Tytuł oryginału: The Velvet Promise

Projekt okładki: Dorothea Bylica

Copyright © 1981 by Jude Gilliam White

All rights reserved including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books, A Division of Simon and Schuster Inc., 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 10020

Copyright © for the Polish translation Monika Sujczyńska

Copyright © for the Polish edition Wydawnictwo BIS

ISBN 978-83-7551-456-8

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. (22) 877-27-05, 877-40-33; fax (22) 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Prolog

Judith Revedoune uniosła głowę znad rejestru i spojrzała na ojca. Obok niej stała jej matka, Helen. Judith nie czuła przed ojcem lęku, choć od lat robił wszystko, by się go bała. Niedawno stracił dwóch ukochanych synów, okrutnych i prymitywnych jak on sam. To z żalu po nich miał takie zaczerwienione i podkrążone oczy.

Judith patrzyła na niego nieco zaintrygowana. Nigdy nie zawracał sobie nią głowy. Odkąd pierwsza żona umarła, a druga, spłoszona kura, dała mu zaledwie jedno dziecko, na domiar złego córkę, uznał, że z niewiast nie ma żadnego pożytku.

– Czego chcesz? – spytała cicho.

Robert przyglądał się jej, jak gdyby widział ją pierwszy raz w życiu. Dziewczyna większość życia spędziła w odosobnieniu, ukryta wraz z matką w odległej części zamku, wśród ksiąg i rejestrów. Skonstatował z zadowoleniem, że Judith jest podobna do Helen w jej wieku. Miała te dziwne złote oczy, za jakimi niektórzy mężczyźni szaleli, choć jego akurat one drażniły; włosy kasztanowe, czoło szerokie i silne, takąż brodę, nos prosty, usta pełne. Dobrze, pomyślał, trzeba z tego zrobić jakiś użytek.

– Tylko ty mi zostałaś – powiedział, nie kryjąc odrazy, jaką do niej żywił. – Postanowiłem, że wyjdziesz za mąż i urodzisz mi wnuki.

Judith osłupiała. Przez całe życie matka przygotowywała ją do życia w klasztorze. I nie polegało to bynajmniej na zapamiętywaniu modlitw czy pieśni kościelnych, lecz na nauce rzeczy praktycznych, potrzebnych do wykonywania jedynego zawodu dostępnego niewieście szlachetnie urodzonej, mianowicie zawodu przeoryszy. Mogła nią zostać jeszcze przed ukończeniem trzydziestego roku życia. Różnica między przeoryszą a zwykłą niewiastą była taka, jak między królem a giermkiem. Przeorysza rządziła ziemiami, majątkami, wioskami, ba, całymi hrabstwami – kupowała je i sprzedawała według własnego sądu. Jej mądrość znajdowała jednakowe poszanowanie zarówno u mężczyzn, jak i niewiast. Przeorysza rządziła, nią zaś nikt nie rządził.

Judith potrafiła prowadzić księgi dużego majątku, jasno wyrażać swe sądy w dysputach i wiedziała, ile pszenicy trzeba posiać, by wyżywić tylu a tylu ludzi. Umiała czytać i pisać, potrafiłaby zgotować przyjęcie królowi i poprowadzić szpital; nauczono ją wszystkiego, co jako przeorysza powinna wiedzieć.

Miałaby te umiejętności zmarnować, zostając służącą jakiegoś mężczyzny?

– Nie wyjdę za mąż. – Powiedziała te słowa cicho, ale wykrzyczane zabrzmiałyby nie mniej donośnie.

W pierwszej chwili Roberta Revedoune zatkało. Jeszcze nigdy żadna niewiasta nie obdarzyła go równie zuchwałym spojrzeniem. Prawdę mówiąc, gdyby nie wiedział, że ma do czynienia z niewiastą, to po wyrazie twarzy mógłby ją wziąć za mężczyznę. Otrząsnąwszy się w końcu z zaskoczenia, uderzył Judith tak, że przeleciała przez pół komnaty. Ale nawet leżąc na ziemi i krwawiąc z kącika ust, patrzyła na niego wzrokiem, w którym nie było strachu, a tylko głęboka pogarda i jakby iskierka nienawiści. Wstrzymał oddech. Ta dziewczyna niemal go przerażała.

Helen skoczyła do córki i upadłszy obok niej na kolana, wyciągnęła zza paska sztylet.

Na widok tej taniej sceny Robert się uspokoił. Helen była niewiastą, którą rozumiał. Przybierała pozę rozjuszonego zwierzęcia, ale w jej oczach czaił się wielki strach. Gdy schwycił ją gwałtownie za ramię, nóż pofrunął pod przeciwległą ścianę. Robert uśmiechnął się do córki, a następnie objął dłońmi ramię żony i złamał jej kości, tak jak się łamie suche gałęzie.

Helen zwinęła się bezgłośnie u jego stóp.

Spojrzał pytająco na Judith, która wciąż leżała na podłodze, nie będąc jeszcze zdolna uwierzyć w jego okrucieństwo.

– Co mi teraz odpowiesz, córko? Wyjdziesz za mąż czy nie?

Skinąwszy głową Judith, zwróciła się ku nieprzytomnej matce.

Rozdział
pierwszy

Księżyc rzucał długie cienie za starą kamienną warownią, która liczyła sobie trzy piętra wysokości i, jak się wydawało, znużona patrzyła spode łba na nadgryziony zębem czasu mur obronny. Wybudowano ją dwieście lat przed ową wilgotną nocą kwietniową 1501 roku. Teraz panowały spokojne czasy i nikt już nie musiał mieszkać w kamiennej wieży, ale ta należała do człowieka nieidącego z duchem czasu. Żył w niej jego pradziad, kiedy takie twierdze były w modzie, a Nicolas Valence uważał – o ile tylko wytrzeźwiał na tyle, by coś uważać – że wieża służy mu wystarczająco dobrze i z powodzeniem może służyć jeszcze następnym pokoleniom.

Nad bezpieczeństwem rozpadającego się muru obronnego i starej twierdzy czuwała masywna strażnica. Chrapał w niej jeden strażnik z opróżnionym do połowy bukłakiem wina w objęciach. Na dole w warowni spały psy wespół z rycerzami, których zardzewiałe zbroje walały się pod ścianami wśród brudnych mat z sitowia, służących do przykrywania dębowej posadzki.

To właśnie była posiadłość Valence’ów – nędzne, rozpadające się, staroświeckie zamczysko, z którego dworowano sobie w całym kraju. Mówiono, że gdyby jego fortyfikacje były tak mocne jak wino, które żłopał Nicolas Valence, to wytrzymałyby najazd całej Anglii. Tylko że nikt ich nie najeżdżał. Bo po cóż by? Przed wielu laty większość ziem zabrali Nicolasowi młodzi, pełni werwy, za to biedni jak myszy kościelne rycerze, którzy ledwo co zdobyli ostrogi. Została mu jedynie ta stara twierdza, którą zdaniem wszystkich należało obrócić w perzynę, łącznie z kilkoma sąsiednimi gospodarstwami, utrzymującymi rodzinę Valence’ów przy życiu.

W oknie komnaty na samej górze było światło. Panowały w niej ziąb i wilgoć, która nie schodziła ze ścian nawet w najsuchszą letnią pogodę. Pęknięcia w kamieniach porastał mech, a po podłodze nieustannie coś pełzało. Ale właśnie w tej komnacie przeglądało się jak w zwierciadle całe bogactwo starej warowni.

Alice Valence zbliżyła twarz do zwierciadła i na krótkie, jasne rzęsy nałożyła czernidło. Kosmetyk ten sprowadzano z Francji. Odchyliwszy się, spojrzała na siebie krytycznie. Do swego wyglądu miała obiektywny stosunek: wiedziała, czym dysponuje, i potrafiła jak najlepiej to wykorzystać.

Ze zwierciadła patrzyła na nią drobna owalna twarz o delikatnych rysach, szczupłym, prostym nosie i usteczkach przypominających różany pączek. Najsilniejszym atutem urody Alice były błyszczące niebieskie oczy w kształcie wydłużonych migdałów. A także jasne włosy, które nieustannie płukała w soku cytrynowym i occie. Naciągnąwszy na czoło Alice jasnożółtą przepaskę, dworka Ela włożyła jej francuski kaptur z ciężkiego brokatu, obramowany szerokim mankietem z pomarańczowego aksamitu.

Alice rozchyliła wargi, by kolejny raz przyjrzeć się swym zębom. Zęby, krzywe i trochę wystające, były zdecydowanie najsłabszym punktem jej urody. Ale przez lata nauczyła się je zasłaniać, uśmiechać się bez ich obnażania, mówić cicho z lekko pochyloną głową. Maniera ta miała swą dobrą stronę, bo działała na wyobraźnię mężczyzn. Myśleli, że Alice nie zdaje sobie sprawy, jaka jest piękna, i każdy żywił nadzieję, że właśnie jemu będzie dane odkryć przed tym nieśmiałym kwiatuszkiem tajemne uroki tego świata.

Wstała, obciągnęła suknię. Jej szczupłe ciało miało niewiele wypukłości – ani bioder, ani wcięcia w pasie, jedynie małe piersi. Alice bardzo je lubiła. W porównaniu z ciałami innych niewiast wydawało się wdzięczne i zgrabne.

Przyodziewek jej był bogaty, niepasujący do tej obskurnej nory. Składały się na niego noszona na gołe ciało koszulka z płótna cienkiego jak mgiełka oraz suknia z tego samego ciężkiego niebieskiego brokatu co kaptur. Suknia miała przy szyi głębokie kwadratowe wycięcie; stanik był ciasno dopasowany, spódnica wdzięcznie rozkloszowana, u dołu obszyta białym futrem z królika, z którego zrobiono też szerokie mankiety zwisających rękawów. Do tego pas z niebieskiej skóry wysadzany granatami, szmaragdami i rubinami.

Gdy Alice tak stała, napawając się swym wyglądem, Ela zarzuciła jej na ramiona brokatową pelerynę podbitą króliczym futrem.

– Nie możesz do niego jechać, pani. Teraz, kiedy masz…

– …poślubić innego – dokończyła Alice, przypinając do ramion ciężką pelerynę. Ostatnie spojrzenie do lustra wielce ją usatysfakcjonowało. To zestawienie pomarańczowego z niebieskim było wprost porażające. W takim stroju trudno zostać niezauważoną. – A co ma jedno do drugiego?

– Wiesz, pani, że to grzech. Nie możesz spotykać się z mężczyzną, który nie jest twym małżonkiem.

Alice prychnęła, układając fałdy na pelerynie.

– Chciałabyś, żebym jeździła na schadzki z moim przyszłym? Z drogim Edmundem? – spytała ironicznie. I zanim Ela zdążyła odpowiedzieć, dodała: – Nie potrzeba, żebyś ze mną jechała. Znam drogę, a poza tym do tego, co robię z Gavinem, nie potrzebuję towarzystwa.

Ela zbyt długo służyła Alice, by poczuć się zgorszona. Alice robiła, co chciała i kiedy chciała.

– Pojadę. Ale tylko po to, by mieć pewność, że nie przydarzy ci się, pani, coś złego.

Alice puściła mimo uszu jej słowa, jak zwykle zresztą. Z ciężkiego lichtarza stojącego obok łóżka wyjęła świecę i podeszła do okutych żelazem dębowych drzwi.

– Teraz bądź cicho – rzuciła przez ramię, otwierając drzwi zawieszone na dobrze naoliwionych zawiasach.

Zebrawszy brokatową suknię, przerzuciła ją sobie przez rękę. Nie mogła oprzeć się myśli, że za kilka krótkich tygodni opuści tę walącą się wieżę i zamieszka w rezydencji hrabiego Chatwortha, w otoczonym wysokim murem domu z kamienia i drewna.

– Cicho! – rozkazała Eli.

Przywarła plecami do wilgotnego muru ciemnej klatki schodowej i uderzeniem w żołądek zmusiła służącą do tego samego, bo właśnie jeden ze strażników ojca przeszedł chwiejnym krokiem koło schodów, by po zawiązaniu trykotów tą samą drogą wrócić na słomiane posłanie. Alice w porę zdmuchnęła świecę; bała się tylko, czy tamten na dole nie usłyszał jęknięcia służącej. Ale wokół panowała gęsta ciemna cisza starego zamku.

– Wychodzimy – szepnęła, nie mając czasu ani ochoty wysłuchiwać protestów Eli.

Noc była jasna i chłodna i, jak się Alice spodziewała, czekały już na nie dwa konie. Alice z uśmiechem dosiadła ciemnego ogiera. Później wynagrodzi chłopca stajennego za sumienne spełnianie jej życzeń.

– Pani! – jęknęła zrozpaczona Ela.

Alice dobrze wiedziała, że gruba służąca nie dosiądzie konia bez pomocy. Ale nie odwróciła się. Nie mogła marnować cennego czasu na stare i bezużyteczne babsko – nie teraz, kiedy czekał na nią Gavin.

Bramę zostawiono dla niej otwartą. Wcześniej padał deszcz i ziemia była mokra, ale w powietrzu czuło się wiosnę. A wiosna niosła ze sobą obietnicę… i namiętność.

Kiedy Alice nabrała pewności, że na zamku nie usłyszą już stukotu kopyt jej konia, nachyliła się nad nim i wyszeptała:

– Ruszaj, czarny diable. Zanieś mnie do umiłowanego. – Ogier stanął dęba, by pokazać, że zrozumiał, po czym wyrzucił daleko przed siebie wyprostowane przednie nogi. Znając drogę, mknął teraz w szybkim galopie.

Oddawszy się władzy i mocy tego wspaniałego zwierzęcia, Alice potrząsnęła głową i wystawiła twarz na wiatr. Gavin. Gavin. Gavin, wystukiwały kopyta, gdy mknęli po ubitej drodze. Umięśnione cielsko konia między jej udami sprawiało, że myślała wyłącznie o Gavinie. O jego dużych męskich dłoniach na jej ciele, o jego sile, która czyniła ją słabą z pożądania, o jego twarzy, kościach policzkowych odbijających światło księżyca, o jego oczach błyszczących nawet w najciemniejszą noc.

– Wolniej, mój słodki – cicho powiedziała, ściągając cugle. Teraz, kiedy była już blisko miejsca schadzki, zaczęła ją dręczyć myśl, którą do tej pory udawało się jej odsunąć od siebie, a mianowicie, że Gavin w końcu pewnie usłyszał o jej planowanym zamążpójściu i będzie na nią zagniewany.

Wystawiwszy twarz na wiatr, tak długo mrugała oczyma, póki nie pojawiły się w nich łzy. Łzy powinny pomóc. W ciągu minionych dwóch lat rzadko je roniła, bo Gavin nie znosił jej płaczu. Nie, absolutnie ich nie nadużywała; do łez uciekała się tylko w ostateczności.

Westchnęła. Dlaczego nie mogła porozmawiać z Gavinem otwarcie? Dlaczego z mężczyznami trzeba obchodzić się tak delikatnie? Przecież skoro ją kochał, to powinien kochać wszystko, co robiła, nawet jeśli było mu to nie w smak. Ale gdzież tam, marzenie ściętej głowy. Gdyby wyjawiła mu prawdę, porzuciłby ją natychmiast. I gdzie znalazłaby sobie innego kochanka?

Na wspomnienie jego ciała, twardego, napierającego, Alice mocniej przywarła piętami swych miękkich butów do konia. O tak, użyje łez i w ogóle wszystkiego, co się da, by zatrzymać Gavina Montgomery’ego, sławnego rycerza, który w walce nie miał sobie równych… i należał do niej, tylko do niej!

Nagle przyszły jej na myśl denerwujące pytania Eli. Skoro pragnęła Gavina, to dlaczego obiecała rękę Edmundowi Chatworthowi, który miał skórę barwy rybiego brzucha, tłuste, miękkie dłonie i wstrętne małe wargi zwinięte w ryjek?

Dlatego, że Edmund był hrabią. Nie dość, że jego włości sięgały z jednego końca Anglii na drugi, to jeszcze posiadał dobra w Irlandii, Walii i Szkocji oraz, jak fama niosła, również we Francji. Alice oczywiście nie wiedziała, ile naprawdę tego jest, ale wszystko w swoim czasie. Jak już zostanie jego żoną, dowie się dokładnie. Głowę Edmund miał równie słabą jak ciało, więc zapanowanie nad nim i jego posiadłościami nie zajmie jej dużo czasu. Potem sprowadzi mu dla uciechy kilka dziewek publicznych, sama zaś będzie rządzić majątkami, nieskrępowana żadnymi męskimi zachciankami czy wymaganiami.

Alice pałała namiętnością do przystojnego Gavina, ale nie traciła z tego powodu zdrowego rozsądku. Bo kimże był Gavin Montgomery? Takim sobie baronem – nie bogatym, nie biednym. Owszem, szermierz wspaniały, mężczyzna silny, przystojny, ale chudopachołek – w każdym razie w porównaniu z Edmundem. Czym byłoby życie z Gavinem? Nocami wypełniałyby je namiętność i ekstaza, ale dniami… Gdyby go poślubiła, musiałaby całymi dniami siedzieć w komnacie i zajmować się haftowaniem. Bo jeszcze się taka nie urodziła, która byłaby w stanie rządzić Gavinem Montgomerym. Jako mąż będzie tak samo apodyktyczny, jak teraz jako kochanek.

Ściągnęła cugle. Chciała mieć jedno i drugie – bogactwo i pozycję Edmunda oraz namiętność Gavina. Uśmiechnęła się i poprawiła złote zapinki utrzymujące pelerynę na ramionach. Gavin bez wątpienia ją kocha i tej miłości nic nie zagraża. No bo jak? Czy jakaś niewiasta może się równać z nią urodą?

Zamrugała. Kilka łez go przekona, że jest zmuszona do poślubienia Edmunda. Gavin to człowiek honoru. Zrozumie, że ona musi podporządkować się woli ojca. Postępując rozważnie, będzie miała jedno i drugie: namiętność Gavina w nocy, a w dzień bogactwa Edmunda.

*
*  *

Gavin stał nieruchomo i czekał. Poruszał tylko mięśniami twarzy – naprężając je i rozluźniając. Od kości policzkowych odbijało się światło księżyca, upodabniając je do stalowych ostrzy. Ściągnął surowo proste, stanowcze wargi. Jego szare oczy były aż czarne od gniewu, niemal tak czarne jak włosy, które zwijały się w loki na wysokości kołnierza wełnianej kurty.

To dzięki wieloletnim, mozolnym ćwiczeniom rycerskim potrafił nie uzewnętrzniać emocji. Ale w środku kipiał. Tego ranka dowiedział się, że niewiasta, którą miłował, miała poślubić innego, a co za tym szło, dzielić z innym łoże, rodzić mu dzieci. W pierwszym odruchu chciał pognać do siedziby Valence’ów i domagać się zaprzeczenia tej wieści. Powstrzymała go jednak duma. A ponieważ ta schadzka była umówiona od dawna, postanowił poczekać, aż znowu ujrzy Alice, weźmie ją w ramiona i usłyszy z jej ust – jej słodkich ust – to, co spodziewał się usłyszeć. Że poślubi tylko jego. A tego był pewien.

Wytężał wzrok w pustkę nocy i nadsłuchiwał odgłosu kopyt. Okolica jednak tonęła w głuchej ciszy, ciemność znaczyły jeszcze ciemniejsze cienie. Od drzewa do drzewa biegał pies, łypiąc czujnie w stronę Gavina, bo wolał wystrzegać się tego milczącego człowieka. Noc przywołała w Gavinie wspomnienie pierwszego spotkania z Alice pod całunem gwiaździstego nieba na tej osłoniętej od wiatru polanie. Za dnia można było tędy przejechać i wcale jej nie zauważyć, lecz nocą cienie przekształcały ją w wyścieloną aksamitem czarną szkatułkę, w której mieścił się jedynie klejnot.

Gavin poznał Alice na weselu jednej z jej sióstr. Chociaż Montgomery’owie i Valence’owie sąsiadowali z sobą, rzadko się spotykali. Ojciec Alice był moczymordą. Niezbyt troszczył się o swe posiadłości, a żył tak nędznie – zmuszając do tego żonę i pięć córek – jak niektórzy poddani wieśniacy. Gavin udał się na to wesele jako przedstawiciel rodziny, wyłącznie z obowiązku, z którego bracia wykręcili się sianem.

I właśnie na tej kupie łajna ujrzał Alice, jego piękną, niewinną Alice. Z początku nie mógł uwierzyć, że jest siostrą tamtych grubych, brzydkich dziewuch. Ubrana w szaty z najprzedniejszych tkanin, dobrze ułożona, delikatna w obejściu, a jej uroda…

Usiadł i wraz z innymi młodzieńcami po prostu gapił się na nią. Była chodzącą doskonałością – jasne włosy, niebieskie oczy i słodkie usteczka. O, ileż by dał, żeby się uśmiechnęły. Zapałał do niej namiętną miłością, jeszcze nim zamienił z nią słowo. Później, chcąc zająć miejsce u jej boku, musiał użyć łokci. Jego gwałtowność zgorszyła pannę, a jej spuszczone oczy i cichy głos podziałały na niego jeszcze silniej. Była nieśmiała i tak powściągliwa w mowie, że ledwo odpowiadała na jego pytania. Znajdował w niej wszystko, czego pragnął, a nawet więcej – nieskalaną niewinność, a równocześnie kobiecość.

Tej nocy poprosił, by go poślubiła. Zaskoczona spojrzała na niego oczyma, które przybrały na moment wygląd szafirów. A potem spuściła głowę i powiedziała coś niewyraźnie o ojcu.

Następnego dnia Gavin udał się do niego i poprosił o rękę Alice, ale tamten zamiast się zgodzić, wygłosił jakąś niedorzeczną mowę. O tym, że dziewczyna jest potrzebna matce. Deklamował, jak gdyby powtarzał wyuczony tekst. Żadne argumenty Gavina nie były w stanie zmienić jego zdania.

Gavin odszedł napełniony odrazą, wściekły, że odmówiono mu niewiasty, którą sobie wybrał. Nie odjechał daleko, kiedy ją znowu zobaczył. Miała odkrytą głowę, a jej włosy złociły się w zachodzącym słońcu. Granatowy aksamit sukni podkreślał błękit jej oczu. Czekała, by dowiedzieć się, co powiedział ojciec. Gavin ze złością powtórzył jego słowa i wtedy ujrzał jej łzy. Alice próbowała je ukryć, ale on je po prostu czuł. Zeskoczył z konia i ją też ściągnął na ziemię. Dalej niewiele pamiętał. Tam ją pocieszał, a za chwilę byli już tu – w tym tajemnym miejscu: ubrania na ziemi, oni w namiętnym zespoleniu. Nie wiedział, czy się wstydzić, czy cieszyć, że ją posiadł. Wszak słodka Alice nie była wieśniaczką, którą po prostu rzucało się na siano; Alice to pani, która pewnego dnia zostanie jego panią. No i była dziewicą. Widział krople krwi na jej szczupłych udach.

Dwa lata! Dwa lata minęły od tamtego dnia. Gdyby nie to, że większość tego czasu spędził w Szkocji na patrolowaniu granic, do tej pory wymógłby już na jej ojcu, żeby mu ją oddał. Teraz, kiedy wrócił, zamierzał się tym zająć. W razie potrzeby zwróciłby się nawet do króla. Nie ulegało wątpliwości, że ten Valence jest niespełna rozumu. Alice opowiedziała Gavinowi o swych rozmowach z ojcem, o tym, jak go prosiła i błagała, wszystko daremnie. Raz pokazała siniak, efekt jej starań. Wtedy o mało nie oszalał. Wyciągnął miecz i chciał wyzwać jej ojca na pojedynek, ale Alice przywarła do niego i ze łzami w oczach błagała, by nie robił mu krzywdy. Widok jej łez obezwładnił go. Schował miecz do pochwy i obiecał, że jeszcze poczeka. Alice zapewniła go, że ojciec w końcu się opamięta.

Spotykali się więc dalej w tajemnicy, jak niegrzeczne dzieci, choć sytuacja ta napawała Gavina odrazą. Ale Alice błagała go, by jej zostawił przekonanie

ojca.

Gavin zmienił pozycję i ponownie zaczął nadsłuchiwać. Wciąż jednak panowała głucha cisza. Tego ranka dowiedział się, że Alice ma poślubić obleśnego Edmunda Chatwortha. Chatworth zapłacił królowi dużo pieniędzy, by nie wzywał go na żadne wojny. W opinii Gavina nie był mężczyzną. Nie zasługiwał też na tytuł hrabiego. Żeby Alice miała poślubić kogoś takiego – to mu się w głowie nie mieściło.

Nagle wszystkie zmysły Gavina wyostrzyły się, bo usłyszał stłumiony stukot kopyt końskich po wilgotnej ziemi. W mgnieniu oka znalazł się przy Alice, która wpadła mu w objęcia.

– Gavinie – wyszeptała. – Mój słodki Gavinie. – Przylgnęła do niego całym ciałem, jak gdyby czymś przerażona.

Chciał odciągnąć ją od siebie i zobaczyć jej twarz, lecz nie miał odwagi, bo przytulała się do niego tak rozpaczliwie. Gdy na szyi poczuł wilgoć jej łez, cała wściekłość, którą czuł w dzień, gdzieś się podziała. Tulił Alice do siebie, szepcząc jej do ucha czułe słówka, głaskał włosy.

– Powiedz mi, co się stało? Kto cię skrzywdził?

Odsunęła się, by na niego spojrzeć, wiedząc, że w nocy nie widać, czy ma zaczerwienione oczy.

– To takie straszne – szepnęła ochryple. – Ja tego nie zniosę.

Gavin zesztywniał, przypomniawszy sobie, co słyszał o jej planowanym zamążpójściu.

– Więc to prawda?

Pociągnęła nosem, palcem dotknęła kącika oka i spojrzała na niego przez rzęsy.

– Ojca nie da się przekonać. Głodowałam nawet, by zmusić go do zmiany postanowienia, ale on kazał jednej kobiecie… Nie, nie powiem ci, co mi zrobili. Ojciec powiedział… O, Gavinie, nie mogę ci tego powtórzyć. – Poczuła, że Gavin stężał.

– Pójdę do niego i…

– Nie! – Alice krzyknęła jak szalona, zaciskając dłonie na jego muskularnych rękach. – Nie wolno ci. To znaczy… – Opuściła ręce i powieki. – To znaczy, stało się. Kontrakt małżeński zastał podpisany w obecności świadków. Nic już nie da się zrobić. Gdyby ojciec zrezygnował teraz z wydania mnie za Chatwortha, musiałby zapłacić mu równoważność mego posagu.

– Ja zapłacę – rzekł Gavin zimno.

Spojrzała na niego zdumiona i w jej oczach zebrało się jeszcze więcej łez.

– To by niczego nie zmieniło. Ojciec nie pozwoli mi ciebie poślubić. Wiesz przecież o tym. O, Gavinie, co mam robić? Będę zmuszona poślubić człowieka, którego nie kocham. – Spojrzała na niego z taką rozpaczą, że Gavin przytulił ją mocno do siebie. – Jak zniosę utratę ciebie, kochany? – szeptała mu w szyję. – Jesteś dla mnie jedzeniem i piciem, dniem i nocą. Ja… ja umrę, jeśli ciebie stracę.

– Nie mów tak. Jak możesz mnie stracić? Wiesz, że czuję to samo do ciebie.

Odsunęła się, by spojrzeć na niego.

– A więc mnie kochasz? – spytała, nagle o wiele szczęśliwsza. – Naprawdę mnie kochasz? Czy mogę na ciebie liczyć, jeśli nasza miłość zastanie poddana próbie?

Gavin zmarszczył czoło.

– Poddana próbie?

Alice uśmiechnęła się przez łzy.

– Czy będziesz dalej mnie kochał, gdy poślubię Edmunda?

– Gdy poślubisz?! – krzyknął niemal, odpychając ją od siebie. – Zamierzasz poślubić tego człowieka?

– A mam inny wybór? – Stali w milczeniu, Gavin patrzył na Alice, która spuściła powieki. – Pójdę więc – powiedziała cicho. – Zniknę ci z oczu. Nie będziesz musiał już nigdy mnie oglądać.

Prawie siedziała na koniu, kiedy zareagował. Chwycił ją gwałtownie za ramiona i wpił się w jej wargi, raniąc je. Nie padły żadne słowa, ale nie były potrzebne. Ich ciała rozumiały się wzajemnie, nawet jeśli oni nie mogli się porozumieć. Nieśmiałą panienkę zastąpiła teraz namiętna Alice, którą Gavin znał już tak dobrze. Niecierpliwie zrywała z niego ubranie i rzucała na ziemię.

Kiedy wreszcie stanął przed nią nago, zaśmiała się gardłowo. W wyniku wieloletnich ćwiczeń ciało miał muskularne. Był wyższy od Alice co najmniej o głowę, a ona przewyższała wzrostem niejednego mężczyznę. Ramiona miał szerokie, pierś – potężną. W biodrach natomiast był wąski, brzuch miał płaski, mięśnie silnie rozwinięte. Wskutek noszenia ciężkiego rynsztunku jego uda i łydki były jak z żelaza.

Alice zrobiła krok do tyłu i napawała się jego widokiem. Zagiętymi niby szpony palcami przyzwała go do siebie.

Gavin przyciągnął Alice, pocałował jej małe wargi. Otworzyła szeroko usta i językiem zaczęła szukać jego języka. Dotyk sukni działał podniecająco na jego gołą skórę. Przyciągnął Alice jeszcze bliżej. Jego wargi przesunęły się ku jej policzkowi i dalej ku szyi. Przed nimi była cała noc, którą Gavin zamierzał spędzić na pieszczeniu Alice.

– Nie! – Zniecierpliwiła się i odepchnęła go gwałtownie. Jednym ruchem zerwała płaszcz z ramion, nie bacząc na drogi materiał. Zdjęła palce Gavina z klamry swego paska. – Robisz to zbyt powoli – powiedziała tonem nagany.

Gavin nachmurzył się, ale w miarę jak szaty Alice spadały na ziemię, zmysły znów zaczęły brać górę. Pragnęła go równie gorąco, jak on jej. Po prostu nie lubiła zbyt długo czekać na zetknięcie się ich ciał.

Gavin chętnie by przez chwilę smakował szczupłe ciało Alice, ale ona pociągnęła go gwałtownie na ziemię i dłonią natychmiast wprowadziła do swego wnętrza. Przestał myśleć o leniwych pieszczotach czy pocałunkach. Alice była pod nim i nakłaniała go do pośpiechu. Oparła dłonie na jego biodrach i wydając chrapliwe dźwięki, popychała jego ciało ku sobie, silniej, jeszcze silniej. Gavin obawiał się, czy nie sprawia jej bólu, ale ona wyraźnie czerpała z tego przyjemność.

– Teraz! Teraz! – Wydała niski, gardłowy okrzyk tryumfu, kiedy posłusznie spełnił jej życzenie.

Jak zwykle prawie natychmiast wysunęła się spod niego i przewróciła na brzuch. To dlatego, że nie potrafiła pogodzić swego niezamężnego stanu z namiętnością, jak mu wielokrotnie tłumaczyła. Gavin wolałby potrzymać ją dłużej w ramionach, bardziej nacieszyć się jej ciałem, a może nawet jeszcze raz ją posiąść. Teraz, gdy pierwsza namiętność została już zaspokojona, nie śpieszyłby się wcale. Próbował nie myśleć o pustce, jaką odczuwał. To było tak, jak gdyby tylko spróbował czegoś, na co miał wielki apetyt.

– Czas na mnie – stwierdziła, po czym usiadła i zaczęła się ubierać.

Lubił patrzeć, jak naciągała pończochy na szczupłe nogi. Przynajmniej wtedy zapominał o smutku. Wtem przypomniał sobie, że wkrótce inny mężczyzna będzie miał prawo jej dotykać. Nagle zapragnął zranić ją tak, jak ona zraniła jego.

– Mnie też zaproponowano małżeństwo.

Z pończochą w dłoni Alice znieruchomiała i spojrzała na niego wyczekująco.

– Z córką Roberta Revedoune’a.

– Przecież on nie ma córki, tylko synów. Obaj od dawna żonaci. – Zdziwiła się. Revedoune był jednym z królewskich hrabiów z takim majątkiem, przy którym posiadłości Edmunda wyglądały jak gospodarstwo wieśniaka. Wprawdzie zabrało to jej trochę czasu – Gavin był wtedy w Szkocji – ale zrobiła przegląd wszystkich najbogatszych ludzi w Anglii, nim zdecydowała, że najłatwiej będzie jej złapać Edmunda.

– To nie słyszałaś, że obaj zmarli przed dwoma miesiącami na zarazę morową?

Patrzyła na niego zdumiona.

– Ale nigdy nie było mowy o córce.

– Młoda dziewczyna o imieniu Judith, młodsza od braci. Słyszałem, że matka szykowała ją do klasztoru. Dlatego trzymają ją zamkniętą w domu ojca.

– I tobie zaproponowano, żebyś ją poślubił? Przecież ona będzie dziedziczyć po ojcu. To bogata niewiasta. Czemu zaproponowano ją właśnie…? – Przerwała, bo przypomniała sobie, że powinna ukrywać swe myśli przed Gavinem.

Odwrócił się od niej, by nie mogła zobaczyć, jak ściągnęła mu się twarz. Jego goła pierś, ciągle jeszcze trochę spocona, lśniła w świetle księżyca.

– Czemu zaproponowano takie bogactwo Montogomery’emu? – dokończył za nią lodowatym głosem.

Kiedyś jego ród był tak bogaty, że obudził zazdrość króla Henryka IV. Ogłosiwszy ich zdrajcami, postanowił zniszczyć, i udało mu się. Dopiero teraz, sto lat później, zaczęli odzyskiwać to, co niegdyś utracili. Ale pamiętano o ich pozycji i nikomu nie trzeba było przypominać, kim niegdyś byli Montgomery’owie.

– Byśmy go razem z braćmi bronili – odparł po chwili. – Ziemie Revedoune’a od północy graniczą z naszymi, a on się boi Szkotów. Zrozumiał, że będzie bezpieczny, jeśli połączy się z naszą rodziną. Poza tym jeden z dworskich śpiewaków słyszał, jak Revedoune zachwycał się, że Montgomery’owie wydali na świat tylu synów. Wydaje się więc, że dostaję jego córkę po to, by płodzić synów.

Alice była już prawie ubrana. Patrzyła na niego w zamyśleniu.

– Dzięki temu małżeństwu twój najstarszy syn otrzyma tytuł hrabiego i ty również, po śmierci jej ojca.

Gavin odwrócił się gwałtownie. Nawet mu to do głowy nie przyszło. Dziwne, że Alice, która przecież nie dbała o dobra materialne, pomyślała o tym.

– Więc poślubisz ją? – spytała, stojąc nad nim i przyglądając się, jak on w pośpiechu wkłada ubranie.

– Nie podjąłem jeszcze decyzji. Zaproponowano mi to małżeństwo zaledwie dwa dni temu, a ja myślałem…

– Widziałeś ją? – przerwała mu Alice.

– Kogo? Córkę Revedoune’a?

Zacisnęła zęby. Czasami mężczyźni byli straszliwie tępi. Ale opanowała się.

– Ona jest bardzo piękna, ja wiem – powiedziała płaczliwie. – Zapomnisz o mnie, kiedy ją poślubisz.

Gavin wstał z ziemi. Sam już nie wiedział, czy złościć się na nią, czy nie. Mówiła o tych zaślubinach tak, jak gdyby nie miało to żadnego znaczenia dla ich związku.

– Nie widziałem jej – odparł cicho.

Nagle wydało mu się, że ta noc go osaczyła. Chciał, by Alice zaprzeczyła plotkom na temat swoich zaślubin, a tymczasem to on zaczął opowiadać o swym ewentualnym ożenku. Zmęczyła go złożoność kobiecej psychiki, zatęsknił za zdrowym rozsądkiem i żelazną logiką swych braci.

– Nie wiem, co będzie.

Wziął niezadowoloną Alice za rękę i poprowadził do konia.

– Kocham cię, Gavinie – zapewniła go pośpiesznie. – Cokolwiek się stanie, będę cię zawsze kochała i pragnęła.

Podsadził ją na siodło.

– Musisz wrócić, zanim ktoś odkryje twoją nieobecność. Nie chcielibyśmy, by doszło to do odważnego i szlachetnego Chatwortha, prawda?

– Jesteś okrutny – powiedziała, ale tym razem głos jej nie zabrzmiał płaczliwie. – Czy karzesz mnie za coś, na co nie mam wpływu, co nie leży w mojej mocy?

Nie odpowiedział.

Gdy pochyliła się, by go pocałować, poczuła z przerażeniem, że Gavin myślami jest już gdzie indziej. Spięła konia i pogalopowała w noc.

Rozdział
drugi

Było już bardzo późno, kiedy Gavin ujrzał na horyzoncie zamek Montgomerych. Gdy pazerny król zagarnął wszystkie ich włości, zostały im tylko te mury. Montgomery’owie żyli w nich od ponad czterystu lat – od zdobycia Anglii przez Wilhelma, z którym przybyli z Normandii już jako bogaty i potężny ród.

W ciągu tych stuleci zamek rozbudowywano, umacniano i zmieniano, póki murami o grubości czternastu stóp nie otoczono ponad trzech akrów. Obszar ten w środku podzielony był na dwie części. W zamku dolnym mieszkała służba, załoga twierdzy, a także setki innych ludzi oraz zwierząt, potrzebnych do sprawnego funkcjonowania warowni. Zamek dolny miał również za zadanie bronić zamku górnego, gdzie mieszkali czterej bracia Montgomery’owie z wasalami. Stał na szczycie wzgórza, za którym przepływała rzeka. W odległości pół mili wycięto wszystkie drzewa, by wróg nie mógł zaatakować z ukrycia.

Przez cztery stulecia forteca ta opierała się najazdom. Gavin popatrzył z dumą na majaczące w oddali mury, będące jego domem. Podjechał do miejsca, gdzie do zamku wpływała rzeka, tam zsiadł i poprowadził konia wąskim korytarzem. Poza bramą od frontu było to jedyne wejście do zamku. Główną bramę osłaniała spuszczana na łańcuchach ciężka krata, u góry zakończona kolcami. Żeby ją podnieść teraz, w nocy, strażnicy musieliby zbudzić co najmniej pięciu ludzi. Dlatego udał się do tylnego wejścia. Do przebycia miał ćwierć mili korytarza między murami o wysokości ośmiu stóp, całą noc strzeżonymi przez spacerujących po nich uzbrojonych strażników. Idąc, stale odpowiadał na ich wezwania. Nikt, komu życie było miłe, nie odważyłby się spać w czasie służby.

Za rządów obecnego króla, Henryka VII, większość zamków zaczęła chylić się ku upadkowi. Zasiadając przed szesnastu laty na tronie, a było to w roku pańskim 1485, Henryk postanowił, że położy kres panowaniu magnatów. Zakazał więc utrzymywania prywatnych wojsk, a kontrolę nad produkcją prochu powierzył ministrom. Gdy możnowładcy przestali ciągnąć korzyści z prywatnych wojen, utrzymanie zamków warownych stało się dla nich zbyt kosztowne. Jeden po drugim opuszczali grube mury i przenosili się do dworów.

Ale były również rodziny, które dzięki mądremu zarządzaniu i ciężkiej pracy potrafiły zachować stare warownie w dobrym stanie. Do nich należeli Montgomery’owie, rodzina, która cieszyła się szacunkiem całej Anglii. Ojciec Gavina wprawdzie wybudował solidną, wygodną rezydencję dla swych pięciorga dzieci, ale nie gdzieś na zewnątrz, lecz w obrębie zamku górnego.

Znalazłszy się na dziedzińcu zamkowym, Gavin stwierdził, że panuje tam niezwykły jak na tę porę ruch.

– Co się stało? – spytał chłopca stajennego, oddając mu konia.

– Panowie właśnie wrócili od pożaru, który wybuchł na podgrodziu.

– Groźny?

– Nie, panie. Spłonęło kilka domów mieszczan. Panowie niepotrzebnie się turbowali. – Wzruszył ramionami, jak gdyby chciał powiedzieć, że czasami panów jest trudno pojąć.

Zostawił go i wszedł do dworu wybudowanego przy starej kamiennej wieży, która teraz służyła co najwyżej jako magazyn, bo bracia woleli mieszkać w wygodnym, dużym domu. Kilku rycerzy przygotowywało się właśnie do snu. Skinąwszy im ręką, Gavin pobiegł szerokimi dębowymi schodami do swych komnat na drugim piętrze.

– A oto i nasz brat, co chadza własnymi drogami – zawołał wesoło Raine na jego widok. – Prawda, Milesie, że Gavin włócząc się nocami nie wiadomo gdzie, zaniedbuje obowiązki? Gdyby nie my, spłonęłoby pół wioski.

Raine, trzeci z braci, był z nich najniższy i najbardziej krępy. Zaliczał się do silnych, twardych mężczyzn. Potrafił wyglądać groźnie i na polu bitwy rzeczywiście budził postrach, normalnie jednak – tak jak w tej chwili – jego niebieskie oczy śmiały się wesoło, a w policzkach tworzyły się głębokie, podłużne bruzdy.

Gavin skinął swym młodszym braciom, ale się nie uśmiechnął.

Miles, którego ubranie było czarne od sadzy, nalał do pucharu wina i podał Gavinowi.

– Dostałeś jakieś złe wiadomości? – spytał.

Miles był najmłodszym z braci, poważnym mężczyzną o szarych, żywych oczach, którym nic nie mogło umknąć. Uśmiech rzadko gościł na jego twarzy.

– Coś się stało? – stropił się Raine.

Gavin wziął wino i usiadł ciężko w ustawionym przy palenisku fotelu z drewna orzechowego. Znajdowali się w ogromnej sali. Podłoga była tu dębowa, przykryta tu i ówdzie wschodnimi kobiercami; na ścianach wisiały wełniane gobeliny ze scenami polowań i wypraw krzyżowych, sufit zaś tworzyły wygięte w łuk ciężkie belki, dekoracyjne i funkcjonalne zarazem; odstępy między nimi wypełniono białym gipsem. Jak zwykle w męskich komnatach ogromne, ciemne meble były przesadnie rzeźbione. W południowej ścianie było okno dzielone kamiennymi słupkami, z wykuszem i siedzeniem pokrytym czerwoną satyną. Szkło do okna sprowadzono aż z Francji.

Wszyscy trzej bracia nosili proste, ciemne ubrania: dopasowane płócienne koszule luźno zebrane wokół szyi, na nie wełniane kaftany, sięgające ud, a na kaftany – ciężkie krótkie kurty z długimi rękawami. Na nogi wciągali ciemne wełniane pończochy, które opinały ich umięśnione uda i łydki. Buty Gavina sięgały mu do kolan. Z biodra zwisał miecz w pochwie wysadzanej drogimi kamieniami.

Gavin wypił duszkiem wino i pozwolił Milesowi, żeby drugi raz napełnił puchar. Nikomu, nawet braciom, nie mógł zwierzyć się ze swych kłopotów z Alice. Milczał więc.

Bracia wymienili za jego plecami porozumiewawcze spojrzenia. Wiedzieli, dokąd jeździł i co to za wiadomość go unieszczęśliwiła. Kiedyś Raine – na dyskretne życzenie Gavina – poznał Alice, ale nie spodobała mu się, bo miała w sobie jakiś nieprzyjemny chłód. Oczywiście dla zauroczonego Gavina była doskonałością. Teraz jednak, mimo niechęci, jaką do niej żywił, Raine współczuł bratu.

Z Milesem było inaczej. Miłość do kobiety? Też coś. Dla niego wszystkie kobiety były takie same i wszystkie służyły do jednego celu.

– Dziś Robert Revedoune znowu przysłał posłańca – przerwał ciszę Miles. – Chyba się boi, że córka mu zemrze bezpotomnie. Zostałby bez spadkobiercy.

– Dlaczego ma zemrzeć? Czy na coś choruje? – zaniepokoił się Raine.

Ze wszystkich braci Raine był najwrażliwszy; potrafił martwić się zarówno ranną klaczą, jak i chorym wieśniakiem.

– O chorobie nie słyszałem – odparł Miles. – On po prostu szaleje, że zamiast synów została mu jedna słaba córka. Podobno regularnie bije żonę za to, że nie dała mu więcej potomków.

Raine się skrzywił. Był przeciwny biciu kobiet.

– Dasz mu odpowiedź? – naciskał Miles, bo Gavin wciąż milczał.

– Niech któryś z was ją poślubi – zniecierpliwił się Gavin. – Sprowadźcie ze Szkocji Stephena. Albo ty, Raine. Przydałaby ci się żona.

– Poślubiłbym ją bez zastanowienia – odparł Raine z uśmiechem. – Ale Revedoune zgadza się oddać córkę tylko najstarszemu z nas.

– Co się tak bronisz? – zdenerwował się Miles. – Masz dwadzieścia siedem lat. Najwyższy czas się ożenić. Judith Revedoune jest bardzo bogata i wnosi tytuł hrabiego. Może dzięki niej Montgomery’owie odzyskają to, co kiedyś utracili?

Gavin pomyślał, że w końcu i tak trzeba będzie pogodzić się z utratą Alice, więc im prędzej to zrobi, tym lepiej.

– Dobrze – powiedział zrezygnowany. – Przystaję na ten ożenek.

Raine i Miles odetchnęli. Nawet nie wiedzieli, że czekając na jego odpowiedź, wstrzymali oddechy.

Miles odstawił puchar.

– Posłaniec jeszcze nie odjechał. Liczyłem, że dasz dziś odpowiedź.

Gdy Miles wyszedł, Raine nie wytrzymał, by nie zażartować:

– Podobno ona jest taka niska – tu sięgnął ręką do pasa – a za to zęby ma jak kobyła. Nie mówiąc o tym, że…

*
*  *

W starej wieży hulały przeciągi i wiatr świszczał w szparach. Pergamin w oknach słabo chronił od zimna. Ale Alice, naga pod pierzyną wypełnioną gęsim puchem, spała smacznie.

– Pani moja – powiedziała cicho Ela. – On tu jest.

Zaspana Alice przewróciła się na plecy.

– Jak śmiesz mnie budzić! – zbeształa ją głośnym szeptem. – O kim mówisz?

– O tym człowieku, co służy u Revedoune’ów. On…

– U Revedoune’ów! – Alice usiadła i zupełnie już rozbudzona rozkazała: – Przynieś mi szlafrok i wprowadź go.

– Tutaj? – zdumiała się Ela. – Nie, pani. Ktoś mógłby usłyszeć.

– Masz rację – przyznała Alice i zamyśliła się. – Zbyt duże ryzyko… Dobrze, ubiorę się. Powiedz mu, żeby czekał pod jaworem przy warzywniku.

– W nocy? Ależ, pani…

– Idź już. Powiedz mu, że zaraz tam będę. – Alice pośpiesznie włożyła ręce w rękawy szlafroka z purpurowego aksamitu, podbitego futrem szarych wiewiórek, w talii przewiązała się szerokim pasem. Stopy wsunęła w trzewiki ze skóry farbowanej na złoty kolor.

Od spotkania z Gavinem minął prawie miesiąc i nic, ani słowa. O tym, że Gavin żeni się z córką Revedoune’a, dowiedziała się kilka dni po schadzce. Zaproszenia zdążyły już dotrzeć do wszystkich ważnych rodzin, a w całej Anglii z tej okazji ogłoszono turniej; do udziału w potyczkach zachęcano wszystkich rycerzy. Alice im więcej słyszała o ślubie Gavina, tym bardziej stawała się zazdrosna. Jakżeby chciała siedzieć obok takiego małżonka i podziwiać zawody rycerskie zorganizowane dla uczczenia jej zaślubin. Z okazji jej wesela jednak niczego podobnego nie planowano.

Choć tyle rozprawiano o zaślubinach, Alice nie słyszała, by ktoś coś mówił o narzeczonej Gavina. Jak gdyby Judith Revedoune poza imieniem i nazwiskiem zupełnie nie istniała. Przed dwoma tygodniami Alice wpadła na pomysł, by wynająć szpiega, który dowie się, jak wygląda owa tajemnicza Judith i co w niej jest takiego, z czym ona, Alice, musi rywalizować. Kazała Eli, by bez względu na porę zawiadomiła ją o jego przybyciu.

Z bijącym sercem biegła ścieżką przez zachwaszczony ogród. Ta Judith to na pewno ropucha, powtarzała sobie w duchu, nie może być inaczej.

– O, pani – odezwał się szpieg, gdy podeszła do niego. – Twoja uroda zaćmiewa blask księżyca. – Schwycił jej dłoń i okrył pocałunkami.

Budził w niej odrazę, nie znalazła jednak nikogo, kto miałby dostęp do rodziny Revedoune’ów. Zażądał za to straszliwej ceny! Był obleśny, obślizły, na szczęście nie w kochaniu. Czy to tak ma każdy mężczyzna? – zastanawiała się.

– Co mi powiesz? – spytała zniecierpliwiona, wyrywając mu dłoń. – Widziałeś ją?

– Nie… z bliska…

– Nie z bliska? Widziałeś ją czy nie? – dopytywała się, zaglądając mu w oczy.

– Widziałem – odparł pewnie. – Ale jest bardzo strzeżona. – Wiedział, że chcąc zadowolić tę piękną blondynkę, musi ukryć prawdę. Widział Judith Revedoune, wszelako z daleka, gdy wyjeżdżała dokądś w towarzystwie swych dworek. Nie potrafiłby nawet powiedzieć, która z zakutanych postaci była córką hrabiego.

– Dlaczego jej strzegą? Czy jest chora na umyśle?

Nagle poczuł lęk przed tą kobietą. Tak ostro go przepytywała. W tych zimnych, niebieskich oczach kryła się wielka siła.

– Różnie gadają, wielmożna pani. Fakt, że poza matką i dworkami nikt nie ma do niej dostępu, i tak było zawsze. Podobno mieli ją oddać do klasztoru.

– Do klasztoru? – Alice poczuła, że napięcie ją opuszcza. Powszechnym zwyczajem było bowiem, że jeśli komuś urodziła się córka upośledzona na ciele lub umyśle, a rodzina była bogata, to tę nieszczęsną istotę oddawano pod opiekę zakonnic. – Sądzisz, że coś z nią nie tak?

– A po co trzymaliby ją w ukryciu przez całe życie? Robert Revedoune to twardy człowiek. Jego żona utyka, bo kiedyś zrzucił ją ze schodów. Pewnie nie chciał, by świat dowiedział się, że ma córkę potwora.

– Czy jesteś tego najzupełniej pewien?

Poczuł się bezpieczniejszy.

– Czy mógłby być inny powód? Czy gdyby była normalna, nie pokazałby jej światu? Nie zechciałby wcześniej wydać za mąż, a nie dopiero teraz, gdy zmusiła go do tego śmierć synów? Kto pozwala jedynej córce wstąpić do klasztoru? Robią to tylko ci, którzy mają wiele córek.

Alice patrzyła przed siebie w zamyśleniu. Jej milczenie go ośmieliło. Przysunąwszy się bliżej, dotknął jej dłoni.

– Nie masz, pani, powodu do obaw – szepnął jej do ucha. – Ona nie jest na tyle piękna, by zawrócić w głowie lordowi Gavinowi.

Jedynie nagle wstrzymany oddech świadczył o tym, że Alice usłyszała jego słowa. A więc już nawet ludzie z gminu wiedzieli o niej i Gavinie? Z opanowaniem godnym wielkiej aktorki zwróciła ku niemu głowę.

– Dobrze spełniłeś swe zadanie i zostaniesz… odpowiednio wynagrodzony – dokończyła ze znaczącym uśmiechem. Jej słowa nie pozostawiały wątpliwości, co miała na myśli.

Nachylił się i pocałował ją w szyję.

Alice odsunęła się.

– Nie, nie teraz – szepnęła uwodzicielsko, starając się nie pokazać, co naprawdę do niego czuje. – Jutro. Trzeba to tak urządzić, żebyśmy mogli spędzić razem więcej czasu. – Wsunęła mu dłoń pod płaszcz, przesunęła po udzie, a gdy wciągnął powietrze, uśmiechnęła się lubieżnie. – Muszę iść – szepnęła niby z żalem.

Ale zaledwie się odwróciła, uśmiech znikł z jej twarzy bez śladu. Zanim wróci do łoża, wstąpi jeszcze w jedno miejsce. Chłopiec stajenny na pewno nie odmówi jej pewnej drobnej przysługi. Nie można przecież pozwolić, by plotkowano o niej i Gavinie… a ten głupiec drogo zapłaci za swój długi język.

*
*  *

– Dzień dobry, ojcze – rzekła Alice wesoło, nachylając się, by musnąć wargami policzek cuchnącego pijaczyny. Znajdowali się na pierwszym piętrze wieży, stanowiącym jedno ogromne pomieszczenie. Była to sala biesiadna: tutaj jadano, spędzano dzień, tutaj też sypiała załoga wieży.

Zajrzała do jego kubka. Był pusty.

– Ej, ty! – zawołała ostro do przechodzącego służącego. – Przynieś no mojemu ojcu piwa.

Objąwszy czule dłoń córki, Nicolas Valence spojrzał na Alice z wdzięcznością.

– Tylko ty o mnie dbasz, mój kwiatuszku. Inni… twoja matka i siostry… próbują odwieść mnie od picia. Ty jedna rozumiesz, że znajduję w nim ukojenie.

Odsunęła się od niego, starając się jednak nie pokazać, że mierzi ją jego dotyk.

– Oczywiście, że rozumiem, drogi ojcze. Bo ja jedna cię kocham. – Uśmiechnęła się do niego słodko.

Tyle lat minęło, a Nicolas Valence wciąż nie mógł się nadziwić, jak to się stało, że oboje z małą, brzydką żoną zdołali spłodzić takie śliczne dziewczę. Alabastrowa bladość Alice ostro kontrastowała z jego ciemną karnacją. Inni wrzeszczeli na niego i chowali gorzałkę, a ona ukradkiem zaopatrywała go we flaszki. Kochała go, owszem. Ale i on ją kochał. Ilekroć wpadł mu jakiś pensik, dawał go Alice na szaty. Dzięki niemu nosiła jedwabie, a nie samodział, jak jej siostry. Nie było rzeczy, której by dla niej nie zrobił. Czyż nie powiedział Gavinowi Montgomery’emu, że córka go nie poślubi? Zgodnie z jej własnym życzeniem. Wtedy, rzecz jasna, nie mógł pojąć, dlaczego młoda panna nie chce wyjść za takiego silnego i bogatego młodzieńca. Miała jednak rację. Nicolas sięgnął po kubek i wypił zawartość do dna. Teraz poślubi hrabiego. Oczywiście Edmund Chatworth wyglądem ani się umywa do przystojnych braci Montgomery, ale dziewczyna sama wie, co dla niej najlepsze.

– Ojcze – zaczęła Alice z uśmiechem. – Chcę cię o coś prosić.

Wypił kolejny kubek piwa. Czasami prośby Alice nie były łatwe do spełnienia.

– Czy słyszałaś, że zeszłej nocy jakiś człowiek spadł z muru? – rzekł, próbując zmienić temat. – To ktoś obcy. Nikt go tu nie znał.

Mina Alice zmieniła się. Teraz szpieg nie powie już nikomu o Gavinie ani o tym, że dowiadywała się o Judith Revedoune. Mogła przestać zawracać sobie nim głowę. Jego śmierć nic dla niej nie znaczyła.

– Chcę pójść na zaślubiny córki Revedoune’a z Gavinem – powiedziała.

– Mam zdobyć dla ciebie zaproszenie na zaślubiny córki hrabiego? – upewniał się z niedowierzaniem.

– Właśnie.

– Ale jak to zrobić?

Tym razem Alice ruchem ręki oddaliła służącego i sama nalała ojcu piwa.

– Mam pewien plan – rzekła, uśmiechając się słodko.

Rozdział
trzeci

Wściekły ogień przeskoczył kamienie i zaczął łakomie pożerać drewniane piętro kupieckiego kramu. Powietrze było gęste od dymu, a ludzie, podający jeden drugiemu wiadra z wodą, stopniowo zrobili się całkiem czarni. Tylko ich oczy i zęby pozostały białe.

Nagi od pasa w górę Gavin rozbierał sąsiedni dom. Energia, z jaką wywijał bosakiem, nie wskazywała wcale na to, że pracował już dwa dni.

Gród, w którym wybuchł pożar, należał do Montgomerych. Otoczony był murami o wysokości dwunastu stóp, schodzącymi ze wzgórza, na którym stał zamek. Podatki mieszczan stanowiły dochód braci; w zamian za nie ich rycerze bronili miasta przed najazdem.

– Gavin! – wrzasnął Raine. Też się lepił od dymu i potu. – Złaź stamtąd, słyszysz! Jesteś za blisko ognia!

Gavin zlekceważył ostrzeżenie brata. Nawet nie obejrzał się na płonącą ścianę, grożącą w każdej chwili zawaleniem. Zaczął uderzać bosakiem w wysuszone belki jeszcze energiczniej, chcąc wydobyć je spomiędzy kamieni i zrzucić na dół, by stojący tam człowiek mógł polać je wodą.

Krzyczenie na Gavina mijało się z celem. Raine zrezygnowanym gestem dał znak zmęczonym ludziom z tyłu domu, by kontynuowali odrywanie belek od ściany. Był zupełnie wykończony, mimo że miał za sobą cztery godziny snu – o cztery godziny więcej niż Gavin. Ale wiedział z doświadczenia, że brat nie spocznie, póki nie uratuje swojej własności.

Stojąc na ziemi, z niepokojem obserwował, jak Gavin pracuje tuż przy płonącej ścianie, która zaraz mogła na niego runąć. Miał jednak nadzieję, że w porę skończy wyrąbywanie belek i zejdzie na dół. Gdy brat tak flirtował ze śmiercią, Raine mruczał pod nosem wszelkie znane mu zaklęcia. Każdemu wahnięciu się ściany ognia towarzyszyły okrzyki przerażenia zgromadzonych na dole mieszczan i wieśniaków. Raine najchętniej zmusiłby brata do zejścia, ale wątpił, czy dałby mu radę.

Wtem belki odpadły od ściany, Gavin zaś jednym susem znalazł się na drabinie. Nie zdążył jeszcze dotknąć ziemi, gdy Raine skoczył na niego i poturlali się razem poza obręb ognia.

– Do diabła, Raine! – ryknął Gavin, ledwo dysząc pod ciężkim ciałem brata. – Łamiesz mi żebra. Złaź ze mnie natychmiast!

Raine zbyt dobrze znał Gavina, by się obrazić. Przezwyciężając ból mięśni spowodowany ciężką pracą przez ostatnie kilka dni, wstał.

– Ładnie mi dziękujesz za uratowanie życia! Musiałeś tkwić tam tak długo? Jeszcze kilka sekund, a byłaby z ciebie pieczeń.

Gavin zerwał się z ziemi i czarną od sadzy twarz zwrócił ku miejscu, które przed chwilą opuścił. Ogień wewnątrz kamiennych ścian nie groził już przerzuceniem się na sąsiedni dom. Upewniwszy się, że wszystko jest w porządku, wrócił do rozmowy z bratem.

– A co? Miałem pozwolić, żeby ten dom spłonął? – spytał, rozcierając podrapane ramię, które krwawiło po tym, jak Raine przetoczył go po żwirze i drzazgach. – Gdybyśmy nie opanowali pożaru, cały gród poszedłby z dymem.

Oczy Raine’a zapłonęły.

– Wolałbym stracić sto domów niż ciebie.

Gavin uśmiechnął się. Biel jego zębów odcinała się od czerni twarzy.

– Dziękuję – powiedział cicho. – Ja jednak chyba wolałbym stracić trochę ciała niż jeszcze jeden dom. – Odszedł do ludzi, którzy oblewali wodą zgliszcza budynku sąsiadującego z tym, który on przed chwilą rozwalił.

Raine wzruszył ramionami. Gavin zarządzał majątkiem Mongomerych od szesnastego roku życia, wypełniając swe obowiązki nader odpowiedzialnie. Wiadomo było, że nikomu niczego nie odda i o swą własność będzie walczyć do upadłego. Jednocześnie nawet najuboższy wieśniak, najgorszy rabuś, o ile tylko należeli do majątku Montgomerych, mogli liczyć na sprawiedliwe traktowanie.

Gavin wrócił do domu dopiero późną nocą i skierował swe kroki do pokoju zimowego, który dopiero niedawno został dobudowany do sali biesiadnej i służył braciom za jadalnię. Podłogę pokrywały grube tureckie dywany, a ściany były wyłożone orzechową boazerią, rzeźbioną w taki sposób, by przypominała tkaninę ułożoną w dekoracyjne fałdy. Jedną ścianę prawie w całości zajmował ogromny kominek z kamiennym gzymsem, rzeźbionym w lamparty z herbu Montgomerych.

Raine już tam był – czysty, od stóp do głów w czarnym wełnianym ubraniu. Siedział przed ogromną, srebrną tacą z górą pieczonej wieprzowiny, kawałkami ciepłego chleba, suszonymi jabłkami i brzoskwiniami. Zamierzał zjeść to wszystko do ostatniego kawałeczka. Na widok Gavina odchrząknął i wskazał ustawioną przed kominkiem drewnianą kadź z parującą wodą.

Dopiero teraz Gavin poczuł zmęczenie. Zrzucił z siebie trykoty – obcisły strój złożony z pończoch i kalesonów – oraz buty, po czym zanurzył się w gorącej wodzie, od której zapiekło go pokryte bąblami i pokaleczone ciało. Z cienia wynurzyła się dziewka służebna, by umyć mu plecy.

– Gdzie Miles? – spytał Raine między kęsami.

– Pojechał do Revedoune’ów. Przypomniał mi, że na dziś wyznaczono zaręczyny, więc wysłałem go jako swego legata. – Gavin pochylił się do przodu, nadstawiając plecy do mycia. Nie patrzył na brata.

Raine zakrztusił się kawałkiem wieprzowiny.

– Coś ty powiedział?

– Powiedziałem, że wysłałem Milesa, by w moim imieniu zaręczył się z córką Revedoune’a – odparł Gavin nieco zdziwiony jego reakcją.

– Dobry Boże, czyś ty całkiem rozum postradał? Wysłałeś pośrednika, jakby chodziło nie o zaręczyny z niewiastą, lecz kupno klaczy?

Gavin patrzył na niego w milczeniu, zaciskając i rozluźniając szczęki. Ogień w kominku oświetlał jego zapadnięty policzek.

– Doskonale wiem, że jest niewiastą – stwierdził w końcu. – W przeciwnym razie nie zmuszono by mnie do poślubienia jej.

– Zmuszono! No wiesz – prychnął Raine i rozparł się wygodnie.

Zdawał sobie sprawę, że kiedy oni, trzej młodsi bracia, podróżowali po świecie, odwiedzali we Francji zamki i pałace, a nawet zapuszczali się do Ziemi Świętej, on był przykuty do rejestrów. Miał dwadzieścia siedem lat, a przez ostatnie jedenaście, poza pobytem w Szkocji, praktycznie nie wystawił nosa z domu. Bracia sądzili, o czym Gavin nie wiedział, że jego znajomość płci nadobnej ogranicza się do dziewek z ludu.

– Gavinie – zaczął Raine cierpliwie – Judith Revedoune jest wielką panią, córką hrabiego. Otrzymała wychowanie, które pozwala jej oczekiwać od ciebie pewnych rzeczy, takich jak kurtuazja i szacunek. Powinieneś był oświadczyć jej osobiście, że pragniesz ją poślubić.

Gavin wyciągnął ręce, by dziewka służebna mogła je umyć. Jej suknia z grubej wełny, z przodu mokra, oblepiała pełne piersi. Gavin z uśmiechem zajrzał dziewczynie w oczy, bo zaczynał odczuwać pożądanie.

– Ale ja wcale nie pragnę jej poślubić – powiedział do Raine’a. – Z pewnością nie jest taka głupia, by sądzić, że zależy mi na czymś innym niż jej ziemie.

– Nie wolno ci tego jej powiedzieć! Musisz się do niej zalecać i…

Gavin wstał, a dziewczyna weszła na stołek, by oblać go ciepłą wodą.

– Będzie moja – powiedział obojętnie. – I będzie mi posłuszna. Widziałem w życiu wiele dobrze urodzonych niewiast i wiem, co o nich sądzić. Całymi dniami siedzą w komnatach, szyją i plotkują, tyjąc od kandyzowanych owoców, którymi się bez przerwy opychają. Nic im więcej nie potrzeba, bo są leniwe i głupie. Wiem, jak je traktować. Tydzień temu posłałem człowieka do Londynu, by zamówił kilka nowych gobelinów z Flandrii z jakimiś głupimi wzorami w rodzaju nimf pląsających w lesie, bo sceny wojenne mogłyby ją przerazić. Powieszę je w komnacie i zaopatrzę ją w jedwabne nici w pełnym wyborze oraz w tyle srebrnych igieł, że nie zdoła ich zużyć do końca życia. Na pewno będzie zachwycona.

Raine siedział w milczeniu i rozmyślał o niewiastach, jakie poznał w czasie podróży. Większość z nich odpowiadała opisowi Gavina, ale zdarzały się też rozumne i energiczne, prawdziwe towarzyszki swych mężów.

– A jeśli ona zechce współzarządzać majątkiem?

Gavin wyszedł z kadzi.

– Mowy nie ma, żeby wtrącała się w moje sprawy – rzekł, biorąc od służącej ręcznik. – Będzie się zajmowała tym, czym każę, inaczej gorzko pożałuje.

Rozdział
czwarty

Promienie słoneczne wpadały przez otwarte okna i, padając ukośnie na podłogę pokrytą matami z sitowia, swawoliły z drobinkami kurzu, połyskującymi niby ziarenka złota. Pierwszy dzień maja zapowiadał się prawdziwie wiosennie: świeciło słońce, a powietrze wypełniała charakterystyczna dla wiosny słodycz.

Ogromna, otwarta komnata zajmowała połowę trzeciego piętra. Okno wychodzące na południe wpuszczało dość słońca, by ją nagrzać. Nie prezentowała się okazale, gdyż Robert Revedoune nie trwonił pieniędzy na zbytki, a za takie uważał kobierce i gobeliny.

Wszelako tego ranka komnata nie robiła wrażenia nieprzytulnej. Każde krzesło było kolorowe. Gdzie spojrzeć, leżały nowiuteńkie stroje, będące częścią wyprawy Judith Revedoune. Piękne, drogie, wspaniałe suknie uszyte z jedwabiu z Italii, aksamitu ze Wschodu, bawełny z Trypolisu. Na pantoflach, paskach, diademach błyszczały drogie kamienie: szmaragdy, perły, rubiny, emalie, a tłem dla nich były futra: sobolowe, gronostajowe, bobrowe, karakułowe, z wiewiórek i rysiów.

Wśród tego przepychu siedziała samotnie Judith, tak cicho, że wchodząc do pokoju, można by jej nie zauważyć, gdyby nie to, że jej uroda zaćmiła piękne tkaniny i cudne klejnoty. Drobne stopy otulała miękka, zielona skóra, wyściełana i lamowana futrem z gronostaja. Suknia z ciężkiej, złotej tkaniny, która w słońcu opalizowała i połyskiwała, miała obcisły stanik i długie rękawy, od nadgarstków spływające w dół miękkimi fałdami. Szczupłą talię Judith podkreślał wąski pasek ze złotej skóry wysadzanej szmaragdami. Dekolt – duży prostokątny – korzystnie uwydatniał jej pełne piersi. Spódnica była miękkim dzwonem, który przy chodzeniu kołysał się delikatnie. Z ramion zwisała podbita gronostajami peleryna z zielonej tafty w odcieniu szmaragdu. Czoło Judith przepasano wąskim złotym sznurem z dużym szmaragdem pośrodku.

W przypadku innej niewiasty zachodziłaby obawa, czy zestawienie błyszczącej zieleni ze złotem nie przyćmi jej urody. Ale Judith w tych strojach była jeszcze piękniejsza. Ciało miała drobne, ale tak ukształtowane, że mężczyznom na jej widok zapierało dech. Kasztanowe włosy spływały aż do pasa, gdzie zwijały się w ciężkie pukle. Szczękę miała silną, wyrażającą zdecydowanie; brodę nosiła wysoko. Jej wargi były pełne, miękkie – nawet teraz, gdy z niepokojem myślała o przyszłości. Ale uwagę zwracały nie jej usta, lecz oczy – wyraziste, złociste, mieniące się w blasku słońca.

Odwróciwszy lekko głowę, spojrzała w okno. Kiedy indziej w taką pogodę nie oparłaby się pokusie pocwałowania przez ukwiecone łąki. Tego dnia siedziała jednak nieruchomo, uważając, by nie pognieść sukni. Ale to nie suknia paraliżowała jej ruchy, lecz ciężkie myśli. Był to bowiem dzień jej zaślubin – dzień, którego od dawna się bała. Ten dzień miał położyć kres wolności i wszelkiemu szczęściu, jakiego w życiu zaznała.

Nagle drzwi otworzyły się z impetem i do komnaty wpadły dwie dworki Judith. Twarze miały zaróżowione, bo przybiegły z kościoła, dokąd udały się, by podpatrzyć, jak wygląda narzeczony.

– O, pani – zaczęła Maud. – Ale on przystojny! Wysoki, ciemne włosy, ciemne oczy, a ramiona… o takie! – Tu rozłożyła ręce szeroko i westchnęła dramatycznie. – Nie wiem, jak się zmieścił w drzwiach. Chyba musiał przejść bokiem. – Mówiąc to, niespokojnie zerkała na Judith. Nie lubiła, gdy jej pani była smutna.

– Chodzi zaś, o tak – rzekła Joan i wygiąwszy do tyłu ramiona, aż łopatki zetknęły się z sobą, zrobiła kilka długich, zdecydowanych kroków.

– Właśnie – podchwyciła Maud. – Jest bardzo dumny. Jak wszyscy z tej rodziny. Zachowują się, jakby cały świat do nich należał.

– A jużci – zachichotała Joan i rzuciła porozumiewawcze spojrzenie Maud, która z trudem hamowała śmiech.

Maud znowu zerknęła na swoją panią, która, mimo dokładanych przez nie starań, nie uśmiechnęła się ani razu. Dała znak Joan, by zamilkła.

– Co mogę dla ciebie uczynić, pani? – spytała cicho. – Do wyjścia zostało jeszcze trochę czasu. Może…

Judith pokręciła głową.

– Dla mnie już nic nie można zrobić. Jak się miewa moja matka?

– Dobrze. Zbiera siły przed jazdą do kościoła. To daleko, a ręka… – Maud przerwała, gdy zobaczyła, że na twarzy jej pani maluje się ból. Judith bowiem siebie obarczała winą za złamaną rękę Helen. Dręczyła się tym nawet bez nietaktownych przypomnień Maud, która teraz najchętniej sama by siebie kopnęła. – Jesteś więc, pani, gotowa? – spytała zatroskana.

– Ciało jest gotowe. Ale muszę jeszcze zebrać myśli. Idźcie obie do mojej matki.

– Ależ, pani…

– Róbcie, co mówię – przerwała Judith. – Chcę zostać sama. Może ostatni raz mam taką możliwość? Kto wie, co przyniesie jutro? – Spojrzała znowu w okno.

Joan zamierzała odpowiedzieć, lecz Maud ją powstrzymała. Joan trudno było pojąć Judith. Czego brakowało jej do szczęścia? Była bogata i tego dnia miała poślubić młodego, przystojnego rycerza. Dworka wzruszyła z rezygnacją ramionami, dając się wypchnąć za drzwi.

Przygotowania do ślubu Judith trwały od wielu tygodni. Wystawna uroczystość pochłonęła roczne dochody ojca z dzierżawy. Judith skrzętnie zapisywała w rejestrze zakupy – od setek łokci grubej tkaniny na baldachimy, pod którymi schronią się goście, do jedzenia na ucztę weselną: tysiąc prosiąt, trzysta cieląt, sto wołów, cztery tysiące pasztetów z dziczyzny, trzysta beczek piwa. Ta lista zresztą wydawała się nie mieć końca.

I po co to wszystko? Ona tego nie chciała.

Większość młodych panien myśli o małżeństwie jak o czymś naturalnym. Ale nie Judith. Od chwili przyjścia na świat była traktowana inaczej. Matka, kiedy wreszcie wydała ją na świat, była już bardzo wycieńczona ciągłymi poronieniami i życiem z mężem, który bił ją przy byle okazji. Ujrzawszy rudą kruszynkę, pokochała ją bez pamięci. Choć do tej pory nie stawiała oporu mężowi, dla tego dziecka gotowa była ryzykować życie. Pragnęła uchronić swą małą córeczkę przed brutalnym ojcem, a potem przed innymi mężczyznami.

Po raz pierwszy Helen postawiła się mężowi. Zażądała od niego, by przeznaczył dziewczynę Kościołowi. Robertowi było zupełnie obojętne, co stanie się z córką czy z jej matką. Córka dla niego zupełnie się nie liczyła. Z pierwszej żony miał dwóch synów, a ta płaszcząca się przed nim i skomląca niewiasta zdołała jedynie urodzić mu kilkoro martwych dzieci i jedną bezwartościową córkę. Słysząc żądanie Helen, wybuchnął najpierw śmiechem, ale potem zgodził się, by dziewczyna, po osiągnięciu odpowiedniego wieku, wstąpiła do klasztoru. Żeby jednak pokazać tej pochlipującej kobiecie, będącej jego żoną, co myśli o jej zuchwałości, zrzucił ją ze schodów. Helen złamała nogę w dwóch miejscach i została chroma, ale swojej odwagi nigdy nie żałowała. Żyła z Judith w całkowitym odosobnieniu. Czasami nawet udawało się jej zapomnieć o mężu. Wyobrażała sobie, że jest wdową i nie ma nikogo poza swą śliczną córką.

Szczęśliwe były te lata, kiedy przygotowywała ją do życia w klasztorze.

Ale wszystko poszło na marne. Judith miała zostać żoną: niewiastą podporządkowaną swemu panu i władcy. A do tego nikt jej nie przygotował. Słabo szyła i nie umiała robić na drutach. Nie potrafiła siedzieć godzinami na krześle i wysługiwać się służącymi. Najgorsze jednak było to, że nie rozumiała, na czym polega posłuszeństwo mężowi. Że w jego obecności musi spuszczać powieki i we wszystkim go słuchać. Przyzwyczajono ją do myśli, że pewnego dnia zostanie przeoryszą, jedyną niewiastą, którą mężczyźni uważali za równą sobie. Judith patrzyła ojcu i braciom prosto w oczy i ani drgnęła, kiedy ojciec zamierzył się na nią pięścią, co go nawet trochę ubawiło. Miała w sobie dumę niespotykaną u niewiast, a nawet, co tu mówić, u mężczyzn. Chodziła wyprostowana, z ramionami odchylonymi do tyłu.

Żaden mężczyzna nie zniesie, gdy dziewczyna cichym, melodyjnym głosem zacznie roztrząsać związki króla z Francuzami czy przedstawiać swe radykalne poglądy na temat traktowania poddanych. Kobiety miały rozprawiać wyłącznie o klejnotach i modzie. W sprawie strojów Judith zdawała się chętnie na swe dworki, gdy jednak rzecz szła o dwa korce soczewicy, które zginęły ze spichrza, załatwiała to sama i bynajmniej nie łagodnie.

Helen dołożyła wielkich starań, by ukryć córkę przed światem. Gdyby Judith wpadła w oko jakiemuś mężczyźnie, Robert pewnie zgodziłby się mu ją oddać. I zabrano by jej córkę. Powinna była oddać ją do klasztoru, gdy mała miała dwanaście lat, ale Helen nie mogła znieść myśli o rozstaniu. Egoistycznie odsuwała tę chwilę z roku na rok i w końcu okazało się, że cały ten czas i nauka zostaną zmarnowane.

Judith miała wiele miesięcy, by przygotować się do zaślubin. Ani razu narzeczonego nie widziała, zresztą wcale jej na tym nie zależało. W przyszłości będzie go widywać aż za często. Poza braćmi i ojcem nie znała mężczyzn, spodziewała się więc, że przyjdzie jej spędzić życie z kimś, kto nienawidzi niewiast, kto je bije, kto niczego się nie nauczył i nie nauczy poza stosowaniem przemocy. Takiego życia chciała właśnie uniknąć, ale się nie udało. Czy za dziesięć lat będzie się tak nerwowo i trwożliwie oglądać na boki jak jej matka?

Wstała, ciężka złota suknia opadła na podłogę z głośnym szelestem. Nie! Nigdy nie pokaże po sobie, że się boi; bez względu na wszystko głowę będzie trzymała wysoko i będzie patrzyła mu prosto w oczy.

Przez chwilę czuła, że się zgarbiła. Bała się tego obcego, który miał być jej panem i władcą. Dworki o swych kochankach mówiły wesoło. Czy jednak małżeństwo ze szlachcicem może dać radość? Czy mężczyzna jest zdolny do miłości i czułości? Wkrótce się okaże. Wyprostowała plecy. Postanowiła, że da mu szansę. Będzie jego zwierciadłem. Jeśli on będzie miły, ona również będzie miła. Lecz jeśli będzie zachowywał się jak jej ojciec, to odpłaci mu pięknym za nadobne. Żaden mężczyzna nie rządził nią i nie będzie rządził. To też sobie przyrzekła.

– Pani moja! – wykrzyknęła podniecona Joan, wpadając do komnaty. – Przyszli sir Raine i jego brat sir Miles. Dopraszają się o widzenie. – Judith popatrzyła na nią, jakby nie wiedziała, o kogo chodzi. – To bracia twojego oblubieńca, pani – wyjaśniła Joan, starając się ukryć rozdrażnienie. – Sir Raine pragnie cię poznać.

Judith pokiwała głową i wstała, by powitać gości. Mężczyzna, którego miała poślubić, nie okazywał nią zainteresowania. Nawet na zrękowiny przysłał legata i teraz też nie on, lecz jego bracia przybyli, by ją pozdrowić. Wzięła głęboki oddech i skupiła się na opanowaniu drżenia rąk. Była bardziej przestraszona, niż sądziła.

*
*  *

Raine i Miles ramię w ramię schodzili po szerokich spiralnych schodach domu Revedoune’ów. Obaj przyjechali dopiero poprzedniego wieczora, bo Gavin, jak mógł, odwlekał czekające go zaślubiny. Raine zachęcał starszego brata, by poznał oblubienicę, ale ten uparcie odmawiał. Powiedział, że będzie oglądał ją przez wszystkie nadchodzące lata – po co więc przyśpieszać to przekleństwo?

Kiedy Miles wrócił ze zrękowin, na których występował jako jego legat, tylko Raine spytał go o córkę hrabiego. Miles, jak to Miles, zbył go krótko, ale Raine czuł, że coś ukrywa. Poznawszy Judith. Raine zrozumiał co.

– Czemu nie powiedziałeś Gavinowi? – spytał Milesa. – Wiesz, jak się boi tej, jak mówi, szpetnej dziedziczki.

Milesowi zaświeciły się oczy na myśl o bratowej.

– Uznałem, że lepiej nie wyprowadzać go z błędu – powiedział poważnie.

Raine stłumił śmiech. Czasami Gavin nie dostrzegał, że Miles jest dwudziestoletnim mężczyzną. Nie powiedziawszy mu o urodzie narzeczonej, Miles zemścił się trochę za to, że Gavin traktował go jak chłopca na posyłki.

– Pomyśleć tylko, że Gavin proponował ją mnie! – parsknął Raine. – Gdybym ją wcześniej zobaczył, stoczyłbym z nim walkę o nią. Może nie jest jeszcze na to za późno?

Nawet jeśli Miles coś odpowiedział, Raine nie usłyszał. Myślami wrócił do chwili, w której ujrzał swą małą bratową. Sięgała mu ledwo do ramienia. Zdążył to zauważyć, nim znalazł się na tyle blisko, by zobaczyć jej twarz. Kiedy spojrzał jej w oczy, będące czystym złotem z Ziemi Świętej, niczego więcej już nie widział. Judith Revedoune patrzyła na niego odważnie, rozumnie, jak gdyby go oceniała. Stracił mowę, czuł się jak zahipnotyzowany. Nie mizdrzyła się, nie chichotała jak inne młode panny, lecz zachowywała się jak równa mu. Uderzyło mu to do głowy niczym trunek. Miles szturchnął go, żeby się odezwał. Ale Raine tylko stał i patrzył. Kusiło go, by porwać ją z tego domu, od tych ludzi, wziąć sobie. Wiedział, że musi wyjść, zanim przyjdą mu do głowy inne nieprzystojne myśli.

– Miles – zaczął, a w jego policzkach pojawiły się głębokie dołeczki, jak zawsze, kiedy starał się nie roześmiać – a może byśmy odpłacili bratu za to, że zmusza nas do spędzania tylu godzin na polu ćwiczebnym.

– Co ci chodzi po głowie? – Oczy Milesa płonęły z ciekawości.

– O ile dobrze zapamiętałem, to widziałem przed chwilą straszliwie szpetną karlicę o zepsutych zębach i nieprawdopodobnie tłustym tyłku.

Miles już pojmował. Rzeczywiście, przed chwilą minęli na schodach takie straszydło.

– Wiem, co masz na myśli. Nie musimy kłamać, ale też nie musimy powiedzieć całej prawdy.

– Właśnie.

Wciąż był wczesny ranek, kiedy Judith zeszła za swymi dworkami po drewnianych schodach do sali biesiadnej na pierwszym piętrze. Podłogę pokrywały świeże maty, na ścianach wisiały gobeliny, a od drzwi komnaty na drugim końcu wiodła ścieżka grubo usypanych płatków róży i lilii. Po nich Judith miała przejść po powrocie z kościoła – już jako niewiasta zamężna.

Maud szła za swą panią, niosąc długi tren złotej sukni i peleryny podbitej gronostajami. Tuż przed wyjściem z domu Judith przystanęła i wzięła głęboki oddech.

Gdy znalazła się za progiem, chwilę zajęło jej przyzwyczajenie się do oślepiającego słońca. Dopiero wtedy zobaczyła długi szpaler gości zaproszonych na jej zaślubiny. Przywitały ją okrzyki, których się zupełnie nie spodziewała – wyrażały pozdrowienie i zachwyt jej wyglądem.

W odpowiedzi Judith uśmiechnęła się, skinęła głową w stronę zebranych gości oraz wieśniaków i mieszczan, którzy także stawili się tłumnie na uroczystość.

Przejście do kościoła przypominało paradę i miało pokazywać bogactwo oraz pozycję królewskiego hrabiego, Roberta Revedoune’a. Później będzie mógł powiedzieć, ilu hrabiów i baronów przybyło, by uhonorować ślub jego córki. Na czele procesji szli trubadurzy, entuzjastycznie obwieszczając przejście pięknej panny młodej. Judith została podsadzona na białego konia przez ojca, który skinieniem głowy wyraził aprobatę dla jej sukni i wyglądu. Niezwykła okazja wymagała, by Judith siedziała w siodle bokiem; nieprzyzwyczajona do takiej jazdy dziwnie się czuła, ale nie dawała tego po sobie poznać. Z tyłu, między Milesem a Raine’em, jechała jej matka. Za nimi – liczni goście w porządku odpowiednim do ich pozycji.

Uderzywszy w czynele, trubadurzy zaczęli śpiewać i pochód ruszył. Szli powoli, zgodnie z rytmem muzyki i krokami Roberta Revedoune’a, który prowadził za uzdę konia córki.

Mimo wszystkich postanowień i przysiąg złożonych sobie Judith czuła, że z każdym krokiem robi się coraz bardziej nerwowa. Jaki jest jej przyszły mąż? Siedziała wyprostowana, ze wzrokiem utkwionym w drzwi kościoła, gdzie stały dwie osoby – ksiądz oraz ten obcy, który miał zostać jej mężem.

Gavin natomiast nie odczuwał takiej ciekawości. Wciąż mdliło go od tego, co usłyszał od Raine’a. Podobno nie dość, że dziewczyna była szpetna, to jeszcze niedorozwinięta. Usiłował nie patrzeć na zbliżający się pochód, ale hałas czyniony przez trubadurów oraz owacje setek wieśniaków i mieszczan, którzy pchali się jedni na drugich, by coś zobaczyć, zagłuszały jego własne myśli. Jego wzrok mimowolnie powędrował ku pochodowi. Nawet nie przypuszczał, że byli już tak blisko! Kiedy podniósł głowę i ujrzał dziewczynę o kasztanowych włosach na białym koniu, w pierwszej chwili nie uświadomił sobie, kim ona jest. Minęła dobra minuta, zanim pojął, że to jego narzeczona. W słońcu wyglądała jak ożywiona pogańska bogini. Ze zdziwienia otworzył usta. Wtem zrozumiał i uśmiechnął się szeroko. Raine! Jasne! Raine go okłamał! Gavin poczuł taką ulgę, takie szczęście, że nie zastanawiając się, co robi, pobiegł w dół, zeskakując po dwa, trzy stopnie. Zwyczaj nakazywał panu młodemu czekać, aż ojciec panny młodej zsadzi ją z konia, doprowadzi do drzwi kościoła i przekaże nowemu panu. Lecz Gavin chciał się jej lepiej przyjrzeć. Nie słyszał ani śmiechu, ani wiwatów tłumu, gdy odepchnąwszy teścia, objął pannę młodą w pasie i zdjął ją z siodła.

Z bliska była jeszcze piękniejsza. Zatrzymał wzrok na jej wargach, miękkich, pełnych, kuszących. Cerę miała kremową i gładką – gładszą od najgładszej satyny. Ale kiedy w końcu spojrzał w jej oczy, prawie zaniemówił z wrażenia.

Uśmiechnął się, a ona odpowiedziała mu uśmiechem, odsłaniając białe równe zęby. Tłum zahuczał i to przywróciło mu przytomność. Niechętnie postawił narzeczoną na ziemi i zaofiarował jej ramię, jakby się obawiał, że zechce mu uciec. A on w żadnym razie nie zamierzał zrezygnować ze swego nowego nabytku.

Widzom bardzo się podobało spontaniczne zachowanie Gavina, czemu dawali wyraz. Odepchnięty Robert zmarszczył groźnie brwi, ale ze zdziwieniem stwierdził, że wszyscy dookoła się śmieją.

Ceremonia zaślubin odbywała się przed kościołem, by wszyscy mogli ją zobaczyć, a nie tylko ci, którym udało wcisnąć się do środka. Ksiądz spytał Gavina, czy chce Judith Revedoune za żonę. Gavin popatrzył na niewiastę stojącą obok niego, na jej włosy spływające grubymi, miękkimi falami do pasa, tam zaś zwijające się w piękne loki.

– Tak – odpowiedział.

Teraz ksiądz zadał pytanie Judith, ona zaś bez skrępowania przypatrywała się Gavinowi. Miał na sobie szary kaftan i szeroki w ramionach szary kubrak z cienkiego włoskiego aksamitu. Kubrak był podbity ciemnymi norkami, które tworzyły też szeroki kołnierz; z przodu kubrak obszyty był wąskim paskiem futra. Jedyną ozdobę stanowił miecz zwisający z biodra, w jego rękojeści osadzony był wielki diament, który błyszczał w słońcu.

Od swych dworek wiedziała, że Gavin jest przystojny, ale nie oczekiwała mężczyzny, z którego emanowałaby taka siła. Spodziewała się jasnowłosego, delikatnego młodzieńca. A ujrzała gęste, czarne kędziory opadające na szyję, wargi, które się do niej śmiały, oczy, od spojrzenia których poczuła dreszcz na plecach.

Ku wielkiej uciesze tłumu ksiądz musiał powtórzyć pytanie. Mówiąc „Tak”, Judith poczuła, że policzki jej płoną. Weźmie Gavina Montgomery’ego za męża, jak najbardziej.

Przyrzekli sobie miłość, szacunek i posłuszeństwo, a następnie wymienili obrączki, a wówczas tłum, chwilowo cichy, wydał ryk, który o mało nie zerwał dachu z kościoła. Odczytano teraz gościom wiano Judith, ale niewiele z tego dało się usłyszeć. Ludzi obchodziło tylko tych dwoje, Judith i Gavin, piękna panna młoda i przystojny pan młody. Wręczono im koszyki ze srebrnymi monetami, którymi obrzucili ludzi stojących u stóp schodów. Teraz młoda para weszła za księdzem do cichej i dość mrocznej katedry.

Gavin i Judith zajęli honorowe miejsca na chórze, ponad stłoczonym tłumem. Podczas mszy zerkali na siebie ukradkiem jak dzieci. Goście obserwowali ich z zachwytem, przejęci tym ślubem, który zaczął się jak bajka. Trubadurzy układali już pieśni do odśpiewania w czasie uczty. Mieszczanie i poddani zostali przed kościołem, porównując wrażenia, jakie zrobiły na nich bogate stroje gości, a najbardziej uroda panny młodej.

Ale jedna osoba nie była szczęśliwa. Alice Valence, siedząc obok drzemiącego przyszłego męża, grubego Edmunda Chatwortha, wpatrywała się w pannę młodą wzrokiem pełnym nienawiści. Gavin zrobił z siebie pośmiewisko! Nawet poddani śmiali się, kiedy pędził po schodach do tej dziewki jak chłopiec do swego nowego konia.

Skąd im wszystkim przyszło do głowy, że ta ruda wiedźma jest piękna? Rudym włosom nieodłącznie towarzyszą piegi.

Przeniosła wzrok z Judith na Gavina. Właściwie to on ją złościł. Alice znała go lepiej niż on sam siebie. Jeśli dla tej pięknej twarzy gotów był fikać koziołki niczym linoskoczek, to znaczyło, że się w niej zadurzył. Kiedy mówił jej, Alice, że ją kocha, mówił oczywiście prawdę. Trzeba mu to przypomnieć. Jak najprędzej. Nie wolno pozwolić, żeby zapomniał o niej, będąc w łóżku z tą rudą czarownicą.

Alice spojrzała na swe dłonie i uśmiechnęła się. Ma przecież ten pierścień… Poczuła się trochę bezpieczniej, przeniosła wzrok na państwa młodych. W jej głowie dojrzewał plan.

Gavin wziął rękę Judith i pocałował, mimo przypomnień Raine’a, że są w kościele. Alice pokręciła głową. Ta głupia gęś nie umiała się nawet zachować. Powinna opuścić powieki i oblać się rumieńcem; na przykład jej, Alice, z rumieńcem było bardzo do twarzy. A co robiła Judith Revedoune? Patrzyła, jak mąż przytyka wargi do spodu jej dłoni. No nie, tak nie zachowują się niewiasty, myślała Alice.

Nie wiedziała, że jest obserwowana. Raine, który patrzył na nią z chóru, zobaczył, jak ze złości marszczyła piękne czoło. Przypuszczalnie nie zdawała sobie z tego sprawy. Zwykle była dobrą aktorką.

Ogień i lód, skonstatował Raine. Uroda Judith była jak ogień przy lodowatej bieli włosów Alice. Uśmiechnął się, bo pomyślał, że ogień łatwo topi lód, ale zaraz uświadomił sobie, że to zależy od temperatury ognia i grubości lodu. Jego brat był trzeźwym i rozsądnym mężczyzną, racjonalnym we wszystkich sprawach z wyjątkiem tej jednej – Alice Valence. Gavin uwielbiał Alice; dostawał szału, gdy ktoś tylko napomknął o jej wadach. Jego nowa żona najwyraźniej mu się spodobała. Ale na jak długo? Czy ona pogodzi się z faktem, że serce Gavina należy do Alice? Miejmy nadzieję, że tak, pomyślał Raine. Przenosząc spojrzenie od jednej do drugiej, doszedł do wniosku, że Alice można wielbić, ale kochać można tylko Judith.

Rozdział
piąty

Po zakończeniu długiego nabożeństwa Gavin ujął Judith za rękę i sprowadził z chóru do ołtarza, gdzie uklękli przed księdzem, by otrzymać błogosławieństwo. Kapłan złożył na czole Gavina pocałunek pokoju, a ten przekazał go żonie. Choć był to oficjalny pocałunek i nie trwał zbyt długo, Judith wciąż czuła dotyk warg męża. W jej złotych oczach odbijało się zadowolenie pomieszane z zaskoczeniem.

Gavinowi sprawiło to ogromną radość. Uśmiechnął się szeroko, wziął ją za rękę i szybko wyprowadził z kościoła. Tam spadł na nich deszcz ryżu. Podsadzając Judith na konia, Gavin poczuł, że mimo tylu warstw materiału prawie objął ją dłońmi w pasie. Oczywiście najchętniej posadziłby ją koło siebie, ale uznał, że już na samym początku popełnił dość gaf. Gdy sięgnął po uzdę, Judith dała mu znak, że sama poprowadzi swego wierzchowca. To mu się też spodobało; żona Gavina Montgomery’ego powinna być dobrym jeźdźcem.

Otwierany przez młodą parę pochód udał się z powrotem do rezydencji Revedoune’ów, a następnie Judith i Gavin, trzymając się za ręce, wkroczyli do świeżo uprzątniętej sali biesiadnej. Na widok płatków róż i lilii rozsypanych na podłodze Judith przypomniała sobie, że kilka godzin wcześniej wzięła je za zły omen. Teraz, kiedy patrzyła w śmiejące się do niej szare oczy Gavina, świadomość, że będzie jego żoną, nie była już taka przykra.

– Konia z rzędem za twoje myśli – szepnął jej Gavin do ucha.

– Pomyślałam, że małżeństwo nie wydaje mi się już taką straszną rzeczą jak przedtem.

Gavina na chwilę zatkało. A potem odrzucił głowę i wybuchnął głośnym śmiechem. Judith nie wiedziała, że jej słowa były jednocześnie komplementem i afrontem, gdyż dobrze wychowana młoda dama nie wyznałaby swemu mężowi, że nie miała ochoty go poślubić.

– Wiesz, żono, jestem bardziej niż zadowolony – stwierdził Gavin, a z jego oczu trysnęły iskierki.

Pierwsze słowa zostały wypowiedziane – na inne na razie nie było czasu. Państwo młodzi musieli teraz przywitać kilkaset osób, które pragnęły złożyć im życzenia.

Judith stanęła obok męża i uśmiechała się po kolei do wszystkich gości. Żyjąc tyle lat w odosobnieniu, mało kogo znała. Robert Revedoune z boku czuwał, by córka nie popełniła jakiejś niezręczności. Wiedział, że naprawdę pozbędzie się jej dopiero wtedy, gdy małżeństwo zostanie skonsumowane.

Judith początkowo miała obawy, czy nie jest ubrana zbyt jaskrawo, ale mrucząc kolejne „dziękuję”, przyglądała się pstrokatym strojom gości i dochodziła powoli do wniosku, że jej przyodziewek jest nader skromny. Goście mienili się wszystkimi kolorami tęczy. Kobiety gustowały w czerwieniach przemieszanych z fioletami i zieleniami. Przy tych kolorach, kratach, pasach, brokatach, aplikacjach, bogatych zdobieniach, złoto i zieleń Judith wyróżniały się elegancją.

Wtem ktoś objął Judith w pasie, uniósł wysoko nad głowę, a potem cmoknął głośno w oba policzki.

– Witaj w klanie Montgomerych, siostrzyczko – powiedział radośnie Raine, demonstrując głębokie dołki w policzkach.

Judith spodobała się jego bezpośredniość. Po nim podszedł Miles, którego poznała, kiedy przyjechał na zrękowiny jako legat Gavina. Patrzył wtedy na nią niczym sokół zamknięty w klatce.

Teraz jego spojrzenie było podobne – dziwne, przenikliwe. Zmieszana odwróciła się do męża, ale Gavin akurat robił Raine’owi wymówki z powodu jakiegoś żartu ze szpetną kobietą. Raine, niższy od Gavina, miał na sobie czarny aksamitny żakiet lamowany srebrem. Z tymi dołkami w policzkach i wesołymi niebieskimi oczyma wydawał się bardzo przystojny. Miles z kolei był wzrostu Gavina, ale szczuplejszej postury. Z nich trzech on ubrał się najjaskrawiej. Nosił ciemnozielony wełniany kaftan, na to połyskujący zielony żakiet podbity ciemnymi sobolami, a wąskie biodra opasał szerokim skórzanym pasem wysadzanym szmaragdami.

Wszyscy trzej zaliczali się do postawnych, urodziwych mężczyzn, ale gdy stali obok siebie, Gavin był z nich najprzystojniejszy. W każdym razie tak wydawało się Judith. Gdy Gavin wreszcie poczuł na sobie jej spojrzenie, odwrócił się, ujął jej dłoń i pocałował w czubki palców. Kiedy włożył do ust koniuszek jednego z nich i dotknął go językiem, serce Judith zaczęło bić mocno.

– Sądzę, bracie, że powinieneś trochę jeszcze poczekać, ale oczywiście rozumiem twoją niecierpliwość – roześmiał się Raine. – Opowiedz mi jeszcze raz o tej tłustej hrabiance.

Gavin niechętnie puścił dłoń żony.

– Śmiej się, śmiej, ale ona jest moja, więc to ja będę się śmiał ostatni. Choć „śmiał” nie jest tu chyba najodpowiedniejszym słowem.

Wydawszy jakiś gardłowy odgłos, Raine trącił łokciem Milesa.

– Chodźmy sprawdzić, czy nie ma tu innych złotookich bogiń. No, dalej, pocałuj szwagierkę.

Miles, patrząc w oczy Judith, uniósł do ust jej dłoń i złożył na niej niespieszny pocałunek.

– Tamten zachowam na sposobniejszą chwilę – powiedział cicho i podążył za bratem.

Gavin objął ją władczo.

– Nie gniewaj się. Oni tylko żartują.

– Ależ mnie podobają się ich żarty.

Przez chwilę Gavin patrzył na nią, nagle jednak gwałtownie się odsunął, bo poczuł, że dotykanie jej wznieca w nim ogień. Nie położą się wcześniej niż za dobrych kilka godzin, więc jeśli ma przeżyć ten dzień, musi ręce trzymać od niej z daleka.

W jakiś czas potem, przyjmując życzenia od chudej kobiety ubranej w suknię z połyskującej fioletowej satyny, hrabiny jakiejś tam, Judith poczuła, że Gavin nagle zesztywniał. Podążyła za jego wzrokiem i zobaczyła w kolejce piękną niewiastę, na którą wszyscy mężczyźni patrzyli jak urzeczeni. Kiedy nieznajoma stanęła wreszcie przed nią, Judith przeraziła nienawiść wyzierająca z jej pięknych, niebieskich oczu. Mało brakowało, a przeżegnałaby się ze strachu. Rozległy się stłumione chichoty. Judith zauważyła wtedy, że niektórzy dobrze się bawią, patrząc na ich spotkanie. Oto stały twarzą w twarz, obie piękne, ale jakże różne.

Gdy blondynka ominęła Gavina, starannie unikając jego wzroku, Judith dostrzegła na jego twarzy wyraz bólu. Nie pojmowała, o co w tym wszystkim chodzi.

Wreszcie powitanie gości dobiegło końca. Wszyscy zamienili z nowożeńcami po kilka słów, ojciec Judith wręczył każdemu gościowi prezent odpowiedni do znaczenia. Trąby obwieściły, że nadszedł czas na ucztę.

W czasie gdy goście składali życzenia Judith i Gavinowi, w sali biesiadnej służba ustawiała stoły na kozłach. Teraz znajdowało się już na nich jadło: kury, kaczki, kuropatwy, żurawie, bażanty, przepiórki, ale również wieprzowina i wołowina, mięso w cieście i dwanaście rodzajów ryb, nie mówiąc o warzywach w dużym wyborze, przyprawionych wschodnimi ziołami. Na koniec przewidziane były pierwsze truskawki oraz kilka bardzo rzadkich i drogich owoców granatu.

O bogactwie właściciela tego domu świadczyła złota i srebrna zastawa, którą uhonorowano najważniejszych gości; zajęli oni miejsca przy stole ustawionym na podwyższeniu. Judith i Gavin pili z jednakowych, wysokich, smukłych, pięknej roboty pucharów ze srebra na złotej nóżce.

W środku czworoboku utworzonego przez stoły grali i śpiewali trubadurzy, poruszały zmysłowo biodrami wschodnie tancerki, fikali koziołki akrobaci, a wędrowna trupa wystawiała sztukę. Zgiełk wypełniał salę biesiadną aż po wysoki sufit.

– Nie jesz dużo – rzekł Gavin, starając się nie krzyczeć, ale w tym hałasie Judith by go nie usłyszała.

– Nie. – Uśmiechnęła się do niego. Nie mogła się nadziwić, że ten obcy człowiek jest teraz jej mężem. Miała nieprzepartą ochotę dotknąć wgłębienia w jego brodzie.

– Chodź, pójdziemy na łąkę – powiedział i wyciągnął do niej rękę.

Ich wyjściu z sali biesiadnej towarzyszyły gwizdy, kpiny, sprośne uwagi, ale na żadne z nich nawet się nie obejrzała. Łąka pełna była wiosennego kwiecia. Po prawej stronie stały namioty uczestników jutrzejszego turnieju, nad każdym powiewał proporzec w barwach rycerza. Trzy lamparty, jeden pod drugim, wyszyte złotą nitką na szmaragdowozielonym polu zdobiły chorągiew Montgomerych.

– Czy wszyscy ci ludzie są twoimi krewnymi? – spytała Judith.

Gavin spojrzał w bok ponad jej głową.

– Tak, to wujowie i ich synowie. Kiedy Raine nazwał nas klanem, ich właśnie miał na myśli.

– Lubisz ich?

– Bo ja wiem? – Wzruszył ramionami. – Noszą nazwisko Montgomery – skonstatował. Najwyraźniej uważał, że to załatwia sprawę.

Gdy znaleźli się na pagórku powyżej namiotów, Gavin przytrzymał Judith za rękę, by mogła rozłożyć spódnicę i usiąść. Sam wyciągnął się obok, dłonie podłożył pod głowę.

Twarz Gavina Judith miała za plecami, przed sobą zaś widziała jego nogi. Jedno udo Gavina było grubsze niż ona w pasie. Nagle zadrżała.

– Zimno ci? – spytał z troską w głosie i podniósł się na łokciu. Judith pokręciła głową. – Nie gniewasz się, mam nadzieję, że wyszliśmy. Pewnie sądzisz, że jestem niewychowany. Najpierw ten wybryk w kościele, teraz to. Ale tam panuje taki straszny rwetes, a ja chciałem być tylko z tobą.

– Ja też – przyznała szczerze, odwracając głowę ku niemu.

Sięgnął dłonią do jej włosów i pozwolił, by jeden z loków owinął się mu wokół nadgarstka.

– Byłem zaskoczony, kiedy cię zobaczyłem. Mówiono, że jesteś brzydka. – Z iskierkami w oczach bawił się puklem.

– Kto mówił?

– Wszyscy. Że właśnie z tej przyczyny Revedoune ukrywa córkę przed światem.

– Ukrywano mnie bardziej przed nim. – Nie powiedziała nic więcej, ale Gavin zrozumiał. Nie darzył sympatią Roberta Revedoune’a, który z wyglądu przypominał byka i znęcał się nad słabszymi od siebie, a przed silniejszymi drżał ze strachu.

– Jestem bardzo wdzięczny losowi, że dał mi ciebie. Przechodzisz wszelkie oczekiwania mężczyzny.

Judith nagle przypomniała sobie pocałunek w kościele. Była ciekawa, co by poczuła, gdyby Gavin znowu ją pocałował, tutaj. W tych sprawach nie miała żadnego doświadczenia.

Widząc wzrok Judith, Gavin wstrzymał oddech. Pośpieszne spojrzenie na niebo potwierdziło jego obawy, że nieprędko jeszcze będzie ją miał tylko dla siebie. Nie należało zaczynać tego, czego nie można było skończyć.

– Musimy wracać – zadecydował nagle. – Nasze zachowanie dostarczy tematu do gadania na całe lata. – Pomagając jej wstać, wciągnął nosem cudny zapach jej włosów. Domyślał się, że są ciepłe od słońca i już miał dotknąć ich wargami, kiedy Judith podniosła ku niemu uśmiechniętą twarz. Mimo woli jego ręce oplotły jej ciało, jego wargi znalazły się na jej wargach.

Skromna wiedza Judith o mężczyznach pochodziła od jej dworek, które chichotały, porównując pieszczoty jednego kochanka z karesami innego. Zareagowała więc na pocałunek Gavina spontanicznie, a nie z powściągliwością właściwą damie.

Czując na szyi jego dłoń, rozchyliła wargi i przylgnęła do Gavina całym ciałem. Jaki on wielki, pomyślała. Jego piersi przy jej piersiach robiły wrażenie wykutych w skale, uda zdawały się z żelaza. Podobał się jej jego dotyk, jego zapach. Otoczyła go ramionami.

Nagle Gavin odsunął się, dysząc ciężko.

– Ty, zdaje się, znasz się dobrze na całowaniu – powiedział ze złością. – Z iloma się całowałaś?

Oszołomiona nowością doznań Judith nie zwróciła uwagi na ostry ton Gavina.

– Nie całowałam się jeszcze z żadnym mężczyzną. Dworki mówiły, że to przyjemne, ale nie, że aż tak.

Gavina zaskoczyła jej szczera odpowiedź. Poznał, że nie kłamała.

– Chodźmy i módlmy się, żeby słońce zaszło dziś wcześniej.

Nie patrząc na męża, zarumieniona Judith pozwoliła mu wziąć się za rękę.

Do zamku wracali w milczeniu. Gavin udawał, że pochłania go obserwowanie rozstawiania nowego namiotu. Gdyby nie to, że ściskał mocno jej dłoń, Judith myślałaby, że zapomniał o jej istnieniu.

Idąc z odwróconą w bok głową, Gavin nie zauważył Roberta Revedoune’a. Zauważyła go natomiast Judith i na widok jego wściekłego spojrzenia zesztywniała.

– Ty dziwko! – zasyczał Robert. – Gzisz się z nim jak suka w rui. Nie pozwolę, żeby cała Anglia ze mnie szydziła. – Uniósł rękę i wierzchem dłoni uderzył Judith w twarz.

Gavin nie od razu zareagował. Chwilę to trwało, nim uwierzył, że ojciec jest w stanie podnieść rękę na córkę. Kiedy jednak wreszcie zrozumiał, co się stało, zdzielony pięścią między oczy teść znalazł się na ziemi.

Judith spojrzała na męża. Jego oczy były czarne, szczęka zaciśnięta.

– Nie waż się więcej jej dotykać, słyszysz – wycedził niskim, martwym głosem. – Co moje, to moje, a tobie od tego wara. – Zrobił krok w jego stronę.

– Nie, proszę. – Judith złapała Gavina za rękę. – Nic mi się nie stało, a za ten policzek już mu oddałeś.

Gavin stał nieruchomo. Oczy Roberta Revedoune’a wędrowały od córki do zięcia. Uznał, że lepiej zmilczeć zniewagę. Wstał z trudem i odszedł.

Judith pociągnęła męża za rękaw.

– Nie pozwól, żeby zepsuł nam dzień. On rozumie tylko przemoc. – W głowie jej się kręciło. Znała niewielu mężczyzn, ale wszyscy oni z pewnością byliby zdania, że bicie córki jest prawem ojca. Być może Gavin stanął w obronie swojej własności, coś jednak w jego słowach sprawiło, że Judith poczuła się chroniona, prawie kochana.

– Chodź tu, niech cię obejrzę – powiedział Gavin tonem, który wskazywał, że za wszelką cenę stara się opanować.

Powiódł opuszkami palców po jej wargach, jakby sprawdzał, czy nie ma na nich opuchlizny bądź pękniętej skóry. Judith z zainteresowaniem przyglądała się cieniowi na jego szczęce, gdzie przez starannie wygoloną skórę przebijał ciemny zarost. Poczuła, że miękną jej kolana. Uniosła dłoń i koniuszkiem palca dotknęła zagłębienia w jego brodzie. Gavin znieruchomiał, spojrzał jej w oczy. Przez długą chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.

– Musimy wracać – powiedział ze smutkiem. Wziął ją pod rękę i poprowadził z powrotem do zamku.

Okazało się, że byli nieobecni dłużej, niż sądzili. Jedzenie już sprzątnięto, stoły złożono i oparto o ściany. Muzycy stroili instrumenty, bo za chwilę miały rozpocząć się tańce.

– Gavinie! – zawołał ktoś. – Będziesz ją miał przez całe życie. Daj jej teraz trochę odetchnąć.

Judith przylgnęła silnie do ramienia Gavina, ale zaraz została od niego oderwana i wciągnięta do koła ochoczych tancerzy. Popychana i pociągana, drobiąc w skocznym tańcu, starała się nie odrywać wzroku od męża. Za nic w świecie nie chciała teraz stracić go z pola widzenia.

Ktoś się roześmiał. Odwróciła głowę zdziwiona.

– Siostrzyczko – powiedział Raine – byłoby nam miło, gdybyś od czasu do czasu zaszczyciła spojrzeniem któregoś z nas.

Ledwo zdążyła się do niego uśmiechnąć, a już czyjaś silna ręka zakręciła nią młynka. Kiedy znowu znalazła się obok Raine’a, rzekła wesoło:

– Przecież patrzę na was cały czas. Czy może być inaczej, gdy się ma tak przystojnych szwagrów?

– Dobrze powiedziane, ale twoje oczy nie potrafią kłamać. Tylko nasz brat potrafi skierować światło gwiazd na te drobinki złota.

Kolejny tancerz porwał ją w ramiona. Kiedy na chwilę podniósł ją nad głowę, Judith dojrzała, że Gavin uśmiecha się do ślicznej, drobnej panny w sukni z fioletowej i zielonej tafty, ona zaś dotyka aksamitu na jego piersi.

– Co się stało z twoim uśmiechem? – spytał Raine, kiedy znowu do niego wróciła. Poszukał wzrokiem brata.

– Prawda, że śliczna? – spytała Judith.

Raine opanował się, żeby nie wybuchnąć głośnym śmiechem.

– Też mi śliczna. Taka tam czarna owca. Gavin by się na nią nie skusił. – Bo już inni zdążyli, dokończył w myśli. – Ach – westchnął. – Chodźmy stąd. Napijemy się jabłecznika. – Wziął ją za rękę i poprowadził w przeciwległy koniec sali, jak najdalej od Gavina.

Skryta w cieniu Raine’a Judith przyglądała się, jak Gavin tańczy. Ilekroć dotknął kruczowłosej partnerki, jej pierś przeszywał ostry ból. Gdy Raine zajął się rozmową z jakimś nieznajomym, Judith odstawiła kubek i mroczną stroną sali poszła w stronę wyjścia.

Za dworem był niewielki ogród otoczony murem. Ilekroć potrzebowała samotności, zawsze tam się chowała. Wciąż miała przed oczyma obraz Gavina trzymającego w objęciach czarnowłosą tancerkę. Dlaczego się tym przejmowała? Nie znała go jeszcze nawet jednego dnia. Dlaczego było dla niej takie ważne, że dotykał innej?