Tytuł oryginału: A Bride by Moonlight

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Copyright © 2013 by Susan Woodhouse

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

Copyright © Wydawnictwo BIS, 2014

Epilog Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

ISBN 978-83-7551-390-5

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl

Lista znamienitych postaci

Nieustraszeni główni bohaterowie

Royden Napier: nieugięty komisarz londyńskiej Policji Metropolitalnej zawsze dopada przestępcę, na którego się zasadzi – o ile jest nim mężczyzna. Niestety, z kobietami nie idzie mu już tak dobrze. Czyżby z powodu zimnego, stalowego spojrzenia?

Elizabeth „Lisette” Colburne: tragicznie osierocona, została wysłana do Ameryki i oddana na wychowanie nieuczciwemu wujowi o gwałtownym charakterze, panu Ashtonowi. Powraca do Londynu pełna gniewu, przebiegła i zdecydowana ukarać człowieka, który, jak sądzi, zniszczył jej życie – Rance’a Welhama.

Występują znani nam bohaterowie, a mianowicie

Rance Welham, lord Lazonby: niepoprawny hazardzista, aresztowany kiedyś za morderstwo, pogardza Napierem. Wzajemna wrogość pogłębia się, gdy zaczynają zabiegać o względy tej samej damy.

Lady Anisha Stafford: niegdyś obiekt uczuć Napiera, zwróciła się teraz ku Lazonby’emu – nie odtrącając jednak zupełnie dawnego wielbiciela.

Sir Wilfred Leeton: jeden z dawnych kumpli Lazonby’ego od karcianego stolika pojawia się na scenie jedynie na krótko. Na bardzo krótko.

Odkomenderowani z rządu Wielkiej Brytanii

Sir George Grey, baronet: minister spraw wewnętrznych i, pośrednio, zwierzchnik Napiera. Służył bezinteresownie Koronie oraz krajowi przez ponad dwadzieścia lat. (Tak, naprawdę).

Członkowie rodziny Napiera, przedstawieni po raz pierwszy na kartach tej książki:

Henry Tarleton, wicehrabia Duncaster: dziadek Napiera. Nie utrzymuje stosunków z wnukiem i rządzi dynastią żelazną ręką. Jednak niemal równoczesna śmierć szwagra oraz dziedzica omal go nie załamały.

Panna Gwyneth Tarleton: najstarsza wnuczka Duncastera. Stara panna z wyboru oraz sufrażystka, nie znosi mężczyzn w ogóle, a swego kuzyna dorobkiewicza, Napiera, w szczególności.

Anne, lady Keaton: siostra Gwen. Szczęśliwa mężatka, która nie spieszy się z oceną Napiera.

Panna Beatrice Tarleton: przyrodnia siostra Gwen i Anne, lat jedenaście. Zważywszy, iż wuj i ojciec dziewczyny zmarli szybko po sobie, obawia się, że dziadek Duncaster może być następny.

Cordelia, lady Hepplewood: przyrodnia siostra Duncastera, owdowiała w tajemniczych okolicznościach. Stryjeczna ciotka zarówno Napiera, jak Gwen, Anne i Bei. Okropna snobka, przerażona tym, iż Napier może odziedziczyć tytuł.

Tony, obecny lord Hepplewood: syn Cordelii jest czarującym utracjuszem, notorycznie ignorującym prośby matki, by znalazł sobie narzeczoną i się ożenił. Czyżby monstrualne długi karciane miały coś wspólnego z nagłym ogłoszeniem zaręczyn?

Panna Diana Jeffers: towarzyszka lady Hepplewood, zaręczona z dziedzicem lorda Duncastera, lordem Saint-Bryce’em, który zmarł, zanim zdążyli się pobrać.

I wreszcie

Pan Bodkins: prawnik zmarłego dziadka Lisette nadal stara się utrzymać podopieczną z dala od kłopotów – a ona wcale mu tego nie ułatwia.

Fanny: pokojówka i zaufana towarzyszka Lisette, zawsze mówi to, co myśli.

Jolley: zawodowy fałszerz, zmuszony służyć u Napiera jako lokaj.

Pani Jansen: zubożała wdowa i dawna koleżanka szkolna Gwen, obecnie guwernantka Bei.

Doktor Underwood: lekarz rodzinny Duncasterów.

Panna Felicity Willet: narzeczona Tony’ego. Jej ojciec to postać z koszmarów lady Hepplewood – nowobogacki przemysłowiec.

Sir Philip Keaton: cichy, spokojny i sympatyczny mąż Anne, prominentny członek parlamentu.

Prolog
Zjawisko w błękicie

Rok 1847

Whitehall

Prawda.

To proste słowo stanowiło znak firmowy Roydena Napiera. Motto, którym się kierował, kształtując swój los. Kryterium oceny każdego, kto wkroczył do jego życia i gabinetu.

Lecz prawda, podobnie jak piękno, bywa nieuchwytna, podczas gdy kłamstwa pospolite są niczym muchy. Doświadczenie nauczyło Napiera, iż wcześniej czy później wszyscy kłamią. Zdradzają. Kradną. Albo i gorzej – czasami znacznie gorzej. I na tym przekonaniu oparł służbę w Policji Metropolitalnej Jej Królewskiej Mości, królowej Wiktorii.

Och, często nazywano go cynikiem, lecz każda z osób, które pokonały cztery kondygnacje schodów wiodących z placu Whitehall do jego gabinetu, miała do opowiedzenia jakąś historyjkę, począwszy od wstrętnych kreatur z rządu, próbujących sypać pogróżkami oraz wywierać polityczny nacisk, po śledczych z jego biura oraz kryminalistów, sprowadzanych od czasu do czasu ze Scotland Yardu, by ich przesłuchał.

Większość była bardziej niż chętna poświęcić prawdę – albo przynajmniej ją nagiąć – byle dostać to, czego pragnęli. Sprawić, żeby sprawy wyglądały tak, jak życzyli sobie je widzieć, i osiągnąć coś, co pozwoliłoby im dokonać zemsty, zyskać wpływy lub wolność.

A piękna kobieta czekająca teraz przed gabinetem niczym się od nich, zdaniem Roydena, nie różniła.

Mimo to wielce go intrygowała.

Zastanawiał się, jaką opowiastkę może mieć w zanadrzu taka piękność. Jakaż głęboka potrzeba przywiodła ją do tego miejsca pełnego gniewu i cieni, gdzie nikt nie zjawiał się z własnej woli, chyba że pragnął czegoś – i to pragnął rozpaczliwie?

Przechylił lekko w bok głowę i zerkając przez szparę w drzwiach, przesunął spojrzeniem po wykładanym boazerią pokoju przed gabinetem. Po jednej stronie ustawiono tam biurka dla urzędników, po drugiej rząd wielce niewygodnych krzeseł z wysokim oparciem, cieszących się zasłużenie złą sławą.

Na ogół starał się przetrzymać wizytujących, by nieco ich zmiękczyć, a po załatwieniu sprawy pospiesznie wyprowadzić. Numer cztery przy placu Whitehall był niczym młyn z większą ilością ziarna do zmielenia, niźli był w stanie przerobić, a Napier czas miał wypełniony po brzegi spotkaniami, zebraniami i całowaniem tyłka wyższych urzędników.

Jednak długonoga, smukła niczym chart rudowłosa za drzwiami wydawała się zdeterminowana. Wyglądało na to, iż zamierza czekać do skutku niczym pies myśliwski przed lisią norą.

Przesunął po niej spojrzeniem. Siedziała, złożywszy na kolanach zaciśnięte w pięści dłonie i zadarłszy niemal arogancko brodę. Ocenił, iż musi mieć około dwudziestu pięciu lat. Jej głowę zdobił mały, niemodny kapelusik z błękitnej siatki i aksamitu, dziwnie pasujący do masy dziko kręconych włosów.

Nie uczesała ich w modną fryzurę, złożoną z grzecznych loczków i splotów, ale upięła niedbale w miękki kok, z którego próbowały się – z sukcesem – wymykać. Wijące się pasma okalały jej twarz. Pomyślał, że gdyby puścić je wolno, opadłyby do bioder falą rudego jedwabiu. U stóp kobiety stała niewielka, zniszczona torba podróżna.

Napier był szczególnie nieufny w stosunku do kobiet, zwłaszcza gdy były piękne.

Tylko że rudowłosa nie była tak właściwie piękna.

Nie, wydawała się raczej... wyzywająca. I wściekła. Wiedział wystarczająco dużo o naturze ludzkiej, aby rozpoznać gwałtowne uczucia, kiedy się ujawniały.

Nie miało to znaczenia. Otworzył gwałtownie drzwi i przygotował się, żeby odesłać ją z innymi na parter.

– Komisarz Napier – powiedział szorstko, blokując drzwi szerokimi barkami. – Czym mogę służyć?

Odwróciła ku niemu gwałtownie głowę. Jej oczy zabłysły niczym gwiazdy na bezksiężycowym niebie.

– Robiąc, co do pana należy – powiedziała, podnosząc się z szelestem ciemnoniebieskiego jedwabiu.

– Przepraszam bardzo – zauważył chłodno – ale nie miałem przyjemności zostać pani przedstawiony.

Dama nawet nie mrugnęła.

– Może pan pamiętać mnie jako Elizabeth Colburne.

Nazwisko było dość pospolite i nie potrafił skojarzyć, skąd mógłby ja znać. Mimo to spoglądała na niego wyczekująco. Poczuł wewnętrzne drżenie, które uznał później za przeczucie. Odsunął się jednak i zaprosił ją gestem, by weszła.

– Do usług, madame.

Uniosła ciemne, wyraźnie zarysowane brwi.

– Doprawdy? – zauważyła krótko. – Sądząc z tego, co wyczytałam w londyńskich gazetach, pozostaje pan raczej na usługach lorda Lazonby’ego.

Napierowi zabrakło słów, co nie zdarzało się często.

Dama minęła go, dźwigając w jednej ręce torbę, a drugą unosząc nieco spódnice, jakby już samo dotknięcie Napiera mogło ją skalać.

Zamknął drzwi z większym rozmachem, niż miał w zwyczaju.

– Proszę pozwolić, że wyjaśnię – powiedział, okrążając ją. – Nie jestem przyjacielem lorda Lazonby’ego. Poza tym lord i tak jest na łożu śmierci. Jak słyszałem, to rak. Tylko Bóg może mu teraz pomóc.

– Och, cóż za tragedia – prychnęła z pogardą. – Jest Welhamem, prawda? To podstępne, pospolite plemię trudno wytępić. Udowodnił to panu, i to nieraz, jego syn.

– Rance Welham może kpić sobie z prawa i żyć jeszcze bardzo długo, uciekając przed sprawiedliwością – stwierdził Napier ponuro. – Lecz ja nie jestem sędzią, droga pani. Ani katem. Pracuję w policji i jeśli chodzi o syna Lazonby’ego, zrobiliśmy, co do nas należało. I znakomicie się spisaliśmy.

– Znakomicie? – powtórzyła ostro. – Dobry Boże, nie potrafiliście nawet pozbawić go życia! A teraz czytam, że ma zostać ułaskawiony i wypuszczony na wolność! To nie do pomyślenia!

Napier położył dłoń płasko na blacie biurka i pochylił się ku nieznajomej.

– Proszę mi wybaczyć – powiedział chłodno – lecz sprawa jest praktycznie przesądzona.

– Gdyby policja wykonała kiedyś swoją robotę jak należy, Rance Welham zgniłby już w grobie! Ale to była parodia. Biurokratyczne brednie i matactwa! Niekompetencja! Boże, sir, czy ci ludzie nie potrafią nawet założyć pętli?

Napier uśmiechnął się cierpko.

– Jest pani mistrzynią przymiotników, madame.

Oczy kobiety zabłysły wymownie.

– Nie dość, że nie potrafiliście go powiesić – mówiła dalej – to teraz zamierzacie pozwolić, by wybiegł tanecznym krokiem z Newgate jako wolny człowiek?

– Wybiegł? – wymamrotał Napier pod nosem. – Stawiałbym raczej na królewską kawalkadę.

– Nie, nie – kontynuowała, podnosząc głos. – Nie tylko jako wolny człowiek. Gdy jego wpływowy ojciec wreszcie umrze, Rance Welham zostanie parem królestwa – lordem Lazonbym – i będzie cieszył się bogactwem i swobodą, a jego ofiary zostaną zapomniane.

Napier zaczął tracić wreszcie cierpliwość.

– Na Boga, madame – przerwał jej chłodno – czy sądzi pani, że to mi się podoba? Mój ojciec badał tę sprawę niemal do ostatniego tchu. A niełatwo było doprowadzić do skazania syna para, zwłaszcza tak bogatego jak lord Lazonby.

Na chwilę w pokoju zapadła cisza, przerywana jedynie odgłosami ruchu ulicznego z placu poniżej. Kobieta zbladła nagle – to znaczy zbladła jeszcze bardziej, ponieważ jej przejrzysta, z natury jasna cera i tak zdradzała wszelkie emocje.

– Tak, zawsze na tym się kończy, prawda? – Głos jej drżał. – Pieniądze, pieniądze, pieniądze. Zawsze i za każdym razem, ponieważ to jest Anglia i wpływy są kupowane przez bogaczy, a biedni niech idą do diabła. Och, tyle jeszcze pamiętam!

Napier zawahał się, zaskoczony zmianą tonu.

Najwidoczniej zwlekał zbyt długo, ponieważ kobieta podeszła szybko do biurka, uniosła torbę i otworzyła ją. Ze środka wypadła kaskada banknotów, tworząc na wypolerowanym blacie imponujących rozmiarów stos.

Napier wpatrywał się w nie zdumiony. Stos poruszył się i jeden plik zsunął się na podłogę, pociągając za sobą kolejne. Opadały niczym liście, unoszone jesiennym wiatrem.

– Boże święty – wyszeptał.

Podniósł wzrok, spojrzał kobiecie w oczy i zaschło mu w ustach.

Wpatrywała się w niego nieporuszona z wyrazem pogardliwej satysfakcji.

– Cóż – powiedziała cicho. – Należą do pana. Amerykańskie dolary, ponieważ wyjeżdżałam w pośpiechu. Będzie tego ze dwadzieścia tysięcy funtów. Proszę mi więc powiedzieć: ile angielskiej sprawiedliwości będę mogła za nie kupić?

– Słucham?

Machnęła dłonią w kierunku biurka.

– Proszę je wziąć. To wszystko, co mam, albo prawie. Lecz moje pieniądze są równie dobre jak Lazonby’ego. O ile się orientuję, wystarczy tego, aby zatrzymać Rance’a Welhama w wiezieniu. Tym razem do czasu aż będzie cholernym trupem.

– Boże, zaczynam sądzić, że postradała pani zmysły. – Wyrwał jej torbę i zaczął wpychać do niej banknoty. – Próba przekupienia urzędnika państwowego to przestępstwo. Proszę zabrać swoje pieniądze i wynieść się stąd, bo inaczej przysięgam, że panią aresztuję.

– Aresztuje mnie pan? – Wszelka łagodność zniknęła z jej głosu. – Na Boga, prawo w tym kraju musiało bardzo się zmienić, odkąd stąd wyjechałam. Zatem to w porządku, że wyrachowany morderca wychodzi na wolność, lecz moja próba przekupstwa stanowi przestępstwo?

– Proszę usiąść – rozkazał – i być cicho. Tak, powiedziałem, że panią aresztuję i nie radzę sprawdzać, czy mówiłem poważnie.

Jednak dziewczyna nie usiadła ani nie przestała mówić.

– Do licha – wymamrotała, przyglądając się, jak Napier zbiera pojedyncze banknoty. – Źle pana oceniłam.

Napier wepchnął banknoty do torby, zamknął ją i cisnął kobiecie pod nogi. Wpatrywał się w nią z gniewem.

– To, madame, duże niedopowiedzenie.

Ani trochę nieskonsternowana, przeszła przez pokój i stanęła obok Napiera. Czuł woń jej gniewu, a także perfum, ciepłych i egzotycznych niczym wschodnie lilie w gorącym sierpniowym słońcu.

Zaczęła zdejmować rękawiczki, zsuwając je ostrymi, szarpiącymi ruchami i mierząc przy tym Napiera szacującym spojrzeniem z góry na dół.

– Cóż – powiedziała lekko ochrypłym głosem. – Jeśli nie pieniądze, panie komisarzu, to może mogłabym... powtarzam, mogłabym... przekonać pana w inny sposób?

Rzuciła na blat rękawiczki i odpięła guzik sukni, ukazując fragment delikatnego ciała, bladego i gładkiego niczym śmietanka.

To byłoby z pewnością skuteczniejsze, pomyślał.

Przez chwilę odczuwał pokusę, aby skorzystać z propozycji. Wzdrygnął się wewnętrznie, czując, jak żar wsącza mu się do żył. Fala pożądania zalała mu trzewia. Pragnął tego, co oferowała i przerażało go, iż w ogóle rozważa taką możliwość. Z drugiej strony nie był przecież święty.

Przełknął mocno ślinę i spróbował oderwać wzrok od jej dekoltu. Boże, kobieta nie była nawet w jego typie. Zbyt szczupła, za wysoka. O dzikim spojrzeniu i rudowłosa. Zbyt... wyrazista.

Podeszła o krok bliżej i rozpięła kolejny guzik.

– Czyżbym dostrzegła w pańskich oczach zainteresowanie? – Jej oddech muskał mu policzek. – No dalej, niechże pan złoży mi ofertę. Quid pro quo. Coś za coś. Jak pan widzi, jestem dosyć zdesperowana.

Napier wiedział, że powinien się odsunąć, lecz nie był w stanie tego zrobić. Wszystko przebiegało inaczej, niż powinno. Z najwyższym trudem wstrzymywał się, by nie przesunąć palcami po uwodzicielskim zagłębieniu jej szyi, a potem opuścić dłoń niżej. I jeszcze niżej.

Musiała się domyślić, co czuje, spojrzała bowiem wymownie na dół jego kamizelki.

Uniósł brew.

– Na Boga, madame – powiedział. – Odważna z pani osóbka.

– Gdy nie mam wyboru, owszem – odparła, spoglądając mu znów w oczy. – Chcę, żeby Rance Welham został ukarany... lub powieszony... I jeśli będę musiała sprzedać diabłu duszę, zrobię to. Lub sprzedać się panu. W końcu, co za różnica?

– Może pani uważać się za szczęściarę, madame – przerwał jej szorstko – że nie zadarłem pani spódnicy i nie wziąłem tego, co tak szczodrze mi pani oferuje, nie bacząc na quid pro quo. – Chwycił ją za ramię i pociągnął ku drzwiom. – Nie słynę z dżentelmeńskiego zachowania.

– Czy resztę ma pan równie twardą jak uścisk, panie Napier? – spytała, rzucając mu przez ramię gorące spojrzenie. – Jest pan całkiem, absolutnie pewny, że nie chce pertraktować?

Coś w nim pękło, uwalniając gniew, a może było to pożądanie? Odwrócił ją gwałtownie ku sobie, zdecydowany powstrzymać złośliwe docinki.

I wtedy zobaczył w jej oczach błysk lęku. Och, ukryła go dobrze, lecz Napier miał za sobą dziesięcioletnie doświadczenie w obcowaniu z kłamcami, łgarzami naciągającymi prawdę. Potrafił rozpoznać fałszywą brawurę. Poluzował nieco uścisk.

– Proszę posłuchać – powiedział ponuro. – Jest pani zdenerwowana, owszem, i rozgniewana. Ale to dla mnie jasne, że nie jest pani tego rodzaju kobietą.

– Tak pan sądzi? – Uniosła wyżej brodę, ale nie była w stanie spojrzeć mu w oczy. – Ja... mogłabym to zrobić. Jest pan całkiem przystojny pomimo tego lodowatego spojrzenia. Więc zrobi to pan? Pomoże mi? Jeśli spełnię... każde pańskie żądanie?

Poczuł przypływ pożądania wymieszanego z odrazą. Jednak dolna warga kobiety drżała i widział, że jest na równi przerażona, co wściekła.

– Moja droga – powiedział spokojnie – uwierz mi, jesteś bardzo pociągająca. Prowadzisz jednak niebezpieczną grę. Co w rzeczy samej mi oferujesz? Swój honor. Uczciwość. Naprawdę zbrukałaby to pani dla zemsty?

Coś w kobiecie jakby się załamało. Jej twarz złagodniała, a ramiona opadły. Wyglądała, jakby miała zemdleć.

– Boże – wyszeptała, podnosząc dłoń do ust.

Nie zastanawiając się, co robi, przyciągnął ją do siebie. Opadła mu na pierś, szlochając rozpaczliwie i czepiając się klap surduta, jakby tylko to mogło powstrzymać ją przed pogrążeniem się w otchłani rozpaczy. Wbrew zdrowemu rozsądkowi przytulał ją, opierając dłoń na jej łopatkach.

Do diabła z tym, pomyślał.

Nie miał zbyt dużego doświadczenia w postępowaniu z płaczącymi kobietami, nie był jednak z natury okrutny, a przynajmniej taką żywił nadzieję. A jej łzy były szczere i wynikały z bezradności. Co gorsza, wcale nie miał ochoty wypuszczać jej z objęć, przeciwnie, pragnął trzymać ją jak najdłużej, wdychać woń egzotycznych perfum i udawać, że to nie czyste szaleństwo.

Ale to było szaleństwo. Ona też musiała zdać sobie z tego sprawę, ponieważ odsunęła się gwałtownie, odwróciła i zaczęła ocierać oczy grzbietem dłoni.

– O nie, nic z tego! – westchnęła urywanie, najwidoczniej zła na siebie. – Nie przebyłam całej tej drogi po to, by teraz stchórzyć. Nie zrobię tego. Nie.

Napier poczuł się nagle niezręcznie. A kiedy opadło pożądanie, wrócił mu rozsądek.

– Może byłaby pani tak uprzejma i nieco mnie oświeciła – powiedział. – Dlaczego tak bardzo interesuje panią ta sprawa?

Odwróciła się. Oczy nadal błyszczały jej od łez.

– Nie zadał pan sobie trudu, aby przeczytać akta, które zgromadził pański ojciec? – spytała cicho. – Jestem młodszą córką sir Arthura Colburne’a, który został zniszczony... praktycznie zamordowany przez pana

Welhama.

Napier zamarł.

Pogmatwaną sprawę okropnej zbrodni prowadził jego ojciec, lecz było to dwanaście lat temu. I to nie sir Arthur został wtedy ofiarą. Przeciwnie, ledwie był w nią zaangażowany.

Mimo to pamiętał, że była tam jakaś córka. Ellen? Elinor? Narzeczona ofiary, zmarła krótko po procesie. Czy było też młodsze dziecko? Najwidoczniej. I była panną, nie panią...

Do licha!

– Panno Colburne – powiedział spokojnie – wszystko to wydarzyło się na długo przed tym, zanim zacząłem tu pracować. Wierzę, iż Rance Welham zabił narzeczonego pani siostry. Ale, o ile wiem, sir Arthur zabił się sam.

– Ponieważ Welham nie pozostawił mu wyboru! – Emocje doszły znowu do głosu, zabarwiając szkarłatem jej policzki. – Umarł z rozpaczy! A moja biedna siostra? Odesłana, by umrzeć jako sierota bez pensa na drugim końcu świata, z dala od wszystkiego, co znała? Jej narzeczony został zamordowany, jej serce złamane. A wszystko to, panie Napier, wszystko z winy Welhama.

Napier zacisnął szczęki.

– Przykro mi z powodu pani straty – powiedział. – Lecz ani pani pieniądze, ani łzy nie zdołają zmienić biegu spraw. Welham znalazł sobie wpływowych przyjaciół, cieszących się względami królowej. Co więcej, jego ojciec namówił kluczowego świadka, aby wycofał zeznania. A teraz lord kanclerz zamierza odrzucić oskarżenie.

– Ale to parodia sprawiedliwości! – wykrzyknęła. – Nie może pan się poddać i zrezygnować ze śledztwa. Musi pan spróbować znowu...

– Przeciwnie, panno Colburne, to będzie koniec sprawy – wtrącił stanowczo. – Czy nam się to podoba, czy nie.

Podszedł do drzwi i otworzył je szeroko. Dama stała jednak nieporuszona. Jej gniew powrócił zwielokrotniony.

– Jest pan tchórzem i... tyranizuje słabszych – powiedziała drżącym głosem. – Ale ja nie dam się zastraszyć. Doprowadzę do tego, że Welham zapłaci, panie Napier, jeśli nie zrobi tego pan. Jeśli nie odważy się pan tego zrobić.

– Mam odwagę robić wiele rzeczy, panno Colburne – stwierdził ponuro – lecz nie zamierzam popełnić politycznego samobójstwa. A teraz proszę już iść. I radzę w przyszłości zważać na słowa. Choć bardzo pani współczuję, jako urzędnik Korony powinienem potraktować pani groźby poważnie i postąpić, jak nakazuje prawo.

Wyminęła go i chwyciła torbę. Jej oczy miotały błyskawice.

– Och, to nie była groźba, sir – powiedziała, rzuciwszy mu ostatnie pogardliwe spojrzenie. – Lecz czysta prawda. Coś, ośmielam się twierdzić, zupełnie panu nieznanego.

Napier nie zareagował.

Nie był człowiekiem skłonnym się wahać czy też niepewnym swoich racji. A jednak nie zrobił nic. Stał tylko, wsparty jedną ręką o framugę i spoglądał w ślad za kobietą zmierzającą gniewnym krokiem ku wyjściu.

Nie zrobił nic, ponieważ wiedział, że kobieta ma rację.

Elizabeth Colburne straciła wszystko.

Rance Welham był zaś mordercą i kłamcą, który zasłużył na śmierć.

W końcu prawda była jego znakiem firmowym.

Zły na siebie – i na okoliczności – trzasnął drzwiami i wrócił do biurka, spoglądając z frustracją na blat.

Przeklęte rękawiczki leżały tam, zapomniane i porzucone. Niedorzecznie delikatne kawałki koźlej skórki, zapinane przy nadgarstkach na małe perłowe guziczki zachowały jeszcze ciepło jej ciała. Dobiegł go zapach perfum Elizabeth, zmieszany z wonią nowej skóry.

Przez chwilę pozwolił sobie go wdychać. Wreszcie zaklął pod nosem, otworzył szufladę, wrzucił do środka rękawiczki i zamknął ją niemal z hukiem.

Rozdział 1
Kiedy to diabeł sięga po swoje

Rok 1849

Greenwich

Tylko niewiele osób potrafi pokonywać zagrożenia, jakich nie szczędzi im życie, będąc uzbrojonym jedynie w wysoce rozwinięty instynkt oraz wrodzoną nieufność wobec rasy ludzkiej. Napier był jedną z takich osób i w pełni zasłużył na niemiły przydomek.

Bezlitosny Roy.

Podziemny świat Londynu dawno już się o tym przekonał. Jednak dzisiejsze wezwanie nie miało nic wspólnego z przestępczym półświatkiem. Tym większa szkoda.

Napier, zły jak osa, wysiadł z eleganckiego powozu, który po niego przysłano. Niechętnie oderwał się od skoroszytów z dokumentami oraz popołudniowej filiżanki herbaty darjeeling stygnącej teraz na biurku. Wcisnąwszy pod ramię skórzaną aktówkę, przystanął pośród otaczającej go wspaniałości i potoczył uważnym spojrzeniem na wpół zakrytych ciężkimi powiekami oczu po gromadzie arystokratów, zaludniających ogród z tyłu rezydencji sir Wilfreda Leetona. A potem wypuścił z płuc powietrze.

Elegancja otoczenia nie mogła zamaskować woni śmierci. A ta unosiła się w powietrzu niczym coś prawie namacalnego.

Dwaj umundurowani konstable pospieszyli za nim, stąpając po żwirowanym podjeździe. Powóz, opatrzony złotym herbem lorda Lazonby’ego, odjechał, pozostawiwszy Napiera i konstabli stojących osobno i wyglądających niczym szczątki rozbitego statku na morzu bogactwa.

Od grupki zgromadzonych przy kuchennym ogrodzie służących oderwał się przysadzisty kamerdyner. Gdy podszedł, Napier pochylił się i spytał cicho:

– Chyba nie... sir Wilfred?

Służący przytaknął ponuro, a potem, po chwili przyciszonej rozmowy, wskazał stojący osobno, kamienny budynek, zagłębiony niemal do połowy w ziemi.

Napier ruszył ku niemu przez zadbany trawnik, ignorując otaczający go szmer rozmów. Odprowadzały go niepewne spojrzenia zebranych gości.

I nawet wtedy – pomimo złego humoru i zniecierpliwienia – uderzyło go, że choć stał się obiektem ogólnej uwagi, właśnie chłodne, bystre spojrzenie Elizabeth Ashton odczuwa najmocniej.

Było to tym bardziej dziwne, że aż do tej chwili nie wiedział nawet o jej istnieniu. Czuł na sobie żar tego spojrzenia – o ile lodowate spojrzenie może emitować żar – przez całą drogę ku domkowi, choć nie był w stanie sobie wyobrazić, dlaczego kobieta miałaby aż tak się nim interesować. Może – nawet w tych pierwszych, krytycznych chwilach – podświadomie zdawał sobie sprawę, iż odwieczne koło fortuny zostało właśnie wprawione w ruch.

A może miało to coś wspólnego z faktem, że smukła szatynka w szarej sukni wydała mu się dziwnie znajoma?

Poza tym, co bardziej niepokojące, jej dłoń spoczywała na ramieniu człowieka, który go tu ściągnął: Rance’a Welhama, nowego lorda Lazonby, łajdaka tak splamionego oszustwem i zdradą, że jego duszy nie dałoby się wybielić, nawet gdyby wywrócić ją na nice i potraktować ługiem.

Jakkolwiek dobrotliwy albo nikczemny człowiek by był, kiedy spotyka go śmierć, wygląda zawsze tak samo: brzydko i bez wdzięku. Często towarzyszy temu brutalność. Śmierć w kamiennym budynku była właśnie taka, pomyślał Napier, spoglądając w dół.

Sir Wilfred miał pośrodku czoła ziejącą, osmaloną dziurę, z której wyciekła strumyczkiem krew i zgromadziła się na wyłożonej białymi płytkami podłodze. Napier poczuł, że znów jeżą mu się włosy na karku. To nie było pierwsze morderstwo, w jakie zaangażowany był sir Wilfred, ponieważ występował on już wcześniej jako świadek w paskudnym procesie – procesie Lazonby’ego. Ten zbieg okoliczności wielce niepokoił Napiera.

Ignorując szelest spódnic i dźwięk przyciszonych głosów, zstąpił z trawy na kamienne stopnie prowadzące do pomieszczenia, które kiedyś było zapewne mleczarnią, a teraz służyło być może jako ujęcie wody.

Ponieważ tego po nim oczekiwano, przykucnął i ujął nadgarstek sir Wilfreda w poszukiwaniu pulsu, choć wiedział, że jest to czynność zupełnie bezowocna.

– Ach, Will – wymamrotał, podnosząc się. – Jakież to skrywasz sekrety?

To był jego stały – i nie najprzyjemniejszy – zwyczaj: rozmawiał ze zwłokami.

Sir Wilfred nie odpowiedział; nigdy nie odpowiadali.

Rozciągnięty na plecach, ze zjeżonymi, rzednącymi włosami, brązową kamizelką, opiętą ciasno na wydatnym brzuchu i zaskakująco drobnymi stopami obutymi w pantofle z ciemnej skóry, przypominał do złudzenia przekarmionego świstaka, który wybrał zły moment, aby wyskoczyć z żywopłotu.

Ale nie było to bezbronne leśne stworzenie, w żadnym razie. Nie, sir Wilfred Leeton przedstawiał sobą kłopot najgorszego rodzaju – kłopot polityczny – a zważywszy na okoliczności śmierci i zamieszane w zdarzenie osoby... Jezu Chryste! Nim śledztwo zostanie zakończone, jego macki rozciągną się bez wątpienia na całe Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Na razie sięgnęły Napiera – za sprawą, jak przypuszczał, lorda Lazonby’ego. Komisarz nie prowadził osobiście śledztw w sprawie morderstw. Lecz będzie musiał zająć się tym, żaden niższy rangą urzędnik nie wystarczy, ponieważ wydarzyło się tu coś bardzo złego – coś więcej niż śmierć sir Wilfreda. A on nie miał pojęcia, co to mogłoby być takiego. Na razie nie miał.

Zaledwie kilka dni wcześniej był w operze ze zdrowym i bardzo żywotnym sir Wilfredem – a przynajmniej tam się spotkali. Sir Wilfred był starym znajomym ojca Napiera, poprzedniego komisarza. I choć Napier ani go nie lubił, ani mu nie ufał, odebranie życia – nawet komuś tak rozpuszczonemu i zepsutemu jak lord Leeton – sprawiało, że odczuwał dręczącą potrzebę wymierzenia sprawiedliwości.

Nagle poczuł na sobie czyjeś spojrzenie. Odwrócił się i spojrzał za otwarte okno. Kobieta w szarej sukni nadal uparcie mu się przyglądała. Ogarnęło go dziwne, niedające się sprecyzować, acz niezwykle intymne wrażenie rozpoznania; coś jakby dawno zapomniane pożądanie albo tęsknota, której nie potrafił wyjaśnić.

Wstrzymał oddech, potrząsnął głową i odwrócił się od okna. Dama nie powinna go obchodzić. Przynajmniej na razie.

Zza małych drzwi dobiegał szloch wdowy, która ocknęła się z oszołomienia i dawała właśnie wyraz rozpaczy. Skinął na jednego z konstabli, stojącego na szczycie schodów i mnącego w dłoniach kapelusz. Ponieważ byli w Greenwich, konstabl różnił się od londyńskich funkcjonariuszy jak kreda od sera.

O tak. Ten był zdecydowanie kredą.

Napier uśmiechnął się leciutko, zatroskany o bezpieczeństwo swoich wypolerowanych butów.

Mężczyzna podszedł ku niemu ostrożnie po wykładanej płytkami podłodze.

– Ta... tak, panie komisarzu?

– To pańska pierwsza śmierć, panie Terry?

– Pierwszy postrzał, ta... tak – wykrztusił młodzieniec. – Zwykle mamy tu do czynienia z utonięciami, chociaż ostatniej zimy znalazłem też zamordowanego marynarza.

– Doskonale – Napier zdzielił konstabla mocno między łopatki. – Zatem jesteście oswojeni z nagłą śmiercią.

– Tamten facet został zadźgany na błoniach Deptford Green, a potem ciało porzucono u nas – kontynuował młodzieniec, śledząc wzrokiem strużkę krwi. Spłynęła po białych kafelkach w stronę cementowego basenu pod kranem, zabarwiając wodę na różowo.

Napier pochylił głowę, aby podchwycić spojrzenie niższego mężczyzny.

– Panie Terry?

Młodzieniec podniósł wzrok i zamrugał szeroko otwartymi, bladymi oczami.

– Ta... tak, proszę pana?

– Nie zamierzasz pozbyć się zawartości swoich trzewi i zanieczyścić miejsca zbrodni, prawda?

Terry zacisnął wargi i potrząsnął niepewnie głową.

– Ulżyło mi, kiedy to usłyszałem. – Wskazał zakrwawiony szpadel obok basenu. – A co z tym?

– Podobno sir Wilfred... – Konstabl przełknął mocno ślinę i zerknął niepewnie na zwłoki – zaatakował nim jakąś damę i...

– Jaką damę? – zapytał Napier.

– Hinduską damę z namiotu wróżki – odparł Terry, zniżając głos do szeptu. – Domyślam się, że chciał ją zabić, ale nikt o tym nie mówi. Straszne, prawda, sir?

Napier poczuł, że robi mu się zimno. A zatem kamerdyner powiedział prawdę. Lady Anisha Stafford, kobieta, którą wielce poważał, była zamieszana w zbrodnię.

– Jak poważnie została zraniona? – spytał lodowatym tonem.

– Słyszałem, że wyszła o własnych siłach, jednak lord Lazonby zabrał ją stąd natychmiast, żeby uchronić przed skandalem.

– Chwała mu za to – zauważył Napier ponuro. I szczerze.

– Ale tu jest okropnie dużo krwi – mówił dalej Terry – to znaczy, jeśli się weźmie wszystko pod uwagę. – Towarzyszył temu kolejny gardłowy odgłos. Młodzieniec zasłonił usta dłonią.

– Do licha, człowieku, wyjdź! – Napier popchnął go ku drzwiom.

Konstabl obrzucił komisarza omdlewającym spojrzeniem, po czym wbiegł po schodkach i znikł w plamie słonecznego blasku.

Napier rozejrzał się uważnie po wnętrzu, a potem zbadał jeszcze raz ciało. A także szpadel. Krew. Przewrócony stołek. Odłamany kawałek marmuru pod oknem.

Niech to diabli! Brutalne zabójstwo nie było niczym dobrym, lecz kiedy w sprawę zamieszany był ktoś z arystokracji, niezwykle utrudniało to sytuację. Spojrzał ku miejscu, gdzie, jakby na poparcie powyższej tezy, tkwił Lazonby, arogancki jak zawsze i najwidoczniej zdecydowany stanąć znów na przeszkodzie wymiarowi sprawiedliwości.

Poczuł, że budzi się w nim dawny gniew. Zacisnął bezradnie dłonie w pięści. Lazonby był nikim innym, jak tylko mordercą odzianym w przedniej jakości wełnę i pozostającym w kręgu zainteresowania Scotland Yardu od lat, przy czym raz ledwie uniknął szubienicy. Nie był godny czyścić butów lady Anishy, a co dopiero zalecać się do niej. A teraz dopuścił, by ją skrzywdzono.

Ale co mogło spowodować tak dramatyczny obrót wypadków?

Sir Wilfred i Lazonby obracali się swego czasu w tych samych, niebezpiecznych kręgach. Może miało to coś wspólnego z przeszłością Lazonby’ego? A po zabiciu sir Wilfreda – lub po tym, jak kazał go zabić – Lazonby posłał po Napiera jedynie po to, by rzucić mu wyzwanie?

Z drugiej strony, gdyby Napierowi udało się udowodnić tę teorię, Korona mogłaby dać mu kolejną szansę, by zaprowadził Lazonby’ego z powrotem na szubienicę.

Otworzył skórzaną walizeczkę i wziął się do roboty.

* * *

Lord Lazonby przyglądał się, stojąc po drugiej stronie szerokiego trawnika, jak konstabl, zielony na twarzy, wybiega z mleczarni i znika wśród drzew. Bez wątpienia to wygłaszane przez Napiera teorie doprowadziły młodego człowieka do mdłości.

Z lewej dobiegł go cichy szloch wdowy. Dźwięk bardzo go poruszył. Lazonby nie był potworem bez serca. Chętnie podszedłby do niej i powiedział...

Co mianowicie? Że jej mąż był zakłamanym draniem i mordercą, który zasłużył na coś zdecydowanie gorszego niż kulka między oczy? I to coś wymierzonego w bardziej dogodnym czasie. Na przykład przed piętnastoma laty. Oszczędziłoby mu to dwóch pobytów w więzieniu i godnej pożałowania kariery we francuskiej Legii Cudzoziemskiej pomiędzy.

Aż do dzisiejszego dnia nie zdawał sobie sprawy, jak zdradzieckim – i do głębi złym – człowiekiem był sir Wilfred. To zabawne, że lufa przystawiona do głowy wyzwoliła w nim aż taką chęć zwierzeń.

Cóż, tak jak się sprawy miały, lepiej było zostawić pocieszanie lady Leeton bardziej kompetentnym osobom: gromadce dobrze urodzonych wdów, które kręciły się teraz wokół niej, ćwierkając pocieszająco i osuszając jej łzy. Co zaś się tyczy przyjęcia na cele dobroczynne, przyszłoroczna subskrypcja okaże się zapewne trzykrotnie wyższa od obecnej. Towarzystwo nie kochało bowiem niczego tak bardzo jak skandalu.

Jeśli chodzi o łzy wylane w jego bezpośredniej bliskości, to dawno już obeschły, choć dama, która nazywała się teraz panią Elizabeth Ashton, nadal wspierała się na jego ramieniu. Jej twarz odzyskała jednak kolory, odkąd pomógł jej wydobyć się z okropnej sytuacji, a rysy odzyskały tak dobrze mu znane, dumne krzywizny.

Nadal nie mógł się nadziwić, że aż tyle czasu zajęło mu rozpoznanie jej. Lecz teraz, kiedy przesuwał spojrzeniem po twarzy dziewczyny – nie tyle konwencjonalnie ładnej, ile zdecydowanie interesującej – mógł bez trudu powiedzieć, kim jest.

Kim była przez cały czas.

Czuł się jak ostatni głupiec. Przez ponad rok Elizabeth go prześladowała – w takim czy innym przebraniu – zmieniając jego i tak niełatwe życie w jeszcze gorsze piekło. Oskarżała go o zabójstwo, którego nie popełnił. A także spowodowanie, choć niebezpośrednie, samobójstwa ojca. Dziś wreszcie zrozumiał, dlaczego była tak przekonana o jego winie. Sir Wilfred przyznał się, że go wrobił.

– Pozbierała się pani, panno Ashton – powiedział nie bez sympatii w głosie – o ile tak się pani teraz nazywa?

Rumieniec pokrył szyję kobiety, sięgając wydatnych, mocno zarysowanych kości policzkowych.

– Nie ma w tym nic niegodziwego. Kiedy postanowiłam pomagać lady Leeton w szkole dla biednych dzieci, uznałam, że „pani” brzmi stosowniej niż „panna”.

– Ach! Zatem nazwisko też jest fałszywe? – zapytał chłodno.

Uniosła lekko brwi.

– W przeciwieństwie do Colburne?

– Och, nie mówmy teraz o pani rozlicznych wcieleniach – zaproponował zrezygnowany. – Z pewnością i tak nie potrafiłbym ich zliczyć. Jesteś jednak sprytna, moja droga. Powinienem był zdać sobie sprawę, jak bardzo sprytna, kiedy zaczęłaś prześladować mnie na każdym kroku, obrzucając błotem... I to w gazetach.

Uśmiechnęła się, lecz bardzo słabo.

– Jakąkolwiek rolę odgrywałam, nie zaprzeczyłam nigdy, że jestem córką sir Arthura Colburne’a – odparła. – Lecz odkąd ciotka i wuj Ashtonowie zostali zmuszeni, by wychowywać mnie po tym, jak ten potwór zabił mojego ojca...

– Nie, nie, droga dziewczyno! – wtrącił łagodnie Lazonby, ściskając dłoń, spoczywającą na jego ramieniu. – Zważaj na każde swoje słowo. Mój przyjaciel Napier sądzi, że ma już mordercę. A oboje wiemy, że twój ojciec zabił się sam.

Jej dziwne, niebieskozielone oczy zabłysły.

– Owszem, po tym jak stracił wszystko.

– W rzeczy samej – zgodził się z nią Lazonby. – Ale wierzyłaś dotąd, że była to moja wina. Podobnie sądziła policja. Wszyscy tańczyliście tak, jak zagrał wam sir Wilfred. I spójrz tylko, do czego doprowadził nas ten upór, moja droga.

– Proszę się tak do mnie nie zwracać – zaprotestowała gorąco. – A pan nadal jest łajdakiem.

– Owszem – przytaknął Lazonby sucho. – Ale niewinnym.

Dama zerknęła z ukosa na drzwi mleczarni.

– Och, dobry Boże – wyszeptała, przyciskając palce do ust. – Stale wydaje mi się, że się obudzę, że mogę cofnąć czas, ale sir Wilfred naprawdę nie żyje.

– I w końcu żadne z nas nie będzie po nim płakać – stwierdził Lazonby, rozglądając się ostrożnie. – Lecz jeśli będziesz mówiła o tym zbyt głośno, moja panno, dasz im wspaniały motyw zabójstwa.

– Ale ja... muszę powiedzieć Napierowi, co się wydarzyło – wyszeptała przerażona. – On i tak się dowie, Lazonby. A wtedy to ja wyląduję w więzieniu, nie pan.

– Ani mi się waż – rozkazał ponuro. – Zrobię, co będę mógł, by cię ochronić.

– Niby dlaczego miałby pan zadawać sobie trud? – westchnęła gorzko.

– Dlatego że potrzebuję czegoś od ciebie – odparował Lazonby. – Chcę oczyścić swoje imię. Nie mogę dopuścić, by oskarżono cię o morderstwo. Napier jest niebezpieczny, doprowadzi błyskawicznie do tego, że założą ci pętlę na szyję, nie bacząc, czy jesteś winna, czy nie. Zaufaj mi. Wiem, jaki był jego ojciec.

– Zaufać panu! – wyszeptała. – Dobry Boże.

– Posłuchaj, Elizabeth. Jesteś jedyną osobą, która słyszała, co wyznał sir Wilfred. Po wszystkich tych latach oskarżania mnie wiesz teraz, że jestem niewinny, i przekonasz o tym Napiera. Jeśli nie będziesz wiarygodna, na nic mi się nie przydasz. Co więcej, jak wiesz, przebywałem w więzieniu i nie życzę tego nikomu.

– Tak, Napier dopilnowałby, aby mnie powieszono, prawda? – wyszeptała, odwracając wzrok. – Nie pozwoli mi pan o tym zapomnieć, czyż nie?

– Dlaczego miałbym pozwolić? – zapytał spokojnie. – A tak nawiasem mówiąc, popraw, proszę, szal. Masz w staniku dziurę wypaloną przez proch. O, właśnie tam. Dzięki Bogu, wykazałaś się przytomnością umysłu i założyłaś szary strój.

– Ja zawsze wykazuję przytomność umysłu – odparła.

– Rzeczywiście, zauważyłem.

– Powiem to jeszcze raz, lordzie Lazonby – przerwała mu – na wypadek gdyby nie zrozumiał pan za pierwszym razem: nie nosiłam pistoletu w torebce przez wszystkie te miesiące po to, aby zastrzelić sir Wilfreda Leetona.

Lazonby uśmiechnął się z niejakim przymusem.

– Na Boga, nie! – przytaknął. – Myślę, że oboje wiemy, iż zamierzałaś zastrzelić mnie... Gdyby nie udało ci się znowu założyć mi pętli na szyję.

Tę interesującą wymianę zdań przerwało pojawienie się Napiera. Wyłonił się z mleczarni i podszedł do swoich konstabli. Porozmawiał z nimi przez chwilę, a potem ruszył wprost ku Laznoby’emu i pannie Ashton.

Lazonby zerknął na towarzyszkę i mrugnął.

– Cóż, kurtyna idzie w górę, moja droga! – powiedział cicho. – Gotowa stanąć na deskach?

* * *

Pozostawiwszy instrukcje konstablom oraz koronerowi, Napier wspiął się po schodkach i wszedł na starannie wypielęgnowany trawnik ciągnący się aż do budynku rezydencji Leetonów.

– Postarajcie się trzymać ode mnie z daleka wszystkich poza Lazonbym i pozostałymi świadkami – polecił funkcjonariuszom, których przywiózł ze sobą ze Scotland Yardu.

– Tak jest, proszę pana – powiedział starszy. – A co z wdową?

Jednak spojrzenie Napiera powędrowało znowu ku damie w szarej sukni.

– Dopilnujcie po prostu, aby znalazła się w domu – wymamrotał z roztargnieniem – porozmawiam z nią, kiedy skończę z Lazonbym i guwernantką, czy kimkolwiek tam ona jest.

Zażądał już, by kamerdyner dostarczył mu listę gości. Wyglądała niczym fragment księgi heraldycznej DeBretta. Na szczęście nie miało to znaczenia. Poinformowano go, iż w krytycznej chwili większość gości siedziała w okolicach namiotu, gdzie podawano herbatę, rozstawionego na zachodnim trawniku. Słyszeli strzał, który zabił gospodarza, lecz nie widzieli sceny zbrodni.

Wszyscy z wyjątkiem lady Anishy i pary, ku której zmierzał teraz przez trawnik.

Zbliżając się, przyglądał się uważnie kobiecie. W lodowatych, zielononiebieskich oczach damy zabłysł niepokój, starannie zaraz ukryty. Po chwili jej blada twarz o przejrzystej cerze nie wyrażała już niczego.

Ta twarz nie dawała mu spokoju. Było w niej coś... znajomego. Lecz nie do końca.

Nie, nie znał jej.

Ale czy na pewno?

– Lazonby. – Napier skinął lekko głową lordowi i przedstawił się kobiecie.

– Elizabeth Ashton – odwzajemniła się głosem nieco ochrypłym, jakby zbierało się jej na płacz. – Uczę gramatyki w szkole pani Leeton.

Zaskoczyło to Napiera. Pomimo tego, co powiedział konstablowi, nie było w niej nic z chłodnej, surowej nauczycielki. A kiedy przyjrzał się kobiecie bliżej, zauważył, że szara suknia, choć skromna, uszyta została z kosztownej tkaniny.

– Zechce pani usiąść, madame? – zaproponował, wskazując gestem kamienną ławę, gdzie przed chwilą siedziała lady Leeton.

Lord Lazonby nie puścił ramienia damy, lecz podprowadził ją do ławy i został przy niej, wyprostowany sztywno niczym żołnierz, którym kiedyś był.

Napier skinął głową w kierunku alejki.

– Może przeszedłby się pan ze mną, jeśli łaska?

– Nie mam do powiedzenia nic, co nie mogłoby zostać powiedziane w obecności panny Ashton – stwierdził lord chłodno.

Napier zerknął znowu na damę.

– Dobrze więc. Co to wszystko znaczy? Dlaczego posłał pan po mnie?

Lazonby uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie.

– To, że ofiarą jest pański stary przyjaciel, nie stanowi dostatecznego powodu?

– Sir Wilfred był zaledwie znajomym...

– Och, był kimś znacznie więcej dla pańskiego ojca, poprzedniego komisarza. – W głosie Lazonby’ego dało się wyczuć nutkę ostrzeżenia, zmieszanego z pogardą. – Prawdę mówiąc, sir Wilfred wyjaśniał właśnie, tuż przed tym, jak został zabity, w jak bliskich pozostawali stosunkach.

– O co chodzi, Lazonby? – zapytał Napier, zirytowany jak zwykle w obecności lorda. – Nie jestem moim ojcem.

– Nie, ale sprawuje pan tę samą funkcję – odparował Lazonby. – Przejął pan jego biuro. I dokumenty. Dokumenty mojej sprawy. Te, na podstawie których skazano mnie niesłusznie za morderstwo.

Napier zagryzł wargę.

– Może i jestem tylko urzędnikiem, wasza lordowska mość, lecz niech mnie licho, jeśli będę tłumaczył się przed kimś takim jak pan – wyszeptał. – Poza tym, jesteśmy w Greenwich, nie w Londynie. Moja jurysdykcja tu nie sięga.

– Jurysdykcja może i nie – odparł Lazonby. – Lecz wpływy, owszem. I to nie byle jakie.

– Marnuje pan mój czas – rzucił Napier.

Oczy Lazonby’ego zabłysły.

– Posłałem po pana, ponieważ leży w naszym wspólnym interesie, aby tę sprawę załatwiono szybko i dyskretnie.

Napier zareagował na pogardliwy uśmieszek lorda własnym, wyrażającym równy brak szacunku.

– Doprawdy? – burknął. – Nie jestem w stanie wyobrazić sobie okazji, kiedy nasza znajomość nie mogłaby ograniczyć się do wymiany skąpych ukłonów.

– Sir Wilfred leży martwy w swojej mleczarni – powtórzył Lazonby. – Nie chciałby się pan dowiedzieć, co się wydarzyło?

– Mogę się, oczywiście, mylić – zauważył Napier zjadliwie – odniosłem jednak wrażenie, że został postrzelony w głowę.

– Tak, ale to był wypadek! – wtrąciła dama. – Sir Wilfred był... on oszalał! Chwycił za pistolet i...

– I broń wystrzeliła – przerwał jej Lazonby, kładąc dłoń na ramieniu damy.

– Och? – Napier spuścił wzrok i utkwił go w niezwykłych oczach kobiety, przyszpilając ją spojrzeniem. – Czy rzeczywiście tak było?

– Doprawdy, panno Ashton – kontynuował Lazonby. – Jest pani zdenerwowana. Proszę pozwolić, że wyjaśnię.

– No, nie wiem – powiedział Napier. – Wolałbym poznać opinię damy. Nie wiedzieć czemu, ufam jej bardziej niż panu. Poza tym wydaje się chłodna niczym bryła lodu.

Lazonby pochylił się ku komisarzowi.

– Zapomina się pan, komisarzu – wyszeptał – i to bardzo. A teraz powiem panu, co się tu dziś wydarzyło, a pan zapisze każde słowo w swoim małym czarnym notesiku. A potem, drogi panie, postara się pan sprawę wyciszyć.

Napier ledwie zwrócił uwagę na ostatnie słowa lorda. Zbyt był zajęty spoglądaniem na zegarek.

– Na Boga, staruszku – stwierdził Lazonby kpiąco – nie przeszkadzamy panu chyba w odbyciu popołudniowej przechadzki?

Napier oderwał wzrok od zegarka i spojrzał na lorda.

– Posłał pan po mnie, zanim sir Wilfred został postrzelony! – stwierdził oskarżycielsko. – Musiało tak być. Ciało nadal jest ciepłe. Kamerdyner Leetonów twierdzi, że strzał usłyszano około czwartej. Byłem już wtedy w połowie Westminster Bridge.

– Napier, stary druhu, proszę, mów ciszej. – Lazonby położył komisarzowi dłoń na ramieniu. – Tak, posłałem po pana, ponieważ...

– Na Boga, Lazonby, jeśli zamordowałeś kolejną niewinną osobę, dopilnuję, żeby cię powieszono, tym razem skutecznie.

Kobieta zerwała się z ławki i powiedziała z naciskiem:

– Ale Lazonby nikogo nie zamordował! Ani teraz, ani wtedy, nie rozumie pan? A w sir Wilfredzie Leetonie nie było nic niewinnego. Nic! To był diabeł, podstępny diabeł!

Jej porywczość także wydała mu się znajoma.

– Proszę się uspokoić, madame.

– Nie. Na Boga, nie rozumie pan? – Nieco ochrypły głos panny Ashton drżał teraz z gniewu, jakby coś w niej nareszcie pękło. – To... to wszystko jest skutek kłamstw i niekompetencji! – kontynuowała. – Niepopartych dowodami założeń i bezwzględnej chciwości! Leeton zrobił z nas wszystkich głupców, panie Napier. Z pańskim świętym ojcem na czele.

– Ach tak? – Uczucie, że zna damę, pogłębiało się z każdą chwilą. – Zatem to pani zastrzeliła sir Wilfreda?

Zaczerpnęła drżącego oddechu:

– Ja... ja...

– Zamierzała powiedzieć – wtrącił Lazonby, rzucając Napierowi mroczne spojrzenie – że to jej brat zastrzelił sir Wilfreda. Przypadkowo.

Dama zaskoczyła Napiera, opadając na trawę i wybuchając rozpaczliwym szlochem. Płakała, jakby jej świat miał się zaraz skończyć, otoczona kałużą połyskliwego szarego jedwabiu.

– Ach! – Napier machnął niedbale dłonią, obejmując tym gestem cały trawnik. – A gdzież to przebywa obecnie ten tajemniczy brat?

– Wystraszył się i uciekł. – Lazonby przykląkł i jął uspokajać płaczącą kobietę. – Tak nawiasem mówiąc, to Jack Coldwater z „Morning Chronicle” – powiedział, spoglądając chłodno na Napiera. – Zapewne zechce pan to sobie zapisać w swoim notatniku.

– Jack Coldwater? Rudowłosy reporter o ostrym piórze, który prowadzi przeciwko panu krucjatę w gazetach? Lazonby, to kompletnie bez sensu.

– Cóż, tak właśnie było – kontynuował Lazonby, kiedy Napier pomagał ponieść się drżącej, zapłakanej damie. – A tuż przed tym, nim rozległ się strzał, jak opisano by to zapewne w tanim dreszczowcu, sir Wilfred przyznał się do zadźgania faceta, za którą to zbrodnię pański ojciec posłał mnie do Newgate.

– Pan chyba oszalał.

– Nie. Nic podobnego. – Cudowne oczy panny Ashton złagodniały, zamglone woalem łez spływających jej nadal po policzkach.

– Rzeczywiście, jestem absolutnie zdrowy na umyśle, jak w każdej chwili, od czasu kiedy Nickowi Napierowi udało się doprowadzić do tego, że skazano mnie za morderstwo. – Lazonby pomógł pannie Ashton usadowić się znowu na ławie. – Powtarzałem panu w kółko, że nie mam z tym nic wspólnego. A teraz ma pan dowód.

– Dowód?! – wykrzyknął Napier. – Nie ma żadnego dowodu!

Jednak panna Ashton zdążyła już widać dojść do siebie.

– Przeciwnie, jest – zapewniła głosem drżącym nieco od łez. – Podsłuchałam, jak sir Wilfred przyznaje się do wszystkiego. Najwidoczniej lady Anisha powzięła jakieś podejrzenia. Nie wiem dlaczego. Jednak sir Wilfred uderzył ją w głowę szpadlem i zaczął wlec do mleczarni, żeby utopić w zbiorniku na wodę.

– A wie pani o tym, ponieważ...? – zapytał Napier, wpatrując się w kobietę podejrzliwie zwężonymi oczami.

– Poszłam za nimi.

– Doprawdy? Dlaczegóż to?

– Powiedzmy, że szukała brata – wtrącił Lazonby. – Jack Coldwater także ich śledził.

– Cóż, musiała odbywać się tu istna parada! – Napier potrząsnął głową, jakby próbował rozjaśnić umysł.

– Nie, to całkiem proste – powiedział Lazonby. Napier wiedział, że jest wręcz przeciwnie. – Będziemy utrzymywać, iż panna Ashton zobaczyła w tłumie brata i odgadła, że przyszedł zobaczyć się z sir Wilfredem.

– Będziemy utrzymywać? – Pomimo iż mąciło mu się w głowie, to, co powiedział Lazonby, wreszcie do Napiera dotarło. – Nie, na Boga, dowiem się prawdy. Wydobędę ją z was: obojga!

– Prawda wygląda tak, że Jack Coldwater poszedł do mleczarni, ponieważ badał sprawę dawnego morderstwa, podobnie jak Anisha – przypomniał mu Lazonby cokolwiek oskarżycielskim tonem. – Kto jak kto, ale pan powinien o tym wiedzieć. Wpuścił ją pan do swego gabinetu i pozwolił przejrzeć dokumenty ojca. Zaczęła zadawać potem zbyt wiele pytań i sir Wilfred przestraszył się, że jego domek z kart zaczyna się walić.

Napier mógł tylko wpatrywać się w lorda. Czuł, jak lodowaty dreszcz wędruje mu wzdłuż kręgosłupa. Rzeczywiście wpuścił lady Anishę do swego gabinetu, i to z osobistych pobudek. A teraz stawało się dlań przerażająco jasne, dlaczego został tutaj wezwany.

Jednak Lazonby nie przestawał mówić, do tego aż nazbyt władczym tonem.

– Zatem Coldwater skradał się za sir Wilfredem, kiedy zobaczył, że ten uderza lady Anishę i ciągnie nieprzytomną do mleczarni. Próbował ją ratować, ale sir Wilfred rzucił się na niego. Wywiązała się walka i pistolet Coldwatera wypalił. Przypadkowo.

– Interesującą historia – wycedził Napier. – Ale nikt nie mógłby zarzucić panu braku wyobraźni, Lazonby.

– Ma pan świadka, pannę Ashton. I samą Anishę. Ostrzegam jednak, że nie pozwolę, by mieszał ją pan w to dochodzenie. Posprząta pan tu sam, Napier. Zrobi pan to.

– Do diabła! – zaklął Napier. – Nie zrobię nic podobnego.

– Och, chyba pan powinien – głos panny Ashton nie drżał już ani trochę – ponieważ to prawda. Poza tym, sir Wilfred powiedział coś jeszcze, panie Napier, nim zginął. Prawdę mówiąc, wręcz się przechwalał.

– Tak? – zapytał Napier, starał się, by jego głos nie brzmiał zbyt ostro. – I cóż to było takiego?

Dama wpatrywała się teraz weń bez zmrużenia powiek i Napier był już pewny, że ją zna.

Policyjny instynkt podpowiadał mu także, iż to, co za chwilę usłyszy, ani trochę mu się nie spodoba.

Zaczerpnęła głębokiego, urywanego oddechu.

– Przechwalał się, że przekupił poprzedniego komisarza Policji Metropolitalnej – powiedziała. – Pańskiego ojca, panie Napier. Zapłacił mu, by dopilnował, żeby Rance Welham, obecnie lord Lazonby, zawisnął za czyn, którego nie popełnił.

Napier mógł tylko wpatrywać się w nią z niedowierzaniem. Nieokreślony niepokój zmienił się w mrożącą krew w żyłach niepewność, jakby sekret, zbyt długo skrywany, wyszedł wreszcie na jaw. Słowa panny Ashton rozbrzmiewały mu w głowie, grożąc utratą wszelkiej kontroli.

– Nie. Ja... Nie wierzę pani – wykrztusił w końcu.

Cóż innego mógł powiedzieć?

Nicholas Napier znany był szeroko jako najbardziej skuteczny i bezlitosny śledczy Policji Metropolitalnej. Gdy jego ludzie raz kogoś aresztowali, można było mieć pewność, że zostanie powieszony. Jedynie Lazonby zdołał wymknąć się katu.

Jako chłopiec Napier czcił ojca. Uważał go za ideał bez skazy. A jeśli później, po latach, pojawiły się wątpliwości... Cóż, niech go diabli, jeśli przyzna się do nich skazanemu mordercy.

O ile Lazonby był naprawdę mordercą.

Przesunął dłonią po twarzy. Świadomość tego, co usłyszał i co się właśnie wydarzyło, legła mu ciężarem na barkach. Ledwie był w stanie zaczerpnąć oddechu.

Sir Wilfred... Och, ten był zawsze zbyt sprytny, by wyszło to komukolwiek na dobre. Gdy minie szok, nikt nie będzie długo go opłakiwał.

Tymczasem Lazonby, arogancki drań, odsunął się trochę – jak zawsze dżentelmen – dając mu czas, by mógł oswoić się z tym, co usłyszał, i opanować.

Panna Ashton tylko westchnęła.

– Nie pamięta mnie pan, prawda, panie Napier? – spytała. – Spotkaliśmy się prawie dwa lata temu w pańskim biurze.

Napier wpatrywał się w nią przez chwilę, a potem uświadomił sobie nagle, dlaczego wydaje mu się znajoma. Dlaczego odczuwa tę dziwną wieź, na równi pociągającą, jak budzącą niepokój.

– Elizabeth Colburne! – warknął. – Na Boga, to nie może być zbieg okoliczności!

– Cóż, niestety, jest – odparła spokojnie, składając szczupłe dłonie w niemal modlitewnym geście.

To te jej oczy, uświadomił sobie. Te niewiarygodne oczy stanowiły wskazówkę. Jedyną, jako że włosy miała teraz zdecydowanie ciemniejsze, a figurę pełniejszą i dużo bardziej kobiecą.

– Jeśli zaś chodzi o to, co powiedział przed chwilą lord Lazonby – kontynuowała drżącym nieco głosem – obawiam się, że będzie pan musiał mu uwierzyć. Tak, jak ja uwierzyłam. Chociaż żadnemu z nas, ośmielę się twierdzić, nie spodoba się to, iż nasze wygodne, utrwalone przekonania będą musiały ulec tak drastycznej zmianie.

Wpatrywał się w nią w oczekiwaniu, że rzuci następną bombę. Bo skoro tego dnia wszystko układało się tak fatalnie, z pewnością miała w zanadrzu coś jeszcze.

A potem Elizabeth Colburne-Ashton, czy jakkolwiek brzmiało jej przeklęte nazwisko, westchnęła znowu i utkwiła w nim zapierające dech spojrzenie. Pochyliła się na tyle blisko, że poczuł znów zapach jej perfum: kombinację rozgrzanych słońcem lilii oraz jaśminu, niezwykłą jak dama, która ich używała.

– Zatem, panie Napier – wyszeptała lekko ochrypłym głosem – czy nie byłoby lepiej dla wszystkich, gdybyśmy pozwolili tej sprawie przycichnąć?

Napier wpatrywał się w kobietę, oszołomiony jej bliskością i wonią perfum.

– Co chce pani przez to powiedzieć?

Lazonby przerwał czar, kładąc na ramieniu Napiera ciężką dłoń.

– Chciała powiedzieć, że lepiej nie budzić licha – wyjaśnił, poklepując go mocno. – Pogódź się z tym, staruszku. Zaufaj mi, jeśli zaczniesz grzebać w tym bagnie, reputacja twego ojca zostanie bezpowrotnie zniszczona. Panno Ashton, proszę łaskawie zamilknąć.

– Ty diable! – zaklął Napier.

Jednak Lazonby tylko zamrugał.

– Posłuchaj uważnie, stary druhu – mruknął, obejmując Napiera ramieniem i odprowadzając ścieżką od miejsca, gdzie siedziała dama w szarej sukni. – Zamierzam przedstawić ci opowieść, której na twoim miejscu nie podawałbym raczej w wątpliwość.

– Och, opowieść, tak? – wycedził Napier. – Czegóż innego mógłbym się po tobie spodziewać, Lazonby?

– Nazwijmy to zatem legendą – poprawił się Lazonby. – Legendą o młodym, utalentowanym dziennikarzu o radykalnych poglądach, Jacku Coldwaterze, a ma on za sobą długą karierę w zawodzie, i to na dwóch kontynentach, ten nasz Jack. Teraz zamierza oszczędzić nam mnóstwa nieprzyjemności i ocalić przy okazji reputację pańskiego ojca.

– Doprawdy? – prychnął Napier. – A to w jaki sposób?

– Pozostając nieuchwytny – odparł Lazonby z szerokim uśmiechem. – Próbowałem swego czasu sam go odszukać i nie udało mi się – obawiam się, że podobnie będzie się miała sprawa z panem.

Rozdział 2
Cicha zasadzka w Two Chairmen

Restauracja Two Chairmen, usytuowana w spokojnym zaułku dzielnicy Westminster, od dawna stanowiła przybytek chętnie odwiedzany przez urzędników i podsekretarzy, których zwabiały tam nie tylko doskonałe piwo, ale i szybko podawane dania. A to dlatego że, być może z wyjątkiem kilku członków Izby Lordów sprawy państwowe nie czekały na nikogo, głodnego czy nie.

Tego dżdżystego dnia sir George Grey zaatakował stek z szynki z determinacją człowieka niemającego chwili do stracenia.

Royden Napier jednakże, któremu od kilku dni nie dopisywał apetyt, przesuwał tylko jedzenie po talerzu, jakby próbował znaleźć tam ślad, pozwalający wyjaśnić tajemnice, które ostatnio go prześladowały.

Rozmowa też nie zapowiadała się przyjemnie. Sekretarz nie zaprosił z pewnością podwładnego na obiad w miejscu publicznym po to, aby rozmawiać o pogodzie.

– Nie smakuje panu? – spytała udręczona nawałem pracy kelnerka.

Napier uśmiechnął się z przymusem.

– Zjadłem późne śniadanie.

Wzruszyła wymownie ramionami, zebrała brudne naczynia i odeszła, przedzierając się przez tłum napływający nieustająco z ulicy. W ostatniej chwili odwróciła się jednak i uśmiechnęła do sir George’a.

– Jeszcze pintę, sir George?

Podniósł w górę dwa palce i wskazał głową Napiera.

Gdy tylko znalazła się poza zasięgiem słuchu, sekretarz oparł się wygodnie na krześle i przesunął dłonią o długich palcach po siwiejących bokobrodach. Nie wydawał się uszczęśliwiony.

– Nie podoba mi się to, Royden – powiedział po raz kolejny. – Minął już ponad tydzień. Jak ten dziennikarzyna mógł tak po prostu rozpłynąć się w powietrzu?

– Nie w powietrzu, sir, już raczej w wodzie. – Napier uśmiechnął się ponuro. – Odnaleźliśmy jego nazwisko na liście pasażerów frachtowca, który wypłynął dwa dni po śmierci sir Wilfreda z Londynu.

Napier nienawidził kłamać. Chociaż właściwie, przecież właśnie to zobaczył. Przypuszczał jednak, że nazwisko Jacka Coldwatera znalazło się tam za sprawą Lazonby’ego albo któregoś z jego popleczników. W końcu czy trudno byłoby przekupić urzędnika, aby dopisał do listy nazwisko nieistniejącego pasażera?

– Hm...! – chrząknął sir Geroge. – Wrócił zatem do Stanów, tak? Cóż, musimy go tam odszukać. Nie możemy pozwolić, aby mordercy – nawet jeśli zabili przypadkiem – uciekali przed wymiarem sprawiedliwości królowej, czyż nie?

– Oczywiście, sir.

Lecz tego jednego mordercy, dodał w duchu, nigdy nie uda nam się schwytać.

Sir George potrząsnął głową.

– Bardzo szanowałem twojego ojca, Royden – powiedział. – Na pewno o tym wiesz. Ale, na Boga, jak mógł tak spaprać tamto stare śledztwo?

Napier był zbyt dumny, by zwiesić głowę.

– Nie wiem, sir – powtórzył, patrząc zwierzchnikowi w oczy. – Sam nie bardzo mogę to zrozumieć.

Niedopowiedzenie stulecia.

– A teraz Rance Welham, a raczej lord Lazonby, został uwolniony od winy po latach publicznego upokarzania i prześladowania go przez prasę – poskarżył się sir George. – Gnił w więzieniu, podczas gdy prawdziwy zabójca, sir Wilfred Leeton, żył sobie w luksusie i został nawet uszlachcony! Doprawdy, trudno się z tym pogodzić.

Napier nie wiedział, w co wierzyć.

Sprawa zaczęła się lata temu, kiedy dwóch młodych dżentelmenów pokłóciło się przy karcianych stoliku w domu sir Wilfreda. Niektórzy twierdzili, że tak naprawdę nie chodziło o grę, lecz o kobietę. Syn księcia oskarżył jednak Lazonby’ego, wtedy jeszcze pana Welhama, o to, iż oszukuje. Następnego dnia został znaleziony zasztyletowany w swoim apartamencie.

Jeśli wierzyć Lazonby’emu, zabójcą był nie kto inny jak sir Wilfred. Zapłacono mu ogromną sumę za pozbycie się Lazonby’ego, który wygrywał przy karcianym stoliku tyle pieniędzy, że pewnym ludziom trudno się było z tym pogodzić.

Historia była na tyle wiarygodna, by zachwiać przekonaniem Napiera.

– Jeśli pan pamięta – wtrącił – mieliśmy wtedy świadka, portiera z Albany, który zidentyfikował Lazonby’ego jako zabójcę.

– Świadek, tak... – Sir George spojrzał na podwładnego ponad porysowanym blatem drewnianego stolika. – Ten, który odwołał zeznanie na łożu śmierci. Lazonby od początku twierdził, że został przez kogoś przekupiony. I myślę, że obaj wiemy, kim była ta osoba.

– Sir Wilfred, któż by inny. – Napier chrząknął głośno. Czuł się tak, jakby próbowano coś mu odebrać – jego uczciwość zapewne. – Cóż – dodał na koniec – poprosimy naszych przyjaciół zza wielkiej wody, by rozejrzeli się za panem Coldwaterem. Uspokoiłem też biedną lady Leeton, jak tylko umiałem. Myślę, że nadal nie zdaje sobie sprawy z perfidii męża.

– Z pewnością nie jest w tym odosobniona.

– W rzeczy samej. Zatem... czego pan ode mnie oczekuje?

Wiedzieli obaj, że to pytanie retoryczne. Sprawa zabójstwa syna księcia była tak stara, że dokumenty zdążyły już prawdopodobnie zapleśnieć. Jeden człowiek zadźgany, drugi zginął z własnej ręki, a wszystko z powodu gry, która poszła nie tak jak powinna. A teraz, lata później, sir Wilfred przyznał się prawdopodobnie do zabójstwa i został przypadkowo zastrzelony.

Zaiste bardzo dogodny przypadek.

Tak czy inaczej, nic więcej nie dało się zrobić. Wszyscy poza Lazonbym i, jak się okazało, nieznośną córką sir Arthura zmarli albo zniknęli. A Lazonby sprytnie uniemożliwił mu prowadzenie śledztwa, jak robił to od lat.

Choć prawdę mówiąc, czy Korona pozostawiła mu jakiś wybór?

Och, winny czy nie, Napier i tak nie znosił Lazonby’ego. Jednak przyznanie, nawet przed sobą samym, że mógł aż tak się pomylić, nie było przyjemne.

Cóż, nie mylił się jednak całkowicie.

Podobnie jak jego ojciec. W młodości Lazonby był graczem najgorszego rodzaju. Co najmniej kilka osób wierzyło, iż dostał to, na co zasłużył.

– A ten świadek, ta Elizabeth Ashton – kontynuował sir George. – Wyjechała do Ameryki i przybrała nazwisko ciotki, czy tak?

– Wygląda na to, że siostra sir Arthura poślubiła pana Ashtona, właściciela kiepsko prosperującej gazety, chyba „Boston Examiner”, a ponieważ nie mieli dzieci, przyjęli do siebie Elizabeth.

Celowo nie wspomniał o podejrzanej inklinacji damy do zmiany nazwiska, ilekroć było to dla niej wygodne. Jak dotąd, doliczył się trzech, a nadal szukał.

– Mam nadzieję, że nie jest, jak jej brat, mąciwodą – powiedział sir George. – A skąd się ten Coldwater w ogóle wziął? Sądziłem, że sir Arthur miał tylko córki.

Napier uniósł jedno ramię i wygłosił kolejną półprawdę.

– Lazonby przypuszcza, że jest bękartem, spłodzonym z aktorką, której nazwiska nikt już nie pamięta – wyjaśnił. – Panna Ashton twierdzi, że sir Arthur przyznał się do niego przed najbliższą rodziną. Powiada, że stracili na jakiś czas kontakt, a potem pojawił się nagle w Bostonie i zaczął pracować w gazecie Ashtona.

Twierdzi. Powiada. Przypuszcza.

Chryste, zniżył się już niemal do poziomu Lazonby’ego! Nic tylko wykręty!

– Nieprawy syn – wymamrotał sir George. – Nie mogę powiedzieć, by mnie to zaskoczyło. Poznałem kiedyś sir Arthura. Czarujący szelma, zawsze na granicy bankructwa. Jaka jest ta córka?

Napier nie miał ochoty odpowiadać. Prawdę mówiąc, starał się nie pamiętać, choć jego praca polegała przecież na tym, by zapamiętać jak najwięcej. Lecz dama była tajemnicą spowitą w zagadkę. Niestety, Napier uwielbiał zagadki. I tajemnice.

Może to właśnie owa dwoistość – inteligentne, niemal bezlitosne spojrzenie i uparty zarys ust, skontrastowany z przejrzystą cerą i uderzającym do głowy zapachem perfum – budziła w nim ciekawość. Lecz także podejrzliwość.

Jaka była? Pierwszym określeniem, które przyszło mu na myśl, było eteryczna. Jednak eteryczna kojarzyło się z nieziemsko, w Elizabeth Ashton nie było zaś nic anielskiego.

– Jest damą – przyznał niechętnie – dosyć wysoką i o uderzającej powierzchowności.

– Uderzającej? – Sir George przechylił w bok głowę. – W jakim sensie?

Napier potrząsnął głową sfrustrowany.

– Ma oczy w niezwykłym odcieniu zieleni – powiedział. – A może błękitu...? Jak... kot. A jej twarz jest niemal przejrzysta, jak u postaci z portretu Romneya. Włosy ma zaś całkiem...

Zamilkł, gdyż uświadomił sobie, że nie jest pewny, jakiego koloru dziewczyna ma włosy.

– Całkiem...? – powtórzył sir George zniecierpliwiony.

– ...ładne – dokończył niezręcznie.

Sir George uniósł brwi.

– Do licha, Royden. Zabrzmiało to tak, jakbyś był w niej zadurzony.

Napier otworzył usta, gotów odpalić coś niegrzecznie, przypomniał sobie jednak, z kim rozmawia i zrezygnował.

– Nic podobnego, sir – wykrztusił w końcu. – Mam ją po prostu na oku, to wszystko.

– Tak? – spytał sir George z nadzieją. – A w jakim celu?

Napier wzruszył ramionami.

– W żadnym, jeśli mam być szczery. Tej sprawy nie da się prawdopodobnie rozwikłać. I myślę, że obaj o tym wiemy.

Sir George westchnął głęboko.

– Musimy jednak sprawiać wrażenie, że traktujemy ją niezwykle poważnie – powiedział. – Zrób... coś, Royden.

– Na przykład?

Sir George uśmiechnął się blado.

– Przesłuchaj ją ponownie – odparł. – Zajmij się tym osobiście, postępuj jednak delikatnie. Przynajmniej ludzie zobaczą, że dobijamy się do drzwi damy.

– Mieszka w Hackney – stwierdził Napier chłodno. – Nikt tam mnie nie rozpozna.

Dziewczyna wróciła z dwoma kuflami i postawiła je z rozmachem na stole. W dźwięku, jaki się przy tym rozległ, była jakaś ostateczność.

– Zatem podsumujmy. – Sir George wyrzucił w powietrze dłonie. – Sir Wilfred był winny. Lord Lazonby przeciwnie, policja została upokorzona, Jack Coldwater uciekł i raczej nie uda się go dopaść. Czy tak wygląda sytuacja?

Napier nie mógł się zmusić, by odpowiedzieć. Gwar w pubie jeszcze się wzmógł, nie na tyle jednak, aby zagłuszyć w nim poczucie winy.

W końcu sir George uśmiechnął się słabo.

– Cóż, ty w niczym nie zawiniłeś.

– To zdarzyło się podczas mojej służby – odparł Napier. – I mojego ojca.

– Ach tak. Twój ojciec. To następna sprawa, o której chciałbym z tobą pomówić. – Widać było, że czuje się niezręcznie. – Otrzymałem kolejny list od twego dziadka, lorda Duncastera.

Napier zesztywniał. Jego dziadek ze strony ojca, Henry Tarleton, szósty lord Duncaster, był zgorzkniałym starcem, który dawno zerwał wszelkie stosunki z ojcem Napiera. Napier nie widział lorda aż do ostatniej jesieni, kiedy to sir George wysłał go do rodzinnych włości w Wiltshire, aby zbadał sprawę tajemniczego listu.

– Znowu coś knuje, czy tak? – burknął Napier.

Sir George machnął dłonią, jakby nie miało to znaczenia.

– Powołuje się na przyjaźń pomiędzy naszymi rodzinami. Jak wiesz, jestem teraz w policji jedyną osobą, która wie o powiązaniach rodzinnych twego ojca.

– Mój ojciec właśnie tego sobie życzył – stwierdził Napier sztywno.

Sir George położył dłonie płasko na blacie i chrząknął.

– Duncaster potwierdza, że jesteś jego dziedzicem – powiedział po chwili. – Lord Saint-Bryce, starszy brat twojego ojca, zmarł przed dwoma miesiącami, niech Bóg ma go w opiece. Zostałeś więc tylko ty. I, mówiąc wprost, Duncaster życzy sobie, byś wrócił do domu.

Napier zesztywniał jeszcze bardziej.

– Jedyny dom, jaki znam, znajduje się w Londynie, sir – odparł.

– A dlaczego tak jest? – spytał sir George spokojnie. – Interesowałem się twoim ojcem. Nie dlatego że byliśmy zaprzyjaźnieni, bo nie byliśmy. Nikt nie był z nim zaprzyjaźniony. Już on o to zadbał. Jednak wieloletnia przyjaźń pomiędzy rodzinami... Ach, tego nie był w stanie zmienić. Nicholas mógł przyjąć inne nazwisko: Napier. Ale krew Tarletonów? Och, krwi nie da się zmienić, choćby się nie wiem jak chciało.

– Nigdy się nad tym zbytnio nie zastanawiałem – powiedział Napier.

– Myślę, że jednak o tym myślałeś – odparł sir George łagodnie. – W końcu pojechałeś w zeszłym roku do domu na życzenie lorda Hepplewooda.

– Pojechałem do Wiltshire dwukrotnie – sprostował Napier. – Raz, by zbadać sprawę dziwnego, pozbawionego sensu listu, przysłanego do pana, nie do mnie. I tak, wybrałem się po kilku tygodniach na jego pogrzeb. Ja... nadal nie bardzo wiem, dlaczego to zrobiłem.

Twarz sir George’a ściągnęła się.

– Marnujesz się tu, w Londynie, Royden – powiedział. – Teraz masz przed sobą wyższy cel.

– Jak może pan tak mówić? – Napier odsunął gwałtownie krzesło. – Na Boga, poświęciłem życie temu departamentowi i miastu. Jaki cel może być ważniejszy niż odkrywanie prawdy i wymierzanie sprawiedliwości?

Pytanie zabrzmiało jednak głucho, nawet w jego uszach. Odkąd pamiętał, starał się podążać śladem ojca. A teraz... teraz nie wiedział już nawet, czym jest prawda. Lub sprawiedliwość.

Co gorsza, zaczynał się zastanawiać, czy znał w ogóle swego ojca.

Zawsze sądził, iż przyjęcie czegokolwiek, co mógłby mu zaoferować lord Duncaster, byłoby odrzuceniem wszystkiego, co poświęcił ojciec, zostawiając rodzinę i zmieniając nazwisko. Czy to, iż żyje się na własny rachunek, nie powinno budzić szacunku? Albo odnosi sukces bez wsparcia bogatej i wpływowej rodziny?

Ale co dokładnie poświęcił Nicholas Napier?

Z pewnością nie honor? Nie chodziło jedynie o to, aby ukarać lorda Duncastera po tym, jak się pokłócili? Czy ktoś mógł być tak dumny – tak ogarnięty żądzą zemsty – aby poświęcić zasady dla pieniędzy? Przyjąć łapówkę i skazać niewinnego człowieka?

Z pewnością nie było to możliwe.

– Nie powinienem był powiedzieć: wyższy cel – poprawił się sir George, wyrywając Napiera z zamyślenia. – Raczej: nieoczekiwany zwrot. Lord Hepplewood był najlepszym przyjacielem Duncastera. A teraz po ledwie trzech miesiącach Duncaster stracił też ostatniego z trzech synów. Przeżyć własne dziecko... Dobry Boże! Nie jestem w stanie wyobrazić sobie takiej rozpaczy. A twój dziadek stracił wszystkich synów.

Napier spochmurniał.

– Ma owdowiałą siostrę, lady Hepplewood, która szczęśliwie umościła się tuż pod jego nosem – zauważył. – Nie żeby dama choć raz obdarzyła moją gałąź rodziny dobrym słowem.

Sir George rozłożył wymownie dłonie. – Cóż, jak powiedziałem, nie znałem dobrze twojego ojca.

– Nie, nie znał go pan – przytaknął Napier. Zabrzmiało to bardziej szorstko, niż zamierzył.

– Głównie dlatego – kontynuował tymczasem sir George – że Nicholas był człowiekiem zamkniętym w sobie, bezlitośnie skutecznym w pracy. Nie chciał nic od rodziny. Ale czy naprawdę jego ojciec był aż takim potworem, jakim go malował? A jeśli tak, czy nie jest możliwe, aby złagodniał z wiekiem?

– Złagodniał z wiekiem? – powtórzył za nim Napier. – Duncaster to nie butelka brandy. Poza tym musi być już jedną nogą w grobie.

Sir George pochylił się nad stołem.

– Tym bardziej powinieneś jechać – powiedział spokojnie. – Może twój dziadek chce się pogodzić? Musi być blisko osiemdziesiątki, Roydenie. Jesteś jego jedynym wnukiem. Dziedzicem. I kimś... kimś, kto musi dopilnować biegu spraw.

– Nie bardzo rozumiem, dlaczego to mam być ja.

Wiedział już jednak od jakiegoś czasu, że nie ma nikogo innego.

Jak mógł sobie w ogóle wyobrażać, iż zdoła tego uniknąć?

Wszyscy trzej synowie Duncastera nie żyli. Najstarszy nie zostawił potomstwa. A teraz średni syn, który spłodził jedynie córki, odszedł do lepszego świata na kilka tygodni przed tym, zanim ponownie się ożenił i być może spłodził dziedzica, który mógłby na dobre odciąć wstydliwą gałąź rodziny od pnia familijnego drzewa.

Napier życzył mu powodzenia. Prawdę mówiąc, już czuł się odcięty.

Lecz wuj, lord Saint-Bryce, był mężczyzną po pięćdziesiątce i oszałamiająca perspektywa poślubienia pięknej kobiety, o połowę od niego młodszej, najwidoczniej okazała się dla jego serca zbyt dużym obciążeniem. Albo to, albo też odszedł, by uciec przed ciągłym nagabywaniem ze strony lady Hepplewood. Z tego, co udało mu się zaobserwować, stara smoczyca deptała nieustająco bratankowi po piętach, zdecydowana ponownie go ożenić.

Wspomniał napisaną dziwnie nieskładnym językiem prośbę, jaką Hepplewood przysłał sir George’owi przed kilkoma miesiącami. Niejasne uwagi sugerowały, że któryś z licznych krewnych źle mu życzy. Zatem Napier pojechał, na wyraźne życzenie sir George’a, do Wiltshire, by sprawdzić, co się tam dzieje.

Tylko że nie działo się nic nadzwyczajnego. Ani podejrzanego. Hepplewood zachowywał się, jakby tracił zmysły i przez cały pobyt Napiera w rezydencji nic się w tym względzie nie zmieniło. Zaczynał po prostu cierpieć z powodu rodzinnej klątwy, jak ujęła to lady Hepplewood, mając na myśli starcze otępienie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej