Mężowi

ZIELONA ZAGADKA

Ludwik jechał w milczeniu. Rozmyślał o niedawnej rozmowie z matką, którą odwiedził w Dziwnówku. Musiał jeszcze uregulować sprawy związane ze spadkiem po ojcu. To było oczywiste, że odpisze się od swojej części domu na rzecz matki, ale zastanawiał się, czy za jakiś czas i tak się tam nie przeniesie, aby się nią opiekować. Ta sytuacja ją dobiła, co było widać w jej zachowaniu i wyglądzie. Pewna siebie, silna kobieta nagle straciła swoją energię, którą mimo upływu lat miała ogromną. Tylko raz widział ją w podobnym stanie – kiedy wyjeżdżał na studia do Krakowa, a później tam został. Na uczelni poznał Monikę, zakochali się. Płomienny romans przerwała nieplanowana ciąża. Na prośbę ich rodziców ślub był już starannie zorganizowany i huczny. Oboje pochodzili z dużych rodzin, więc wesele dla wielu uczestników było wydarzeniem roku. Jednak po kilku latach wzajemne uczucie wypaliło się i powiedzieli dość, nie chcieli ciągnąć tego tylko ze względu na dziecko. Rozwód odcisnął duże piętno na Ludwiku, pochodził z rodziny, w której nigdy nie było takich przypadków. Na początku walczył, ale w pewnym momencie musiał zaakceptować fakt, że to już nie ma sensu. Monika związała się z kolegą z pracy, a Ludwik mimo kilku przelotnych romansów nie znalazł partnerki na stałe. Jego życie wypełniały głównie praca i sobotnie spotkania z kolegami w pubie.

Ojciec Ludwika zmarł nagle, w swoim ulubionym warsztacie szkutniczym. Chodził tam dla rozrywki, odkąd przeszedł na emeryturę. Pomagał chłopakom przy renowacji łodzi. W wolnych chwilach dopieszczał swoją łódeczkę, na której czasem pływał rekreacyjnie z żoną. Młodzi wołali na niego „dziadek”, ale szanowali go, doceniali jego wiedzę i doświadczenie, a on czuł się potrzebny. Zresztą lubił towarzystwo ludzi i kolejne wyzwania.

Matka odebrała telefon ze szpitala, dyspozytorka stonowanym głosem poinformowała o zdarzeniu. Ludwik zajął się organizacją pogrzebu, załatwił niezbędne formalności. Razem z matką mocno to przeżył, był bardzo związany z ojcem, a ból dodatkowo potęgowała rozpacz matki. Spędził u niej tydzień, ale musiał wracać do Krakowa. Matka dzięki pracy w przydomowym ogrodzie, który był jej wielką pasją, i bliskim koleżankom mogła zająć głowę. Ludwik dzwonił do niej codziennie, potem tylko raz na tydzień. Miał wyrzuty sumienia, że nie robi tego częściej, ale też chciał przeboleć żałobę po swojemu. Kilka miesięcy po pogrzebie okazało się, że sprawa z domem jest jeszcze nieuregulowana i musi pojechać tam osobiście, aby dopełnić ostatnie formalności.

Wracał teraz do Krakowa, ale rozmowa z matką nie dawała mu spokoju, było mu jej szkoda. Wcześniej nie brałby pod uwagę przeprowadzki ze względu na Anetkę. Jego córka była wówczas mała, ale teraz miała prawie osiemnaście lat i swoje życie. Mimo że mieszkała z matką, mieli dobry kontakt, a Aneta nie sprawiała problemów. Stwierdził, że może to dobry czas na zmiany, przyda mu się mała rewolucja w życiu, a pracę jako informatyk znajdzie bez problemu. Kraków zaczął go już męczyć, a podczas pobytu na plaży znów zatęsknił za przestrzenią i wolnością. Tu życie płynęło wolniej, poza tym bardzo lubił wodę.

Nagle auto zaczęło zwalniać. Co jest? – pomyślał Ludwik. Spojrzał na pulpit i zbladł.

– Kurwa – zaklął na głos.

To nie była usterka, po prostu zapomniał zatankować, a lampka rezerwy wreszcie zemściła się za tak długie niewymienianie. Podczas drogi powrotnej Ludwik nie stawał na stacjach, bo chciał jak najszybciej pokonać trasę przed zmrokiem, a poza tym ciągle rozmyślał. I teraz stojąc na poboczu wśród ogromnego lasu, klął wniebogłosy. Na domiar wszystkiego w tym miejscu zasięg był prawie żaden, ledwo pokazywał jedną kreskę. Ludwik poczuł złość na siebie. To nie pierwszy raz, kiedy ryzykował i jeździł na oparach benzyny, ale zawsze jakoś się udawało.

Ściemniało się, a on nie miał zamiaru spać w aucie. Rozejrzał się po okolicy i zobaczył ścieżkę prowadzącą w głąb lasu. Zastanawiał się, czy to parking, na którym jakaś parka studentów postanowiła sobie zrobić seks randkę na łonie natury. Kiedy szedł ścieżką, trochę zeszło z niego powietrze, niestety, nie spotkał żadnego samochodu, ale za to dostrzegł w oddali niewielką chatkę. O, wreszcie cywilizacja, mam nadzieję, że nie mieszka w niej seryjny morderca, który przerobi mnie na pasztet – zażartował nerwowo w myślach. Obszedł ją dookoła, szukając żywej duszy. Z tyłu dostrzegł duży kojec z pięcioma wilkami, które bacznie go obserwowały. O dziwo nie warczały, tylko wnikliwie patrzyły mu prosto w oczy, co wywołało u Ludwika niepokój. Wszedł do chatki, wołając od progu, czy ktoś tu jest. Po chwili usłyszał łomot z góry i zbiegającą dwudziestokilkuletnią dziewczynę. Miała na sobie kalosze, krótkie jeansowe spodenki, podkoszulek na ramiączkach i narzuconą flanelową koszulę. Jej rude, kręcone włosy, piegi i zielone oczy wyglądały zjawiskowo, przypominała młodszą wersję Julianne Moore. Poza wyglądem było w niej coś intrygującego.

– O, proszę, a kto to mnie odwiedził? Cześć, Olga jestem – przywitała się, wyciągając rękę.

– Ludwik. Mam problem z autem i potrzebuję trochę benzyny.

– Oj, to źle trafiłeś, jeżdżę tylko rowerem. – Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Szkoda, a mogę zadzwonić od ciebie po lawetę? – zapytał Ludwik.

– Z tym jest większy problem, bo tutaj praktycznie nie ma zasięgu, dlatego tu się przeprowadziłam – wyznała szczerze z uśmiechem.

Ludwik gotował się w środku. Wow, że też są jeszcze tacy ludzie i akurat ja musiałem trafić na taki unikat – pomyślał sarkastycznie.

– No nic, to dzięki, poszukam czegoś innego – odpowiedział z rezygnacją, udając się w stronę wyjścia.

– A czego niby? Tu nic więcej nie ma, a samochody bardzo rzadko przejeżdżają o tej porze. Zresztą już prawie ciemno, więc nie sądzę, aby ktoś chciał się zatrzymać i pomóc jakiemuś kolesiowi w środku lasu. Wiesz, za dużo filmów się naoglądali – skwitowała Olga.

– To co mam zrobić? – Ludwik wykazał zniecierpliwienie.

– Możesz zostać na noc, prześpisz się na kanapie, a jutro kogoś złapiesz – zaproponowała Olga.

Ludwik pomyślał, że nawet nie może komuś dać znać, że jest cały, ale w sumie nie wiedział, kto miałby się przejąć tym, że nie wrócił na noc. Kot wytrzyma bez jednej miski.

– No dobra, dzięki. Może ci się czymś zrewanżuję, nie wiem, na przykład porąbię drewno do kominka?

– Dzięki, nie trzeba, mam zapasy. Ale możesz zrobić kolację, chętnie zjem makaron – rzuciła Olga, wyciągając garnek.

– Oo, w tym akurat jestem dobry – odpowiedział Ludwik, który już przestał się przejmować tą sytuacją.

Od razu zabrał się do roboty, znał pyszny przepis na prawdziwy sos boloński, który zdradziła mu pewna Włoszka. Zajął się gotowaniem, a Olga zniknęła na zewnątrz. Po dłuższej chwili wróciła z butelką wina.

Podczas kolacji rozmawiali, jakby się znali od lat. Ludwik był pod wrażeniem dojrzałości Olgi, jej elokwencji oraz wiedzy o świecie mimo młodego wieku. Zapytał, co ją skłoniło do zamieszkania tutaj. Olga odparła, że życie w mieście potwornie ją męczyło, a że pochodzi z Podlasia, nieobca jest jej uprawa ziół oraz warzyw. Kilkanaście metrów dalej ma wielki ogród, który uprawia, a potem sprzedaje produkty lokalnym handlarzom i restauratorom.

– A wiedzą, jak cię znaleźć? – spytał Ludwik.

– Ci, co mają, to wiedzą – odparła tajemniczo. – Zresztą nie jestem odludkiem, też korzystam z sieci, jak jest, ale bez niej żyje mi się bardzo wygodnie i spokojnie. Mogę cieszyć się naturą, tak jak lubię.

– A nie boisz się tak sama? – zdziwił się Ludwik. Czuł się trochę nieswojo, słysząc dobiegające z zewnątrz odgłosy natury i jej nocnego życia.

– A czego mam się bać? Chyba tylko gradobicia, że mi zniszczy uprawy, poza tym mam wiernych towarzyszy – odrzekła z uśmiechem.

– Racja, widziałem je. Wyglądają na oswojone, bo nawet na mnie nie warczały –powiedział Ludwik.

– Tylko by spróbowały. Mają respekt przed panią… – Olga zaśmiała się dość głośno. Ludwik dostrzegł w tym śmiechu coś szaleńczego.

– Napijmy się za to spotkanie i cieszmy się resztkami mijającego dnia – zaproponowała Olga, podając mu kieliszek.

Po kolacji Ludwik opowiedział Oldze o swoim życiu i rozterkach związanych z matką. Wieczór spędzili bardzo miło. Wino szumiało mu w głowie, poczuł się odprężony, miał wrażenie, jakby odpływał. Dziwne, bo wypili jedną butelkę, a czuł się na takim rauszu jak po wódce.

Po pewnym czasie Olga wstała, pożegnała się i poszła na górę, a Ludwik położył się na kanapie i szybko zasnął. W środku nocy, gdy przewracał się na drugi bok, na chwilę otworzył oczy. Przestraszony zobaczył stojącą nad nim nagą Olgę, która przypatrywała się mu w milczeniu. Próbował się podnieść, ale czuł, jakby miał na sobie ogromny ciężar. Jak długo tu stała? – zastanawiał się trochę przerażony. Patrzył na nią oniemiały, nie mógł wykrztusić słowa. Piękne alabastrowe ciało Olgi oświetlał księżyc w pełni, co w tym połączeniu wyglądało dość upiornie. Jej idealne piersi i rude włosy spływające na ramiona przywołały widok jak z portretu Botticellego Narodziny Wenus.

Stała nieruchomo, patrząc na niego. Jej zielone oczy były hipnotyzujące, poczuł się nieswojo. Wyciągnął do niej rękę, jednak przystopowała go, dłonią dając do zrozumienia, aby nie wykonywał żadnych ruchów. Posłusznie czekał na dalszy rozwój sytuacji. Olga odsunęła jego kołdrę. Penis Ludwika nie podzielał strachu właściciela i miał swoje plany. Olga stanowczo nadziała się na niego i zaczęła rytmicznie poruszać biodrami, pojękując. Ludwik, oszołomiony całą sytuacją, próbował się oddać chwili. Dopiero teraz zauważył, że ręce ma związane nad głową jedwabną apaszką. Nie wiedział, kiedy i kto to zrobił, było mu jednak zbyt dobrze, żeby chciał się teraz na tym skupiać. W tej grze Olga była rozgrywającą, sama ustalała reguły, a Ludwik chętnie się jej poddawał. Nachyliła się nad jego ustami, aby mógł językiem dotknąć jej piersi. Skrycie marzył o tym, od kiedy ją zobaczył. Zaczął je całować na przemian, obejmował ustami, potem lizał sutki, które wraz z rosnącym podnieceniem intensywniej podgryzał pod dyktando Olgi.

Po chwili założyła mu opaskę na oczy, trochę go to spięło, bo wolał mimo wszystko kontrolować sytuację, ale wiedział, że jakikolwiek dialog nie ma sensu. Podniecenie mieszało się ze strachem, jednak ciekawość i chęć przeżycia wyjątkowego uniesienia były ponad wszystko. Olga zaczęła go pieścić po torsie, rewanżując się gryzieniem sutków, co zniósł mniej dzielnie, bo miał łaskotki, ale bał się ją zniechęcać w nadziei na dalszy rozwój sytuacji. Było warto – usta Olgi zawędrowały do podbrzusza i plątały się w strefie, którą lubił najbardziej. Serce biło mu coraz szybciej, czekał na nieuniknione. W końcu język Olgi dotarł do jego członka, najpierw zaczęła niewinnie lizać od czubka, co doprowadziło Ludwika do szaleństwa. Chciał wziąć ją w ramiona, ale skrępowane ręce na to nie pozwalały. Cierpiał katusze, a z drugiej strony doznawał niebywałej rozkoszy, jak nigdy wcześniej. Wypinając biodra, prosił o więcej. Olga, obserwując jego reakcję, pogłębiała pieszczoty. Ludwik jęczał i wił się, przez jego ciało przechodziły fale spazmów. Miał ochotę już skończyć, ale wiedział, że najlepsze dopiero przed nim. Olga była prawdziwą artystką oralu, robiła to perfekcyjnie, z wyczuciem, wiedziała, jak dozować napięcie, a kiedy rozdrażnić i pozostawić niedosyt. Nie od dziś wiadomo, że ten, kto robi laskę, ma władzę. Ona wykorzystywała swoją pozycję znakomicie. Fakt, że miał zasłonięte oczy, dodatkowo potęgował doznania. Sprawnie wodziła językiem po członku, atakując bardziej newralgiczne miejsca, co doprowadzało Ludwika do ekstazy. Z trudem łapał oddech i powstrzymywał się od tryśnięcia w jej gardło, miał wrażenie, że nabrzmiały penis zaraz eksploduje.

Olga, świadoma sytuacji, przerwała pieszczoty i zbliżyła się do jego ust, tym razem oczekując rozkoszy dla siebie. Jej mokra cipka czekała na jego język. Ludwik zaczął intensywnie całować i lizać łechtaczkę, słysząc jedynie pojękiwania Olgi. Wiedział, że jest na dobrej drodze. Zanurzył język w cipce, próbując sięgnąć jak najgłębiej. Olga wiła się w uniesieniu, jęcząc coraz głośniej i mocniej wciskając cipkę w jego usta. Po kilku minutach zabawy Olga zdjęła mu opaskę i uwolniła ręce. Przyjęła pozycję na jeźdźca tyłem do Ludwika, zaczęła powoli, ale rytmicznie się poruszać. Ludwik położył ręce na jej biodrach, zaciskając na nich palce. Był bardzo podniecony, dociskał ją do siebie, wchodząc jeszcze głębiej. Miał ochotę zawyć z rozkoszy. Olga podniosła pośladki i wypięła się znacząco. Od razu odgadł intencje dziewczyny, zdecydowanym ruchem wsadził palec w jej odbyt i zaczął wykonywać nim posuwiste ruchy, co dodatkowo wzmocniło doznania. Jego kochanka mruczała z rozkoszy niczym rasowa kotka. Zaczęli przyspieszać, ich oddechy płynęły w jednym rytmie. Ludwik czuł, jak mięśnie jej pochwy coraz intensywniej zaciskają się na penisie. Wiedział już, że to kilka ostatnich chwil. Zwiększył tempo, napierając jak szalony, ich soki wydobywające się ze środka były wszędzie. Po chwili, niemal w tym samym momencie, szczytowali, wydając głębokie jęki. Ludwik czuł, jak sperma wypełnia pochwę Olgi. Jego penis wydał kilka ostatnich strzałów i padli na łóżko. Ludwik niemal od razu usnął wyczerpany.

Obudził się rano, powoli otworzył oczy i po chwili uznał, że czuje się jakoś inaczej. Fakt, wczorajsza noc była bardzo wyczerpująca, ale nie chodziło o to. Śpiew ptaków świdrował mu uszy, słyszał ich głosy bardzo wyraźnie, z daleka też poczuł zapachy, których nie czuł nigdy wcześniej i nigdy tak intensywnie. Co jest grane? – próbował zgadywać. Dopiero teraz spostrzegł, że leży na ziemi w kojcu z wilkami. Szybko wstał, zbyt szybko. Okazało się, że ma cztery nogi… nie nogi, a łapy! I sierść. Zakręciło mu się w głowie, upadł, dysząc ciężko. Nagle zauważył, że stojąca z boku wataha zaczęła się do niego przybliżać. Skulony wcisnął się w najbliższy kąt, czekając na najgorsze. Największy z wilków podszedł powoli do niego. Ludwik zamknął oczy. Koniec ze mną – pomyślał.

– Ciebie też dorwała, witaj w klubie, Eryk jestem – powiedział wilk.

Ludwik oniemiał, słysząc, jak wilk do niego gada. Nic nie odpowiadał.

– Rozumiem, potrzebujesz czasu, aby się z tym oswoić. Każdy z nas to przeszedł. To jest Adam, Maks, Robert i Emil – ciągnął spokojnie Eryk. – Wykorzystam fakt, że jesteś w szoku i spróbuję to wyjaśnić. Otóż miałeś tę przyjemność, bo na pewno ją miałeś jak my wszyscy, poznać Olgę. Jest ona w pewnym sensie czarodziejką, wróżką czy cholera wie kimś takim. Każdy z nas trafił tu w podobny sposób jak ty i o podobnej porze. Wypity eliksir sporządzony według jej receptury, który pewnie uznałeś za wino, w połączeniu z pełnią księżyca i niesamowitym rytuałem, jakiego doświadczyłeś wczoraj, spowodował, że zmieniła cię w wilka.

Ludwik słuchał tego z niedowierzaniem, robiło mu się ciemno przed oczami. Jaka czarodziejka, jaki eliksir, Jezu, mamy dwudziesty pierwszy wiek – pomyślał.

– I teraz sytuacja wygląda tak, że siedzimy tu sobie wszyscy i czekamy, aż nasza pani wybierze któregoś do nocnych harców. Przyznasz, że warto. – Eryk uśmiechnął się na samą myśl. – Wtedy ściąga wybrańcowi obrożę i na moment przybiera on poprzednią postać mężczyzny. Po wszystkim ląduje w kojcu.

– I wy się na to godzicie? Czemu nie próbowaliście uciekać? – wykrztusił ze zdziwieniem Ludwik.

– Uciec? A dokąd i jak? Przecież wilka zaraz by ktoś odstrzelił, a w najlepszym razie umieścił w rezerwacie lub zoo. Nie, dzięki – skwitował Eryk.

– Ale mówiłeś, że jak ci ściągnie obrożę, to wtedy znów jesteś człowiekiem – stwierdził Ludwik.

– Wtedy tak, ale pokusa wejścia w nią ponownie jest tak wielka, że jakoś nikt nie myśli o niczym innym.

Fakt, to było pieprzenie życia – pomyślał Ludwik, ale już nie dzielił się tym spostrzeżeniem z nowymi kolegami. W każdym razie wiedział, że za cenę chwilowych seksualnych uniesień nie chce spędzić ostatnich dni w taki sposób.

Po ochłonięciu czekał na dalszy rozwój sytuacji i obserwował z dystansu funkcjonowanie tej zwariowanej gromadki. Olga karmiła swoje stado i dbała o nich wzorcowo. W ciągu dnia głaskała je z czułością, mówiąc, jakie są piękne, a one patrzyły z wyczekiwaniem. Pod wieczór zabierała któregoś do domu, gdzie po wszystkim unosił się długi skowyt.

Ludwik czekał na swoją kolej, nadeszła tydzień po jego przybyciu. Wieczorem Olga zabrała go do domu, zdjęła obrożę, a Ludwik zaczął przechodzić wilczą transformację. Padł na podłogę w bólach, ciało zaczęło się deformować, wydłużać, wyrastały stopy, dłonie, palce. Trwało to może z dziesięć minut, ból był nie do opisania. Po wszystkim czuł się bardzo słaby, ale powoli wstał o własnych siłach.

– Tęskniłeś za mną? – Olga podeszła do niego ubrana w prześwitujący seksowny szlafroczek. Ludwik widział pod nim jej piękne, nagie ciało, te cudowne piersi… Serce zaczęło mu walić jak oszalałe, jego penis był już w gotowości. Olga wyciągnęła rękę, pogłaskała jego owłosiony tors, dłonią zjechała do podbrzusza. Zamknął oczy, czując, że pozwoli jej na powtórkę…

Nagle oprzytomniał i wykręcił jej rękę. Olga krzyknęła głośno, co spowodowało niepokój wśród wilków, pierwszy raz zaczęły szczekać i wyć. Udało mu się znaleźć jakiś sznurek i związać jej nogi i ręce. Olga bardzo się miotała, była silna jak na osobę o tak kruchej posturze. Może to te magiczne moce – przemknęło Ludwikowi przez głowę. Skowyt wilków nasilał się coraz bardziej. Olga zaczęła mówić do niego w niezrozumiałym języku. Bał się, że zaraz wyswobodzi się z więzów i rzuci na niego kolejny czar, musiał uciekać. Otworzył drzwi i pędem rzucił się na oślep przez las, biegł bardzo szybko, modląc się, aby ten koszmar się skończył. Zaczęły go dobiegać straszne odgłosy, z przerażeniem uświadomił sobie, że puściła za nim swoją sforę. Biegł ile sił w nogach, ale był coraz słabszy, wiedział, że w tym pościgu nie ma żadnych szans. Pół kilometra dalej wilki w końcu go dopadły. Dyszał wyczerpany, nie miał już siły dalej uciekać, wataha otaczała go, zataczając coraz węższy krąg. Patrzyły na niego, pokazując zęby. Może miały żal, że je zostawił, a może były ślepo posłuszne swojej pani, która po chwili sama się zjawiła i pogłaskała je po głowie.

– I co, bohaterze? Opłacało ci się to? – Olga była wyraźnie rozbawiona wybrykiem Ludwika. – I co teraz zrobisz?

– Zabij mnie lub puść wolno, nie chcę żyć tak jak oni – odparł z rezygnacją w głosie Ludwik.

– Pasujesz do mojej kolekcji, szkoda byłoby wybierać którąkolwiek z twoich opcji. – Olga zaczęła powoli zbliżać się do niego. Kiedy była niecałe pół metra od niego i wyciągnęła rękę, Ludwik zemdlał.

Obudził się ze wzrokiem utkwionym w jasne niebo. Umarłem – stwierdził w myślach.

– Proszę pana, proszę coś powiedzieć. – Usłyszał jakiś głos.

Zobaczył, jak dwie kobiety się nad nim nachylają i wzajemnie konsultują plan działania, co powinny z nim zrobić.

– Proszę nie wstawać, jest pan ranny w głowę, ale to chyba nic poważnego – powiedziała jedna z nich.

Zauważył, że nakryły go ręcznikiem i że nadal ma swoje ciało.

– Co się dzieje, gdzie ja jestem? – zapytał, próbując wstać.

– Znalazłyśmy tu pana jakiś kwadrans temu, wezwałyśmy już pogotowie, proszę leżeć spokojnie.

Po kilkunastu minutach podjechał ambulans, ratownicy opatrzyli go, nawodnili kroplówką i chcieli zadać kilka pytań, ale nie był skory do rozmowy. Wymyślił na poczekaniu historyjkę, że miał w okolicy wieczór kawalerski i koledzy mu zrobili żart, upijając go i zabierając ubrania, a upojenie alkoholowe spowodowało, że odniósł rany. Chyba musiał być przekonujący, bo nie drążyli dalej. Dali mu używane ubrania, a dziewczyny, które go znalazły, zaproponowały, aby zjadł z nimi obiad, bo przyjechały akurat na kemping, a potem go odwiozą, gdzie będzie chciał. Lekko skołowany Ludwik w końcu przyjął propozycję. I tak nie był w stanie na razie ustalić, gdzie zostawił auto, musiał pozbierać myśli. Dziewczyny troskliwie się nim zajęły, dostał mnóstwo pysznego jedzenia. Próbowały też nawiązać rozmowę, opowiadając o sobie i aktualnym wypoczynku, ale choć przytakiwał, udając zainteresowanie i uprzejmie się uśmiechał, myślami znajdował się gdzie indziej. Nie był do końca pewny, czy wydarzenia z poprzedniej nocy rzeczywiście miały miejsce, czy to był tylko zły sen.

Jedna rzecz jeszcze nie dawała mu spokoju. Bardzo bolało go miejsce pod prawą pachą. Gdy dyskretnie podniósł rękę i odsłonił koszulkę, zobaczył w okolicy górnych żeber tatuaż wilka. Oblał go zimny pot i ogarnęło przerażenie, to jednak nie był sen. Czy to pamiątka po tej historii, czy będzie ciąg dalszy? Olga naznaczyła go tak, jak właściciele znakują swoje zwierzęta. Czy to znaczy, że kiedyś wróci i upomni się o swoje?

SPOTKANIE NA MOLO

Dalsza część dostępna w wersji pełnej

Czytając seks

ISBN: 978-83-8219-849-2

© Katarzyna Wyszyńska i Wydawnictwo Novae Res 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt

jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu

wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Agata Dobosz

Korekta: Małgorzata Giełzakowska

Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Zaczytani sp. z o.o. sp. k.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek