Tytuł oryginału: The Masterful Mr. Montague

Projekt okładki: Karandasz

Copyright © 2014 Savdek Management Proprietary

Published by arrangement with HarperCollins Publishers

All rights reserved

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2015

ISBN 978-83-7551-459-9

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Poprzednie śledztwa szlachetnie
urodzonego Barnaby’ego Adaira

Kornwalia, czerwiec roku 1834

Sprawa Gerarda Debbingtona, brata Patience Cynster, szwagra Vane’a Cynstera i panny Jacqueline Tregonning

(Prawda o miłości)

Newmarket, sierpień roku 1834

Sprawa Dillona Caxtona, kuzyna Felicity Cynster, szwagra Demona Cynstera i lady Priscilli Dalloway

(Cena miłości)

Somerset, luty roku 1833

Sprawa Charlesa Morwellana, lorda Mereditha, brata Alathei Cynster, szwagra Gabriela Cynstera i panny Sarah Conningham

(Smak niewinności)

Londyn, listopad roku 1835

Sprawa panny Penelope Ashford, siostry Luca, hrabiego Calvertona, szwagierki Amelii Cynster

(Za głosem serca)

PROLOG

Październik roku 1837

Londyn

– Umieram i chcę zrobić to, co należy.

Agatha, lady Halstead, zacisnęła usta w wąską kreskę.

Violet Matcham wyprostowała się, spulchniwszy poduszki pod głową starszej pani. Dodającym otuchy gestem położyła dłoń na ręce damy spoczywającej bezwładnie na kołdrze.

– Jest pani zupełnie zdrowa i o tym wie. Lekarz potwierdził to nie dalej jak w zeszłym tygodniu.

Był późny ranek. Przez rozsunięte kotary do obszernej sypialni wpadało blade światło jesiennego dnia, przydając nieco blasku wyschniętej jak pergamin, pokrytej starczymi plamkami skórze lady Halstead i srebrnym pasmom jej przerzedzonych włosów. Bystre kiedyś, niebieskie oczy zaczynały tracić niegdysiejszy blask.

– Co on może wiedzieć? – Lady Halstead zerknęła spod oka na Violet. – Ci młodzi mężczyźni… Zawsze im się wydaje, że wszystko wiedzą. Ale ja jestem stara, kochanie, i czuję w kościach chłód śmierci. – Opadła na poduszki i spojrzała na sufit. – Gdy kiedyś starzy ludzie tak mówili, uznawałam to za wymysł, lecz teraz wiem, co mieli na myśli, ponieważ sama to czuję. – Nie odwracając głowy, zerknęła na Violet i uścisnęła lekko jej palce. – Większość moich przyjaciół dawno umarła. Minęło też niemal dziesięć lat, odkąd odszedł sir Hugo, niech będzie błogosławiona jego dusza. Chętnie bym się już z nim spotkała, lecz muszę wpierw wypełnić daną mu obietnicę.

Violet, pogodzona z tym, że nie uda jej się zmienić nastroju podopiecznej – tym bardziej iż lady Halstead wydawała się równie trzeźwo myśląca, opanowana i rozsądna jak zawsze – spytała:

– A cóż to miało być takiego?

Została zatrudniona jako dama do towarzystwa wkrótce po śmierci męża lady Halstead – wzoru cnót wszelakich – nie dane jej więc było spotkać dżentelmena. Słyszała jednak o nim od wdowy tyle, że czuła się, jakby dobrze go znała. Przynajmniej na tyle dobrze, by wiedzieć, iż nie zażądał czegoś nonsensownego. Rzeczywistość potwierdziła jej wyobrażenia, lady Halstead powiedziała bowiem:

– Mój drogi mąż poprosił, bym obiecała mu, że nim odejdę, upewnię się, że wszystkie moje sprawy, zarówno osobiste, jak i te dotyczące majątku są w absolutnym porządku. Przykładał do takich rzeczy wielką wagę.

Ty zaś, pomyślała Violet, czcisz jego pamięć, więc jest to ważne także dla ciebie. Jej poprzednia pracodawczyni, lady Ogilvie, była zmarłemu małżonkowi równie oddana.

Lady Halstead uniosła głowę, wyprostowała się na łóżku i kontynuowała nieco mocniejszym głosem:

– Zatem, chociaż wydaję się zdrowa, wiem, że mój czas nadchodzi, i życzę sobie sprawdzić, czy wszystko, co dotyczy mojej ostatniej woli i stanu posiadania, pozostaje w absolutnym porządku.

Sir Hugo wzbogacił się w Indiach, a za zasługi dla Korony został nagrodzony tytułem szlacheckim. Tym samym Halsteadowie wspięli się na nieco wyższy stopień drabiny społecznej, równy przedstawicielom niższej arystokracji, i byli, jak wieść niosła, ze wszech miar dobrze sytuowani. Dom przy ulicy Lowndes – dobry adres w szanowanej okolicy – odzwierciedlał ten stan rzeczy. Nawet sypialnia lady Halstead z wielkim, nowoczesnym łóżkiem, adamaszkowymi zasłonami i pasującymi do nich obiciami wypolerowanych na wysoki połysk drogich mebli zaświadczała o statusie rodziny.

Choć Violet nie znała szczegółów ostatniej woli sir Hugona, domyślała się jednak, że po śmierci starszego pana cały majątek przeszedł dożywotnio na jego żonę. Potem, zgodnie z wolą sir Hugona, miał zostać podzielony równo pomiędzy czwórkę ich dzieci. Czyniło to prośbę o dopilnowanie, aby finanse zostały uporządkowane, absolutnie rozsądną.

Skinęła więc głową.

– Doskonale. Co mam zrobić?

Choć umysł starej damy pozostał jasny i zaskakująco bystry, osłabła w ostatnich tygodniach na tyle, że większość dni spędzała w łóżku. Wejście na schody stanowiło wysiłek, podejmowany jedynie, gdy było to niezbędne. Niewielkim gospodarstwem zarządzała Violet i czyniła to z wprawą wynikłą z doświadczenia. Zważywszy, iż poza nią i lady Halstead w domu mieszkały na stałe jedynie pokojówka starszej damy, Tilly oraz kucharka, nie było to zadanie ponad siły. Zwłaszcza że cała czwórka świetnie się dogadywała. Lata spędzone u lady Halstead nie obfitowały w wydarzenia. Kobiety wiodły spokojną, pozbawioną wyzwań egzystencję, z dala od krępujących swobodę reguł światowego życia.

Lady Halstead westchnęła i osunęła się niżej na poduszkach.

– Niestety, stary Runcorn zmarł w zeszłym roku, przypuszczam więc, iż powinnyśmy zwrócić się do jego syna. – Ściągnęła przelotnie brwi. – Muszę zdecydować w końcu, czy młody człowiek nadaje się, aby zarządzać majątkiem rodziny.

Zmarły Arthur Runcorn był przez wiele lat pełnomocnikiem i doradcą finansowym Halsteadów. Violet spotkała jego syna, Andrew, tylko raz, kiedy pojawił się w domu przy Lowndes, przynosząc dokumenty do podpisu. I choć był od Violet, obecnie trzydziestoczteroletniej, młodszy o kilka lat, wywarł na niej dobre wrażenie. Wydawał się szczery i uczciwy, gorliwy i pełen zapału. Co do jego umiejętności zawodowych nie była jednak w stanie się wypowiedzieć. Podeszła do komody, gdzie w dolnej szufladzie spoczywał przenośny sekretarzyk lady Halstead. Wysunęła szufladę i zapytała:

– Kiedy chciałaby się pani z nim zobaczyć?

– Jutro. – Violet wyprostowała się, trzymając w dłoniach sekretarzyk. Starsza dama skinęła zdecydowanie głową. – Poślij mu wiadomość, by stawił się tutaj jutro rano z listą wszystkich posiadłości i inwestycji. Powiadom go, że chcę dokonać pełnego przeglądu.

Violet postawiła sekretarzyk na stoliku obok fotela, po przeciwnej stronie łóżka. Przygotowała papier, pióro, atrament i spojrzała na lady Halstead.

– Zechce pani dyktować?

Lady Halstead machnęła jednak tylko dłonią, odrzucając sugestię.

– Nie. – Uśmiechnęła się lekko. – Potrafisz sformułować to lepiej niż ja.

Violet odpowiedziała uśmiechem, zanurzyła pióro w kałamarzu i zaczęła pisać.

*

Lady Halstead wydawała się zmartwiona, i to od dobrych pięciu minut.

Violet, usadowiona w fotelu po prawej stronie damy, zastanawiała się, co też wzbudziło niepokój staruszki.

Młody pełnomocnik zareagował na wezwanie, potwierdzając termin konsultacji krótką notką, a dziś stawił się, jak zażądano, punkt jedenasta.

Młodzieniec średniej budowy, o szeroko rozstawionych brązowych oczach, okrągłej twarzy i brązowych włosach wydawał się równie szczery i pełen zapału jak podczas pierwszej wizyty. Przemawiał jasno, zwięźle, z pewnością siebie oraz zdecydowaniem, świadczących zarówno o zaangażowaniu, jak i znajomości rzeczy.

Najwidoczniej dobrze się spisał, gdyż lady Halstead, słuchając go, potakiwała z aprobatą głową. Potem poprosiła, by przedstawił jej stan bieżących finansów – depozytów złożonych w rozmaitych funduszach oraz rachunku w banku Grimshawa.

Siedząc wyprostowana sztywno na ulubionym krześle z wysokim oparciem, podniosła jeden z pięciu arkuszy spoczywających na okrytych szalem kolanach i powiedziała, ściągając brwi:

– Saldo na tym rachunku się nie zgadza.

Młody Runcorn wydawał się zaszokowany.

– Doprawdy?

Lady Halstead podała mu wyciąg. Wziął go, przejrzał pobieżnie, a potem, zerknąwszy przelotnie na Violet, powiedział z wahaniem:

– Stan konta został potwierdzony przez bank, milady.

Lady Halstead ściągnęła mocniej brwi.

– Nie obchodzi mnie, co powiedział jakiś urzędnik. Saldo się nie zgadza. – Machnęła niecierpliwie dłonią. – Proszę pójść i to wyjaśnić.

Cokolwiek zrzędliwy ton świadczył, że starsza pani naprawdę się zdenerwowała. Violet wyciągnęła więc rękę, nakryła dłonią palce chlebodawczyni, skubiące niespokojnie szal, i zapytała:

– Czy cała reszta jest, zdaniem pani, w porządku?

– Tak, tak. – Palce staruszki znieruchomiały pod dotykiem dłoni Violet. Uspokoiła się na tyle, żeby powiedzieć do Runcorna: – Był pan bardzo dokładny. Nie dopatrzyłam się błędu w żadnym innym miejscu, jednak to saldo nie jest takie, jak być powinno.

– Być może – zauważyła Violet, przechwytując spojrzenie Runcorna – mógłby pan sprawdzić je w banku?

Runcorn właściwie odczytał przesłanie; zważywszy na wielkość majątku Halsteadów, sprawdzenie pojedynczego rachunku było rzeczą dość błahą.

– Tak, oczywiście. Żaden problem. – Sięgnął po swoją torbę i schował inkryminowany dokument. – Pójdę tam zaraz i wszystko wyjaśnię.

To właśnie należało powiedzieć. Lady Halstead uspokoiła się i skinęła łaskawie głową.

– Dziękuję, młody człowieku.

Runcorn pozbierał dokumenty z pomocą Violet, a potem pożegnał się oficjalnie i ruszył do wyjścia.

Violet zlitowała się nad księgowym i odprowadziła go do drzwi.

*

Wróciwszy do salonu, Violet ze zdziwieniem skonstatowała, że lady Halstead zachowuje się tak, jakby zapomniała już o rachunku. Dama założyła najwidoczniej, że kiedy Runcorn przyjrzy mu się bliżej, wykryje, gdzie powstał błąd, i wszystko będzie znów jak należy.

Toteż kiedy młodzieniec wrócił następnego dnia około trzeciej z wiadomością, że bank upiera się, iż nie popełniono błędu, i stan konta jest taki, jak przedstawiono to uprzednio, była naprawdę zaskoczona.

Lady Halstead zdecydowała się zjeść lunch na parterze, siedziała więc teraz w saloniku. Kiedy usłyszała, z czym przyszedł Runcorn, jej twarz przybrała dziwnie nieodgadniony wyraz.

– To… w najwyższym stopniu niepokojące.

– Zapewniam panią, milady – zaczął pospiesznie Runcorn – że my, to znaczy firma Runcorn i Syn, nie mieliśmy z tym rachunkiem nic do czynienia. Bank z pewnością to potwierdzi. Poza tym, że sprawdzaliśmy od czasu do czasu wyciągi, co należy do naszych obowiązków, nie wyjęliśmy z niego ani pensa. Przysięgam…

– Młodzieńcze! – przerwała mu lady Halstead stanowczo, jak przystało na kobietę, która wychowała trzech synów. Panika w głosie Runcorna wyrwała ją ze stanu zamyślenia. – Proszę się opanować. I usiąść. Nie podaję w wątpliwość pańskiej uczciwości. Ani przez chwilę nie podejrzewałam, że firma Runcorn i Syn może mnie okradać. Nie na tym polega problem.

Runcorn, który zdążył przycupnąć na skraju krzesła, zamrugał.

– Nie?

– Nie. Chodzi o to, że pieniędzy jest tam za dużo. I to o wiele za dużo. Ktoś dokonywał wpłat, najwidoczniej mając w tym jakiś cel, nie mam jednak pojęcia, kto mógłby to być ani jaki miał powód.

– Ach. – Runcorn nie wydawał się zaintrygowany, już raczej mu ulżyło. – To muszą być wpływy z dawno zapomnianej inwestycji, która dopiero teraz zaczęła przynosić dochód. To się zdarza. Sir Hugo mógł nabyć dwadzieścia lat temu jakieś udziały, które dopiero teraz zaczęły procentować. – Sięgnął po swoją torbę, a potem wstał i ukłonił się z miną wyrażającą tak charakterystyczną dla niego gorliwość. – Zapewniam panią, że przejrzę uważnie rachunek, dowiem się, skąd pochodzą tajemnicze wpływy, i wyśledzę ich źródło.

– Hm… – Lady Halstead ściągnęła znów brwi. – Przypuszczam, że popełniono błąd. Ktoś w banku mógł pomylić rachunki.

Runcorn pochylił głowę.

– To jest, oczywiście, możliwe, zważywszy wszakże, jak rozległe inwestycje poczynił sir Hugo, uznałbym pierwszą możliwość za zdecydowanie bardziej prawdopodobną. Tak czy inaczej, zanalizuję ten rachunek i powiadomię panią, gdy tylko uda mi się zlokalizować źródło niespodziewanych przychodów.

Wyraz twarzy lady Halstead sugerował, iż nie jest tak pewna sukcesu, jak zdawał się być Runcorn, skinęła jednak łaskawie głową, życząc mu miłego dnia.

*

Kiedy wieczorem Violet zaszła przed położeniem się spać do sypialni starszej damy, znalazła ją dziwnie rozdrażnioną. Odkąd wyszedł Runcorn, lady Halstead stawała się z każdą mijającą godziną bardziej niespokojna.

Violet wygładziła kołdrę na drobnej postaci damy i zapytała uspokajającym tonem:

– Nadal martwi się pani tym rachunkiem? Jestem pewna, że pan Runcorn dotrze do sedna tej sprawy.

Lady Halstead pochyliła się, by umożliwić Violet poprawienie poduszek i mruknęła:

– Chciałabym mieć twoją pewność. – Westchnęła. – Nie, to nie w porządku. Prawda wygląda tak, iż pokładam wiarę w firmie Runcorn i Syn, bardziej nawet niż sam młody Runcorn, i dlatego nie bardzo widzę, jak mogliby przeoczyć napływające regularnie przychody.

Oparła się o spulchnione poduszki i spojrzała na Violet.

– Może i nie mam zbyt wielkiego pojęcia o finansach, wiem jednak, że za inwestycjami idą zazwyczaj papiery – certyfikaty, poświadczenia własności i tym podobne. Gdyby jakaś inwestycja zaczęła nagle przynosić dochód, firma by o tym wiedziała. Napłynęłyby jakieś dokumenty lub poproszono by ich o poradę. Może gdybyśmy zmienili w przeszłości agenta, coś mogłoby się zapodziać, lecz Runcorn i Syn zajmują się naszymi finansami, odkąd wróciliśmy trzydzieści lat temu do Anglii. Nie potrafię sobie wyobrazić, by Hugo zapomniał przekazać jakieś poświadczenia własności Runcornom, zatem… Cóż… – Rozłożyła dłonie. – Skąd biorą się te przeklęte pieniądze?

– Śmiem twierdzić, że pan Runcorn odezwie się za kilka dni i wtedy dowiemy się, co ustalił – powiedziała Violet uspokajająco. – Jak mawiał mój ojciec, nie ma co się martwić na zapas.

Lady Halstead się skrzywiła.

– Zmarły pastor był bez wątpienia mądrym człowiekiem, jednak pieniądze to nie jedyna dziwna rzecz.

Sądząc z posępnego wyrazu jej twarzy, Violet domyśliła się, iż rzeczywiście coś musi wzbudzać niepokój starszej damy.

– Co jeszcze się wydarzyło?

Lady Halstead przyglądała się jej przez chwilę, ewidentnie zastanawiając, czy wyjawić coś, czym najwidoczniej chciała się podzielić. Wreszcie zacisnęła wargi i skinęła głową w kierunku komody.

– Przynieś mi sekretarzyk.

Violet posłuchała i postawiła cedrową skrzyneczkę z wysuwanym blatem na łóżku. Lady Halstead otworzyła sekretarzyk i poszperała przez chwilę wśród znajdujących się tam papierów, by wyjąć zmięty arkusz, pokryty niewyraźnym pismem.

– Przyszedł przed tygodniem. Nadal nie wiem, co z tym zrobić.

Zamilkła, wpatrując się w list, trzymany w powykrzywianych artretyzmem palcach.

Minęło pół minuty. Wreszcie Violet ponagliła ją, naciskając lekko:

– Proszę mi powiedzieć. Jeśli coś panią martwi, może zdołamy wymyślić, co z tym zrobić.

Lady Halstead zamrugała, spojrzała na Violet, a potem się uśmiechnęła.

– Właśnie dlatego o tym wspomniałam: ty zawsze starasz się wszystkiemu zaradzić. – Spojrzała jeszcze raz na list, a potem wetknęła go na powrót do sekretarzyka i zamknęła wieko. – Jest od żony pastora, która mieszka obok naszej wiejskiej posiadłości Laurels. Chociaż nie byłam na wsi od śmierci sir Hugona, a dom był przez wszystkie te lata zamknięty, od czasu do czasu wymieniamy z pastorową listy. Napisała, że w domu mieszkają lokatorzy, którzy trzymają się na dystans i nie wiadomo, kim są. Pyta, komu wynajęliśmy posiadłość lub czy ją sprzedaliśmy. – Spojrzała znowu na Violet. – Nie sprzedałam domu ani go nie wynajęłam. O ile mi wiadomo, powinien nadal być zamknięty. Kto więc tam mieszka i do jakich celów go wykorzystuje?

Violet wytrzymała spojrzenie starszej damy. Niestety, żadna pocieszająca odpowiedź nie przychodziła jej na myśl.

Co gorsza, nie wiedziała, jak takową uzyskać.

W końcu odniosła sekretarzyk z powrotem do komody. Wyprostowała się, podeszła do łóżka, wygładziła przykrycie i sięgnęła do lampy na stoliku. Nim ją ściemniła, spojrzała jeszcze raz na lady Halstead.

– Proszę pozwolić, że zastanowię się nad tym przez noc. Porozmawiamy rano i coś postanowimy. A teraz proszę już spać.

Lady Halstead skrzywiła się, lecz przytaknęła. A kiedy Violet przyciemniła światło, zamknęła posłusznie oczy.

Violet, usatysfakcjonowana, wyszła z sypialni starszej pani i ruszyła z wolna korytarzem. Umysł miała zaprzątnięty coraz bardziej zagadkowymi finansami rodziny Halsteadów.

*

– Podjęłam decyzję – oznajmiła lady Halstead, gdy tylko Violet, poprzedzana przez Tilly, weszła rankiem do jej sypialni.

Violet odsunęła zasłony, pomogła lady Halstead usiąść i oprzeć się na poduszkach, a potem się uśmiechnęła.

– Może mi pani ją przekazać, jedząc śniadanie.

Tilly podeszła do łóżka i postawiła tacę na kolanach starszej pani. Lady Halstead machnęła ręką i zwracając się do Violet, powiedziała:

– Nie, bo nie mogłabyś zjeść, a będę potrzebowała cię później. Poza tym – postukała palcem w wyprasowany i zwinięty w rulon egzemplarz „Timesa” – muszę jeszcze coś sprawdzić.

Violet ustąpiła, ciesząc się z tego, że starsza pani wydaje się tak ożywiona.

– Doskonale. Wrócę, gdy tylko zjem.

– Mhm – mruknęła lady Halstead. Zdążyła zagłębić się już w lekturze.

Violet wyszła, podążając za Tilly schodami.

Na dole pokojówka odwróciła się i spojrzała na Violet.

– Wydaje się, że znów jest w formie. Nie tak jak przez kilka ostatnich dni.

Violet przytaknęła.

– Wygląda na to, że wymyśliła sposób, by znaleźć odpowiedź na pytania, które nie dają jej spokoju.

– I dobrze. Martwię się, kiedy jest tak wytrącona z równowagi.

– Ja także. – Uśmiechając się, weszła za Tilly do kuchni. Wszystkie trzy były lady Halstead bardzo oddane. To wokół starszej damy kręciło się całe gospodarstwo, lecz była dobrą chlebodawczynią, z rodzaju tych, które wzbudzają szacunek, lojalność oraz oddanie przez samo to, jakimi są osobami.

Pół godziny później, zjadłszy śniadanie, wróciły z Tilly do sypialni. Lady Halstead wydawała się zadowolona, a nawet dumna z siebie. Poleciła im, aby pomogły jej wstać, umyć się i ubrać. Potem nakazała pokojówce pościelić łóżko, nie wspomniawszy słowem o swoim postanowieniu.

Kiedy Tilly wyszła, zabrawszy tacę, dama położyła się na świeżo wygładzonym przykryciu, okryła szalem nogi i uśmiechnęła się do Violet.

– Kiedy zdecydowałam wreszcie, co powinnam zrobić, czuję się o wiele lepiej.

Violet opadła na fotel obok łóżka, modląc się w duchu, aby to, co postanowiła lady Halstead, okazało się rozsądne. Uświadomiła sobie bowiem, że gdyby starsza dama wpadła na niezbyt sensowny pomysł, nie miałaby do kogo zwrócić się o pomoc. Choć bowiem jej chlebodawczyni miała czworo dzieci, nie pozwoliła nigdy, aby wpływały na jej decyzje. Mimo to od czasu do czasu któreś próbowało wymusić coś na matce. Ponieważ Violet znała całą czwórkę niemal tak długo jak samą lady Halstead, musiała uznać jej stanowisko za w pełni uzasadnione.

– Proszę powiedzieć mi więc – zaczęła, naciskając lekko – co chce pani zrobić.

– Uznałam – odparła lady Halstead – że choć pan Runcorn i jego pracownicy w niczym nie zawinili, prawda wygląda jednak tak, że nie ma on zbyt dużego doświadczenia. Tym samym, jeśli sprawa pieniędzy wpływających na rachunek nie wiadomo skąd okaże się bardziej skomplikowana, podobnie jak zajęcie domu przez tajemniczych lokatorów, trudno mu będzie sobie z nią poradzić. Muszę wiedzieć z niezachwianą pewnością, co się dzieje – upewnić się, że dotrzemy do sedna obu tych spraw – a wątpię, czy będę w stanie tak się poczuć, jeśli to młody Runcorn przedstawi mi swoje wnioski.

– Zatem – uniosła wyżej brodę – proponuję, by skonsultować się w tej kwestii z najbardziej doświadczonym doradcą w Londynie. – Przerwała i spojrzała na Violet. – Co o tym sądzisz?

Violet zamrugała, a potem spojrzała na starszą damę.

– Uważam, że… to doskonały pomysł.

Teraz, gdy lady Halstead o tym wspomniała, ją również zaczęła dręczyć wątpliwość – nie co do kompetencji młodego Runcorna, lecz tego, czy zdoła przekonać milady, iż jego wnioski są prawidłowe. Cokolwiek wykryje, trudno mu będzie uspokoić staruszkę. – Skinęła zatem głową. – Nie widzę powodu, aby nie mogła się pani skonsultować z kimś bardziej doświadczonym. A skoro będzie to jedynie konsultacja w kwestii wątpliwego rachunku, pan Runcorn nie powinien czuć się urażony. O ile go znam, zapewne chętnie skorzysta z pomocy bardziej doświadczonego fachowca.

Lady Halstead pokiwała z aprobatą głową.

– W rzeczy samej, też przyszło mi to na myśl. Lubię młodego Runcorna i nie chcę robić nic za jego plecami. – Uniosła brodę stanowczym gestem. – Muszę jednak mieć pewność. Inaczej nie byłabym w stanie uznać, że wypełniłam daną mężowi obietnicę.

Violet w pełni to rozumiała.

– Doskonale. Zatem którego z bardziej doświadczonych doradców chciałaby pani zaangażować?

– Zajęło mi to trochę czasu – przyznała lady Halstead – ponieważ nie mam, oczywiście, w tej kwestii rozeznania, przypomniałam sobie jednak – dodała, sięgając po leżącą na kołdrze gazetę – że w dziale finansowym „Timesa” jest kolumna, gdzie autor zachęca czytelników, by zwracali się do niego w sprawach wymagających porady finansowej. – Rozłożyła gazetę i pokazała artykuł. – Widzisz? Tutaj.

Violet wzięła do rąk gazetę i przejrzała artykuł. Nie był zbyt obszerny – ekspert wziął pod lupę trzy pytania i udzielił odpowiedzi długich jedynie na akapit.

– Zatem… chce pani napisać do „Timesa” i poprosić o rekomendacje?

– Tak, w pewnym sensie – odparła lady Halstead. A kiedy Violet spojrzała na nią zaskoczona, wyjaśniła: – Zamierzam napisać do nich i spytać, kto zdaniem tego dziennikarza jest najbardziej doświadczonym i godnym zaufania specjalistą od finansów w Londynie.

ROZDZIAŁ 1

Tydzień później

Heathcote Montague siedział za biurkiem w wewnętrznym sanktuarium swojej firmy, położonej o rzut kamieniem od Banku Anglii. Za oknem zapadł już niemal ponury październikowy zmierzch, gdy nagle z pomieszczeń biurowych dobiegł go odgłos głośnej rozmowy. Zajęty sprawdzaniem ksiąg jednego ze szlachetnie urodzonych klientów, zamknął uszy na dźwięki i pogrążył się w studiowaniu liczb.

Liczby – zwłaszcza te, za którymi stały sumy pieniędzy – miały dlań niemal hipnotyczny urok; poza tym, że zapewniały mu byt, stanowiły też jego pasję.

I to od lat.

Zapewne zbyt wielu.

Nie pozostawiając miejsca na nic innego.

Zignorował natarczywy głos, który z każdym pełnym sukcesów tygodniem, każdym mijającym miesiącem przybierał na sile, zmieniając się z ledwie słyszalnego szeptu w uporczywe, szarpiące nerwy sklamrzenie, i skupił uwagę na schludnych rzędach cyfr maszerujących karnie w dół strony.

Hałaśliwa rozmowa przy wejściu przycichła. Usłyszał, jak drzwi się otwierają, a potem zamykają. Bez wątpienia odwiedził ich kolejny potencjalny klient, zwabiony nieszczęsnym artykułem w „Timesie”. Zwięzła notka redaktora zaowocowała ogłupiającym zamieszaniem. Jak Montague mógłby nie cieszyć się z tego, że został wymieniony jako najbardziej doświadczony i godny zaufania doradca finansowy w Londynie?

Z trudem powstrzymał się od ostrej riposty, że ani on, ani jego firma nie potrzebują, a już na pewno nie cenią, publicznej reklamy. Co było prawdą – ledwie dawali sobie radę z pracą. Doświadczeni agenci, potrafiący radzić sobie z liczbami, byli na wagę złota, a firma Montague’a cieszyła się tym większym uznaniem, że nie zatrudniano w niej nikogo, kto nie był w pracy równie dokładny jak jej właściciel, zwłaszcza tam, gdzie chodziło o pieniądze klientów. Nie zamierzał ryzykować utraty reputacji, zatrudniając mniej zdolnych, oddanych, zwłaszcza nie tak godnych zaufania pracowników.

Mniej więcej dwadzieścia lat temu odziedziczył po ojcu grono wiernych klientów. W tamtych czasach praca agentów polegała głównie na doradzaniu, jak zarządzać pieniędzmi uzyskanymi z majątków ziemskich. On miał jednak szersze zainteresowania – i większe ambicje. Firma rozwijała się więc, przyjmując pod opiekę pieniądze członków londyńskiej elity, chroniąc je i pomagając pomnażać.

Przyciągnęło to nowych, bardziej postępowych klientów, których nie zadowalało siedzenie i przyglądanie się, jak ich pieniądze leżą, zamiast pracować. Podzielali przekonanie Montague’a, iż pieniądz powinien być w ruchu.

Wczesne sukcesy sprawiły, że firma rozkwitła. Zarządzanie inwestycjami z oddaniem oraz talentem, podbudowanymi dogłębną wiedzą o tym, jak utrzymywać błogosławioną równowagę pomiędzy przychodami a wydatkami, stanowiły teraz jej znak firmowy.

Lecz nawet sukces może stać się w końcu nudny – a przynajmniej nie tak ekscytujący i satysfakcjonujący jak na początku.

W biurze zapanował znów spokój. Montague usłyszał, jak jego starszy urzędnik, Slocum, rzuca pod adresem młodego pomocnika, Phillipa Fostera, cierpki komentarz. Pozostali – młodszy urzędnik Thomas Slater i chłopiec na posyłki Reginald Roberts – zaśmiali się krótko, a potem zapanowała cisza, przerywana jedynie szelestem papieru i cichym stukotem zamykanej szafki z aktami, gdy niepotrzebna już teczka wracała na miejsce.

Zanurzył się znowu w świat liczb, zagłębił w tajniki hodowli owiec prowadzonej przez księcia Wolverstone’a, którego to interesu doglądał od skromnych początków po obecny sukces o międzynarodowym wymiarze. Rezultaty, choć już nie tak olśniewające, nadal były godne uwagi. Porównywał i szacował, analizował i oceniał, nie znalazł jednak nic wymagającego interwencji.

Gdy przejrzał już niemal całą księgę, uległy zmianie odgłosy dobiegające z sali, gdzie trudzili się urzędnicy. Dzień pracy zbliżał się ku końcowi.

Zza drzwi dobiegał odgłos zamykanych szuflad, odsuwanych krzeseł, wymiana grzeczności i planów na wieczór. Mężczyźni opowiadali o tym, co czeka ich w domu – małe codzienne radości, do których było im spieszno. Frederick Gibbons, starszy asystent Montague’a, miał małe dziecko, już trzecie. Dzieci Slocuma były nastolatkami, podczas gdy Thomas Slater oczekiwał lada dzień narodzin pierwszego potomka. Nawet Phillip Foster miał wrócić do domu siostry i jej radosnej gromadki rozrabiaków. Młody Reginald wywodził się zaś z licznej rodziny i był jednym z siedmiorga dzieci.

Na każdego w domu ktoś czekał. Ktoś, kto powita go na progu uśmiechem i ucałuje w policzek.

Na każdego, poza Montague’em.

Myśl, jasna i twarda jak kryształ, wyrwała go z zadumy. Na jedną chwilę pozwolił sobie skupić uwagę na absolutnej samotności swej egzystencji, byciu samym, niezwiązanym z nikim na świecie. Uczucie to rosło w nim już od jakiegoś czasu.

Urzędnicy wymienili pożegnania, choć żadne nie było skierowane do niego. Dobrze wiedzieli, że lepiej nie przeszkadzać szefowi w pracy. Drzwi wejściowe otworzyły się, a potem zamknęły. Większość mężczyzn wyszła. Za chwilę w progu pojawi się Slocum, by potwierdzić, że dzień pracy dobiegł rzeczywiście końca i wszystko jest jak należy…

Drzwi wejściowe się otworzyły.

– Przepraszam bardzo, szanowna pani – powiedział Slocum – lecz biuro jest już nieczynne.

Drzwi się zamknęły.

– W rzeczy samej, zdaję sobie sprawę, że dzień pracy się skończył, miałam jednak nadzieję, że właśnie dlatego pan Montague będzie mógł poświęcić mi kilka minut…

– Przykro mi, proszę pani, lecz pan Montague nie przyjmuje nowych klientów. W „Timesie” powinni byli o tym napisać i zaoszczędzić wszystkim kłopotu.

– Rozumiem, nie przyszłam jednak po to, by zostać klientką. – Kobieta miała czysty i dobrze ustawiony głos o miłym brzmieniu. Wysławiała się jasno i precyzyjnie. – Mam dla pana Montague’a propozycję – ofertę konsultacji w zagadkowej sprawie, mającej związek z finansami.

– Ach tak – powiedział Slocum niepewnie.

Zaciekawiony Montague odłożył księgę i wstał. Choć Slocum zdawał się tego nie zauważać, damy rzadko zjawiały się w biurze doradcy finansowego, a już na pewno nie po to, by go zatrudnić. Montague nie mógł sobie przypomnieć ani jednego przypadku, kiedy to został zatrudniony przez kobietę – przynajmniej nie w sprawie finansów.

Otworzył drzwi gabinetu i wyszedł.

Slocum usłyszał go i się odwrócił.

– Sir, ta pani…

– Tak, słyszałem.

Utkwił wzrok w damie, stojącej z uniesioną wysoko głową przed Slocumem. Z jakiegoś dziwnego powodu czuł się tak, jakby słowa, które wypowiedział, dobiegały z oddali.

Przeciętnego wzrostu, o doskonałej figurze, ani zbyt szczupła, ani nadmiernie obdarzona przez naturę, spoglądała na Montague’a z tak szczerą bezpośredniością, że przyciągnęła natychmiast jego uwagę. Spod fali miękkich brązowych włosów spoglądały nań oczy o delikatnym odcieniu błękitu. Brwi miała także brązowe, wyraziście zarysowane.

Kiedy się zbliżył, przyciągany siłą o wiele bardziej nieodpartą niźli uprzejmość, te oczy rozszerzyły się nieznacznie. Nieznajoma uniosła brodę odrobinę wyżej, a potem z jej rozchylonych bladoróżowych warg padło:

– Pan Montague?

Zatrzymał się przed nią i skłonił.

– Panna…?

Wyciągnęła rękę.

– Jestem panna Matcham. Przyszłam w imieniu mojej chlebodawczyni, lady Halstead.

Zamknął dłoń w uścisku – jakże krótkim, jak oficjalnym! – wokół jej smukłych palców.

– Rozumiem.

Puścił jej dłoń, cofnął się i wskazał gestem drzwi do gabinetu.

– Może zechciałaby pani usiąść i wyjaśnić, jak mógłbym pomóc lady Halstead.

Pochyliła głowę z subtelnym wdziękiem.

– Dziękuję.

Gdy go mijała, nozdrzy Montague’a dobiegła drażniąca zmysły woń fiołków i róż. Spojrzał na Slocuma.

– W porządku, Jonasie. Możesz iść – pozamykam później biuro.

– Dziękuję, sir – powiedział Slocum, a potem dodał, zniżając głos. – Nie wygląda na osobę z rodzaju tych, które zostają zwykle naszymi klientkami. Zastanawiam się, czego może chcieć.

– Na pewno wkrótce się dowiem – odparł Montague, nie wiedzieć czemu przyjemnie podekscytowany.

Slocum zasalutował, wziął płaszcz i wyszedł. Montague ruszył w ślad za panną Matcham. Wchodząc do gabinetu, usłyszał, jak za Slocumem zamykają się drzwi.

Przemknęło mu przez myśl, że to niezbyt stosowne przebywać w biurze sam na sam z młodą damą, lecz kiedy przyjrzał się jej bliżej, uznał, że wystarczy, gdy pozostawi drzwi gabinetu otwarte. Nie była aż tak młoda. Choć nie uważał się w tej kwestii za eksperta, oceniał, że musiała niedawno przekroczyć trzydziestkę.

Spacerowa suknia z dobrej wełny w odcieniu jasnofiołkowym i pasujący do niej filcowy kapelusik były stylowe, lecz nie uszyto ich podług najnowszej mody. Torebka też wydawała się bardziej praktyczna niźli służąca jedynie ozdobie.

Zatrzymała się i spojrzała na niego. Okrążył biurko i wskazał ustawione tuż przed nim solidnie wyściełane krzesło.

– Proszę spocząć.

Gdy usłuchała, poruszając się z niewymuszoną gracją, usiadł, odsunął księgę Wolverstone’a, oparł na blacie przedramiona i utkwił spojrzenie w jej fascynującej twarzy.

– A teraz, jak mógłbym pani pomóc? Lub raczej lady Halstead?

Violet się zawahała. Zaplanowały z lady Halstead dokładnie, co powinna zrobić, by dostać się przed oblicze pana Montague’a i zostać wysłuchaną, a teraz, kiedy tu była… Usłyszała, jak mówi:

– Proszę wybaczyć mi to wahanie, ale nie jest pan taki, jakiego spodziewałam się zobaczyć.

Jego brwi – proste, brązowe – uniosły się nad zadziwiająco okrągłymi oczami, które, w opinii Violet, uczyniłyby ich posiadacza godnym zaufania, nawet gdyby taki nie był.

Ten widok ją rozbawił. Mogłaby się założyć, że pan Montague nieczęsto dawał się zaskoczyć.

– „Najbardziej doświadczony i godny zaufania doradca finansowy w Londynie” – kontynuowała. – Spodziewałam się skrzywionego, zrzędliwego starszego pana z palcami poplamionymi atramentem i krzaczastymi siwymi brwiami, który spoglądałby na mnie z gniewem ponad połówkowymi okularami.

Montague zamrugał, a potem jego powieki uniosły się powoli, ukazując złotobrązowe oczy. Cały był brązowy – brązowe włosy, jaśniejsze o ton od włosów Violet, i piwne oczy, bardziej jednak brązowe niż zielone. Jednak to twarz i ogólna prezencja mężczyzny wywarły na niej największe wrażenie. Przesunęła spojrzeniem po szerokim czole, mocnej, czystej linii policzków, kwadratowej szczęce. Podchwycił jej wzrok i uniósł dłoń z rozpostartymi szeroko palcami.

Były poplamione atramentem, choć tylko dwa i niezbyt mocno.

Gdy się im przyglądała, sięgnął po przedmiot leżący na skraju blatu i podniósł okulary w złoconych oprawkach.

– Mam takie – powiedział. – Jeśli to coś da, chętnie je założę. Spoglądanie z gniewem przerasta jednak zdecydowanie moje możliwości.

Dostrzegła czający się w jego spojrzeniu uśmiech i także się roześmiała.

Zawtórował jej, a wtedy jego rysy zadziwiająco się zmieniły. Wyglądał teraz o wiele młodziej niż na czterdzieści pięć lat, jakie zapewne sobie liczył.

Uczciwy, solidny, odpowiedzialny. Wszystko w nim – rysy, kształt głowy, budowa, strój – zaświadczało, że jest właśnie taki. Określenia „najbardziej doświadczony” i „godny zaufania”, jakimi obdarzył go redaktor „Timesa”, już nie dziwiły.

– Przepraszam.

Przestała się śmiać, chociaż kąciki jej ust nadal zdradziecko się wyginały. Usiadła prosto, zaskoczona tym, że odprężyła się bezwiednie, aż tak, by przyjąć swobodniejszą pozycję.

– Pomimo niestosownego braku powagi naprawdę przyszłam tu po to, by porozmawiać z panem w imieniu lady Halstead.

– Jakiego rodzaju relacja łączy panią z jej lordowską mością?

– Jestem jej damą do towarzystwa.

– Od jak dawna?

– Od ponad ośmiu lat.

– I co mogę zrobić dla jej lordowskiej mości?

Violet zamilkła, by zebrać myśli.

– Lady Halstead ma już pełnomocnika, niejakiego pana Runcorna. Jest synem doradcy, który pracował dla rodziny przez wiele lat i dopiero niedawno objął tę funkcję po ojcu. Trzeba powiedzieć, że lady Halstead nie ma powodu uskarżać się na brak kompetencji młodego pana Runcorna. Jednakże zaszła pewna okoliczność związana z rachunkiem bankowym i milady obawia się, że panu Runcornowi może zabraknąć doświadczenia, by ją wyjaśnić. Przynajmniej w stopniu, który mogłaby uznać za satysfakcjonujący. – Spojrzała w brązowe oczy Montague’a. – Powinnam wspomnieć, że lady Halstead jest wdową. Jej mąż, sir Hugo, zmarł przed dziesięcioma laty, a ona jest już bardzo wiekowa. Prawdę mówiąc, problem z rachunkiem ujrzał światło dzienne właśnie dlatego, iż lady Halstead uznała, że pora wypełnić daną mężowi obietnicę i sprawdzić, czy po jej śmierci sprawy dotyczące majątku pozostaną w absolutnym porządku.

Montague skinął głową.

– Rozumiem. I co miałbym, zdaniem jej lordowskiej mości, zrobić?

– Lady Halstead życzyłaby sobie, by wejrzał pan w tę tajemniczą kwestię i sprawdził, co dzieje się z rachunkiem. Potrzebuje wyjaśnienia, i to przekonującego. A konkretnie chciałaby zatrudnić pana jako konsultanta wydającego drugą opinię, nic więcej. – Wytrzymała spojrzenie Montague’a, po czym spokojnie dodała: – Ja zaś chciałabym prosić pana, by zechciał pan pomóc w zapewnieniu spokoju ducha miłej starszej damie u schyłku życia.

Montague przez chwilę wpatrywał się w nią uparcie, a potem kąciki jego ust drgnęły.

– Ma pani dar przekonywania, panno Matcham.

– Troszczę się o swoje panie, najlepiej jak umiem, sir.

Oddanie było, zdaniem Montague’a, zaletą godną najwyższej pochwały. – Co może mi pani powiedzieć o tych… niejasnościach związanych z rachunkiem?

– Zostawię to lady Halstead – odparła, po czym, jakby zdawała sobie sprawę z rodzącego się w umyśle Montague’a pytania, dodała: – Widziałam jednak dosyć, by uznać, że dzieje się coś dziwnego. Nie czytałam jednak opinii pana Runcorna, trudno mi więc się do niej ustosunkować.

Gdybyż wszyscy jego klienci byli równie powściągliwi!

– Doskonale. – Oderwał z trudem wzrok od wyjątkowo pięknych oczu panny Matcham, przysunął do siebie terminarz i zaczął go przeglądać. – Wygląda na to, że mógłbym poświęcić lady Halstead pół godziny jutro rano. – Spojrzał ponad biurkiem na Violet. – O której mógłbym panie odwiedzić?

Panna Matcham się uśmiechnęła. Nie był to uśmiech olśniewający, raczej delikatny i przepojony szczerością. Mimo to przedarł się przez obronną tarczę twardego biznesmena i dosłownie ogrzał mu serce. Montague zamrugał, a potem opanował pospiesznie emocje, gdy powiedziała:

– Najlepiej przed południem, może o jedenastej? Mieszkamy przy Lowndes Street cztery, na południe od Lowndes Square.

Montague ujął zdecydowanym gestem pióro i zapisał adres w terminarzu.

– Doskonale.

Podniósł wzrok i wstał, gdy uczyniła to panna Matcham.

– Dziękuję, panie Montague. – Spojrzała mu w oczy i wyciągnęła dłoń. – Do zobaczenia jutro.

Montague ujął jej palce i niemal zmusił się, by je po chwili wypuścić.

– W rzeczy samej. – Odprowadził ją do drzwi. – Do jutra.

Wyprowadził pannę Matcham z gabinetu, a potem zszedł wraz z nią na parter. Gdy wyszła, stał przez chwilę nieruchomo, odtwarzając w myślach spotkanie, rozważając to jeden aspekt sprawy, to drugi…

W końcu otrząsnął się z zauroczenia i wrócił do biurka, zastanawiając się, co też się z nim dzieje.

*

Zmierzając następnego ranka ku Lowndes Street, próbował przekonać sam siebie, iż przepełniające go entuzjazm oraz chęć zaangażowania się mają więcej wspólnego z faktem, że czeka go wyzwanie nowego rodzaju, niźli z uroczą panną Matcham.

Otworzyła mu drzwi i natychmiast okazało się, że wszelkie próby okłamywania się spełzły na niczym. Mógłby przysiąc, że gdy ją zobaczył, jego serce dosłownie zaczęło szybciej bić. A potem się uśmiechnęła:

– Dzień dobry, panie Montague. Proszę wejść.

Cofnęła się, umożliwiając mu przejście. Wszedł do wąskiego holu, przypominając sobie, że nie wolno mu zapomnieć o oddychaniu. Rozejrzał się dyskretnie i zauważył przyzwoite dzieła sztuki, meble dobrej jakości, wypolerowane podłogi i pomalowane ściany. Wszystko to umocniło go w przekonaniu, że lady Halstead nie brakuje funduszy. Nie była zapewne równie bogata jak większość jego klientów, lecz posiadała z pewnością środki, które warto było chronić. Praca dla niej nie będzie więc marnowaniem czasu.

Panna Matcham zamknęła drzwi i dołączyła doń w holu, a potem wskazała gestem pokój po prawej.

– Lady Halstead czeka w saloniku.

Pochylił głowę i wskazał pannie Matcham, by poszła przodem, wykorzystując chwilę, żeby zastanowić się nad tym, jak silne wywiera na nim wrażenie. Nie bardzo rozumiał jego naturę. Przyjemnie było na nią patrzeć – prawdę mówiąc, mógłby to robić godzinami – nie była jednak uderzająco piękna. Dziś była ubrana w bladoniebieską suknię poranną opinającą w niepokojący sposób jej kształty – niepokojący przynajmniej dla niego. Jako że była u siebie, nie miała na głowie kapelusza, mógł więc podziwiać urodę bujnych, falujących włosów spiętych w węzeł na karku. Pojedynczy lok opadał jej na czoło, łagodząc linię brwi i uwydatniając jasną, nieskazitelną, bladoróżową karnację.

Z trudem oderwał od niej wzrok i rozejrzał się po saloniku. Na krześle z wysokim oparciem siedziała bardzo wiekowa dama o przerzedzonych siwych włosach, opierając przedramiona na wyściełanych poręczach. Ubrana była w suknię z ciemnej krepy, a jej ramiona i nogi okrywały szale. O bok krzesła oparto hebanową laskę ze srebrną gałką.

Panna Matcham minęła go i powiedziała:

– Oto pan Montague, milady. – Spojrzała na Montague’a. – Lady Halstead.

Usiadła na krześle po prawej stronie chlebodawczyni. Lady Halstead mierzyła przez chwilę Montague’a spojrzeniem, a potem wyciągnęła dłoń.

– Dziękuję za przybycie, sir. Z pewnością jest pan dziś bardzo zajęty, postaram się więc nie zabierać panu zbyt dużo czasu.

Montague ujął dłoń starszej damy i pochylił się nad nią.

– Ani trochę, madame. Chętnie dowiem się, co to za sprawa natury finansowej tak panią zaniepokoiła.

– Naprawdę? – Lady Halstead wskazała mu krzesło po swojej lewej stronie. – Skoro tak, proszę usiąść.

Kiedy to robił, panna Matcham podała jej lordowskiej mości kilka dokumentów, które ta przekazała natychmiast gościowi.

– To kopia wyciągów z konta. Umieszczono na niej wszystkie operacje dokonane na nim podczas ostatnich sześciu miesięcy.

Montague przyjął papiery i jął je przeglądać, podczas gdy lady Halstead kontynuowała:

– Jak pan zapewne zauważył, podkreśliłam niektóre wpłaty. Są one dla mnie absolutną tajemnicą. Nie mam pojęcia, kto wpłaca te pieniądze na mój rachunek ani dlaczego to robi.

Montague zamrugał zdziwiony i zaczął przeglądać arkusze, dokonując w myślach kalkulacji…

– Muszę przyznać – spojrzał na lady Halstead, a potem na pannę Matcham – iż założyłem, że nieścisłości okażą się wynikiem błędu popełnionego przez bank lub malwersacji. – Spojrzał znów na wyciągi. – Tymczasem mamy tu do czynienia z czymś zupełnie innym.

– W rzeczy samej – przytaknęła lady Halstead. – Młody Runcorn, mój pełnomocnik, uważa, że pieniądze mogą pochodzić z dawno zapomnianej inwestycji, która zaczęła właśnie przynosić dochód.

Montague przyglądał się przez chwilę liczbom, a potem potrząsnął głową.

– Nie znam żadnego instrumentu finansowego, który mógłby dawać dochód płacony w ten sposób. Płatności napływają każdego miesiąca, lecz nie tak regularnie, by mogło to wynikać ze zobowiązania finansowego jakiegoś rodzaju – stanowić na przykład spłatę długu. Tego rodzaju przychody wpływałyby na rachunek określonego dnia. Jeśli chodzi o dywidendy, właściwie nie znam spółki, która wypłacałaby je każdego miesiąca. Mogłoby to robić na przykład towarzystwo ubezpieczeniowe, lecz pieniądze wpływałyby określonego w umowie dnia. – Zamilkł, a potem dodał: – Co zaś się tyczy wielkości wpłat, składają się na dość znaczącą sumę.

Spojrzał na lady Halstead.

– Od kiedy zaczęły napływać pieniądze?

– Chyba od czternastu miesięcy.

Opuścił znów wzrok na dokumenty.

– W podobnej wysokości?

– Mniej lub bardziej.

Zastanawiał się gorączkowo, wysilając umysł, by znaleźć schemat pasujący do wpłat, na próżno jednak. Był pewien, że takowy po prostu nie istnieje. Co się zaś tyczy kwot zasilających regularnie konto lady Halstead, życzyłby sobie bardzo, by inwestycje jego klientów przynosiły równie znaczący dochód.

– Będę musiał bliżej się temu przyjrzeć.

Wiedział, że jego umysł finansisty nie zazna spokoju, póki nie rozwiąże zagadki.

– Dziękuję. Oczywiście, zapłacę zwyczajową stawkę.

– Nie. – Podniósł wzrok i wspomniał czające się od miesięcy znudzenie, ignorowane, tłumione, z którego istnienia nie do końca zdawał sobie sprawę. Wypełniało mu serce, otępiając i zniechęcając do życia, ciągnąc coraz bardziej w dół, póki na progu jego biura nie pojawiła się, aby go kusić, panna Matcham. – Szczerze mówiąc, uznałbym to za przysługę, gdyby pozwoliła mi pani zbadać tę sprawę. – Pomijając wszystko inne, mógłby spotykać się nadal z panną Matcham. – Czułem się ostatnio cokolwiek znudzony, lecz to – podniósł dokumenty – stanowi wyzwanie. Przynajmniej dla kogoś takiego jak ja. Jeśli uda mi się rozwiązać zagadkę, będzie to dla mnie wystarczająca zapłata.

Lady Halstead uniosła brwi, przyglądała mu się przez dłuższą chwilę, a potem skinęła głową.

– Cóż, niech i tak będzie.

Spojrzała na pannę Matcham, ta zaś wskazała wzrokiem wyciągi.

– To kopie, więc może pan zabrać je ze sobą. Potrzebuje pan jeszcze czegoś?

Wytrzymał jej spojrzenie, dziwiąc się w duchu temu, jakie też odpowiedzi przychodzą mu na myśl, a potem skupił się i ściągnął brwi.

– Cóż… Tak, będę potrzebował wskazówek pełnomocnika jej lordowskiej mości… Runcorn, tak brzmi jego nazwisko? A także – spojrzał na lady Halstead – upoważnienia, by działać w imieniu pani: zadawać pytania i domagać się odpowiedzi.

Lady Halstead skinęła głową.

– Wyobrażam sobie, że coś takiego może okazać się niezbędne. Wie pan, jak sformułować potrzebny dokument?

– Oczywiście. Jeśli pani chce, mogę go pani podyktować – spojrzał na pannę Matcham, a potem znowu na lady Halstead. – Chociaż, o ile to możliwe, wolałbym, by napisany został w całości pani ręką. Trudniej będzie go wtedy zakwestionować.

– Zapewne. – Lady Halstead spojrzała na pannę Matcham. – Violet, kochanie, zechciałabyś przynieść mój sekretarzyk?

Panna Matcham skinęła głową i wyszła.

Montague spoglądał w ślad za nią. Violet. Imię w pełni do niej pasowało.

– A zatem – powiedziała lady Halstead – adres Runcorna to…

Montague położył papiery na kolanie, wyjął notatnik i szybko zapisał adres.

*

Dwadzieścia minut później, wyposażony w upoważnienie oraz kopie wyciągów, opuścił lady Halstead. Violet odprowadziła go do drzwi.

Otworzyła je i powiedziała:

– Dziękuję panu. Może pan tego nie dostrzegł, lecz milady już czuje się spokojniejsza, a bardzo się denerwowała, odkąd zauważyła przed tygodniem, że z rachunkiem jest coś nie tak.

Montague wpatrywał się w nią, rozważając różne odpowiedzi – wszystkie prawdziwe – lecz w końcu skinął jedynie głową i powiedział:

– Miło mi, że mogłem się na coś przydać. – Zamilkł, a potem dodał, nie spuszczając wzroku z twarzy Violet: – Dotrę do sedna tej sprawy. Jeśli starsza pani zacznie znowu się denerwować, proszę ją o tym zapewnić.

Violet trudno było oderwać od niego spojrzenie, w końcu uśmiechnęła się jednak leciutko, zaskoczona własną słabością, i powiedziała cicho:

– Jeszcze raz dziękuję. Będziemy czekały cierpliwie na wieści.

Montague pochylił głowę w ukłonie, przekroczył próg, minął ganek i zszedł po schodach.

Patrzyła, jak odchodzi, uświadomiwszy sobie, że już czuje się lepiej – jakby zdjęto jej z ramion ciężar, z którego istnienia nie zdawała sobie sprawy. Rzeczywiście był kimś w rodzaju rycerza na białym koniu: odpowiedział na wezwanie, przybył i przystąpił do rozwiązywania problemu, który nie dawał spokoju lady Halstead, a tym samym także jej.

Z pewnością właśnie dlatego czuła się aż tak beztroska i podekscytowana.

Uśmiechnęła się jeszcze raz na myśl o przyczynie nieoczekiwanej poprawy samopoczucia, a potem zamknęła drzwi i wróciła do saloniku.

*

Wieczorem lady Halstead wydawała kolację dla rodziny. Ponieważ brakowało jej sił, aby odwiedzać krewnych w domach, zapraszała dzieci wraz z rodzinami raz w miesiącu na Lowndes Street, a oni posłusznie się stawiali.

Za każdym razem.

Podczas pierwszych tygodni spędzonych w domu lady Halstead Violet dziwiła się nieco, iż nawet troje wnucząt jej chlebodawczyni niezmiennie pojawia się u babki i zostaje na cały wieczór, lecz z czasem uświadomiła sobie, że pomiędzy rodzeństwem toczy się zażarta rywalizacja. I choćby wnuki wolały spędzić wieczór inaczej, musiały słuchać rodziców i okazywać babce należny szacunek.

Wieczorem zasiadła więc, jak zwykle, po lewej stronie lady Halstead, gotowa służyć pomocą. Dzieci Halsteadów, nader świadome swej uprzywilejowanej pozycji, tolerowały jej obecność, gdyż nalegała na nią ich matka. A ponieważ pochodzeniu Violet niczego nie dało się zarzucić, przeciwnie, wywodziła się z rodziny stojącej w hierarchii odrobinę wyżej niż Halsteadowie, nie potrafili znaleźć wymówki pozwalającej pozbyć się jej z jadalni.

Zamiast tego po prostu ją ignorowali, co Violet bardzo odpowiadało. Była nieskończenie wdzięczna, iż nie musi zadawać się bliżej z miotem, jak ona, Tilly i kucharka nazywały pomiędzy sobą młodszych Halsteadów. Trzymała język za zębami i obserwowała. Jako jedynaczka uważała napięcie i nieustanne dogryzanie sobie członków rodziny za dziwaczne, fascynujące, chociaż i trochę straszne.

Nieraz wracała po takiej kolacji do swego pokoju, dziękując Bogu, że nie ma brata ani siostry. Wątpiła jednak, by większość rodzin zachowywała się tak jak Halsteadowie. Zdawali się stanowić kategorię samą w sobie.

Tego akurat wieczoru rozmawiano o randze projektów ustaw rozpatrywanych właśnie przez parlament, kwestii irlandzkiej i wadze związanych z nią obrad toczonych w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Powyższy temat poruszyła jako pierwsza Cynthia, jedyna córka, druga w kolejności spośród dzieci, by zwrócić uwagę na swego męża, czcigodnego Wallace’a Camberly’ego, członka parlamentu, i podkreślić tym samym, że jest kimś ważnym – i ona również.

Statecznie wyglądająca matrona w lazurowoniebieskiej sukni siedziała po prawej ręce lady Halstead naprzeciw Violet. Rysy miała twarde, a jej brązowe oczy przypominały dwa kawałki onyksu. Nieustająco zły nastrój sprawił, że z wiekiem kąciki jej ust opadły, a zaciśnięte wargi przybrały wyraz pogardy i dezaprobaty. Wyglądało na to, że niewiele rzeczy znajduje w jej oczach uznanie. Gdyby ślepa ambicja miała twarz, byłaby to twarz Cynthii.

– Oczywiście – oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu – koronacja powinna przyćmić wszystko inne. Wkrótce w parlamencie zostanie utworzony komitet, który zajmie się organizacją tego wydarzenia.

Siedząca nieco dalej i po przeciwnej stronie Constance Halstead, żona pierworodnego syna lady Halstead, Mortimera, sięgnęła po kieliszek. Wysoka, grubokoścista, o bujnym biuście i okrągłej twarzy, żywiła niefortunną słabość do żabotów i falbanek. Głos miała piskliwy, trudny do zniesienia, i nie fatygowała się go ściszać.

– W rzeczy samej – oznajmiła. – Lecz, oczywiście, to Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zajmie się organizacją uroczystości. Mortimer – spojrzała na siedzącego u szczytu stołu męża – zostanie w nią mocno zaangażowany.

Violet także spojrzała na Mortimera. Przeciętnego wzrostu oraz budowy, ubierał się nieskazitelnie, co czyniło go jeszcze trudniejszym do zapamiętania, a łatwym do przeoczenia w tłumie. Twarz też miał pospolitą. Panował nad nią w sposób tak doskonały, iż wydawała się absolutnie pozbawiona wyrazu.

Do tej pory skupiał uwagę na doskonałej pieczeni, lecz teraz podniósł wzrok, spojrzał bladymi oczami na Cynthię i powiedział, rzucając jej z kamienną twarzą wyzwanie:

– W rzeczy samej. Mnóstwo rzeczy trzeba będzie zorganizować i właśnie ministerstwo będzie za to odpowiedzialne. Odbyło się już kilka wstępnych rozmów, chociaż nie czuję się upoważniony, by mówić o szczegółach.

Wszystko, co udało mu się osiągnąć, to pełen samozadowolenia uśmiech Cynthii, mówiący jasno, iż brat nie może ujawnić żadnych szczegółów, ponieważ ich nie zna.

Mortimer poczerwieniał na twarzy, lecz nim zdążył zareagować, Maurice Halstead, drugi syn i czarna owca w rodzinie – hazardzista, rozpustnik i ogólnie rzecz ujmując, utracjusz – powiedział, przeciągając leniwie głoski:

– Zatem to z tobą będą konsultowali się w sprawie falbanek na sukni Aleksandryny? Och, nie, czekaj… Będzie nazywała się teraz Wiktoria, prawda?

Mortimer spojrzał na brata, mrużąc z gniewem oczy.

– O wyglądzie sukni zadecyduje, jak być powinno, pałac, i tak, nawet ty słyszałeś, że młoda królowa oznajmiła, iż przyjmie imię Wiktoria.

Mężczyzna siedzący naprzeciw Constance, William Halstead, poruszył się na krześle i spytał, bełkocząc z lekka:

– Co jest złego w imieniu Aleksandryna? Dlaczego jej się nie podoba?

Jeśli Maurice uważany był za czarną owcę, to William zasługiwał na miano pariasa. Violet była przekonana, iż przychodzi na kolację w domu matki jedynie po to, by zjeść choć jeden przyzwoity posiłek w miesiącu, a już zwłaszcza dlatego, iż wiedział, że jego obecność denerwuje w najwyższym stopniu rodzeństwo i ich małżonków. Spoglądali nań jak na karalucha, którego nie mogą, niestety, rozdeptać.

William, najmłodszy z dzieci Halsteadów, był zawsze najbardziej ponuro ubrany. Tym razem też miał na sobie zwyczajne czarne spodnie i surdut, które z trudem mogły zostać uznane za ubiór stosowny podczas kolacji w domu ziemiaństwa.

– Prawdę mówiąc – Wallace Camberly odezwał się tego wieczoru chyba po raz pierwszy – jak zrozumiałem, but jest teraz, że tak powiem, na innej stopie i nie chodziło jedynie o to, że imię Wiktoria podobało się jej najbardziej.

Komentarz, rozsądny i pochodzący od dobrze zazwyczaj poinformowanego Camberly’ego, zakończył temat.

Wallace, siedzący obok Cynthii, był, zdaniem Violet, jeszcze bardziej ambitny niż dama, którą wziął sobie za żonę. W przeciwieństwie do niej nie uczestniczył jednak w rodzinnych rozgrywkach i pozostawał zwykle obojętny, wtrącając komentarz jedynie wtedy, gdy sprawa go zainteresowała. Ubrany był spokojnie, acz modnie, jak przystało osobie na jego stanowisku. Violet wiedziała, że w pogoni za celem, który sobie wyznaczył, potrafi być zimny, wytrwały i bezlitosny. Zazwyczaj postępował jednak według zasad – takich, jakimi je postrzegał – głównie dlatego, że na dłuższą metę okazywało się to dla niego najbardziej korzystne, a jeśli coś nie przynosiło mu korzyści, nie tracił na to czasu ani energii.

Rodzinna wymiana złośliwości go nie dotyczyła, więc ją ignorował.

Podobną filozofię wyznawał jego syn Walter, posadzony przy stole pomiędzy Violet a Williamem. Choć miał już dwadzieścia siedem lat, nie znalazł jeszcze zajęcia, ale dryfował przez życie ewidentnie bez celu. Violet nie wiedziała, czym wypełniał sobie dni, lecz podczas gdy Cynthia rządziła domową grzędą żelazną ręką, ciesząc się każdą chwilą, jakoś nie wydawało się Violet, by Walter czerpał ze swojej nieskrępowanej obowiązkami egzystencji wiele radości.

Podobnie jak Violet, siedział przy stole ze spuszczoną głową, nie biorąc udziału w rodzinnej przepychance. Pozostali przedstawiciele młodszej generacji – dzieci Mortimera i Constance: Hayden, obecnie dwudziestotrzyletni i jego dwudziestoletnia siostra, Caroline – marzyli jedynie o tym, by przetrwać jakoś wieczór, i rzadko się odzywali. O ile się orientowała, byli przeciętnymi, niewyróżniającymi się niczym młodymi ludźmi. Gdyby miała zgadywać, powiedziałaby, iż uważali kolacje u babki za śmiertelnie nudne, lecz byli zbyt dobrze wychowani, a także zbyt zależni od rodziców, żeby odmówić uczestnictwa w nich. Siedzieli zatem cicho, odzywając się tylko wtedy, gdy było to absolutnie niezbędne.

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, lepiej było nie zwracać na siebie uwagi starszych krewnych.

Mortimer wytwornym gestem osuszył wargi serwetką i podjął kolejną próbę zawładnięcia sceną.

– Uważam, że będziemy doradzać młodej królowej, by spotkała się w którymś momencie z Irlandczykami. Niewykluczone, że pojadę nawet do Irlandii jako część delegacji.

– Doprawdy? – Cynthia sięgnęła po sosjerkę. – Kto wie? Może zrobią cię sekretarzem i już tam zostaniesz. – Spojrzała na Constance. – Moja droga, będę ci szczerze współczuła, jeśli zostaniecie zmuszeni do zamieszkania w tej dzikiej krainie.

Twarz Mortimera pokryła się plamami.

– Co za absurd! Cieszę się zbyt dużym szacunkiem, a moje opinie są dla ministra zbyt cenne, żeby pogrzebać mnie w Irlandii.

Zamilkł, uświadomiwszy sobie poniewczasie, że połknął zarzuconą przez Cynthię przynętę. Spojrzał na siostrę, zaciskając wargi i powstrzymując się z najwyższym trudem od – Violet wiedziała to z doświadczenia – wymiany ledwie maskowanych obelg. Gdy moment krytyczny minął, przeniósł spojrzenie bladych oczu z siostry na lady Halstead.

Ta zaś pozostawała jak zwykle niewzruszona, ignorując podskórne napięcie oraz wymianę uszczypliwości i poświęcając całą uwagę rostbefowi.

Mortimer odłożył serwetkę zdecydowanym gestem i spytał:

– A jak ty się czujesz, mamo? Mam nadzieję, że trud goszczenia nas nie okazał się zbyt wyczerpujący.

Lady Halstead uniosła nieco brwi i spojrzała na syna.

– Czuję się nieźle. Oczywiście jak na osobę w moim wieku. Dziękuję, że zapytałeś, Mortimerze.

Cynthia pospieszyła natychmiast z wyrażającym stosowną troskę komentarzem, przebitym następnie przez Constance. Maurice, nie chcąc pozostać w pokonanym polu, zauważył, że lady Halstead wygląda nieco blado, ale poza tym zdaje się w świetnej formie. Przez kilka następnych minut starsza pani zmuszona była reagować na przejawy nieszczerego i jakże męczącego zainteresowania ze strony swych dzieci.

Wreszcie Mortimer zakończył temat, mówiąc:

– Ośmielę się twierdzić, mamo, że masz przed sobą wiele dobrych lat.

– Zapewne – zgodził się z nim William, opuszczając się niżej na krześle, z rękami w kieszeniach. – Gdyby jednak stało się inaczej, mam nadzieję, że zadbałaś o to, by pozostawić swoje sprawy w należytym porządku. – Obrzucił mrocznym spojrzeniem rodzeństwo. – Boże uchowaj, gdyby po twoim odejściu okazało się, że wynikły jakieś niejasności.

Violet w pełni się z tym zgadzała, lecz oczywiście Mortimer, Cynthia, Constance i nawet Maurice nie przyjęli dobrze tej uwagi. Na głowę Williama spadł zatem istny grad napomnień oraz protestów i wydawało się, że połajanka nieprędko się skończy.

Wreszcie lady Halstead nie wytrzymała. Odłożyła sztućce i klasnęła głośno w dłonie.

– Cisza! Och, uciszcie się wreszcie. – A kiedy krewni zamilkli, wzięła znów do rąk sztućce i zajęła się krojeniem mięsa. – Jeśli musicie wiedzieć, poprosiłam Runcorna, tego młodzieńca, który przejął firmę po ojcu, by przyjrzał się rodzinnym finansom i sprawdził, czy wszystko z nimi w porządku. – Podniosła na chwilę wzrok i spojrzała na krewnych. – Choć nie mam zamiaru jeszcze umierać, możecie spać spokojnie: gdy to nastąpi, nie będzie żadnych niejasności. Przynajmniej nie w kwestii spadku.

Przy stole zapanowała na chwilę cisza, a potem podniósł się szmer głosów, wśród których dało się usłyszeć powtarzane raz po raz „młody Runcorn”. Najwidoczniej rodzina nie była przekonana, że nowy doradca dorósł do swego zadania.

Violet spojrzała na lady Halstead, a potem poszła za przykładem starszej damy i zignorowała mamrotanie.

A kiedy weszła Tilly, by zebrać naczynia przed deserem, zaczęła się po raz kolejny zastanawiać, jak to możliwe, aby osoba tak miła i delikatna jak lady Halstead chciała dokończyć żywota otoczona rodziną, której wszyscy członkowie byli, choć w różnym stopniu, samolubni i zapatrzeni w siebie.

*

– Do licha! – Zerknął na swoje odbicie w okrągłym lustrze do golenia. Szarpnięciem wyrwał włos z brody, a potem wyprostował się i obejrzał oba policzki, sprawdzając, czy wszystko wygląda tak, jak sobie tego życzył.

Zawieszona wysoko pojedyncza lampa ledwie rozświetlała mrok garderoby. Lubił mrok. Uważał, że jest kojący. To było jego prywatne miejsce. Tu układał swoje plany, udoskonalał je i dopasowywał.

Ponownie spojrzał na siebie w lustrze.

– Ona nie zamierza umrzeć. Daleko do tego. Czekałem cierpliwie, żeby zwiędła i odeszła, a zamiast tego ona… Do diaska, kazała temu młodemu nudziarzowi przyjrzeć się sprawom majątku.

Wyprostował się na całą wysokość i zmusił, aby przemyśleć nieoczekiwany obrót spraw.

– Czy on to znajdzie? Oto jest pytanie. Bo jeśli tak…

Po chwili potrząsnął jednak głową.

– Nawet jeśli ten młokos się nie zorientuje, ona z pewnością tak. Skieruje na to jej uwagę, już choćby nie umieszczając na jakiejś liście. A wtedy ona zacznie zadawać pytania… Wiem, że tak będzie. Nie zostawi tego w spokoju.

Rosnące napięcie sprawiło, że ostatnie słowa niemal wysyczał.

Kiedy wybrzmiały, pogrążył się znów w rozmyślaniach.

Otaczającą go nocną ciszę zakłócało jedynie odległe tykanie zegara.

W końcu wyprostował się i spojrzał znowu na swe odbicie.

– Nie mogę pozwolić, by sprawa ujrzała światło dzienne. Ani teraz, ani w przyszłości. Trzeba więc będzie się tym zająć. Nie będę mógł oddychać swobodnie, póki nie poczuję, że jestem znowu bezpieczny. Oczywiście będę też musiał uciszyć innych, ale… wszystko w swoim czasie.

Było to jego motto. Kierował się nim od niepamiętnych czasów i zawsze dobrze mu służyło.

ROZDZIAŁ 2

Montague nie zdawał sobie dotąd sprawy, jak bardzo satysfakcjonujące może się okazać zdejmowanie z barków troski o finanse osobom, którym wydawały się one trudne go zrozumienia. Teraz uświadamiał sobie, że jest to cecha jego zawodu, której nie brał do tej pory pod uwagę. Tymczasem miał pełne prawo być dumny.

Po tym, jak opuścił dom lady Halstead, uczucie zadowolenia spowodowane faktem, iż zdołał złagodzić, choćby w niewielkim stopniu, niepokój damy, utrzymywało się przez resztę dnia i cały nieobfitujący w wydarzenia wieczór. Skłoniło go też do postanowienia, iż pierwszą rzeczą, jaką zrobi tego ranka, będzie skonsultowanie się z pełnomocnikiem lady Halstead.

Choć dama zdawała się ufać swemu doradcy, wolał wyrobić sobie własne zdanie. Gdyby chodziło o sprzeniewierzenie, byłby zapewne bardziej sceptyczny, by nie powiedzieć nieufny, lecz kiedy rano kroczył chodnikiem, kierowała nim bardziej ciekawość niźli poważna troska.

Chociaż przez cały dzień, a także wieczór, nie przestawał myśleć, chwilami podświadomie, nad tym, co też mogło spowodować niezgodności na koncie lady Halstead, nie wpadł dotąd na żadne rozwiązanie. Nie zniechęciło go to, przeciwnie, wzbudziło wręcz entuzjazm. Minęło bowiem dużo czasu, odkąd cokolwiek związanego z finansami potrafiło go zaskoczyć, a co dopiero aż tak zaintrygować.

Gdy skręcał z Broad Street w Winchester, czuł się niemal jak nowo narodzony. Biura Runcorna znajdowały się w pobliżu miejsca, gdzie Winchester Street skręcała na północ. Po przeciwnej stronie ulicy, niemal na zakręcie, znajdował się pub, lecz biuro firmy Runcorn i Syn wciśnięto pomiędzy małą drukarnię a trafikę.

Okolica nie była tak zdominowana przez firmy zajmujące się finansami jak pobliże Banku Anglii, gdzie Montague i jemu podobni zawieszali swoje szyldy, jednak Winchester Street znajdowała się jedynie o kilka przecznic od bardziej szanowanej okolicy, a biuro Runcorna zajmowało parter całkiem przyzwoitego, jak na tak małą firmę, budynku.

Zatrzymał się przed drzwiami i przyglądał przez chwilę wyblakłym literom nad pojedynczym, szerokim oknem, wychodzącym na chodnik, a potem zajrzał do wnętrza przez szybę w drzwiach ani trochę niezaskoczony tym, że w środku palą się lampy. Okno zapewniało co prawda dopływ światła, niewystarczający jednak, by móc prowadzić interes sprowadzający się do ślęczenia nad liczbami.

Otworzył drzwi i wszedł. Za progiem przystanął i się rozejrzał, powodowany zawodową ciekawością. Biuro, chociaż dość ciasne, zdradzało, czym parają się pracujący tu ludzie. Mówiły o tym stosy pudeł z aktami zalegającymi na zajmujących każdy centymetr kwadratowy ścian półkach i tworzącymi w kącie stos wysokości człowieka. Wąskie biurko, przy którym pracował urzędnik, też zarzucone było papierami. Siedzący za nim mężczyzna w średnim wieku, ubrany skromnie, jak na urzędnika przystało, podniósł wzrok i spojrzał na przybysza.

– Czym mogę służyć? – zapytał, wstając.

Montague wyjął z wewnętrznej kieszeni surduta wizytownik, a z niego wizytówkę i podał urzędnikowi.

– Jeśli pan Runcorn mógłby poświęcić mi chwilę swego czasu, chciałbym skonsultować się z nim w sprawie dotyczącej finansów lady Halstead.

Urzędnik spojrzał na wizytówkę i otworzył szerzej oczy.

– Oczywiście, proszę pana. – Wskazał rząd krzeseł pod oknem. – Proszę spocząć, panie Montague. Poinformuję pana Runcorna o pańskim przybyciu.

Montague skinął głową i posłusznie usiadł. Nie wątpił, że Runcorn zechce się z nim zobaczyć. Nawet gdyby nie pracował w tym biznesie na tyle długo, aby rozpoznać nazwisko Montague’a, nie było ono obce urzędnikowi. Z pewnością poinformuje swego chlebodawcę, z kim będzie miał za chwilę do czynienia.

Urzędnik zapukał do wewnętrznych drzwi, otworzył je i wszedł.