Tytuł oryginału: How To Woo A Reluctant Lady

Projekt okładki: Iza Szewczyk

Copyright © 2011 by Sabrina Jeffries, LLC

All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books Subsidiary Rights Department 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 100200.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2013

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.
Szanujmy cudzą własność i prawo

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

ISBN 978-83-7551-371-4

Wydawnictwo BIS ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa
tel. (22) 877-27-05, 877-40-33; fax (22) 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl

Miłosne Wyzwanie

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Drodzy Czytelnicy

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Rozdział XVII

Rozdział XVIII

Rozdział XIX

Rozdział XX

Rozdział XXI

Rozdział XXII

Rozdział XXIII

Rozdział XXIV

Rozdział XXV

Rozdział XXVI

Epilog

Okładka tylna

Dedykuję tę książkę wspaniałym ludziom, którzy pomagają mi w opiece nad moim autystycznym synem, umożliwiając mi tym samym pisanie powieści: mojemu cudownemu mężowi, Rene; naszym cierpliwym opiekunom, Mary, Benowi i Wendellowi; naszej mądrej opiekunce społecznej, Grecie; oraz zawsze pomocnej koordynatorce, Melisie. Wielkie dzięki za wszystko, co robicie!

Drodzy Czytelnicy

Nie chcę narzekać, ale moja najstarsza wnuczka, Minerva, naprawdę przeciąga strunę. Upiera się, by wydawać swe gotyckie powieści pod prawdziwym nazwiskiem! Robi tak, żeby szokować, i gwiżdże na to, że gorszy i odstrasza wszystkich potencjalnych absztyfikantów.

Oczywiście twierdzi, że nie chce wychodzić za mąż, ale zwyczajnie plecie androny. Widzę, jak zazdrośnie obserwuje swoich żonatych braci, gdy sądzi, że nikt nie zauważy. Choć jest trochę uparta, z pewnością byłaby dobrą żoną dla jakiegoś dżentelmena... a on nie zaznałby z Minervą ani dnia nudy. Ale czy ona kogoś szuka? Nie. Zamiast tego opisuje krwawe historie o łotrach i śmierci. Być może powinnam znaleźć jakiegoś nikczemnego szpiega, który porwałby ją do niszczejącego zamku. To mogłoby się dziewczynie spodobać, jednak stanowiłoby także niewłaściwą lekcję na temat małżeństwa dla Celii i Gabriela.

Jednym z najnowszych pomysłów Minervy jest przeprowadzanie wstępnych rozmów z kandydatami na mężów, w czym pomóc ma jej ogłoszenie zamieszczone w damskim czasopiśmie! Najwyraźniej stara się zmusić mnie do odkrycia kart, czeka ją jednak niespodzianka. Nie ugnę się w mym postanowieniu, niezależnie od tego, ilu zalotników zapuka do naszych drzwi.

Niepokoi mnie jednak, że to pan Giles Masters odpowiedział na jej ogłoszenie. Wydaje się zdecydowany zdobyć Minervę... a to jedyny mężczyzna, który wywarł na niej jakiekolwiek wrażenie. Szkoda tylko, że ponoć straszny z niego hultaj.

Ale przecież i z moich wnuków były diabły wcielone, póki się nie ustatkowali. Czyżby pan Masters ulepiony był z tej samej gliny? Mam wielką nadzieję, że to prawda, albowiem Minerva wydaje się nim zafascynowana. Ciekawe, czy ten człowiek ma gdzieś niszczejący zamek. Może to jest klucz!

Na wszelki wypadek muszę bacznie śledzić rozwój wypadków, lecz tak czy inaczej zamierzam dopilnować, by moja wnuczka szczęśliwie wyszła za mąż. Nawet jeśli wybór padnie na hultaja!

Szczerze oddana

Hetty Plumtree

Prolog

Halstead Hall, Ealing

1806

Na liściach bukszpanu roiło się od pluskwiaków. Mama z pewnością pogniewa się na ogrodnika.

Nagle oczy dziewięcioletniej Minervy wypełniły się łzami. Nie, jej mama już nie mogła się złościć. Spoczywała w tej okropnej trumnie, w kaplicy. Tuż obok papy.

Skulona pośrodku labiryntu Minerva z trudem powstrzymywała się od płaczu. Ktoś mógłby usłyszeć i odnaleźć jej kryjówkę.

– Jakim cudem dziewczynka zniknęła tak nagle? – Zza żywopłotu dochodził głos Desmonda Plumtree, kuzyna mamy.

– Ten pogrzeb to farsa – narzekała jego żona, Bertha. Była bardzo blisko. – Choć nie mogę winić Prudence za to, że zastrzeliła tę łajdaczącą się kreaturę. Ale żeby zaraz sobie odbierać życie? Twoja ciotka Hetty powinna być wdzięczna, że ława przysięgłych uznała Pru za niepoczytalną. Inaczej wysłannicy Korony w tej chwili zagarnialiby rodzinny majątek.

Drżąc pośród liści, Minerva modliła się, by nie podeszli bliżej.

– Przecież nie mogli orzec inaczej – odparł Desmond. – Najwyraźniej była niespełna rozumu.

Minerva niemal odgryzła sobie język, starając się powstrzymać słowa protestu. To był wypadek, straszny wypadek. Tak powiedziała babcia.

– Przypuszczam, że dlatego twoja ciotka żąda obecności dzieci podczas nabożeństwa – odezwała się kuzynka Berta. – Aby udowodnić ludziom, że nie dba o to, co gadają o jej córce.

Kuzyn Desmond prychnął.

– Ciotce Hetty chodzi raczej o to, że bachory powinny osobiście się pożegnać. Ta przeklęta kobieta gotowa jest lekceważyć konwenanse, gdy tak wygodnie, nie bacząc na to, jakie konsekwencje przyniesie to reszcie...

Gdy głosy zaczęły się oddalać, Minerva wygramoliła się ze swej kryjówki, by uciec w przeciwnym kierunku. Niestety, wybiegła z labiryntu wprost na jakiegoś jegomościa. Próbowała go wyminąć, lecz mężczyzna prędko ją pochwycił.

– Spokojnie, dziecinko – zawołał, usiłując ją przytrzymać. – Nic ci nie zrobię. Przestań się wyrywać!

Dziewczynka już przymierzała się, by ugryźć napastnika, gdy nagle rozpoznała osiemnastoletniego Gilesa Mastersa – przyjaciela jej braci, który przyjechał na pogrzeb ze swoją rodziną. Ze względu na skandal kuzyn Desmond chciał, by uroczystość była skromna, lecz babka uznała, że w tak trudnym momencie dzieci potrzebują obecności przyjaciół.

Może, skoro nie należał do rodziny, Minerva powinna prosić młodzieńca o pomoc.

– Proszę, niech mnie pan puści! – błagała. – Niech pan nikomu nie mówi, że tu jestem!

– Ale wszyscy czekają na ciebie, by zacząć nabożeństwo.

Dziewczynka spuściła oczy, zażenowana swym tchórzostwem.

– Nie wejdę tam. Przeczytałam w gazecie o... o... sam pan wie. – O tym, jak mama zastrzeliła papę, a potem siebie. – Nie zniosę widoku mamy z dziurą w piersi – dodała histerycznie – a papy bez... – Bez twarzy. Minerva drżała na samą myśl.

– Aha. – Młodzieniec ukucnął przed nią. – Spodziewasz się, że leżą w trumnach tacy, jakich ich znaleziono.

Dziewczynka pokiwała głową.

– Niepotrzebnie się martwisz, moja mała – rzekł łagodnie. – Trumna twego ojca jest zamknięta, a twoja matka znów wygląda tak ładnie jak dawniej. Przysięgam, że nie zobaczysz dziury w jej w piersi. Nie ma się czego bać.

Dziewczynka przygryzła dolną wargę niepewna, czy mu wierzyć. Bracia czasem uciekali się do podstępów, by nakłonić ją do posłuszeństwa. A babcia zawsze powtarzała, że pan Masters to drań i wcielony diabeł.

– Sama nie wiem, panie Masters...

– Mów mi Giles. W końcu jesteśmy przyjaciółmi, czyż nie?

– Chyba tak.

– Oto, co zrobimy. Jeśli pójdziesz ze mną do kaplicy, to przez całe nabożeństwo będę cię trzymał za rękę. Gdy tylko zaczniesz się bać, ściśniesz moją dłoń tak mocno, jak zechcesz.

Zebrawszy się na odwagę, spojrzała w twarz mężczyzny. Miał oczy koloru niezapominajek, dobre i szczere, tak jak babcia. Minerva przełknęła i spytała:

– Obiecujesz, że rodzice nie będą wyglądać... jak to opisywano w gazetach?

– Przysięgam. – Z należytą powagą młodzieniec nakreślił palcem krzyżyk na swojej piersi. – Klnę się na wszystkie świętości. – Wstał i podał jej dłoń. – Pójdziesz ze mną?

Choć serce waliło jej jak młotem, pozwoliła mu wziąć się za rękę. A gdy znaleźli się w kaplicy, przekonała się, że nie kłamał. Trumna papy była zamknięta. Wiedziała, co skrywało wieko, lecz udawała, że wewnątrz ojciec był taki jak zawsze. Wystrojona jak dawniej mama wyglądała, jakby spokojnie spała. Jednak największą ulgę przyniosło to, że Giles trzymał ją za rękę przez całą mszę, nie bacząc nawet na złośliwe uwagi Neda, rozwydrzonego syna kuzyna Desmonda. Gdy tylko Minerva poczuła kolejną falę smutku lub strachu, ściskała dłoń Gilesa, a on odpowiadał tym samym, dając znak, że nie jest sama. Dzięki temu dała radę znieść pogrzeb. Puścił ją dopiero wtedy, gdy trumny znalazły się w ziemi, a żałobnicy zaczęli się rozchodzić.

Tamtego dnia Minerva zakochała się w Gilesie Mastersie.

Londyn

1816

W dniu swych dziewiętnastych urodzin Minerva nadal była zakochana. Wiedziała o Gilesie wszystko. Nie ożenił się ani nie starał się poważnie o żadną z panien. Podobnie jak jej bracia wiódł żywot hultaja, jednak w przeciwieństwie do nich miał profesję – w ubiegłym roku został powołany do adwokatury. Jeśli miał zyskać uznanie jako adwokat występujący przed sądem, to z pewnością dni beztroski i łajdaczenia się dobiegły dla niego końca. Będzie zatem potrzebować żony.

Dlaczego ona nie miałaby nią zostać? Nieraz mówiono jej, że jest wystarczająco ładna. Była też bystra, co mężczyzna pokroju Milesa na pewno by docenił. Nie lekceważyłby jej za skandaliczne zachowanie jej krewnych – tak jak czynili to małoduszni dżentelmeni, których spotykała od chwili swego debiutu. Borykał się z własnym skandalem – od chwili samobójstwa swego ojca przed czterema miesiącami. Miała więc z Gilesem wiele wspólnego.

Jednak pomimo iż został zaproszony na jej urodzinowe przyjęcie, Minerva nie odnalazła go wśród tłumu gości i poczuła bolesne rozczarowanie. Jak miała sprawić, by dostrzegł ją w innym świetle, nie tylko jako młodszą siostrę swych przyjaciół, skoro nigdy się nie spotykali?

Gdy przyjęcie dobiegło końca, dziewczyna wyszła do ogrodu, by odetchnąć i odegnać przygnębienie. Usłyszała wówczas rozmowę braci palących cygara tuż przy stajniach.

– Chłopcy mówili, że przyjęcie w domu Newmarsha zaczyna się o dziesiątej – powiedział Oliver. – Spotkajmy się tu nieco wcześniej. Całe szczęście mamy do niego blisko, więc możemy udać się piechotą i nie mieszać w sprawę służących. Wiecie, jacy są... O wszystkim donoszą babce, a ona będzie nam suszyć głowy, że znikamy gdzieś w dniu urodzin Minervy.

– Babka niechybnie zauważy, jeśli spróbujemy wymknąć się w przebraniach – rzekł Jarret.

– Co jakiś czas jeden z nas wyjdzie, żeby ukryć swój kostium w ogrodzie. Uważajcie tylko, żeby Minerva tego nie zobaczyła. Nie ma potrzeby robić jej przykrości.

Dziewczyna już miała powiedzieć im, co sądzi na temat wymykania się z przyjęcia siostry w jej urodziny, gdy zdała sobie sprawę, że jeśli umówili się ze swoimi kolegami, to Giles z pewnością też tam będzie! A skoro chodziło o bal maskowy, mogła niepostrzeżenie do nich dołączyć. Na dodatek miała idealny strój. Wraz z młodszą siostrą, Celią, znalazły kiedyś dawne suknie ich babki – były w sam raz.

O dziewiątej Minerva wśliznęła się do ogrodowej altany wraz z czternastoletnią Celią, która obiecała pomóc jej w zamian za szczegółową relację z balu. Dopasowały do niej jeden ze staromodnych gorsetów i dwa skromne paniery[1], a na to Minerva włożyła rozłożystą suknię ze złotej satyny, którą babcia miała na sobie w dniu ślubu ich rodziców. Cały czas chichocząc, dziewczęta schowały ciemnoblond włosy Minervy pod pudrowaną peruką z upiętych wysoko, białych loków. Potem zakryły jej twarz maską, a do jednego z policzków przykleiły muszkę. Całości stroju dopełniła babcina starodawna, niebieska kamea.

– Czy wyglądam jak Maria Antonina? – spytała cicho Minerva. Nie chciała ryzykować, że bracia mogliby ją usłyszeć, gdy pojawią się w ogrodzie.

– Wyglądasz wspaniale – szepnęła Celia. – I bardzo egzotycznie.

„Egzotycznie” to było nowe ulubione słowo Celii, choć Minerva podejrzewała, że naprawdę miało ono oznaczać „uwodzicielsko”. Dekolt sukni faktycznie był wycięty bezwstydnie głęboko. Ale przecież pragnęła oczarować Gilesa.

– Leć już – szepnęła do siostry. – Zanim tamci się zjawią.

Celia wybiegła z altany. Minerva odczekała, aż bracia przebiorą się w ogrodzie, i ruszyła za nimi. Na szczęście sporo innych osób zmierzało w tym samym kierunku, więc wmieszała się w tłum, gdy tylko jej bracia zniknęli w głębi rezydencji. Choć nie miała zaproszenia, dostanie się do środka okazało się dziwnie proste. Jednak znalezienie Gilesa nie mogło być równie łatwe, gdyż musiała unikać swoich braci. Zamierzała więc przekupić lokaja, by zdradził jej, jak ubrany był tropiony przez nią dżentelmen.

– Pana Mastersa tu nie ma, kochaneczko – odezwał się poufale służący. – Odrzucił zaproszenie, tłumacząc, że musi być teraz na prowincji, doglądać matki.

Nie wiedziała, czy cieszyć się, że Giles nie przyszedł do niej z życzeniami urodzinowymi z powodu obowiązków, czy czuć zawód, że straciła szansę na spotkanie.

– Ale jeśli szuka pani opiekuna – radził lokaj – to powinna panna mierzyć nieco wyżej. Pan Masters jest zaledwie drugim synem.

Opiekuna? Po co, u licha? Przyjrzała się uważniej otoczeniu i w mig zrozumiała, że nie była to zwyczajna maskarada. Jej „egzotyczny” strój wyglądał wprost anielsko w porównaniu z kostiumami innych kobiet. Dominowały wśród nich greckie suknie i rzymskie togi z głębokimi rozcięciami w nieprzyzwoitych miejscach. Była mleczarka z dekoltem głębszym, niż ośmieliłaby się nosić którakolwiek ze zwyczajnych kobiet, oraz dziewczyna przyodziana jedynie w pióra rozmieszczone w strategicznych miejscach. W drugim końcu pokoju brat Minervy, Jarret, tańczył z lady Marion, która w żadnym wypadku nie była damą, i błądził dłonią w dół jej pleców aż do...

Czerwieniąc się, Minerva odwróciła wzrok. Dobry Boże! To był jeden z tych słynnych balów, na które kobiety przychodziły w poszukiwaniu opiekunów, a mężczyźni – cieszyć się... damskim towarzystwem. Gdyby ktokolwiek ją tam przyłapał, byłaby to katastrofa!

Nim zdążyła uciec, jakiś jegomość przebrany za francuskiego dworzanina chwycił ją w talii i przyciągnął do siebie.

– Czyż to nie sama królowa nierządnic? – roześmiał się. Dziewczyna gapiła się na niego całkiem zaskoczona. Czy właśnie nazwał ją d z i w k ą?

Następnie zdegustował ją do reszty, przyciskając jej usta do ucha i wkładając język do środka.

– Może pójdziemy na górę, moja słodka, by odegrać nasze role na osobności?

Nim zdążyła boleśnie nadepnąć mu na stopę, została wyszarpnięta z jego objęć przez innego mężczyznę.

– Spieprzaj, Lansing. Ja zobaczyłem ją pierwszy. – Rycerz w lśniącej tkaninie objął ją ramieniem, szczerząc się lubieżnie.

Lansing? Czyż chodziło o hrabiego Lansinga? Minerva znała jego żonę – słodką, młodziutką dziewczynę, może tylko troszkę pulchną. Chadzali do tego samego kościoła co babka, na litość boską!

– Daj spokój, Hartley – odparł Lansing z irytacją. – Jestem ubrany do pary!

Zapewne chodziło o cieszącego się powszechnym poważaniem wicehrabiego Hartleya, którego żona była równie piękna, co oziębła. Hartley i Lansing przyjaźnili się od lat. Aż do tej chwili Minerva zawsze miała ich za porządnych jegomościów... Nim zdążyła się otrząsnąć, hrabia chwycił ją za ramię.

– Moglibyśmy się podzielić – rzekł bez cienia skrupułów. – Nieraz nam się zdarzało.

Podzielić się nią?! Akurat miała zamiar dobrowolnie zamknąć się w pokoju z dwoma pijanymi bufonami! Wyrwała się i powiedziała:

– Panowie wybaczą, ale jestem już umówiona z lordem Stoneville.

Oliver przewyższał ich tytułem, co mogło ostudzić ich zapał. Lecz Hartley jedynie zachichotał i wskazał palcem daleki kąt sali.

– Stoneville jest teraz zajęty, złociutka.

Minerva zobaczyła brata rozpartego w fotelu i obserwującego tańczącą przed nim uwodzicielsko, przebraną za Kleopatrę kobietę. Na litość boską, był tak samo niepoprawny jak Jarret... Zdeprawowany jak tych dwóch rozpustnych lordów.

Bardzo dobrze, w takim razie da mu nauczkę i przy okazji pozbędzie się tych głupców. Wziąwszy się pod boki, posłała poirytowane spojrzenie w stronę lorda.

– Śmierdzący tchórz, jak on śmie flirtować z inną po tym, jak sprzedał mi syfilis?

To wystarczyło, by Hartley i Lansing wzięli nogi za pas. Wolna od natrętnych wielbicieli ruszyła do drzwi poprzez tłum zebranych. Po jej ustach przemknął psotny uśmiech. Miała nadzieję, że szybko rozejdzie się wieść o „przypadłości” Marii Antoniny oraz o tym, czyja to wina. Oliver zasłużył sobie na to za zadawanie się z tak okropnymi ludźmi.

Reszta gości była równie okropna. Minerva mijała królów i nędzarzy, słyszała znajome głosy, komentarze, których żadna panna nie powinna słyszeć. Niektórzy byli młodzikami, jak jej bracia, chcącymi się wyszumieć, lecz część z nich była żonata. Dobry Boże, czy wzrok wszystkich mężczyzn błądził tak jak wzrok papy?

Nie, Giles taki nie był. Sam fakt, że zdecydował pocieszać matkę, zamiast przychodzić tutaj, dowodził jego prostolinijności.

W końcu udało jej się przejść przez salę, po czym zatrzymała się w ciemnym korytarzu, by zdecydować, co dalej. Nie chciała wpaść w tarapaty, z których nie udałoby jej się tak łatwo wyplątać.

Nagle drzwi w końcu korytarza otworzyły się i zobaczyła człowieka ubranego w habit, niosącego świecę. Z walącym sercem skryła się za jedną z kotar i modliła, by jej nie zauważył. Zasłony były dość cienkie, widziała go więc wyraźnie, miała jednak nadzieję, że cień wystarczająco skrywał jej sylwetkę. Mężczyzna przystanął niedaleko i przechylił głowę, jakby nasłuchiwał. Światło świecy padło wtedy na jego profil... i na pieprzyk poniżej ucha.

Minerva wstrzymała powietrze. Znała ten profil aż za dobrze, pamiętała każdy rys. Giles jednak tu był. Ale dlaczego cichcem przemykał się po korytarzach? Gdy pospiesznie wszedł do pobliskiego pokoju, nagle ją olśniło. Zapewne umówił się z jakąś ladacznicą! Niech go diabli, jak on mógł? Był okropny jak jej bracia!

Chyba że się myliła. W końcu lokaj powiedział, że Giles odrzucił zaproszenie na to przyjęcie.

Po cichu wyszła zza kotary. Nie mogła opuścić przyjęcia, nie dowiedziawszy się, czy rzeczywiście spotykał się tu ze swoją kochanicą. Nie potrafiła znieść myśli, że to mogła być prawda, ale musiała mieć pewność.

