chwili wyjął urządzenie podobne do stojaka na choinkę, choć bardziej nowoczesne. Umieścił je na ziemi, starając się zrobić to z niesamowitą dokładnością, po czym je uruchomił. Stojak wypuścił do góry trzy pręciki, które zaczęły obracać się w kółko, wirując coraz szybciej.

Ujrzałem wówczas, jak czasoprzestrzeń zaczyna się powoli rozrywać. Chwilę później widniała przed nami szczelina o szerokości trzech i ośmiu dziesiątych stopy wysokości. Kiedy spojrzałem w jej głąb, zobaczyłem czarne, rozgwieżdżone niebo, po którym od czasu do czasu przeskakiwały niebieskie wyładowania energii. Wujek przełączył coś na urządzeniu, po czym obraz w szczelinie ukazał jakiś plac, tym razem wśród kamiennych budynków.

– Dobra, przechodzimy – zakomunikował.

– Tam? Co to za miejsce? Czy to bezpieczne? – zapytałem.

Nie miałem zaufania do jakichś dziwnych portali. Widziałem już dość filmów, w których bohaterowie lądowali po drugiej stronie bez nogi czy ręki albo teleportowała się z nimi mucha, czego skutki były opłakane. Nie zamierzałem do nich dołączyć.

– To w pełni bezpieczne – odparł wujek i podrapał się po brodzie. – Chyba były tylko dwa przypadki śmiertelne, w tym, jeśli dobrze pamiętam, komuś urwało głowę albo coś takiego.

Spojrzałem na niego i miałem ochotę zaprotestować, że nie zamierzam dać się rozłożyć na atomy, a potem zmaterializować bez głowy lub doświadczyć czegoś podobnego, ale on w tej samej chwili wepchnął mnie po prostu do tej dziury.

Przed oczami zrobiło mi się ciemno i nie byłem w stanie nic zobaczyć, natomiast wokół siebie czułem takie zimno, że odnosiłem wrażenie, jakbym znajdował się w lodowatej wodzie. Wszędzie panowała cisza, nie słyszałem żadnych dźwięków. Czułem się tak, jakby ktoś zawiesił mnie w próżni. Nie miałem poczucia istnienia ciała, ale w jakiś sposób byłem świadomy tego, że się tutaj znajduję. Chociaż to uczucie trwało tylko kilkanaście sekund, odnosiłem wrażenie, że tkwię tam o wiele dłużej, a potem znienacka oślepiło mnie jasne światło.

Poczułem świeże powietrze i ponownie zacząłem słyszeć. Uchwyciłem fragmenty jakiejś rozmowy, ale nie udało mi się zrozumieć ani jednego zdania. Możliwe, że jeszcze nie doszedłem do siebie po podróży.

Kilka razy zamrugałem, ponieważ światło było zbyt mocne. Kiedy w końcu źrenice doszły do siebie, oniemiałem z zachwytu. Przetarłem oczy, ale to wciąż tam było. Znajdowałem się w jakimś dziwnym miejscu, którego nie potrafiłem rozpoznać. Nie miałem pojęcia, gdzie jestem, ale widok był oszałamiający.

Rozdział 5 
Witaj w Solaris

Moim oczom ukazało się olbrzymie miasto skąpane w promieniach słońca. Było niezwykłe – nie jestem w stanie opisać tego, jak wielkie zrobiło na mnie wrażenie.

Znajdowałem się na betonowej platformie, a wokół rosły zielone drzewa ustawione w krąg. Spojrzałem za siebie i jeszcze bardziej się zdumiałem. Dostrzegłem tam olbrzymie gwiezdne wrota wykonane z metalu. Wyglądem przypominały okrąg, wtopiony w jednej trzeciej w kamienne podłoże. Wewnątrz koła znajdowały się cewki, po których przeskakiwał prąd.

Chwilę później wrota się otworzyły, ukazując widok na góry w Polsce, a tuż obok mnie zmaterializował się wujek. Właśnie wtedy uprzytomniłem sobie, że zapomniałem sprawdzić, czy jestem zdrów. Oklepałem się szybko po ciele, kontrolując, czy nie zniknął mi nos, ucho albo – nie daj Boże – coś innego. Na szczęście nie zauważyłem żadnego uszczerbku na zdrowiu.

Łypnąłem gniewnie na Karola. Wzruszył tylko ramionami, po czym dodał:

– Widać było, że nie chcesz przejść, to ci pomogłem.

– Przecież mówiłeś, że dwóm osobom stała się krzywda podczas korzystania z portalu. Mogłeś mnie zabić – powiedziałem z wyrzutem.

– Tak, mogłem, podobnie jak siebie samego, lecz jeśli byśmy zostali tam dłużej, z pewnością bylibyśmy już trupami. Co do tej dwójki poszkodowanych, to mówimy tu o tysiącu przejść, podczas których tylko dwa razy coś nie wyszło z tunelem czasoprzestrzennym. Podobnie jest z samolotami, niektóre dolatują do celu, a inne nie.

Nie miałem chęci być przyrównywany do samolotu, który dotrze na lotnisko albo też rozbije się w lesie lub wpadnie do oceanu. Jednak, jakby nie patrzeć, sytuacja już się wydarzyła, a ja byłem zdrowy. Postanowiłem zatem zadać pytanie, które obecnie było ważniejsze.

– Tamten zamaskowany bandzior nie będzie nas ścigać? Chyba też może przejść przez wyrwę, a poza tym kto to w ogóle był? – zasypałem wujka lawiną pytań.

– Nie może przejść z dwóch powodów. Po pierwsze, nie posiada adresu lokalizacji tej planety, gdyż jest ściśle tajna. Po drugie, maszyna, która służyła do podtrzymania tunelu, ulega samozniszczeniu po tym, jak jej użytkownicy przejdą przez dziurę czasoprzestrzenną – odpowiedział, pokazując rękami, że nie ma powodu, żeby się martwić.

Nie byłem wcale taki pewny, że nie ma przesłanek, by się denerwować.

– A co, jeśli posiada takie samo urządzenie, jakie ty miałeś?

Karol podrapał się po uchu. Wyglądało to tak, jakby go zaswędziało, ale myślę, że po prostu upewniał się, czy też dotarł w jednym kawałku, tyle że nie chciał tego otwarcie przyznać.

– Maszyna nie służy do otwierania bramy czasoprzestrzennej. Ona istnieje tam cały czas. Każdy może sobie do niej wejść. Urządzenie, które zobaczyłeś, miało na celu utworzenie stałego połączenia jednego punktu we wszechświecie z drugim. Do tego potrzebna jest lokalizacja. Po za tym brama ma zabezpieczenia i jeśli ktoś nie posiada klucza, mógłby zostać permanentnie zdematerializowany przez system zabezpieczeń – wyjaśnił.

– Chwila, nie przypominam sobie, żebym dostał od ciebie jakiś klucz? – zwróciłem mu uwagę.

Nabrałem przy tym przypuszczeń, że nasz skok był o wiele bardziej ryzykowny, niż przedstawił to Karol.

– Spokojnie, załatwiłem ci przepustkę, zanim tam wszedłeś.

– Nie wszedłem, a zostałem przez ciebie wepchnięty. – poprawiłem go. – Poza tym, co się stanie, kiedy ktoś wejdzie do dziury bez tej całej maszyny przypominającej stojak na choinki?

– Dobre pytanie.

Wuj wypowiedział te słowa, po czym najwyraźniej zaswędziało go drugie ucho, bo też się w nie podrapał, a ja już byłem całkowicie pewny, że to ściema. Myślałem, czy go na niej nie przyłapać, ale opowiadał ciekawe rzeczy, więc doszedłem do wniosku, że lepiej mu nie przerywać.

– Takie sytuacje czasami się zdarzają. Jak myślisz, skąd się biorą historie o tajemniczych zaginięciach ludzi, statków albo samolotów? Żadnych śladów, poszlak, zupełnie jakby wszystko wyparowało. Niekiedy ktoś wpakuje się w taką dziurę i wtedy przepada bez słuchu. Nielicznym udaje się powrócić, ale takich przypadków jest bardzo mało, naprawdę mało. Przeważnie uważamy, że wrota wysyłają kogoś w inne miejsce we wszechświecie. Możliwe też, że do przyszłości lub przeszłości.

Nigdy nie przyszło mi do głowy, że za zaginięcia ludzi oraz pojazdów mogą być odpowiedzialne jakieś bramy czasoprzestrzenne. Zawsze sądziłem, że jest tak, jak mówią w telewizji – że prawdopodobnie ktoś kogoś zaciukał i tyle o nim słyszeli. Powiedziałem o tym wujowi.

– Telewizja pierze mózg i nastawia ludzi przeciwko sobie. Poza tym wasi reporterzy szukają tylko sensacji i są nierzetelni. Często też przeinaczają fakty. Ziemianie przeważnie myślą, że kiedy ktoś zniknie, to zaraz jakiś seryjny morderca go dorwał lub stało się coś podobnego. Oczywiście tak też bywa, ale niekiedy ktoś po prostu wpada do wyrwy – objaśnił.

– Naprawdę?

– Oczywiście, że tak. Dobrym przykładem jest Trójkąt Bermudzki, gdzie zaginęło mnóstwo okrętów i samolotów. Jak myślisz, dlaczego? – zapytał.

Wahałem się z odpowiedzią. Niby już ją przecież znałem, ale postanowiłem powiedzieć to, co słyszałem na ten temat.

– Ponoć jakieś zaburzenia pola magnetycznego, czy coś takiego, powodują awarię pojazdów, przez co utrudniają nawigację – odparłem.

– Totalne brednie! – skomentował wujek. – Zaginęło tam tak wiele maszyn, bo w tym miejscu aż się roi od dziur czasoprzestrzennych. Niejeden kapitan i pilot zostali przez nie zaskoczeni.

– Skoro my możemy przejść przez wyrwę, to może przez nią przejść coś pochodzącego z drugiej strony? – spytałem.

Karol tym razem przetarł dłonią czoło, jakby chciał zetrzeć pot, ale ja znowu miałem swoją teorię na ten temat. Chciał po prostu sprawdzić, czy ma brwi na swoim miejscu.

Nie dziwiłem się. Jakbym wepchnął własnego siostrzeńca do dziury, która mogłaby mu urwać głowę, też nie liczyłbym na to, że poinformuje mnie, że zniknął mi pewien element z twarzy, zwłaszcza ten odpowiedzialny za urodę.

– Naturalnie. Myślisz, że skąd wzięły się te wszystkie mity i legendy o smokach, krakenach albo dziwnych potworach? – odpowiedział. – Dobra, chodźmy dalej, bo inaczej spędzimy tutaj cały dzień na pogaduszkach – dodał.

Opuściliśmy drzewny krąg i dopiero wtedy przed moimi oczami ukazało się prawdziwe piękno tego miejsca. Staliśmy na olbrzymim murze, ułożonym w ogromny krąg. Budowla ciągnęła się przez kilkanaście kilometrów.

Na murze stały kilkupiętrowe bloki pokryte rośliną przypominającą bluszcz, tylko jej liście miały najróżniejsze kolory. Nie znałem przeznaczenia tych budynków, ale przypuszczałem, że musiały to być bloki mieszkalne. Zauważyłem również, że jedyne zabetonowane miejsce położone jest koło gwiezdnych wrót. Wszędzie zaś, zamiast asfaltu albo chodników, znajdowała się zielona trawa przecinana wydeptanymi ścieżkami.

Pomiędzy tymi kilkupiętrowymi wieżowcami rosło mnóstwo drzew. Różniły się całkowicie od tych, jakie dotąd widziałem. Koło jednego z budynków dostrzegłem roślinę zbliżoną wyglądem do jodły, tylko jej szyszki świeciły zieloną poświatą; gdzie indziej na ozdobnym tarasie wykonanym z ziemi… Serio, mówię w pełni poważnie, balkon był z gleby. Nie miałem pojęcia, w jaki sposób został tam przymocowany, i byłem całkowicie przekonany, że jeśli ktoś postawi tam stopę, fragment budowli runie… A mimo to zauważyłem na nim malutkie drzewko bananowe, które aż uginało się od ciężaru miniaturowych owoców wielkości kciuka. Poczułem ochotę zerwania jednego z tych tyci-bananów…

Caluśkie miasto zdawało się zlewać z tą magiczną naturą. Sprawiało to niesamowite wrażenie, jakbym wylądował w bajecznej krainie, opisanej w jednej z moich ulubionych powieści.

W samym środku muru w kształcie okręgu znajdował się gęsty las oraz kilka polan, a na samym środku – jakby ktoś wyznaczył centrum tego olbrzymiego koła cyrklem – stała olbrzymia świątynia o wysokości około trzystu metrów, górując niepodważalnie nad gigantycznymi drzewami, które były wielkości sekwoi, a może nawet większe.

Nadal znajdując się wielkim oszołomieniu, popatrzyłem na świątynię. Chciałem się upewnić, czy to na pewno nie jest jakaś sztuczka umysłu – fatamorgana lub coś podobnego.

Przypominała trochę ziggurat Sumerów. Była biało-żółta, a wokół niej dostrzegłem latające pojazdy. Ujrzałem jakieś statki przypominające z wyglądu spodek oraz – o dziwo – wypatrzyłem nawet taki, jaki posiadali Egipcjanie, tylko bez wioseł. Unosił się w powietrzu ponad kilkaset metrów nad ziemią. Rozglądając się po nieboskłonie, w pewnej chwili zauważyłem pojazd, którego w życiu bym się nie spodziewał ujrzeć. Nie byłem pewny, czy deskę z żaglem – taką, jaka służy do windsurfingu – frunącą po prostu po niebie można zaliczyć do maszyn latających, ale tam była. Jakaś osoba – niestety nie mogłem dokładnie stwierdzić, kim ona jest, ponieważ przebywała bardzo wysoko – kierowała nią, lecąc na tle złotawych chmur. Przez chwilę jeszcze ją obserwowałem, a potem z ciekawością spojrzałem na czerwonożółte niebo, tylko częściowo pokryte złotymi obłokami.

Zaparło mi dech w piersiach – tak, już po raz kolejny – ale myślałem, że po prostu padnę tam na zawał serca z powodu tych wszystkich dziwów. Choć mieliśmy dzień, udało mi się ujrzeć na nieboskłonie trzy ledwo widoczne, różnobarwne księżyce. Każdy trochę innej wielkości. Największy miał barwę czerwoną, a pozostałe dwa były koloru błękitnego oraz zielonego. Przypuszczam, że wyglądałem jak neandertalczyk, który po raz pierwszy ujrzał ogień.

Wujek oparł mi dłoń na ramieniu.

– Witaj w mieście Solaris, siedzibie wszystkich Kahuni – rzekł.

Zdawałem sobie sprawę, że powinienem coś odpowiedzieć, ale byłem tak zdumiony, że nie byłem w stanie mówić. Karol powoli odciągnął mnie od krawędzi muru, do której wcześniej podszedłem. Całkowicie umknęło to mojej uwadze, kiedy się tam znalazłem. Odwróciłem się, żeby pójść z nim, i zdumiałem się jeszcze bardziej.

Dopiero teraz spostrzegłem grupki ludzi spacerujących po ulicach. Wyglądali zupełnie inaczej niż Ziemianie. Patrzyłem na kosmitów, których wcześniej jakimś cudem w ogóle nie zauważyłem. Dokonałem wtedy także genialnego odkrycia. Ciężko jest zwrócić na kogoś uwagę, patrząc na trawę pod stopami czy w niebo nad głową. Mniejsza z tym.

Najpierw spostrzegłem czerwoną kobietę w żółtej, pozbawionej ramiączek sukni, która ciągnęła się do kostek. Jej cera była dosłownie czerwona jak jasna krew, a usta i włosy miała zielone. W dłoniach trzymała brązowy, wiklinowy koszyk wypchany jakimiś fioletowymi kulami, które z wyglądu przypominały jabłka, ale przyznam, że nie miałem ochoty spróbować, czy są smaczne. Po chwili spostrzegłem jakiegoś mężczyznę, był niebieski i totalnie łysy. Nie miał nawet brwi – może też przechodził przez gwiezdne wrota? Potem ujrzałem więcej jeszcze inaczej wyglądających osób.

Gdy myślałem, że tylko ja i Karol jesteśmy tu jedynymi „normalnie” wyglądającymi ludźmi, zobaczyłem niskiego faceta o czarnych włosach. Przyjrzałem się mu bliżej i zauważyłem, że tak naprawdę ta inność dotyczyła też jego. Miał bowiem trochę szerszy nos, a w nim tylko jedną dziurkę. Wtedy usłyszałem wujka, który odezwał się wesołym głosem.

– Pierwsze oglądanie kosmitów zawsze najbardziej szokuje.

– Oni wszyscy są z tej planety? – zapytałem.

– Tak i nie. Wszyscy są Kahunami, ale pochodzą z różnych planet oraz cywilizacji – odpowiedział.

– Nie rozumiem.

– Kahuni są wielką grupą dusz, które łączy jeden wspólny cel: pomagać innym oraz nieść światło. Nie zwracamy uwagi na to, jakiej jesteśmy rasy ani skąd pochodzimy, ponieważ tak naprawdę wszyscy jesteśmy jedną dużą świetlaną rodziną. Każdy z nas jest połączony z wielką kreacją i stanowi jej część.

– Dalej nic z tego nie rozumiem – odparłem.

– Spokojnie, Alex, zabiorę cię do świątyni i przedstawię Radzie Mistrzów. Oni zadecydują, co z tobą zrobić. Tam się wszystkiego dowiesz. Cierpliwości. A teraz chodź ze mną. Musimy udać się na platformę, która przewiezie nas do świątyni. No, chyba że chcesz zasuwać kilkanaście kilometrów przez gęsty las zamieszkany przez różne dzikie zwierzęta, które mogą spróbować cię zjeść.

– Co?! – wykrzyknąłem.

– Tak myślałem. Idziemy na platformę.

Wuj ruszył przed siebie, zupełnie nie przejmując się obcymi wokół nas. Szedł szybkim, ale takim swobodnym krokiem, jakby chciał pokazać mi, żebym wrzucił na luz.

Wyglądał trochę jak ci zaklinacze węży przechadzający się pośród wijących gadów. Prezentują całkowity spokój i opanowanie, póki nie ugryzie ich jakaś żmija albo czarna mamba. Też chciałbym umieć zachować w takiej sytuacji zimną krew, ale zamiast tego dreptałem za nim, co chwilę wytrzeszczając oczy na każdego napotkanego kosmitę. Wszyscy wydawali mi się dziwni i obcy, ale sprawiali także, nie wiedzieć czemu, dobre wrażenie. Czułem się, jakbym trafił do krainy bogów. Zrozumiałem wtedy, jak czuli się Indianie na widok konkwistadorów. Miałem tylko nadzieję, że nie podzielę ich losu.

W pewnym momencie jedna z kosmitek, która z wyglądu przypominała ziemską kobietę – ale na czole posiadała dwa pręciki skierowane do góry jak jakieś antenki – uśmiechnęła się do mnie i coś powiedziała. Zdębiałem, ponieważ to, co usłyszałem, brzmiało mniej więcej tak:

– Wru kasatija. – Z większym naciskiem na kasatija, tak że wru było ledwo słyszalne.

Nie namyślając się długo, zrobiłem to, co mi przyszło do głowy w takiej sytuacji. Patrząc z perspektywy czasu, śmieję się z tego, ale wtedy nie wiedziałem, dlaczego akurat to strzeliło mi do łba. Mianowicie postanowiłem zachować się tak, jakbym był w innym kraju i zaczepiłby mnie jakiś obcokrajowiec.

– Wru kasatija – powtórzyłem to wyrażenie, licząc po cichu w myślach, że chciała się ze mną przywitać.

Najpewniej sztuczka by mi się udała, gdyby nie fakt, że podczas wymawiania tego słowa po prostu się oplułem.

Kosmitka wybuchnęła śmiechem. Najwyraźniej obcych też śmieszą niemądre wpadki, podobnie jak ludzi. Przyznam szczerze, że zrobiło mi się strasznie głupio. Wytarłem rękawem ślinę z własnej brody. Przez chwilę kobieta jeszcze się chichrała, po czym zaczęła wymawiać jakieś dziwne słowa. Zdębiałem.

Poczułem się jak na lekcji języka niemieckiego w swojej szkole. Nie miałem bowiem pojęcia, czego ona ode mnie chce. Moja nauczycielka też wypowiadała jakieś niezrozumiałe zdania, a ja tylko przytakiwałem głową – pod warunkiem, że nie spałem na zajęciach. „Tak, proszę pani, ma pani absolutną rację” – mówiłem do niej, po czym ona z reguły odwracała się do tablicy, a ja wracałem do drzemki. Wciąż nie mogłem zrozumieć, jakim cudem wychodziła mi trója z tego przedmiotu. Niestety teraz moje ruchy głową oraz przyznawanie racji na niewiele by się zdały.

Na szczęście z pomocą przyszedł mi wujek, który zagadał do kosmitki tym samym dziwnym językiem, po czym przez chwilę rozmawiali, a kosmitka parę razy zerknęła na mnie, marszcząc brwi. Potem chyba ją olśniło i złożyła ręce tak jak do modlitwy, uśmiechnęła się, lekko się przy tym pochylając, a następnie odeszła. Przez chwilę ją obserwowałem, aż w końcu zniknęła za rogiem jednego z budynków.

– Wyjaśniłem jej, że jesteś tutaj nowy i jeszcze czujesz się bardzo zagubiony – rzekł do mnie wuj.

– Czego ona ode mnie chciała? – zapytałem.

– Powiedziała mi, że organizuje przyjęcie swojego przyjaciela z okazji stu czterdziestych urodzin i chciała cię zaprosić.

– Sto czterdzieści?! Żartujesz sobie? – wypowiedziałem te słowa, nie dowierzając temu, co usłyszałem.

– Na Telesto, w przeciwieństwie do Ziemi, dożycie stu czterdziestu lat nie jest niczym niezwykłym. Ty sam najpewniej po odpowiednim szkoleniu na Kahuna nauczysz się, jak przedłużyć swoje życie bezproblemowo do dwustu pięćdziesięciu lat.

– Naprawdę, to jest możliwe? – spytałem Karola.

– Oczywiście, ale my, Ziemianie, przeważnie żyjemy dosyć krótko w porównaniu z innymi. Najstarsi Ziemianie osiągają około czterystu lat…

– To kto żyje najdłużej?

– Na pewno Saleyanie potrafią długo żyć. Ich najstarsi mędrcy żyją dziewięćset lat, a ponoć kilku dożyło nawet tysiąca, ale kto żyje najdłużej, nie mam pojęcia.

Zastanowiłem się nad tym, co usłyszałem od wujka. Jakie to musi być uczucie żyć kilkaset lat? Ile mądrości oraz umiejętności można byłoby zgromadzić przez całe swoje życie. Słyszałem o tych największych geniuszach na Ziemi. Jak wiele wiedzy mógłby posiąść oraz ile nowych rzeczy wymyślić na przykład taki Albert Einstein, gdyby mógł żyć czterysta lat.

Moje rozmyślania przerwał Karol, który właśnie stanął i trzymał coś w dłoniach. Wyglądało to na jakąś słuchawkę. Taką jak od telefonu, tylko w kształcie trójkąta.

– Teraz właśnie mi się coś przypomniało… – odezwał się do mnie, a ja spojrzałem na niego ze zdziwieniem. – Przecież ty nie znasz międzygalaktycznego języka. W związku z tym nie będziesz mógł porozumieć się z mędrcami.

– To co teraz zrobimy? – zapytałem, przeczuwając problemy.

– Nic, na szczęście zabrałem ze sobą translator języków. Widzisz tę małą słuchawkę? Wystarczy, że wepniesz ją w ucho, a maszyna przetłumaczy wszystko na język ziemski.

Wziąłem od niego urządzenie i, słuchając jego instrukcji, przyczepiłem je sobie do ucha. Idealnie pasowało.

– Dobrze, uruchom je przyciskiem, a ja sprawdzę, czy działa poprawnie, wypowiadając kilka zdań w innym języku – rzekł.

Zrobiłem tak, jak mi kazał. Karol wypowiedział kilka zdań, ale niestety nic nie zrozumiałem. Dalej był to dla mnie jakiś niezrozumiały bełkot, więc wyjąłem słuchawkę z ucha.

– Przykro mi, ale cię nie rozumiem.

– Pokaż mi translator – powiedział.

Podałem mu urządzenie. Wcisnął jeden z trzech przycisków i nad urządzeniem wyświetliło się holograficzne menu. Oczywiście w innym języku, jakże by inaczej. Przez chwilę zmagał się z maszyną.

– Aha! – westchnął.

– Co się stało?

– Nic dziwnego, że nie rozumiałeś, co mówię. Zamiast języka polskiego masz ustawiony język hindi. Teraz powinno dobrze działać. Masz, spróbuj – zaproponował, drapiąc się po głowie.

Podał mi translator i ponownie przeprowadziliśmy próbę. Tym razem zrozumiałem wszystko bezbłędnie.

– Wuju, wspomniałeś, że to urządzenie tłumaczy takie ziemskie języki, jak polski oraz hindi. A ile w sumie języków jest w stanie przetłumaczyć? – Zadałem pytanie, będąc ciekawym odpowiedzi.

– Ogólnie sto trzynaście języków, w tym trzydzieści sześć języków ziemskich.

– Sporo.

– Tak. Teraz jednak chodźmy. Chcę cię jak najszybciej przedstawić Radzie Światłych.

Nie mając zamiaru zgubić się na obcej planecie, pośpieszyłem za nim. Uświadomiłem sobie w tamtym momencie, że gdyby ktoś wynalazł takie urządzenie na Ziemi, prawdopodobnie zostałby miliarderem i mógłby zażegnać wiele konfliktów oraz przeciwdziałać ksenofobii. Może gdyby ludzie lepiej się rozumieli, świat byłby lepszym miejscem.

Wujek Karol szedł ulicami tego dziwnego miasta, wymijając przechodniów, a ja podążałem za nim. W końcu dotarliśmy do platformy, która miała nas przewieźć do świątyni.

Nie wyglądała zbyt imponująco. W betonowym podłożu tkwiła metalowa płyta wielkości około trzech metrów. Po bokach wystawały z niej szare metalowe drążki bezpieczeństwa. Razem z Karolem wsiedliśmy na platformę, a na środku podłogi pojawiło się niebieskie świecące koło. Coś cicho syknęło i pojazd – o ile można było to tak nazwać – wzniósł się w powietrze.

Rozejrzałem się, ale nigdzie nie spostrzegłem pilota ani nawet jakiegoś panelu do sterowania tym czymś.

– Kto tym steruje? – zapytałem.

– Komputer. Został tak zaprogramowany, żeby pojazd szybował po tej samej trasie.

Nie mogłem się nadziwić, w jaki sposób ta machina leci. Nie poruszała się zbyt szybko. Prędkością przypominała trochę kolejkę górską, ale była odrobinę szybsza. Poza tym kolejka górska porusza się po linie, a to tutaj na pewno jej nie posiadało. Kierując się ciekawością, wyjrzałem za barierkę. To był błąd. Widok z pewnością był przepiękny – zobaczyłem z góry mnóstwo drzew, polanę a nawet rzekę. Wszystko wydawało się takie drobniutkie, ale z drugiej strony dotarło do mnie, jak wysoko się znajduję. Naszły mnie dziwne myśli, na przykład, co by się stało, gdybym spadł albo skoczył.

Szybko spojrzałem w górę, starając się wypchnąć z głowy tamte głupie myśli. Trzy kolorowe księżyce nadal tam widniały, a ja zastanawiałem się, czy to przypadkiem nie sen. Uszczypnąłem się nawet, ale zamiast się obudzić, poczułem tylko ból ręki. Wtedy wujek odezwał się za moimi plecami:

– Nie ma potrzeby, żebyś się podszczypywał. To nie jest sen.

Choć znałem odpowiedź na to pytanie, postanowiłem zadać je Karolowi, ponieważ pragnąłem usłyszeć potwierdzenie, że to, co myślę, jest prawdą.

– Jesteśmy na obcej planecie, prawda? Na Ziemi był tylko jeden księżyc.

– Tak, jesteśmy na innej planecie. Twój błękitny glob znajduje się teraz lata świetlne od Telesto.

Zdziwiłem się, słysząc jego wypowiedź. Nie powiedział „nasz”, tylko „twój” błękitny glob. Zwróciłem mu na to uwagę.

– Cóż. Alex, jestem gwiezdnym wojownikiem. Czuję, że mój dom jest bardziej tutaj niż tam – odpowiedział.

– Ziemia jest naszym domem, nie ta planeta – odparłem.

– Wielu rzeczy jeszcze nie rozumiesz. Kiedy odzyskasz wspomnienia, zaczniesz rozumieć podobnie jak ja. Ci wszyscy ludzie, którzy tutaj mieszkają, są naszą prawdziwą rodziną.

Nie mogłem uwierzyć w to, co właśnie usłyszałem. Wuj jednak, patrząc mi prosto w oczy, powiedział to jak gdyby nic.

– To kosmici! – przypomniałem mu, nie wiedziałem, dlaczego nazwał ich ludźmi.

– Oni są tacy sami jak my, Alex. Niczym się od nas nie różnią. Są takimi samymi wrażliwymi istotami jak ty czy ja. Może niektórzy z nich mają po trzy palce u ręki albo oko na środku czoła, ale nie czyni ich to wielkimi odmieńcami. Na Ziemi żyją ludzie czarnoskórzy oraz białoskórzy. Oni też się niczym od siebie nie różnią poza kolorem skóry oraz kulturą. Tak samo jest z ludźmi i kosmitami.

Uświadomiłem sobie, że ma rację. Rzeczywiście kosmici mogą inaczej wyglądać, ale ich mentalność może być bardzo podobna do ziemskiej. Przypomniałem sobie kobietę, która dosłownie dziesięć minut temu chciała zaprosić mnie na urodziny. Nie sprawiała wrażenia jakiejś nieludzkiej. Była zwyczajna, bardzo podobna do mieszkańców mojej planety.

Zdałem sobie wtedy sprawę z jeszcze jednej rzeczy.

– Skoro kosmici są tacy podobni do ludzi, to znaczy, że jak zostawię gdzieś buty, zaraz mi je ktoś ukradnie? – spytałem, po czym spojrzałem wujowi w twarz.

Możecie się śmiać, ale w trzeciej klasie podstawówki ktoś ukradł mi obuwie. Wróciłem z WF-u i nagle okazało się, że nie mam w co się przebrać. Dlaczego to zrobił, nie mam pojęcia – niektórzy są dziwni.

