To właśnie ja…

Jestem złodziejem, kłamcą i leniem. Złodziejem dlatego, że pomysł na zgłębianie zapomnianych sekretów świata chamsko ukradłem mojemu koledze z liceum – prawdziwemu fanatykowi konceptu podróży w czasie. Szkoda, że skończył jako księgowy. Kłamcą dlatego, że prawda, jaką jestem ci w stanie zaoferować, nigdy nie będzie całkowicie zgodna ze źródłem. Jak to mówią: „Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia”. Nawet byt mojego kalibru nie jest w stanie pojąć wszystkich sekretów uniwersum w sposób zapewniający pewność co do każdego z konceptów. Leniem zaś dlatego, że… W sumie nie chce mi się tłumaczyć. Przynajmniej na razie.

No dobrze, zacznijmy więc może od odrobiny kontekstu. Mamy dzisiaj 14 sierpnia 1969 roku. Parę godzin temu zatrzymałem się w motelu w północnej Szkocji i jakoś tak się złożyło, że nie mogę zasnąć. Uznałem, że w sumie nie nadejdzie chyba lepszy moment, aby zacząć najtrudniejszy etap największego z moich dotychczasowych projektów.

Pozwól zatem, że się przedstawię.

Moje imię: ściśle tajne.

Moje nazwisko: ściśle tajne.

Miejsce urodzenia, data urodzenia i rozmiar buta raczej też niech pozostaną moją słodką tajemnicą. Przynajmniej pseudonim mogę podać bez obaw, że ktoś mnie będzie tropił.

Jestem Conector i od ostatnich trzystu osiemdziesięciu paru lat zajmuję się podróżami czasoprzestrzennymi na północno-zachodniej gałęzi mojego multiwersum. Na wstępie powiem, że nie bez powodu nie podałem żadnego tytułu naukowego. W moim zawodzie nie dają doktoratów, a jedyny kwitek, jaki kiedykolwiek mi dano, to dyplom ukończenia studiów historycznych. Powiedzmy sobie jednak, że w obliczu posiadanych przeze mnie umiejętności książki i wykłady bardzo szybko przestały mi wystarczać. Poznawanie nieznanych dotąd zakątków czasoprzestrzeni okazało się dużo lepszym materiałem do nauki.

Podobnie jak w każdym zawodzie pojawił się u mnie pewien problem – wypłata była koszmarna. A tak na serio, to niedawno coś sobie uświadomiłem. Te wszystkie rebelie przeciwko pradawnym bogom czy światy zalane wręcz kosmicznymi technologiami warte są rozsławienia. Chociaż istnieje nieskończona ilość linii czasu, większość ich mieszkańców zdaje sobie sprawę z istnienia wyłącznie swojej własnej. Ciężar historii, którego doświadczyłem na własnej skórze, nie może być jednak dźwigany wyłącznie przeze mnie.

Na moje nieszczęście pamięć, jaką dysponuję, nie należy do moich mocnych stron. Zdążyłem już zapomnieć przynajmniej kilka dekad tułania się po opanowanych przez demony pustkowiach. Nagrywanie tego wszystkiego jak jakiś Angol z programu przyrodniczego też nie za bardzo mi się widziało.

Serio, spróbuj utrzymać kamerę w rękach, kiedy uciekasz przed tyranozaurem czy inną czarną dziurą. Ja wiem, że spisywanie doświadczeń w pamiętniczku wydaje się mało profesjonalną opcją, ale cóż poradzić… Zresztą w sklepie i tak poprosiłem o dziennik, więc się nie liczy.

Mniejsza o to.

Jak już wspominałem, podróżom po alternatywnych światach poświęciłem znaczną część mojego jakże krótkiego żywota. Było fajnie, było ciekawie, a przede wszystkim nie było nudno, ale koniec końców musiałem wrócić na rodzimą Linię 49. To właśnie na niej urodziłem się jako trójwymiarowa istota i obstawiam, że to właśnie z tego powodu musiałem tam w końcu ponownie zawitać. Istnieje wprawdzie jeszcze jeden powód, ale on nie jest na razie istotny. Ta niewielka gałązka ponadczasowego drzewka znanego jako multiwersum jest jedynym miejscem, do którego naprawdę przynależę i coś mi się wydaje, że nic tego nie zmieni. Jest też jedynym miejscem, gdzie potrafię wysiedzieć dłużej niż kilka miesięcy.

Nie wierzę, że musiałem spędzić prawie całe sto lat, żeby do mnie dotarło, ile można wykrzesać z tego, co mi najbliższe. Jak się okazuje, moje rodzinne strony wcale nie należą do najnudniejszych, nawet w porównaniu do większości miejsc i czasów, jakie odwiedziłem.

Jak to mawiał mój dziadek, dopóki coś nie jest nudne, zawsze można wyciągnąć z tego coś dobrego. No i właśnie tu pojawia się mój projekt… Uznałem, że skoro prędzej czy później zapomnę o doświadczeniach ze swoich podróży, warto by było je gdzieś zachować. Chociaż w sumie… Pal licho inne linie czasu. Nauka prędzej czy później zrobi swoje i ludzie będą je odwiedzać, jakby chodzili do zoo. Dokładnie tak jak z księżycem.

Co się jednak tyczy historii MOJEJ kochanej Linii 49, pamięć o niej może się okazać bardziej krucha, niż się zdaje. Zamiast zgłębiać nieznane relikty przeszłości, jej mieszkańcom zależy na badaniu kosmosu, planet i innych księżyców. Wygląda więc na to, że będzie trzeba wyjść im naprzeciw.

Skoro oni tak bardzo spieszą się do przodu, ja na spokojnie przejdę się do tyłu.

Wizja zmarnowanego potencjału zawsze stanowiła dla mnie największy z koszmarów. Mam zdolności, mam czas, a przede wszystkim mam chęci. Co to dla mnie – szybka rundka przez odmęty przeszłości. Może to trochę narcystyczne, ale uznałbym, że w pewnym sensie wręcz ratuję wszelkie bliskie mi istnienie.

Opowiadając jego historię, przekazuję o nim wiedzę. Przekazując wiedzę, pozostawiam ją w twojej pamięci. Pozostawiając ją w twojej pamięci, zapewniam jej dłuższą egzystencję oraz nowy wymiar.

Plan doskonały, nie ma co…

Nie żeby coś, ale kimkolwiek jesteś, masz w tym procederze całkiem spore znaczenie. Także nieważne skąd wytrzasnąłeś moje wypociny, liczę, że przynajmniej w tej kwestii mogę ci zaufać.

Bo mogę, prawda?

Wybacz, że tak bez pytania przeszedłem na „ty”, ale jak już mówiłem, żaden ze mnie profesor rehabilitowany. To nie tak, że na twoich barkach spoczywają losy całego wszechświata czy coś w tym rodzaju. Po prostu miło by było, gdyby ktoś z zewnątrz dowiedział się czegoś więcej o świecie, który doprowadził do powstania kogoś takiego jak ja.

Kończmy więc ten przydługi wstęp i przejdźmy może do pierwszej z lokacji. Słyszymy się w próżni kosmicznej. Możesz mi życzyć powodzenia!

Kosmiczna nuda

Przestrzeń kosmiczna to największa nuda znana multiwersum.

Zaczynamy około piętnastu miliardów lat przed narodzinami mojej skromnej osoby. Nieskończony wszechświat, jaki znam dzisiaj, na pierwszy rzut oka nie miał jakichś niesamowitych początków. Wielki Wybuch zrobił swoje szybciej, niż zdążyłem zauważyć, a prawa fizyki i chemii poszły zaraz za nim.

Nie było nic słychać, nie było za bardzo co oglądać i gdyby nie fakt, że potrafię przyjąć formę astralną, nie byłoby też czym oddychać. Kompletne nudy.

Wierz mi, lewitowanie w bezgłośnym mroku zimnej pustki nie wydawało się zbyt motywującym startem. Na szczęście im dalej w las, tym wszystko szło jakoś lepiej. W nieustannie rosnącej przestrzeni, galaktyki i młode gwiazdy zaczęły rosnąć jak grzyby po deszczu.

Co ciekawe, nikt nie wziął odpowiedzialności za tę błyskawiczną ekspansję kosmosu. Jakiś artysta mógłby powiedzieć, że w swych pierwszych godzinach przypominał on niemożliwie gigantyczny obraz, któremu samemu trzeba było nadać jakiś sens. Sam jednak nie potrafiłem tego zrobić, więc pozwól, że przeniosę się nieco bardziej do przodu. Tam bowiem w końcu zaczęło dziać się coś konkretnego.

Promieniowanie kosmiczne pozostałe po narodzeniu się wszechświata zaczęło świrować. Z jakiegoś powodu zmieniająca się czasoprzestrzeń nie pozwalała mu utrzymać swej oryginalnej postaci. Żeby jakoś ogarnąć ten bałagan, powstałe źródła energii nazwałem Siłami Pierwszymi.

Naturalnie były ich miliardy miliardów, jednak mnie interesowały tylko dwie z nich. Co ciekawe, nie tylko ich właściwości znacznie różniły się od reszty, ale także ich zachowanie wydawało się dość osobliwe. Wyglądały razem jak dwa świecące się ciała niebieskie będące uosobieniem czystych sił wszechświata. W przeciwieństwie do pozostałych, grawitacja nie zdołała ich rozłączyć i rozproszyć. Nawzajem krążyły wokół siebie niczym planety na orbicie, wytwarzając w ten sposób nieobliczalne ilości energii.

Nie jestem astrochirurgiem, ale fakt, że posiadały one jakąkolwiek masę, nieźle mnie zaskoczył. Zanim jednak opowiem, co działo się z nimi dalej, wyjaśnię może, co jeszcze czyniło je wyjątkowymi.

Pierwszą z sił, ze względu na dziwaczne właściwości, których kompletnie nie dało się przewidzieć, ludzie nazywają Czystym Chaosem. Druga z kolei działała na nieco prostszej zasadzie. Wiem, że „Gwiezdny Nawóz” nie jest jakąś superekscytującą nazwą, ale skoro żaden naukowiec nie zamierzał nadać jej innego imienia, uznałem, że sam wezmę sprawy w swoje ręce. Tak czy siak, jej najważniejszym aspektem było to, że potrafiła ona wspomagać struktury wewnętrzne pobliskich obiektów. Stąd właśnie porównanie do nawozu.

Właśnie te dwie siły stały się dla mnie głównym nawigatorem podróży. Przez to, że jedna oddziaływała na drugą, obie pozostawały w ciągłym ruchu, przemierzając bezkres kosmosu jak wystrzelony z karabinu pocisk. Śledzenie ich szlaku stanowiło nie lada wyzwanie, ale z moimi zdolnościami byłem w stanie za nimi jakoś nadążać.

Chociaż muszę przyznać, że to też mnie w końcu znudziło. Zresztą i tak lecieliśmy zbyt szybko, żebym mógł relacjonować wszystko, co widziałem w trasie. Przeskoczmy więc może do wydarzenia, które od setek lat spędza sen z powiek wszystkim tęgim umysłom badającym wszechświat.

Jak już mówiłem, pocisk, zrobiony z dwóch niezwykłych sił kosmicznych nie mógł zostać ot tak zatrzymany. Nieistotne, czy byłaby to planeta, gwiazda czy nawet czarna dziura – skumulowana energia Czystego Chaosu i Gwiezdnego Nawozu rządziła się własnymi prawami.

Przynajmniej do czasu… Jak to mówią, zawsze znajdzie się większa ryba. W tym przypadku był nią inny potężny byt zdolny potraktować supermasywny pocisk jak zwykłą piłkę baseballową. Wydarzyło się to dwa miliardy lat po wystrzale.

Ciężko było spoglądać na tego gościa bez nadawania mu imienia. Mimo to, gdy patrzałem, jak łamie wszelkie prawa logiki, jakoś nie potrafiłem zebrać się w sobie i wymyślić mu jakiejś konkretnej nazwy. On zresztą chyba zaczął się dopiero rozkręcać.

Jegomość postanowił ścisnąć obie siły tak mocno, że rozprysnęły się na kawałki, wydając przy tym jedyny w historii dźwięk słyszalny w próżni kosmicznej. Oczywiście konsekwencje tego czynu pojawiły się błyskawicznie i w miejscu jego niezwykłego chwytu powstała Droga Mleczna.

Nie ma co, na lekcjach fizyki nikt nie mówił o takim widowisku. Od zawsze czułem, że moja nauczycielka coś kręciła. Cóż, to nie wina ludzi, że nie znają prawdy. W końcu sam nie potrafiłem w to uwierzyć, a przecież byłem tam osobiście. No powiedz tylko, jak to brzmi: „Ogromna gazowa dłoń po prostu złapała najpotężniejszą moc we wszechświecie i zmiażdżyła ją niczym przegniłe jabłko”.

W każdym razie, kiedy zrozumiałem, że na tym etapie historii niewiele rzeczy może mieć dla mnie sens, przestałem robić wielkie oczy. Udało mi się w końcu wymyślić imię dla naszego łapacza, a brzmiało ono Avers.

Gigant, zupełnie jakby wiedział, że nie jestem fanem siedzenia w przestrzeni kosmicznej, przestał stać jak słup z galaktyką w łapie i zajął się czymś konkretnym. Jego dziwaczna forma zaczęła się poruszać, a oczka – zrobione najpewniej z jakichś białych karłów – zamrugały. Nie byłem może stuprocentowo pewien, ale chyba coś go ucieszyło.

Pionier wszelkiego życia musiał mieć plan, z którego egzekucją nie zamierzał długo czekać. Ostatecznie wychodziło więc na to, że zmyślne plany to domena chyba wszystkich bogów. Nie potrafiłem bowiem sklasyfikować Aversa inaczej jak właśnie jako pierwszego spośród tych nieśmiertelnych cwaniaczków.

Jego nagłe pojawienie się to jedna z wielu tajemnic tego kosmicznego bytu. Przez krótki moment nawet rozważałem, czy może by nie podejść i nie spróbować z nim porozmawiać na jednej z sąsiednich linii czasu, ale ostatecznie zrozumiałem, że to niemożliwe, ponieważ w formie astralnej jegomość nie byłby w stanie mnie usłyszeć, a już na pewno zobaczyć. Gdybym natomiast przybrał normalną formę, zginąłbym przez promieniowanie i brak tlenu. Pozostało mi więc z dystansu obserwować, jak boski protoplasta realizuje się twórczo.

Jak już mówiłem, przypominał on gigantyczną chmurę o – co zaskakujące – humanoidalnym kształcie. Cały aż się błyszczał od wyładowań energetycznych, jednak jego najjaśniejszymi częściami nadal pozostawały oczy. Widać było również, że potrafi manipulować własnym rozmiarem, ponieważ skurczył się, aby obejrzeć Drogę Mleczną z bliska. Jego spokojne ruchy były miłą odmianą od chaotycznego pędu otaczającego go wszechświata.

Z całą pewnością przemawiało przez niego coś więcej. Chociaż nie dało się po nim poznać nawet krzty emocji, gołym okiem widać było, że kierowało nim coś konkretnego. Nie jestem oczywiście żadnym specem, jeśli chodzi o psychologię nieśmiertelnych, ale z czasem zacząłem czytać z Aversa jak z otwartej książki. Obstawiam, że w pełni zdawał sobie sprawę, iż jest jedynym w swoim rodzaju bytem, który nie ma z kim dzielić daru egzystencji.

Był po prostu samotny. Na jego szczęście posiadał on jednak niezbadane pokłady mocy łamiącej wszelkie prawa logiki. Postanowił więc rozwiązać ten problem, przez co ostatecznie mi udowodnił, że miał wprawę nie tylko w rozgniataniu rzeczy na drobne kawałki oraz w tworzeniu galaktyk, ale także w robieniu sobie jaj z podstawowych praw fizyki.

Każda myśl, która przechodziła przez jego wielki gazowy łeb, natychmiast się materializowała. Liczne wyładowania wydostawały się spomiędzy jego oczu, tworząc obłoczki nieco mniejsze od niego samego. Za sprawą chwilowego wysiłku wszystkie zakamarki Drogi Mlecznej zostały zaludnione przez licznych potomków Aversa.

Naturalnie w przypadku tego procesu, tak jak i wszystkiego w tym okresie, w grę wchodziły jedynie skrajne liczby. Dlatego aby doczekać się końca narodzin nowych bytów, ponownie musiałem przeskoczyć do przodu o kolejne miliony lat. Tyle w zupełności wystarczyło, aby moim oczom ukazał się zupełnie nowy obraz galaktyki.

W przeciwieństwie do swojego stwórcy młodzi bogowie nie wydawali się zbyt inteligentni. Pod względem formy różnili się od siebie kształtem i rozmiarem, jednak wszystkich łączyła charakterystyczna energia, porównywalna do tej wytwarzanej przez umierające gwiazdy. To właśnie dzięki poziomowi tej mocy w ich gazowych ciałach dało się rozpoznać, który jest bardziej lub mniej mocarny. Koniec końców każdy z nich władał niepojętą przez ludzki umysł boską mocą, która pozwoliła im w pełni kontrolować swoją formę.

Niestety, dla takich istot jak te sama egzystencja widocznie nie wystarczała. Chęć osiągnięcia czegoś więcej, odziedziczona po swoim stwórcy, szybko zawitała w ich główkach, dając początek całej masie zwariowanych pomysłów.

Wirowali po najdalszych zakątkach Drogi Mlecznej jak banda nadpobudliwych dzieciaczków, wykorzystując swą potęgę do zwykłej zabawy. Zwykli zajmować się takimi figlami jak na przykład zlepianie ze sobą pasm asteroid czy zamrażanie gwiazd. Tu coś tworzyli, tam coś niszczyli. W skrócie, nie mieli żadnego konkretnego planu na to, jak wykorzystać fakt, że w ogóle żyją.

Poszukiwania celu z czasem przerodziły się w zwykłą chęć zaspokojenia własnej nudy, czyniąc z tej części kosmosu wielkie przedszkole dla nieśmiertelnych. Kto by się spodziewał, że znane ze swej niezmierzonej mocy byty wydawały się wówczas tak nędznymi formami życia.

Mimo wszystko wiedziałem, że ten etap rozwoju bogów był niezbędny. To właśnie dzięki chęci zaspokajania własnej uwagi wykształcił się u nich całkiem ciekawy sposób postrzegania świata. Mogłyby bowiem minąć i miliardy ziemskich lat pozbawionych jakiejkolwiek rozrywki, a oni widzieliby to jako zaledwie kilka miesięcy.

Patrząc jednak z innej strony, gdyby przez okres kilku ziemskich miesięcy działo się coś interesującego i wartego ich uwagi, postrzeganie czasu dorównałoby temu ludzkiemu. I tu właśnie dochodzimy do kolejnego etapu ich rozwoju, który w końcu zakończył tę dziecinadę.

Nawet bogowie nie mogli pozostać wiecznymi dziećmi i w końcu weszli w okres dorastania. Jak łatwo się domyślić, jedyną rzeczą gorszą od wszechpotężnych berbeciów mogły być tylko wszechpotężne nastolatki.

O dziwo na początku nic nie zapowiadało tragedii, która miała niedługo nadejść. Ich nastawienie do istnienia powoli się stabilizowało, a umysły stopniowo kształtowały własną logikę. Co ważniejsze, coraz bardziej starali się oni pójść w ślady swego stwórcy, chcąc osiągnąć taki geniusz kreacyjny jak on. Niestety nie przychodziło im to zbyt łatwo, a kolejne podejmowane przez nich próby tylko mnie w tym utwierdzały.

Młodzież nie była tu jednak jedynym winowajcą. Widziałem dobrze, że ich kochany papcio Avers wcale nie palił się do bycia przykładnym rodzicem. Po tym, jak ich stworzył, zaszył się gdzieś w okolicach centrum galaktycznego i kompletnie olał własne dzieci. Przez cały okres ich istnienia nie poświęcił im ani sekundy, gdyż – jak dało się zauważyć – siedzenie w miejscu i chłonięcie wiedzy z otoczenia było dla niego dużo bardziej interesującym zajęciem. Nawet kiedy jacyś śmiałkowie chcieli się do niego zbliżyć, szybko sobie odpuszczali, pozostawiając stwórcę samego sobie. Żaden z jego potomków nie miał odwagi wyrwać go z transu poznania, więc postawili na samodzielność.

Szybko się jednak okazało, że organizowanie sobie życia nie było ich mocną stroną. Nie dość, że nie potrafili stworzyć czegoś z niczego, to jeszcze nie mieli praktycznie żadnego doświadczenia. Ich jedynym atutem w roli twórców była chyba wyłącznie wyobraźnia.

Zaczęli więc proces obróbki otaczającej ich materii oraz energii, bazując jedynie na świeżych i niedopracowanych pomysłach. Materiału oraz miejsca im nie brakowało, więc mieli całkiem spore pole do popisu.

Może i wciąż nie byłem w stanie rozpoznać ich emocji, ale po sposobie, w jaki się ruszali i obserwowali każdy swój czyn, rozpoznałem, że muszą wkładać w to wszystko sporo serca. Właśnie z tego powodu było mi ich szkoda, gdy się okazało, że chęci nie były w stanie odzwierciedlić efektów. Na ich nieszczęście przekonali się o tym niezwykle szybko, widząc kompletny syf, który udało im się stworzyć.

Przepraszam za wyrażenie, ale widok tego krzywdzącego oko zbiorowiska śmieci uświadomił mi, dlaczego ateizm zyskuje coraz większą popularność. Co gorsza, nie tylko mnie ich dzieło nie przypadło do gustu. W końcu moja opinia, wyrobiona okiem zwykłego śmiertelnika, nie miała zbyt wielkiego znaczenia, jeśli chodzi o boską pracę. Gdy jednak Avers – pierwsza istota we wszechświecie – uzna, że to, co widzi, jest kompletnym syfem, to to, co widzi, jest kompletnym syfem i nie ma z tym żadnej dyskusji.

Milenia spędzone w centrum galaktyki, gdzie nieustannie chłonął on pozostałości po Czystym Chaosie i Gwiezdnym Nawozie, zdołały w końcu wytworzyć u niego emocje. Nie były one co prawda perfekcyjne, ale bez problemu dało się je rozpoznać. Sam fakt, że na jego wielkiej kosmicznej mordzie można było zobaczyć jakieś rysy twarzy, sam w sobie był doprawdy szokujący. Niestety, pierwszym uczuciem, jakie dopadło go po zobaczeniu dzieła swych potomków, był gniew. Nie zawód, nie smutek, a prawdziwy gniew.

Uznałem, że lepiej będzie, jeśli oszczędzę ci opisu wyglądu gotujących mu kosmiczną krew w żyłach bohomazów. Wystarczy, jeśli będziesz wiedział, że Avers nie zamierzał pozostawić młodych bogów bez konsekwencji. Sam już zresztą nie wiem, czy poczuł się tym urażony czy zniesmaczony, ale kara, jaką dla nich wybrał, była zdecydowanie przesadzona. Chociaż z drugiej strony nie znam większej tortury dla nastolatków niż brak atencji.

Szkoda tylko, że nasza pierwsza istota przesadziła, i to z rozmachem. Postanowiła bowiem, że całkowicie odetnie się od swoich dzieci, pozostawiając je samym sobie.

Bez chwili zwątpienia urósł wtedy do rozmiarów, w których ujrzałem go po raz pierwszy, i ponownie chwycił galaktykę w dłoń. Zanim opuścił ją na zawsze, stworzył w jej wnętrzu jeszcze jedną rzecz, a mianowicie swoisty rodzaj osłony. Za jej pomocą chciał on nie tylko ograniczyć dostęp bogów do fizycznego świata, ale również uniemożliwić im opuszczenie Drogi Mlecznej, aby przypadkiem nie zaśmiecili reszty wszechświata.

Osobliwa przestrzeń, w której znaleźli się nieśmiertelni, działała na nieco innych zasadach niż trójwymiarowy kosmos, ale szybko do niej przywykli. Ten wymiar przestrzenny, będący ich nowym domem, po dziś dzień zwie się Sferą Sacrum.

Na moje szczęście nie miałem większego problemu, żeby do niej przejść i dalej podziwiać poczynania bogów. A u tych sytuacja zrobiła się raczej nieciekawa. Nie dość, że zostali tam zamknięci, to jeszcze opuściła ich jedyna istota zdolna jakkolwiek nimi pokierować.

Sam Avers natomiast nie był chyba przekonany co do swojej decyzji. Sprawiał wrażenie, jakby wiedział, że jest już za późno, aby odmienić losy swych potomków, ale nadal było mu ciężko pogodzić się z tą kolosalną porażką wychowawczą.

W ten właśnie sposób rozpoczęła się jego długa tułaczka po nieskończonym wszechświecie. Mnie nie zależało jednak na tym, aby gdziekolwiek za nim pójść. Gdyby wiedział o moim istnieniu, pewnie uznałby, że to kara za jego kiepskie decyzje. W sumie by się nie mylił… Osobiście wolę go zatem zostawić samego.

Dalsza obserwacja Sfery Sacrum pozwoliła mi dostrzec zastój, w jakim znaleźli się bogowie. Chociaż nikt nie mógł już zagrozić ich awangardowej twórczości, przyszedł chyba moment, w którym oni sami zwątpili w jej wartość. Kreowanie czegoś, co nie miało sensu, było zwyczajnie… bez sensu.

Z jednej strony miło było popatrzeć, jak nowe środowisko uczyniło ich jeszcze bardziej dojrzałymi, ale z drugiej aż się serce krajało. Najwyraźniej nie pozostał w nich ani skrawek dziecięcej radości, którą aż tryskali, kiedy ich poznałem.

Tak oto buntowniczy nastolatkowie prędko stali się zgorzkniałymi dorosłymi pozbawionymi szerszych perspektyw. W tych ciężkich czasach tylko wzajemna bliskość potrafiła zapewnić im szczęście.

Właśnie, szczęście. Może i nie było ono pierwszą emocją, jaką nauczyli się odczuwać, ale to właśnie ją cenili sobie najbardziej. Aby wiecznie trwało u ich boku, uznali, że najlepiej będzie zwyczajnie trzymać się razem. Chociaż byli rozsiani po całej galaktyce, każdy z nich zdołał odnaleźć własne grono równie przygnębionych znajomków.

Ich pesymistyczne podejście do kreacji i dawnych pomysłów wciąż jednak przysłaniało ich potencjał. Utrzymywali oni jedynie ten bezpieczny stan, gdzie nie musieli robić kompletnie nic poza dotrzymywaniem sobie towarzystwa. O dziwo, ten właśnie stan doprowadził do wytworzenia się u bogów zupełnie nowej zdolności, a mianowicie rozmnażania.

Nie żeby własne dzieci traktowali jakoś specjalnie. Przez brak instynktów rodzicielskich spoglądali na swoje potomstwo jak na własne rodzeństwo. Nie oznaczało to jednak, że potęga nowego pokolenia nie miała do zaoferowania czegoś od siebie.

Był to co prawda jeden osobnik, na dodatek niezbyt uzdolniony społecznie, jednak to właśnie jego wyjątkowość utorowała mu drogę do sukcesu. Zamierzał bowiem udowodnić Aversowi, że ten mylił się w kwestii rasy, której sam dał początek. Pragnął pokazać temu tchórzowi, do czego jest zdolny, i na własną rękę osiągnąć coś, o czym jego przodkowie nawet nie potrafili marzyć.

I tak, wyposażony jedynie w swój plan, porzucił znane mu tereny Drogi Mlecznej i ruszył realizować swoje marzenie. W jego przypadku, jako jednym z nielicznych przykładów w historii, samotność stała się sojusznikiem.

Ziemia(czki)

W moich czasach tytułuje się go wieloma imionami, zależnie od kultury. Podczas pierwszych dni jego „kariery” nie posiadał on jednak jeszcze żadnego tytułu. Zresztą na pierwszy rzut oka wcale się nie wydawało, jakby w ogóle na jakiś zasługiwał. Jego moc oraz wygląd kompletnie nie wyróżniały go na tle innych bogów. Cały sekret jego inicjatywy siedział w tym, co ludzie nazwaliby sercem.

Co ciekawe, początek pasma jego osiągnięć zapoczątkowało zbieractwo. Oczywiście nie mam tu na myśli grzybów czy jagód, a całe kosze promieniowania kosmicznego, którego nagromadził więcej niż jakikolwiek inny bóg. To właśnie dzięki niemu zdołał poznać historię Aversa bez zadawania się z kimkolwiek innym.

Obserwując naturę tego niecodziennego źródła energii, postanowił, że to właśnie za jego pomocą zrewolucjonizuje cały koncept kreacji. Zamiast bawić się w awangardowego artystę, chciał bowiem powtórzyć sztuczkę swego przodka i stworzyć rasę własnych istot niższych. Wiedząc, czego powinien unikać, przysiągł na własne marzenie, że za wszelką cenę będzie czuwał nad rozwojem tychże form życia. Żeby jednak jego plan mógł wejść w życie, musiał się nieźle napracować. Nie zamierzał w końcu tworzyć kolejnych bogów, a istoty mogące istnieć poza Sferą Sacrum. Dzięki wierze w swe ambicje, a także za sprawą ciągłych eksperymentów udało mu się znaleźć rozwiązanie.

Wykorzystując pokłady promieniowania jako katalizator dla własnej mocy, zdołał okiełznać sporą garść asteroid unoszących się nieopodal jednej z gwiazd. Wiedział, że światło oraz ciepło tego, co dziś nazywamy Słońcem, będzie mu niezbędne. Nie potrafił jednak przewidzieć, jak delikatne okaże się to dzieło. Poza tym praca przy oświetlonym stanowisku wydawała mu się dużo łatwiejsza.

Zaczął od wyznaczenia miejsca, gdzie jego twór będzie mógł się osiedlić. Niewielki zlepek kosmicznych skał pełnił więc rolę warsztatu. Nie chciał bowiem, aby inni nieśmiertelni przypadkowo podpatrzyli, jak zapisuje się na kartach historii. Gazowe olbrzymy czy inne ciała niebieskie za bardzo rzucałyby się w oczy.

Zainspirował się on modelem prostych planet. Jak się okazało, tworzenie kulistego obiektu, przebywając jednocześnie w innym wymiarze, nie było łatwe. Musiał również przelać sporą część ciepła do wnętrza tej kamiennej kuli mającej służyć za jądro zdolne utrzymać ją w ryzach. Chociaż w tym procesie wspomógł się poprzez wzięcie części energii ze Słońca, wciąż nie obyło się bez zużycia znacznej części nagromadzonego promieniowania.

Plus był taki, że przez swoją nieśmiertelność oraz chęć stworzenia dzieła dopiętego na ostatni guzik wcale mu się nie spieszyło. Chociaż zdawał sobie sprawę, że zbudowanie własnej planety od podstaw znacznie przewyższało wszelkie osiągnięcia jego rasy, dalej wyciskał przysłowiowe siódme poty, aby podołać tej ambicji.

Z czasem, im bardziej przyglądał się swemu dziełu, tym bardziej zmniejszała się skala jego całokształtu. Bóg ten skopiował nawet technikę Aversa, pomniejszając swój rozmiar i obserwując stworzony przez siebie świat z bliska.

Kiedy wszystko zdawało się być już stabilne, potwornie go kusiło, aby odrobinę pobawić się z powierzchnią planety. Zanim jednak się za to zabrał, dostrzegł, jak znajdujące się na niej minerały przechodzą dość nietypową przemianę, a z nieba zaczynają spadać lodowe bryły. Chociaż te zjawiska były czystym przypadkiem, młody twórca uznał je za znak, aby nie iść dalej w tym kierunku.

Skoro Gwiezdny Nawóz okazał mu swą łaskę, nie zamierzał mu się przeciwstawiać. Poza tym jego celem byli mieszkańcy, a nie samo miejsce. Niemniej to on pozostawał twórcą oraz założycielem tego projektu. Śmiało przyznał więc sobie prawo do nazewnictwa. Ziemia – na cześć podstawowego budulca tej rozgrzanej kulki – wydawała się odpowiednim imieniem.

Mając już gotowe środowisko, przyszedł czas na to, co najważniejsze. Nasz nieśmiertelny stanął przed najbardziej wykańczającym etapem swojej pracy. Mimo to nie szczędził na nią ani krzty promieniowania, a nawet wspomógł się własną mocą. Nie miał pewności, czy podczas kreowania bogów Avers też musiał się tak męczyć, ale nie zamierzał się tym przejmować.

Kiedy ujrzał pierwszy owoc swej ciężkiej harówki, zrozumiał, że nie ma potrzeby dalszego kierowania się drogą tego, który uwięził jego rasę.

Chociaż pierwszy Ziemianin już stawiał pierwsze kroki, jego twórca ani na moment nie zbliżył się do poczucia satysfakcji. Doskonale wiedział, że przed nim jeszcze bardzo dużo ciężkiej roboty.

Boga może zabić tylko inny bóg – to jedna z odwiecznych zasad wszechświata i z tego, co mi wiadomo, jeszcze nigdy nie została złamana. Samobójstwo, czy może raczej śmierć od przepracowania, nie wchodziła zatem w grę.

Ziemia zdążyła obrócić się sześć razy, zanim jej twórca skończył namnażać kolejnych mieszkańców planety. Kiedy w końcu zrobił sobie przerwę, ledwo utrzymywał się przy logicznych myślach. Jedynym, co powstrzymywało go przed drzemką, był wspaniały widok jego autorskiej rasy przechadzającej się po swym rodzimym świecie. Zanim jednak w pełni oddał się spoczynkowi, nazwał ich tytanami.

No proszę, ten słownik boskiej mowy okazał się jednak całkiem korzystnym zakupem. Aż ciężko uwierzyć, że dosłowne tłumaczenie to Ziemiaczki…

Ciekawe, że nawet w dzisiejszych czasach wielu sądzi, iż to właśnie ludzie byli pierwszymi władcami Ziemi. Cóż, nawet ci bardziej doświadczeni i świadomi faktu, że to mit, wierzą w powstanie swojego gatunku dzięki bogu.

Szczerze? Nie zdziwiło mnie, że pierwszymi Ziemianami byli właśnie tytani. Żaden człowiek nie byłby w stanie przetrwać na tak młodej, a zarazem surowej planecie. Wszystko musiało sprowadzić się do tych szarych gigantów.

Chociaż w sumie… Pod pewnymi względami nawet trochę przypominali ludzi. Na przykład ich postura dwunogów czy niewielkie w porównaniu do reszty ciała głowy. Skóra każdego z nich była ciemnoszara, a trójpalczaste ręce sięgały prawie do ziemi. Ach tak, każdy z nich mierzył około pięciuset metrów wzrostu i był raczej szczupłej postury. Do tego przez nienaturalny budulec ważyli znacznie mniej, niż mogłoby się wydawać.

Kiedy sam zobaczyłem ich po raz pierwszy, nie powiem – trochę się przestraszyłem. Nie mieli praktycznie żadnej twarzy, a i tak wydawali z siebie potworne niskie dźwięki. Na narządy płciowe też musieli jeszcze trochę poczekać.

Ciekawe było to, że zaledwie kilka godzin po powstaniu wszyscy zaczęli chodzić. Nie mieli żadnego celu i zwyczajnie sobie spacerowali. Rozgrzana do czerwoności powierzchnia Ziemi oraz brak atmosfery w żadnym stopniu im w niczym nie przeszkadzały. Po prostu przechadzali się pomiędzy wulkanami i brodzili po kostki we wrzącej lawie.

I tak chodzili sobie i chodzili, dopóki ich stwórca nie obudził się ze swojej drzemki. Trwała ona dobre parę milionów lat, więc gdy ponownie zerknął na tytanów, zauważył, że sami z siebie zaczęli przechodzić oni pewne zmiany.

Chociaż ich wygląd pozostawał identyczny, samo zachowanie wzbudziło w nim spory niepokój. Instynkty oraz pierwotne formy myślenia były dla młodego boga niczym czarna magia. Przerażony, że sytuacja z Aversem może się powtórzyć, szybko wziął sprawy w swoje ręce. Znaczy się próbował, ale było to niemożliwe. Promieniowanie kosmiczne, które całe życie zbierał, w końcu mu się skończyło. Bezpośredni kontakt z tytanami oraz Ziemią stał się niemożliwy, a młody twórca stanął przed dylematem.

Mógł, rzecz jasna, poszukać promieniowania i ponownie go użyć, jednak w tym wypadku pozostawiłby swoją planetę oraz Ziemiaczki na pastwę losu. Tego z kolei nie zamierzał robić – nawet w ostateczności. Harował zbyt ciężko, żeby opuścić swoje dzieło, tak jak zrobił to Avers, więc po raz kolejny musiał trochę pogłówkować.

Niestety, samo myślenie zajęło mu zbyt długo, a tytani powoli wkraczali w etap przemian fizycznych. Wspomniane wcześniej organy rozrodcze w końcu zawitały na ich wątłych cielskach, a proces rozmnażania kompletnie odmienił ich losy. Do tej pory każdy z nich żył tak długo, dopóki jego ciało nie utraciło całej energii. Teraz jednak mogła być ona odnawiana za sprawą jej przelania we własnego potomka. Chociaż sam proces rozmnażania i prokreacji wyglądał inaczej niż u większości znanych mi istot, posiadali oni, podobnie jak ludzie, dwie płcie. Powstanie instynktów rodzicielskich stało się więc tylko kwestią czasu.

Rodzice robili wszystko, aby tylko ochronić własne młode i dać przyszłość energii, która niegdyś należała do nich. Co ciekawe, właśnie to proste zjawisko zdołało przerwać dumanie boga. Sam nie potrafił uwierzyć, że jego własny twór zdołał go natchnąć, ale pomysł, na jaki wpadł, był iście genialny.

W końcu znalazł sposób na to, jak dosięgnąć swojego świata bez uzupełniania zapasów promieniowania. Dzięki temu mógł kontynuować prace nad tytanami, jednak tym razem zrozumiał, że wcale nie musi zabierać się za osobiście. W jego boskiej głowie pojawił się kolejny plan, w którym pokładał wszystkie nadzieje.

A jeśli już o sercu mowa, to właśnie nim postanowił się posłużyć. Nieśmiertelni, tacy jak on, nie mieli co prawda jako takich organów, ale wciąż posiadali własne rdzenie przypominające jądra komórkowe. Młody twórca uznał, że z braku innych opcji poświęci połowę tegoż właśnie jądra.

Fakt, że była to kolejna rzecz, którą zrobił jako pierwszy, nie miał dla niego większego znaczenia. Pragnął jedynie spojrzeć na własne dzieło i móc uznać, że jest już w pełni gotowe. Potworny ból, jakiego doświadczał, wyrywając własne serce, przysłaniała mu ta właśnie wspaniała wizja.

Kiedy owa dziwna forma życia pojawiła się ostatecznie na świecie, bóg poczuł się dość dziwnie. Tak jakby darzył ją zupełnie innym uczuciem niż tytanów. Sam nie potrafił zrozumieć, co się z nim dzieje, jednak tym razem dla odmiany to ja wiedziałem więcej.

Zabawne, że nasz nieśmiertelny nie zdołał przewidzieć skutków ubocznych swego przedsięwzięcia. Jak za sprawą klątwy sam zaczął czuć się jak rodzic, gdy tylko wyczuł moc swego „biologicznego” potomka. Wyglądał on wprawdzie jak mały, szkarłatny płomyczek, ale młody twórca dostrzegał w nim prawdziwą wielkość. Dziecko nie zdążyło się jeszcze niczym wykazać, a ten i tak nie potrafił opanować się ze szczęścia. Nareszcie miał kogoś, kto zdoła pomóc mu przy jego dziele i zrobi wszystko to, czego on nie będzie w stanie. Jakby tego było mało, sam siebie zatytułował Ojcem.

Zanim w pełni zapomniał on o całej reszcie świata, upewnił się, czy potomek narodził się w taki sposób, jaki był mu przeznaczony. Na szczęście wszystko się zgadzało. Nie sposób było go nazwać bogiem, ale definitywnie należał do nieśmiertelnych. Co ważniejsze, nie miał problemu z przekraczaniem bariery, jaką stanowiła Sfera Sacrum. Mógł więc zamieszkiwać Ziemię, jednocześnie zachowując kontakt ze swoim stwórcą.

Sam Ojciec nie potrafił wyobrazić sobie lepszego scenariusza. Zadowolony, chciał, aby przed rozpoczęciem jakiejkolwiek pracy jego syn obejrzał swój nowy dom i poznał jego urokliwych mieszkańców. Oczywiście bóg nie mógł spodziewać się tego, co ostatecznie stało się ze szkarłatnym płomykiem.

Wolna wola, którą został obdarowany, miała uczynić go mądrzejszym niż otaczający go tytani. Niestety, szybko się okazało, że w parze z intelektem zaistniał pewien problem. Sam nie wiedział, czy to przez wysokie temperatury panujące wówczas na Ziemi, czy przez swoją własną nieuwagę, ale płomyk miał naprawdę paskudny temperament.

Latał po całym świecie, wykorzystując własną moc do uprzykrzania życia tytanom. Patrzenie, jak ci olbrzymi upadają lub gubią własne dzieci, zwyczajnie go bawiło. Nie zamierzał więc przestawać nawet wtedy, kiedy Ojciec starał się wybić mu to z głowy.

Bóg mógł jedynie przyglądać się temu, jak jego potomek sieje coraz większe spustoszenie tam, gdzie miał zaprowadzić porządek. Domyślił się, że jeśli tak dalej pójdzie, nigdy nie zdoła ukończyć swego dzieła. Dogadanie się z nieśmiertelnym, rozwydrzonym bachorem też nie wchodziło w grę, toteż twórca po raz kolejny stanął przed nie lada wyzwaniem.

Nie mógł on przecież tak po prostu zabić własnego dziecka, a już na pewno nie po tych wszystkich uczuciach, jakie w nim obudziło. Emocje były dla niego tematem wartym głębszego zbadania, dlatego wolał ich nie lekceważyć. Mimo wszystko musiał znaleźć sposób, aby okiełznać syna i uczynić go takim, jakim miał być od początku.

To jednak wciąż pozostawało dalekie od rzeczywistości. Wszelkie próby wychowawcze nie przynosiły żadnych efektów, a promyk dalej pozostawał nieposłuszny i kontynuował pasma psot i swawoli.

Ostatecznie bóg się poddał, ale nie zamierzał skreślać swego potomka. Pewnego razu dostrzegł bowiem, że ten zaczął kolekcjonować pozostałości po Czystym Chaosie i gromadzić je w jednej z ziemskich jaskiń. Ten widok stał się dla jego twórcy jawnym dowodem na to, że mimo swego nieposłuszeństwa maluch wciąż ma w sobie cechy, które ewidentnie odziedziczył po nim. Poza tym nadal był on jego dzieckiem. Owszem, może trochę wkurzającym, ale jego własnym.

Ta właśnie myśl podsunęła Ojcu świetny pomysł zwalczania ognia ogniem. Chociaż w każdej innej sytuacji doprowadziłoby to tylko do jeszcze większego pożaru, nie miał innego wyboru – musiał stworzyć sobie kolejnego potomka.

Ojciec miał już wprawę w tym procesie, jednak tym razem musiał włożyć w to dużo więcej skupienia. Gdyby teraz zawiódł, skończyłyby mu się wszelkie opcje, a on sam poświęciłby własne serce na darmo. Całą nadzieję, jaka mu pozostała, pokładał teraz w swym młodszym dziecku.

Zanim jednak je stworzył, starał się myśleć o odwrotności tego, czym była jego pierwsza porażka wychowawcza. Prawdopodobnie z tego właśnie powodu drugi potomek objawił się pod postacią błękitnego płomyka.

Już kilka chwil po swoich narodzinach udowodnił, że poświęcenie drugiej połowy rdzenia i gigantycznych pokładów boskiej mocy nie poszło na marne. Jak tylko pojawił się na Ziemi, ruszył na pomoc wszystkim tytanom, którzy jej potrzebowali. Z czasem robił to wręcz instynktownie, dorównując swemu bratu prędkością i siłą.

Twórcę niezwykle ucieszył ten widok, jednak jego szczęście nie trwało zbyt długo. Poprzez zużycie ogromnych ilości energii znowu musiał uderzyć w kimono. Tym razem drzemał jednak znacznie dłużej.

Korzystając z wolności, błękitny płomyk kontynuował swą ratowniczą eskapadę. Już na pierwszy rzut oka widać było, jak bardzo różnił się od brata. Przykuwał bowiem wielką uwagę do tytanów i stanu, w jakim się znajdowali, jednocześnie ignorując samą planetę. Przez cały okres swoich długich podróży starał się on znaleźć przyczynę nieszczęścia biednych olbrzymów. Była to zatem ledwie kwestia czasu, zanim natrafił na jedyną istotę zdolną dorównać mu intelektem.

Gdy spotkali się po raz pierwszy, nieźle mnie zaskoczyli. Komunikując się telepatycznie, starali się ustalić, czym tak właściwie są i co robią na tym dziwnym świecie. Naprawdę przyjemnie się słuchało, jak starszy starał się wytłumaczyć młodszemu, czym jest niebo, skały i otaczająca ich lawa. Nie powiem, nie spodziewałem się, że rozmowa tak potężnych istot, stanowiących jednocześnie swoje przeciwieństwa, może być aż tak urocza.

Wtedy właśnie błękitny płomyk postanowił opowiedzieć szkarłatnemu o wszystkim, czego zdołał się dowiedzieć o mieszkańcach Ziemi. Starszy słuchał go z zaciekawieniem, wiedząc, jak przydatna może okazać się ta wiedza. Dostrzegł w swym towarzyszu potencjał, który zamierzał jak najszybciej wykorzystać.

Niczego nieświadomy młodszy brat nie potrafił przewidzieć, co ten planuje. Z początku sądził, że pomoże mu w zadbaniu o ich wspólny dom. Cóż, to złudzenie zniknęło, gdy w końcu się przekonał, do czego zdolny jest jego starszy kamrat.

Wykorzystując nowo nabytą wiedzę, zaczął mącić tytanom w głowach i szukać sposobu na zabawienie się nimi od wewnątrz. Majstrowanie przy samej psychice okazało się jeszcze większą rozrywką niż zwykłe dokuczanie. Błękitny płomyk był zdruzgotany zachowaniem szkarłatnego, ale nie mógł pozwolić, żeby z dziełem Ojca coś się stało.

Mijał rok za rokiem, a twórca wciąż spał i nie dawał znaków życia. Młodszy syn obawiał się działać bez jego aprobaty, jednak po pewnym czasie nie mógł już znieść wybryków brata. Horror, jaki sprowadził na tytanią rasę, już na zawsze zapadł mu w pamięć. Dźwięki ogromnych upadających ciał i nieustanne śmiechy podłej istoty robiły się z dnia na dzień coraz bardziej wkurzające.

Pewnego dnia zdenerwowany malec rzucił się bez chwili zastanowienia na starszego brata, chcąc raz na zawsze ukrócić jego podstępną działalność. Nie miał on jednak żadnego planu ani pomysłu. Kierował się jedynie instynktem, który kazał mu powalić złoczyńcę na ziemię i samemu wymierzyć karę.

Zaskoczony szkarłatny płomyk nie miał innego wyjścia, jak tylko się bronić. Bójka między rodzeństwem wybuchła niczym setki ładunków atomowych. Cała planeta zatrzęsła się pod ich naporem, a niebo wręcz pociemniało od narastającej niszczycielskiej mocy.

Doświadczenie starcia dwóch nieśmiertelnych istot było doprawdy niezwykłym przeżyciem.

Tak bym przynajmniej powiedział, gdyby boskie dzieciaki umiały jeszcze coś innego poza wściekłym turlaniem się po ziemi. Nie dało się tego nazwać walką, a co dopiero bitwą.

Pierwsi ziemscy rywale byli dwójką kłócących się dzieciaczków. Dysponowali co prawda potęgą bliską prawdziwemu bogu, jednak w żadnym stopniu nie potrafili jej wykorzystać. Mimo to ich przepychanka okazała się nad wyraz głośna. Krzyki szarpiących się braci dało się słyszeć chyba w każdym zakątku Ziemi, więc nic dziwnego, że tytani konkretnie się przerazili. A że do tej pory nie mieli żadnych naturalnych przeciwników, pod wpływem paniki zwyczajnie zamarli w miejscu – ot tak w kilka sekund cała populacja przestała się jakkolwiek poruszać.

Oczywiście darcie nieśmiertelnych buziek miało jeszcze jeden istotny skutek, a mianowicie Ojciec w końcu się obudził i zdecydowanie nie był zadowolony. Kiedy bóg ujrzał, co stało się z jego wspaniałym dziełem, z początku myślał, że śni mu się koszmar. Niestety, katastrofa, którą miał przed oczyma, była faktem.

Zlokalizowanie źródła paskudnych hałasów nie trwało zbyt długo. Niemniej wolał zobaczyć wszystko na własne metafizyczne oczy, aby w pełni uwierzyć. Widok dwóch bijących się płomyków był dla niego potwornie bolesnym ciosem pod żebra. Do tej pory jeszcze nigdy nie doświadczył przemocy, a co dopiero takiej, w której udział brałyby jego dzieci. Zupełnie jakby jego własne serce samo z siebie rozdzierało się na pół. Wiedział bowiem, że to on zawinił, a cała jego ciężka praca poszła na marne.

Z czasem każdy z tytanów przestał wykazywać jakiekolwiek oznaki życia, a bachory dalej okładały się jak jakieś dzikusy. Ojciec nie zamierzał się temu dłużej przyglądać. Dopiero co stworzył tę planetę i jej mieszkańców, dlatego nie planował tak prędko się z nią żegnać. Na pewno nie z powodu własnego niedopatrzenia.

Był gotów ponieść konsekwencje swoich decyzji. Ledwo co zregenerowaną mocą przerwał więc szarpaninę dwóch braci, po czym oznajmił, że żaden z nich nie jest gotowy, aby mu pomagać. Zdezorientowane promyki błyskawicznie znalazły się na orbicie.

Bóg się nie spodziewał, że od chwili rozpoczęcia swego planu aż tak wiele może się zmienić. Obietnica, którą sam sobie złożył, w końcu musiała zostać złamana. Zwyczajnie nie widział innego wyjścia. Polecił więc swym synom dobrze przyjrzeć się obrazowi młodej Ziemi, bo – jak zapowiedział – przez bardzo długi czas nie uraczy ich jej pięknem. Zanim jednak którykolwiek zdążył zapytać, o co mu chodzi, Ojciec bez chwili namysłu zabrał ich poza granice Układu Słonecznego. Pozostawił dzieło swojego życia na pastwę losu, jednak w tym przypadku wiedział, że żadna inna opcja nie wchodziła w grę. Zbyt ciężko pracował, żeby teraz się wycofać.

Nie potrafił wyjaśnić dlaczego, ale te same istoty, które przyniosły mu tak wielki zawód, niezmiennie darzył większym uczuciem niż najwspanialszy skarb w całej historii bogów. Mimo wszystko czuł, że nie pożałuje, jeśli poświęci odrobinę czasu na wychowanie tych urwisów. Jakby nie patrzeć, nadal było to coś, czego Avers nigdy nie zdołał dokonać.

Z tą myślą już nie taki młody twórca udał się z potomkami w daleką wyprawę, chcąc uczynić z nich coś więcej niż tylko swoich pomocników. Jeśli zaś chodzi o Ziemię, mógł jedynie mieć nadzieję, że gdy powróci, ujrzy w niej ten sam przepełniony życiem świat, który stanie się domem dla swoich mieszkańców oraz jego dzieci. Wierzył, że to przełomowe dzieło jeszcze zdoła przepełnić go prawdziwą dumą.

Szczerze mówiąc, stanąłem wtedy przed nie lada wyborem. Po raz kolejny musiałem się zdecydować, czy wolę doświadczyć historii, której nawet ja nie znam, i ruszyć za nieśmiertelnymi w odległe zakątki galaktyki, czy potwierdzić podręcznikową wiedzę i pozostać w obrębie Układu Słonecznego.

Cóż, urodziłem się na Ziemi, wychowałem na Ziemi, a w kosmosie panuje atmosfera porównywalna jedynie do stypy szambiarza. Nie było więc nawet opcji, że porzucę stare śmieci, które tak bardzo kocham.

Na moje szczęście nawet bez boskiej interwencji Błękitna Planeta znalazła sposób, by stać się nieporównywalnie ciekawszą niż cała reszta wszechświata. Przez jej surowy klimat nadal musiałem tkwić w formie astralnej. Plusy były takie, że nie czułem ani głodu, ani pragnienia, przez co do woli mogłem podziwiać, jakież to przemiany zachodziły na mojej rodzinnej planecie.

Pamiętasz jeszcze Gwiezdny Nawóz? No to wyobraź sobie, że od kiedy moc nieśmiertelnych przestała nawiedzać te tereny kosmosu, do okolic Ziemi zaczęły – że tak powiem – spływać ogromne ilości tejże siły. Dodaj do tego jeszcze energię słoneczną i przepis na gruntowny remont planety masz gotowy.

Obserwując to z każdego kąta najróżniejszych perspektyw oraz wymiarów przestrzennych, na własne oczy widziałem proces powstawania atmosfery. A później było tylko lepiej. Woda, stabilne jądro oraz ciągłe ruchy płyt tektonicznych stanowiły istne widowisko barw i kształtów. Żeby jeszcze bardziej dosmaczyć sobie ten obraz, co kilka sekund przeskakiwałem do przyszłości. Całość wyglądała więc jak jedna szybka animacja ukazująca natychmiastową przemianę mojego świata z rozgrzanej mrocznej kuli w przepełnioną żywiołami planetę z prawdziwego zdarzenia.

Jeśli zaś chodzi o samych mieszkańców, nie wydawali się zbytnio zaskoczeni tym, co działo się dookoła nich. Tytani wrócili do normalności zaledwie kilka miesięcy po tym, jak Ojciec wraz z dziećmi opuścili Ziemię. Możliwe, że to właśnie przez ich ogromne rozmiary nie przejęli się tak drastycznymi zmianami zachodzącymi w ich domu. Rzeki wiecznej lawy zostały zastąpione różnorodnymi formacjami terenu – chyba tylko tyle zmieniło się z ich perspektywy. Spacerowanie i rozmnażanie się wciąż było jak najbardziej możliwe, a każdy zdrowy tytan pragnął od życia tylko tych dwóch aktywności.

Dopiero oceany okazały się być nieco większym kłopotem. Jako że nigdy nie nauczyli się oni pływać, woleli nie zanurzać się w tych tajemniczych odmętach. Nie oznacza to jednak, że się ich lękali. Chociaż wcale nie mieli twarzy, zdarzały się osobniki, które całymi godzinami stały nad wielką wodą i zdawały się w niej sobie przyglądać. Z początku myślałem, że posiadały jakieś zmysły, o których nie miałem pojęcia, jednak szybko wysnułem jeszcze lepszą teorię: możliwe, ale tylko możliwe, że już wtedy część z nich wiedziała, co tak naprawdę skrywają głębie tych potężnych akwenów. Jakby nie patrzeć, to właśnie w tym okresie, około trzech miliardów lat przed moimi narodzinami, w nasłonecznionych partiach nieprzebytej wody pojawiły się pierwsze jednokomórkowce. Podobnie jak wiele innych aspektów Ziemi one również nie odmawiały sobie Gwiezdnego Nawozu. Chociaż nie były tak do końca stworzeniami zrodzonymi z samej natury, nie da się zaprzeczyć, że tytani byli pierwszymi formami życia na mojej planecie.

Szaroskórzy olbrzymi mocno różnili się od podmorskich sąsiadów, którzy ledwo co osiągali widoczne dla gołego oka rozmiary. Niestety, Ojciec nie bez powodu potrzebował kogoś, kto nada ich życiu jakiś konkretny kierunek. Umysły tych stworzeń były zbyt tępe, aby rozwinąć się w jakikolwiek sposób, a nawet Gwiezdny Nawóz nie zdołał im w tej kwestii pomóc. Ich struktura nie była zbyt kompatybilna z procesem ewolucji, a co za tym idzie, ich ciała przeszły zaledwie kilka mało użytecznych przemian.

Najbardziej zauważalną z nich stanowiło chyba pojawienie się otworów gębowych. Chociaż w sumie, mimo że zjawisko to dotknęło niemal całej rasy, przypominało ono bardziej mutację niźli usprawnienie. Na Ziemi nie istniały bowiem źródła energii zdolne do tego, by zaspokoić ich głód, a żadna z ich ulubionych rozrywek nie wymagała ust.

Pewnie dlatego po tym, jak cała ich rasa została spaczona wielkimi bezzębnymi paszczami, Gwiezdny Nawóz zaczął omijać ich szerokim łukiem i traktować tak, jakby w ogóle nie byli częścią tej planety. Osobiście uważam, że ląd, na którym ostatecznie się znaleźli, był dużo bardziej rozrywkowy niż pustkowia z dawnych lat. Szkoda tylko, że nie potrafili tego docenić. Wciąż zależało im tylko na spacerowaniu i rozmnażaniu, więc otoczenie i tak nie robiło im większej różnicy. Chociaż właściwie była jeszcze jedna rzecz, której w pełni poświęcali swój własny żywot – potomstwo.

Istoty o niezbyt rozwiniętych umysłach i ciałach wciąż cechowały się potężnym instynktem rodzicielskim. Co ważniejsze, posiadały go, jeszcze zanim Gwiezdny Nawóz starał się ich odmienić. Można by nawet założyć, że podobnie jak Ojciec ta kosmiczna siła również co nieco od nich podpatrzyła.

Jeśli zatem chodzi o podstawy kultury tytanów, opierały się one wyłącznie na dzieciach. Widziałem całe miliony przypadków, które po założeniu rodziny przestały przemierzać świat czy szukać partnerów do reprodukcji.

Niestety, wielkie zamiłowanie do opieki nad następnym pokoleniem miało też sporą wadę. Silne uczucia wymagały od tych olbrzymów ogromnego wysiłku, więc nie potrafili oni darzyć nimi nikogo prócz swoich następców. Tyczyło się to na przykład partnerów oraz partnerek, którzy byli im co prawda niezbędni do reprodukcji, ale poza tym nie mieli żadnej wartości.

W tym odrobinę patologicznym klimacie mijały im kolejne setki milionów lat. Wyglądało to dość niepokojąco. Patrzyli przecież, jak dosłownie cały świat pod ich nosami zmienia się w prawdziwy prehistoryczny raj. Lasy, łąki i liczni zwierzęcy mieszkańcy powoli zdominowali całą planetę, beztrosko żyjąc w cieniu tych olbrzymów.

Tytani stali się poniekąd żywym dowodem na to, że nie każdy organizm musi się dostosować, aby przetrwać. Mimo wszystko żaden organizm nie miał im czego zazdrościć. Dosłownie każdy z nich pochodził z rozbitej rodziny, gdzie oboje rodziców nierzadko widzieli w sobie rywali. Jak już mówiłem, takie przydatne zjawiska jak ewolucja trzymały się od nich z daleka, więc nic nie wskazywało na to, że cokolwiek zmieni się na lepsze.

Cóż, wystarczyło mi chyba zachować cierpliwość. Jak się bowiem okazało, w okresie późnej Kredy od tej reguły znalazł się dość ciekawy wyjątek, a właściwie to aż dwa szczególne wyjątki.

Adam i Ewa

Adam – typowy przedstawiciel tytana płci męskiej. Ewa – typowa przedstawicielka tytana płci żeńskiej. Najtęższe umysły mojego świata właśnie tak ochrzcili tę szczególną parę. Do tej pory ich istnienie bazowano tylko na domysłach i legendach, więc byłem pierwszym, który mógł w pełni poznać ich historię.

Do pierwszego spotkania tej dwójki doprowadził zwykły pociąg seksualny i nie było w tym nic nadzwyczajnego. Oboje byli już przecież dorosłymi osobnikami, którzy znajdowali się akurat blisko siebie. Chęć przedłużenia gatunku nakazywała im jak najszybciej spłodzić potomstwo, by przekazać mu swoje siły. Kiedy jednak przyszła pora na zbliżenie, ta niepowstrzymana potrzeba reprodukcji bezpowrotnie wyparowała. Osobiście poczułem się trochę niezręcznie, kiedy tak stanęli przed sobą i przestali się w jakikolwiek sposób poruszać.

Tak naprawdę chyba właśnie wtedy wszystko się zaczęło. Mimo że nie mieli oczu, wyglądali, jakby się na siebie patrzyli. Najwidoczniej sami zaciekawili się tym osobliwym zjawiskiem, bo już po chwili wyciągnęli w swoim kierunku ręce. Różnili się co prawda kształtem, ale każdy ruch, jaki wykonywali, był kopiowany przez drugiego osobnika.

Ta, że tak to nazwę, zabawa wcale nie wydawała im się nudzić. Musiało minąć parę dobrych godzin, żeby w końcu zajęli się czymś innym. Na szczęście w tej kwestii obrali dużo bardziej przewidywalną ścieżkę.

Kiedy dzień powoli dobiegał końca, a oboje byli już trochę zmęczeni, odeszli z miejsca spotkania, chcąc znaleźć jakieś dogodne miejsce do snu. Nie rozeszli się jednak każdy w swoją stronę, a pozostali blisko siebie, zmierzając w jednym kierunku. Dało się zauważyć, że tempo ich chodu było znacznie szybsze niż u przeciętnych tytanów. Co więcej, im większy dystans razem pokonywali, tym mniej wyczerpani się wydawali. Nie ma co, trochę im odbiła palma, kiedy się zorientowali, że wcale nie potrzebują odpoczynku. Z każdym krokiem przyspieszali coraz bardziej, a ich dłonie trzymały się blisko siebie.

Faktycznie, wyglądało to tak, jakby żaden z nich w ogóle nie tracił energii, a wręcz ją zyskiwał. Sami zdawali się być tym nieco zaskoczeni, gdy ich spacer szybko zamienił się w wyścig. Teraz nie dość, że poruszali się po zmroku, to jeszcze pędzili, jakby wszystkie przepisy ruchu drogowego przestały się dla nich liczyć. Co z tego, że w tych czasach nie wynaleziono jeszcze ani dróg, ani przepisów.

Obserwowałem tytanów przez całe setki lat i do tej pory byłem przekonany, że to niemożliwe. Teraz jednak miałem przed oczyma widok dwóch gigantów pędzących jak głupi na złamanie karku. Sama parka była chyba zbyt pobudzona, żeby dostrzec, jak wielkie spustoszenie sieją pod swymi stopami. Kraina, którą przemierzali, znalazła się w poważnym niebezpieczeństwie, a wszystkie dinozaury przeraźliwie ryczały, za wszelką cenę starając się jakoś uciec przed zmiażdżeniem.

Na szczęście szaleństwo dwóch olbrzymów nie trwało zbyt długo. W pewnym momencie Adam potknął się o jedno ze wzgórz, a Ewa upadła zaraz za nim. Oboje leżeli obok siebie na plecach, powoli uspokajając buzującą w ich wnętrzach energię. Po chwili ponownie skierowali ku sobie głowy, chociaż wcale nie mieli czym na siebie patrzeć.

Wyglądało na to, że postanowili sobie zrobić przerwę. Nie spieszyło im się do niczego. Kiedy jednak słońce całkowicie zaszło, a na nocnym niebie ukazały się gwiazdy, zdołali zaskoczyć mnie po raz kolejny. Skierowali bowiem puste twarze ku górze, zupełnie jakby obserwowali piękno tego, co się nad nimi znajdowało.

W normalnych warunkach karki tych olbrzymów były zbyt krótkie, aby dało się spojrzeć w górę. Zdołali zatem dokonać tego dopiero wtedy, gdy znaleźli się w pozycji leżącej. Jakby tego było mało, w ogóle nie zależało im na tym, żeby się podnosić. Całą noc zdołali przeleżeć w jednej pozycji, wpatrując się w nocne niebo. Ich dłonie z kolei powoli zaczęły się do siebie zbliżać. Szare palce się zacisnęły i od tej chwili stracili już wszelkie opcje odwrotu. Jak pod wpływem impulsu na ich twarzach pojawiły się wielkie czarne oczy.

Nie miałem zielonego pojęcia, skąd u nich ta błyskawiczna transformacja, jednak to nie ona najbardziej mnie zaskoczyła. Podczas gdy ciała pary samoistnie wykształciły w nich nowe organy, Adam i Ewa wciąż pozostawali w tej samej pozycji. Zupełnie tak, jakby nawet oni nie potrafili powstrzymać przepełniającego ich uczucia. Uczucia, które wbiło się w ich prymitywne umysły i kazało leżeć obok siebie przez całą długą noc.

Na ich nieszczęście nic co piękne nie mogło trwać wiecznie. Po kilku godzinach słońce znów zawitało na nieboskłonie, a wszystkie gwiazdy zniknęły. Przyszedł więc moment, w którym para tytanów musiała się w końcu ruszyć z miejsca.

Gdy już pomogli sobie nawzajem wstać, już się przymierzali do tego, aby kontynuować swój bieg z poprzedniego dnia. Zanim jednak ruszyli z kopyta, zauważyli makabryczne zniszczenia, jakich dokonali na tych terenach. Nawet bez ich nowych ślepi dałoby się rozpoznać, że nie pękali z dumy.

W dalszą drogę ruszyli już spokojnym krokiem i tym sposobem rozpoczęła się ich długa wędrówka przez życie. Od kiedy tej pamiętnej nocy złapali się za dłonie, ani myśleli odpuścić uścisku swoich palców. Pozbawieni jakichkolwiek trosk oraz wyposażeni w oczy z prawdziwego zdarzenia mogli się sobie całkowicie poświęcić.

Co się tyczy wszystkich tytanów, jakich mijali po drodze, ci nie byli zbyt pozytywnie nastawieni do ich przemiany. Przedstawiciele tejże rasy nie znali agresji, więc Adam i Ewa nie musieli czuć się zagrożeni. Nie zmieniało to jednak faktu, że pozostałe olbrzymy wolały trzymać się od nich z daleka.

Cóż, dla naszej pary nie był to jakiś wielki problem. Ich własne towarzystwo zupełnie im wystarczało, a zapotrzebowanie na potomstwo przestało mieć już znaczenie. Dużo bardziej interesowali się otaczającymi ich biomami, które nieustannie eksplorowali – bez chwili wytchnienia. Nie byli co prawda w stanie sami położyć się na ziemi i znów oglądać migoczących gwiazd, jednak przez długie lata podróży zdołali poznać naprawdę wiele równie pięknych widoków. Gęsta roślinność okalająca lądy, a także liczne stada wielkich gadów zapewniały im niekończących się wrażeń. Czasem zdarzały się pustynie, czasem góry, a od czasu do czasu nawet brzegi morza.

Wszędzie, gdzie tylko by się nie pojawili, czuli się wspaniale. Zmęczenie nie dopadło ich ani razu, mimo że żyli znacznie dłużej niż inni przedstawiciele gatunku. Zdawać się wręcz mogło, że planowali już nigdy się nie zatrzymywać i poświęcić tej podróży całą wieczność. Szczerze mówiąc, jak dla mnie zasługiwali na właśnie taki los.

Niestety, nadal stanowili oni ledwie twory boga, który już dawno opuścił ten świat. Nowym władcą Ziemi stała się sama natura mająca wobec swego królestwa inne plany.

Około sześćdziesięciu pięciu milionów lat przed moimi narodzinami Ewa zachorowała. Jej gładka, szara skóra zaczęła powoli odpadać, a mięśnie słabnąć z każdym kolejnym dniem. Adam, niezdolny do tego, by ją zostawić, po raz pierwszy od mileniów zmuszony był puścić jej dłoń. Nie ma jednak tego złego, bo zaczął po prostu nosić ukochaną na własnych plecach. Przerażony, że ich podróż może zakończyć się w tak okropny sposób, starał się uciec od straszliwego źródła choroby. Tyle że to wcale nie była choroba, a ucieczka od źródła była właściwie niemożliwa.

W tym smutnym okresie ta sama przypadłość spotykała niemal wszystkich tytanów na całym świecie. Ich ciała słabły, energia się ulatniała, a umysły przestawały działać, jak należy. Winowajcą tego wszystkiego był tlen – podstępny pierwiastek, którego w ówczesnej atmosferze znajdowało się od groma. Pierwsi tytani, stworzeni na planecie pozbawionej atmosfery, nie musieli przejmować się tego typu związkami chemicznymi. Ostatnie miliony lat tylko zwiększały natężenie substancji, na które ich struktura nie była gotowa. Tlen zaś należał do najbardziej destrukcyjnych.

Nastał zatem sądny dzień, w którym tytani przestali być już prawowitymi mieszkańcami Ziemi. To, co dawało życie wszystkim innym organizmom, im gwarantowało tortury oraz powolny zgon w męczarniach.

W zaledwie kilka dni wszyscy giganci stali się świadomi zagłady, jaka zbliżała się wielkimi krokami. Instynkty rodzicielskie zdominował wszechpotężny strach przed śmiercią. Podobnie jak w dawnych czasach większość tytanów zamarła w bezruchu, pozostając kompletnie bezradnymi wobec morderczej mocy tlenu. Z tego też powodu w przeciągu zaledwie kilku lat połowa całej populacji wymarła, a ci, którzy rozpadali się wolniej od reszty, musieli patrzeć, jak wszyscy, których do tej pory znali, stopniowo obracają się w nicość.

Najsmutniejszy los czekał natomiast młode. Ciała porzuconego przez rodziców potomstwa rozpuszczały się w glebie, ponieważ były zbyt miękkie, aby rozsypać się na kawałki. Z drugiej strony zwierzątka, rośliny i bakterie żyły i rozwijały się w najlepsze. Co jakiś czas musiały tylko mierzyć się z upadkiem ogromnych cielsk, jednak te szybko zastępowała chmura drobnego pyłu. Dinozaury i inne gady władające planetą nie miały więc większych powodów do obaw.

Co się tyczy Adama i Ewy, stali się oni ostatnimi, którzy nie stracili jeszcze zdrowego rozsądku oraz nie dali się ponieść panice. Samica mocno wtulała się w swego partnera, dodając mu tym samym nadziei i sił do dalszej wędrówki. Byli ostatnimi tytanami pozostałymi nie tylko przy życiu, ale również przy chęci dalszej walki o przetrwanie.

Adam, starając się uciec jak najdalej od tlenu, zmierzał do miejsca, gdzie było go najmniej. Dla naszej pary kraina ta nie wyróżniała się niczym szczególnym, jednak ja potrafiłem ją bez problemu nazwać. Może i bardzo różniła się ona od tego, jak wygląda w dwudziestym wieku, ale nie miałem wątpliwości, że za cel obrali sobie biegun południowy.

Droga dłużyła się bardziej niż kiedykolwiek, jednak Adam mimo zmęczenia wciąż maszerował do przodu. Kiedy jego zmysły zaczynały zawodzić, Ewa pomagała mu utrzymać odpowiedni kurs. Chociaż jej nogi całkiem się już rozpadły, oczy wciąż działały, jak należy. Widziała więc ogrom fauny i flory, która nie zważała na zagładę jej rasy. Widziała, jak te wszystkie maleńkie istoty przechodzą ewolucyjny rozkwit. Widziała życie u szczytu swej potęgi.

Domyśliła się też, że jeśli tytani wymrą, to właśnie te stworzenia przejmą po nich świat. Sama nie była pewna, czy to dobrze czy też źle, ale gdy wraz z Adamem dotarła w końcu na biegun, to również przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.

Gdy tylko znaleźli się na miejscu, wyczerpany samiec padł na ziemię, a przestraszona samica razem z nim. Widząc, że ten wciąż jeszcze dycha, postanowiła, że teraz ona zadba o ich bezpieczeństwo. Wykorzystała całą siłę, jaka jej pozostała, aby wciągnąć go do jednej z tutejszych jaskiń. Kiedy znalazła się w jej wnętrzu, Adam zaczął się kulić, zupełnie jakby ogarniało go potworne zimno.

Przestraszona Ewa siedziała przy nim i starała się ogrzać go własnym ciałem. To jednak nie pomagało. Mimo że uciekali przed nieuniknionym już od kilku miesięcy, nadal mieli nadzieję, że uda im się jeszcze trochę przeżyć. W końcu jednak dotarło do nich, że ich długie życie powoli zbliża się ku końcowi. Ostatnie godziny spędzili więc wtuleni w ciemnościach olbrzymiej groty i chociaż nie mieli w niej rozgwieżdżonego nieba, czuli się tak, jak podczas swojego pierwszego spotkania.

Nim jednak oboje na dobre zamknęli oczy, Ewa zauważyła niecodzienne źródło światła dochodzące z głębi jaskini. Chociaż za żadne skarby nie zamierzała opuszczać Adama, coś mimo wszystko kazało jej sprawdzić, co wydzielało ten tajemniczy blask. Po prostu nie mogła się powstrzymać.

Żałując każdego ruchu, przeczołgała się w głąb groty, aby ujrzeć ten mieniący się obiekt w całej swej okazałości. Ujrzała kilkunastometrową kulę o niemal oślepiających promieniach. Jej barwa zmieniała się z sekundy na sekundę, co samicę niezwykle zaintrygowało. Jak za sprawą impulsu pochwyciła ją w swoje wielkie dłonie, po czym zaczęła się jej uważnie przyglądać. Mocne światło odganiało ciemność jaskini, więc jedno stało się pewne – czymkolwiek była ta kula, miała w sobie ogromne pokłady energii.

Nagle oczy Ewy również zaczęły mienić się we wszystkich kolorach tęczy. Instynkt przetrwania kazał jej natychmiast wracać do Adama. Tak też zrobiła. Przedostając się z powrotem do samca, spostrzegła, że ten powoli przestaje się trząść. Oznaczało to tylko jedno – nie zostało mu zbyt wiele czasu.

Gdyby potrafiła mówić, najpewniej od razu by go przeprosiła. Wiedziała również, że w jej przypadku wcale nie jest lepiej. Skóra obydwu sypała się jak łupież, a oni ledwo mogli się poruszać.

Ewa ponownie spojrzała na trzymaną w dłoniach kulę i jak gdyby nigdy nic odgryzła połowę, a po chwili straciła przytomność. Zanim jednak w pełni omdlała, zdążyła wyciągnąć dłoń w kierunku Adama, aby podać mu resztę rozświetlonego obiektu.

Samiec, zrozpaczony tym, co stało się z jego ukochaną, natychmiast zbliżył się do tego, co zamierzała mu podać. Chociaż był on już praktycznie ślepy, potrafił wyczuć, gdzie się znajduje, i podobnie jak partnerka pożarł drugą połowę kuli. Jako że jego ciało było nieco silniejsze, nie padł od razu. Ostatkami sił zdołał jeszcze zbliżyć się do Ewy i mocno ją przytulić. Była to ostania rzecz, jaką udało mu się zrobić. Ich ciała ostatecznie się rozpadły, a wszelki widoczny po nich ślad przestał istnieć. Nareszcie Adam i Ewa przestali być tytanami, ale o tym za chwilę.

To było jak konkretne pieprznięcie komety! Monstrualna eksplozja w okolicach bieguna południowego wyrzuciła do atmosfery niezliczone ilości pyłu. Na własne oczy widziałem, jak gęsta chmura blokuje dostęp do resztek promieni słonecznych. W zaledwie kilka godzin niebo zrobiło się całkowicie pomarańczowe, ziemia zaczęła pękać, a oceany szaleć od sztormów. Deszcze prujących przez niebo meteorytów rozbijały się, gdzie popadnie. Ogromne zwierzęta zamieszkujące niemal każdy zakamarek planety nie zdążyły nawet zauważyć, co je zabiło.

Era wielkich gadów właśnie dobiegła końca. Kataklizm na światową skalę ogarnął dosłownie wszystkie formy życia. Zdawać by się mogło, że tytani w akcie ostatniej woli zabrali ze sobą nowych panów Ziemi, a piękno tego miejsca właśnie odeszło w niepamięć, pozostawiając po sobie jedynie niewielkie istotki zdolne do tego, by przetrwać tak wielką katastrofę.

Obstawiam, że wielu uznałoby ten świat za kolejny boski błąd, który nigdy nie miał prawa stać się czymś wspaniałym. Cóż, pewnie byłaby to prawda, gdyby nie jeden, a właściwie dwa szczególne aspekty. Stanowiły one jedyną siłę zdolną odwrócić działania erupcji. Po zaledwie kilkuset latach od rozpoczęcia fali zniszczeń i masowego wymierania z popiołów starego świata wyłoniła się bowiem para gigantycznych kreatur. Moc, którą emitowały, z miejsca wzmożyła pociąg seksualny u wszelkich przetrwałych gatunków, a samo ich pojawienie się zatrzymało każde z trzęsień Ziemi.

Choć prezentowały się one zupełnie inaczej, nie miałem najmniejszych wątpliwości – Adam i Ewa znów zawitali na powierzchni planety. Energia wytwarzana przez ich niepojęcie ogromne cielska stała niemal na równi z pierwszymi siłami tej galaktyki. W sumie nic dziwnego. Tym, co pożarli przed swoją śmiercią, była zbieranina Czystego Chaosu nagromadzona zawczasu przez pierwszego potomka Ojca.

Osobiście nie wiem dokładnie, jak działała ta cała kula. Ba, nawet najwięksi naukowcy i czarnoksiężnicy nie mają w tej kwestii nic do powiedzenia. Mogę jednak potwierdzić, że w pewnym sensie wskrzesiła ona parę tytanów, dając im kompletnie nową formę oraz zdolności.

Cóż, ostatecznie wyszło na to, że ich otwory gębowe w końcu się do czegoś przydały. Adam i Ewa z niezwykle prostych istot dokonali przemiany w jedne z najbardziej rozwiniętych form życia, jakie kiedykolwiek stąpały po planecie. Poziom ich inteligencji również wzrósł do niepojętych rozmiarów, przyczyniając się w ten sposób do powstania pierwszych pomysłów na to, jak wykorzystać nowo nabytą moc.

Nie mogli oni tak po prostu patrzeć na otaczający ich zrujnowany świat. Nadal pamiętali wspólne podróże po jego powierzchni oraz to, jak niesamowite fundował im widoki. Zresztą dla takich podróżników jak oni cała planeta stanowiła jeden wielki dom. Tyczyło się to również wszystkich roślin oraz zwierząt, jakie po drodze mijali.

Kiedy przebudzili się w swej nowej formie, zrozumieli, że jeżeli chcą odzyskać dawny raj, muszą wziąć sprawy w swoje ręce. Świętowanie powrotu do życia pozostawili zatem na kiedy indziej. Górując nad wszelkim ziemskim istnieniem, zabrali się do odbudowy upadłego ekosystemu planety.

Podczas tego, że tak to nazwę wielkiego remontu, wzorowali się jedynie na własnej pamięci, dlatego przywrócenie wszystkiego, co kiedykolwiek poznali, było właściwie niemożliwe. Nigdy bowiem nie przyglądali się z bliska stworzeniom, które były dla nich niczym mrówki dla człowieka. Aby przypadkiem za bardzo nie namieszać, postanowili, że istoty żywe pozostawią do ocalenia samej naturze, a we dwójkę zajmą się tym, na czym znali się najlepiej, czyli terenami i biomami.

W tym celu musieli wprowadzić poważne zmiany w układzie lądów oraz wód. Góry, pustynie i doliny powstawały w zupełnie nowych miejscach, a oceany wypełniły liczne wyspy. Niebo po raz kolejny osiągnęło naturalny błękit, a słońce na nowo rozświetliło zakamarki odnowionej Ziemi.

W kwestii pozostałych mieszkańców tego świata ewolucja znów udowodniła swoją użyteczność. Gatunki dostosowywały się do nowych warunków, przekazując potomstwu najprzydatniejsze z biologicznych cech. Każdy organizm dostosowywał się do klimatu, który wykreowali Adam i Ewa, pozostając jednocześnie istotą żyjącą w zgodzie z prawem natury.

Można by powiedzieć, że osiągnięcie takiego stanu rzeczy było czymś, co od zawsze chcieli osiągnąć bogowie – światem pełnym barwnego życia oraz niezmierzonej różnorodności biologicznej. Nasza wyjątkowa para nie była jednak bogami. Ba, wciąż nie była nawet nieśmiertelna. Na tym etapie nie miała w sobie nawet krzty mocy Aversa, a w jej żyłach płynął wyłącznie Czysty Chaos.

Stali się oni zupełnie nowym rodzajem istoty żywej przekraczającej najśmielsze marzenia mieszkańców Sfery Sacrum. Mierzyli grubo ponad kilometr wzrostu, a ich potworne i wirusokształtne postaci u niejednego wywołałyby koszmary.

Na szczęście określenie stosowane na tego typu istoty funkcjonuje dosłownie w każdej kulturze na świecie i do dziś jest ono nadzwyczaj aktualne. Zwłaszcza dla mnie, który doświadczył ich podróży od początku do końca, wszystko było całkowicie jasne – Adam i Ewa zostali pierwszymi w historii demonami.

Nic nie może trwać wiecznie – to jedyna niezmienna kwestia w tym wszechświecie. Śmiało można jednak powiedzieć, że tytani łamali tę zasadę, od kiedy tylko nauczyli się spładzać dzieci. Któż by się spodziewał, że to właśnie oni dadzą początek dwóm istotom zdolnym obrócić losy ziemskiego życia o sto osiemdziesiąt stopni…

Ród pierwszych demonów

Od kiedy wygrzebali się z gruzów zrujnowania i zajęli się renowacją nowego świata, ich postawa była godna podziwu – mimo znamienitszego intelektu nie porzucili uczuć, które łączyły ich w dawnym życiu. Szczerze mówiąc, to właśnie z powodu silnych emocji materia się czasem samoistnie przekształcała, gdy tylko ta dwójka znajdowała się w jej pobliżu. Mimo wszystkiego, przez co razem przeszli, ich największe marzenie nadal ograniczało się do spędzenia ze sobą całej wieczności. Zwłaszcza że wiedzieli, jak ją spożytkować.

Jako że nie było już żadnych innych istot mogących dorównać im pod jakimikolwiek względami, toteż śmiało uznali, że Ziemia jest ich własnością. W końcu, jak by nie patrzeć, pomogli w jej ocaleniu i nadal nie znali nikogo, kto mógłby zakwestionować ich autorytet, więc w sumie ciężko się było z tym nie zgodzić. Co więcej, nie wywyższali się nad słabszymi stworzeniami oraz pozwalali im żyć bez żadnych ograniczeń.

Z czasem jednak myśl o przejściu na zasłużony spoczynek przerodziła się w rzeczywistość. Pierwsze demony nie należały bowiem do najmniejszych żyjątek. Kiedy jest się istotą większą od niektórych gór, ciężko zachować miejsce zamieszkania w należytym porządku. Zwłaszcza gdy zależy ci na przetrwaniu nawet najmniejszych robaczków. A że ich rozmiary rosły wraz z ich uczuciem, zaczęli się martwić, że lada moment sami staną się zagrożeniem dla planety. Chociaż samą masą ich nowych ciał zajmowały się demoniczne moce, wciąż uważali, że ich dom dłużej tego nie wytrzyma. Jedynym rozwiązaniem stało się więc opuszczenie powierzchni Ziemi i przeprowadzka na orbitę okołoziemską, skąd mogliby dalej obserwować ocalony świat, nie martwiąc się, że go zmiażdżą.

Oboje byli zachwyceni wizją przeniesienia się bliżej tych pięknych gwiazd, jednak pewien problem wciąż nie dawał im spokoju. Nie zamierzali przecież pozostawić planety samej sobie, bo wówczas nikt nie byłby w stanie czuwać nad jej bezpieczeństwem. Rozłąka również nie wchodziła w grę, więc naszej parze pozostała już tylko jedna opcja – potomstwo.

Zmiana własnej filozofii stała się jedynym sposobem na pozostawienie Ziemi w stanie, do którego ją doprowadzili. Na szczęście w tym pomogła im sama natura. Brak boskiej energii sprawił, że dużo łatwiej było im nawiązać chwilową więź z Gwiezdnym Nawozem i poprzestawiać kilka rzeczy we własnych głowach. Kiedy więc udało im się wejść z nim w porozumienie, reszta była już tylko kwestią czasu.

Pozwól więc, że pokrótce przedstawię ci sposób, w jaki się rozmnożyli. Spokojnie, w samym procesie nasza para nie musiała się nawet dotykać.

Zaczęło się od tego, że Adam i Ewa stanęli naprzeciwko siebie, a z ich ogromnych i okrągłych paszcz zaczęła wyciekać gorąca piana. Oboje zdawali się sterować jej przepływem, wypalając w ziemi sporych rozmiarów kręgi. W całym procesie nie spuszczali z siebie oka, wgapiając się w siebie jak zakochane po uszy nastolatki. Finalnie zaś połączyli ze sobą wyrzeźbione znaki, a sami wydali z siebie potężny ryk. Zaraz po tym wydarzeniu wydrążone w podłożu koła zaczęły mienić się różnymi kolorami. Było ich równo sześć i każde z nich powoli przybierało inny kształt. Wówczas wszystkie zebrały się na samym środku, łącząc się w jeden wielki wiecznie zmienny symbol.

Gdy rodzice w końcu zakończyli swój podniosły ryk, w sercu tegoż znaku pojawiło się sześć młodych istotek. Każda z nich wyglądała zupełnie inaczej, ale ich reakcja na własne narodziny była nadzwyczaj podobna – wszystkie smacznie sobie spały.

Nie potrafiłem uwierzyć, że słodziaki, które wtedy zobaczyłem, naprawdę były tymi samymi stworzeniami, za jakie uważał je współczesny świat. Poza tym, ku mojemu zaskoczeniu, Adam i Ewa nie wydawali się skakać ze szczęścia na widok potomstwa. Po raz pierwszy zobaczyłem ich aż tak skonfundowanych. Nie spodziewali się raczej, że na świat przyjdą sześcioraczki.

Podczas badania maluchów swoją mocą prędko się zorientowali, że każdy z nich dysponuje innymi zdolnościami, psychiką oraz strukturą. Za brak podobieństwa do nich samych mogli zatem winić tylko naturę. Najwidoczniej to ona postanowiła uczynić ich dzieci nieco bardziej swojskimi, tworząc ich organizmy na modelach ziemskiej fauny.

Troskliwi rodzice wiedzieli, że w takiej sytuacji bardzo szybko może narodzić się między nimi konflikt. Na takie ryzyko nie mogli sobie oczywiście pozwolić, dlatego tata szybko wpadł na pomysł, jak uniknąć tak czarnego scenariusza. Podczas gdy mama powoli wybudzała dzieci ze snu, zabrał się on do pracy i podzielił świat na sześć kontynentalnych stref, którą każdy z jego potomków mógł rządzić na swój własny sposób. Ewa natomiast przekazała maluchom swoją wiedzę oraz wyjaśniła im, kim są i co jest ich misją.

Cały proces przygotowań do objęcia władzy przez szóstkę demonów trwał dość długo, więc przeniosłem się o parę ładnych stuleci do przodu – do okresu, gdy maluchy skończyły już etap przedszkola, a weszły w etap parlamentu.

Miejscem narodzin tych dzieciaków był biegun południowy, który od tej pory stał się neutralnym gruntem w świecie ich zawiłej polityki. Każdy z potomków Adama i Ewy miał w sobie jakąś ich cząstkę, co rodzicom w zupełności wystarczyło. Nie mieli oni w końcu żadnego systemu władzy czy żadnych konkretnych planów.

Ciesząc się, że ich potomkowie potrafią sami odnaleźć własny sposób na życie, w końcu mogli opuścić tę planetę. Przy pomocy swojej demonicznej mocy zdołali bezproblemowo dostać się na orbitę okołoziemską. Ich ogromne cielska bardzo szybko dostosowały się do odprężającego braku powietrza oraz milutkiego promieniowania.

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Żywot Meloga

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Szczurek i demon

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Reiker – władczyni zaklinaczy

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Pierwszy Sun Wukong

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Kronika Tajemnic (geneza) – Primal Planet

Ciąg dalszy dostępny w wersji pełnej

Kroniki Conectora: Geneza

ISBN 978-83-8313-206-8

© Nordine Sekkar i Wydawnictwo Novae Res 2022

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Patryk Białczak

KOREKTA: Agnieszka Łoza

OKŁADKA: Krystian Żelazo

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Zaczytani sp. z o.o. sp. k.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Aneta Vidal-Pudzisz

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

To właśnie ja…

Kosmiczna nuda

Ziemia(czki)

Adam i Ewa

Ród pierwszych demonów

Żywot Meloga

Szczurek i demon

Reiker – władczyni zaklinaczy

Pierwszy Sun Wukong

Kronika Tajemnic (geneza) – Primal Planet

Karta redakcyjna