© Copyright by Riva Scott, 2022

© Copyright for present edition by Wydawnictwo Plectrum,

Stary Imielnik, 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie i powielanie za pomocą jakiejkolwiek techniki całości lub fragmentów książki bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

Redakcja i korekta: Monika Kociuba

Projekt okładki: Justyna Sieprawska

Zdjęcia na okładce: Studio Onyx

Niniejsza powieść jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do osób, zdarzeń lub miejsc rzeczywistych jest przypadkowe.

ebook na bazie wydania I

ISBN 978-83-67155-19-9

Wydawnictwo Plectrum

www.plectrum.pl

wydawnictwo@plectrum.pl

Przygotowanie wersji elektronicznej
Epubeum

Dla wszystkich tych, którzy w życiu przeżyli tragedię,

powstali i stali się silniejsi niż nigdy przedtem.

Mojemu Mężowi

Dziękuję Ci za to, że nie pozwalasz mi się poddać.

Kocham Cię.

Prolog

Wyszłam z pracy pół godziny przed czasem. Obiecałam Declanowi, że w drodze powrotnej odbiorę tort dla bliźniaków. Mojego męża poznałam, gdy miałam trzynaście lat, po kilku wzlotach i upadkach staliśmy się nierozłączni. Declan Hart był starszym ode mnie o cztery lata synem sąsiadów, w którym się podkochiwałam. Kiedy wróciłam do domu na przerwę świąteczną podczas drugiego roku studiów, Dek w końcu uległ moim wdziękom i wylądowaliśmy w łóżku, po czym na drugi dzień on się wyprowadził. Pamiętam jak dziś ten ból i rozczarowanie, które zniknęło kilka dni później po jego telefonie. Skończyłam studia, Declan zarządzał świetnie prosperującą firmą architektoniczną ojca. Dwa lata temu urodziłam mu bliźniaki: Sue i Noaha, które były całym moim światem, a dzisiaj wyprawialiśmy im urodziny.

Zaparkowałam przed cukiernią Megan i weszłam do środka. Meg była moją przyjaciółką, moją powiernicą, znałyśmy się ładnych parę lat i to ona była matką chrzestną moich maluchów.

– Wejdź na zaplecze, tort jest w chłodni na górze. – Głos przyjaciółki przedarł się przez gwarne rozmowy klientów.

– Tak jest, szefowo! – krzyknęłam i ruszyłam na tył cukierni.

Tak jak powiedziała, ciasto znalazłam w lodówce, a obracając się, niemalże wpadłam na Bena, jednego z jej pracowników. Zachwiałam się i prawie wypuściłam tort z rąk.

– Willow! Uważaj, skarbie. Meg pracowała nad nim ładnych parę godzin. – Zachrypnięty głos mężczyzny przeszył pomieszczenie, a ja sapnęłam.

– Nie podchodź mnie tak, idioto.

– Wybacz, myślałem, że to Tim znowu podjada masę z miski – odparł, posyłając przepraszający uśmiech.

– To tylko ja. Przyjechałam odebrać tort i jadę do domu. Za chwilę będę miała na głowie kilkanaście rozradowanych dzieciaków spragnionych tej cukrowej bomby.

Ruszyłam powoli, wymijając go i uważając, by nie uszkodzić pakunku. Machnęłam na pożegnanie Megan i wyszłam na parne teksańskie powietrze. Nie marnując czasu, umościłam ciasto na przednim siedzeniu auta, wysłałam wiadomość Dekowi i odjechałam spod cukierni.

Kiedy znalazłam się na naszej ulicy, dziwny dreszcz niepokoju przebiegł mi po plecach. Wzdrygnęłam się i przyspieszyłam. Zaparkowałam na podjeździe i ruszyłam w stronę domu. Kiedy zrobiłam krok, usłyszałam wielki huk, a siła podmuchu odrzuciła mnie kilka metrów w tył. Czułam, jak boli mnie każda część ciała, ale jedna myśl nie dawała mi spokoju…

– Moje dzieci… tam są moje dzieci… – wysapałam, próbując stanąć na nogi.

Nie rejestrowałam tego, co działo się dookoła, a podejrzewałam, że zebrał się już spory tłum gapiów. Gdzieś na granicy świadomości doszły do mnie dźwięki syren, ale ja miałam tylko jeden cel. Kiedy udało mi się wstać, rzuciłam się biegiem w stronę domu. Nie przejmowałam się płomieniami, które lizały moją skórę i parzyły twarz. Musiałam dostać się do moich bliskich.

Boże, błagam cię na wszystko co święte, ratuj moje dzieci. Błagam, nie zabieraj mi moich aniołków.

– Declan! Noah! Sue! – krzyczałam, nie tracąc nadziei. Przeszukiwałam zgliszcza, coraz bardziej opadając z sił. Zaczęłam się dusić i upadłam na kolana, z trudem łapiąc oddech.

– Sue! Noah! Gdzie jesteście! – zawodziłam, a mój głos był coraz cichszy.

Poczułam szarpnięcie za ramię i odwróciłam się z nadzieją, że ujrzę mojego męża. Niestety był to jeden ze strażaków. Próbowałam się wyrywać, kopałam i krzyczałam, ale bardzo szybko opadłam z sił i straciłam przytomność.

1. Willow

Dwa lata później

Poczułam kopnięcie i stęknęłam. Bolała mnie głowa, a ciało błagało o wytchnienie. Otworzyłam oczy, po czym zamknęłam je z powrotem. Poranne teksańskie słońce raziło jak cholera. Lato w Dallas było okropne, ale nie mogłam narzekać, przynajmniej w nocy nie marzłam. Podniosłam się i rozejrzałam, by dostrzec osobę, która mnie obudziła, ale nikogo nie dostrzegłam. Odchrząknęłam i spojrzałam na zegarek Declana, jedyną rzecz jaka pozostała mi po mężu. Dochodziła piąta rano i jeżeli chciałam zostać niezauważona, musiałam się zwijać.

Włożyłam koc do plecaka i wstałam z ziemi. Za dwa tygodnie będę musiała znaleźć sobie nową miejscówkę, bo Bennett Development rozpocznie swoją wartą miliony budowę. Na myśl o byłym wspólniku mojego męża poczułam mdłości. Odegnałam ją jednak, bo nie mogłam sobie pozwolić na chwilę załamania. Dawna ja na samo wspomnienie przeszłości zatonęłaby w rozpaczy, ale teraz starej Willow już nie było, a nowa Low odcięła grubą kreską wydarzenia sprzed dwóch lat.

– Willow, skarbie, musisz coś zjeść, to już drugi tydzień, a ty nie odezwałaś się do mnie ani słowem. Marniejesz w oczach i martwisz wszystkich.

Popatrzyłam w przepełnione smutkiem oczy mojej przyjaciółki, ale nie poczułam zupełnie nic. Moje ciało stało się otępiałe, a serce zamieniło się w lodową bryłę.

Jak co dzień, od tamtego nieszczęśliwego dnia, Megan przychodziła i starała się mnie pocieszyć, lecz ja milczałam. Bo co mogłam jej powiedzieć? Co mogłam powiedzieć osobie, która nie wie, co teraz przeżywam? Moje słodkie maleństwa zostały mi odebrane, a mój mąż – miłość mojego życia – odszedł razem z nimi. Straciłam wszystkich, których kochałam, rok temu w wypadku zmarli moi rodzice, a teraz… Nie mogłam o tym myśleć, pragnęłam umrzeć i dołączyć do mojej rodziny. Czułam się, jakbym wpadła do jakiejś czarnej dziury i znalazła się w okropnej równoległej rzeczywistości.

– Oficer Terrens chciałby z tobą porozmawiać, mała. Harrison zajmuje się sprawami ubezpieczenia, ale Bennett niczego mu nie ułatwia. Ten gnojek chce… – Zignorowałam jej próby rozmowy i obróciłam się tyłem. Mówiła coś jeszcze, ale nie słuchałam. Pragnęłam, by wszyscy zostawili mnie w spokoju. Majątek i firma nie miały dla mnie żadnego znaczenia.

Niechciane wspomnienia powróciły i poczułam mdłości, a radziłam sobie już tak dobrze. Zamknęłam oczy i wzięłam dwa głębokie wdechy. Zgarnęłam plecak z ziemi i ruszyłam w drogę. Byłam głodna i musiałam zdobyć kawę, a wspominanie przeszłości nie przyniesie niczego dobrego. Starałam się, jak mogłam, by przetrwać, ale tutaj każde miejsce przywoływało obrazy życia, które utraciłam. Musiałam się stąd wynieść, ale by to zrobić, potrzebowałam pieniędzy, a od dwóch lat poniewierałam się między jednym przytułkiem dla bezdomnych a drugim. Spałam na ulicy i żywiłam się resztkami. Zostałam z niczym, a pomoc przyjaciół odrzuciłam. Postanowiłam radzić sobie sama i nie wyszło mi to najlepiej. Wiele razy chciałam zwrócić się do Megan, ale bałam się tego, że teraz ona nie będzie chciała mnie znać. Popełniłam wiele błędów, które nie tak łatwo będzie naprawić.

Moja przyjaciółka chciała być dla mnie opoką, pomóc mi pozbierać się po śmierci bliskich, lecz zamknęłam się w sobie. Odtrąciłam ją i spaliłam za sobą mosty. Dzisiaj, kiedy o niej pomyślę, głęboko wewnątrz mnie, gdzie kiedyś było moje serce – teraz zaś znajduje się ciemna dziura – czuję ból. Nie pozwalam sobie często na niego. Stałam się samotniczką, a wspomnienia przeszłości tylko mnie dobijają. Nie mogę pozwolić sobie czuć. Nie mogę już nigdy pozwolić na to, by ktoś się do mnie zbliżył, bo kiedy go stracę, to mnie załamie. Nigdy więcej na to nie pozwolę. Po śmierci męża i dzieci miałam ochotę umrzeć, ale niestety byłam zbyt wielkim tchórzem, by odebrać sobie życie. Teraz żyję z dnia na dzień i staram się nie oglądać za siebie, przetrwanie na ulicy jest wystarczająco wyczerpujące.