Podkradła się do drzwi, za którymi zniknął, zebrała się na odwagę i wśliznęła do środka. Mężczyzna był na wpół odwrócony od wejścia i zbyt zajęty przeszukiwaniem biurka, by ją zauważyć. Nie ruszając się z miejsca, dziewczyna obserwowała, jak systematycznie sprawdza każdą szufladę. Co, u licha, wyprawiał?

Była prawie pewna, że to Giles. Poruszał się z tą samą subtelną gracją, tym samym opanowaniem. Pod szerokim kapturem wiły się tak samo orzechowobrązowe włosy. Wyjął jakąś teczkę, otworzył ją i przysunął do światła. Zdjął maskę, by móc lepiej przyjrzeć się papierom.

Serce Minervy zabiło szybciej. To naprawdę był Giles. Co on zamierzał? I dlaczego?

Gdy przejrzał całą zawartość teczki, schował ją za poły habitu, odwrócił się i zauważył dziewczynę. Niewzruszony uśmiechnął się czarująco i, niby mimochodem, włożył maskę.

– Zdaje się, że zgubiła się pani, madam. Przyjęcie odbywa się w sali balowej.

Powinna była zgrywać niewiniątko, ale nie potrafiła.

– W takim razie nie jestem jedyna, panie Masters.

Mężczyzna ostro wciągnął powietrze. W mgnieniu oka przemierzył pokój i zdjął jej maskę.

– Minerva? Co, u diabła...

– To ja powinnam zadawać pytania. Co zamierzasz ukraść? Co tu w ogóle robisz? Myślałam, że jesteś na wsi z matką.

Oczy mężczyzny rozbłysły irytacją.

– Dla wszelkich zainteresowanych przebywam właśnie tam. – Przyjrzał się jej krytycznie. – A jakim cudem ty dostałaś zaproszenie na przyjęcie wydane przez człowieka pokroju Newmarsha?

Gdy zająknęła się przy odpowiedzi, Giles pokręcił głową.

– Zakradłaś się tu, prawda? I musiałaś trafić akurat na mnie. Przeklęty pech.

Naprawdę przykro było to słyszeć.

– Nie próbowałam cię odnaleźć – skłamała. – Przyszłam jedynie dla kaprysu, po tym, jak usłyszałam rozmowę moich braci na ten temat. Zauważyłam cię, więc...

– Ciekawość przeważyła nad rozsądkiem. – Chwycił ją za ramiona, jakby zamierzał nią potrząsnąć. – Przeklęta, niemądra dziewucho... A gdybyś trafiła na kogoś pozbawionego skrupułów, kto dźgnąłby cię nożem między żebra za wtrącanie się w nie swoje sprawy?

– A skąd mam wiedzieć, że ty nim nie jesteś? – warknęła poirytowana, że uważał ją za głupią. – Nadal nie przyznałeś, co ukradłeś.

– To nie twoja sprawa, panno Wścibska.

– Och, na litość boską, nie traktuj mnie jak dziecka. Nie mam już dziewięciu lat.

– A prawie się nabrałem – mruknął, poprawiając jej maskę, po czym popchnął dziewczynę w kierunku drzwi. – Zostawiłbym cię na łasce twoich braci, ale nikt nie może wiedzieć, że tu jestem. Ośmielę się twierdzić, że ty także nie chcesz być tutaj widziana. Dlatego odstawię cię do domu, nim napytasz sobie biedy.

Minerva już szykowała ciętą ripostę, lecz znaleźli się w holu, zbyt blisko sali balowej, by ryzykować. Poza tym oboje chcieli wydostać się stamtąd niezdemaskowani. Zamierzała powiedzieć mu co nieco do słuchu, gdy tylko znajdą się na zewnątrz. Panna Wścibska, też coś. Nawet nie zwrócił uwagi na jej kostium! Czy już zawsze postrzegać ją będzie jedynie jako małą dziewczynkę?

Giles poprowadził ją przez gęsty labirynt pokoi i korytarzy, przez co zdała sobie sprawę, że musiał znać to miejsce, musiał bywać na tych przyjęciach. Chyba że trudnił się kradzieżą? Nie, na pewno istniał inny powód.

Nie miała szansy spytać. Gdy tylko znaleźli się w stajni, mężczyzna zdjął maskę.

– Kim właściwie miałaś być?

– Marią Antoniną.

– Dobry Boże! Czy masz pojęcie, co się mogło stać, gdyby ktoś cię rozpoznał? – Zdecydowanym krokiem poprowadził Minervę drogą do posiadłości pani Plumtree. – Przekreśliłoby to twoją przyszłość. Taki skandal na zawsze zniszczyłby twoją reputację. Żaden porządny mężczyzna nie poślubiłby...

– A jakie ja mogę mieć szanse na znalezienie męża? – Równie poirytowana zerwała maskę z twarzy. – Moja rodzina jest napiętnowana skandalem, a jedyni mężczyźni, jacy się koło mnie kręcili podczas sezonu, to łowcy posagów i próżniacy.

Poza tym to ciebie chcę, pomyślała.

Giles spojrzał na nią z ukosa.

– Jeśli to prawda, nie powinnaś obciążać swojej reputacji kolejnymi wybrykami. Oboje wiemy, jak społeczeństwo odpłaca tym, którzy za nic mają rządzące nim zasady. Powinnaś starać się oczyścić dobre imię rodziny.

Takie komentarze z jego ust były szczególnie denerwujące.

– Tak jak to robią moi bracia? – spytała z goryczą. – Tak jak ty? – Dotarli do ogrodów na tyłach miejskiej rezydencji pani Plumtree, musiała więc czym prędzej wydusić z niego prawdę. – Dlaczego wykradłeś te dokumenty. Po co ci one?

– Nie powinnaś była tego widzieć – wycedził, patrząc jej w oczy. – Mam nadzieję, że wykażesz się rozsądkiem i zachowasz to dla siebie.

– A jeśli nie? Co mi zrobisz? – odparła z wyraźnym sarkazmem. – Wsadzisz mi nóż pod żebro?

W bladym świetle księżyca dostrzegła na jego twarzy wyrachowanie.

– Bardzo zabawne... Jeśli powiesz komukolwiek o tym, że mnie widziałaś, to zdradzisz, że także tam byłaś, a zakładam, że nie życzysz sobie takiego rozgłosu. Szczególnie gdy obecnie jesteś ubrana jak... jak...

Gdy ucichł i skupił wzrok na jej częściowo obnażonym dekolcie, Minerva wstrzymała oddech. Przynajmniej dostrzegł w niej kobietę.

– Jak kto? – spytała najbardziej uwodzicielskim głosem, na jaki ją było stać.

Giles znów spojrzał jej w oczy.

– Jak tania ladacznica – odparł krótko. – Nie chciałabyś zostać przyłapana w czymś takim akurat tutaj.

Ladacznica! Tak dla niego wyglądała? A w dodatku tania?

– Dlaczego nie? Bo to zrujnowałoby mi reputację? Wątpię, by moją sytuację dało się pogorszyć.

– Masz posag...

– Który zapewnia mi jedynie zainteresowanie niewłaściwych mężczyzn. – Uniosła podbródek. – Poza tym nie zniszczyłbyś mi reputacji ze zwykłej złości. Na pewno nie ty. Jesteś dżentelmenem.

Giles uniósł brew.

– A ty nie pomogłabyś zaprowadzić mnie na stryczek za kradzież. Na pewno nie ty. Jesteś mi przyjaciółką.

Jeśli chciał ją udobruchać, to doprawdy dobrze mu szło.

– Za to mogłabym szepnąć słowo twojemu bratu, wicehrabiemu. Wątpię, by wyraził aprobatę.

– A ja mógłbym wspomnieć o twej małej przygodzie pozostałym Sharpe’om. Twoi bracia z pewnością nie będą zadowoleni.

– Proszę bardzo – blefowała. – Nie obchodzi mnie, co pomyślą. – Skrzyżowała ręce na piersi i dodała: – Zostało ci zatem tylko jedno wyjście: powiedzieć mi prawdę.

– Mam lepszy pomysł. – Podszedł bliżej i zniżył głos. – Podaj cenę, Minervo. Jako adwokat nie zarabiam jeszcze zbyt wiele, ale wystarczy, by kupić twoje milczenie.

– Nie bądź śmieszny. – Gdy uśmiechnął się chytrze, poznała, że jedynie prowokował ją tą gadaniną o pieniądzach. – Zatem kategorycznie odmawiasz zdradzenia mi, o co tu chodzi?

– Wolę zachować swoje tajemnice dla siebie – odparł i wzruszył ramionami.

A niech to, dobrze wiedział, że ona także dochowa jego sekretów, jeśli ją o to poprosi. Nie znaczyło to jednak, że musiała być potulna jak baranek.

– W porządku, w takim razie w zamian żądam pocałunku.

– Czego? – spytał spłoszony.

– Pocałunku. Wiesz, o czym mówię – dodała sarkastycznie. – W końcu ty i moi bracia bez przerwy rozdajecie je na prawo i lewo tawernianym dziewkom, kochanicom i tancerkom. Tym jednym pocałunkiem kupisz moje milczenie. – Być może to sprawi, że zobaczy w niej kobietę, której będzie mógł zaufać, o której rękę będzie mógł się starać... tę, którą mógłby pokochać.

Giles omiótł jej sylwetkę długim, niespiesznym spojrzeniem, wzniecając w jej ciele gorąco w miejscach, w których nigdy wcześniej go nie czuła. Serce dziewczyny zabiło szybciej.

– Nie sądzę, by to był dobry pomysł.

– Niby dlaczego?

– Przede wszystkim – stwierdził oschle – twoi bracia obdarliby mnie żywcem ze skóry, gdyby się o tym dowiedzieli.

– W takim razie im nie mówmy. – Gdy stał przed nią w milczeniu, dodała: – Dziś są moje dziewiętnaste urodziny, a przed chwilą przeżyłam parę nieprzyjemności na dalece nieprzyzwoitym przyjęciu, gdzie dwóch jegomościów omawiało możliwość dzielenia się mną tej nocy. – Widząc jego chmurne spojrzenie, pospieszyła wyjaśnić: – Choć uniknęłam dalszych, obrzydliwych umizgów, zanim do czegokolwiek doszło, potrzeba mi teraz czegoś przyjemnego, co pozwoli zapomnieć, że omal nie znalazłam się w kanapce między szują a łajdakiem. Proszę cię, byś mi to dał.

– Dlaczego sądzisz, że mój pocałunek będzie przyjemny? – szepnął szorstko, a na dźwięk jego głosu po plecach przebiegł jej cudowny dreszcz.

Minerva starała się brzmieć, jak gdyby była równie obyta w świecie jak on.

– Jeśli chcesz, bym dochowała twych sekretów, lepiej, żeby tak właśnie było.

Ku jej zdumieniu Giles się roześmiał.

– W porządku, bezczelna psotnico. Spełnię twoje żądanie.

Pochylił się i przycisnął usta do jej warg w pocałunku równie krótkim i rozczarowującym, co niewinnym. Minerva zmarszczyła czoło.

– Być może powinnam była wyrazić się jaśniej. Mówiąc „przyjemny”, miałam na myśli „satysfakcjonujący”. Nie całujesz własnej babki.

Giles wpatrywał się w nią, a po chwili w jego oczach pojawił się niecny błysk. Bez ostrzeżenia ujął jej twarz w dłonie i znów pochwycił jej usta swoimi. Tym razem jednak pocałował ją z mocą nieznoszącą sprzeciwu, to było wprost obezwładniające. Rozchylił jej wargi językiem, po czym raz za razem wnikał głębiej, aż od natłoku wrażeń zakręciło jej się w głowie, a kolana stały się jak z waty.

W jednej chwili położył kres wszystkim jej romantycznym wyobrażeniom, a zastąpił je nieposkromionym pragnieniem, jakiego nigdy wcześniej nie zaznała. Przeżyła szok, ale i stan prawdziwego upojenia.

Bez zastanowienia oplotła ramionami szyję mężczyzny, który tuż przy jej wargach wymamrotał ciche przekleństwo i przyciągnął ją mocno do siebie, by móc zakosztować jej ust jeszcze głębiej. Jego zarost drapał ją w podbródek. Czuła zapach dymu świec oraz brandy, a to połączenie wydało jej się dziwnie ponętne. To było jak spełnienie wszystkich marzeń. A gdy poczuła dłonie wędrujące po jej żebrach, zapragnęła więcej... kolejnych pieszczot i pocałunków... więcej tego mężczyzny.

Dopiero po dłuższej chwili Giles odsunął się i zduszonym głosem rzekł:

– Czy taki pocałunek spełnia twoje wymagania?

Odurzona cudownym dotykiem jego warg, spojrzała na przystojną twarz i uśmiechnęła się z rozmarzeniem.

– Był absolutnie idealny.

Giles zamrugał, a po jego obliczu przemknął wyraz przerażenia. Gwałtownie odsunął dziewczynę od siebie.

– Zatem wypełniłem swój obowiązek?

Zdumiona zdołała jedynie skinąć głową. Wpatrywała się w Gilesa z nadzieją na cokolwiek, co złagodziłoby te zimne słowa.

– Świetnie.

Minerva patrzyła, jak mężczyzna odwraca się, by odejść. Zatrzymał się jednak ze spojrzeniem równie niedbałym i leniwym jak jego ton.

– Następnym razem, gdy zapragniesz zachować się jak kusicielka, moja droga, bądź ostrożna. Nie każdy zareaguje na szantaż równie łagodnie. Możesz znaleźć się w jakiejś ciemnej uliczce z podwiniętą kiecką. Wątpię, by w rzeczywistości spodobało ci się odgrywanie roli lafiryndy.

Brutalne słowa mocno ugodziły w jej dumę. Uważał ich pocałunek za wyuzdaną zabawę? Czyżby nie poczuł namiętności, jaka obudziła się między nimi, wzruszenia, gdy ich dusze stały się jednością? Czy doprawdy nic nie czuł podczas pocałunku, który ją na zawsze zmienił z dziewczyny w kobietę?

Najwyraźniej nie. Ugodził ją jak nożem, prosto w serce.

Dziewczyna zdołała zapanować nad sobą do momentu, gdy mężczyzna znikł jej z oczu, lecz w następnej chwili zalała się łzami.

Tej nocy odkochała się w Gilesie Mastersie.

[1] Panier – rodzaj stelaża, noszonego w XVIII wieku w celu zwiększenia szerokości sukni (przyp. tłum.).

Rozdział I

Londyn

1825 r.

O brzasku, skryty pod osłoną drzew, Giles przyglądał się, jak wicehrabia Ravenswood, podsekretarz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, wchodzi do hangaru na łodzie przy Serpentine River, na terenie Hyde Parku. Gdy po kwadransie nie pojawił się nikt inny, Giles ruszył do środka.

Przywitali się z Ravenswoodem, po czym wicehrabia rzekł:

– Słyszałem, że rozważa się pańską kandydaturę na adwokata królewskiego.

Giles zrobił się spięty. Powinien był wiedzieć, że Ravenswood się o tym dowie. Ten człowiek miał oczy z tyłu głowy.

– Tak mi powiedziano.

– Przypuszczam, że jeśli pana wybiorą, nie będzie pan mógł kontynuować współpracy ze mną.

– Królewska adwokatura to wymagające stanowisko – rzekł Giles z rezerwą. Nie spodziewał się rozmowy na ten temat tak prędko.

– A także bardzo prestiżowe. Nie wspominając o powiązaniach politycznych. Dlatego odgrywanie łobuza w celu łatwiejszego gromadzenia informacji nie będzie już tak wygodne.

– Zgadza się. – Wpatrywał się w Ravenswooda, lecz jego stoickie oblicze niczego nie zdradzało. – Jeśli mam być szczery, zdecydowałem się zrezygnować z pracy dla pana niezależnie od tego, czy otrzymam tę posadę. Sytuacja jest spokojniejsza i wątpię, bym był...

– Wyjaśnienia nie są konieczne, Masters. Zaskakuje mnie, że ciągnął pan to tak długo. Dobrze służył pan swej ojczyźnie, czerpiąc z tego niewielkie korzyści, gdy mógł więcej czasu i wysiłku poświęcić swej pracy adwokackiej. Nie winię pana za chęć skupienia się na własnej karierze. Ma pan już, ile...? Trzydzieści siedem lat? Z pewnością jest pan w wieku, w którym pragnie się od życia czegoś więcej. Będę wspierał pańską decyzję, na ile będzie to możliwe.

Giles odetchnął głęboko. Bardzo obawiał się tej rozmowy. Powinien był jednak wiedzieć, że niezależnie od wszystkiego Ravenswood pozostanie jego przyjacielem.

Poznali się jeszcze w Eaton. I choć był od Gilesa trzy lata starszy, narodziła się między nimi szczególna więź, dziwna, jeśli wziąć pod uwagę, że wicehrabia był poważny i przedsiębiorczy, Giles zaś rozhukany i żądny przygód. Dlatego to do Ravenswooda, od dawna gotowego do wejścia w świat polityki, Giles zwrócił się przed dziewięcioma laty, gdy pragnął, by zatriumfowała sprawiedliwość. Ravenswood zrobił ze skradzionych Newmarshowi dokumentów dobry użytek. Tak właśnie zaczęła się tajna współpraca Gilesa z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych oraz jego rola jako strażnika pokoju.

Współpraca okazała się owocna dla obydwu. Giles od czasu do czasu przekazywał podsekretarzowi informacje, których ministerstwo nie zdobyłoby w żaden inny sposób. A z takim rozpustnikiem jak Giles Masters ludzie chętnie dzielili się rozmaitymi pikantnymi szczegółami. Po wojnie w ministerstwie roiło się od przypadków oszustw, fałszerstw, a nawet zdrad stanu, a gdy nad wieloma częściami kraju wisiała groźba rewolucji, urząd potrzebował każdej pomocy.

Raz na jakiś czas Giles nawet sam wykazywał się inicjatywą i zdobywał informacje od znajomych, we własnym środowisku. W zamian Ravenswood dał mu powód do życia wtedy, gdy ojciec Gilesa popełnił samobójstwo. Oraz szansę na zadośćuczynienie za grzechy młodości. Jednakże Masters spłacał dług już wystarczająco długo.

– Chyba nie muszę mówić, że pańskie działania powinny pozostać tajemnicą również po tym, jak... przejdzie pan na emeryturę – ostrzegł go Ravenswood. – Nie wolno panu z nikim o tym mówić, nigdy nie możemy zdradzić, że...

– Znam swoją powinność – wtrącił Giles.

W tym właśnie tkwił problem. Trudno było wieść prawdziwe życie, gdy przed wszystkimi wokół miało się sekrety. Zmęczyły go ciągłe tajemnice. Miał dość roli żyjącego ponad stan hulaki, już dawno przestała mu pasować. Jeśli teraz zakończy pracę dla rządu, nikt się nie zorientuje, a on będzie miał szansę być sobą. Ludzie pomyślą, że wreszcie dorósł.

– To będzie mój ostatni raport. Czy to dla pana oznacza kłopoty?

– Jak można przypuszczać, będzie nam brakować pańskiej pomocy. Ale poradzimy sobie. Poza tym mówi pan, że sprawy mają się lepiej.

– Dlatego też mój raport będzie krótki. – Giles opowiedział o urzędniku sądowym, którego podejrzewał o łapówkarstwo, i o problemach z inwestycjami w Ameryce Południowej.

Ravenswood zadawał pytania i robił notatki.

– Czy to wszystko? – spytał.

– Prawie. W zeszłym miesiącu prosiłem pana o przysługę – przypomniał Giles.

– A tak, dla przyjaciela, Jarreta Sharpe’a. – Ravenswood schował notes do kieszeni marynarki. – Jak dotąd, żaden z moich informatorów nie natknął się na nic ciekawego w powiązaniu z Desmondem Plumtree. Jest pan pewien, że pański kolega nie myli się w swych podejrzeniach?

Od momentu, gdy Oliver i Jarret założyli rodziny, zaczęli wnikać w historię śmierci swoich rodziców. Jarret poprosił Gilesa o poradę prawną i cała sprawa wzbudziła jego zainteresowanie.

– O ile mogę stwierdzić na podstawie testamentu pani Plumtree, Desmond Plumtree niczego by nie zyskał, zabijając ich.

– A jednak ta odpowiedź pana nie zadowala.

– Nie potrafię wytłumaczyć dlaczego, ale ten człowiek zawsze działał mi na nerwy. Jeśli miałbym kogokolwiek podejrzewać o zamordowanie Sharpe’ów, byłby to właśnie Plumtree. – A Giles nie zaszedłby tak daleko w pracy adwokackiej, gdyby nie słuchał instynktu.

– Cóż, dam znać, jeśli natrafimy na cokolwiek tyczącego się tej sprawy. Przykro mi, że nie mogę być bardziej pomocny. – Z nagłym błyskiem w oku wicehrabia wyjął zza surduta gazetę. – Widząc pańskie żywe zainteresowanie Sharpe’ami, nie mogłem się oprzeć i przyniosłem coś na poprawę nastroju.

Giles spojrzał na przyjaciela pytająco.

– „Magazyn dla Panien”?

– Mojej żony. Ukazał się wczoraj. Przeczytała mi fragment, który może uzna pan za zabawny. Proszę spojrzeć na dół strony dwudziestej szóstej.

Giles przerzucił kartki i aż wstrzymał na chwilę oddech, gdy zdał sobie sprawę, że patrzy na rozdział najnowszej gotyckiej powieści Minervy. Nie wiedział, że miała ukazywać się w odcinkach.

– Czy mogę to zatrzymać?

– Proszę bardzo. Abby już przeczytała. – Ravenswood przyjrzał mu się uważnie. – Czytał pan kiedykolwiek powieści panny Sharpe?

– A pan? – odparł Giles ostrożnie.

– Przeczytałem zawarty w tym magazynie fragment. Był bardzo interesujący. W powieści jest postać całkiem podobna do pana.

– Naprawdę? – Starał się sprawiać wrażenie lekko znudzonego, jednocześnie klnąc w duchu na myśl, że jeśli nawet Ravenswood zauważył...

Po powrocie do domu będzie musiał dokładnie przeczytać całość.

Nagle, nieproszony, stanął mu przed oczami obraz ładnej, młodej kobiety w stroju Marii Antoniny, a na wspomnienie jej niezwykłej słodyczy aż ścisnęło go w dołku. W wieku dziewiętnastu lat była klasyczną pięknością – z przywodzącymi na myśl kształt serca ustami, długimi rzęsami, wyraźnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Jednak poza urodą Minerva nie miała w sobie niczego, co pozwalałoby ją łatwo scharakteryzować.

Nadal nie mógł wyjść z podziwu nad tym, z jakim uporem ta pyskata dziewczyna zadręczała go pytaniami, co robił w domu Newmarsha. I nie mógł wciąż uwierzyć, że miała czelność szantażem wymóc na nim pocałunek. I co stało się w chwili, gdy ją pocałował. Chciał dać jej nauczkę, by wiedziała, czym grozi igranie z hultajem i rozpustnikiem, jednakże prędko zapomniał, że miał w ramionach siostrę swego najlepszego przyjaciela. Również i o tym, że był wtedy prowadzącym hulaszczy tryb życia drugim synem u progu niepewnej kariery, który nie mógł sobie pozwolić na uderzanie w konkury do przyzwoitej panny. W jakiś przedziwny sposób tamten pocałunek wymknął się spod kontroli, by przerodzić się w coś poważniejszego i niebezpiecznego... wyjątkowo oszałamiającego. Ta dziewczyna rozbudziła w Gilesie nowe pragnienia i tęsknoty.

Nadal tak było. Co jakiś czas nachodziły go te same uporczywe myśli.

Szkoda, że teraz Minerva go nienawidziła. Bez trudu wyczytywał to z jej książek, w których wykorzystywała fikcję, aby krytykować go na różne sposoby, jednocześnie nadając mu cechy coraz bliższe jego prawdziwych sekretów.

Pierwszy raz dostrzegł ten problem na balu walentynkowym, na który oboje byli zaproszeni. Wcześniej nigdy nie czytał jej powieści. I bez tego miał trudności z wymazaniem z pamięci pocałunku sprzed lat. Jednak tamtego wieczoru taniec na nowo podsycił płomienie. Rozmowa także stanowiła swojego rodzaju podchody – pełna aluzji, od których krew wrzała Gilesowi w żyłach. Riposty Minervy stawały się coraz bardziej cięte, aż obawiał się, że w końcu zrobi coś głupiego. Na przykład czmychnie z nią na taras i pocałunkami przyprawi o zawrót głowy.

Tymczasem dziewczyna zostawiła go pobudzonego, wściekłego i skonfundowanego. Aż do tego wieczoru sądził, że w ogóle o nim nie pamiętała, że jego bezduszne uwagi po tamtym pocałunku zdusiły wszystkie uczucia, jakie mogła do niego żywić. Gdy przekonał się, że to nieprawda, sięgnął po jej książki. Wtedy odkrył, co Minerva kombinowała.

Wstrzymywał się z ingerencją w tę sprawę, mając nadzieję, że w obliczu nowych wymagań, jakie przed Minervą postawiła babka, dziewczyna nie będzie miała czasu na pisarstwo. Skoro jednak pojawił się kolejny fragment, nie mógł dłużej ignorować tego problemu. A co, jeśli zacznie robić aluzje do jego działań w domu Newmarsha? Każdy z pracowników sądownictwa, który skojarzy jego osobę z tamtą kradzieżą, dowie się, że to Giles doniósł zarówno na Newmarsha, jak i na jego wspólnika, sir Johna Sully’ego. Dalej bez trudu domyśliliby się jego udziału w innych sprawach prowadzonych dla Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Ludzie, których pomógł skompromitować, za wszelką cenę chcieliby się zemścić. Zaczęliby od odebrania Gilesowi szansy na królewską adwokaturę.

– Nie doczytał pan jeszcze właściwej ciekawostki – odezwał się Ravenswood. – Jest na stronie, o której mówiłem.

Giles od razu zauważył dwa ostatnie akapity, które różniły się od reszty krojem pisma. Pierwszy mówił o związku Minervy z rodem Sharpe’ów, tylko ona sama mogła mieć czelność załączać tę informację. Przeklęta kobieta nie zamierzała używać pseudonimu, o co stale się z jej babką spierały. Jednak dopiero następny paragraf całkiem go zszokował.

Drodzy Czytelnicy

Jeśli chcecie przeczytać dalsze odcinki tej opowieści, to musicie pomóc mi wybrnąć z zaistniałych w moim życiu rodzinnych kłopotów. Nagle stanęłam przed pilną potrzebą znalezienia męża, najchętniej gotowego tolerować autorki powieści gotyckich. W związku z tym pragnę prosić o przysyłanie wszystkich znanych wam kawalerów, braci i kuzynów do Halstead Hall, gdzie dnia dwudziestego czerwca odbędę z kandydatami rozmowę kwalifikacyjną na stanowisko męża. Dziękuję Państwu za wsparcie.

Z poważaniem,

Lady Minerva Sharpe

Dwudziestego czerwca? Psia krew, przecież to dzisiaj!

– Zabawne, nie sądzi pan? – rzekł Ravenswood. – Moja żona śmiała się z tego przez bite dziesięć minut. Udany, bystry żart.

– To żaden dowcip – odparł Giles. – Na początku roku babka postawiła ultimatum: rodzeństwo Sharpe’ów musi znaleźć małżonków albo stracą swój majątek. Znając lady Minervę, w ten sposób zamierza wytrącić seniorkę rodu z równowagi.

Ravenswood wpatrywał się w niego zaskoczony.

– Chce pan powiedzieć, że ta kobieta rzeczywiście zamierza przepytywać potencjalnych mężów?

– Nie wiem, na ile traktuje całą sprawę serio, ale samo przyjmowanie petentów z pewnością się odbędzie.

Ta dziewczyna była szalona, jeśli sądziła, że cokolwiek w ten sposób uzyska. Doskonale potrafił sobie wyobrazić reakcję Olivera i Jarreta, nie mówiąc już o pani Plumtree. Staruszka miała niezłomną wolę – ani przez chwilę nie będzie tolerować wybryków Minervy. A z pewnością nie zmieni swoich postanowień.

Giles włożył czasopismo pod pachę.

– Muszę już iść.

– Czyżby zamierzał pan stawić się u Sharpe’ów jako jeden z kandydatów? – zażartował Ravenswood.

– Przeszło mi to przez myśl – odparł lakonicznie Giles.

– Pan i lady Minerva? Interesujące.

– Nie ma pan pojęcia...

Godzinę później, po przeczytaniu pierwszego rozdziału nowej powieści, Giles rozzłościł się na dobre. A niech licho porwie tę dziewczynę. Tym razem posunęła się za daleko.

Miała zamiar przepytywać kandydatów na męża, tak? Już on jej przedstawi kandydaturę...

Minerva krążyła niespokojnie po udekorowanej w stylu chińskim bawialni w Halstead Hall, z każdą chwilą coraz bardziej podupadając na duchu. Jak miała zmusić babcię do rezygnacji z ultimatum, jeśli nikt nie stawi się na spotkanie?

Wyobrażała sobie, że zastępy młodych głupców i łowców posagów będą walić do rezydencji drzwiami i oknami, robiąc przy tym takie zamieszanie i powodując taki rozgłos w prasie, że babcia będzie musiała ustąpić. Albo całkiem Minervę wydziedziczy. Na to właśnie dziewczyna liczyła, wierząc, że babcia nie kazałaby reszcie rodzeństwa cierpieć za występki jednego. Wtedy mogłaby znaleźć sobie mały dom gdzieś na wsi i pisać, co tylko jej się spodoba, wolna od jakiegokolwiek męża.

Aż trudno było uwierzyć, że kiedyś uważała małżeństwo za dobry pomysł. Związek jej rodziców był katastrofą. Z czasem zdążyła zaobserwować, że mężczyźni zbytnio nie szanują tej instytucji. Na przykład wydawcy i ich barwne sugestie, co mogłaby zrobić, aby zdobyć ich „poparcie” dla swoich książek. Albo stale kręcące się koło niej tabuny łowców posagów. A skoro pisywała powieści pod swym prawdziwym nazwiskiem, nie była partią godną szanowanego dżentelmena.

To wcale nie oznaczało, że nadal pragnęła mężczyzny o nieposzlakowanej opinii – ci byli najgorsi. Zalecało się do niej kilku i z paroma nawet się całowała, jednak gdy tylko dowiedzieli się, jaka jest naprawdę, uciekali gdzie pieprz rośnie. Mężczyźni nie przepadali za kobietami mającymi własne zdanie.

Nawet przykład braci nie napawał jej optymizmem w kwestii szanowanych dżentelmenów. Prowadzili hulaszcze życie, a podejście do sióstr mieli zdecydowanie despotyczne. Być może Oliver i Jarret zostali trochę udomowieni, gdy znaleźli żony, ale czy to trwały efekt? A jeśli nie? Ich małżonki znajdą się w potrzasku.

Kobieta stale tkwi w pułapce. Minerva nigdy nie wybaczy babci, że ograniczyła jej wolność tym przeklętym żądaniem, by wszyscy czym prędzej znaleźli sobie małżonków. A Oliver i Jarret? Jak oni śmieli zdradzić rodzeństwo i przejść na stronę babki? Jeszcze pół roku temu stali na czele zbiorowego protestu, a teraz, gdyby tylko wiedzieli, co planowała Minerva, od razu chcieliby jej pokrzyżować plany.

Dziewczyna zerknęła na drzwi podejrzliwie. Może właśnie dlatego nie pojawił się żaden kawaler. Czyżby bracia lub babka dowiedzieli się, że znów ośmieliła się zrobić coś skandalicznego? Nie, to niemożliwe. Celowo zamieściła swoje ogłoszenie w „Magazynie dla Panien”, ponieważ dostarczano go popołudniami i nikt w jej rodzinie go nie czytał. Celia była chłopczycą na tyle, by nie interesować się takimi tematami, babcia czytywała jedynie „Timesa”, bracia zaś w życiu nie tknęliby czegoś podobnego choćby palcem, a...

Ich żony. A niech to! Mieli teraz żony. A choć małżonka Jarreta, Annabel, nie wydawała się typem kobiety, która czytuje damskie czasopisma, to żona Olivera, Maria, żywo popierała pisarstwo Minervy. Nie przegapiłaby fragmentu najnowszej powieści.

Minerva zaklęła pod nosem i ruszyła do drzwi. Jak mogła zapomnieć o Marii? Bóg jej świadkiem, że jeśli tylko bratowa zrobiła cokolwiek, by...

Nagle do pokoju wszedł mężczyzna. Ale nie był to jeden z jej braci ani też z pewnością żaden z oczekiwanych kandydatów. Był jednym z głównych powodów, dla których nie chciała wychodzić za mąż. Giles Masters, jej słabostka... oraz obiekt, wokół którego skupiała się jej niezdrowa obsesja. Wielka szkoda, że w porównaniu z każdym innym mężczyzną nadal był dla niej wprost druzgocąco pociągający. Mimo upływu lat wciąż ją fascynował.

Chociaż nigdy, przenigdy nie miała zamiaru się z tym zdradzić.

– Dzień dobry, panie Masters – odezwała się lodowato.

– Dzień dobry, milady. – Powiódł łobuzerskim spojrzeniem w dół jej sylwetki. – Ładnie dziś panna wygląda.

Niestety, on też ładnie wyglądał. Giles zawsze był dobrze ubrany. Dziś miał na sobie olśniewający, świetnie skrojony frak do jazdy konnej z kobaltowoniebieskiego sukna, do tego wykonaną z przypominającej deseniem plaster miodu piki, dopasowaną do sylwetki, błękitną kamizelkę, białe spodnie z gładkiej wełny oraz wypolerowane na glanc, czarne oficerki. Zdawał się czuć całkowicie swobodnie wśród waz z czasów dynastii Ming i pozłacanych smoków, które miały za zadanie onieśmielać jej przyszłych zalotników i przywoływać ich tym samym do porządku.

Wyczuwała jednak, że na Gilesa nie zadziałają w ten sposób. Nikt nie przywoływał go do porządku, chyba że akurat sam postanowił zachować się cywilizowanie.

– Jeśli przyszedł pan spotkać się z Jarretem... – zaczęła niby to nonszalancko.

Giles rzucił coś na stojące tuż przy niej, obite złotym jedwabiem krzesło.

– Przyszedłem do pani. W odpowiedzi na ogłoszenie.

Dostrzegła czasopismo i serce zaczęło walić jej jak młotem. Czy przeczytał całość, czy tylko ogłoszenie?

– Prenumeruje pan „Magazyn dla Panien”? – spytała protekcjonalnie. – Pocieszne.

– Sądząc po tych hordach na państwa trawniku, nie ja jeden.

– Jakich hordach?

– Nie wie pani? – Roześmiał się. – Ależ oczywiście, że nie. Inaczej już by pani tam była i wymyślała Oliverowi i Gabe’owi za to, że odprawiają wszystkich jegomościów z kwitkiem.

– A to aroganccy, wścibscy... A co z Jarretem? Jego tam nie ma?

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział II

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział III

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział V

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział X

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXIV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXVI

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej