Spis treści

- Prolog

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

Osiem lat temu

Dziewczyna na pewno miała jakieś imię, Rysiek po prostu go nie pamiętał. Za to tatuaż na jej lewym pośladku utkwił mu w pamięci ze wszystkim barwnymi szczegółami. A to bynajmniej nie było oczywiste, bo podrywający się do lotu motyl mienił się chyba wszystkimi znanymi kolorami. Na szczęście Piekarczyk miał pół nocy, żeby oglądać go pod różnymi kątami, z różnym napięciem mięśni, na których go umieszczono, i z każdej możliwej odległości. Cholera, niesamowite pół nocy!

Dziewczyna przeciągnęła się i kompletnie naga wstała z łóżka, prezentując perfekcyjne ciało, w którym jedynym dysonansem były ewidentnie robione piersi. O tym też Rysiek mógł się przekonać, badając ich fakturę pół nocy. Niestety, z rozczarowaniem uznał ostatecznie, że to jednak nie natura odpowiadała za uniesione, niemałe cacka z nieustannie sterczącymi sutkami. Nie żeby w jakikolwiek sposób wpłynęło to na umiejętności łóżkowe właścicielki czy przyjemność, jaką mu sprawiła. Po prostu Rysiek lubił naturalność. Taka schiza, ot co.

– Idę pod prysznic – oświadczyła słodko, zerkając przez ramię. Wydęła usta i zachęcająco opuściła długie rzęsy. – Przyłączysz się?

Zerknął na zegarek na hotelowej ścianie. Siódma trzydzieści. Powinno wystarczyć na szybki numerek. Uśmiechnął się więc w odpowiedzi i również wstał. Dziewczyna przemknęła wzrokiem po jego ciele, jakby niezupełnie pamiętała, jak wyglądało. Cóż, zdaje się, że trochę alkoholu w siebie wlali, więc mogło jej coś umknąć. Mężczyzna odruchowo naprężył mięśnie. Nie miał się czego wstydzić, bo lata intensywnych treningów zrobiły swoje. Najwyraźniej ona też tak pomyślała, bo na ładnej twarzy pojawiło się coś między zachwytem a podziwem. Skinęła głową, a potem odwróciła się i weszła do łazienki.

Rysiek zamierzał zrobić to samo, gdy zadzwoniła komórka. Zaklął cicho, ale sięgnął po telefon. Od lat nie ignorował tego dźwięku.

Spojrzał na wyświetlacz i zmarszczył brwi.

– Cześć, Paweł – przywitał się. – Co się stało?

– Jak szybko możesz pojawić się w Szpitalu Czerniakowskim?

W głosie przyjaciela wybrzmiały profesjonalne zimne nuty, które w jednej chwili starły uśmiech z twarzy Piekarczyka.

– Co się stało? – powtórzył nerwowo.

– Pan Janek miał wypadek. Jak szybko możesz tu być?

W łazience właśnie rozszumiała się woda, ale dla Ryśka to już nie miało znaczenia. Przeliczył szybko odległość i odpowiedział:

– Piętnaście minut.

– Czekam. – Deczkowski rozłączył się bez dalszych tłumaczeń.

Dwie minuty później dziewczyna pod prysznicem usłyszała ciche trzaśnięcie drzwi. Westchnęła rozczarowana, a potem przekręciła kurek. Zimna woda popłynęła wartkim strumieniem.

*

Paweł czekał przed głównym wejściem. Nietrudno było go dostrzec, bo ogromna, nieco misiowata sylwetka i szopa jasnych włosów, nieodmiennie przywołujące na myśl wikinga, zwracały uwagę każdego przechodnia. Rysiek podbiegł do niego i nerwowo zapytał:

– Jak?

Zanim odpowiedział, Paweł ruszył do budynku, więc Piekarczyk dotrzymywał mu kroku.

– On jest połamany – mówił cicho Deczkowski. – Obie nogi i kilka żeber. Ogólne stłuczenia i w ogóle – zawiesił głos, by po chwili dodać: – Gorzej z panią Wojas. Lekarze mówią, że rokowania są nie najlepsze.

– Kurwa.

– No – potaknął Paweł.

Rysiek przygryzł wargę.

– Kasia?

– Na Mazurach z koleżankami.

– Ktoś do niej dzwonił?

– Ja nie i nie sądzę, żeby ktoś z personelu.

Dotarli do sali, na której leżał ich mentor, przyjaciel i opiekun, człowiek, który przez lata stanowił ich opokę, nauczyciela i namiastkę rodzica. Stanęli przed wejściem, bo jakoś żaden nie potrafił ot tak, po prostu go minąć. Sekunda, potem druga i w końcu przekroczyli próg.

Ranny popatrzył na nich nerwowo. Odkąd jakiś młody i wrażliwy lekarz drżącym głosem powiedział mu o stanie żony, bał się, że kolejne otwarcie tych drzwi może oznaczać następną, jeszcze gorszą informację. Gdy więc Wojas zobaczył swoich uczniów, odetchnął z ulgą.

– Dzień dobry, panie Janku. – Rysiek pochylił głowę, a jego oczy rozjaśniła czułość, jaką zwykle dzieci mają dla rodziców. – Jak się pan czuje?

– Gówniano – burknął Janek, powstrzymując w ostatniej chwili dosadniejsze słowo, które cisnęło mu się na usta. Co prawda chłopcy dawno już byli dorośli i zapewne używali wulgaryzmów, dla niego jednak pozostali tymi pryszczatymi nastolatkami, którzy lata temu pojawili się w jego sekcji.

– Boli? – dopytywał Piekarczyk.

– Już nie. Jestem naćpany jak jakiś rockman przed koncertem. – Uśmiechnął się krzywo, ale zaraz spoważniał. – Musicie pojechać po młodą.

– Zadzwonię… – zaczął Paweł, ale Wojas machnął niecierpliwie ręką.

– To takie totalne zadupie. Agroturystyka w środku lasu. Wciąż nie rozumiem, co te dziewczyny tam ciągnęło. Normalne dziewiętnastolatki to chyba powinny wybierać jakiś Kraków, Wrocław czy Gdańsk, gdzie można poszaleć w nocnych klubach, potańczyć na dyskotekach, czy coś… – Wojas mówił szybko, a oczy mu nienaturalnie błyszczały. Chłopcy wymienili szybkie spojrzenia, bo nienawykli do takiej wylewności u opiekuna. – A im się zachciało agroturystyki. Młoda coś tam marudziła o naturze, zdrowym odżywianiu i takich tam bzdurach. – Spojrzał z wyrzutem na Ryśka, dając mu do zrozumienia, że to jego nagła fascynacja zdrowym odżywianiem jest przyczyną nienaturalnego zachowania jedynaczki Wojasów. – No i wybrały koniec świata w lesie, bez telefonu i zasięgu. Musicie po nią pojechać.

Paweł zacisnął usta i pokręcił głową.

– Nie dam rady – powiedział przepraszającym tonem. – Mam służbę.

Ranny utkwił wzrok w drugim z przyjaciół. Rysiek spiął się, ale nie odpowiedział.

– Zbyszek jest w Neapolu. – Wojas przywołał trzeciego z chłopców, tego, którego pomagał wychowywać i który poniekąd należał do rodziny. – Przyleci najszybciej jak się da, ale to i tak długo. Nie prosiłbym cię, ale Ninka… – Nagle brakło mu tchu, więc nie dokończył. Rysiek pochylił głowę.

Doskonale rozumiał, co Wojas chciał powiedzieć. Nina Wojas umierała. Jeśli Kasia będzie gdzieś tam bawić się z koleżankami, kiedy jej matka umrze, nigdy sobie tego nie wybaczy. On o tym wiedział najlepiej.

– Pojadę – obiecał więc cicho.

– Ryśku…

– Pojadę. Niech pan poda adres.

Kilkanaście minut później, jadąc w kierunku małej wiochy gdzieś na Mazurach, Rysiek starał się nie myśleć, że przyjdzie mu spędzić kilka godzin w samochodzie z zauroczoną nim dziewczyną, której ojcu dwa lata wcześniej obiecał, że postara się, by o nim zapomniała.

*

Agroturystyka na Mazurach, w Internecie wyglądająca jak marzenie mieszczucha chcącego odpocząć na łonie natury, w rzeczywistości okazała się rozległym poniemieckim dworkiem pełnym ludzi. Faktycznie domek stał pośród lasu, daleko od jakiejkolwiek cywilizacji, a na komórce nie zamigotała nawet jedna kreska zasięgu. Jednak mimo to trudno było uznać, że jest to idealne miejsce do wypoczynku. Dziesięć pokoi wypełnionych gośćmi, kilkoro dzieci, a do tego wszystkiego kilkanaście psów, koty, kozy, krowy, cztery konie… Kiedy tylko Kaśka unosiła o poranku powieki, cały ten harmider wyciągał ją z błogostanu. Ciszej było w Warszawie, gdy po przebudzeniu otwierała okno.

No i jeszcze Baśka, która obiecywała tani wypoczynek, a po prawdzie przywiozła je tu do roboty. Właściciel dworku obiecał trzy dni pobytu za darmo i sporą kasę na dodatek, pod warunkiem pracy przez pozostały tydzień. Sprzątały, gotowały… generalnie dbały o gości. Nie podobało się to Kaśce, ale koleżanka błagała prawie na kolanach, skuszona przyszłym wynagrodzeniem. Wojasówna jakoś wytrzymywała przez pierwsze dwa dni, ale poprzedniego wieczoru do gości dołączył facet, którego wszędobylskie łapy już zdążyły zawędrować w miejsca, których zdecydowanie nie chciała, by dotykał.

Kasia Wojas ćwiczyła w sekcji swojego ojca, odkąd skończyła sześć lat. Nie należała do kruchych dziewuszek, które można zastraszyć czy bezkarnie molestować. Miała sto osiemdziesiąt dwa centymetry wzrostu i ciało, pod skórą którego grały mięśnie. Ojciec jednak uczył ją, tak jak całą swoją grupę, że atak jest ostatecznością. Dlatego gdy poprzedniego wieczoru, w trakcie podawania kolacji, poczuła na tyłku rękę nowego gościa, odwróciła się, spojrzała mu w oczy i ładnie poprosiła, by ją zabrał. Naprawdę ładnie, zupełnie bez przekleństw czy rękoczynów, chociaż palce aż ją swędziały.

Facet miał z dziesięć centymetrów i z trzydzieści kilogramów więcej niż ona. Kiedy poprosiła, by przestał, zsunął dłoń na miejsce, w którym pośladek spotyka się z udem i jeszcze sekundę czy dwie łagodnie go masował. Uśmiechał się przy tym zachęcająco.

– Niezła dupa, ruda – wyszeptał. – Mała, twarda i zwarta. Lubię takie. Ile bierzesz?

– Słucham?!

– Nie czaruj, Staszek zawsze ściąga chętne suczki, kiedy przyjeżdżam. Ile, żebym cię mógł zerżnąć tej nocy? Cholera, już mi stoi…

Przez jedną, diabelnie długą sekundę Kasia zastanawiała się, czy jednak nie olać nauk tatusia i nie złożyć gościa w pół, sprawiając przy okazji, by to, co mu już stało, przestało być użyteczne na kilka ładnych dni. Przez sekundę, bo potem wspomniała pouczenia senseia i odetchnęła powoli.

– Polecam masturbację – wyszeptała z szerokim uśmiechem – powinno pomóc.

Odwróciła się od zdumionego gościa i poszła dalej. Do końca dnia unikała kontaktu z nim, bo w przeciwieństwie do wiecznie opanowanego ojca, ona miała problem z samokontrolą. Mogła sukinsyna uszkodzić i potem Deczko musiałby kombinować, jak nie dopuścić, żeby ją zamknęli, ojciec byłby rozczarowany, a mama załamana. I to przez jednego dupka, który ma problemy z utrzymaniem ptaka w spodniach.

To było poprzedniego dnia. Tego poranka dupek nie pojawił się na śniadaniu, więc Kasia odetchnęła z ulgą. Niestety nie na długo. Gdzieś po dwunastej, kiedy już posprzątały po posiłku i miały chwilę dla siebie, wybrała się do stajni. Zawsze lubiła konie, chociaż na początku trochę ją przerażały. Gdy pierwszy raz miała do czynienia z tymi zwierzętami, obserwowała je z dystansem do nieznanego. Dystans dystansem, ale konie były takie cudne, potężne z tymi mięśniami grającymi tuż pod skórą, lśniącymi ciemnymi grzywami… Przypominały jej Ryśka: pozornie oswojone, chociaż niebezpieczne.

Wspomnienie Piekarczyka jak zwykle przyniosło mieszane uczucia, cień uśmiechu przemykający przez ściągnięte rysy dziewczyny. Tak, cholera, bywa, kiedy się człowiek głupio zakocha i jakoś nie może mu przejść.

Była już przy drzwiach stajni, wciąż dumając o przystojniaku z zielonymi oczami, kiedy zza budynku wyszedł dupek. Najwyraźniej nie szukał jej, bo też wyglądał na zaskoczonego. Zaraz jednak wyszczerzył się i przyspieszył kroku. Kaśka westchnęła. Nie uciekała, bo nie zwykła tego robić, a i nie wierzyła w powodzenie ucieczki.

– Rudy kociak. – Najwyraźniej nie udało się jej go zniechęcić. – Co za miłe spotkanie.

Sięgnęła do zasuwy, ale złapał jej rękę i szarpnął do siebie. Nie spodziewała się tego, więc straciła równowagę i uderzyła w potężne ciało mężczyzny. Gość błyskawicznie zacisnął ramię wokół talii Kaśki, a potem położył dłoń na jej tyłku.

– Cudo – wysapał do ucha dziewczyny. – Pięć stów wystarczy? Dobra, dołożę jeszcze dwie i wezmę cię od tyłu, tam w stodole.

Kaśka skrzywiła się z obrzydzeniem. Policzyła do pięciu, bo ręce cholernie ją swędziały. A później, bo facet nie trzymał jej zbyt mocno, bez trudu się uwolniła.

– Odpieprz się – wysyczała.

– Wolę pieprzyć ciebie, ruda – oświadczył i ponownie po nią sięgnął.

Tym razem nie liczyła. Odbiła jego rękę. Zablokowała drugą. Podcięła gościa, a gdy upadał, zadała dwa ciosy. W tym jeden, z którego ojciec nie byłby dumny, chyba nawet w tych okolicznościach. Facet nawet nie wrzasnął. Zwykle gdy mężczyzna otrzymuje uderzenie z taką siłą w to miejsce, nie jest w stanie krzyknąć.

– Ostrzegałam – Kasia otrzepała spodnie i odwróciła się, żeby mimo wszystko pójść popatrzeć na konie. Niestety nie doceniła siły potężnego faceta. Wciąż leżał, ale i tak złapał ją za nogę. Wbił palce w łydkę dziewczyny i pociągnął gwałtownie.

Tracąc równowagę, złapała zasuwę stodoły. Belka ustąpiła, więc Kaśka grzmotnęła na ziemię, tuż obok gościa, którego powaliła. Po drodze trafiła na jakiś wystający metal. Ból w szczęce rozbłysnął jaskrawym światłem. Na chwilę straciła dech. Zaraz jednak, szarpnęła wściekle nogą raz i drugi. Mężczyzna trzymał mocno. Najwyraźniej u niego ból ustępował, bo męskie palce wbijały się w skórę dziewczyny z niesamowitą siłą.

– Ty kurwo! – wysapał. – Ty durna kurwo! Pożałujesz, głupia suko!

Tak, z całą pewnością ból mijał. Mężczyzna ciągnął dziewczynę do siebie. Jeszcze chwila i trafiłaby pod zwaliste cielsko bez możliwości uwolnienia się.

Cholera! Jasna cholera! Szczęka ją bolała, noga też. Gdzieś całkiem blisko rozbrzmiał dźwięk nadjeżdżającego samochodu, ale nie dotarł do jej mózgu. Dobra, kiedy trzeba…

Zebrała siły. Usiadła błyskawicznie. Przekręciła ciało. Poderwała wolną stopę i wymierzyła napastnikowi potężny cios. Usłyszała głuche chrupnięcie, ale była tak spanikowana, że kopnęła ponownie. Palce zaciśnięte na nodze puściły, więc odskoczyła, po czym poderwała się z klepiska. Odskoczyła od leżącego. Oddychała gwałtownie, wciąż wystraszona. Chciała biec, uciekać… ale musiała sprawdzić. Cholera musiała.

Facet się nie ruszał. Czy ona? Czy ona…? Serce niemal stanęło jej w piersi.

– Rany boskie, Kaśka! – usłyszała głos Ryśka.

*

Nawigacja poinformowała Piekarczyka, że dotarł do celu. Faktycznie to ubite coś, szumnie zwane drogą, kończyło się całkiem przyjemnym dworkiem, którego nie powstydziłby się żaden zamożniejszy Warszawiak. Rysiek nie miał jednak czasu, by podziwiać piękno budynku, bo jego wzrok przyciągnęła kotłowanina przy dużej drewnianej stodole. Normalnie pewnie zanotowałby taką szarpaninę w myślach i przeniósł wzrok gdzieś indziej, ale tym razem dostrzegł szopę kręconych rudych włosów w kurzu. A tych włosów nie potrafiłby zignorować. Nigdy.

Zahamował gwałtownie. Zanim wyskoczył z samochodu, dostrzegł, jak Kasia wymierzyła kopniaka, a potem jeszcze jednego. Znalazł się przy niej ułamek sekundy po tym, jak wstała.

– Rany boskie, Kaśka! – wykrzyknął i złapał ją za ramię. Błąd. Pojął go w chwili, gdy jej pięść wylądowała na jego brodzie. Ćwiczonemu latami refleksowi zawdzięczał to, że zdążył się lekko uchylić i cios ledwie go musnął. – To ja, mała, to ja. No, już!

Popatrzyła na niego przestraszona, by zaraz rozpoznać. Widział, jak się zawahała, jak zapragnęła do niego przylgnąć i jak to pragnienie zgasło. I to wszystko w kilka sekund. Cofnęła się, zesztywniała, a potem wpatrzyła w nieprzytomnego mężczyznę.

– Zabiłam go? – zapytała cicho.

Żadnego cześć, tęskniłam, cieszę się… Nie widzieli się prawie osiem miesięcy, więc nie takiej reakcji oczekiwał. Rozczarowanie setkami igieł wbiło się w skórę. Patrzył na profil dziewczyny, na pobladłą twarz, skołtunione zakurzone włosy i nagle pomyślał, że jeśli ten skurwiel żyje, to nie na długo. Potem kucnął, żeby sprawdzić.

– Żyje – stwierdził, zupełnie niepotrzebnie, bo właśnie wtedy rzęsy faceta zadrżały. – Chyba złamałaś mu nos i tyle. – Podniósł wzrok na dziewczynę i zapytał absolutnie poważnie: – Mam dokończyć?

– Bardzo śmieszne – prychnęła, po czym skrzywiła się z bólu.

Rysiek wstał i bez pytania chwycił jej twarz, by odwrócić w kierunku słońca. Szarpnęła się gwałtownie, ale bezskutecznie.

– Kurwa! – warknął chłopak, widząc potężne zaczerwienienie i rozcięcie na policzku. Cofnął ręce, bo czerwona plama przesłoniła mu nagle świat. Wściekłość schłodziła krew, zwarła mięśnie. Dotychczas tylko raz czuł taką złość. Tylko raz… – Zabiję skurwysyna – powiedział cicho.

Miał coś takiego w oczach, że dziewczyna uwierzyła. Dlatego złapała go za rękę, a kiedy nie zareagował, przylgnęła do niego, zatrzymując w pół kroku. Zamrugał zaskoczony.

– Co ty robisz?

– Powstrzymuję jednego idiotę przed zrobieniem krzywdy drugiemu – burknęła niepewnie, bo kiedy tak stała, oparta o mocne ciało chłopaka, w którym kochała się od dwunastego roku życia, kiedy czuła jego ciepło i siłę, jakoś cała buta umykała z niej jak młody kociak przed starym kundlem. – Poradziłam sobie, nie widzisz? Przez dłuższy czas facet nie tknie żadnej dziewczyny.

Rysiek widział. Widział też, że Kasia, która od zawsze unikała jego dotyku, stała w niego wtulona. Pachniała jak sam grzech, a kiedy zadarła głowę, jej usta znalazły się na tej idealnej wysokości…

O Jezu, na idealnej.

Wyciągnął rękę i delikatnie przesunął po zranionym policzku dziewczyny. Zapragnął, cholernie zapragnął… Ale to była Kasia. A Kasia była nietykalna.

Cofnął się, oddychając głęboko.

– Dobra, może jednak nie zabiję – powiedział zimno. – Pakuj się. Twoi rodzice mieli wypadek.

Ledwie przebrzmiały te słowa, a już ich pożałował, bo blask w oczach dziewczyny zgasł, jak zdmuchnięta świeca. Maska zuchwałej Kasi opadła, odsłaniając wystraszoną nastolatkę, zranioną i niepewną. Piekarczyk sklął się w duchu. Wiedział, że powinien delikatniej, ale był tak zły na tego dupka i na siebie, że ostatecznie wyżył się na niej.

– Przepraszam, mała. – Próbował naprawić.

– Jak to wypadek? – zapytała wystraszona.

– Samochodowy. – Tym razem jego głos pełen był łagodnych nut. – Weź swoje rzeczy. Zawiozę cię do szpitala.

Kiwnęła głową. Nie pytała więcej, odwróciła się i pobiegła do dworku. Rysiek patrzył za nią przez chwilę, a potem przeniósł wzrok na gościa, z którym walczyła. Mężczyzna odzyskał już przytomność i właśnie próbował usiąść, pojękując i stękając. Piekarczyk kucnął przy nim i przez kilka sekund przyglądał się zakrwawionemu obliczu.

– Ta suka… – zaczął mężczyzna gulgoczącym głosem.

– Uważaj – ostrzegł Piekarczyk nienaturalnie spokojnym tonem. – Gdyby nie ona, tłukłbym twoim łbem o ziemię tak długo, aż mózg upieprzyłby mi buty. A może i wtedy bym nie przestał.

Facet cofnął się przerażony, bo w wypranym z emocji głosie wysokiego chłopaka brzmiała szczera obietnica. Rysiek uśmiechnął się lodowato i dodał:

– Gdyby mnie nie powstrzymała, zabiłbym cię bez wahania. Zraniłeś ją. Skrzywdziłeś w dniu, w którym być może straci kogoś, kogo kocha. Złamany nos to zdecydowanie za mało dla takiego skurwysyna. – Chłopak wstał powoli. – Jeśli zobaczę cię kiedykolwiek w jej pobliżu, zabiję. Rozumiesz? – Kiedy mężczyzna nie odpowiedział, Rysiek pochylił się i powtórzył bardzo cicho: – Rozumiesz?

Facet pokiwał głową. Nie odezwał się więcej, nawet nie poruszył. Wciąż siedział, wbijając przerażone spojrzenie w stojącego Piekarczyka. Ten jednak odwrócił się i ruszył za Kasią.

*

Mama Kasi umarła trzy godziny po przyjeździe córki. Rysiek stał przy drzwiach szpitalnej sali i bezradnie patrzył na cierpienie dziewczyny. Nie płakała. Siedziała przy łóżku matki niczym ogłuszona i ściskała jej dłoń. Deczkowski użył wszystkich znanych mu policyjnych sztuczek, żeby pozwolili jej tam dłużej zostać i żeby wpuścili Piekarczyka. Paweł nie mógł trwać przy dziewczynie, bo miał służbę, pan Janek nie był w stanie, Zbyszek wciąż czekał na samolot w Neapolu, więc ciężar towarzyszenia Kasi spadł na Ryśka. Ciążył mu podwójnie, bo przywoływał najboleśniejsze wspomnienia, a patrzenie na ból bliskiej mu dziewczyny łamał serce. Mimo to mężczyzna trwał, aż do chwili, w której Kasia zmartwiała i nieobecna wyszła z pokoju.

Podążała długim jasnym korytarzem, wyprostowana jak struna, sztywnym krokiem jak android, a Rysiek szedł dwa kroki za nią. Dopiero gdy stanęła na schodach przed szpitalem, wodząc nieprzytomnym wzrokiem, podszedł, łagodnie wziął ją za rękę i pociągnął do samochodu. Nie kłóciła się, w ogóle nic nie mówiła.

Przez chwilę zastanawiał się, gdzie ją zabrać. Sam był co prawda głodny, ale wiedział, że ona teraz niczego nie przełknie. Dochodziła dwudziesta, powoli zapadał mrok, uznał więc, że zabierze ją do domu. Przez chwilę zastanawiał się nad własnym, chcąc jej oszczędzić bólu, ale ostatecznie doszedł do wniosku, że to zły pomysł.

– Chcesz coś zjeść? – zapytał, kiedy weszli do mieszkania Wojasów. Znał to miejsce niemal lepiej niż własne. Przychodził tutaj, odkąd skończył szesnaście lat. Nie był co prawda tak blisko z Wojasami jak Zbyszek, ale razem z Pawłem należeli do najbliższych przyjaciół Kasi i jej rodziny. Pan Janek pomagał wychować każdego z nich.

Dziewczyna stanęła przed drzwiami kuchni, jakby nie miała sił, by je przekroczyć. Rozumiał ją. Czuł to samo, kiedy jego matka umarła. Zawsze kiedy wpadał do domu Wojasów, pani Nina coś pichciła. Uwielbiała swoją kuchnię, zupełnie jak mama Ryśka swoją. On też nie potrafił wejść do tego pomieszczenia przez wiele miesięcy po śmierci mamy, a gdy ojciec przyprowadził nową żonę, znienawidził ją już tylko z tego powodu, że kazała przemeblować kuchnię.

– Kasiu? – zapytał łagodnie.

Odwróciła wzrok od kuchni i spojrzała na niego, jakby dopiero go zauważyła.

– Możesz wracać do domu – powiedziała chłodno.

– Mogę – przytaknął. – To chcesz coś zjeść czy wolisz się położyć?

Zmarszczyła brwi, a potem westchnęła, minęła Ryśka i skierowała się do swojego pokoju. Chłopak poszedł za nią. Zamknęła mu drzwi przed nosem, ale otworzył je bez zastanowienia. Zawahał się, stając w progu, bo nigdy wcześniej go nie przekroczył. Sypialnia Kasi różniła się od pokojów innych nastolatek. Trochę ich zwiedził, więc wiedział, że powinien oczekiwać maskotek albo lalek, a już na pewno plakatów ulubionych aktorów czy piosenkarzy. W tym pokoju jednak ściany pozostały białe, a jedyną ich ozdobą były dyplomy z różnych zawodów karate. Zamiast sterty maskotek na łóżku leżał olbrzymi misiek, którego dostała na szesnaste urodziny od chłopców z sekcji.

– Nie powinieneś tu wchodzić – Kasia burknęła cicho, siadając na brzegu łóżka.

Usiadł obok niej, a ona zesztywniała.

– Myślę, że tym razem twój tata nie miałby nic przeciwko temu.

– Może ja mam?

Nie odpowiedział. Oboje wiedzieli, że to nieprawda. Dziewczyna uwielbiała go, odkąd przekroczył próg klubu siedem lat wcześniej. To on odrzucał jej umizgi, bo… No bo to była Kasia.

– Rysiek… słuchaj… – Patrzyła tymi szaroniebieskimi oczami pełnymi tak niewysłowionego smutku, że chłopak nagle zapragnął przychylić jej nieba, byle tylko znów roziskrzył je śmiech czy choćby złość na niego. Czegokolwiek by nie chciała, o co by nie poprosiła… – Serio możesz sobie pójść. Nic mi nie jest. Idź.

Zrobiłby cokolwiek, byle nie to.

Podniósł się, zdjął kurtkę, rzucił ją na fotel, a potem zzuł buty.

– Co ty robisz? – zapytała Kasia, patrząc zafascynowana, jak duże sportowe sneakersy lądują pod ścianą.

– Rozbieram się. To był ciężki dzień. Położymy się i spróbujemy zasnąć. – Wszedł na łóżko za dziewczyną, po czym wyciągnął do niej rękę.

– Chcesz ze mną spać? – zapytała obojętnie. Zawsze sądziła, że jeśli kiedyś Rysiek znajdzie się z nią w łóżku, braknie jej tchu, serce wyskoczy z piersi i takie tam. Była pewna, że usłyszy muzykę, poczuje zapach kwiatów, a świat rozkołysze cudowne uczucie spełnienia.

Tymczasem nie czuła nic. Kompletną absolutną pustkę.

– Nie zostawię cię, mała. – Wzruszył ramionami, nie opuszczając ręki. – Nie ma mowy. No już, chodź.

Nie przyjęła ręki, ale posłusznie opadła w pościel. Rysiek przyciągnął ją do siebie, sztywną i odległą. Przez chwilę głaskał jej włosy, tę szaloną rudą gmatwaninę, od której tak ciężko było mu oderwać wzrok. Leżeli tak, w milczeniu, aż w końcu chłopak powiedział bardzo cicho:

– Kiedy moja mama umarła, płakałem dwa dni. Nie chciałem jeść ani pić, nie wychodziłem z pokoju, leżałem tylko w łóżku, ściskając poduszkę i płakałem.

Zaskoczona dziewczyna odwróciła się do niego i poderwała głowę, by móc patrzeć mu w oczy. Rysiek z czułością musnął jej policzek.

– Płacz po stracie to nie słabość, mała – wyszeptał.

– Miałeś piętnaście lat – przypomniała mu równie cicho.

– To nie ma znaczenia. – Objął ją mocno i przyciągnął tak, że położyła głowę na jego piersi. Słyszała bicie serca, szybkie, ale regularne. Mocne jak cały Piekarczyk. Siła jego ramion, ciepło ciała, cichy szmer oddechu, a może po prostu słowa mężczyzny, którego nie tylko kochała niewinną, wciąż po trosze nastoletnią miłością, ale którego przede wszystkim podziwiała, wszystko to razem i każde z osobna wyrwało w końcu szloch z jej ust. Płakała rozpaczliwie, zanosząc się niczym dziecko, wtulona w tors chłopaka, z palcami zaciśniętymi na jego bluzie.

Rysiek trzymał ją, aż zasnęła, a i wtedy nie wypuścił z objęć. Tej nocy nie zasnął. Leżał i patrzył na rozsypane miedziane loki, liczył piegi śpiącej dziewczyny i słuchał jej oddechu, trochę ciężkiego przez zapchany od płaczu nos. Miał dwadzieścia cztery lata i nigdy wcześniej nie czuł się tak spełniony.

*

Wysoki, szczupły mężczyzna w kefiji i dżalabiji wyszedł na codzienny spacer w obstawie dwóch potężnych arabskich żołnierzy. Szli powoli, jak każdego popołudnia, między maluteńkimi białymi domkami, a słońce odbijało się od luf karabinów Kałasznikowa przewieszonych przez ramiona. Ogorzałą twarz Araba jak zwykle częściowo zasłaniały wielkie ciemne okulary, założone zapewne bardziej dla osłony przed ostrym światłem niż z obawy przed rozpoznaniem. Paciorki subhy z błyszczącej białej kości słoniowej przesuwały się niespiesznie między palcami prawej dłoni w tym samym rytmie, w którym poruszały się pełne wargi mężczyzny. Modlił się, jak zawsze.

Ciekawe, czy modlił się naprawdę, czy też tylko klepał pacierze z przyzwyczajenia. Taaa, ciekawe, czy człowiek, który kazał podkładać bomby w szkołach, zabijał kobiety i dzieci bez najmniejszego drgnienia powieki, odczuwa potrzebę rozmowy z Bogiem?

Rozmyślając nad tym, Simon przyciskał oko do celownika snajperskiego karabinka. Obserwował ruchy Araba, czytał z ust powtarzaną modlitwę. To był ten czas, tych kilka minut łączące go z ofiarą. Kilkaset uderzeń serc oddalonych od siebie o dziesięć tysięcy stóp. W tej chwili tylko to się liczyło. Nie jego mundur, nie obowiązek czy rozkaz, nawet nie narodowość. Tylko połączenie, nieświadome dla celu, ale dla Simona odczuwalne w każdej komórce ciała. Tylko ono.

Leżący obok niego obserwator milczał. Nie poganiał go i nie próbował z nim rozmawiać. Czekał. Wiedział, że kiedy przyjdzie czas, Simon zwróci się do niego o koordynaty. Kiedy przyjdzie czas, naciśnie spust.

Był w końcu najlepszym snajperem w oddziale.

Trzy lata temu

– Popatrz! No, Jezu, Katie! Popatrz! Widziałaś coś tak pysznego? Normalnie ciacho do schrupania. No, weź! Nie krzyw się! Facet idealnie dla ciebie. Dla mnie trochę za stary, ale dla ciebie… Przygląda ci się przez cały wieczór!

Kasia nie zdołała się powstrzymać i przewróciła oczami. Mała Hannah, hrabianka Walinska od pół roku nie przestawała jej swatać. Każdy facet, który chociażby zerknął na Kaśkę, był dla niej idealny. Wojas parsknęła cicho, a później strzepnęła niewidoczny paproch z sukienki, w którą wbiła się specjalnie na debiut swojej podopiecznej. Ta, to też ją cholernie wkurzało. Sukienka! Kazali jej założyć to zwiewne coś, bo niby nie mogła na bal debiutantek pójść w bojówkach. Do cholery, to nie ona była jedną z szesnastoletnich panienek z dobrego domu. Ona jedną z nich ochraniała! Dodatkowo nie mogła wziąć broni, bo na balu miała być jakaś piąta woda po kisielu z królewskiego domu, więc tylko policjanci i Secret Service mieli prawo wejść na salę uzbrojeni. I nieważne, że miała licencję i prawo do noszenia broni w trakcie pracy. Cholera, nieważne!

– Katie! No chociaż popatrz! – upierała się dziewczyna.

Kasia lubiła hrabiankę. W sumie trudno było jej nie lubić. Była jak żywe srebro: radosna, niecierpliwa i zawsze pełna dobrych chęci. I w dodatku taka diabelnie ładna, drobniutka, eteryczna i, mimo domieszki brytyjskiej krwi z najwyższej półki, wyraźnie słowiańska. Jej ojciec nalegał, żeby nauczyła się języka przodków i z tego powodu od urodzenia Hannah zatrudniał polskie opiekunki, nauczycieli, a teraz ochroniarzy, a konkretnie jednego: Kasię. Przyjął ją głównie dlatego, że była młoda, bystra i ładna. Nie bez znaczenia było też to, że widział, jak dwoma ruchami unieszkodliwiła zaczepiającego ją potężnego draba. I fakt, że dziewczyny polubiły się od pierwszego spotkania.

– Katie!!!

– Jezu, uspokój się – burknęła dziewczyna. – Już patrzę. Gdzie masz to cudo?

– Na twojej jedenastej. – Ściszyła głos. Ostatnio fascynowało ją lotnictwo, za przyczyną młodziutkiego studenta szkoły wojskowej, więc uwielbiała popisywać się słownictwem z nim związanym.

Kasia zerknęła we wskazanym kierunku i z przyjemnością stwierdziła, że tym razem hrabianka miała rację. Ciacho w ciemnym garniturze zdecydowanie się jej przyglądało. I równie zdecydowanie było do schrupania. Nieco starszy od niej mężczyzna złapał jej spojrzenie i uśmiechnął się zachęcająco. Sporo od niej wyższy – co bynajmniej nie zdarzało się często – o ładnych, dziwnie znajomych rysach twarzy, pełnych ustach i ciemnoblond włosach, nieco za długich i kręcących się tuż nad kołnierzem, przyciągał spojrzenia wielu kobiet w ogromnej sali. Te loczki proszące się o przystrzyżenie sprawiły, że chłopak błyskawicznie się Kasi spodobał. Zbyszek nosił takie uczesanie. Wiecznie zapominał o wizycie u fryzjera, więc grzywka opadała mu na oczy. Włosy Nowaka co prawda nie kręciły się jak u wpatrzonego w Kasię mężczyzny i były zdecydowanie ciemniejsze, ale ona tęskniła za przyszywanym bratem, więc i tak doceniła podobieństwo.

– Prawda, że śliczny? – Hannah podniecała się i podskakiwała w tej cacuśnej białej sukience, w której wyglądała jak porcelanowa laleczka.

– Aha – potaknęła szczerze Kasia. – Prawdziwa szkoda, że jestem w pracy.

– Zgłupiałaś?! W tej sali jest z pięćdziesięciu agentów, jestem tu bezpieczniejsza niż na herbatce u królowej. Zabaw się. – Hannah się rozmarzyła. – Zatańcz z ciachem, poprzytulaj się… może nawet daj się przelecieć. Założę się, że gość jest zajebisty w łóżku. I pewnie wielki, nie?

– Hannah, na litość boską! – warknęła Kaśka.

– Co Hannah? – Uśmiechnęła się dziewczyna. – Bzykanko by ci się przydało. Kto to widział, żeby taka stara laska wciąż była dziewicą?!

Po raz milionowy i pierwszy Kaśka pożałowała, że w przypływie ciężkiej chandry przyznała się podopiecznej do własnej niewinności. Fakt, trochę usprawiedliwiało ją to, że na jakimś plotkarskim portalu zobaczyła wtedy fotkę młodej gwiazdeczki w towarzystwie nie kogo innego jak Ryśka. I że tenże Piekarczyk wsadzał nos w spory biust śliczniutkiej celebrytki z miną miśka łasuchującego w pełnej najsłodszego miodu barci. Taaa, to ją nieco usprawiedliwiało, ale i tak powiedzenie szesnastolatce, że jest bardziej „w tym temacie” doświadczona niż jej dwudziestoczteroletnia opiekunka, nie było dobrym pomysłem.

– Hannah! Cholera jasna! – Podniosła głos, by zaraz go ściszyć. Pochyliła się nad blondyneczką i wyszeptała: – Może idź i powiedz przystojniakowi, że jestem tak wygłodzona, że może mnie mieć gdzie i kiedy chce, co? W sumie powiedz to wszystkim… Właściwie już to prawie zrobiłaś.

Dziewczyna nie wyglądała na przejętą, przeciwnie: uśmiechnęła się szeroko w odpowiedzi na łajania opiekunki.

– Robię ci reklamę, Katie – przesłała jej całusa – bo faceci lubią cnotki.

– Cholera! Przełożę cię przez kolano, złośliwy gnomie!

Złośliwy gnom rozpromienił się i w danej chwili wyglądał jak prawdziwy anioł, co bynajmniej nie ostudziło gniewu rudej bogini zemsty. Pochyliła się nad nastolatką z mordem w oczach i już miała ponownie na nią nawrzeszczeć, gdy orkiestra znów zagrała, tłumiąc wszelkie inne dźwięki. Hannah zawirowała w rytm muzyki, zmieniając na chwilę białą sukienkę w mgłę świateł i tiulu. Potem, jakby nagle przypomniała sobie łajania ojca, zamarła, wyprostowała się, uniosła głowę i przez kilka sekund udawała, że bal jej nie interesuje, a ona jest dobrze wychowaną panienką, zupełnie obojętną na uroki tych wszystkich młodych mężczyzn, którzy nieustannie zapraszali ją do tańca.

Kasia po raz kolejny tego wieczoru przewróciła oczami, nie potrafiąc zapanować nad rozbawieniem. To jednak nie trwało długo, bo właśnie jeden z tych rozlicznych adoratorów zbliżył się do jej podopiecznej. Niewysoki, ale mocno zbudowany, miał nie więcej niż dwadzieścia lat i odpowiednie urodzenie, by znaleźć się na balu debiutantek wraz z londyńską śmietanką i piątą wodą po kisielu z królewskiej rodziny. Jego smoking kosztował zapewne więcej niż Kasia zarabiała w pół roku, a Walinscy płacili jej całkiem nieźle. Jednak to nie to spowodowało, że dziewczyna poczuła do niego niechęć, zanim jeszcze otworzył usta. Przywykła do bogatych ludzi i do swojego statusu, który stawiał ją ledwie stopień wyżej od służącego. Taka kolej rzeczy i nigdy jej to nie przeszkadzało. Jednak ten chłopak… sposób w jaki się poruszał, w jaki spojrzał najpierw na nią, a potem na hrabiankę… Pracowała w zawodzie od dwóch lat, wciąż się uczyła, ale Zbyszek jej powtarzał, że zawsze powinna słuchać instynktu. On zaś podpowiadał jej, że ten chłopak to nic dobrego.

– Zatańczysz? – zapytał Hannah, ignorując Wojasównę. To akurat Kasi nie przeszkadzało, ale hrabianka była wyjątkowo lojalna względem opiekunki. Drobniutka i niziutka, kiedy chciała, zmieniała się w swojego ojca. Zadzierała podbródek, opuszczała rzęsy, krzywiła usta i naciągała na śliczną buzię maskę kim ty jesteś, że odważyłeś się do mnie odezwać.

– Katie, chodźmy się napić – powiedziała po polsku, wskazując pokój, w którym stały stoły z przekąskami i napojami. Po czym, nie czekając na odpowiedź, ruszyła w tamtym kierunku. Szła z zadartą głową i wyniosłym wyrazem twarzy, a kiedy mijała nowego adoratora, nieco ostentacyjnie odwróciła głowę.

– Suka – warknął chłopak pod nosem, tak cicho, że tylko mijająca go akurat Kasia usłyszała. Rzuciła mu szybkie lodowate spojrzenie, ale nie zrobiło na nim wrażenia. Zapewne od dziecka uczył się, kto jest kim, więc doskonale wiedział, że akurat ta kobieta jest w jego świecie nikim. Zacisnął szczęki i z nieukrywaną wściekłością wrócił do grupy mężczyzn.

Hannah tymczasem zmierzała do jadalni… nieco okrężną drogą. Najwyraźniej uznała, że należy trochę pomóc szczęściu i opiekunce, bowiem zamiast pójść prosto, zatoczyła łuk, żeby przespacerować się obok młodego przystojniaka, niespuszczającego wzroku z Kasi. Wojasówna zacisnęła usta, kryjąc rozbawienie. Mała spryciara nie tylko przeszła obok, ale całkiem przypadkiem potknęła się tuż obok mężczyzny.

– Katie! – sapnęła głośno. Tak głośno, żeby zainteresowany usłyszał jej imię. – Cholera, obcas!

– Jasne – burknęła Kasia po polsku, podchodząc do dziewczyny – obcas. Już byś nie udawała. I nie klnij, bo gorszysz te wszystkie matrony. Doniosą twojemu tacie i obie będziemy się miały z pyszna.

– Ale serio! – W udawane obruszenie hrabianki trudno było nie uwierzyć, ale Kasia znała ją wystarczająco dobrze, by się nie nabrać. – I chyba skręciłam kostkę. – Zafurgotała niewinnie długimi rzęsami, a Kasia ponownie przygryzła wargi, powtarzając w myślach: nie parsknij, nie parsknij.

– Mogę jakoś pomóc? – zainteresował się przystojniak.

Cóż, kiedy Hannah szła na całość, zwykle osiągała cel. Tak jak tym razem. Mężczyzna postąpił w ich kierunku, ale nim to zrobił, Kasia dostrzegła w jego uchu słuchawkę, a pod pachą dyskretne wybrzuszenie. Gliniarz albo Secret Service, tylko oni mieli prawo wejść tu uzbrojeni, a to, co wypychało marynarkę, z całą pewnością nie było ukrytym w kieszeni królikiem.

– Poradzimy sobie – zaprzeczyła. Dojrzała rozczarowanie w jasnych oczach mężczyzny, ale zignorowała je. Nieważne jak bardzo małej zależało na wyswataniu opiekunki, ona była profesjonalistką i nie flirtowała w pracy. Mimo to jednak rodzice dobrze ją wychowali… no i facet był całkiem przyjemny dla oka, więc dodała: – Dziękuję.

– Na pewno? – dopytywał z uśmiechem.

Cholera, naprawdę był przystojny. Może mała miała rację? Może trzymanie cnoty dla gościa, którego przez ostatnie pięć lat widziała piętnaście razy… Liczyła! A co! Liczyła każde spotkanie, każdą minutę spędzoną z Ryśkiem Piekarczykiem, bo była pieprzoną masochistką! Idiotką do kwadratu…! Nie, nie będzie o tym myśleć. Nie tu i nie teraz.

Dlatego może powinna? Przespać się z przystojnym brytyjskim gliniarzem? Ot tak, dla przyjemności i żeby pozbyć się dziewictwa, którego, jak już ustaliła sama z sobą, w sumie nie ma dla kogo trzymać.

Myśl o seksie z nieznajomym wywołała lekki rumieniec na policzkach Kasi. Większość kobiet, zwłaszcza rudowłosych, czerwieni się w brzydki, plackowaty sposób. Plamy wypływają im na dekolt, nos i policzki, co raczej nie wygląda apetycznie. U Kasi jedynie zaróżowiły się kości policzkowe, rozświetlając oczy i pogłębiając ich błękit. Przez krótką chwilę, nim zdołała zapanować nad zmieszaniem, wyglądała młodo, niewinnie i tak ślicznie, że młody mężczyzna zagapił się na nią z zachwytem.

– Na pewno – potaknęła niechętnie.

– Szkoda – przyznał, ale nie ruszył się z miejsca.

– Katie… – zaczęła błagalnie Hannah, przestępując z nogi na nogę. Kasia uniosła brew, wpatrując się uporczywie w nagle ozdrowiałą kończynę podopiecznej, a że hrabianka była wyjątkowo bystrą panienką, błyskawicznie pojęła, że się odsłoniła. Przygryzła więc wargę, tłumiąc chichot, bo złapana na kłamstwie nie potrafiła powstrzymać się od śmiechu.

– Zdaje się, że miałaś ochotę na napój? – zapytała chłodno Kasia.

– Wytrzymam bez – dziewczyna przeszła na polski – jeśli to ma pomóc w rozdziewiczeniu pani cnotki. Mogę nie pić przez tydzień dla bzykanka mojej ukochanej Katie. Nie wiem, co prawda, czy można żyć tydzień bez picia, więc może trzy dni, co? Ja nie piję trzy dni, a ty dasz się bzyknąć przystojniakowi. Właściwie mogę wytrzymać nawet cztery dni, żebyś tylko w końcu straciła dziewictwo.

Wojasówna zerknęła nerwowo na mężczyznę, ale jego twarz pozostała niezmieniona.

– Hannah! – warknęła wściekle. – Opanuj się!

– Ale co? Popatrz na niego. Ma na ciebie ochotę.

– Jezu, ja przez ciebie oszaleję! Marsz do kąta!

– Co?!

– Do kąta! Tam! – Wskazała rozległą sofę pod ścianą. – Usiądziesz i przemyślisz swoje zachowanie. Już!

Przez sekundę, może dwie, dziewczyna wyglądała na niezdecydowaną, ale w końcu, wyjątkowo niechętnie ruszyła w kierunku mebla. Zrobiła przy tym minę skrzywdzonej niewinności, co wyrwało ciężkie westchnienie z ust Kasi. Stojący obok chłopak wciąż jej się przyglądał, z taką samą fascynacją. To właściwie było miłe. Nie żeby wcześniej się nie zdarzało. Po prostu zwykła nie zauważać zainteresowania mężczyzn, bo gdzieś w głębi duszy wiedziała, że liczy się tylko Rysiek.

Pieprzony Piekarczyk, ignorujący ją od tamtej nocy, którą spędzili razem. Jakby przekroczyli jakąś granicę, która nie pozwalała już na przyjaźń. On zaś ni cholery nie chciał niczego więcej. Bronił się na wszelkie sposoby, głównie zapominając o Kasinym istnieniu. Odwiedzał ojca Kasi tylko wtedy, gdy wychodziła z domu, do chłopaków też wpadał, gdy wiedział, że jej tam nie będzie. Kiedy zaś przypadkiem się spotykali, jeśli akurat nie był w towarzystwie kobiety, błyskawicznie starał się to zmienić. No a że to Piekarczyk, z tym jego pieprzonym urokiem osobistym, któremu żadna kobieta nie potrafiła odmówić, zawsze jakaś chętna się znalazła.

Pieprzony, pieprzony Piekarczyk.

Myśl o Ryśku w jednej chwili usunęła wszystkie inne z głowy Kasi, łącznie z tą, jak przyjemnie jest widzieć zachwyt w oczach mężczyzny. Minęła wpatrzonego w nią policjanta bez słowa, by po chwili usiąść obok obrażonej podopiecznej.

Przesiedziała tam większość przyjęcia z ponurym wyrazem twarzy i nie spuszczała oka z Hannah.

*

Próbując nadążyć za podopieczną, Kasia po raz kolejny stwierdziła, że szesnastolatki są nie do wytrzymania, a ona była idiotką, zatrudniając się u hrabiostwa. Kompletną, absolutną idiotką, i to bez względu na kwotę, którą jej płacili. A płacili cholernie dużo. Kiedy jednak biegała trzecią godzinę po galerii, wchodząc do każdego… dosłownie każdego z dwustu trzydziestu sklepów, zaczynała dochodzić do wniosku, że żadna kasa nie jest tego warta.

– Jezu! – sapnęła pod nosem. – Ileż można przymierzyć ciuchów?! Ile?

Kolejny sklep, w którym Hannah wpadła z koleżankami do przymierzalni… a później następny. Przy drzwiach zatrzymali się dwaj ochroniarze towarzyszący dziewczynom. Jeden ochraniał przyjaciółkę hrabianki, drugi został najęty przez ojca Hannah, po tym jak porwano syna jego przyjaciół. Hrabia uznał wtedy, że opieka młodej polskiej ochroniarz to zdecydowanie za mało. Wojasówna nie czuła się urażona, nie miała ambicji na samotnego wilka zdolnego ochronić cały świat.

Stała przy przymierzalni, już mocno poirytowana, bo jej podopieczna sięgnęła po kolejny ciuch z wieszaka. Unikała przy tym wbitego w nią rozgoryczonego spojrzenia Kasi. Ostatnio kiepsko się dogadywały. Hannah trzymała dystans, przestała wieczorami wymykać się do pokoju opiekunki, żeby gadać z nią po nocach, a kiedy wychodziły w miasto, właściwie z nią nie rozmawiała. Zmieniła się, niestety nie na lepsze, więc i Kasia coraz częściej myślała o znalezieniu nowej pracy. Trudno chronić kogoś, kto cholernie tego nie chce, a skoro Walinski wciąż jej płacił, musiała to robić.

Stała więc i patrzyła trochę nerwowo na ludzi odwiedzających sklep. Hannah zwykle nie wybierała sieciówek, zatem dotychczas Kasia nie musiała mierzyć się z takim tłumem. No i sklep miał niestety dwa wyjścia, po przeciwnych stronach alei. A że jej podopieczna miewała ostatnio dziwne pomysły, Wojasówna nie spuszczała wzroku z drzwi, za którymi zniknęła. Robiła tak, póki jakieś małe łapki nie złapały nogawki jej bojówek. Dziewczyna szarpnęła się nerwowo, po czym błyskawicznie przeniosła spojrzenie na napastnika.

Bardzo, bardzo niebezpiecznego trzylatka w koszulce z Iron Manem, który bynajmniej się nie speszył, kiedy go odruchowo odepchnęła, i już ponownie trzymał ją za spodnie.

– Masz cukierka? – zapytał, wycierając drugą ręką nos.

– Co?

– Pan mówi, że masz. Daj.

Dziewczyna zmarszczyła brwi i rozejrzała się wokoło, szukając opiekuna dziecka, ale nikt nie wydawał się nim zainteresowany.

– Gdzie jest twoja mama? – zapytała, łagodnie odrywając lepiącą się rączkę.

Mały zamrugał, sam się rozejrzał i nagle, jakby właśnie pojął, że rodzicielka zniknęła z zasięgu wzroku, skrzywił się straszliwie. Zaraz potem z małego gardziołka wyrwał się gwałtowny szloch z wysokim, rozpaczliwym zaśpiewem.

– Maaaaaamaaaaaa! – wył malec, ściskając dłoń dziewczyny.

– Kurwa – zaklęła Kasia po polsku. Zerknęła w kierunku wejścia, gdzie powinni stać pozostali ochroniarze. Chciała ściągnąć któregoś przed przymierzalnię, żeby sama mogła zająć się wrzeszczącą zgubą.

Ochroniarze zniknęli.

Dziewczyna zamarła na sekundę. Mały krzyczał, z głośników płynęła muzyka, ludzie rozmawiali, ale ona nagle przestała słyszeć cokolwiek. Krew zatętniła w skroniach, chłód rozlał się po członkach. Zbyszek kazał ufać instynktowi. Instynkt mówił, że coś się stało.

– Cicho! – wrzasnęła na dziecko, które zaskoczone rzeczywiście zamilkło. Złapała chłopca za rękę i pociągnęła do pracownicy sklepu stojącej u wejścia do przymierzalni. – Przypilnuj go! – poleciła.

– Że co?! – zdębiała dziewczyna. – Nie jestem…

Kasia nie usłyszała, czym lub kim nie jest panna, bo wbiegła do przymierzalni. Szarpnęła drzwi, za którymi powinna być Hannah. Pomieszczenie było puste.

– Kurwa! – powtórzyła już na serio wystraszona dziewczyna. Skoczyła ku ekspedientce trzymającej znów wrzeszczącego malca i szarpnęła ją za ramię. – Gdzie ta dziewczyna?!

– Jaka dziewczyna?

– Mała blondynka, która tu wchodziła!

– Nie jestem od pilnowania gówniar… Boże! – Buta dziewczyny błyskawicznie znikła, gdy Wojasówna wyszarpnęła broń z kabury. Cofnęła się gwałtownie i wydukała: – Wyszły z koleżanką. O tamtędy. – Wskazała przeciwległe wyjście.

– Poszukaj jego mamy – zażądała Kaśka. Schowała pistolet i rzuciła się w pogoń za podopieczną.

Biegnąc, myślała, co mogło się stać. Czy to jakiś głupi żart Hannah? Czy ochroniarz podążył za małą? Dlaczego jej nie zawołał? Co się, do cholery, dzieje? Jezu! Co ta mała kretynka wymyśliła?! Sięgnęła po komórkę, wybrała numer hrabianki, ale odpowiedział jej tylko sztuczny głos w telefonie.

Kiedy znalazła się w rozległym hallu pełnym ludzi, zatrzymała się gwałtownie. Londyńczycy tłoczący się o tej porze w jednej z najbardziej obleganych galerii nie pomagali w dostrzeżeniu uciekinierki. Kaśka wskoczyła na ławkę, po czym rozejrzała się w poszukiwaniu dziewczyny i jej towarzyszy. Hannah była co prawda mała, ale dwaj ochroniarze powinni rzucić się w oczy.

– Cholera! Cholera! Cholera! – powtarzała pod nosem, bo w przewalającym się korytarzami tłumie, różnorodnym pod każdym względem, właśnie teraz wszyscy zdawali się wyglądać podobnie. – Stłukę gówniarę na kwaśne jabłko!

Zeskoczyła z ławki, nie bardzo wiedząc, co robić i w którym kierunku pójść. Naraz wydało się jej, że na górnej galerii mignęły jej jasne włosy i czerwona kurka. Odwróciła się… I wpadła na przechodnia.

Odskoczyła, odruchowo sięgając do kabury. Dopiero potem podniosła wzrok. Mężczyzna wyglądał znajomo, chociaż w pierwszej chwili nie kojarzyła, skąd go zna.

– Co się dzieje? – zapytał i wtedy go rozpoznała. Ciacho z balu. Teraz w jasnym swetrze i dżinsach, ale z całą pewnością był to on. Nie przywitał się, ale widząc jej wyraz twarzy, od razu przeszedł do meritum. Gliniarz jak nic.

– Podopieczna mi zwiała – przyznała.

– Blondynka z przyjęcia? – upewniał się, a gdy przytaknęła, przemknął spojrzeniem po okolicy. – Tam! – Wskazał górną galerię. – Idą do wyjścia na piętrze.

Spojrzała, gdzie kazał.

– Kurwa! – przeklęła trzeci raz, bo Hannah chyba jednak nie uciekła z własnej woli. Ochroniarz niósł ją wiszącą bezwładnie, a przed nim biegła koleżanka hrabianki w towarzystwie swojego goryla.

– Biegnij tam, a ja odetnę im drogę od tej strony – polecił mężczyzna i nie czekając na odpowiedź, ruszył do ruchomych schodów. Biegł niesłychanie szybko, niczym sprinter, a gdy dopadł schodów, przeskakiwał po kilka stopni, wprawnie wymijając stojących na nich klientów galerii. Kaśka patrzyła za nim ledwie przez sekundę, by zaraz zrobić, co kazał. W tej jednej chwili zdała się na niego. Słuchała instynktu, a ten najwyraźniej uznał, że facet wie, co robi.

Wbiegając po schodach, nie spuszczała wzroku z oddalającej się gromadki. Przerażenie, że nie zdąży, tętniło jej w skroniach. Potrącała ludzi, słyszała niewybredne komentarze, ale było jej to obojętne. Kiedy stanęła na górnej galerii, wyrwała broń z kabury i rzuciła się w pogoń. Dostrzegła znajomego z balu. Widziała, jak dobiega do porywaczy.

– Stać!!! – wrzasnęła, żeby ściągnąć ich uwagę. Jej pomocnik raczej nie był uzbrojony. Nie chciała mieć go na sumieniu.

Ochroniarz niosący Hannah nawet nie zwolnił, ale ten, który go poprzedzał, odwrócił się i również wyciągnął broń. Przepuścił kolegę i wycelował w Kaśkę.

Trenowała na strzelnicy. Była naprawdę dobra. Zajebista. Ale strzelanie do tarczy, to nie to samo, co strzelanie do ludzi. Dlatego się zawahała. Ten ułamek sekundy mógł ją kosztować życie. Wielokrotnie potem śniła tych kilka uderzeń serca, gdy pistolet bandyty unosił się w jej kierunku, kiedy odrzut szarpnął jego ramieniem, kiedy do hałasów galerii dołączył przeraźliwy huk. Tych kilka uderzeń, które mogłyby się skończyć zupełnie inaczej, gdyby wysoki przystojniak nie podbił ręki napastnika. Zaatakował precyzyjnie i szybko, niemal tańcząc. Podciął zwalistego typa i zadał trzy niesłychanie potężne ciosy, z których jeden wytrącił mu broń. Chłopak przejął pistolet, odwrócił się, wymierzył... I strzelił bez zawahania.

Trafił drugiego z ochroniarzy w łydkę. Facet zawył i ukląkł w biegu. Próbował się podnieść. Upuścił nieprzytomną dziewczynę, po czym również sięgnął po broń. Unosił ją, gdy gliniarz strzelił ponownie. Tym razem nie mierzył w kończyny. Ciałem porywacza szarpnęło. Przez ułamek sekundy wydawał się zdziwiony, a jego ramię drgnęło, jakby mimo wszystko próbował użyć pistoletu. Zaraz jednak zwalił się ciężko na płytki.

Cała operacja trwała tak krótko, że Kaśka wciąż jeszcze stała w rozkroku, z bronią wycelowaną w miejsce, w którym przed chwilą stał jeden z bandytów, i gapiła się na jego nieprzytomne ciało leżące u stóp przystojnego policjanta. Nie dochodziły do niej krzyki paniki ani świdrujący zaśpiew koleżanki Hannah. Dotarło do niej dopiero spokojne pytanie młodego policjanta:

– Jesteś cała?

Zamrugała, a potem wyprostowała się szybko.

– Katie? – ponowił pytanie.