Wyszłam zza rogu starej kamienicy i wpadłam na drobną blondynkę, która upuściła niesioną przez siebie kawę.

– Cholera, nie! – jęknęła, gdy napój rozlał się po jej czerwonych szpilkach.

Odskoczyłam w tył, by uratować ubranie przed zalaniem, niestety nie wyszło to najlepiej. Prawe udo piekło niemiłosiernie i wykwitła na nim czerwona plama, a dół jeansowych spodenek zmienił kolor na brązowy. Stęknęłam w duchu. Zawartość mojego plecaka nie była wielka, nie mogłam sobie pozwolić, by ciężar mnie ograniczał. Miałam jedną zmianę ubrania, które też było brudne. Cholera, to nie był mój szczęśliwy dzień.

– Tak bardzo przepraszam – ciągnęła kobieta, wyrywając mnie z myśli o tym, gdzie, na miłość boską, zrobię pranie. – Nie zauważyłam pani, przykro mi.

– Nic się nie stało, to tylko stare spodenki, z pani butami jest znacznie gorzej – odparłam, wskazując ręką na jej stopy.

– To nic, mam ich całą szafę. – Nagle przerwała i zlustrowała mnie wzrokiem. – O mój Boże, twoja noga! – pisnęła, klękając i dotykając piekącego miejsca. – Musimy jechać na pogotowie, nie wygląda to najlepiej.

Na samo wspomnienie o szpitalu poczułam mdłości. Nie ma mowy, bym tam wróciła.

– Nie ma takiej potrzeby, kawa nie była aż tak gorąca – kłamałam jak z nut. Była piekielnie gorąca, jakby nalano ją z ekspresu samego Lucyfera.

– Nalegam, by spojrzał na to lekarz… – Uniosła na mnie swoje szare oczy, z których wyziewało zmartwienie. Była młoda. Na moje oko mogła mieć dwadzieścia kilka lat. Ubrana w dopasowaną czarną spódnicę i beżową jedwabną bluzkę z krótkim rękawem prezentowała się modnie i z klasą. Skrzywiła się, gdy ponownie spojrzała na moją nogę. – Jeżeli nie chcesz jechać do szpitala, znam miejsce, w którym się tobą zajmą.

– Miejsce? – zapytałam zaciekawiona. Nie chciałam jechać do szpitala, ale musiałam przyznać, że rzeczywiście powinien to ktoś obejrzeć.

– Mój brat jest lekarzem w prywatnej klinice, właśnie do niego szłam, kiedy wpadłam na ciebie… Uch, przepraszam, jestem Eva, a pani? – Chyba zorientowała się, że przestała mówić mi per pani.

Sprawiała miłe wrażenie i choć nie zawieram znajomości na ulicy – wcale ich nie zawieram – to ta dziewczyna miała w sobie coś. Coś, co sprawiało, że człowiek się na nią otwierał.

– Low. – Uścisnęłam jej wyciągniętą dłoń. Musiałam przyznać, że mimo tego, iż ledwo odrosła od ziemi, siłę miała niczym dwumetrowy mężczyzna.

– Miło mi, Low. To jak, pozwolisz zabrać się do lekarza? Flynn nie skrzywdziłby nawet muchy, obiecuję, że będziesz w dobrych rękach. – Namawiała, choć ja nie do końca byłam przekonana. Szerokim łukiem omijałam służbę zdrowia.

– Naprawdę nic mi nie jest, nie musisz się mną przejmować… – Nie dokończyłam zdania, bo Eva wzięła mnie pod ramię i ruszyła przed siebie.

– Nie zostawię cię tak. Idziemy i koniec dyskusji.

– Zawsze porywasz nowo poznane osoby? – zaśmiałam się.

– Raz czy dwa mi się zdarzyło. – Puściła oczko, wzmacniając uścisk.

Szłam przed siebie ze ściśniętym żołądkiem. Jeżeli wpiszą moje dane w komputer, od razu wyświetli się informacja, że nie posiadam ubezpieczenia ani adresu. Nie mogłam jej powiedzieć, że jestem bezdomna, nie wstydziłam się tego, lecz nie chciałam od nikogo współczucia. Ludzie reagowali w różny sposób, a najgorszy był widok litości na ich twarzach. Nienawidziłam tego. Kiedy ponownie chciałam się wymigać od wizyty u lekarza, Eva się zatrzymała. Popatrzyłam na budynek, przed którym stałyśmy. Był wysoki na kilkanaście pięter, a przeszklone lobby zachęcało do wejścia. Spojrzałam zdezorientowana na kobietę.

– Flynn ma dzisiaj wolne, dopiero się tutaj przeniósł, pracę zaczyna w poniedziałek. Nie mogłam puścić go samego, więc przyleciałam z nim – odpowiedziała, nim zdążyłam o cokolwiek zapytać. Musiałam przyznać, że lekko mi ulżyło.

– Nie jesteś stąd?

– Nie, razem z drugim bratem mieszkam w Houston. Flynn postanowił przyjąć posadę w klinice cioci i opuścić gniazdo rodzinne.

– Dobra z ciebie siostra. – Mówiąc to, poczułam lekką nostalgię. Nie miałam rodzeństwa, ale tak traktowałam Megan. Zawsze trzymałyśmy się razem.

– Kocham tego głupka. Za obu moich braci oddałabym życie. Jestem najmłodsza, dlatego czasem traktują mnie, jakbym dalej miała dwa lata, co swoją drogą jest okropnie irytujące, w końcu za tydzień kończę dwadzieścia osiem lat, ale nie zamieniłabym ich na nikogo innego.

Eva była bardzo rozgadana, mimo że byłyśmy sobie obce, czułam się przy niej swobodnie i zapomniałam o szpecących moją skórę bliznach. Nie przyglądała się im, chyba wcale nie zwracała na nie uwagi. Zawsze, kiedy ktoś je dostrzeże, czuję się niczym obiekt pod mikroskopem. Po dwóch latach przywykłam do nich, nie są już tak bardzo różowe. Najgorsza z nich znajduje się za uchem i biegnie wzdłuż szyi. Tam skóra jest poszarpana i nawet cudowne ręce doktora Kowalskiego nie zdziałały za wiele. Ukrywałam ją pod długimi rudymi włosami. Nie wiązałam ich, choć na dworze panował okropny skwar. Pozostałe blizny zdobiły mój policzek, bok i górną część uda. Pamiątka po najgorszym dniu w moim życiu.

– …nie musimy się meldować u portiera, Flynn dał mi kartę do windy. – Z zamyślenia wyrwał mnie głos kobiety. Nawet nie spostrzegłam, kiedy weszłyśmy do środka.

Poprawiłam pasek plecaka na ramieniu i z mocno bijącym sercem weszłam za nią do kabiny. Pociłam się niemiłosiernie, oddech zaczął mi się rwać, a pomieszczenie niebezpiecznie maleć. Przełknęłam ślinę i zamknęłam oczy. Nie mogłam pozwolić, by w tym momencie dopadł mnie atak paniki. Policzyłam od dziesięciu do zera i starałam się opanować. Nagle na ramieniu poczułam drobną dłoń. Otworzyłam powieki i spojrzałam w stronę Evy. Nie widziałam w jej oczach współczucia, a zrozumienie.

– Spokojnie, Low, wdech i wydech… – Patrząc na nią, wykonałam polecenie. – Dobrze, właśnie tak.

Po chwili mogłam normalnie oddychać, a uczucie niepokoju zniknęło jak za sprawą magicznej różdżki. Spuściłam wzrok na buty. Chciałam jak najszybciej stąd wyjść, znaleźć się daleko, sama. Nie chciałam jej pomocy, nie potrzebowałam komplikacji, a czułam, że ta dziewczyna tak łatwo mi nie odpuści. Już chciałam się odezwać, kiedy ubiegł mnie dźwięk windy. Byłyśmy na miejscu. Wychodząc z pomieszczenia, postanowiłam spróbować jeszcze raz nakłonić ją, by pozwoliła mi się oddalić.

– Eva, naprawdę nie potrzebuję pomocy, dopiero przyjechaliście do miasta, twój brat jest zmęczony. Nie chcę sprawiać kłopotu…

– Piękna kobieta nigdy nie jest kłopotem. – Głęboki głos przeszył pomieszczenie, a ja się wzdrygnęłam. – Siostrzyczko, miałaś pójść tylko po kawę. – Zaśmiał się i pokręcił głową.

Nie mogłam go dłużej ignorować. Podniosłam wzrok i napotkałam takie same szare oczy jak u Evy, jednak jego były niczym niebo w burzowy poranek. Flynn był o głowę wyższy ode mnie, ubrany w zielony T-shirt i szare spodenki przedstawiał męską wersję siostry. Byli piękni, w taki niewymuszony sposób. Kiedyś siebie uważałam za całkiem atrakcyjną, teraz… teraz przypominałam bestię.

– Braciszku, to Low. Low, to mój starszy brat, Flynn Delgado. – Eva weszła do mieszkania, mijając nas i przelotnie machając ręką. – Nie mam kawy, niestety wylądowała na udzie tej biedaczki. Nie wygląda to za dobrze, więc zmusiłam ją, by tutaj przyszła.

– Podejrzewam, że byłaś nieustępliwa – sarknął i wyciągnął dłoń w moją stronę. – Flynn, miło mi cię poznać.

– Naprawdę nie chcę sprawiać kłopotu, to nawet nie boli, nic mi nie jest… – Zamiast ująć rękę, cofnęłam się. Mężczyzna przeszył mnie wzrokiem, lustrując od stóp do głów, po czym na powrót skupił się na zaczerwienionym udzie.

– Nie wygląda mi to na nic, pozwól… – Przyklęknął i nim położył na mnie ręce, spojrzał mi w oczy, czekając na pozwolenie. Skinęłam lekko głową, a kiedy dotknął piekącego miejsca, każdy mięsień w moim ciele stężał. – Nie jest tak źle, jak wygląda. Wystarczy maść z panthenolem.

– Proszę, zdejmij spodenki i załóż te. – Eva wyciągnęła w moją stronę ubranie, które kosztowało pewnie więcej, niż chciałabym wiedzieć. Pokręciłam głową i upuściłam plecak na marmurową podłogę.

– Nie mogę tego przyjąć, te wystarczy jedynie uprać – zwróciłam się do Flynna, który z niekrytym rozbawieniem przyglądał się nam z wejścia do salonu. – Mogę skorzystać z łazienki?

– Oczywiście, chodź za mną.

Mężczyzna poprowadził mnie korytarzem w głąb apartamentu. Otworzył trzecie drzwi po lewej i moim oczom ukazała się największa łazienka, jaką kiedykolwiek widziałam. Z Declanem nie byliśmy biedni, ale nie mieliśmy takiego molocha.

– Jeżeli chciałabyś wziąć prysznic, ręczniki są w szafce pod umywalką.

Wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Podeszłam do ogromnego lustra i oparłam się dłońmi o blat. Jakim cudem się tu znalazłam? Chryste! Nie spojrzałam na swoje odbicie, bałam się tego, co mogę ujrzeć. Choć myśl o ciepłym prysznicu była kusząca, nie mogłam tego zrobić. Odkręciłam kran, wyjęłam z szafki mały ręcznik i najlepiej jak potrafiłam, usunęłam resztki kawy z ubrania. Nim wyszłam, by jak najszybciej się stąd wynieść, wzięłam jeszcze kilka uspokajających oddechów. Kiedy dochodziłam do salonu, usłyszałam ciche szepty, które umilkły, gdy przekroczyłam próg. Rodzeństwo siedziało na brązowej, narożnej kanapie, a mój plecak stał obok stołu. Tam, gdzie go zostawiłam.

– Pójdę już – powiedziałam, przerywając niezręczną ciszę. – Dziękuję za pomoc.

Nim zareagowali, pokonałam odległość dzielącą mnie od moich rzeczy. Kiedy próbowałam minąć stół i dojść do plecaka, zahaczyłam ręką o ramiączko torebki Evy, której zawartość wysypała się u moich stóp.

– O mój Boże, tak mi przykro.

– Nic się nie stało. Zostaw to, pozbiera… – Nie dokończyła, bo przerwał jej dzwonek telefonu. Podniosłam go i jej wręczyłam. – To Col, przepraszam.

Odebrała połączenie i przeszła w głąb mieszkania. Zgarnęłam resztę jej rzeczy i schowałam do torebki. Chwyciłam swój plecak i dziękując jeszcze raz Flynnowi, ruszyłam w stronę windy. Kiedy w końcu dotarłam do parku i szperałam w torbie w poszukiwaniu drobnych, znalazłam coś, co zdecydowanie nie należało do mnie. Poczułam, jak do gardła podchodzi mi żółć.

Cudownie.

2. Willow

Siedziałam na ławce, trzymając w dłoni skórzany czerwony portfel. Nie mogłam uwierzyć w to, że – przez moje roztrzepanie i niezdarność – znalazł się w plecaku. Co oni musieli sobie o mnie pomyśleć, kiedy zorientowali się, że zniknął? Musiałam wrócić, przeprosić i się wytłumaczyć. Tylko czy będą chcieli słuchać moich wyjaśnień? Eva wydawała się w porządku, na pewno zrozumie. Wiedziona wścibską częścią natury przejrzałam jej własność. Prawo jazdy, cztery karty kredytowe bez limitu, prawie sześćset dolarów w gotówce i zdjęcie. Wyjęłam je z przegrody, przyglądając się mu uważniej. Była na nim Eva, Flynn, mała dziewczynka i trochę starszy od Flynna mężczyzna. Uśmiechał się, robiąc głupią minę, tak samo jak pozostali. Był piekielnie przystojny, a błysk w jego szarych oczach mnie zahipnotyzował. Nie powinnam była grzebać w jej rzeczach. Schowałam fotografię na miejsce, a portfel na dno plecaka.

Słońce niemiłosiernie parzyło moją skórę, a w brzuchu okropnie burczało. Od dwóch dni nic nie jadłam i jeżeli miałam nie paść trupem, musiałam coś z tym zrobić. Od razu pomyślałam o zawartości portfela Evy, jednak odegnałam te myśli. Nie byłam złodziejką. Jasne, raz czy dwa ukradłam jedzenie z miejskiego straganu, ale to było zbyt wiele. Nie mogłam tego zrobić. Kobieta okazała mi tyle dobroci, chciała się mną zająć, nie mogłam się jej tak odwdzięczyć. Już i tak pewnie ma cię za paskudną złodziejkę. Przełknęłam ślinę, choć utrudniła mi to rosnąca w gardle gula. Musiałam wrócić do apartamentu Flynna i wszystko wyjaśnić.

Wstałam z ławki, a kiedy to zrobiłam, lekko zakręciło mi się w głowie. Byłam osłabiona, a okropny skwar też niczego nie ułatwiał. Do najbliższego kościoła i jadłodajni miałam prawie godzinę drogi, do mieszkania Flynna tylko dwadzieścia. Podjęłam decyzję, gdy kolejny skurcz żołądka niemal powalił mnie na kolana. Najpierw jedzenie. Ruszyłam w drogę, poprawiając na ramionach plecak. Jeżeli chciałam się załapać na resztki ze śniadania, musiałam się pospieszyć. Takie placówki mogą przyjąć ograniczoną liczbę osób. Kiedyś wraz z Declanem pomagaliśmy w przytułku blisko naszego domu. On zaprojektował budynek, a brat Megan wykonał ze swoją firmą resztę roboty. Nie myśląc dalej o zmarłym mężu, przyspieszyłam krok. Mijałam pary z wózkami, dziesiątki biegaczy, a gdy opuściłam teren parku, wpadłam w wir ulicznego zgiełku. Ludzie spieszyli się, przepychali, by jak najszybciej dostać się do celu. Każdy był pogrążony w myślach. Unikałam ciekawskich spojrzeń, wiedziałam, co widzieli. Biedną, brudną kobietę w za dużym poplamionym podkoszulku i spodenkach, z bliznami, którymi naznaczył ją los. Przygarbiłam się bardziej, śledząc ruch stóp na popękanym chodniku.

Tak jak się spodziewałam, w jadłodajni nie zostało zbyt wiele do jedzenia. Caroline, jedna z wolontariuszek, przygotowała dla mnie gorącą kawę i kanapkę z pastą jajeczną. Przyjęłam to wszystko z wdzięcznością, po czym usiadłam w najdalszym rogu pomieszczenia. Podmuchałam parujący kubek i upiłam mały łyk napoju. Przymknęłam powieki. Kawa smakowała okropnie, ale nawet tak paskudna była dla mnie lepsza niż nic. Nie mogłam wybrzydzać, cieszyłam się tym, co miałam. Gryząc małe kawałki chleba, ostrożnie przeżuwałam i łykałam. Już raz popełniłam ten błąd i za szybko zjadłam zdobyty posiłek. Mój żołądek nie przyjął go na długo i wszystko wylądowało na ziemi, u moich stóp. Rozglądałam się po otoczeniu, nie było tu już zbyt wielu osób. Zostało kilka rodzin z dziećmi. Były to zazwyczaj osoby, które straciły pracę i w takich miejscach szukały pomocy. Na widok dwójki małych, może czteroletnich urwisów, do oczu napłynęły mi łzy. Dziewczynka miała jasne, kręcone loki, a chłopiec niesforną czuprynę. Ciągnął siostrę za kucyk, a ta krzywiła się z bólu.

Odwróciłam od nich wzrok, bo to było ponad moje siły. Rana w sercu wciąż krwawiła i nieważne jak mocno starałam się odciąć od wspomnień, te powracały jak natrętny telemarketer.

– Mamusiu, chce mi się pić, ale tatuś nie chce mi dać soku przed obiadem – zawodziła Sue, ciągnąc moją długą do kostek spódnicę. Spojrzałam na moją małą córeczkę i uśmiechnęłam się łobuzersko.

– Idź do spiżarni. Tam, za puszką groszku jest mały kartonik soku jabłkowego – powiedziałam, pochylając się do niej. Pisnęła z radości i pobiegła do pomieszczenia przy drzwiach do garażu.

– Jesteś niesamowita, kiedy ja ich rozpuszczam, ganisz mnie, ale ty pozwalasz im na wszystko – karcący głos Deka przeszył pomieszczenie, a ja odwróciłam wzrok od oddalającego się dziecka.

– Nie umiem im odmawiać – jęknęłam, a kiedy mąż do mnie podszedł, wtuliłam się w silne i ciepłe ramiona. Zaciągnęłam się jego zapachem i odetchnęłam głęboko.

– Kiedyś będziesz musiała się tego nauczyć – odparł i pocałował mnie w czoło. – Czy mówiłem ci już dzisiaj, jakie mam szczęście, że jesteś moją żoną?

– Nie przypominam sobie. – Udawałam, że się zastanawiam, na co Dek wybuchł schrypniętym śmiechem.

– Kocham cię od zawsze i na zawsze.

– Aż po kres naszych dni – dokończyłam.

Otarłam samotną, spływającą z policzka łzę i wzięłam się w garść. Jego dni dobiegły końca zdecydowanie za wcześnie.

Opuściłam jadłodajnię już ponad czterdzieści minut temu, a w dalszym ciągu do mieszkania brata Evy została mi do pokonania ponad połowa drogi. Miałam nadzieję, że uda mi się wejść do środka lub chociaż zostawić portfel u portiera. Ciągle byłam roztrzęsiona wcześniejszym napływem wspomnień. Wtedy wszystko było takie proste, takie dobre i właściwe. Pogrążona w myślach nie zauważyłam osoby stojącej przede mną i wpadłam na nią z impetem. Udało mi się ustać na nogach, a kiedy miałam zacząć przepraszać, głos ugrzązł mi w gardle. To nie był mój szczęśliwy dzień, to zdecydowanie nie był mój dobry dzień. Zignorowałam furię, która zaczęła rodzić się w moim wnętrzu i nim udało jej się wydobyć na zewnątrz, wyminęłam stojącą przede mną osobę i rzuciłam się biegiem przed siebie. Nie mogłam się zatrzymać, bo gdybym to zrobiła, wróciłabym się, po czym zrobiła coś, czego żałowałabym przez bardzo długi czas. Biegłam, dopóki nie zabrakło mi sił. Zatrzymałam się cztery przecznice dalej, ledwo łapiąc oddech. Oparłam się dłońmi na ugiętych kolanach, walcząc o każdą uncję tlenu.

Pieprzony Benett Sanders. Czy ze wszystkich mieszkańców Dallas musiałam wpaść właśnie na niego? Już nawet widok Megan nie byłby takim szokiem. Sprawiłby mi ból, ale nie wyprowadził z równowagi tak, jak zobaczenie tego skurwiela. Od czasu pogrzebu widziałam go tylko raz, kiedy przyszedł do szpitala, by oznajmić mi, że wszystko, na co tak długo pracowała rodzina Declana, należy do niego, a ja zostałam z niczym. Przymknęłam powieki, a pod nimi ukazał się obraz zadowolonego z siebie Sandersa. Konsultowałam się z prawnikiem, a raczej robiła to za mnie Megan. Mnie wtedy było wszystko jedno; pogrążałam się w coraz odleglejszych czeluściach rozpaczy. Nie mam pojęcia, co zaważyło na tym, że przejął cały interes i nieruchomości rodzinne Hartów. Prawnik Deka starał się mi to wytłumaczyć, ale nie zawracałam sobie tym głowy. Teraz żałuję, że nie dobrałam się do tyłka Benetta i nie walczyłam o spuściznę męża. Rodzinna firma była jego dumą, a ten sukinsyn zamienił ją w wielką, korporacyjną machinę do zarabiania pieniędzy. Nagle poczułam bezbrzeżną wściekłość. Miałam ochotę krzyczeć i tupać niczym mała dziewczynka w sklepie z zabawkami, gdy nie dostanie tego, co chce. Nie mogłam jednak poddać się wściekłości, musiałam iść dalej. Musiałam wziąć się w garść i ponownie włożyć emocje do skrzętnie pochowanych puszek, zakopując je głęboko w sobie.

Ponownie ruszyłam przed siebie, a po godzinie stanęłam przed wieżowcem Flynna. Weszłam do środka i ruszyłam w stronę windy, jednak nie udało mi się zajść daleko, bo drogę zastąpił mi wysoki mężczyzna.

– Dokąd to? – zapytał opryskliwie, lustrując mnie nieprzyjemnym wzrokiem.

– Do Flynna Delgado – odparłam butnie, wytrzymując jego spojrzenie.

– Nie sądzę.

– Mam coś, co należy do jego siostry, byłam tu z nią dzisiaj rano – powiedziałam wkurzona, że musiałam tłumaczyć się temu dupkowi.

– Proszę za mną.

Dupek poprowadził mnie do wysokiego kontuaru recepcji. Nie spuszczając ze mnie oka, sięgnął po telefon i wcisnął dwa guzki na konsoli przed nim. Czekałam coraz bardziej zdenerwowana, a kiedy posłał mi zadowolone z siebie spojrzenie, miałam ochotę mu przyłożyć.

– Pana Delgado nie ma w apartamencie, musi pani opuścić budynek.

Słowo „pani” w jego ustach zabrzmiało jak obelga.

Mogłabym zostawić mu portfel Evy, jednak nie byłam pewna, czy jego nienaruszona zawartość dotarłaby do właścicielki. Nie mogłam pozwolić, by myślała o mnie źle. Posłałam dupkowi wymuszony uśmiech i wyszłam na ulicę. Nie wiedziałam, co mam zrobić dalej. Mogłabym poczekać przed wieżowcem, jednak byłam więcej niż pewna, że portier wezwałby gliny, a tego wolałam uniknąć. Podjęłam decyzję. Wrócę tu wieczorem, a jeżeli znowu nikogo nie zastanę, przyjdę następnego i kolejnego dnia, jeżeli będzie taka konieczność.

3. Colton

Od dwudziestu minut chodziłem po gabinecie i nie mogłem uwierzyć w to, co się stało. Musiałem coś wymyślić, ale czułem się bezradny. W głowie ciągle odtwarzała mi się rozmowa z dyrektorką przedszkola.

– Panie Delgado, nie możemy dłużej ignorować zachowania pańskiej córki. Jest niesubordynowana, niegrzeczna i opryskliwa. Daje zły przykład rówieśnikom, a nasza placówka ma swoją renomę. Niestety jestem zmuszona usunąć panienkę Gabriellę z listy naszych wychowanków w trybie natychmiastowym.

– Ile muszę zapłacić, by Ella nie straciła miejsca? – Byłem zdesperowany, to już trzecie w przeciągu pół roku miejsce, z którego moja córeczka jest wyrzucana. Byłem gotów wydać wszystkie pieniądze, by tylko dyrektorka zmieniła zdanie.

– Tu nie chodzi o pieniądze, panie Delgado. Gabrielli potrzebna jest pomoc specjalisty.

– Szczycicie się najlepszą kadrą pedagogiczną, a nie możecie poradzić sobie z sześciolatką? – prychnąłem, to było niedorzeczne.

– Przykro mi, to ostateczna decyzja.

Nim zdążyłem odpowiedzieć, kobieta się rozłączyła.

Co ja miałem teraz, do cholery, zrobić? Prowadziłem firmę, miałem projekty do skończenia, a biuro nie jest miejscem dla dziecka. Kiedy Lena zmarła, myślałem, że świat się skończył. Załamałem się i zamknąłem w sobie. Była światełkiem mojego życia, a los mi ją odebrał. Minęły długie tygodnie, nim wziąłem się w garść. Musiałem być silny dla Elli, zapewnić jej opiekę, na jaką zasłużyła, a teraz – dwa lata później – okazuje się, że mimo starań dałem ciała na całej linii. Długie godziny na budowie, późne spotkania i wyjazdy nie pomagają w wychowaniu dziecka. Owszem mogłem liczyć na rodziców i rodzeństwo, ale to ja byłem ojcem, to we mnie powinna mieć wsparcie i to ja musiałem teraz znaleźć jakieś alternatywne rozwiązanie.

Ta dziewczynka była diabłem w ciele aniołka. Przepędziła dwa tuziny niań, a teraz wyrzucono ją z kolejnego przedszkola. Na domiar złego wykonawca stawiający hotel w Vegas spieprzył sprawę i jedna z największych sal kasyna na dwudziestym piętrze pływa skąpana w wodzie, która wypłynęła z pękniętego pionu. Musiałem jak najszybciej wylecieć i zająć się tym osobiście, a nie miałem co zrobić z Ellą. Eva wczoraj poleciała z Flynnem do Dallas, a moi rodzice byli na ośmiotygodniowym rejsie gdzieś u wybrzeża Włoch.

Pokonując ostatni raz długość mojego gabinetu, zatrzymałem się przy wbudowanym w ścianę barku. Nie piłem zbyt często, ale teraz kurewsko potrzebowałem drinka. Nie chciałem sprowadzać siostry do domu, ostatnio zaharowywała się nad projektem nowego apartamentowca, a te dwa dni miały być dla niej krótkim urlopem. Mogłem zabrać córkę ze sobą, jednak plac budowy to nie jest odpowiednie miejsce dla sześciolatki.

– Kurwa – jęknąłem, nalewając sobie do szklanki sporą dawkę macalana.

Wypiłem alkohol jednym haustem i z przyjemnością powitałem pieczenie w gardle. Biorąc głęboki oddech, wróciłem do biurka i usiadłem w fotelu, wybrałem numer siostry i czekałem na połączenie.

– Col, stęskniłeś się już za mną, wielki bracie? – Rozbawiony głos siostry sprawił, że się trochę odprężyłem.

– Bardzo, jak tam Flynn?

– Czarujący jak zawsze. Ale wiem, że nie dzwonisz, by rozmawiać o naszym bracie.

Eva miała szósty zmysł, zawsze umiała mnie przejrzeć.

– Ella została wyrzucona z kolejnego przedszkola – westchnąłem zrezygnowany i zapadłem się w siedzenie.

– Nasza mała księżniczka przechodzi samą siebie. Myślałam, że bunt dwulatka mamy już dawno za sobą – rzuciła rozbawiona, ale mi nie było do śmiechu.

– Nie wiem już, co mam z nią zrobić Ev, staram się, jak mogę, ale nie daję rady. W takich chwilach cholernie brakuje mi Leny.

– Ona umiała poskromić jej temperament równie dobrze, jak twój.

Na wspomnienie żony poczułem paskudny ucisk w klatce piersiowej. Lena była niesamowitą mamą, a ja każdego dnia żałowałem, że nie widzi, jak nasza córeczka dorasta. Milczeliśmy przez chwilę, każde zatopione w swoich myślach, w końcu powiedziałem to, z czym do niej dzwoniłem.

– W Emisfero jest awaria, największa sala pływa. Chris spieprzył sprawę i jeżeli szybko nie naprawi szkód, zapłacimy kolosalną karę za opóźnienie.

– Jezu Chryste, wiedziałam, że ten facet nie potrafiłby przykręcić śruby w profilu, a co dopiero nadzorować taki projekt. Zaraz zabukuję najbliższy bilet na samolot, możesz się pakować.

– Jesteś moją ulubioną siostrą – odparłem z ulgą.

– Jestem twoją jedyną siostrą, kretynie, a teraz wybacz, ale muszę się zająć zbłąkaną duszą, którą niechcący oblałam kawą.

– Że co? – O czym ona, do diabła, mówiła?

– Nieważne, Col. Do zobaczenia.

Nie tłumacząc nic więcej, rozłączyła się, a ja siedziałem zaintrygowany jej słowami. Co ona znowu nawywijała? Postanowiłem jednak odegnać te myśli, musiałem odebrać córkę z przedszkola, zadzwonić do pilota, by był gotowy do lotu i spakować walizkę. Nienawidziłem zostawiać Elli samej, ale niestety takie były uroki mojej pracy. Miałem tylko nadzieję, że uda mi się znaleźć kogoś do opieki nad małą i ta osoba wytrzyma dłużej niż jeden odcinek bajki na Disney Chanel.