Wujek, słysząc moje pytanie, skrzywił twarz.

– No wiesz, w sumie nie spodziewałem się takiego pytania. Nikt cię tutaj nie okradnie, ale nie ukrywam, że istnieją obce cywilizacje, które potrafią posunąć się do takich rzeczy, a nawet gorszych.

– Co może być gorszego od zabrania komuś pary tenisówek? – zapytałem, po czym uświadomiłem sobie, jak idiotycznie brzmi moje pytanie.

Karol miał to skomentować, ale po mojej minie zorientował się, że chyba załapałem, co właśnie powiedziałem. Zrobiło się trochę niezręcznie. Przez chwilę milczeliśmy, nie do końca wiedząc, co powiedzieć. Mam więc dla was dobrą radę, a brzmi ona tak: nigdy – ale to przenigdy – nie rozmawiajcie o butach ze swoim krewnym, który wrócił do życia. Tak będzie lepiej. Można uniknąć wielu kłopotliwych sytuacji.

Tę przydługawą chwilę milczenia przerwał w końcu Karol, zmieniając temat.

– To jest wielka świątynia. Przybywają do niej Kahuni z wielu planet. – Wskazał palcem olbrzymią budowlę, do której właśnie lecieliśmy.

Budynek był ogromny. Z bliska sprawiał wrażenie kilkakrotnie większego niż wtedy, gdy go ujrzałem, stojąc na murze. Znajdując się coraz bliżej niego, dostrzegłem więcej szczegółów. Świątynia przypominała piramidę, ale w rzeczywistości w jej bokach dostrzegłem bramy oraz niewielkie mosty, na których lądowały statki.

– To, co teraz widzisz, to zaledwie połowa świątyni. Reszta znajduje się pod ziemią – rzekł Karol.

– Niesamowite, ile tutaj musi mieszkać osób. Chyba z pół miliona.

– Nie, nie aż tyle, Alex. – Zaśmiał się wuj. – Poza tym nie wszystkie dolne obszary nadają się do życia – dodał.

– Ale dlaczego? – zapytałem z ciekawością.

– No cóż, niektóre korytarze się zawaliły, w innych wytworzył się niebezpieczny gaz albo zagnieździło się tam coś, z czym wolałbyś się nie spotkać.

Ostatni fragment zdania – ten o zagnieżdżeniu się czegoś, z czym wolałbym się nie spotkać – wypowiedział w taki sposób, że aż przeszły mnie ciarki. Odniosłem wrażenie, że nie tylko doskonale wiedział, co się tam znajduje, ale także miał z tym styczność. Najwyraźniej – cokolwiek to było – musiało budzić w nim złe wspomnienia, ponieważ zauważyłem, że aż zacisnął szczęki po wypowiedzeniu tego zdania. Choć wiedziałem, że nie powinienem o to pytać i gdzieś z tyłu mojej głowy cichy głosik powtarzał „Zostaw ten temat w spokoju!”, to ostatecznie ciekawość wzięła górę:

– Co takiego się tam zagnieździło? – spytałem.

Wujek zaś zapatrzył się w miejsce, gdzie świątynia wchodziła w glebę, po czym ściszając głos, odpowiedział:

– Potwory. Istoty, z którymi nie da się rozmawiać. Niektóre z nich są tak przerażające, że można byłoby nakręcić bardzo dobry horror z ich udziałem.

– Jak dobry? – wypowiedziałem te słowa, czując, że zaczynam się bać i chyba nie chcę poznać odpowiedzi.

– Taki, że cała widownia miałaby mokre gacie.

– Dlaczego więc pozwoliliście tym kreaturom, żeby tam zamieszkały? – zapytałem.

– To nie tak, że pozwoliliśmy im tam zamieszkać, tylko, widzisz, ten budynek jest bardzo stary. To, co mieści się na górze, jest nazywane nową świątynią, ponieważ liczy sobie dopiero kilka tysięcy lat. Ale to, co znajduje się pod ziemią, jest o wiele starsze. Nazywamy ten obszar starą świątynią. Wszyscy jej unikają, a odkąd kilkadziesiąt lat temu zaginęła tam ekspedycja złożona z czterystu osób, miejsce to zostało uznane za przeklęte. Wrócił tylko jeden z odkrywców, który całkowicie odszedł od zmysłów. Malował dziwne symbole na ścianach oraz bełkotał niezrozumiałe rzeczy pod nosem.

– Kto to był?

Niestety nie doczekałem się odpowiedzi, ponieważ właśnie w tym momencie platforma wylądowała na terenie świątyni. Rozmowa o dolnych partiach budynku tak mnie pochłonęła, że nawet nie zorientowałem się, że zbliżamy się już do celu podróży. Znajdowaliśmy się na niewielkim, kamiennym moście. Obok nas zacumowała powietrzna łódka nieznacznych rozmiarów. Starałem się przeanalizować jej mechanizm, żeby zrozumieć, jakim cudem może latać, ale nie miałem pomysłu, który mógłby to wyjaśnić.

Platforma cicho zaszumiała, natomiast niebieski krąg na środku podłogi zgasł jak światło po naciśnięciu wyłącznika. Wujek zszedł z platformy, a ja udałem się za nim. Dopiero w tym momencie ujrzałem długi korytarz na końcu mostu, po którym maszerowaliśmy. Przed wejściem po obu stronach stały dwie białe kolumny. Nie mogłem sobie przypomnieć, jak nazywał się ten styl architektoniczny, ale bardzo przypominał ten z czasów starożytnych Greków.

Na końcu korytarza znajdowała się olbrzymia miedziana brama. Udaliśmy się w jej kierunku. Po drodze minęliśmy dwójkę kosmitów, którzy trzymali się za ręce i coś do siebie szeptali.

Dzięki translatorowi zrozumiałem, że są po prostu na randce, co mnie trochę zdziwiło – wciąż nie mogłem uwierzyć, że mieszkańcy innych planet tak bardzo przypominają nas, ludzi. Prawie natychmiast spojrzałem też na swoje adidasy, aby się upewnić, czy dalej mam je na stopach. Wszystko było w porządku, nadal tam były.

Przeszliśmy z wujkiem cały korytarz. Jego eleganckie buty co chwilę wybijały rytmiczny dźwięk. Troszkę mnie to irytowało. Jedna z nauczycielek naszej szkoły miała taki zwyczaj, że na każdy egzamin zakładała obcasy. Uwierzcie mi, nie ma nic bardziej wkurzającego podczas pisania testu, jak słuchanie odgłosu szpilek spacerującej po całej klasie pani. Co drugi uczeń miał ochotę rozkazać jej, żeby siadła na tyłku i nie wstawała. Miałem wrażenie, że niektóre nauczycielki robią to celowo, na złość. Wiecie, coś w rodzaju: „Tej klasy nie lubię, to założę jakieś obcasy i będę nimi stukać cały czas, żeby nie mogli się skoncentrować. Przy okazji zrobię trzy albo trzydzieści kółek po klasie i zerknę, czy nikt nie ściąga”.

Zatrzymaliśmy się przed wielką miedzianą bramą. Znajdując się bliżej, zauważyłem, że wrota pokryte są jakimiś dziwnymi symbolami. Wyglądały znajomo, ale nie wiedziałem, skąd je kojarzę. Byłem jednak pewny, że gdzieś już widziałem te znaki.

Dwóch strażników odzianych w białe szaty podeszło do nas wolnym krokiem. Obydwaj nosili biało-złote stroje. Jedyne, co ich różniło, to kolory masek – ten po prawej stronie miał niebieską, a ten po lewej czerwoną. Pod białymi płaszczami spostrzegłem ich mundury w tym samym kolorze, uszyte jednak z grubszej tkaniny. Zatrzymali się przed nami, wypinając klaty. Stanęli tak wyprostowani, że zastanawiałem się, czy przypadkiem coś im nie dolega.

Strażnik w niebieskiej masce odezwał się do mojego wujka.

– Procedury zabraniają wejścia do środka w prywatnych ciuchach. Do świątyni wchodzimy tylko w odpowiednim stroju.

– Tak, wiem, ale dopiero przybyliśmy. To mój siostrzeniec – rzekł wujek, wskazując mnie kciukiem.

Drugi, w czerwonej masce, zmierzył mnie wzrokiem od góry do dołu. Poczułem się, jakby próbował mnie ocenić – nie lubiłem takiego zachowania, kiedy ktoś kogoś ocenia po wyglądzie. Jeszcze przez chwilę się we mnie wpatrywał, po czym się odezwał; jego głos był o wiele niższy niż strażnika, który pierwszy do nas zagadał.

– Dobrze, zmieńcie ubrania i możecie wejść.

Następnie drugi strażnik wcisnął coś na swojej rękawicy, a ze ściany po lewej stronie wysunął się biały marmurowy stół. Pokazał nam gestem, że mamy do niego podejść. Leżały na nim najróżniejsze ubrania. Niestety żadne mi nie pasowało. Poczułem się jak wtedy, kiedy chodziłem z mamą do lumpeksu. „Wybierz sobie fajną koszulkę” – mówiła, po czym sama podchodziła do innego koszyka. Nieważne, ile razy przeglądałem czy przymierzałem ubrania, nigdy nie mogłem znaleźć ubioru, w którym mógłbym się świetnie poczuć. Dzisiaj chyba mi się jednak poszczęściło.

Przelatując wzrokiem po stercie ciuchów, zauważyłem ciemnofioletową koszulkę z krótkim rękawem oraz dresy tego samego koloru. Chwilę później miałem je już na sobie. Byłem przekonany, że na pewno w nich dobrze wyglądam. Fioletowy do mnie pasował. Mój wuj założył na siebie czerwone szaty, które przypominały strój zakonnika.

Strażnicy zmierzyli nas wzrokiem, po czym stwierdzili, że trzeba jeszcze zmienić obuwie. Dostaliśmy jakieś brązowe buty, które były całkiem wygodne i solidne. Przyznam, że spodobały mi się nowe ubrania. Dobrze się w nich czułem; były też bardzo wygodne. Gwardziści zabrali naszą odzież i powiedzieli, że trafi do działu ubrań prywatnych. Nabrałem podejrzeń, że już więcej nie zobaczę moich adidasów. Tak, będąc w nowiutkich strojach, wkroczyliśmy do świątyni.

Rozdział 6 
Poznaję swojego mistrza

Budowla przypominała prawdziwy labirynt. Gdyby nie mój wuj, zgubiłbym się już kilka razy. Nie miałem pojęcia, w jaki sposób odnajduje drogę. Nabrałem nawet przekonania, że po prostu błądzi i udaje, że wie, dokąd iść. Co chwilę mijaliśmy przeróżne osoby. Niektóre z nich gdzieś się spieszyły, a inne nie. Minęliśmy też jakiegoś faceta siedzącego na ławce, który malował na płótnie portret pięknej kosmitki znajdującej się tuż obok niego. Rzuciłem okiem na to arcydzieło. Cóż, gdyby nie fakt, że na malowidle pani miała wielki, zakrzywiony nochal, z pewnością jej wizerunek byłby bardziej realistyczny.

Na ścianach w korytarzach budynku świeciły żółte kryształy, rozświetlając przed nami drogę. Po chwili krążenia po budowli wyszliśmy z jednej z uliczek i zatrzymaliśmy się przed wielkimi schodami. Jednak się myliłem – wujcio chyba wiedział, dokąd idzie. Z góry dochodziły do nas odgłosy śmiechu oraz rozmów. Razem z nim wspiąłem się po schodach i wtedy ujrzałem olbrzymią jadalnię. Znajdowało się tam chyba z kilkaset osób, a może nawet tysiące.

Było to sporej wielkości pomieszczenie poprzecinane dwoma rzędami olbrzymich, kamiennych kolumn pokrytych dziwnymi znakami. Pomiędzy nimi znajdowało się mnóstwo marmurowych stolików. Siedziało przy nich wiele osób różniących się od siebie wyglądem.

Zauważyłem, że prawie wszyscy nosili ubrania w jednolitym kolorze. Oczywiście po sali kręcili się również „ludzie”, którzy mieli ciuchy w najróżniejszych barwach; dostrzegłem kogoś w czerwonym stroju podobnym trochę do mojego, jakąś kosmitkę w niebieskiej sukni, a nawet kogoś w szarym płaszczu. Ale naprawdę było niewiele osób, które nosiłyby na przykład bluzkę i spodnie w innym kolorze. Zapytałem więc o to wujka.

– W świątyni przeważnie preferujemy ubiór jednobarwny. Bardzo rzadko ktoś nosi wielokolorowe ciuchy – odpowiedział.

– Dlaczego tak robicie? – dociekałem, zastanawiając się, skąd u nich taki trend.

– Poniekąd jest to tradycja, ale nie tylko. Wytłumaczę ci to kiedy indziej, bo inaczej musiałbym ci opowiedzieć o właściwościach kolorów, a teraz nie ma czasu.

Karol wszedł więc do pomieszczenia, a ja za nim. Wtedy dostrzegłem więcej szczegółów.

Najpierw spojrzałem na sufit i oniemiałem. Sklepienie budynku znajdowało się ponad piętnaście metrów nad nami. Zobaczyłem, jak tuż pod nim fruwają przepięknie ptaki o najróżniejszym upierzeniu. Wlatywały przez świetliki, a następnie siadały na belkach, które znajdowały się pomiędzy kolumnami. Ich wygląd był nadzwyczajny. Niektóre miały czerwone pióra, jeszcze inne – żółte, dostrzegłem także jednego z niebieskimi. Ich dzioby także były kolorowe, co jeszcze bardziej podkreślało ich piękno. Przypominały trochę papugi z Ziemi, ale były większe.

Z zachwytu wyrwał mnie kobiecy głos za mną:

– Są piękne, prawda?

Odwracając się, spodziewałem się, że zobaczę kolejną kosmitkę o jakieś innej barwie skóry albo kogoś podobnego, ale ujrzałem ludzką dziewczynę w podobnym wieku co ja. Uwagę zwracały jej brązowe włosy oraz niebieskie oczy o odcieniu morskiej wody. Była śliczna. Miała na sobie zieloną suknię, a na szyi nosiła kryształ górski zawieszony na cienkim łańcuszku.

– Tak, są niesamowite. Przypominają trochę ptaki z mojej planety – odpowiedziałem, po czym z zainteresowaniem zacząłem przyglądać się dziewczynie, zastanawiając się, czy jest kosmitką, chociaż z wyglądu przypominała człowieka.

– Też jesteś z Terry? – zapytała.

– Co to jest Terra? – odpowiedziałem pytaniem na jej pytanie, nabierając podejrzeń, że jednak nie jest z mojego gatunku.

Dziewczyna zmarszczyła brwi i chyba coś sobie uświadomiła.

– Musisz być tutaj nowy. Terra to inaczej Ziemia – odparła.

– Tak, pochodzę z tej planety – oznajmiłem, przekonując się, że moje podejrzenia były błędne.

– To super! W takim razie trafisz do naszego dormitorium – rzekła.

Chciałem zapytać, czym jest to całe dormitorium, ale rozmowę przerwał nam wuj, który musiał się zorientować, że już za nim nie idę.

– Cześć! O czym rozmawiacie? – wtrącił się.

– Pytałam, co myśli o ptakach – odpowiedziała nastolatka.

Przyznam, że miałem ochotę jeszcze z nią porozmawiać sam na sam, ale w porę ugryzłem się w język, zanim oznajmiłem to publicznie.

– Mimogłosy to wspaniałe stworzenia. Alex, wiedziałeś, że są one w stanie naśladować bardzo wiele dźwięków, nawet ludzką mowę – rzekł Karol.

– Skąd miałem wiedzieć? Pierwszy raz tutaj jestem – odpowiedziałem, wzruszając ramionami.

Mój wujek uśmiechnął się łobuzersko.

– Dobrze, miło cię było spotkać, młoda damo, ale ja i mój siostrzeniec musimy już uciekać. Rada mędrców nas oczekuje. Potem sobie poflirtujecie, gołąbeczki – rzucił na pożegnanie.

Nie wiem, które z nas zrobiło się bardziej czerwone na twarzy – ja czy tamta dziewczyna. Nie zdążyłem zareagować na słowa wuja, ponieważ wziął mnie pod ramię i poszliśmy w drugą stronę. Gdy tylko się odwróciliśmy, prawie natychmiast zwróciłem mu uwagę.

– Wujek, weź nie gadaj takich rzeczy przy obcych dziewczynach, obciach mi robisz.

– Przestań dramatyzować, nie ma czego się wstydzić. Poza tym ta dziewczyna była Ziemianką, tak jak ty, więc najpewniej jeszcze się spotkacie w dormitorium – odrzekł.

Przypomniało mi się, że niebieskooka powiedziała coś podobnego. Też wspominała o tym tajemniczym miejscu.

– Czym jest w ogóle to całe dormitorium? – zapytałem.

– To miejsce, w którym mieszkają mieszkańcy tej samej planety – odpowiedział.

– Myślałem, że tutaj nie ma żadnych podziałów?

– Podział jest tylko wśród uczniaków i adeptów. Robimy tak ze względu na fakt, że każdy gatunek posiada inną odporność na różne choroby oraz zarazki i to, co u ludzi może wywołać przeziębienie, na innej planecie może być zabójcze.

Zdziwiło mnie, że tu też jest jakaś szkoła; zagadnąłem go w tej sprawie.

– Oczywiście, że jest tutaj szkoła. Prawie na każdej cywilizowanej planecie jest szkoła – odpowiedział.

Westchnąłem cicho. Czyli nie tylko my, Ziemianie, musimy chodzić do tej głupiej budy i zdawać egzaminy z materiału, który zupełnie nas nie interesuje.

– Wiesz, miałem cichą nadzieję, że nie będę musiał tutaj chodzić do szkoły. Nie lubię jej – powiedziałem mu to wprost.

Karol spojrzał się na mnie, a następnie się uśmiechnął.

– Myślę, że ta szkoła ci się spodoba. Kahuni mają o wiele lepszy system edukacji niż Ziemianie.

– Tak, a czym on się różni? – zadałem kolejne pytanie.

– Przede wszystkim system Kahunów naprawdę ma cię czegoś nauczyć, a nie tylko udawać, że uczy, to raz. Dwa, jest tam o wiele więcej praktyki niż teorii. A trzecia kwestia, to że uczysz się tutaj rzeczy potrzebnych, a nie jakichś bzdur – odpowiedział.

Spojrzałem na wujka wielkimi oczami. Odniosłem wrażenie, że wreszcie rozmawiam z inteligentnym dorosłym, a nie z głupkiem, który wstawia oceny do dziennika.

Bynajmniej, nie chciałem obrazić w tym momencie wszystkich nauczycieli – wiem, że są wśród nich naprawdę spoko osoby – ale moim skromnym zdaniem nie wszyscy się nadają do tego zawodu.

– Czemu tak na mnie patrzysz, Alex? To wszystko prawda. Widziałem wasze podręczniki. Najlepszym przykładem jest matematyka. Każą wam wkuwać tyle niepotrzebnych rzeczy. Śmiechu warte, że coś takiego w ogóle istnieje. Do czego w życiu przydadzą się logarytmy albo funkcja kwadratowa? Wejdziesz do sklepu i co? Obliczysz logarytm z bochenka chleba, a kasjerka poda ci cenę w funkcji kwadratowej? Kończysz szkołę i nie masz pojęcia, jak zapłacić podatki ani jak założyć szczęśliwą rodzinę. Wasza edukacja to jakiś żart. Co więcej, odbiera chęć do poznawania świata i zabija samodzielne myślenie.

Nie miałem pojęcia, czym są te całe logarytmy oraz funkcja kwadratowa. Podejrzewałem, że to materiał z wyższych klas, ale pokiwałem głową na znak, że w pełni się z nim zgadzam. Byłem pewien, że mądrze gada, co samo w sobie było trochę ironią, bo połowy przekazu nie zrozumiałem.

Ostatnio miałem taką sytuację w szkole, że moja matematyczka oblała mnie ze sprawdzianu, bo wykonałem obliczenia, nie używając wzoru, który powinniśmy zastosować. Mało tego, stwierdziła, że zgadłem odpowiedź w zadaniach otwartych. Nie miałem bladego pojęcia, jak można rzekomo strzelić prawidłowy wynik, nie mając podanych rozwiązań na sprawdzianie. Trzeba chyba być cudotwórcą, żeby czegoś takiego dokonać albo umieć liczyć… Według matematyczki byłem cudotwórcą.

Właśnie w taki sposób wielka, czerwona pała wylądowała u mnie na kartce. Ale się wtedy zdenerwowałem… Nie, nie rzuciłem w nauczycielkę butem, jeśli komuś to przyszło do głowy. Owszem, w szkole miałem problemy z zachowaniem i notorycznie lądowałem u pedagoga, ale bez przesady. Potrafię okazać szacunek starszej osobie. Często zdarzało mi się pomagać staruszkom wnieść torby po schodach oraz przejść przez ulicę.

Odezwałem się do wujka:

– Zawsze odnosiłem wrażenie, że matematyka jest jakaś dziwna.

Karol wybuchnął głośnym śmiechem. Śmiejąc się, przypominał z tą swoją wielką, czarną brodą trochę stereotypowego zapaśnika, którego rozśmieszył jakiś dobry kawał.

Wyszliśmy ze stołówki, a ja obejrzałem się, zerkając na tych wszystkich obcych i nie mogąc uwierzyć, że tak bardzo w swoich zachowaniach przypominają ludzi.

Po chwili namysłu ponownie odezwałem się do wujka:

– Wiesz, może matematyka była dziwna, ale są także przedmioty w szkole, które wydawały mi się spoko. Na przykład bardzo lubiłem zajęcia z historii.

Karol dziwnie wykrzywił twarz. Wyglądał, jakby właśnie posmakował cytryny.

– Historia w waszych szkołach to w połowie same bzdury – odparł.

– Co? Naprawdę? Ale czemu tak uważasz? – zapytałem.

– Prosty przykład, na zajęciach uczycie się, że prawdopodobnie najstarszą cywilizacją była kultura Sumerów, a to nieprawda, bo w rzeczywistości przed nią istniało wiele innych, wysoko rozwiniętych społeczności.

– Wysoko rozwiniętych… – powtórzyłem.

Nie było to pytanie, a raczej myśl, którą wypowiedziałem na głos. Mimo to Karol odpowiedział:

– Tak, w przeszłości istniało wiele zaawansowanych technologicznie cywilizacji. Niektóre z nich przewyższały nawet współczesne społeczeństwo.

Po raz kolejny mój wuj zszokował mnie niewiarygodną informacją. Mimo iż byłem w stanie uwierzyć mu na słowo w wiele rzeczy, po tym jak zobaczyłem całe to niezwykłe miasto, kilka elementów nie pasowało mi w tej układance.

– Jak się nazywały te cywilizacje, kiedy one istniały i czemu już ich nie ma, skoro były takie zaawansowane? – zasypałem go lawiną pytań.

– Cywilizacje te istniały kilkadziesiąt tysięcy lat przed narodzinami Chrystusa…

Wpadłem mu słowo, przerywając jego wypowiedź.

– Kim był Jezus?

– Spokojnie, Alex, wszystko w swoim czasie. – Uspokoił mnie mój wujek. – Wróćmy do poprzedniego tematu, były to bardzo zaawansowane technologicznie kultury, wśród których istniały państwa jak Rama, Lemuria, Starożytny Egipt, ale ten naprawdę starożytny, a nie ten, o którym uczą was w szkołach, czyli Ramzes II i zapiski na papirusie. Mówię tu o tym pierwszym Egipcie, który potrafił budować statki fruwające po niebie i który potrafił przeprowadzać bardzo skomplikowane operacje chirurgiczne. To właśnie wtedy powstały piramidy.

Nagle zabrzmiało mi to jakoś dziwnie znajomo, ale nie mogłem sobie przypomnieć, skąd wydaje mi się, że kojarzę jego słowa. Wuj tymczasem kontynuował swój wykład:

– Przez pewien czas kultury te żyły ze sobą w pokoju i harmonii, ale wszystko się zmieniło, kiedy wybuchła wojna. Jedno z państw o nazwie Atlantyda, które było bardziej zaawansowane oraz silniejsze militarnie od innych narodów, wynalazło bardzo niebezpieczną broń. Odkryło technologię atomową i zbudowało pierwszą bombę. Nie trzeba być geniuszem, żeby się domyślić, co było dalej. Rozpętało się piekło, a ludzkość cofnęła się do epoki kamienia.

Wtedy zapaliła mi się lampka w głowie i przypomniałem sobie, skąd niektóre nazwy brzmiały tak znajomo. To mi się przecież śniło kilka tygodni temu, pomyślałem. Poczułem olbrzymie podekscytowanie i chciałem poruszyć temat mojego snu, kiedy wuj Karol wszedł mi w słowo:

– Dotarliśmy. Przed nami Komnata Światłych.

Rozmowa po raz kolejny tak mnie wciągnęła, że nawet nie zauważyłem, kiedy zatrzymaliśmy się przed wielkimi, żelaznymi drzwiami. Tkwiły w nich wizerunki ptaków i roślin, a w samym środku tej pięknej scenerii umieszczono mistyczny symbol: równoboczny trójkąt skierowany wierzchołkiem w dół. Równolegle do jego prawego boku biegła prosta linia, która kończyła się przy rogach figury. Wrota robiły piorunujące wrażenie – ktokolwiek je wykonał, zrobił to z olbrzymią starannością.

Po ich bokach stało dwóch strażników odzianych w biało-złote szaty. Spod kapturów wyłaniały się tylko mlecznobiałe maski. Obydwaj mieli przypięte do pasa szable. Odniosłem wrażenie, że w pewien sposób jest to przestarzałe, ale nadaje uroku tym gwardzistom. Byłem również ciekaw, czy tradycja noszenia jednokolorowego ubioru dotyczy wszystkich oprócz gwardzistów.

Jeden z nich odezwał się do nas tonem całkowicie pozbawionym emocji:

– Rada was oczekuje, możecie wejść.

Następnie obaj pchnęli wielkie wrota, które otworzyły się – o dziwo – bezgłośnie.

Wiecie, wnętrze pomieszczenia mnie zaskoczyło. Biorąc pod uwagę, jak wyglądały wrota, spodziewałem się ujrzeć w środku najdroższe dywany, zasłony z jedwabiu, meble ze złota… Zamiast tego zobaczyłem skromne pomieszczenie, w którym znajdowało się osiem osób. Siedem z nich siedziało na olbrzymich, brązowych poduszkach – podobnych do tych, z jakich korzystali sułtani. Ułożone zostały w półokrąg. Na środku siedział mężczyzna ubrany w złote szaty. Zdecydowanie był kosmitą – fioletowa barwa jego skóry mówiła sama za siebie. Pomimo fiołkowej karnacji i oczu w kolorze ametystu, wyglądał jak normalny człowiek. Miał nawet czarną brodę, która sięgała mu do klatki piersiowej.

Po obu jego stronach miejsca zajmowało równo po trzech mędrców. Ich szaty nie były całkowicie złote, tylko dwukolorowe. Zdziwiło mnie to, bo Karol mówił, że tradycja nakazuje nosić jednokolorowe ubiory. Szaty każdej z sześciu osób wyróżniał główny odcień innej barwy niż u pozostałych. Złoty kolor był natomiast w ich ubiorze uzupełnieniem.

Podejrzewałem, że złota barwa stanowiła coś w rodzaju wyróżnienia. Siedzący pośrodku mężczyzna miał bowiem okrycie wyłącznie w tym kolorze, więc założyłem, że musi być najważniejszy spośród nich wszystkich.

Wśród rady mędrców nie wypatrzyłem ani jednego Ziemianina, wszyscy zdecydowanie byli kosmitami. Rada składała się z trzech kobiet i czterech mężów. Choć żadna z siedzących osób słowem się nie odezwała, czułem od nich wielką potęgę i charyzmę. Nie wiem, jak dokładnie opisać to uczucie. Po prostu gdzieś podświadomie wyczuwałem, że gdyby gniew tej całej siódemki skierował się na mnie, moje ciało mogłoby eksplodować na miliony kawałeczków. Nie czułem jednak wyłącznie straszliwej i wielkiej mocy. Odczuwałem także olbrzymie współczucie oraz szacunek. Nie wiedzieć czemu, miałem przeczucie, że nie patrzą na mnie z góry, a raczej starają się mnie traktować, jakbym był im równy. Zupełnie jakby liczyło się dla nich nawet najmniejsze życie.

Ich osobowości tak mnie zaabsorbowały, że dopiero po chwili skoncentrowałem się na postaci stojącej z boku. Był to mężczyzna, którego wiek oceniłem na trzydzieści lat. Wyglądał jak normalny człowiek, więc założyłem, że musi pochodzić z mojej planety. Ubrany był w brunatny strój przypominający kimono. Miał niebieskie oczy oraz brązowe włosy. Jego broda była równo przystrzyżona i miała co najwyżej trzy centymetry.

Nie sprawiał tak wielkiego wrażenia jak siódemka mistrzów, ale także od niego czułem charyzmę i siłę.

Na chwilę zapadła cisza, którą przerwał mój wuj. Wystąpił do przodu, a następnie złożył dłonie tak jak do modlitwy. Identycznie jak kosmitka, która zaczepiła mnie na ulicy. Prawdopodobnie był to symbol zarówno przywitania, jak i pożegnania. Zapewne oznaczał także olbrzymi szacunek do drugiej osoby.

Mędrzec o fioletowej karnacji skinął lekko głową, po czym Karol przemówił.

– Wielka Rado, to mój siostrzeniec, Alex. Przybywa z Ziemi i chciałby dołączyć do zakonu.

– Rozumiem, niech młodzieniec podejdzie do mnie bliżej – rzekł, a jego głos brzmiał tak przyjemnie i spokojnie, że mógłbym go słuchać godzinami.

Posłuchałem jego polecenia i zrobiłem kilka kroków do przodu, a następnie powtórzyłem gest mojego wujka. Kilku członków rady lekko się uśmiechnęło, łącznie z ich przywódcą. Musiało im się spodobać, że swym zachowaniem staram się dopasować do ich kultury.

– Chcielibyśmy cię powitać, Alex, w naszej świątyni. Mamy nadzieję, że ci się u nas spodoba. Mam na imię Galaktyn i jestem jednym z mędrców – rzekł do mnie.

– Bardzo mi miło, że mistrzowie chcieli mnie osobiście poznać. Mógłbym zadać pytanie? – powiedziałem.

– Oczywiście, że możesz. Nikt ci tego nie zabronił.

– Panie Galaktynie, czy jesteś może królem tego miejsca? Nosi pan złote szaty, a nikt oprócz pana takich nie posiada – zapytałem.

Fioletowy kosmita uśmiechnął się, ukazując bielutkie zęby pozbawione najmniejszych skaz. Wszystkie były tak równe, że wyglądały, jakby dentysta wstawił mu protezę. Troszeczkę nawet mnie to zaniepokoiło.

– Nie jestem królem, a kimś w rodzaju głównego doradcy. Można powiedzieć, że jestem dyrektorem tego zgrupowania. Jeśli zaś chodzi o barwę szat, to złoto wskazuje na tytuł mędrca. Jako że jestem przewodniczącym, noszę wyłącznie złote szaty, ale tylko podczas obrad – odpowiedział.

Właśnie wtedy zaburczało mi w brzuchu i uświadomiłem sobie, że od poprzedniego dnia nic nie jadłem. Jedna z kobiet siedzących po lewej stronie Galaktyna odezwała się wesołym głosem:

– Wygląda na to, że jesteś głodny. Proszę, częstuj się.

Następnie machnęła dłonią, a przede mną, nie wiadomo skąd, zmaterializował się kubek z herbatą oraz talerz z kanapkami na drewnianym talerzu.

– Jak pani to zrobiła? – zapytałem, nie dowierzając temu, co ujrzałem.

Wtedy zwróciłem także większą uwagę na jej wygląd. Miała czerwoną cerę, niebieskie oczy oraz usta o barwie ciemnozielonych liści. W jej uszach dostrzegłem wpięte zielone, drewniane kolczyki w kształcie kulek, które zwisały na cieniutkich, pozłacanych łańcuszkach. Jej szata była czerwono-złota, co moim zdaniem świetnie pasowało do odcienia jej skóry.

Kobieta poprawiła swoją pozycję na poduszce.

– Każdy, kto ma odpowiednio dużą wiedzę o tym, jak działa wszechświat, jest w stanie dokonywać takich rzeczy – rzekła.

Podniosłem żółty z kubek z namalowaną czerwoną różą. Był tak staranie wykonany, że aż ciężko było uwierzyć, że został zrobiony przed chwilą w niecałą sekundę. Przyjrzałem się obrazkowi, podziwiając najdrobniejsze detale składające się na kwiat. Malunek zdecydowanie zasługiwał na miano arcydzieła. Napar wewnątrz kubka lekko parował. Upiłem mały łyk. Okazało się, że to moja ulubiona herbata. Czerwona z dodatkiem miodu.

Możliwe jednak, że były to tylko moje przypuszczenia, ale postanowiłem natychmiast to sprawdzić. Odłożyłem naczynie z gorącą cieczą i podniosłem pierwszą kanapkę z brzegu talerza. Wewnątrz niej był ser, pomidor i szczypiorek, tak jak uwielbiam. Nie wiedziałem, w jaki sposób, ale najwyraźniej mędrczyni stworzyła dla mnie moje ulubione jedzenie.

– Skąd pani wiedziała, co najbardziej lubię jeść? – spytałem.

Mistrzyni uśmiechnęła się, wtedy zdałem sobie sprawę, jak ładną jest osobą pomimo innego wyglądu.

– Kto ma silną więź z duszą świata, potrafi zobaczyć to, czego inni nie widzą. Nawet to, co jest ukryte dla oczu – rzekła.

– Nie rozumiem – oznajmiłem.

– Pozwól w takim razie, że przedstawimy ci kogoś, kto pomoże ci pojąć tę wiedzę – powiedział główny mędrzec, po czym wskazał mi gestem, żebym jadł bez skrępowania.

Osoba, która wcześniej stała z boku, wyszła na środek pomieszczenia, stając przodem do mnie, a tyłem do Galaktyna. Mistrz odziany w złoto przemówił ponownie swoim kojącym głosem:

– Mężczyzna, którego widzisz przed sobą, podobnie jak ty pochodzi z Terry. Nazywa się Ramon Jax i zostanie twoim mentorem. To jego zadaniem będzie nauczyć cię, jak korzystać z zasad woli. Wprowadzi cię w tajniki wiedzy o wszechświecie.

Zaskoczyło mnie, jak łatwo potoczyła się rozmowa o przyjęciu mnie do świątyni.

– Naprawdę, ot tak, po prostu mnie tutaj przyjmiecie? Nie będzie jakichś testów, wyzwań albo czegoś podobnego? – Pytanie skierowałem do całej rady.

Czerwonoskóra kobieta, która wcześniej poczęstowała mnie jedzeniem, znowu zabrała głos:

– Potrzebujesz koniecznie jakichś prób?

– Nie, chyba nie – odrzekłem.

– Dlaczego w takim razie sam przed sobą stawiasz przeszkody, by mieć w życiu bardziej pod górkę? – zapytała.

Jej pytanie bardzo mnie zaskoczyło. Nie miałem pojęcia, jak na nie odpowiedzieć. Rzeczywiście, miała rację, niepotrzebnie pytałem o testy związane z przyjęciem do sanktuarium. Poza tym nie miałem dokąd wrócić. Wątpiłem, by Patryk chętnie przyjął mnie z powrotem do mieszkania po tym, jak wyrżnął czołem w dębowe drzwi.

Galaktyn zabrał głos.

– Rada zdecydowała już, że przyjmie cię do rodziny, a Ramon zostanie twoim nauczycielem. Pójdziesz teraz…

– Chwila, a czy mój wujek nie mógłby mnie uczyć? – spytałem, przerywając mistrzowi jego wypowiedź.

Obejrzałem się przez ramię na Karola, licząc, że poprze mój pomysł. Niestety on pokręcił tylko głową.

– Przykro mi, Alex, ale nie podejmę się twojej nauki – rzekł.

– Wujku, ale dlaczego?

– Ramon jest o wiele potężniejszym Kahunem ode mnie, będzie mógł cię więcej nauczyć – powiedział.

– Proszę, wujku. – zacząłem go błagać.

– Nie, podjąłem już decyzję i jej nie zmienię.

Jego twarz przypominała twardą maskę pozbawioną uczuć, a ja wiedziałem gdzieś w głębi serca, że nie zmienię jego zdania.

Zdenerwowany wypiłem całą herbatę, aż na dnie nie została nawet kropla. Chwilę później naczynie znowu samoistnie napełniło się gorącym naparem, co jednocześnie mnie zdumiało i trochę zirytowało, bo miałem zamiar ostentacyjnie postawić je na drewnianym talerzyku, ale najpewniej oblałbym sobie dłoń.

Pozostało mi tylko wysłuchać, co ma do powiedzenia Galaktyn. Fioletowy kosmita oraz pozostali członkowie rady przez chwilę milczeli. Możliwe, że po prostu chcieli dać mi trochę czasu, bym pogodził się z faktem, że to nie wuj będzie moim mentorem. Byłem im w pewnym sensie za to wdzięczny. Po krótkiej przerwie mistrz odziany wyłącznie w złote szaty przemówił:

– Alex, czy masz jakieś pytania, które chciałbyś nam zadać? Słyszeliśmy, że podczas podróży spotkało cię wiele nieprawdopodobnych dla ciebie wydarzeń i z pewnością cię to nurtuje.

Zastanowiłem się przez chwilę. Miałem właśnie okazję porozmawiać z teoretycznym przywódcą tego miejsca, więc postanowiłem zadać mu najbardziej oczywiste pytanie.

– Kim są Kahuni? – rzekłem.

Galaktyn uśmiechnął się promiennie, a ja odczułem, że moje ciało zalewa fala spokoju. Cała złość na mojego wujka nagle gdzieś odpłynęła.

– Kahuni są gwiezdnymi wojownikami. Czy na swojej planecie słyszałeś może o reinkarnacji? Nasze źródła podają, że wasze społeczeństwo ma dość nikłą wiedzę w tym zakresie – powiedział fioletowoskóry mężczyzna.

Oczywiście, że słyszałem o reinkarnacji. Chyba każdy o tym słyszał. Osoby, które w nią wierzyły, twierdziły, że po przeżyciu jednego życia czeka cię następne i możesz się odrodzić jako ktokolwiek. Przykładowo w jednym wcieleniu jesteś czarnoskórym mężczyzną, a w drugim – już kobietą o białej karnacji. Skinąłem głową na znak, że wiem, o co chodzi.

– Na waszej planecie żywicie przekonanie, że złe uczynki prowadzą do piekła, a dobre do nieba. Tak naprawdę oba te miejsca nie istnieją. To wymysł waszego kleru, dzięki niemu mogą kontrolować tłumy. Istnieje tylko reinkarnacja.

Zastanawiało mnie, jak zachowaliby się pobożni wyznawcy chrześcijaństwa, gdyby Galaktyn rzucił takim tekstem w kościele, biorąc pod uwagę jego karnację. Mimo to nie skomentowałem jego wypowiedzi, a ponownie przytaknąłem, że go zrozumiałem. Galaktyn kontynuował:

– Niektórzy z ludzi zdają sobie sprawę, że można się odrodzić jako inny człowiek, ale niewielu jest świadomych, że można także reinkarnować się na innej planecie, w innej społeczności.

– Chwila, chcecie mi powiedzieć, że skoro jakiś Ziemianin może odrodzić się na innej planecie, to w takim razie…

Karol wszedł mi w słowo, przerywając moje stwierdzenie:

– Dobrze rozumujesz, Alex. Jakiś kosmita może reinkarnować się na Ziemi. To właśnie jest celem gwiezdnych wojowników. Kiedy jakaś cywilizacja ma kłopoty, reinkarnując się, niesiemy im pomoc.

Brzmiało to niewiarygodnie. To by oznaczało, że kosmici mogą przebywać pośród nas od tysięcy lat, a nikt nie zdaje sobie z tego sprawy, bo wyglądają tak jak my. Był tylko jeden szkopuł, który nie spodobał mi się w tej historii.

– Nie rozumiem. Skoro Kahuni są tak zaawansowaną cywilizacją, to czemu nie przylecicie na moją planetę i nie oznajmicie, że naprawdę istniejecie? – zapytałem.

Tym razem odezwała się czerwonoskóra kobieta. Jej głos był o wiele łagodniejszy od mowy Galaktyna. Mimo że nie posiadała aż takiej charyzmy, także bardzo przyjemnie się jej słuchało. Byłem ciekaw, dlaczego reszta rady milczy. Może po prostu nie byli zbyt rozmowni albo stwierdzili, że lepiej, by tych dwoje ze mną rozmawiało.

– Kiedyś próbowaliśmy kontaktować się z wami w taki sposób, ale wynikały z tego same problemy. Powstawały kulty religijne albo dochodziło do rozlewu krwi, ponieważ ludzie są agresywni oraz nietolerancyjni. Dla Ziemian sam kolor skóry, narodowość, poglądy a nawet płeć potrafią stać się okazją do okazania wrogości. Nie bez powodu zrezygnowaliśmy z jawnego działania. Kiedyś wiele razy próbowaliśmy i za każdym razem kończyło się to katastrofą. Myślisz, że skąd w Indiach albo w Egipcie pojawiły się wizerunki dziwnie wyglądających bogów, istot o zwierzęcych głowach albo posiadających kilka rąk? To nie była ludzka fantazja, ale autentyczne oddanie wizerunku ras, przebywających wtedy na Ziemi. Prawo karmiczne, które na siebie nałożyliście, bardzo utrudniło nam komunikację między sobą.

– Co na siebie nałożyliśmy? – spytałem.

– Światła Tlipi mogła ci trochę namącić w głowie, ale postaram się to wyjaśnić. Może lepiej mi się to uda, biorąc pod uwagę fakt, że też pochodzę z Terry. – Usłyszałem z tyłu głos Karola.

Zerknąłem na niego. Chciałem mu rzucić najbardziej jadowite spojrzenie, jakie się da, żeby uświadomił sobie, że skoro nie chce być moim mentorem, to niech mnie teraz nie uczy. Jednak nie byłem w stanie tego zrobić. Przebywając z wielkimi mistrzami zakonu, odnosiłem wrażenie, że po prostu nie da się być smutnym ani zagniewanym w ich obecności. Biła od nich specyficzna i potężna aura.

Kiedy którykolwiek z nich się odzywał, odczuwałem spokój, miłość i uczucie odprężenia, a wszystkie negatywne emocje znikały jak za dotknięciem magicznej różdżki.

– Pamiętasz naszą rozmowę o starożytnych kulturach poprzedzających erę Sumerów? – zapytał Karol.

– Tak, pamiętam.

– Widzisz, jeszcze wcześniej, przed nimi, istniała inna społeczność. Tym, co różniło tę cywilizację od jej następców, była zdolność do pamiętania swoich poprzednich żywotów. Ludzie kiedyś pamiętali, kim byli w poprzednim życiu. Nie istniał wtedy podział na narody. Gdyby w dzisiejszych czasach jakiś Polak pamiętał, że w poprzednim żywocie był załóżmy Turkiem, to dla niego oba miejsca byłyby teraz domem. Dla takiego człowieka idea narodów jest pozbawiona logiki.

Rozważyłem, co powiedział wujek. Nie mogłem się z nim nie zgodzić. Gdybym pamiętał, że w poprzednim wcieleniu byłem na przykład Arabem i mieszkałem w oazie, najpewniej chciałbym tam wrócić. Pewnie miałbym też gdzieś jakieś paszporty i inne pierdoły, które utrudniają podróż po świecie. Czułbym się dobrze zarówno w Polsce, jak i w Sudanie, czy też innym arabskim kraju.

– Potem to się zmieniło. Ludzkość zaczęła kombinować z wolą i energią wszechświata. Każda cywilizacja znajduje się na określonym szczeblu rozwoju duchowego, natomiast Ziemianie chcieli dokonać niesamowitego postępu i w tym celu, posługując się mocą, stworzyli prawo karmiczne. Jego celem było zmuszenie istoty do odpracowania swoich błędów. Załóżmy, że ktoś jest biedakiem i gdyby teraz umarł, w przyszłym wcieleniu mógłby odrodzić się w bogatej rodzinie, a przez resztę życia los by mu sprzyjał. Żyłby w dostatku. Niestety z powodu karmy tak nie jest. Ktoś, kto w jednym życiu zmagał się z biedą, w drugim ponownie będzie musiał zmagać się z tym problemem. Będzie to trwało tak długo, póki nie przezwycięży swojej słabości.

– Nie rozumiem, w jaki sposób miało to przyśpieszyć rozwój duchowy ludzi? – rzekłem.

Mistrzyni Tlipi skubnęła swój kolczyk, po czym odezwała się spokojnym tonem. Kolejny raz poczułem, jak oddziałuje na mnie jej moc.

– Dusza jest tyle warta i tak potężna, ile zdobyła doświadczenia. Ludzkość poprzez prawo karmiczne miała zamiar przyśpieszyć swój postęp w dążeniu do boskości. Sytuacja jest analogiczna do życia przeciętnej osoby. Każdy z nas ma jakieś wady. Wyobraź sobie człowieka, który posiada skrzywienie kręgosłupa. W normalnych okolicznościach mógłby to zignorować i poświęcić się malarstwu albo muzyce. Prawo karmiczne nie pozwala duszom na takie zachowanie, to przymus. Jeśli masz skrzywienie kręgosłupa, musisz ćwiczyć tak długo, póki ono nie zniknie.

Powoli zaczynałem rozumieć, co chce mi przekazać wielka mędrczyni.

– Dlaczego w takim razie dusze czy może raczej my sami nie pamiętamy o swoich poprzednich życiach?

– Zadałeś świetne pytanie – pogratulował mi Galaktyn, po czym dodał: – Był to jeden z efektów ubocznych wdrożenia dekretu karmicznego. Ingerowanie w zasady wszechświata prawie zawsze kończą się tragedią. Ludzie poniewczasie zorientowali się, co się dzieje i było już dla nich za późno. Cywilizację, z której pochodzisz, ogarnęła amnezja pourodzeniowa, a do władzy doszły nieodpowiednie osoby, które niszczyły wiedzę przodków, ponieważ im zagrażała. Były to osoby, które przede wszystkim pragnęły władzy i nie zdawały sobie sprawy, jak wielkie szkody wyrządzą ludzkości.

W tym momencie pojąłem, co wszyscy chcieli mi powiedzieć. Kosmici mogli przebywać na Ziemi od tysięcy lat, ale nikt nie był świadomy ich obecności, bo w rzeczywistości rodzili się jako ludzie. Mało tego, oni sami nie byli świadomi, że są kosmitami, ponieważ stracili pamięć o swoich poprzednich żywotach zaraz po urodzeniu.

Gdzieś w mojej głowie wykiełkował pomysł, który wydał mi się tak absurdalny, że aż bałem się go wypowiedzieć na głos. Wszystkie elementy układanki zaczęły idealnie pasować. Wziąłem głęboki wdech, po czym podzieliłem się moją teorią z pozostałymi osobami.

– Czy chcecie mi powiedzieć, że jestem kosmitą, ale po prostu o tym nie pamiętam?

– Tak, Alex. Jesteś mieszkańcem innej części wszechświata, który przybył na Ziemię pomóc jej mieszkańcom przezwyciężyć ich problemy – rzekł mój wuj.

Poczułem, że moje nogi stały się miękkie jak z waty. Przez te wszystkie lata spędzone w szkole zawsze czułem się inny niż moi rówieśnicy. Jakbym do nich nie pasował. Teraz wszystko nabrało sensu. Miałem wrażenie, że cały mój świat, jaki znałem, został wywrócony do góry nogami. Zakręciło mi się w głowie od tego wszystkiego.

Zacząłem sobie przypominać wszystkie dziwne sytuacje, jakie przydarzyły mi się w dzieciństwie. Cofnąłem się pamięcią do sytuacji, kiedy miałem sześć lat i złamałem sobie rękę na huśtawce. Następnego dnia była już cała i zdrowa, a nikt ze znajomych mojej mamy nie chciał uwierzyć, że naprawdę ucierpiałem po upadku. Sam lekarz pomimo wyraźnych zdjęć rentgenowskich, na których widniała pęknięta kość, stwierdził, że musiał to być błąd maszyny i że nikt nie leczy się tak szybko.

Moje wspominki przerwał Galaktyn, który sprowadził mnie na ziemię – choć, biorąc pod uwagę moje ostatnie doświadczenia, stwierdzenie dotyczące ziemi zabrzmiało nieco dziwnie.

– Musimy już zakończyć naszą rozmowę, młodzieńcze. Mistrz Ramon zaprowadzi cię teraz do dormitorium, gdzie poznasz resztę swoich rówieśników.

– Chwila – powiedziałem. – Mam jeszcze jedno pytanie. Dlaczego wcześniej nie zabraliście mnie z Ziemi? Mógłbym wtedy zdziałać o wiele więcej dobrego.

– Widzisz, Alex, nikt tak naprawdę nie zamierzał cię przywieźć na Telesto – rzekł wuj. – Twoim zadaniem, zresztą jak wielu innych gwiezdnych wojowników, było zmienianie toku myślenia Ziemian. Ponieważ jednak zostałeś, powiedzmy, namierzony i zdemaskowany, musieliśmy cię ewakuować. Na Telesto przejdziesz szkolenie i, jeżeli będziesz chciał, wrócisz na Ziemię.

Zastanowiłem się nad tym, co miał na myśli, mówiąc, że zostałem zdemaskowany.

– Zdemaskowany przez kogo? – zagadnąłem.

– Odpowiedzi na swoje pytania poznasz w odpowiednim czasie – oznajmił wuj Karol.

Następnie drzwi powoli się otworzyły. Tym razem nikt ich nie popychał. Wyszliśmy z sali rady, a ja wciąż nie mogłem się otrząsnąć po tym, czego dzisiaj się dowiedziałem. Jednego dnia usłyszałem tak wiele nadzwyczajnych informacji, że mój mózg wciąż starał się to wszystko przetworzyć. Miałem poczucie, że mój biologiczny komputerek wewnątrz czaszki drze się wniebogłosy z frustracji, próbując zebrać do kupy wszystkie fakty.

– Zabiorę cię teraz do dormitorium, Alex. Znajduje się tutaj, w świątyni. Myślę, że ci się tam spodoba – powiedział Ramon.

Pierwszy raz usłyszałem jego głos. Był niski, ale poczułem delikatny zawód, ponieważ prawie w ogóle nie przypominał ani nie był nasiąknięty taką mocą jak głos Galaktyna czy Tlipi.

Karol i mój nowy mentor ruszyli przed siebie, natomiast ja udałem się za nimi.