– Nic mi nie jest – odpowiedziała. Wyminęła go, schowała broń, po czym kucnęła przy podopiecznej, by sprawdzić, w jakim stanie jest dziewczyna. Kiedy się zorientowała, że mała po prostu śpi, odetchnęła z ulgą. Potem odciągnęła hrabiankę od powiększającej się plamy krwi. Pomyślała, że byłoby trudno sprać ją z tej jasnej sukienki, a zaraz potem, że chyba jest w szoku, skoro akurat to przychodzi jej do głowy. Przez chwilę zastanawiała się, jak obudzić dziewczynę, ale ostatecznie zrezygnowała z tego, żeby mała nie musiała oglądać koszmarnego widoku. Właśnie wtedy dotarły do niej wszystkie otaczające ją odgłosy. Podniosła się szybko i bez zastanowienia wymierzyła potężny cios wrzeszczącej nastolatce. Histeryczny zaśpiew zamilkł natychmiast.

Kasia odetchnęła z satysfakcją. Pięść bolała, ale to było diabelnie przyjemne. Cholera, lepsze niż stłuczenie Deczkowskiego na macie w ubiegłym roku. W końcu też odwróciła się i spojrzała z zatroskaniem na przystojniaka.

– Będziesz się musiał tłumaczyć – wskazała głową biegnących w ich kierunku policjantów.

– Dam sobie radę. – Uśmiechnął się. – Tak w ogóle to mam na imię Antony – zawahał się – Antek.

Też się uśmiechnęła, ale tylko na moment, bo zaraz wróciło poczucie klęski, więc spoważniała i pochyliła głowę.

– Słuchaj… Ja… – zawiesiła głos, ale chłopak domyślił się, o co chodziło.

– Pierwszy raz? – zapytał, spoglądając na kaburę u jej boku.

– Aha.

– Bywa. Z ludźmi jest inaczej. Jeśli zostaniesz w tym fachu, nauczysz się.

Skrzywiła się, ale nie skomentowała.

– OK, Katie. – Mężczyzna odłożył broń. – Teraz podnieś ręce, bo londyńskim policjantom zdarza się wysnuć błędne wnioski. Dalej, dziewczyno – polecił i sam wykonał ten gest.

Posłuchała go.

– Zapamiętałeś moje imię. – Rozpromieniła się.

– Trudno zapomnieć takiego rudzielca.

Kiedy się tak uśmiechał, pomyślała, że mała miała rację: ciacho do schrupania. Dopiero potem do niej dotarło, że cały czas rozmawiali po polsku. I że, tak jej się zdaje, to oznaczało, że na balu usłyszał coś, czego ni cholery nie powinien.

*

Można było spokojnie powiedzieć, że Simon spełnia się w swojej pracy. Nauczył się traktować ją z całym należnym pietyzmem, planować i nadawać swoim działaniom odpowiedniego sznytu. Kiedy mógł, układał plan, rozpisywał sceny, tworzył. Jak prawdziwy artysta. Tym właśnie się czuł: artystą. Nie byle jakim cynglem, bezmózgim zabójcą, ale twórcą. Od czterech lat, odkąd został zwolniony z wojska czy, jak mówili jego byli współtowarzysze, wysłany pod kapelusz, spełniał się w każdym zadaniu. Właściwie teraz było nawet lepiej niż kiedyś. Nie tylko z powodu pieniędzy, chociaż zarabiał niewspółmiernie więcej niż w armii. Teraz po prostu nie musiał wykonywać rozkazów, a sam wybierał, kogo wyśle na tamten świat. Nie zdejmował zupełnie nieświadomego celu, ale zapraszał go do gry, wciągał w taniec życia i śmierci, pozwalał poczuć strach, niepewność, nadzieję, a ostatecznie nieunikniony koniec.

Tak, spełniał się w nowej pracy, ale to nie znaczy, że miał zapomnieć czy wybaczyć. Co to, to nie. Nie zapomina się upokorzenia. On nie zapominał upokorzeń. Zawsze karał je należycie. Oczywiście planując krok po kroku, rozpisując sceny, by w końcu zaprosić przeciwnika do morderczego tanga.

Dlatego teraz czekał w ogrodzie porucznika White’a uzbrojony w długi myśliwski nóż. Po dwóch tygodniach zabawy, po tym, jak pozwolił staremu żołnierzowi uwierzyć, że uniknie kary, że zdołał odsunąć wyrok na wiele lat… Stał w ciemności, z leciuteńkim uśmiechem satysfakcji przyglądając się potężnej sylwetce stojącego na tarasie mężczyzny, przez którego został zwolniony z wojska.

W imię starej znajomości pozwolił mu wypalić ostatniego papierosa. Potrafił zdobyć się na wielkoduszność.

Pół roku temu

Kiedy w końcu złapał oddech po trzecim tej nocy orgazmie, Rysiek doszedł do wniosku, że Claudia Ponti posiadała najlepsze ciało, jakie miał w łóżku, a co więcej, to ciało mogło się poszczycić niespożytymi siłami. Uprawiali seks od czterech godzin, a ona wciąż chciała więcej. I była, cholera, zajebiście piękna, w ten typowy dla Włoszek sposób: wielkie oczy, pełne usta, długie ciemne włosy, chłodne i jedwabiste w dotyku, a przede wszystkim duże, ciężkie piersi idealnie pasujące do jego dłoni. Mógłby je pieścić, smakować, lizać, szczypać, gryźć, albo po prostu trzymać, czując zwarte sutki napierające na palce. Od samej myśli znów robił się twardy.

Kobieta sapnęła cicho i usiadła powoli. Powiodła spojrzeniem po ciele kochanka i uśmiechnęła się leniwie. Jakby czytała mu w myślach, wplotła ręce we włosy, po czym uniosła je, odsłaniając długą szyję i eksponując biust. Ciemnobrązowe sutki sterczały zachęcająco, idealnym zwieńczeniem karmelowych półkul.

– Jeszcze? – zapytał mężczyzna po włosku. Znał ledwie kilka słów, za to tych najważniejszych, przynajmniej z jego punktu widzenia. Poza tym rozmawiali po angielsku, bo włoskiego uczył się właściwie tylko po to, żeby uwieść tę perfekcyjną istotę. Od chwili, gdy kilka miesięcy wcześniej przekroczyła próg jego biura, a potem usiadła w fotelu, a biała suknia podjechała jej przy tym tak wysoko, że nieodwołalnie przywołała Piekarczykowi na myśl słynną scenę z udziałem Sharone Stone, Rysiek myślał tylko o tym, żeby zaciągnąć ją do łóżka. Łóżka, windy, samochodu… gdziekolwiek, byle tylko mógł ją wziąć. Ostro czy łagodnie, szybko czy powoli… Było mu absolutnie obojętnie jak, byle to zrobić. Oczywiście miał zasady: nie sypiał z klientkami. Dlatego służył jej zawodowo przez kilka tygodni, a potem grzecznie wypowiedział umowę.

Wpadła wtedy do jego biura, uosobienie seksownej furii, krzycząc i wywijając rękami, a on złapał ją w pasie, przyciągnął i szepnął po włosku:

– Nie sypiam z klientkami.

A potem ją pocałował. Mocno, nie pozwalając się wyrwać przez kilka podniecających sekund. W końcu jednak odsunął się, żeby mogła, gdyby oczywiście chciała, trzasnąć go w gębę. Dał jej wybór.

Stała, mrużąc oczy, z rozchylonymi ustami i biustem unoszonym gwałtownym oddechem. A gdy już stracił nadzieję, gdy był prawie pewien, że przegiął, odwróciła się, podeszła do drzwi, po czym powoli przekręciła w nich klucz.

– Masz pięć minut, żeby mi udowodnić, że warto tracić dobrą ochronę – stwierdziła niskim, schrypniętym głosem. Nie zrozumiał, ale to nie miało znaczenia, bo wystarczyła ta zmysłowa chrypka.

Wziął ją wtedy pod ścianą. Szybko, trochę brutalnie, w siedem minut sprawiając, że poszukała nowej firmy ochroniarskiej.

– Jeszcze? – powtórzył, wracając do rzeczywistości.

– Niech się zastanowię – wymruczała, opuszczając włosy. Miękkie i czarne jak noc muskały teraz sterczące sutki. Claudia uśmiechnęła się na jego wygłodniałe spojrzenie. Uklękła na łóżku i powoli ruszyła ku Ryśkowi. Poruszała się jak kotka, spragniona pieszczot, a jednocześnie dzika i niebezpieczna; miękko i seksownie. Wypięty tyłeczek, krągły i opalony, kołysał się uwodzicielsko, w tym samym rytmie, w jakim robiły to duże piersi. – A jak byś mi to zrobił… tym razem?

– Powoli? – zapytał cicho.

Pokręciła głową. Dotarła do niego, pchnęła lekko, a gdy opadł w pościel, pochyliła się tak, by sutek trafił w rozchylone usta kochanka. Zassał go łapczywie, przygryzając, a kobieta jęknęła głośno. Piekarczyk roześmiał się chrapliwie. Odepchnął kochankę, by zaraz poderwać jej biodra i wbić się w nią z głuchym sapnięciem.

Cholera, naprawdę była niesamowita.

*

Rano, kiedy się ubierała, patrzył na nią spod na wpół opuszczonych powiek. W jasnym, mocnym świetle trudno było nie dostrzec drobnych oznak tej różnicy wieku, która jego wciąż jeszcze podniecała, a ją coraz bardziej niepokoiła. Claudia gardziła medycyną estetyczną. Przynajmniej na razie. Twierdziła, że będzie się starzała z godnością. Gdy rzucał jakiś komunał w stylu: miną całe wieki, kiedy to nastąpi, patrzyła na niego zimno i przestawała się uśmiechać. Nie lubiła się okłamywać i nie lubiła ludzi, którzy tego próbowali. Minęła czterdziestkę i była tego absolutnie świadoma. Co więcej, sprawiało jej przyjemność głośne podkreślanie wieku, bo wiedziała, że go nie widać. O tak, sprawiało jej to przyjemność, póki nie zaczęła sypiać z młodszym od siebie niemal o dziesięć lat przystojniakiem. I póki nie zaczęło jej na nim zależeć.

– O której mam po ciebie przyjechać? – zapytał Rysiek, podnosząc się z łóżka.

Przyglądała mu się przez chwilę w milczeniu. Sto dziewięćdziesiąt siedem centymetrów doskonałości. Tak o nim myślała. Mięśnie mężczyzny grały pod jasną skórą, szerokie barki przechodziły w idealnie wyrzeźbiony brzuch i wąskie biodra z wymodelowanym godzinami ćwiczeń tyłkiem. Nie mogłaby też nie zachwycać się dużym…

– Jesteś pewien, że chcesz tam ze mną pójść? – zapytała obojętnie, odwracając wzrok od tego, czym nie mogłaby się nie zachwycać. – Będą nudni starzy biznesmeni z równie nudnymi starymi żonami.

Wyszczerzył się, używając przy tym jednego z tych swoich uśmiechów, którym żadna kobieta nie potrafiła odmówić.

– Jeśli będzie zbyt nudno – wymruczał, podchodząc i chowając twarz w jej włosach – wymkniemy się do sypialni pana domu i wezmę cię na kilka cholernie wyuzdanych sposobów.

Uśmiechnęła się odruchowo, bo jego dłonie już wwędrowały pod jej bieliznę. Przez chwilę pozwalała mu się pieścić, patrząc w lustro w korytarzu. Tak, to było seksowne: ona w ubraniu, a on kompletnie nagi i wtulony w jej ciało. Podniecenie rozlewało się pod skórą, aż przerwała pieszczotę i odsunęła się niechętnie.

– Spóźnię się – powiedziała na usprawiedliwienie.

Potaknął beznamiętnie.

– Jasne. Ja też za chwilę muszę się zbierać. Mam potencjalnego klienta za godzinę.

Kiwnęła głową i ruszyła do drzwi.

– Claudia…

Spojrzała na niego.

– Nie zakładaj wieczorem majtek, co? Na wszelki wypadek – wyszczerzył się.

– Zboczek – pokazała mu język, a potem otworzyła drzwi, nim zdołał się ukryć.

Schodząca z wyższego piętra sąsiadka dostała tego dnia niezwykły widok o poranku.

*

Nie miała majtek. Wiedział, że nie ma, od pierwszego spojrzenia na kremową dopasowaną kieckę, oklejającą kobietę niczym druga skóra. Gdyby nie to, że byli już spóźnieni na bardzo ważne przyjęcie, wziąłby ją tam, przy drzwiach.

– Pięknie – stwierdził z uznaniem.

Uśmiechnęła się usatysfakcjonowana i podała mu rękę. Miała wyraz twarzy, który sugerował, że w danej chwili nie powinien zaczynać zabawy: skupiony, spięty, absolutnie skoncentrowany na pracy. Znał ją na tyle, by wiedzieć, że każda zaczepka zostanie teraz potraktowana w najlepszym wypadku z obojętnością, w najgorszym ze złością. Siedział więc w samochodzie i patrzył za okno. Cieszył się na to przyjęcie, nie dlatego, że mógł towarzyszyć kochance. Przede wszystkim mogło być źródłem nowych kontaktów. Oprócz obezwładniającego seksu, sypianie z Claudią przynosiło też wymierne finansowe efekty. Na różnych spotkaniach, rautach i przyjęciach poznawał ludzi bardzo zamożnych, którzy chętnie korzystali z usług jego firmy. Od kilku lat nie zajmował się osobiście ochroną, ale prowadził całkiem nieźle prosperujące przedsiębiorstwo zatrudniające kilkunastu sprawdzonych pracowników. Zdobył już całkiem sporą bazę klientów, którzy polecali jego usługi dalej. Większość z nich zawdzięczał znajomości z Claudią.

To plus seks, czasami wielogodzinny, niczym spełnienie marzeń każdego faceta.

Nie, nie okłamywał się. Ani siebie, ani tym bardziej jej. Nie padły żadne obietnice, żadnych zobowiązań czy słów o uczuciach. Lubił się z nią pieprzyć, była w tym nieprawdopodobna, ale to wszystko. Nie kochał jej. Tego był absolutnie pewien.

Bo kochał tylko raz. I jakoś mu nie chciało przejść.

Dotarli na miejsce spóźnieni ponad godzinę. Dla niego byłaby to porażka, ale Claudia jak każda Włoszka traktowała czas wyjątkowo subiektywnie, podobnie punktualność. No i zawsze uważała, że na nią warto czekać. Nie żeby się z tym nie zgadzał, zwłaszcza gdy wyglądała jak tego wieczoru.

Przyjęcie już trwało. Ktoś tam już nawet przemawiał. Goście gromadzili się w kilkuosobowych grupkach i rozmawiali o biznesie. Wbrew ostrzeżeniom Claudii nie wszystkie żony starych mężów wyglądały na nudne, a już prawie żadna nie była w wieku męża. Jednakże, mimo iż młode i piękne, faktycznie nie były tak atrakcyjne jak pani Ponti. No i Piekarczyk miał jeszcze jedną zasadę: nie flirtował z innymi, kiedy był z kobietą, z którą sypiał.

Claudia rozmawiała z kolejnymi osobami. Część z nich Piekarczyk już znał, kilka przyniosło mu poważny zastrzyk gotówki. Innym został przedstawiony. Wszędzie rozsiewał wdzięk, o którym Kasia zwykła mówić: pieprzony urok Piekarczyka.

Wspomnienie dziewczyny sprawiło, że uśmiech Ryśka zastygł na ustach, jakby ktoś nagle zanurzył je w ciekłym azocie. Ukłucie było porażające, bo od miesięcy starał się o niej nie myśleć. Nie widzieli się od dwóch lat, a i wtedy prawie ze sobą nie rozmawiali. Pamiętał jednak jej pełne żalu spojrzenie, gdy powiedział, że nie ma czasu, bo spieszy się na randkę. Łgał, ale ona tego nie wiedziała.

Cholera! A tak dobrze mu szło. Nie myślał o niej już… długo. Odkąd sypiał z Claudią. Doskonale zapełniała mu czas i myśli. Dlaczego więc właśnie teraz…?

– Muszę odetchnąć – szepnął do kochanki, a ona, zajęta rozmową z potencjalnym inwestorem, przytaknęła szybko.

Piekarczyk wyszedł na taras i cicho zamknął za sobą drzwi. Owionęło go zimne powietrze z ogrodu, pachnące niedawno ściętą trawą i rosą. Niestety okna w budynku były pootwierane, więc nie mógł się cieszyć ciszą nocnego ogrodu. Mimo to przez jakiś czas stał, wpatrzony w ciemność, żeby uspokoić myśli. W końcu mu się to udało, więc ponownie naciągnął na twarz uśmiech i wrócił do środka.

Zobaczył ją, kiedy wrócił do Claudii. Objął kochankę, odwrócił się… i dostrzegł wbite w siebie jasne oczy Kaśki.

– Kurwa! – wyrwało mu się jakoś tak całkiem odruchowo. Przez sekundę, może dwie, zastanawiał się, czy jest z nim aż tak źle, że ma zwidy, ale szybko doszedł do wniosku, że nie. Kaśka naprawdę tam stała. Elegancka, profesjonalna, w ciemnym garniturze, białej koszuli i z włosami ciasno upiętymi w wysoki kok. Te włosy go przekonały, że nie fantazjuje. Gdyby to robił, byłaby pewnie naga, a te cholerne rude niesforne loki, które dręczyły go nocami, spływałyby nieskrępowane na odkryte ramiona dziewczyny. Nie. Nie mógł fantazjować. Po prostu miał pecha.

– Kto to? – zainteresowała się nagle Claudia. Może i była zajęta bardzo, ale to bardzo ważną rozmową z potencjalnym inwestorem, jednak i tak nie uszło jej uwagi, jak Piekarczyk nagle się spiął. Wykorzystała więc to, że jej rozmówca przeprosił na chwilę, i skupiła się na kochanku.

– Koleżanka – burknął Rysiek i dodał: – z dzieciństwa.

– Pójdziesz się przywitać?

– Jestem z tobą, a ona pracuje.

Claudia powoli przesunęła wzrokiem po smukłej, wysokiej rudowłosej dziewczynie. Nie, zdecydowanie młoda nie mogła się z nią równać urodą czy figurą. Za wysoka, piegowata, pociągła twarz, niezbyt wydatne usta. Piersi chyba też niezbyt duże, ale to trudno ocenić przez ten garnitur. Absolutnie aseksualny. Nie, nie musiała się obawiać konkurencji.

Uśmiechnęła się, przeniosła wzrok na kochanka i błyskawicznie zmieniła zdanie. Rysiek patrzył na rudą w sposób, w jaki nigdy nie spojrzał na Claudię. Nie jak na obiekt seksualny, ale… cholera, nawet nie potrafiła tego nazwać, bo chyba przez całe życie pragnęła, by w ten sposób ktoś popatrzył na nią.

– Idź się przywitaj – zażądała.

Zmarszczył brwi pytająco.

– Idź! – warknęła i bezceremonialnie wyrwała się z objęć towarzysza.

– Jezu, Claudia, o co ci chodzi?!

– Idź! – powtórzyła wściekle.

– Dobra. – Wzruszył ramionami. – Skoro ci tak na tym zależy.

Odwrócił się powolutku, bo ni cholery nie spieszyło mu się do spotkania z Kasią, a potem boleśnie świadomy obu wpatrzonych w niego kobiet ruszył do dziewczyny.

*

Piekarczyk zmierzał do niej z takim wyrazem twarzy, że Kaśka się szczerze wystraszyła. Widziała kłótnię między nim i tą niesamowitą laską, z którą tu przyszedł… Z którą się bzykał. Cholera, Kaśka, nie okłamuj się! Widziałaś, jak obmacywał jej dupę, zanim cię zauważył. No i babka nie ma majtek! Jak można pójść na takie poważne przyjęcie w kiecce, która więcej odsłania, niż ukrywa, i dodatkowo nie założyć majtek?! Fakt, laska ma już swoje lata, ale chyba na demencję trochę za wcześnie, nie? Znaczy nie zapomniała założyć bielizny, ale chciała, żeby Piekarczyk…

Kurwa!

Nie, nie będzie przeklinać z powodu tego niewyżytego draba o najpiękniejszych zielonych oczach, jakie w życiu na nią patrzyły. Zbyszek mówi, że usta to nie rynsztok, a on zawsze ma rację. Zwłaszcza kiedy każe jej dać sobie spokój z marzeniami o tym… cholera!

– Cześć, mała.

Nawet się nie uśmiechnął. Wyglądał zupełnie tak, jakby szedł do dentysty z diabelnie bolącym zębem: z jednej strony liczył na ulgę, z drugiej bał się gabinetu stomatologa.

– Pracuję – oświadczyła zamiast powitania i na dowód tego od razu przeniosła spojrzenie na pracodawcę. Steven Brandy wybrał akurat ten moment, żeby popatrzeć na nią, więc uśmiechnął się z uznaniem, a ona zareagowała odruchowo w podobny sposób.

– Ślepy nie jestem. – Rysiek błyskawicznie się zjeżył, bo i jego uwadze nie uszła mina Kaśki… i fakt, że nie była skierowana do niego. – Nawet ty nie przyszłabyś na uroczysty bankiet w garniturze.

– Co, do nędzy, znaczy, że nawet ja? – wysyczała.

Wzruszył ramionami.

– Nie jesteś najbardziej sukienkową dziewczyną, prawda?

Zmrużyła oczy i nagle skupiła na nim całe zainteresowanie.

– A co ty o mnie wiesz? – zapytała pozornie obojętnie. – Od lat ze mną nie rozmawiałeś. Unikasz mnie, jakbym zarażała jakimś syfem.

– Nie…

– Moja mama zmarła osiem lat temu. I wtedy ostatnio mnie dotknąłeś. – Nie patrzyła już na niego, tylko na swojego pracodawcę. – A widzieliśmy się przez ten czas dwadzieścia dwa razy. Dwadzieścia dwa razy przez osiem lat. To nawet nie trzy razy na rok. A i tak zawsze przypadkiem i nie dłużej niż pięć minut. Dwie już minęły. Odstój tu jeszcze obowiązkowe trzy i możesz spieprzać.

Gapił się na nią kompletnie zaskoczony. Takiej Kasi nie znał. Zimnej, opanowanej… a jednocześnie najwyraźniej wściekłej. Wściekłej na niego! Właściwie nie wiedział, co go bardziej zaskoczyło: to że była właśnie taka, czy to, że liczyła te nieszczęsne spotkania. On liczył. I rzeczywiście było ich dwadzieścia dwa. Łącznie z tym.

Cisza się przedłużała, więc w końcu Kaśka ponownie popatrzyła na Piekarczyka. Wyglądał na zdezorientowanego. Cóż, znali się od dziecka, a ona zawsze wzdychała na jego widok, więc chyba miał prawo nie rozumieć, co się zmieniło. Gdyby był kobietą, może by i zrozumiał, ale taki stuprocentowy samiec ni cholery nie mógł zapewne pojąć, co się dzieje.

– Czego? – zapytała zimno.

Skrzywił się.

– Chciałem się przywitać.

– Fajnie. Witam. Pięć minut minęło.

Zawahał się, bo naprawdę nie wiedział, co robić. Zerknął na Claudię, która nie odrywała od nich wzroku, i ledwie powstrzymał się od westchnięcia. Cholerne baby. Kto je zrozumie?

– Mała… – zawiesił głos, bo Kasia popatrzyła na niego tak, że słowa uwięzły mu w gardle.

– Słuchaj – oświadczyła lodowato – JA PRACUJĘ. Nie mam czasu na pierdoły. Zależy mi na tym kontrakcie, więc łaskawie zbierz dupę w troki i wróć do tej podstarzałej laski. Dla niej pewnie znajdziesz więcej niż pięć minut.

Brandy machnął do niej, więc po prostu zignorowała obecność starego przyjaciela i ruszyła do zleceniodawcy. Rysiek stał jeszcze przez chwilę, śledząc ją wzrokiem, kiedy szła, stawiając szybkie, długie kroki. Nie poruszała się tak jak Claudia, nie miała tej zmysłowej miękkości czy jednoznacznej seksualności w ruchach bioder i nóg. W każdym geście, w każdym kroku widać było pozorną sztywność, pewien rodzaj oschłości… to wszystko, co miało zamaskować wrodzoną wrażliwość dziewczyny. Odkąd pamiętał, zawsze udawała silniejszą, niż była. Chciała pasować do reszty przyjaciół. Być im równa. Być chłopakiem. I to, że wypatrywała oczy za Ryśkiem, niczego nie zmieniło. W jej mniemaniu wcale ze sobą nie kolidowało. Słabość do niego była jedyną słabością, której nie potrafiła ukryć.

A teraz wyglądało na to, że nie miała już niczego, czego nie potrafiłaby ukryć.

Przygryzł usta, a potem, choć niechętnie, zawrócił do kochanki. Claudia nadal mu się przyglądała. Kojarzył ten wyraz twarzy i nie wróżył on nic dobrego.

– Przywitałem się – oświadczył, kiedy do niej wrócił. – Czy teraz możemy pójść zatańczyć?

Milczała kilka sekund.

– Kochasz ją? – zapytała w końcu.

– Claudia…

– To w sumie proste pytanie: kochasz czy nie?

Zawahał się. Nie zwykł okłamywać kobiet, z którymi sypiał. Przynajmniej nie w ważnych sprawach.

– To nie ma nic wspólnego z nami, Claudia.

– Odpowiedz.

Nie zwykł okłamywać, ale to nie znaczy, że nigdy tego nie robił. Patrząc na kobietę, zrozumiał, że to, co go z nią łączyło, najwyraźniej dobiegało końca, jednak rodzaj tego końca zależał od tego, co teraz powie. Postanowił więc skłamać. Nie dlatego, że liczył na kilka rund w łóżku z panią Ponti… Przynajmniej nie tylko z tego powodu, chociaż seks był zajebisty, a on oczywiście miał nadzieję na kontynuację. Postanowił ją okłamać, bo tego potrzebowała.

Jasne, cholera, święty Ryszard.

Okłamał ją, bo bał się prawdy.

– Nie – odpowiedział więc bez drgnienia powieki. – Claudia, kochanie, przecież wiesz, jak wygląda mój typ – wyszczerzył się. – Lubię drobne dziewczyny z dużym biustem. Z pełnymi ustami i wystającym słodkim tyłeczkiem. – Przesunął dłonią po jej plecach, w dół, aż do pośladków. – Piękne i kobiece.

– A nie rude patyczaki wyglądające jak chłopak? – zapytała z dziwnym błyskiem w oczach.

– Rude patyczaki są totalnie niekobiece – przytaknął. – To tylko przyjaciółka z dawnych czasów. Trochę jak stary kumpel.

Odwrócił się, bo zobaczył triumfalny, złośliwy uśmieszek wypływający na wargi kochanki. Kaśka stała tuż za nim. Na jedną, bardzo krótką chwilę odkryła się, a niebieskie oczy wypełnił żal. Zaraz jednak ukryła go pod maską obojętności.

– Pan Steven Brandy zaprasza panią Ponti do stolika – oświadczyła chłodno, dodając z akcentem: – wraz z partnerem.

Była taka spokojna, taka wycofana, że Rysiek pomyślał, że chciałby teraz wyjść i walnąć tym swoim głupim łbem o beton.

Teraz

Zdjęcie tego faceta Kasia oglądała dziesiątki razy, więc kiedy stanął przed Zbyszkiem, wiedziała, kim jest. Nawet gdyby nie miał w dłoni pistoletu z tłumikiem i nie mierzył do jej przyjaciela, i tak by wiedziała. Latami uczyła się zapamiętywać twarze, drobne szczegóły wyróżniające je od innych. W przypadku tego zabójcy to nie było łatwe. Wyglądał jak definicja nijakości z tą swoją przeciętną, szarą facjatą, szczupłą i pociągłą, trochę szczurzą. Pewnie dlatego chłopcy nazywali go szczurkiem. Był zawodowym zabójcą ze zleceniem na Olkę, dziewczynę Zbyszka. Przynajmniej tak myśleli do momentu, gdy młody Wegner nie wytłumaczył im, że to on go wynajął, żeby pozbył się przyszywanego brata Kasi.

A teraz stali w garażu jednego z biurowców warszawskiego Mordoru, Zbyszek, ona i Rysiek, naprzeciwko młodego Wegnera zachwyconego własną przebiegłością i tego nijakiego faceta, który tu z nim przyjechał. Olka tym razem nie próbowała się kłócić z Nowakiem i posłusznie siedziała w samochodzie. Antek i Deczkowski zostali na drodze, kilkaset metrów od tego budynku, bo najpierw złapali gumę, a potem zaliczyli stłuczkę. Cholera, szkoda, teraz by się diabelnie przydali.

Przez lata pracy jako ochroniarz Kasia nauczyła się tłumić strach i panować nad nerwami. Dzięki temu błyskawicznie odegnała przerażenie, gdy gość, nie przestając mierzyć do Zbyszka, powiedział miękkim, aksamitnym tonem:

– Dzień dobry, panie Nowak.

A potem, tak jakby trochę od niechcenia, odwrócił się, przytknął broń do skroni Wegnera i nacisnął spust. Rozbrzmiało ciche kliknięcie, po czym krew ochlapała ścianę. Kaśka wciągnęła gwałtownie powietrze. Dłoń, w której trzymała pistolet, zadrżała.

– Przepraszam za gnojka. – Zabójca ponownie wycelował w Zbyszka, nie patrząc na osuwające się ciało. Za to tak Kasia, jak i Nowak przez dobrych kilka sekund nie mogli oderwać wzroku od kończyn martwego Wegnera podrygujących na betonowej podłodze pomiędzy samochodami.

– Nie wiedział, że mówię po polsku. Obrażał mnie, podważał moje umiejętności, a co więcej, odważył się mnie straszyć. Mnie! Wyobraża sobie pan? – Mężczyzna wciąż się uśmiechał.

– Nie bardzo – odpowiedział chłodno Nowak.

– To się nazywa nagły zwrot akcji, prawda? Zły zabija złego. I co teraz? – Zabójca roześmiał się zachwycony własnymi słowami. – Niesamowite! Tak jeszcze nie próbowałem. Prawdziwy grecki dramat!

Kasia widziała, jak Zbyszek marszczył brwi, kompletnie nie rozumiejąc, o co chodzi mężczyźnie. Nie patrzył na nią i Ryśka, bo przecież i tak wiedział, że wciąż mierzą do Szczurka. Nadal mieli patową sytuację.

– Przyglądałem się wam, wiecie? Podglądałem. Zawsze poznaję moich aktorów. Ich wady, słabości, uzależnienia. To znacznie ułatwia tworzenie… – Morderca równie szybko jak poprzednio w Maćka, wycelował w Ryśka. Kolejne kliknięcie, gdy pocisk opuszczał tłumik, a mężczyzna z powrotem mierzył do Zbyszka. Zrobił to tak nieprawdopodobnie szybko, że nikt z przyjaciół nie zdołał zareagować. Mimo że Kaśka nie spuszczała wzroku z bladej, niedużej dłoni zaciśniętej wokół rękojeści broni, nie zdążyła zapobiec atakowi.

– Rysiek! – wrzasnęła, kiedy Piekarczyk osunął się na kolana. Wiedziała, że powinna wciąż trzymać na muszce bandytę, ale to był Rysiek! Jej Rysiek! Złapała go, nim upadł, i razem z nim osunęła się na podłogę.

– No i teraz mamy równe szanse, prawda, panie Nowak? – Morderca nie przestawał się uśmiechać.

– Rysiek… Rysiu… mów do mnie – szeptała Kasia, szukając rany. Nie trwało to długo, bo jasna koszulka Piekarczyka szybko nasiąkała krwią na wysokości bioder, tuż poniżej kamizelki z kevlaru. Chłopak oddychał szybko przez zaciśnięte z bólu zęby. Do oczu napłynęły mu łzy, ale nie spuszczał spojrzenia z dziewczyny. Kasia ucisnęła ranę, żeby zatamować krwawienie, a on syknął gwałtownie.

– Nic mu nie będzie – obiecał zabójca – o ile panna Jasiak wyjdzie z samochodu. Chcę ją tu widzieć.

– Nie – upierał się Zbyszek.

– Niech pan będzie rozsądny, panie Nowak. Dziewczyna wyjdzie albo pana zabiję. A potem pańskich przyjaciół i w końcu ją. A jeśli wyjdzie, to kto wie? Może pozwolę jej żyć? Za nią nikt mi nie zapłacił. Niech pan pamięta, że jesteście diabelnie przewidywalni, a ja znam wasze słabości. Emocje. To was zniszczy. Emocje. Prawdziwi zawodowcy nie powinni ich mieć. Wtedy nie mają słabości. Wy macie. Ona jest pańską, pan jej. Panno Jasiak!

Olka otworzyła powoli drzwi samochodu, wysiadła, stanęła obok Zbyszka i wzięła go za rękę. Była blada, ale spokojna. Nawet nie zerknęła na zwłoki Maćka ani na Ryśka czy Kasię. Patrzyła tylko w chłodne niebieskie oczy zabójcy.

– Mówiłem! – Bandyta triumfował. – Jesteście tacy przewidywalni. Trochę mnie rozczarowaliście. Myślałem, że to będzie równa walka. Prawdziwa sztuka zabijania. A wy jak zakochane nastolatki! Tylko emocje i hormony. Jak w kiepskim romansidle.

– Zabiłeś zleceniodawcę… – zaczął Nowak.

– Zabiłem dzieciaka, bo nikt nie będzie mnie straszył, a już na pewno nie mały polski gówniarz, który jest tylko synem bogatego tatusia. Nie ten kaliber. – Skrzywił się. – Wcześniej jednak przyjąłem zlecenie. Wiesz… honor zawodowca…

Rysiek oddychał szybko. Kaśka, kompletnie przerażona jego stanem, zupełnie przestała zwracać uwagę na wszystko poza nim. Wciąż przyciskała dłonie do rany, czując ciepłą krew sączącą się między jej palcami. Krew Ryśka.

– Ryśku – szeptała miękko.

Chłopak milczał. Zacisnął zęby. Zobaczyła, jak zbiera się w sobie, żeby wstać…

Wszystko, co stało się potem, przemykało na granicy świadomości tak Ryśka, jak i Kasi. Oboje jednocześnie podnieśli głowy, więc zobaczyli, jak zabójca naciska spust. Zbyszek nie drgnął. Czekał. Żadne z nich nie zdążyło sięgnąć po broń… Czas się zatrzymał.

I nagle Olka zrobiła krok. Tylko jeden. Zupełnie tak, jakby była jedyną żywą istotą pośród nieruchomych posągów. Jeden krok i stanęła między Zbyszkiem i zabójcą.

Ciche kliknięcie i ciałem dziewczyny szarpnęło.

– Cholera – sapnęła Ola, kiedy pocisk trafił, po czym zaczęła się osuwać na ziemię.

– Olka! – zawył Zbyszek, łapiąc mdlejącą dziewczynę.

– Kurwa! – warknął zabójca. Wściekły, że wali mu się scenariusz, ponownie podniósł dłoń...

Tym razem strzał był głośny. Wstrząsnął ścianami parkingu i odbił się echem. Pistolet mordercy z trzaskiem opadł na betonową posadzkę, a on patrzył zdumiony na dziurę pośrodku swojego nadgarstka i krew skapującą na podłogę. Nie czuł bólu, tylko potworne zdumienie.

Jak to, do cholery, mogło się stać?! Jak?!

– Sorry za spóźnienie – oświadczył Antek, podbiegając z uniesionym pistoletem. – Zeszło mi.

Sztuka zemsty

Copyright © Gosia Lisińska

Copyright © Wydawnictwo Inanna

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover photo by Vasyl/Adobe Stock

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2022 r.

książka ISBN 978-83-7995-604-3

ebook ISBN 978-83-7995-605-0

Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski

Redakcja: Bożena Kurzydłowska

Korekta: Monika Halman

Adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Projekt okładki: Agnieszka Zawadka

Skład i typografia: www.proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-432 Bydgoszcz

sekretariat@inanna.pl

www.inanna.pl

Książkę i ebook najtaniej kupisz na www.inanna.pl

Table of Contents

Prolog