Plik jest zabezpieczony znakiem wodnym.

Tytuł oryginału:

A Friend Is a Gift You Give Yourself

Copyright © 2020 by William Boyle

Copyright for the Polish edition © 2020 by Wizard Media Ltd.

Copyright for the Polish translation © 2020 by Wizard Media Ltd.

Żadna część ani całość książki nie mogą być publikowane i reprodukowane w jakiejkolwiek formie bez uzyskania wcześniejszej, pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to również rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych i internetu.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Redakcja:

Przemysław Zgudka

Korekta:

Łukasz Milewski, Agnieszka Woźniak

Projekt okładki:

Rafał Misiun

ISBN 978-83-963170-0-1 (e-book)

ISBN 978-1-9998158-6-8 (wydanie papierowe)

Wydanie I

Wydawca:

Wizard Media

facebook.com/WizardMediaWydawnictwo

wizardmedia.com.pl

„Pamiętaj, bez względu na wszystko, lepiej być żywym psem niż martwym lwem”.

Motelowy filozof w „Dzikiej namiętności” Jonathana Demme’a

„Daj ludziom znać, że jeszcze nie umarłam”.
Lisa De Leeuw podczas wywiadu z Richardem Pacheco

„Przechadzaliśmy się po okolicy w poszukiwaniu duchów”.

„The Good Thief”, Conor McPherson

Bibliotekom i wypożyczalniom kaset wideo,

w których spędziłem swoje dzieciństwo

Kochana Wolfie,

Jak leci? Czy w domu wszystko gra?

Jak Ci się żyje na Bronxie?

Monroe to teraz gówniane miejsce. Potrzebuję papierosów. Zwykle trzymam cały karton w zamrażarce, ale ostatnio zapomniałam zrobić zakupy, a nie chce mi się wychodzić. Moja matka ledwo się trzyma. Wczoraj skończyła 89 lat już niewiele widzi i słyszy. Świętowałyśmy jej urodziny babeczkami, które kupiłam na stacji benzynowej. Opowiada mi o tych wszystkich martwych ludziach, którzy przychodzą na wymyślone przez nią przyjęcia. Sama zaczynam świrować.

Moja matka widzi też małe dzieci. Mówi, że śpią na kanapie i nie chcą jeść. Regularnie je karmi, choć „karmi” to za dużo powiedziane. Robi im kanapki z masłem albo majonezem. Raz wyszłam do sklepu na pieprzone dwie minuty. Wracam do domu, a tu się okazuje, że umazała masłem wszystkie możliwe kawałki papieru i rozrzuciła je po całym domu. Po co ci kromki chleba, jeśli masz kartki? I zużyła na to całe opakowanie masła. Gdy spytałam ją, czemu to zrobiła, powiedziała: „Dzieci pewnie są głodne”.

Spróbowałam pójść do kościoła. Wyobrażasz to sobie? Wyobrażasz sobie mnie w kościele? Martwiłam się, że wezmę komunię i nagle pieprzona hostia zapali mi się w dłoniach, a ksiądz zrobi oszalałą minę w stylu „Tu jest diabeł!”. Nie wiem, czemu tam poszłam. Moja matka ma czasem przebłyski świadomości i zawsze dotyczą kościoła. Jedna staruszka z sąsiedztwa przynosi jej co tydzień komunię, ale uznałam, że msza może być dobrą okazją do odpoczynku. Skończyło się na drzemce. Nagle przypomniała mi się ta lesbijska scena, którą kręciłyśmy w tym opuszczonym kościele w San Fernando Valley. Ja byłam zakonnicą, a Ty tanią podróbką Jayne Mansfield. Patrzyłam na witraż z Jezusem i myślałam o naszej scenie.

Co za pojebane życie.

Wiesz, co pewnego dnia znalazłam? Stosik Twoich zdjęć w zielonej kopercie, w dodatku z kółkami i krzyżykami na odwrocie – pewnie pamiątka po jakimś nudnym popołudniu. W każdym razie to nie są zdjęcia z Los Angeles. Są na nich Twoje ofiary z Florydy. Czterech czy pięciu, wśród nich ten Bobby. Smutny gość, prawie mi go żal. Na każdej fotografii ma minę, jakby mu ktoś utopił jego ukochane króliczki.

Znalazłam też bilet na koncert Stevie Nicks z trasy White Winged Dove. To była najlepsza noc w naszym życiu.Gdybym mogła odtwarzać w kółko jeden dzień – jak w tym filmie Dzień świstaka – to byłby właśnie ten. Wszystko było idealne. Zjadłyśmy razem obiad u Rhondy, potem zrobiłyśmy sobie paznokcie i włosy, urżnęłyśmy się we Frolic Room, potem koncert, a na koniec szampan w limuzynie Maca. I wiesz, co Ci powiem? Naprawdę pamiętam gwiazdy, które świeciły tamtej nocy. Zamykam oczy i wciąż widzę niebo przez szyberdach Maca. Po prostu magia.

Może mnie tu odwiedzisz, co Ty na to?

Najlepsze złe pozdrowienia,

Mo

Rena

Bensonhurst, Brooklyn

niedziela 11 czerwca 2006 roku

Po porannej niedzielnej mszy i wspólnej, cotygodniowej kawie w McDonaldzie z Jeanne, Rena Ruggiero wróciła do siebie – na Bay Thirty-Fifth Street. To takie dziwne – mieszkać przez całe życie przy tej samej ulicy, czuć się jak w domu tylko na swojej ulicy, podczas gdy pozostałe, nawet leżące tuż obok, wydają się takie obce. Spędziła tu całe swoje życie. Najpierw dorastała z rodzicami,wciąż mieszkała z nimi w czasie studiów na Brooklyn College. Potem wyszła za mąż za Vica i przenieśli się do mieszkania na piętrze. Po śmierci jej rodziców przejęli na własność cały budynek. Był zbyt duży już dla trojga ludzi, dlatego tym większy wydawał się dla jednej osoby. Już od 68 lat ten dom był własnością jej rodziny; kupiono go 8 lat przed jej przyjściem na świat.

Zgodnie ze swoim zwyczajem Rena stała teraz przed frontem i zastanawiała się, co wymaga naprawy. Ściany potrzebowały malowania. Vic zabierał się za to tuż przed tym, jak go zabili. Pewnie potrzeba też nowego dachu. Ganek się zapadał. Słupki i poręcze należałoby oskrobać i ponownie pomalować; wiele desek już zbutwiało. Okna były stare, dom wpuszczał za dużo zimna. Mogłaby go sprzedać – Chińczycy kupowali domy w okolicy jak szaleni – ale byłoby z tym za dużo zawracania głowy. No i schody wejściowe – przed oczami wciąż miała ten straszny dzień, kiedy 9 lat temu Vic leżał dokładnie na tych samych schodach.

Pamiętała, jak jego krew spływała po stopniach. Jeśli przyjrzeć się uważniej, wciąż można było zobaczyć miejsca, w których zabarwiła je na brązowo. Biedny Vic. Pewnie obserwował wtedy gołębie siedzące na dachu po drugiej stronie ulicy, podążające za czarnymi piórami swojego przywódcy – obdarzył go nawet przydomkiem „Zippo”. I wtedy pojawił się Mały Sal ze swoim pistoletem.

Rena była wówczas w kuchni i smażyła kotlety z cielęciny. Usłyszała huk, myślała, że po prostu komuś nie udało się odpalić samochodu albo może jakiś głupi dzieciak bawił się petardami. Wyszła z domu dopiero, gdy usłyszała krzyki, klaksony i piski opon hamujących pojazdów. Zostawiła kotlety, przeszła przez przedpokój – w jej wspomnieniach wszystko działo się w zwolnionym tempie. Nie myślała o tym, że coś mogło się stać Vikowi. Przecież tylko siedział przed domem, nie był w pracy. W jej wnętrznościach zawsze czaił się strach, ale akurat wtedy go nie czuła. Przecież mieli słuchać relacji z meczu bejsbolowego, a potem zjeść kotlety. Wyszła i zobaczyła leżącego Vica. Małego Sala już dawno przy nim nie było.

Rena pamiętała, jak pochylała się nad mężem w karetce jadącej do szpitala. Płakała, trzymając w dłoniach różaniec. Vic był gangsterem, ale zawsze mówił spokojnym głosem. Miał też uważnie wpatrujące się we wszystko brązowe oczy. Jego wspólnicy nazywali go Łagodnym Vikiem. Zgarniał szmal dla rodziny Brancaccio. Zgarniał naprawdę mnóstwo szmalu. To, co się stało, nie miało nic wspólnego z jego robotą – po prostu jakiś gówniarz, który chował urazę. Dzieciak zwany Małym Salem chciał się wsławić, rozwalając kogoś znanego. Zastrzelił Vica, gdy ten popijał espresso. Obok niego leżał woreczek z kwiatem cukinii z ogrodu Franceski mieszkającej parę domów dalej.

Wszyscy wiedzieli o Vicu – co robił, jak zginął – ale rozmawiając z nią nie poruszali tego tematu. Nikt jej nie pytał, jak to jest widzieć męża wykrwawiającego się na śmierć albo zmywać zaschniętą krew ze schodów wejściowych z użyciem węża ogrodowego po tym, gdy pogrzebała jedynego mężczyznę, którego od zawsze kochała. Rodzina Brancaccio zajęła się Reną, zapłaciła za pogrzeb, dała trochę pieniędzy, ale nikt już jej nie odwiedzał. Zresztą nigdy nie była blisko z żadną z pozostałych żon.

Rena weszła do środka i wyłączyła alarm. To był pomysł Vica, po tym, jak na początku lat 90. na ich ulicy miało miejsce kilka włamań. Często przebywał poza domem i chciał, by czuła się bezpiecznie. Zdjęła płaszcz i wstawiła wodę na herbatę. Po chwili uznała jednak, że nie chce herbaty i wyłączyła palnik. Telefon znajdował się tuż koło kuchenki – stary, żółty, z tarczą obrotową, przymocowany do ściany. Wewnątrz tarczy umieszczone było zdjęcie jej rodziców. Uśmiechali się. Zdjęcie zrobiono podczas wspólnego obiadu z okazji trzydziestej rocznicy ich ślubu. Byli wtedy młodsi, niż ona teraz.

Jej przyjaciółka Jeanne koniecznie musiała poruszyć temat Adrienne przy kawie. Adrienne była córką Reny i mieszkała na Bronxie. Rena nie widziała jej od pogrzebu męża. Nie widziała też swojej wnuczki, Lucii, która miała teraz 15 lat; ostatni raz obejmowała ją 9 lat temu, płacząc przy trumnie Vica.

Rena nie była zadowolona, gdy – przy okazji tej całej tragedii – poznała szczegóły relacji łączącej Adrienne i Richiego Schiavano, prawej ręki Vica. Dała jej to wyraźnie do zrozumienia. Okazało się, że byli razem odkąd Adrienne chodziła do szkoły średniej, z ciągłymi rozstaniami i powrotami. Kiedy zaczynali ze sobą być, była po prostu dzieckiem. To wszystko wyszło na jaw na pogrzebie. Rena była w szoku, gdy się o tym dowiedziała. Nie mogła uwierzyć, że wszystko to działo się za jej plecami, za plecami Vica. Nie mogła uwierzyć, że Richie okazał im taki brak szacunku. Nie mogła uwierzyć, że Adrienne była taką puttaną. Oczywiście, że miała większe zmartwienia na głowie, ale skierowała większość swojego gniewu na córkę, to była naturalna reakcja. Mimo to Adrienne żywiła do matki urazę za to, że powiedziała, co myśli o jej relacji z Richiem. Rena po prostu martwiła się tym, że naturalny porządek został zburzony. Porządek ustanowiony przez Pana Boga i ludzi. Nie przestawała się tym martwić.

Ale przecież źródło tego problemu tkwiło znacznie głębiej. Adrienne albo zawsze wstydziła się za swoją matkę, albo za coś jej nienawidziła. To było nie w porządku. W głębi serca Rena naprawdę cierpiała z tego powodu, tym bardziej, że Lucia znalazła się w całej tej sytuacji nie ze swojej winy. Chodziła już do szkoły średniej i nawet nie nawiązała normalnych relacji z babcią. Po prostu wstyd.

Podniosła słuchawkę i wykręciła numer Adrienne. Przez ostatnie lata napisała do niej setki listów, próbowała dzwonić tysiące razy.

Jeden sygnał. Córka odebrała telefon. Rena nie słyszała jej głosu odkąd próbowała z nią porozmawiać parę miesięcy temu.

– Słucham? – powiedziała Adrienne zaspanym głosem.

– Adrienne? To ja, mama.

Trzask. Bez wahania rzuciła słuchawką.

Rena odłożyła powoli swoją i stanęła w bezruchu. Wzięła kilka głębokich wdechów. Nie chciała płakać. Pomyślała o tym okropnym artykule z „Daily News”, który czytała wczoraj. Pisali w nim o mężczyźnie zarąbanym w metrze maczetą. Maczetą. Myśl o tym pomogła jej jakoś powstrzymać łzy. Kto mógł zrobić coś takiego?

Dzwonek do drzwi. Zastanowiła się, kto to może być, w końcu była niedziela. Choć w sumie nie miało znaczenia, jaki był dzień tygodnia. Może to świadkowie Jehowy. Albo agent nieruchomości, który znowu będzie próbował ją przekonać, by sprzedała dom. Niedziele nie miały już większego znaczenia. Nie to, co kiedyś. Teraz wszystkie dni zlewały się ze sobą.

Poszła do przedpokoju i ujrzała masywną sylwetkę za postrzępioną zasłonką wiszącą w okienku na drzwiach.

– Kto tam? – zawołała, nie chcąc podchodzić zbyt blisko.

Usłyszała chrząknięcie. Jakiś mężczyzna.

– To ja, Enzio!

Podeszła bliżej i odsunęła zasłonę, by wyjrzeć na zewnątrz.

Przed drzwiami stał jej sąsiad, Enzio, ubrany w kurtkę Members Only, z włosami ulizanymi do tyłu. Właśnie wydmuchiwał swój wielki, paskudny nochal w białą chusteczkę. W wolnej ręce trzymał kwiaty – stokrotki, jej ulubione. To nie mógł być przypadek. Przy kawie Jeanne męczyła ją, by wreszcie znalazła sobie jakiegoś faceta. Powtarzała jej, że ma tylko 60 lat i jeszcze kawał życia przed sobą. Wymieniła wszystkich wolnych mężczyzn w okolicy. Jednym z nich był Enzio. Miał 80 lat, jeśli nie więcej. Zazwyczaj mył swój piękny stary samochód na podjeździe, paradując bez koszulki. Nosił wysoko podciągnięte szorty, guzik był często rozpięty w okolicach brzucha. Gdy Rena mijała jego dom, nazywał ją „kochaniem”, „słodziakiem” albo „laleczką”. Miał najobleśniejszy uśmiech na świecie.

– To ja, Enzio – powtórzył, tym razem ciszej. Wepchnął chustkę do kieszeni.

– Czego chcesz? – spytała.

– Tylko porozmawiać.

– O co chodzi z tymi kwiatami?

– Daj spokój. Zaprosisz mnie do środka?

Rena zawahała się, ale zrobiła krok w stronę drzwi. No bo co, nagle miała zacząć się bać smutnego, pomarszczonego staruszka, jakim był Enzio? Jedyną rzeczą, jaką robił było mycie samochodu i czytanie o wyścigach w kiosku przy restauracji Mamma Mia naprzeciwko. Był wdowcem, ale innego rodzaju niż ona. Jego żona Maria umarła 15 lat temu. Odkąd Rena ją znała, Maria była chora i zawsze siedziała w domu. Ubrana w domową sukienkę i otępiona lekami, wiecznie oglądała telewizję. Jakikolwiek miała problem, Rena uważała, że był on wymyślony. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, że Enzio regularnie zdradzał żonę. Być może przez te wszystkie lata Vic też miał kochankę czy dwie, ale jeśli tak było, zachował to w tajemnicy, a więc okazał Renie szacunek. Mimo to wszyscy wybaczali Enziowi jego wybryki. W końcu miał żonę chorą na głowę, która całkowicie odpuściła sobie seks, a mężczyzna potrzebował odrobiny rozrywki. Rena od zawsze słyszała takie plotki, ale zbytnio się nad nimi nie zastanawiała. Oczywiście, że było to skandaliczne z jego strony, ale jednak żona też miała pewne obowiązki.

Przez lata Enzio miał kilka kochanek, z którymi za bardzo się nie krył. Jedną z nich była Jody. Pracowała w banku i tak naprawdę nie nazywała się Jody. Była Rosjanką, całkiem ładną. Długo to nie potrwało. Był nadziany, ale skąpy. Jody znalazła gościa, który zabierał ją co weekend do Atlantic City i wydawał kasę lekką ręką. Teraz Enzio zalecał się do Reny. Ten świat był taki dziwny. Otworzyła drzwi.

Sąsiad wcisnął jej kwiaty.

– Stokrotki – powiedział. – Twoje ulubione.

Przyjęła je, ale zamiast przytulić do piersi, pozwoliła im zwisać z zaciśniętej dłoni.

– Skąd wiesz?

Od małego aniołka, laleczko. – Enzio wyszczerzył się w swoim obrzydliwym uśmiechu. Rena jeszcze nigdy nie widziała go z tak bliska. Do zębów miał poprzylepiane resztki jedzenia. Jego wargi przypominały gąbkę. Po niedokładnym goleniu zostały mu kępki włosów w okolicach ust.

– Jeanne czasem naprawdę mnie wkurza.

– Twoja przyjaciółka chce dla ciebie jak najlepiej. Wie, że jestem porządnym gościem, dobrą partią. Przez tyle lat robiliśmy podchody. Vica już nie ma, Marii też. Zostaliśmy tylko my dwoje. – Wystawił dłonie. – Nie zrozum mnie źle. Szanuję Vica. Szanowałem go. Każdy go szanował. „Niech Bóg błogosławi Vica Ruggiero” – zawsze to powtarzałem. Łagodny Vic, bohater całej okolicy. Mógłbym wreszcie wejść?

Rena odsunęła się i machnęła zapraszająco ręką.

– Niech będzie, wchodź.

Enzio wszedł do kuchni, zdjął kurtkę i powiesił ją na krześle. Stali teraz naprzeciwko siebie.

– Znasz mnie od długiego czasu – powiedział. – Wiesz, że jestem miły. Wiesz, że będę cię dobrze traktował.

– Pewnie dobrze traktowałeś też te wszystkie dziewczyny, z którymi zdradzałeś Marię.

– Zostawmy przeszłość w spokoju, dobra? Maria zaniedbywała swoje obowiązki. Nasze małżeńskie łoże było zimne. Zimne jak lód. A mężczyzna musi się gdzieś rozgrzać. W ogóle, kogo my tu oszukujemy? Jedną nogą jestem już w grobie. Szukam kogoś do towarzystwa. Zjemy wspólny obiad u Vincenza. Może obejrzymy jakiś film. – Przerwał, rozglądając się. – Czy masz zamiar mnie czymś poczęstować?

– Co byś chciał?

– Kawę? I może jakieś ciasteczko.

– Mam rozpuszczalną i herbatniki.

– Tak się nie da żyć.

– Wcale tak nie żyję. Po prostu to wszystko, co teraz mam. Enzio wystawił dłonie. Zawsze miał łapy w górze.

– Dobra, w porządku. Nie denerwuj się. Zapraszam cię do siebie. Mam pyszne espresso i ciasteczka z Villabate.

Rena znalazła dzbanek w szafce nad zlewem, nalała do niego wody i włożyła kwiaty.

– Dziękuję – powiedziała. – To znaczy, za kwiaty.

– Widzisz, jestem miłym gościem. Nie boję się kupić kwiatów.

– Są ładne.

– Sama widzisz. – Przysunął się bliżej. – Wpadnij do mnie na kawę. Nie gryzę.

Dotknęła kwiatów. Zastanowiła się, gdzie je kupił. Pewnie w kwiaciarni za rogiem. Za każdym razem, jak się pokłócili, Vic kupował jej stokrotki. Ciekawiło ją, czy Enzio widział kiedyś jej męża idącego ulicą z kwiatami. Enzio i Vic rzadko ze sobą rozmawiali. Jej mąż nie był gadatliwym facetem, a Enzio wiedział, z kim się lepiej nie spoufalać. Tylko czasami, gdy mijał ich dom, zamieniali kilka słów o odbiorze śmieci czy sąsiedzie, który parkował, zastawiając komuś wyjazd, albo o drużynie Jankesów. Dziwne, że można przez tyle lat mieszkać na tej samej ulicy i ledwo się znać, nie licząc nic nieznaczących spotkań czy okazjonalnego plotkowania.

– Nie lubię espresso – odparła Rena, która już zawsze będzie pamiętać, że był to ostatni napój Vica. – Podnosi mi ciśnienie.

– Mała filiżanka cię nie zabije. Zaszalej trochę.

– Picie espresso to jakieś szaleństwo?

– Mam wino. Może napijesz się ze mną trochę wina? Domowej roboty, od Larry’ego zza rogu. Znasz Larry’ego? Syn Nino i Rose. Robi naprawdę dobre rzeczy.

– Nie piję wina.

– W ogóle?

– W zasadzie to w ogóle. Kiedyś piłam kieliszek do obiadu, gdy jeździliśmy z Vikiem do Atlantic City.

– Wyobraź sobie, że jesteś w Atlantic City. Rozluźnij się troszkę. Nie ma nic lepszego od dobrego wina domowej roboty. Rena usiadła przy stole i schowała głowę w dłoniach.

– Denerwuję cię? – spytał Enzio.

– Nie wiem – odparła.

– Nie wiesz, czy cię denerwuję?

– Właśnie tak.

– Jeśli powiedziałem coś nie tak, nie chciałem cię urazić.

– W porządku.

Podszedł do niej i zaczął masować jej ramiona.

– Przestań, proszę – powiedziała.

– Nie podoba ci się? – spytał.

– Nie, nie podoba mi się. Nie lubię, gdy mnie ktoś dotyka.

– W ogóle?

– „Nie” znaczy „nie”, dobra?

Zdjął z niej dłonie i głośno westchnął.

Rena cała zesztywniała.

– Twardy z ciebie orzech do zgryzienia – powiedział Enzio. – Nie chcesz towarzystwa? Po prostu próbuję być miły.

– Dobrze, w porządku – odparła.

– W porządku? Co to znaczy „w porządku”? Jestem samotny, a ty nie? Razem możemy pobyć samotni. Obejrzeć film. Wypić trochę wina. Zjeść parę ciastek.

– Daj już spokój z tym winem i ciastkami.

– Wyjątkowo twardy orzech do zgryzienia. – Usiadł naprzeciwko. – Chcesz, żebym sobie poszedł?

– Nie obchodzi mnie, co zrobisz.

– Nigdzie nie pójdę, chyba że ty pójdziesz ze mną, co ty na to? – Splótł dłonie i strzelił knykciami. Wydały przy tym głośny dźwięk, jakby ktoś nadepnął na opakowanie folii bąbelkowej. – Opowiem ci krótką historyjkę. Znasz Eddiego Giangrande? Był zamieszany w ten napad w Fulton Market w latach 70. Mieszka przy Twenty-Fifth Avenue. Kojarzysz go, prawda? Na pewno go kojarzysz, jego żoną jest Madeleine. Z pewnością Vic miał z nim do czynienia. Eddie to olbrzymi facet. Jakieś 130 kilo żywej wagi. Jest wyluzowanym gościem – zawsze, gdy go widzę, szczerzy się od ucha do ucha, aż do trzonowców. Bo czemu by nie? Przy tamtym napadzie grał w najwyższej lidze, no i nigdy go nie dorwali. Aha, nie pytaj o szczegóły. Znam je, dużo wiem, ale przysięgałem zachować to w tajemnicy. – Udał, że zamyka usta i wyrzuca klucz. – W każdym razie, Eddie, w jego sytuacji, no wiesz, czego można chcieć więcej? Zadał się z tymi Rosjanami, braćmi Godorsky. Oni go wykiwali; on wyrolował ich. Ale znowu, szczegóły są nieistotne. Krótko mówiąc, skończyło się tak, że Eddie klęczał na brzegu zatoki Dead Horse z pistoletem przystawionym do tyłu głowy. Bracia Godorsky powiedzieli mu, żeby po raz ostatni zmówił paciorek. Ale naprawdę, nie powtarzaj tego nikomu. To jest tylko dla twoich uszu. Wiem, że potrafisz dochować tajemnicy.

Rena kiwnęła głową.

– Nikomu nie powiem.

Enzio mówił dalej:

– W porządku, dzięki. No więc Eddie myślał o Madeleine, o dzieciach, o tym, że może się zleje w gacie ze strachu, a potem kawałki jego mózgu rozprysną się po plaży, i koniec pieśni. Ale zamiast się zsikać czy błagać o życie, zaczął się śmiać. Jak jakiś pieprzony klaun. Śmiał się śmiechem pierdolonego świra. Przepraszam. Po prostu wariacki śmiech, rozumiesz? Bracia Godorsky byli zbici z tropu. Nigdy czegoś takiego nie widzieli. Eddie śmiał się jeszcze głośniej. Bracia zaczęli się kłócić po rosyjsku. Myśleli, że może ma na nich haka, o którym nie wiedzieli. Zwrócili się przeciwko sobie. Eddie już nie czuł pistoletu z tyłu głowy. Teraz jeden z braci celował do drugiego. Drugi też wyciągnął spluwę i wycelował w pierwszego. I nagle bum! Strzelili do siebie. Tak po prostu. Eddie wstał i się rozejrzał, bracia Godorsky leżeli na wznak, zachłystując się swoją własną krwią. Eddie pośmiał się jeszcze trochę, a potem zwinął ich samochód i wrócił do domu.

– Jaki jest sens całej tej opowieści? – spytała Rena.

– Chodzi o to, że warto czasem się trochę pośmiać.

Rena faktycznie zaczęła się śmiać.

– Rosyjscy gangsterzy tak po prostu strzelili do siebie. Jezusie, Maryjo, święty Józefie, co za niesamowita historia!

– Nareszcie – powiedział Enzio. – Pięknie się śmiejesz. Przez te wszystkie lata nigdy nie słyszałem twojego śmiechu, wiesz? Wciąż się śmiała. Teraz nie mogła już przestać. Patrzyła w poprzek stołu na Enzia, tego staruszka, który opowiedział jej tę absurdalną historyjkę, i nagle jakby dokładniej mogła zobaczyć jego łokcie na stole, obwisły podbródek, niezgolone włosy pod nosem i dookoła uszu, płatki uszu dyndające jak ozdoby choinkowe oraz żyły wychodzące na wierzch na jego czole.

– Dobrze już, wystarczy – dodał.

– Wybacz – wykrztusiła, próbując złapać oddech. – Nie mogę przestać. Chyba zaraz się zsikam.

– Nie zsikaj się.

– Nie mogę…

– Jezu, co w tym takiego zabawnego?

Rena z trudem łapała powietrze. Próbowała się uspokoić. W końcu jej śmiech się urwał.

– Przepraszam. Chodziło o całość. – Machnęła ręką, jakby odganiała komara. – Już skończyłam, naprawdę.

– Śmiałaś się ze mnie? – spytał Enzio.

– Wcale nie.

– Nie jestem głupcem.

– Wiem. Ale sam chciałeś, żebym się śmiała, prawda?

– Nie w ten sposób.

Wstała.

– Muszę się napić wody. Chcesz trochę?

– Nie lubię wody.

Rena podeszła do zlewu i odkręciła kran, sprawdzając dłonią, czy woda była wystarczająco zimna. Wzięła szklankę z suszarki do naczyń, napełniła ją i duszkiem zaspokoiła pragnienie, stojąc tyłem do Enzia.

– Jesteś na mnie zły? – spytała. Nie przejęłaby się tym zbytnio – w końcu był tylko jej sąsiadem – ale żałowała, że się z niego śmiała. Miała wyrzuty sumienia na myśl, że wiedział, że śmiała się właśnie z niego. Pragnęłaby z wielu powodów, by Vic żył, w tej chwili głównie dlatego, że nie musiałaby zadawać się z Enziem.

– Nie, w porządku – odparł, dłubiąc w uchu.

Nalała sobie więcej wody i znowu wypiła.

– Pójdę z tobą – powiedziała. Nie była pewna, czemu właściwie to zrobiła. Może uznała, że to jedyny sposób, by jakoś rozładować napięcie.

– Tak? Wpadniesz na wino i ciastka?

– Kieliszeczek. I może jedno ciasteczko.

Enzio klasnął w dłonie.

– To już jakiś początek.

Rena powoli odłożyła szklankę do zlewu, w nadziei, że jeśli zajmie jej to wystarczająco dużo czasu, Enzio sobie pójdzie i nie będzie musiała iść na tę, tę… jak to inaczej nazwać – randkę?

– Nie pożałujesz – dodał Enzio, zgarniając kurtkę. – Zobaczysz, jestem prawdziwym dżentelmenem.

– Akurat – odparła z przekąsem.

Enzio mieszkał parę budynków dalej, w domku dwurodzinnym. Nie wynajmował już dolnego piętra. Ostatnim razem próbował jakieś 15 lat temu i potem miał problem z bandą Cyganów. Na drzwiach wejściowych do mieszkania na piętrze – zajmowanego przez Enzia – wciąż wisiał bożonarodzeniowy wieniec. Z drąga przymocowanego do parapetu na trzecim piętrze zwisała poszarpana włoska flaga – widać było, że toczyła regularne boje z deszczem i wiatrem. Stojąca przed domem figurka Maryi Dziewicy miała wyszczerbiony nos. Obok niej widać było przygnębiające resztki ogrodu – rośliny zwiędły wraz ze śmiercią Marii. Samochód Enzia – Chevy Impala rocznik 1962 – utrzymany w niemal doskonałym stanie i rzadko używany, stał na podjeździe przykryty niebieską plandeką.

Wspięli się po schodkach. Enzio zostawił swoje białe adidasy na dywaniku przed drzwiami, a potem poprosił Renę, żeby też zdjęła buty.

– Naprawdę? – spytała.

– Dbam o swoje dywany.

Rena zsunęła ze stóp swoje białe tenisówki i ustawiła je na dywaniku obok butów Enzia. Przez te wszystkie lata nigdy nie była w jego domu. Ani razu, nawet na kawie z Marią.

Wyglądał dokładnie tak, jak sobie wyobrażała. Wszystko jak z dawnych czasów: zielony, puchaty dywan, który wciąż miał się dobrze; kanapa z obiciem z tworzywa sztucznego; misternie zdobione wazony; obrazy winnic i plakaty z Jezusem wiszące na ścianach. Na pokrytym koronkowymi serwetkami stoliku do kawy leżała ciężka, szklana popielniczka, a w powietrzu unosił się zapach taniej wody kolońskiej. Jedyną rzeczą, która jakby nie pasowała, był stojący w salonie wielki telewizor.

– Podoba ci się mój telewizor? – spytał Enzio, widząc zaciekawienie malujące się na jej twarzy.

– Jest wielki – odparła.

– Sześćdziesiąt cali. Świetny obraz, zupełnie jak w kinie.

– Nie lubię tych dużych ekranów. Wolę mały telewizorek. Czemu mam czuć się jak w kinie?

– Włączę ci jakiś film. Będziesz pod wrażeniem.

Rena poszła za nim do kuchni. Usiadła przy stole. Był to model Formica, z blatem pokrytym wzorem z białych i złotych bumerangów. Na środku stała solniczka, z zarzuconym na nią breloczkiem na klucze. Spojrzała na lodówkę – żadnych obrazków ani magnesików. W zlewie walały się sterty brudnych naczyń. Na suszarce z kolei leżały puste kartony po pizzy.

Enzio wskazał na opakowania i powiedział:

– Kawalerskie życie. – Gmerał chwilę pod zlewem i wyciągnął stamtąd zakurzoną, półtoralitrową butelkę wina. Nucąc pod nosem zdjął folię i przy pomocy korkociągu otworzył butelkę. Nalał wino do szklanek – pokrytych wzorkami w kwiaty i rozmazanymi odciskami palców – i wręczył jedną z nich Renie.

– Dziękuję – powiedziała. Uniosła szklankę i powąchała.

– Larry naprawdę umie robić dobre wino – zachwalał Enzio. – Pędzi je u siebie w piwnicy. Kiedyś też robiłem wino, ale się rozleniwiłem. To po prostu jego pasja. – Podszedł bliżej i usiadł naprzeciwko Reny. Wyciągnął dłoń, by stuknąć się z nią szklankami. – Na zdrowie.

Rena nie stuknęła w szklankę Enzia. Pociągała wino drobnymi łyczkami. Było ciężkie i miało owocowy posmak.

– Dobre, prawda? – spytał Enzio.

– Niezłe.

– Niezłe, niech mnie szlag. – Wziął głęboki łyk. – Chcesz ciasteczko? Może Savoiardi? Pewnie je uwielbiasz.

– Dziękuję, nie trzeba.

– No, zjedz ze mną ciasteczko, nie daj się prosić. – Wstał i otworzył lodówkę. Na górnej półce leżało białe opakowanie ciasteczek, troskliwie zawinięte w plastikową torebkę. Vic nigdy nie trzymałby ciastek w lodówce.

– Ja podziękuję.

– Na pewno? Ja spróbuję. – Zdjął torebkę, otworzył opakowanie i wyjął ciasteczko posypane nasionami. Chrupał je z ożywieniem, dłonią łapiąc okruszki. – Smutno tak jeść samemu. Weź zjedz chociaż jedno.

– Wolałabym, żebyś dał mi spokój z ciastkami. Jak zmienię zdanie, pierwszy się o tym dowiesz.

– Co kto woli. – Obrócił się i poszedł z powrotem do salonu. Zaczął majstrować przy telewizorze. Ekran rozjarzył się z piknięciem. Piknięciem? Rena nie wiedziała, jak dokładnie nazwać ten dźwięk, z którym włączał się telewizor. Piknięcie nie do końca pasowało, ten telewizor był bardziej… hmm… futurystyczny? Na środku ekranu urósł wielki bąbel, a po chwili głęboka czerń ustąpiła jaskrawej feerii barw.

– Co robisz? – spytała Rena z kuchni.

– Chcę nieco ożywić nastrój – odparł. – Włączę ci coś ciekawego.

– Chcesz mi zaimponować swoim wielkim telewizorem?

Ekran przez chwilę śnieżył.

A potem coś się na nim pojawiło.

Widać było ciała. Smukłe ciała, splecione ze sobą, dwóch mężczyzn i kobietę – śmiesznie wyglądającą blondynkę ze sztucznymi cyckami. Faceci byli łysi, umięśnieni w brzydki sposób, na ich ramionach wytatuowany był wzór drutu kolczastego. Rena wolała się nie zagłębiać w to, co działo się na ekranie.

– Co to ma być? – spytała, wstając.

– Mój ulubiony rodzaj filmów.

– O, nie. Nic z tych rzeczy. – Wzdrygnęła się i wystawiła dłonie przed siebie, jakby nagle dotknęła czegoś obrzydliwego, na przykład martwej myszy złapanej w pułapkę. Odwróciła oczy od ekranu, nie chcąc widzieć plątaniny ciał. Po raz pierwszy w życiu miała do czynienia z pornografią. Vic, nawet jeśli musiał sobie ulżyć, pewnie robił to do starych rozkładówek Sophii Loren z „Life”, ponieważ nigdy nie znalazła w domu żadnych świństw. Nawet „Playboya”.

– Nie podoba ci się? – spytał Enzio.

– Nie, ty popaprańcu. Wychodzę. – Rena była teraz w salonie i czuła, jakby cały świat wirował wokół niej. Skupiła się na tym, by dotrzeć do drzwi bez wchodzenia w jakąkolwiek interakcję z Enziem. Dziwnie było chodzić po jego domu w skarpetkach.

– Nie wychodź. Obejrzyjmy to razem. Cały czas żyłaś jak cnotka, raz sobie odpuść.

Zatrzymała się.

– Nazywasz mnie cnotką? Nie znasz mnie.

– Znam cię. – Znowu był blisko niej, prawie na wyciągnięcie ręki. – Rozluźnij się trochę.

– Odpieprz się, dobra? Chcesz, żebym tak do ciebie mówiła?

Enzio wystawił dłonie. Rena widziała, co działo się ekranie za jego głową. Powiedział:

– To ładny film. Nic naprawdę zboczonego. Mam wino…

– Ładny film?

– Zwyczajny.

– Dla mnie nie jest zwyczajny, dobra?

– Mam Viagrę. Możemy się zabawić.

– Słucham?

– Mam Viagrę.

– Chcesz wziąć Viagrę i potem co? Obejrzeć ten film i może jeszcze uprawiać ze mną seks?

Wzruszył ramionami.

– Kochać się, tak. Mogę zrobić ci dobrze.

Nie była pewna, czy się roześmiać, czy dalej iść do drzwi. Co te ciała tam wyrabiały! Jak na jakimś koszmarnym obrazie przedstawiającym piekło. Czy on naprawdę myślał, że jej się to spodoba? Że rozłoży się na kanapie i pozwoli mu robić swoje?

– Nie sądzę, Enzio – powiedziała, zszokowana tym, jak wiele opanowania słyszała w swoim głosie.

Podszedł do niej i położył rękę na jej ramieniu.

– Zastanów się. Tak po prostu wrócisz do swojego cichego domu? Możemy się zabawić, tu i teraz. Może być naprawdę fajnie.

– Proszę, zabierz tę rękę.

– Mam Viagrę – dorzucił. Zdjął dłoń z jej ramienia, sięgnął do kieszeni spodni i wyjął małą, niebieską pigułkę. Wepchnął ją do ust i połknął bez popijania.

– Chcesz mnie dotknąć? A może wolisz, żebym to ja cię dotykał?

– Mówiłam ci, masz mnie nie dotykać.

Znowu się zbliżył i wyciągnął rękę w jej stronę.

Odsunęła się i ze stolika kawowego podniosła ciężką, szklaną popielniczkę. Trzymała ją teraz oburącz przed sobą.

– Jeżeli jeszcze raz mnie dotkniesz, to ci przywalę.

– Rena…

– Mówię poważnie.

– Uderzyłabyś mnie?

Uśmiechnął się i położył dłoń na jej talii. Rena czuła jego ciepłą i chropowatą skórę przez cienki materiał swojej bluzki.

– Jestem gotów na odrobinę miłości – powiedział. – A ty?

Uniosła popielniczkę i walnęła go w łeb tak mocno, jak tylko mogła. Wraz z uderzeniem rozległ się tępy odgłos. Enzio wydał z siebie cichy, długi dźwięk, jak balon, z którego zeszło powietrze. Obrócił się i upadł na stolik kawowy, uderzając głową o jego krawędź, po czym osunął się na podłogę.

– Jezu Chryste – powiedziała Rena nie wiadomo do kogo. – Mówiłam ci, żebyś mnie nie dotykał.

Upuściła umazaną krwią popielniczkę.

Spojrzała w sufit. Zamknęła oczy.

Tak minęły może ze trzy, cztery minuty, ale zdawały się ciągnąć w nieskończoność.

Przykucnęła przy Enziu. Przyjrzała się uważniej jego plecom, żeby sprawdzić, czy oddycha. Tak jak przez pierwsze pół roku po urodzeniu Adrienne. Ciągłe obserwowanie, czy niemowlak oddycha, paranoja była nieuniknioną częścią rodzicielstwa. W tym przypadku było jednak inaczej.

Enzio wciąż oddychał, ale jego oddech był płytki.

Rena przypomniała sobie kobietę, którą mijała kiedyś na Bay Thirty-Fourth Street. Zwyczajnie pchała swój wózek sklepowy i nagle straciła równowagę. Upadła na bok, uderzając głową o ostrą krawędź starego, żelaznego ogrodzenia. Wtedy też była krew. I płytki, pełen bólu oddech.

Najgorsze, że Enziowi ciągle stał od Viagry. W jego spodniach widać było mały namiocik.

Jasny obraz przyciągnął znowu uwagę Reny do ekranu telewizora. Jęki stawały się coraz głośniejsze. Grzmocili się jak jakieś maszyny. Oglądała to przez chwilę, by nie musieć patrzeć na Enzia. Wyobraziła sobie, że gdy znowu na niego spojrzy, będzie siedział na podłodze, ocierając krew z brwi, gotów, by ją przeprosić.

Zdumiewało ją to, co działo się na ekranie. Ich ruchy przypominały naoliwionych zapaśników wrestlingu, których udawane walki uwielbiał oglądać Vic.

Spojrzała na Enzia. Jeszcze więcej krwi, która zbierała się wokół jego głowy, krzepnąc w ciemne plamy na zielonym dywanie.

Grube włosie pokryte było pajęczyną czerwonych śladów.

– Jezu Chryste – powtórzyła.

Wstała i podeszła do telewizora, macając palcami w poszukiwaniu wyłącznika. Najpierw trafiła na regulację głośności, odgłosy orgii jeszcze bardziej przybrały na sile. Rena się nie trzęsła, choć czuła, że powinna. Nacisnęła kilka innych przycisków, aż w końcu udało jej się wyłączyć ekran, a koszmarny obraz – kobieta leżąca na jednym facecie, podczas gdy drugi posuwał ją od tyłu – nareszcie zniknął.

Przytłaczająca cisza aż dzwoniła jej w uszach. Rena mogła przysiąc, że słyszy krew wypływającą z Enzia.

Nawet nie brała pod uwagę telefonu na pogotowie.

Wróciła do kuchni i usiadła przy stole. Wino, które nalał jej Enzio, wciąż tam stało, przecież nie mogło w międzyczasie zniknąć. Po jego powierzchni pływały drobinki kurzu. Wypiła resztę i odsunęła szklankę, która zatrzymała się blisko krawędzi stołu. Rena znieruchomiała, ale pomyślała „A co mi tam” i popchnęła ją dalej. Szklanka roztrzaskała się na podłodze na mnóstwo ostrych odłamków. Rena odpłynęła na chwilę, gapiąc się na zdobienia stołu w kształcie bumerangów. Pomyślała o swoim domu, o tym domu, o tej ulicy, o całym osiedlu. Uznała, że czas się stąd zbierać.

Nie miała już samochodu. Po śmierci Vica sprzedała jego Chryslera Imperiala, ponieważ go nie potrzebowała. Ale kluczyki do auta Enzia leżały tuż przed nią.

Jeśli Enzio żył, nie będzie jej ścigał. Zapewne pomyśli, że ma znajomości jeszcze z czasów Vica, że wystarczy jeden telefon. W sumie taka była prawda – jeśli powie starej ekipie Vica, że ten zboczeniec próbował ją zgwałcić, zapewne Enzio skończy pocięty na kawałki, zakopany gdzieś na obrzeżach Jersey.

A jeśli był martwy – nie ma mowy, by teraz to sprawdziła – przecież wcale nie chciała go zabić. To był wypadek. Najpoważniejsze obrażenia wynikały z tego, że upadając uderzył głową o stół. Facet nie może tak po prostu macać kobiety. To była tylko obrona konieczna. Gdyby nie włączył tego sprośnego filmu, nie wziął tej pigułki i nie próbował jej dotykać… No i te wszystkie świństwa, które wygadywał. Rena nie żałowała. Był starym świntuchem, ale to nie było żadne usprawiedliwienie.

Chwyciła kluczyki.

Może po prostu wsiądzie w Impalę i pojedzie na Bronx, do Adrienne i Lucii. Odwiedzi je z czystej desperacji. Nie będą mogły odmówić jej pomocy. Może jednak wyjdzie z tego coś dobrego.

Na zewnątrz Rena włożyła buty, a kluczyki lśniły w jej dłoni. Musiała sprawdzić wszystkie klucze przypięte do breloczka, zanim znalazła ten właściwy. Też mieli Impalę, na początku jej małżeństwa z Vikiem – właśnie takim autem wybrali się do Catskills na miesiąc miodowy – wszystko sobie przypomniała. Mały kluczyk z kółkiem w środku, srebrny.

Zdjęła z auta plandekę, złożyła ją najdokładniej jak umiała i upchnęła w koszu na śmieci przyczepionym do ogrodzenia.

Zastanawiała się, czy ktoś ją obserwuje.

Rzuciła okiem na okna w bloku naprzeciwko. Ludzie poruszali się za zaciągniętymi zasłonami, zajęci swoimi sprawami – tak, jak być powinno. Na Bath Avenue autobus zatrzymał się z piskiem opon. Jakieś dzieci wyskoczyły z delikatesów na rogu. Poza tym panowała cicha, spokojna niedzielna atmosfera.

Nikt nie zwracał na nią uwagi.

Ona za to patrzyła na samochód. Minęło trochę czasu, odkąd widziała go z odkrytą plandeką. Był koloru lśniącej pastelowej czerni. Z lusterka wstecznego zwisały koraliki różańca.

Przypomniała sobie, jak w słoneczne niedziele Enzio wsiadał do samochodu, włączał silnik, wycofywał się do krawędzi podjazdu i po prostu siedział w środku, słuchając przez jakieś pół godziny radia WCBS, podczas gdy auto się opalało. Czasem Enzio sprawdzał olej i wycierał wskaźnik zaskorupiałą szmatką, którą trzymał w tylnej kieszeni spodni. Od jakiegoś czasu już tego wszystkiego nie robił.

Rena otworzyła drzwi od strony kierowcy i usiadła za kółkiem. Wnętrze było w kolorze czerwonym. Samochód pachniał benzyną, smarem i tworzywami sztucznymi. Przesunęła dłonią po desce rozdzielczej, którą Enzio czyścił drogimi nawilżanymi chusteczkami – kupował je w zawalonym po brzegi towarem sklepie motoryzacyjnym przy Benson Avenue. Poprawiła lusterka i włączyła silnik. Zmieniła bieg na wsteczny i ostrożnie wycofała się z podjazdu, uważając, by nie uderzyć w słup telefoniczny.

Na końcu ulicy skręciła w lewo i skierowała się w stronę obwodnicy, a potem na Long Island. Wiedziała, że stamtąd dostanie się na Cross Island Parkway, a potem przejedzie przez Throgs Neck Bridge. Samochód miał błyszczące radio. Przejrzała wszystkie dostępne stacje i ostatecznie wybrała Lite FM.

Wolfstein

Silver Beach, Bronx

Wolfstein siedziała w swoim przydomowym ogródku na odrapanej ławce obok poidełka dla ptaków, paląc ostatniego marlboro setkę i popijając bud lighta. Ulicą przechodził akurat jej sąsiad Freddie Frawley, cały w stroju kibica drużyny Jankesów, razem ze swoim bernardynem. Pomachał jej na powitanie.

– Machaj ile chcesz, Freddie – powiedziała. – Ale jeśli twój pies znowu nasra mi w ogródku… Gówno, które ostatnio musiałam sprzątać, było długie jak wąż ogrodowy!

– To nie mógł być Freddie – odparł Freddie.

– Kto normalny daje psu swoje imię?

– Freddie Junior – co ci się w nim nie podoba?

– Po prostu nie chcę, żeby u mnie srał, dobra?

– Zobacz, wcale nie robi kupy w twoim ogródku. Widzisz?

– Teraz akurat nie sra. Ale kto wie, co będzie, kiedy wrócę do domu? Po prostu go pilnuj.

Freddie pokiwał tylko głową i oddalił się uliczką Beech Place. Wolfstein popatrzyła na swoje krzewy różane. Wyglądały naprawdę nieźle. Wczoraj widziała, jak chłopak zza rogu, Billy Farrell, wszedł na jej trawnik i zerwał różę dla swojej dziewczyny. Panna miała zajęczą wargę i chodziła do żeńskiego liceum Preston. Co tam, niech Billy korzysta. Pieprzony romansik – jasne, że mogła dla nich poświęcić jedną różyczkę.

Wolfstein już od dwóch lat mieszkała w Silver Beach. Lubiła to miejsce. Tutaj nie znali jej przeszłości. Nikt się o nic nie pytał, no i była mała szansa, by ktoś się domyślił, że dawno temu była gwiazdką porno. Dom należał do jej przyjaciółki, Mo Phelan, więc zarząd spółdzielni nie zawracał jej głowy. Mo siedziała na prowincji w Monroe i opiekowała się chorą matką. Jeśli żyłaś w mieście, każde inne miejsce wydawało się prowincją, ale Monroe leżało tylko niecałe sto kilometrów stąd. Jej mamusia była uparta i nie chciała zostawić swojego domu. Gdyby nie to, Mo pewnie siedziałaby na Bronxie razem z Wolfstein. Ostatnio rzadko się widywały, a przecież była jej przyjaciółką, Wolfstein zawdzięczała jej absolutnie wszystko. Mo pomogła jej się wydostać z Doliny San Fernando. Mo uratowała jej tyłek, gdy przed czterdziestką Wolfstein wylądowała na dnie. Mo pomogła jej się ustawić na Florydzie po tym, jak Los Angeles ją wyrzygało. I to właśnie Mo odegrała ważną rolę w zorganizowaniu przekrętów, z których Wolfstein się utrzymywała… i nadal się utrzymuje.

Wolfstein dorastała niedaleko stąd, w Riverdale, ale Silver Beach było inne. Irlandzka Riwiera i tego typu klimaty. Na dźwięk jej nazwiska ludzie uważniej na nią patrzyli, ale zwykle trzymała się na uboczu, więc nikt się jej nie naprzykrzał.

Po drugiej stronie ulicy słychać było krzyki: tamta Adrienne znowu ochrzaniała swoją córkę. Jej głos przypominał blaszany kubeł na śmieci ciągnięty po betonie. O co chodziło jej tym razem? Nagle jej biedna córka, Lucia, czternasto- czy piętnastolatka, wybiegła przez drzwi jakby goniły ją wściekłe psy i spojrzała z otwartymi ustami na kobietę siedzącą naprzeciwko.

Wolfstein spróbowała ujrzeć siebie oczami dziewczyny: widziała kobietę ubraną w czerwoną makramową bluzkę, pod którą prześwitywał złoty stanik. Do tego lśniące niebieskie sportowe szorty, w które wciąż wchodziła, no i włosy ufarbowane na brąz.

Cudaczka, szurnięta samozwańcza królowa ulicy. Nie taka naprawdę stara, ale w oczach dziecka wiekowa.

Co do Lucii, aż żal było na nią patrzeć: zszargana koszulka z logo zespołu Guns N’ Roses, skrócone dżinsy, czerwone trampki Converse, skarpetki nie do pary. Dziewczyna wyjęła z kieszeni lizaka, ściągnęła folię i wepchnęła słodycz do ust.

Wolfstein gestem dała znak Lucii, by do niej podeszła.

Dziewczyna obejrzała się przez ramię, a potem spojrzała z powrotem na kobietę, z wymalowanym na twarzy pytaniem „Ja?”.

Wolfstein kiwnęła głową.

Lucia znów spojrzała się za siebie, jakby chciała się upewnić, że mama jej nie widzi, po czym podeszła wolnym krokiem.

Wolfstein strząsnęła na ławkę popiół z papierosa.

– Hej, mogę zajarać? – spytała Lucia.

– Ile masz lat? – kobieta odpowiedziała pytaniem.

– Piętnaście.

– A więc mówię zdecydowane „nie”, dzieciaku. Przykro mi, zresztą to był mój ostatni papieros. O co się tak zawsze kłócisz ze swoją matką?

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Twoja matka strasznie jazgocze – dodała Wolfstein.

– Co ty nie powiesz – odparła Lucia, obracając lizaka w ustach.

– Mieszkamy już jakiś czas obok siebie, a nigdy nie zamieniłyśmy słowa. Wiesz, jak się nazywam?

– Wolf… coś tam?

– Wolfstein. Co mówiła ci o mnie twoja matka?

Lucia się zawahała.

– Powiedz mi.

– Wolę tego nie powtarzać.

– Chcesz być dyplomatyczna, rozumiem. Niedługo po tym, jak się tu wprowadziłam, miałam z nią małą sprzeczkę w sprawie parkowania. Nawet nie mam samochodu, więc w sumie nie wiem, czemu się tak wkurzyłam. Chyba chodziło o zasady. Jej chłopak – może to twój ojciec? – zawsze blokował mi podjazd.

– To Richie – wyjaśniła Lucia.

– Więc to nie jest twój ojciec?

– Nigdy nie poznałam swojego ojca.

– Trochę niefart. Ale, tak szczerze, ojcowie są nieprzewidywalni. Mój był leniwym gnojem. Nie było go przez całe moje dzieciństwo, a potem nagle zaczął węszyć, gdy zarobiłam trochę hajsu. – Przerwała. – Chcesz wpaść do mnie na coś do picia?

– Piwo?

– Nie dam ci piwa, w życiu. Może napój imbirowy?

– Czemu nie.

Wolfstein wstała i rozruszała bolącą lewą nogę. Pobolewała już od jakiegoś czasu, było to takie wewnętrzne napięcie pulsujące bólem. Przebiegła dłonią po udzie, jakby szukała na nim bolącego miejsca.

Dziewczyna ją obserwowała.

– Lubisz Guns N’ Roses? – spytała Wolfstein, wskazując na koszulkę Lucii.

– Nie wiem.

– Nie wiesz, czy lubisz Guns N’ Roses? – Wolfstein była lekko zaskoczona. – To o co chodzi z tą koszulką?

Lucia zacisnęła zęby na swoim lizaku, aż udało się jej go rozgryźć. Wepchnęła patyk do kieszeni i schrupała słodycz.

– To koszula Adrienne – wyjaśniła.

– Rób tak dalej, a do dwudziestki nie będziesz miała zębów – ostrzegła ją Wolfstein.

– Nie obchodzą mnie moje zęby – odparła wyzywająco Lucia.

– Nie obchodzą cię?

– A powinny?

– Jeśli będziesz miała problemy z zębami, uważaj na swój tyłek, dzieciaku. Wszystko, co złe, zaczyna się od zębów.

Kolejne wzruszenie ramion.

Wolfstein poprowadziła Lucię przez boczne drzwi do wnętrza domu i usadziła ją w kuchni na pomarańczowym krzesełku barowym. Dziewczyna od razu zaczęła się wiercić i majtać nogami, rozdarta między chęcią bycia dzieckiem a chęcią bycia dorosłą.

– Jeśli spadniesz i rozwalisz sobie głowę, będzie na mnie, więc przestań, dobra?

Lucia przestała się kręcić i popatrzyła dookoła: na stary zestaw obiadowy, jaskrawożółtą lodówkę w stylu retro, ususzone róże zwisające z sufitu. Po chwili jej wzrok powędrował w stronę salonu: sofa, gadżeciarska lampa, podłoga ze szlachetnego drewna, lustro ścienne ze złotymi zdobieniami. Fotografie na ścianach były naprawdę wyjątkowe – Wolfstein i Hammie Fields na rozdaniu nagród. Zakulisowe zdjęcie z Crystal Desire, na którym obie mają trwałe i są ubrane w srebrne suknie. Na innym siedziały na szezlongu w Malibu, ubrane w jednoczęściowe kostiumy w czerwone paski – niewykorzystany materiał z sesji do czasopisma „Leg Work”, zbyt gustowny jak na tę sesję. No i jej ulubione – oprawiona w ramki fotografia Wolfstein i Mo na spotkaniu ze Stevie Nicks za kulisami Wilshire Ebell Theatre, po koncercie z trasy White Winged Dove. To były czasy.

– Twoja chata jest naprawdę spoko – przyznała Lucia.

– To dom mojej przyjaciółki, Mo – wyjaśniła Wolfstein. – Zajmuję go od paru lat, a Mo opiekuje się mamą w Monroe.

– Skąd są te zdjęcia?

– Z mojego poprzedniego życia. – Wolfstein otworzyła lodówkę i wyjęła dziewczynie butelkę napoju imbirowego, który służył jej tylko do robienia drinków. Dla siebie wzięła kolejnego bud lighta.

Lucia wzięła od niej butelkę i odkręciła czerwony kapsel z syczącym dźwiękiem.

– Kim byłaś?

– W poprzednim życiu?

Dziewczyna kiwnęła głową.

– Byłam boginią – powiedziała Wolfstein.

Lucia nie była pewna, co ma przez to rozumieć.

– Nie tutaj, prawda?

– Przez długi czas mieszkałam w Los Angeles.

– Grałaś w filmach?

– Grałam.

– Fajowo.

– Z niektórych rzeczy jestem dumna, ale nie wszystko było fajowe. – Wolfstein oparła się o blat i obrzuciła Lucię krótkim spojrzeniem. – Mówił ci już ktoś, że jesteś chudziną? Czy twoja matka cię w ogóle karmi?

– Jem dużo popcornu, rogalików i pizzy. Lubię jeść.

– Kiedyś znałam dziewczynę o imieniu Hunny. Była naprawdę kochaniutka, ale strasznie niezdrowo się odżywiała. Nie mogłam jej przekonać do niczego zielonego, nawet sałatki. Mówiłam jej: „Hunny, musisz jeść zdrowiej albo wykitujesz”. Wsuwała chipsy i żłopała dietetyczną colę, i to by było na tyle. Wcinała również piguły, ale o tym nie musisz wiedzieć. Pewnego dnia tak po prostu odwaliła kitę. Nie żartuję. Powiedziałam sobie: „Widzisz, do czego doprowadziła twoja bierność? Dziel się żywieniową dobrą nowiną. Ucz młodych”.

Lucia wyglądała na znudzoną.

Wolfstein dodała:

– Jedz zdrowiej, mówię ci. Jesteś głodna? Zrobiłam sałatkę.

Cieciorka i rukola z octem balsamicznym. Chcesz?

– Powinnam już iść. – Lucia zeskoczyła z krzesełka i w dziwny sposób prawie upadła na twarz, walnąwszy kolanami o podłogę. Wolfstein jako dziecko też była niezdarą. Pamiętała działkę w Nyack z czasów dzieciństwa, gdzie matka zostawiła ją z ciocią. Pewnie działka należała do znajomych, bo wujostwo mieszkali w zapyziałej norze. W każdym razie przypomniała sobie, jak kiedyś upadła na tamtej działce, porządnie pieprznęła kolanami. Ceglana nawierzchnia zdarła jej spory kawałek naskórka. Krwawiła i piekło ją jak cholera. Był to po prostu głupi upadek głupiej dziewczyny z warkoczami i jeszcze niewyprostowanymi zębami. Wszyscy nazywali ją Łufsztajn. Jakaś dziewczyna, pewnie córka właścicieli, polewała ją wodą z węża ogrodowego, mówiąc: „Patrzcie, ile krwi leci z tej głupiej dziewczyny”.

Lucia nie oberwała tak mocno, ale na razie nie wstawała z kolan. Wolfstein zaraz była przy niej i pomogła jej wstać.

– Szlag, nic mi nie jest – wykrztusiła Lucia, odpychając ją.

– Wybacz, że ci trułam o jedzeniu, pewnie źle to odebrałaś – powiedziała Wolfstein.

Dziewczyna wstała i wlepiła oczy w podłogę.

– Wpadaj, kiedy chcesz – dodała Wolfstein. – Będę dla ciebie trzymać parę imbirów w pogotowiu. W końcu zostaniemy kumpelami. Jak będziesz pełnoletnia, dam ci zapalić.

Lucia kiwnęła głową, a potem odwróciła się i wyszła.

Godzinę później Wolfstein przechylała się przez kontuar w knajpie Charlie’s Inn w Harding Avenue, popijając zimnego beczkowanego bud lighta z oszronionego kufla. Teraz, gdy gdzieś wychodziła, po prostu chciała miło spędzić czas. Bez zobowiązań. Na Florydzie bez przerwy zajmowała się przekrętami. Zrobiła na nich niezłą kasę, ale wykańczało ją takie życie. Z przyzwyczajenia wodziła wzrokiem w poszukiwaniu faceta, którego jeszcze tu nie widziała. Na Florydzie polowała na określony typ nadzianego, podstarzałego frajera.

Po lewej siedziało dwóch stałych bywalców: Sharkey i O’Brien, jak jakaś komiczna para wzięta żywcem z gównianego serialu o gliniarzach. Czytali razem „Daily News”. Sharkey pracował jako przewodnik wędkarski na City Island. O’Brien naprawdę był emerytowanym gliniarzem, a obecnie przez parę dni w tygodniu sprzedawał przecenione torebki znanych marek na Fifth Avenue. Stojący za barem Garvey, ubrany w białą koszulę i czarny krawat ze spinką w kształcie koniczyny, z czarną szmatką przerzuconą schludnie przez ramię, rozglądał się po barze ze szklanką wody sodowej w dłoni. Knajpa Charlie’s Inn była tu od zawsze – mówiło się, że zaczynała w latach 30. jako tradycyjna restauracja wiedeńska z ogródkiem piwnym. Jej wnętrze umieszczono na planie kwadratu, z niskiego sufitu na gości spoglądały drewniane panele. Z kuchni płynął zapach placków ziemniaczanych, sznycla wiedeńskiego i marynowanej wołowiny. Teraz już nie można było palić w środku, podobnie jak w każdym miejscu tego typu, ale 70 lat wydmuchiwania papierosowego dymu zostawiło swój ślad na ścianach lokalu.

– Zobacz, cyklon Alberto zaraz przywali we Florydę – zapowiedział O’Brien.

– Trzeba robić jak Cuban Nick – odparł Sharkey. – Zimą mieszkać na dole, a latem tutaj.

– Nie mógłbym żyć na południu.

Barman się wtrącił:

– Znam gościa, który tam mieszka, w Key West. Zwie się Cooter. Jak raz pieprznął tam taki wielki cyklon, facet obudził się w Miami, nie żartuję.

– Mówisz, że cyklon go porwał i wyrzucił w Miami? – spytał Sharkey, niby z niedowierzeniem.

– Nawet go nie drasnął.

Wszyscy się roześmieli.

W swoim obecnym życiu Wolfstein nie mówiła nic o Florydzie, nie wspominała też Los Angeles i filmów. Tym bardziej nie wspominała ponurych, straconych lat między jednym a drugim.

Na Florydzie mieszkała w Fort Myers Beach, gdzie jej nowym sposobem na życie były przekręty. Mo podsunęła jej cały pomysł, wyczuwając, że jej przyjaciółka ma duszę kanciarza. Sposób Wolfstein był prosty – sprawić, by naprawdę się w tobie zakochali. Starsi faceci po sześćdziesiątce, siedemdziesiątce, czy osiemdziesiątce byli jak cholerne dzieci we mgle. Wszyscy wspomagali się Viagrą. Przy niej mogli się zabawić. Wprowadzała się do nich, zakładała ich kapcie, nosiła ich szlafroki, demonstrowała swoje niesamowite zdolności „uzdrawiania”. Wszyscy byli do siebie podobni: wdowcy, rozwodnicy, samotnicy, którzy pracowali dla jakiegoś miasta i zbyt długo mieszkali z mamą. Nagle tańcowali jak nigdy przedtem. Pokrzepieni, z czerwonymi policzkami, zakochani po uszy. Wyobrażali sobie ślub na plaży, wesele w knajpie Cottage albo Moose Lodge, ślimaki w cieście i piwo w weselnym menu.

Ale wtedy zaczynała ściemniać: że była w czarnej dupie, że potrzebowała hajsu na spłatę starego długu, żeby uregulować pewne sprawy z przeszłości. Zawsze byli nadziani, więc zawsze płacili. Nie była chciwa, nigdy nie prosiła o więcej niż piętnaście czy dwadzieścia kawałków. Najwyżej dwadzieścia pięć. Tyle, żeby całość się spinała. Dla nich to była po prostu kłopotliwa sytuacja, nie tracili oszczędności życia. Cała sztuczka polegała na tym, by potem ich spławić. Nie opłacałoby się jej wyjeżdżać z miasta, nawet jeśli wiedziała, że prędzej czy później będzie trzeba. Ale to było naprawdę cholernie proste. Prosiła znajomego szulera, Bena Brawurę – naprawdę miał tak na imię! – żeby zagrał twardego drania z przeszłości, który groził, że ją zabije. Ofiara płaciła mu osobiście. Ben przystawiał biedakowi pistolet do głowy, przez co tamten robił w gacie ze strachu, a potem mówił mu, że ma spływać z tego miasta. Zawsze słuchali. Za każdym razem, bez wahania. Przecież były inne plaże, inne seksowne laski. Nigdy nie dzwonili, nie oglądali się za siebie. Była to dla nich życiowa nauczka.

Trwało to dziewięć lat, podczas których upolowała osiemnaście ofiar. Gdy zgromadziła trzysta tysięcy dolarów, uznała, że czas z tym skończyć. Mo miała dom w Silver Beach oraz matkę w Monroe, więc Wolfstein wykombinowała, że wróci na Bronx i będzie żyć w spokoju. Gotówkę przechowywała w ognioodpornej torbie schowanej za pokrywą wentylacyjną w sypialni.

Zanim zaczęła żyć z kantowania, prowadziła przez cztery lata audycję radiową pod tytułem Niegrzeczna lista, głównie dla tirowców. Dawna gwiazda filmów dla dorosłych rozmawiała przyciszonym głosem o ich życiu seksualnym. Była znana wśród mężczyzn w pewnym wieku. W Los Angeles – w Dolinie San Fernando – grała w pornosach, w latach 70. i wczesnych 80. Przedtem stała na Times Square, zarabiając wszelkimi możliwymi sposobami, zanim dostała swoją pierwszą rolę. Wszystko przed epidemią AIDS.

Była znana ze swojego prawdziwie amerykańskiego ciała.

Lubieżna Lacey, taki miała przydomek. Jej najsłynniejsza rola to Cindy w Cheerleaderkach w kukurydzy. Odegrała też bardzo ważne role w Połkniętym w całości i Ostatniej nocy Suzy. No i ta słynna scena z lewatywą, lepsza niż Desireé Cousteau w Ślicznej brzoskwince, gdyby ktoś pytał. Przez ponad 10 lat zagrała w 64 filmach.

Nikomu o tym nie mówiła. Już nikt jej nie rozpoznawał – musiałby mieć naprawdę dobre oko. Znano ją wyłącznie jako Lubieżną Lacey, i właśnie dlatego teraz przedstawiała się tylko swoim nazwiskiem. Nikt nie odwiedzał jej w domu Mo, więc nikt nie oglądał jej pamiątek – dla Lucii zrobiła wyjątek. To wszystko było po prostu dla Wolfstein. W wieku 61 lat wyglądała dobrze, nie potrzebowała nawet operacji plastycznych, ale dziewczyna, którą kiedyś była, zniknęła już dawno temu. Między zakończeniem kariery w branży porno a wspomnianą audycją radiową minęło wiele trudnych lat. Dokładnie osiemnaście, pełnych koki i innych dragów. Striptizu w smutnych klubach przy smutnych autostradach. Jeszcze więcej tirowców. Przybrała wtedy na wadze 15 kilo, była jak jakiś Wolfstein Wieloryb. Zgubiła kilogramy przy pomocy tabletek odchudzających, ale zaczęła się po nich cholernie trząść. Ochrypła od palenia. Łykała jeszcze więcej pigułek, w końcu trafiła na odwyk. Po latach spotkała się z ojcem, brzuchatym skurwysynem z kozią bródką, który przyprowadził ze sobą żonę poznaną na kręgielni. Poza tym kręcił się przy niej z tuzin złych chłopaków, najgorszy był Pete Hightower. Potem ojciec umarł na raka. Nagle pojawiła się matka, która kiedyś zostawiła ją z fanatycznie religijną ciotką Karen w Nyack, Wolfstein miała wtedy tylko 7 lat. Skończyła się kasa z filmów, wszystko zawsze wisiało na włosku. Aż do Florydy i przekrętów.

– Wolfstein, jeszcze jedno? – spytał Garvey.

Wypiła do dna i kiwnęła głową.

Wziął jej kufel i napełnił go piwem, wyrównując górę skrobakiem do pianki. Postawił przed nią świeży napój.

– Wcześniej był tu taki jeden, który cię szukał.

– Mnie?

– Ta.

– Kto taki? – spytała, nie mając zielonego pojęcia, kto mógł jej szukać w tym zapyziałym barze.

– Nigdy go nie widziałem. Nie przedstawił się. – Ściągnął z ramienia czarną szmatkę i zaczął wycierać kontuar. – Mam dla ciebie dowcip.

– Żadnych dowcipów – odparła. – Nigdy nie mają sensu.

Barman zwrócił się do Sharkeya i O’Briena:

– Moje dowcipy nie mają sensu?

– Nie bardzo – potwierdził Sharkey.

O’Brien kiwnął głową.

– Tak naprawdę w ogóle nie nazwałbym ich dowcipami.

– Pieprzcie się, chłopaki. Mógłbym występować w telewizji i zrobiłbym furorę.

– Furorę, co? – dodał zaczepnie O’Brien.

– Po prostu go opowiem. No więc, dwóch księży i królik wchodzą do baru.

– Królik czy król?

– Dwóch księży i królik, przecież mówię. Wchodzą do baru… – Garvey przerwał.

– To już wszystko? – spytała się Wolfstein.

– Tak się zaczyna – wyjaśnił barman. – Próbuję przypomnieć sobie resztę.

– Niech zgadnę – wtrącił się Sharkey. – Królik ciągnie im druta, a potem grają w bilard.

– Co? – spytał barman.

– No wiesz, takie są mniej więcej twoje dowcipy. Zawsze z klechami, którym zwierzęta ciągną druta. Ostatnio chyba był koń.

– Tak, masz rację – potwierdził O’Brien.

– W tym królik wcale nie ciągnie im druta – sprostował Garvey. – Teraz słuchajcie. Podchodzi do nich barman, kładzie podstawki i pyta: „Czego sobie życzycie?”. Pierwszy ksiądz mówi: „Poproszę piwo bezalkoholowe”. Drugi mówi: „Żytnią whisky”. Wtedy królik wstaje i mówi: „To jest to napad! Dawaj całą zawartość kasy!”. Na to pierwszy ksiądz: „Jezu Chryste, znowu to samo. Właśnie dlatego rzuciłem picie”.

Nikt się nie roześmiał.

– Najgorszy jak dotąd – oceniła Wolfstein.

– Dajcie spokój, jest zabawny – żachnął się barman. – Ksiądz ma już dosyć królików napadających na bary.

O’Brien zgniótł serwetkę i cisnął nią w Garveya. Sharkey tylko zabuczał.

– W ogóle nie znacie się na żartach – powiedział barman.

Po dalszych dwudziestu minutach Wolfstein dała sobie spokój. Dowcipy Garveya stawały się coraz gorsze. Sharkey i O’Brien, ściśnięci obok siebie, omawiali teraz wyniki walk bokserskich. Jakiś młody facet w kilcie, dudziarz, który właśnie wrócił z pogrzebu, siedział koło szafy grającej. Bez przerwy wrzucał ćwierćdolarówki i puszczał jakieś irlandzkie piosenki. Były tak smutne, że można było się porzygać.

Rozkoszowała się spacerem powrotnym. W domu zrobiła sobie drinka – wódka z lodem, trochę wody sodowej i limonka – i usiadła przy ladzie kuchennej. Zastanawiała się, czy nie zadzwonić do Mo. Powinna była to zrobić. Jej przyjaciółka była samotna w Monroe, opiekując się swoją umierającą matką. W ostatnim liście pisała, że zaczyna już trochę świrować. Kobieta taka jak ona, przyzwyczajona do bycia w ciągłym ruchu, musiała wycierać matce podbródek, zmieniać pieluchy i kupować pełnowartościowe żarcie i brzoskwinie w puszce, oczywiście w dyskoncie. W dodatku Mo była jedyną osobą, z którą mogła rozmawiać o pewnych sprawach.

Podczas gdy Wolfstein zgarniała mnóstwo szmalu z przekrętów, Mo robiła swoje interesy. Działała w nieruchomościach. Wolfstein nigdy do końca nie zrozumiała, o co dokładnie chodziło i jak to działało, ale Mo była w tym dobra. Zresztą nic dziwnego. Nieważne, czy chodziło o pieprzenie się przed kamerą, mówienie seksownym głosem w radiu, czy wyłudzanie pieniędzy od bogatych frajerów, którzy akurat byli właścicielami jakichś nieruchomości – jej przyjaciółka była najlepsza w tym, czym się akurat w danej chwili zajmowała.

Ktoś zapukał do drzwi.

„Chryste… kto to może być?” – pomyślała Wolfstein.

Otworzyła. Przed drzwiami stała matka Lucii ubrana w różowy dres, z bluzą rozpiętą do połowy piersi. Włosy miała trochę przetłuszczone. Bez makijażu, tak naprawdę, nie było u niej czego podziwiać. No dobra, z wyjątkiem tych pięknych brązowych oczu i ładnych zębów. Kogo, do jasnej cholery, Wolfstein chciała oszukać? Stała przed nią naprawdę niezła laska.

– W czym mogę pomóc?

– Czy moja córka była dzisiaj u ciebie? – spytała Adrienne, drapiąc się długimi paznokciami po policzku. Nerwowy odruch czy groźba? Może chciała pokazać Wolfstein swoje pazury.

– Po prostu się przedstawiłam, i tyle. Od dwóch lat jesteśmy sąsiadkami i nigdy ze sobą nie rozmawiałyśmy.

– Trzymaj się z dala od mojej córki.

– Słuchaj. Masz na imię Adrienne, prawda? Chcesz wpaść na drinka? Właśnie sobie jednego zrobiłam. – Zagrzechotała lodem w szklance. Trochę wódki prysnęło jej na palce – zaraz ją zlizała.

– Nie chcę drinka – odparła Adrienne.

– Cóż, może to jest właśnie twój problem.

– Dałaś mojej córce alkohol?

– Oczywiście, że nie! Za kogo ty mnie uważasz? Dziewczyna nie jest jeszcze pełnoletnia, prawda? Jezu Chryste.

– To dobrze.

– Wejdź do środka. Napij się czegoś. Wody sodowej z limonką. Ochłoń trochę.

Adrienne zmarszczyła brwi.

– Po prostu trzymaj się z dala od mojego dziecka.

– Zaczekaj chwilę – powiedziała Wolfstein, odsuwając moskitierę i wychodząc przed próg. Stała bezpośrednio przed Adrienne. – O cokolwiek się kłóciłyśmy – blokowanie podjazdu, nieważne – było, minęło. Chodzi o to, że żal mi Lucii. Słyszałam, jak na nią krzyczysz, i pomyślałam: „Bądź miła dla tej dziewczyny. Ona tego potrzebuje”. Tylko tyle. Jest słodziutka, ale mam wrażenie, że ma już trochę zwichrowaną psychikę od nadmiaru toksyczności. Spróbuj być trochę lepszą matką, dobra?

– Masz tupet, żeby tak do mnie mówić.

– Mam sporo tupetu, to prawda.

Adrienne odwróciła się, by odejść. Przez ramię rzuciła jeszcze:

– Po prostu nie zbliżaj się do mojej córki.

Potem pospiesznym krokiem przeszła przez jezdnię, trzymając w rękach wierzch swojej bluzy. Zepsuł się jej zamek, czy co, że tak łaziła z cyckami na wierzchu?

Wolfstein już chciała coś za nią zawołać, mieć ostatnie słowo, ale wzięła kostkę lodu do ust i wróciła do środka. Puściła swój stary film z kasety wideo – Kiczowatych snów z Herschel Stone oraz Valerie Sugar – i podkręciła głośność.

Obudziła się ze wzdrygnięciem, gdy film się skończył, wódka wylała jej się na ubranie. Usiadła zamroczona. Przewinęły się napisy końcowe i słychać było tylko szum.

Nagle usłyszała jakieś hałasy na zewnątrz. Ktoś zatrzymał samochód. Ktoś otwierał drzwi. Usłyszała przekleństwa wypowiedziane kobiecym głosem, którego nie kojarzyła.

Wolfstein podeszła do okna i wyjrzała. Wkurzała ją wilgoć na podołku, a usta się jej lepiły. Najpierw ujrzała samochód, Chevy Impalę rocznik ’62, czarny, lśniący, dwudrzwiowy.

– A niech mnie – powiedziała, pożerając wzrokiem ten niecodzienny widok.

Zza jej krzewów różanych wyłoniła się postać kobiety podnoszącej upuszczony klucz. Była w wieku Wolfstein, może trochę młodsza, ubrana w długą, białą bawełnianą bluzkę i czarne spodnie do połowy łydek, na nogach miała białe tenisówki. Ładna, ale trochę przygnębiona.

Wolfstein zsunęła swoje poplamione wódką szorty, ani na chwilę nie tracąc kobiety z oczu. Stała w samych majtkach, obserwując nieznajomą – co to był za widok! Roześmiała się, ale nie chciała przestać jej obserwować. Kobitka ją zafascynowała, kim ona była?

Patrzyła, jak nieznajoma podeszła do drzwi mieszkania Adrienne i Lucii i nacisnęła dzwonek. Która była godzina? Wciąż dosyć wcześnie, może czwarta. Kobieta zadzwoniła drugi raz, a potem oparła głowę o drzwi, okazując zdenerwowanie. Minęła minuta bez żadnej odpowiedzi. Teraz kobieta lekko zastukała.

I nagle drzwi się otworzyły, stanęła w nich Adrienne. Zaczęła krzyczeć na kobietę w ten sam sposób, w jaki zwykle krzyczała na córkę. Wolfstein słyszała wszystko przytłumione przez szybę, otworzyła okno.

Adrienne ciągnęła tyradę:

– Co ty tu w ogóle robisz? Ty dzwonisz, ja się rozłączam. Więc postanowiłaś, że po prostu tu, kurwa, przyjedziesz?!

– Mam kłopoty, Adrienne – odparła kobieta. – Potrzebuję twojej pomocy, proszę…

Adrienne pokręciła głową, przygryzła dolną wargę, na jej twarzy widać było napięcie.

Wolfstein miała ochotę nalać sobie wódki i zagryźć popcornem, obserwując całe to przedstawienie, żeby nie stracić ani sekundy tego widowiska.

Nieznajoma kobieta zaczęła płakać, mówiąc:

– Moja własna córka tak mnie traktuje! Co ja ci takiego zrobiłam? Mam spać w samochodzie?

A więc to była matka Adrienne, babcia Lucii.

Adrienne odparła:

– Daj spokój. Wracaj do domu. Chyba ci odbiło, że tak po prostu do mnie przyjechałaś.

Drzwi zatrzasnęły się przed twarzą babci, która powlekła się z powrotem do Impali, ze wszystkich sił próbując się uspokoić.

Wolfstein otworzyła okno szerzej i zawołała:

– Hej, babciu, tutaj!

Babcia się zatrzymała.

Wolfstein dodała:

– Po drugiej stronie ulicy.

Babcia obejrzała się za siebie, zobaczyła obcą kobietę stojącą w otwartym oknie, która do niej wołała. Wskazała na siebie, jakby chciała zapytać: „Do mnie mówisz?”

– Tak, do ciebie mówię – potwierdziła Wolfstein.

Po chwili babcia stała przed domem Wolfstein, która otworzyła drzwi i wpuściła ją do środka, wciąż paradując w samych majtkach. W powietrzu unosił się mocny zapach alkoholu. Na twarzy babci pojawiło się wahanie. Rozejrzała się, zauważyła kilka zdjęć na ścianach: nieźle odstawioną Wolfstein na planie Twardych kelnerek, wygłupiającą się razem z Ginny McRae na krawędzi basenu podczas jednej ze słynnych imprez u Maca Dingle’a.

– Przepraszam, że jestem w samych majtkach – powiedziała Wolfstein.

– W porządku…? – odparła babcia, robiąc z tego pytanie.

– Nazywam się Lacey Wolfstein, ale mów mi Wolfstein, wszyscy moi znajomi tak na mnie mówią. – Podeszła i uścisnęła jej drobną dłoń.

Babcia odwzajemniła uścisk.

– Rena Ruggiero.

– Wygląda na to, że przydałby ci się drink.

– Nie trzeba.

– Na pewno? Mam sporo wódki, może zostało mi jeszcze trochę piwa. Albo whisky. Lubisz whisky? A może kawy czy herbaty?

– Nie trzeba, naprawdę. Może szklankę wody.

– Proszę bardzo. – Wolfstein poszła do kuchni, odkręciła kran i zaczekała, aż poleci zimna woda. Wrzuciła do szklanki jeszcze kilka kostek lodu, napełniła wodą do pełna i zaniosła nieoczekiwanemu gościowi.

Rena wypiła łyczek.

– Dziękuję.

– Nie ma sprawy. Jeśli chcesz się odlać czy coś, nie krępuj się. Akurat wczoraj czyściłam łazienkę.

Rena kiwnęła głową.

– Usiądź, proszę.

Rena podeszła do sofy, którą ktoś kiedyś zgarnął z ulicy, była niewygodna jak cholera; Wolfstein nigdy na niej nie siadała. Usiadła tam, gdzie zwykle – na fotelu z podnóżkiem, w pozycji półleżącej. Był on koloru czerwonawych wymiocin, jak po różowym szampanie.

– Naprawdę jestem ci bardzo wdzięczna, że dałaś mi chwilę, bym doszła do siebie – powiedziała Rena. – Zakładam, że wszystko słyszałaś.

– Twoja córka to suka – stwierdziła Wolfstein. – Niedawno sama miałam z nią jazdę.

– Nie wiem, co zrobiłam źle.

– Czasem tak po prostu jest, na pewno nie jesteś niczemu winna. Ja miałabym wiele powodów, by też taką być – ciężkie dzieciństwo, błędne decyzje i tak dalej. A jednak taka nie jestem.

Rena wypiła więcej wody.

– Za to twoja wnuczka wydaje się być fajnym dzieciakiem – dodała Wolfstein. – Dzisiaj po raz pierwszy z nią rozmawiałam, dlatego twoja córka się na mnie wkurzyła. Mieszkam tu dwa lata. Tyle razy słyszałam, jak twoja córka ją opieprza, więc pomyślałam, że zawołam ją do siebie, że przydałoby się poratować ją dobrym słowem. A później usłyszałam od jej matki: „nie rozmawiaj z moją córką”. Naprawdę żal mi tej dziewczyny.

Rena miała porażkę wypisaną na twarzy.

– A tak w ogóle, gdzie mieszkasz? – spytała Wolfstein.

– Na Brooklynie – odparła Rena.

– Opowiedz mi o tym samochodzie. Jest piękny.

– Stara Impala. Tak właściwie to nie znam się na samochodach. Znajomy mi go pożyczył.

– Pożyczył ci? Taki samochód?

– To długa historia. – Rena się zamyśliła.

Było jasne, że Wolfstein poruszyła drażliwy temat. Postanowiła odpuścić wypytywanie. Przez parę minut siedziały w milczeniu; onieśmielona Rena podnosiła co chwilę kubek do ust i wypijała łyczek wody.

– Chyba powinnam założyć jakieś spodnie – powiedziała w końcu Wolfstein.

Rena lekko się uśmiechnęła.

– Możesz u mnie zostać, jeśli nie masz teraz ochoty wracać na Brooklyn – dodała Wolfstein. – Widzę, że jesteś wykończona. Właśnie w takich sytuacjach ludzie pakują się w wypadki. Mam nawet kanapę i kilka zapasowych poduszek, jeśli chciałabyś odpocząć. Mała drzemka dobrze by ci zrobiła. Jeśli chcesz, możesz spróbować znowu jutro, gdy wszyscy ochłoną.

– Nawet mnie nie znasz.

– Ale wiem, że twoja córka nie zachowuje się normalnie.

Rena odstawiła swoją szklankę na stolik kawowy. Postawiła ją zaraz obok stosiku krzyżówek, który wyglądał, jakby miał się zaraz przewrócić.

– Zostanę tu trochę i spróbuję ułożyć jakiś plan działania – powiedziała, wstając. – Bardzo ci dziękuję.

Wolfstein poszła na górę do sypialni i ubrała swoje wranglery. Były naprawdę stare – nie kupiła ich w sklepie z ciuchami w stylu retro, ale po prostu w 1980 roku. Z początku nie do końca pasowały, ale teraz były najwygodniejsze na świecie.

Cieszyła się, że ma towarzystwo, że stawiła czoła Adrienne, że mogła pomóc – naprawdę bardzo się cieszyła. No i chciała wreszcie dowiedzieć się czegoś więcej o tej Impali.