Książkę dedykuję Kathleen Secor,
Dianie Fox i Sunilowi Patelowi.
Bez nich nie zaszłabym tak daleko.

Księga I

Z martwych

Ludzie powtarzają, że „miało być inaczej” albo „nie tego chciałem”.
Dla mnie to czcza paplanina. Nasze oczekiwania i pragnienia
nie mają znaczenia. Liczy się tylko to, co naprawdę się wydarzyło.

Georgia Mason

Nie mam zielonego pojęcia, co się dzieje. Muszę się tylko na czymś wyżyć.

Shaun Mason

Nazywam się Georgia Carolyn Mason i jestem jedną z Sierot Powstania – ludzi, którzy nie skończyli jeszcze nawet dwóch lat, kiedy martwi zaczęli powstawać z grobów. Moja biologiczna rodzina zapewne trafiła na Ścianę, pozostawiwszy po sobie anonimową wzmiankę. Ich świat umarł w trakcie Powstania. Nie mieli szansy zobaczyć nowej rzeczywistości. Moi przybrani rodzice nauczyli mnie zadawać odpowiednie pytania, poszukiwać prawdy i strzelać, jeśli zajdzie taka potrzeba. Pomogli mi przetrwać, i za to jestem im wdzięczna. Na tym blogu zamierzam dzielić się swoimi doświadczeniami i opiniami tak otwarcie i szczerze, jak tylko potrafię. To najlepszy sposób, by uhonorować rodzinę, w której się wychowałam, i jedyny, by oddać cześć tej utraconej. Przekażę Wam prawdę tak, jak ją rozumiem. A Wy zrobicie z nią to, co uważacie za słuszne.

– z Drastycznych zdjęć,
bloga Georgii Mason,
20 czerwca 2035

George każe mi spisać „założenia misji”, bo tego wymaga od nas umowa z Bridge Supporters. Jestem przeciwnikiem takich działań, w ten sposób pozbawiamy się całej frajdy. Próbowałem jej to wytłumaczyć, ale powiedziała, że na tym właśnie polega nasza praca. A potem usłyszałem pogróżki, których nie powtórzę, żeby nie denerwować potencjalnych czytelników. Niech wystarczy fakt, że jednak spisuję założenia misji. Oto one: ja, Shaun Phillip Mason, będąc w pełni władz umysłowych, uroczyście przysięgam tykać patykiem martwych, robić skrajnie głupie rzeczy ku uciesze gawiedzi i publikować to wszystko w sieci. Bo tego właśnie chcecie, prawda? Z radością się dostosuję.

– z Niech żyje król,
bloga Shauna Masona,
20 czerwca 2035.

Jeden

Moja historia skończyła się tam, gdzie w ciągu ostatnich dwudziestu sześciu lat nieskończenie wiele innych również miało swój kres: kiedy człowiek – w tym przypadku Shaun, mój przybrany brat i najlepszy przyjaciel – przystawił mi pistolet do podstawy czaszki, bowiem wirus namnażający się w moim organizmie dopuścił się zdrady i zaczął zmieniać myślącą osobę w stwora rodem z horrorów.

Moja historia dobiegła końca, ale ja wszystko pamiętam. Paraliżujący strach, który czułam, spoglądając na lampki testera, jedna po drugiej zmieniające swój kolor na czerwony, aż moja infekcja została ostatecznie potwierdzona. Wyraz twarzy Shauna, kiedy zdał sobie sprawę, że to się dzieje naprawdę i żadna sztuczka nie zdoła mnie uratować.

Pamiętam dotyk zimnej lufy. Jej chłód przynosił ukojenie, ponieważ oznaczał, że Shaun wie, co musi zrobić. Nikt przeze mnie nie ucierpiał.

Nikt prócz samego Shauna.

Nigdy tego nie planowaliśmy. Zawsze uważałam, że to on któregoś dnia przesadzi i będę musiała pogodzić się z jego stratą. Do głowy by mi nie przyszło, że Shaun mógłby stracić mnie. Chciałam go zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Chciałam go okłamać. Pamiętam to bardzo wyraźnie: chciałam go okłamać, ale nie mogłam. Najpierw nie miałam czasu, a potem nie potrafiłam się przemóc.

Pamiętam, że zaczęłam pisać. Myślałam wtedy, że nadszedł koniec i mam ostatnią szansę, żeby powiedzieć coś światu. I że od teraz właśnie po tym ludzie będą mnie oceniać. Pamiętam uczucie, gdy mój umysł zaczynał szwankować. Pamiętam strach.

Pamiętam dźwięk wystrzału.

Nie powinnam jednak pamiętać tego, co wydarzyło się później. Właśnie wtedy skończyła się moja historia. Kurtyna opadła, plik został zapisany, koniec. Kiedy pocisk trafia w twój kręgosłup, już po tobie, nie musisz się niczym przejmować. A już na pewno nie powinieneś budzić się w pozbawionym okien i niemalże pustym pomieszczeniu, podejrzanie przypominającym CZKC, gdzie możesz rozmawiać tylko z niezidentyfikowanym głosem dochodzącym zza lustra.

Łóżko, na którym się obudziłam, zostało przykręcone do podłogi. Podobnie stół. Najwyraźniej nikt nie chciał, by tajemniczo wskrzeszona dziennikarka rzucała przedmiotami w lustro zajmujące większość ściany, wiszące przy niedających się otworzyć drzwiach. Machałam rękoma przed każdym miejscem, w którym mógł zostać umieszczony czujnik ruchu, a potem szukałam panelu do badania w złudnej nadziei, że udowadniając brak infekcji, odblokuję śluzę.

Nie znalazłam żadnych testerów, monitorów ani skanerów optycznych. Najwyraźniej nie było tu nic, co mogłoby wypuścić mnie na zewnątrz. Przyprawiało mnie to o dreszcze. Wychowałam się w świecie po Powstaniu, gdzie badania krwi i zagrożenie infekcją są chlebem powszednim. Nie mam wątpliwości, że już nie raz znajdowałam się w pomieszczeniu bez testerów. Po prostu żadnego nie mogłam sobie przypomnieć.

Brakowało jeszcze jednej rzeczy – zegara. W żaden sposób nie mogłam określić, ile czasu minęło, odkąd się obudziłam, ani jak długo spałam. Z głośnika nad lustrem dobiegał nieznajomy głos, który pytał mnie o imię i ostatnią rzecz, jaką pamiętam. Kiedy poinformowałam, że nazywam się Georgia Mason, i zapytałam, co się do cholery dzieje, umilkł, nie udzielając żadnej odpowiedzi.

Od tamtego zdarzenia minęło może dziesięć minut. A może dziesięć godzin. Lampy sufitowe świeciły równą bielą i nawet raz nie mrugnęły mimo upływających sekund.

To kolejna sprawa. Pomieszczenie skąpane było we fluorescencyjnym blasku jarzeniówek, których często używano w placówkach medycznych sprzed Powstania. Moje oczy powinny palić żywym ogniem… a ja nic nie czułam.

W dzieciństwie wykryto u mnie siatkówkowe Kellis-Amberlee, co oznacza, że wirus ożywiający umarłych zagnieździł się w moich gałkach ocznych. Nie zmienił mnie przy tym w zombie – siatkówkowe KA to stan rezerwuarowy, kiedy obecna w organizmie aktywna forma wirusa zostaje w pewien sposób opanowana. Schorzenie powoduje niezwykłą nadwrażliwość na światło, pozwala widzieć w ciemności oraz jest przyczyną regularnych migren, które pojawiają się, gdy nie noszę okularów przeciwsłonecznych.

Cóż, nie miałam ich teraz na nosie, a do tego nie mogłam zmniejszyć intensywności światła, ale mimo to nie czułam bólu. Czułam tylko pragnienie i delikatne ssanie gdzieś głęboko w trzewiach, jakby powoli zbliżała się pora obiadowa. Ale żadnego bólu głowy. Nie potrafiłam ocenić, czy to dobrze, czy źle.

Dłonie pociły mi się z nerwów. Wytarłam je o nogawki białych, bawełnianych spodni od piżamy, których nigdy wcześniej nie widziałam. W zasadzie nic w tym pomieszczeniu nie było znajome… nawet ja. Nigdy nie miałam nadwagi – cała ta gonitwa za gorącymi tematami i uciekanie przed zombie nie sprzyjają odkładaniu tłuszczu – ale dziewczyna w lustrze wyglądała wręcz mizernie. Taką chudzinkę można by łatwo złamać. Miała też ciemniejsze włosy. Do tego zbyt długie, opadające na ramiona. Ja nigdy nie pozwalałam swoim tak urosnąć. W moim zawodzie taka fryzura to istne samobójstwo. A oczy…

Jej oczy były brązowe. To właśnie one nie pozwalały mi myśleć o twarzy w lustrze jak o swojej. Przecież mojej siatkówki nie dało się dostrzec, a źrenice wypełniały całą dostępną przestrzeń, przez co spojrzenie miałam czarne, niemal pozbawione emocji. Te oczy nie należały do mnie. Ale za to nie piekły. Co oznaczało, że jeśli faktycznie były moje, to albo w jakiś sposób wyleczono siatkówkowe KA, albo Buffy miała rację i życie pozagrobowe istniało, a ja trafiłam do piekła.

Zadrżałam i odwróciłam wzrok od lustra, wracając do swojego głównego zajęcia – maszerowałam tam i z powrotem, próbując zebrać myśli. Dopóki nie miałam pewności, że ktoś mnie obserwuje, musiałam to robić po cichu, co bardzo mi przeszkadzało. Zawsze lepiej myślało mi się na głos, a teraz po raz pierwszy w dorosłym życiu nie miałam uruchomionego urządzenia nagrywającego. Jako licencjonowana dziennikarka mogę mówić do siebie, nie obawiając się posądzenia o niepoczytalność; w ten sposób upewniam się, że nie stracę ważnego materiału, zanim będę mogła go zapisać.

Nic nie trzymało się kupy. Nawet jeśli istniała jakaś eksperymentalna kuracja odwracająca amplifikację, ktoś na pewno zechciałby mi wszystko wyjaśnić. Na przykład Shaun. No właśnie, oto ostateczny dowód: pamiętam, że mój brat pociągnął za spust. Można założyć, że to fałszywe wspomnienie i takie zdarzenie nigdy nie miało miejsca, ale dlaczego więc się tu znalazłam? Shaun poruszyłby niebo i ziemię, żeby mnie odnaleźć.

Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie ma go w budynku i czy warto upomnieć się o informację o miejscu jego pobytu. Uznałam jednak z żalem, że to kiepski pomysł. Gdyby tak było, coś by już do tej pory wybuchło.

– Cholera jasna.

Spojrzałam krzywo na ścianę, odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w drugą stronę. Głód się nasilał, a teraz towarzyszyło mu nowe, frustrujące uczucie. Chciało mi się siku. Jeśli ktoś mnie stąd szybko nie wypuści, będę miała całą nową gamę problemów do rozwiązania.

– Zastanów się, George – powiedziałam, a dźwięk mojego głosu zadziałał kojąco. Wszystko inne może i się zmieniło, ale ta jedna rzecz pozostała taka sama. – Byłaś z Rickiem i Shaunem w Sacramento i biegłaś do vana. Coś wbiło ci się w ramię. Strzykawka, taka sama jak te użyte na ranczu Rymana. Badanie dało pozytywny wynik. Rick wyszedł. A potem… potem… – Zawahałam się, szukając odpowiednich słów, nawet jeśli nikt poza mną nie miał ich usłyszeć.

Wszyscy dorastający po Powstaniu wiedzą, jakie są następstwa bezpośredniego kontaktu z aktywną formą wirusa Kellis-Amberlee. Dołączasz do zainfekowanych, stajesz się zombie i robisz to, co robi każdy zombie – gryziesz, zarażasz, zabijasz, jesz. Nie budzisz się w białym pokoju ubrany w białą piżamę i nie zastanawiasz się, jakim cudem brat zdołał wpakować ci pocisk w kark, nie zostawiając blizny.

Blizny. Obróciłam się i podeszłam do lustra, podnosząc wysoko lewą powiekę. Nauczyłam się patrzeć na swoje oczy, kiedy miałam jedenaście lat. To wtedy dostałam swoją pierwszą parę soczewek ochronnych. Wtedy też na siatkówce pojawiła się widoczna blizna, fragment tkanki bezpowrotnie zniszczony pod wpływem słońca. Udało nam się zareagować w ostatniej chwili, by uniknąć poważnej utraty wzroku, a ja stałam się o wiele ostrożniejsza. Ślady miały postać maleńkich ślepych plamek na środku pola widzenia. Nic wielkiego. Nic, co przeszkadzałoby w pracy w terenie. Po prostu malutkie kropeczki.

Pod wpływem światła moje źrenice niemal zupełnie się skurczyły. Nie zauważyłam żadnej ślepej plamki. Widziałam wszystko wyraźnie.

– Och. – Opuściłam rękę. – To chyba nawet ma sens.

Zawahałam się, nagle czując się strasznie głupio. Kolejny wniosek nasunął mi się od razu. Kiedy obudziłam się po raz pierwszy, interkom obwieścił, że jeśli coś powiem, ktoś mnie usłyszy. Spojrzałam na głośnik.

– Może mi ktoś pomóc? – zapytałam. – Muszę do toalety.

Żadnej odpowiedzi.

– Halo, jest tam kto?

Wciąż zero reakcji. Wycelowałam w lustro środkowy palec, a potem odwróciłam się i usiadłam na łóżku ze skrzyżowanymi nogami. Zamknęłam oczy. Czekałam. Jeśli ktoś mnie obserwował – a ktoś musiał mnie obserwować – taka zmiana zachowania mogła zwrócić jego uwagę. A tego właśnie chciałam. Bardzo potrzebowałam ich uwagi. Niemal tak bardzo jak dyktafonu, połączenia z siecią i łazienki.

Ostatnia potrzeba powoli wspinała się na szczyt hierarchii, razem z pragnieniem. Zaczynałam rozważać konieczność zaadaptowania kąta pomieszczenia na toaletę, kiedy uruchomił się interkom. Chwilę później usłyszałam nieznajomy, męski głos:

– Georgia? Obudziłaś się?

– Tak. – Otworzyłam oczy. – A z kim rozmawiam?

Zignorował moje pytanie, jakby nie miało znaczenia. Może dla niego nie miało.

– Przepraszam za milczenie. Spodziewaliśmy się dłuższego okresu dezorientacji i znajdowałem się w innej części budynku.

– Przykro mi, że was rozczarowałam.

– Och, ależ nie jestem rozczarowany – powiedział głos. Rozpoznałam subtelny środkowowschodni akcent. Nie potrafiłam określić stanu. – Zapewniam, że z radością obserwujemy, jak szybko odzyskałaś przytomność. To doskonała oznaka powrotu do zdrowia.

– Szklanka wody i wycieczka do toalety z pewnością bardziej mi pomogą niż przeprosiny i naruszanie prywatności.

Teraz głos wydawał się lekko urażony.

– Bardzo mi przykro. Nie spodziewaliśmy… zaczekaj chwilkę.

Interkom się wyłączył, a pomieszczenie ponownie pogrążyło się w ciszy. Czekałam, nie ruszając się z miejsca.

Nagle usłyszałam syk hydraulicznego zamka. Odwróciłam się i zobaczyłam, jak nad drzwiami przesuwa się niewielki panel, odsłaniając czerwone światło. Lampka po chwili zmieniła kolor na zielony, a drzwi się rozsunęły, ukazując chudego, nerwowego mężczyznę w białym fartuchu i okularach. Nieznajomy patrzył na mnie szeroko otwartymi oczami i przyciskał do piersi podkładkę do pisania, jakby miała posłużyć mu za tarczę.

– Proszę pójść ze mną, zaprowadzę cię do łazienki.

– Dziękuję. – Wyprostowałam nogi, ignorując mrowienie w łydkach, i ruszyłam do wyjścia. Mężczyzna może nie wzdrygnął się, gdy podeszłam bliżej, ale na pewno się skulił, a jego skrępowanie rosło z każdym krokiem. Ciekawe.

– Przepraszamy, że musiałaś czekać – powiedział. Jego słowa miały charakterystyczną intonację często wygłaszanej formułki, niczym u pracownika pomocy technicznej, gdy pyta o numer identyfikacyjny i specyfikację komputera. – Mieliśmy kilka pilnych spraw, którymi musieliśmy się zająć w pierwszej kolejności.

– Proponuję pomartwić się tym, jak wyjdę z toalety, dobrze? – Wyminęłam go i wyszłam na korytarz. Od razu otoczyło mnie trzech sanitariuszy w niebieskich fartuchach, z wycelowaną we mnie bronią. Zamarłam w bezruchu. – To ja jednak poczekam na eskortę.

– Tak będzie najlepiej – powiedział nerwowy mężczyzna, którego głos słyszałam wcześniej przez interkom. Dopiero teraz to zauważyłam, bo wcześniej zniekształcały go głośniki. – Zachowujemy niezbędne środki ostrożności. Jestem pewien, że to zrozumiałe.

– Ta, jasne. – Ruszyłam jego śladem, a za nami szli sanitariusze, nie opuszczając broni. Starałam się nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów. Dopiero co wróciłam do świata żywych, więc nie miałam ochoty znowu go opuszczać. – Jeśli będę czegoś potrzebować, do kogo mam się zgłosić?

– Ach… – Jego usta mieliły przez chwilę jakieś słowa, a potem usłyszałam: – Nazywam się Thomas. Kiedy pojawiłaś się w naszej placówce, zostałem jednym z twoich osobistych lekarzy. Nie dziwię się, że mnie nie pamiętasz. Długo spałaś.

– Tak nazywają to teraz dzieciaki? – Korytarz został zbudowany na wzór innych w budynkach CZKC, gdzie niekończącą się biel sporadycznie urozmaicają drzwi oraz lustra weneckie wychodzące na pokoje pacjentów. Wszystkie pomieszczenia były puste.

– Dobrze chodzisz.

– To prosta umiejętność.

– A jak głowa? Czujesz jakąś dezorientację, a może wzrok szwankuje?

– Owszem. – Doktor Thomas cały się spiął, ale go zignorowałam i kontynuowałam: – Jestem zdezorientowana, bo nie mam pojęcia, co tu robię. Nie wiem jak ty, ale bywam trochę nerwowa, gdy budzę się w nieznanym miejscu i nie potrafię wyjaśnić, jak się w nim znalazłam. Uzyskam niedługo jakieś odpowiedzi?

– Niedługo. – Zatrzymał się przed drzwiami, przy których nie było lustra. To oznaczało, że nie staliśmy przed pokojem dla pacjentów. Co więcej, wejście wymagało przeprowadzenia badania krwi. Nigdy bym się nie spodziewała, że tak mnie ucieszy wizja ukłucia. – Masz kilka minut. Jeśli będziesz czegoś potrzebowała…

– Korzystanie z toalety to też prosta umiejętność. – Pacnęłam dłonią w panel testera. Igły szybko wbiły mi się w skórę. Światełko nad drzwiami zmieniało kolor z czerwonego na zielony, a potem zatrzymało się na tym drugim. Niezainfekowana. Drzwi się otworzyły, a ja weszłam do środka i skrzywiłam się, widząc na ścianie kolejne ogromne lustro.

– Słodko – mruknęłam. Potrzeba opróżnienia pęcherza stawała się tak nagląca, że postanowiłam nie protestować. Przez cały czas łypałam groźnie na lustro, udowadniając, że potrafię się wysikać bez względu na to, czy ktoś mnie podgląda.

Oprócz lustra – a może właśnie dzięki niemu – wystrój łazienki w niczym nie odbiegał od standardu CZKC, czyli białe ściany, białe kafelki, biała armatura. Wszystko było automatyczne, nawet dozownik mydła, a do tego nie widziałam żadnych ręczników, więc ręce osuszyłam gorącym powietrzem. Całość zaprojektowano tak, by zminimalizować kontakt z jakąkolwiek powierzchnią. W ten sposób przez cały pobyt w łazience dotknęłam tylko sedesu i podłogi, a mogłam się założyć, że jedno i drugie rozpoczynało automatyczną sterylizację, kiedy ja jeszcze myłam ręce.

Tester do badania krwi umieszczono w samych drzwiach, tuż nad gałką. Nie dała się przekręcić, dopóki nie potwierdziłam braku infekcji.

Trzej sanitariusze czekali na korytarzu, w towarzystwie niezadowolonego doktora Thomasa, który stał między mną a nimi. Gdybym w jakiś sposób sprowokowała ich do naciśnięcia spustów, istniało duże prawdopodobieństwo, że śmierć lekarza uznano by za wypadek przy pracy.

– Wow – powiedziałam. – Komu podpadłeś, że wlepił ci tę robotę?

Wzdrygnął się i spojrzał na mnie z miną winowajcy.

– Chyba nie rozumiem, co masz na myśli.

– Oczywiście, że nie. Dzięki za przyprowadzenie mnie do łazienki. A teraz mogę dostać tę wodę? – Albo nawet lepiej: puszkę coli. Na samą myśl o bąbelkach zaczęła mi ciec ślinka. Dobrze wiedzieć, że pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają.

– Chodź za mną.

Posłałam sanitariuszom ostre spojrzenie.

– Chyba nie mam wyjścia, prawda?

– Nie, raczej nie – powiedział. – Jak już mówiłem, środki ostrożności. Rozumiesz.

– Nie, w zasadzie to nie. Nie mam przy sobie broni i właśnie przeszłam dwa badania krwi. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego każdego mojego ruchu pilnuje trzech uzbrojonych strażników. – CZKC od lat cierpiało na paranoję, ale wszystko wskazywało na to, że jej stan wyraźnie się pogorszył.

Odpowiedź doktora Thomasa niewiele wyjaśniła:

– Wymogi bezpieczeństwa.

– Dlaczego ludzie zawsze tak mówią, gdy nie chcą udzielić jasnej odpowiedzi? – Pokręciłam głową. – Nie zamierzam sprawiać kłopotów. Dajcie mi po prostu szklankę wody.

– Tędy, proszę – powiedział i ruszył w stronę, z której przybyliśmy.

W pomieszczeniu, w którym się obudziłam, na przytwierdzonym do podłogi stole czekała na nas taca, a na niej dwa tosty z masłem, szklanka wody oraz cud nad cudami – puszka coli ze skraplającą się parą na ściankach. Ruszyłam biegiem w jej stronę, zupełnie nie zastanawiając się nad tym, jak sanitariusze zareagują na moje gwałtowne ruchy. Nikt nie strzelił mi w plecy, a to już coś.

Tosty wydawały mi się najlepszą potrawą, jaką kiedykolwiek jadłam, a przynajmniej do drugiego i trzeciego kęsa. W końcu wepchnęłam większość do ust, nie przykładając się szczególnie do przeżuwania. Udało mi się oprzeć syreniemu śpiewowi coli na tyle długo, by wypić najpierw pół szklanki wody. Smakowała tak dobrze jak tost. Odstawiłam szklankę, otworzyłam puszkę i wzięłam pierwszy pośmiertny łyk coli. Opanowałam się i nie pochłonęłam całej duszkiem; nawet ta niewielka ilość sprawiła, że zrobiło mi się miękko w kolanach. Gdy kofeina dała mi kopa, poczułam się w pełni usatysfakcjonowana.

Powoli odwróciłam się w stronę doktora Thomasa, który stał w progu i zapisywał coś w swoim notatniku. W pomieszczeniu nagrywał mnie pewnie tuzin kamer rejestrujących każdy mój ruch, ale wszyscy dobrzy reporterzy wiedzą, że nie ma nic lepszego niż prawdziwe doświadczenie w terenie. Myślę, że to samo dotyczy naukowców. Doktor Thomas zauważył moje spojrzenie i opuścił długopis.

– Jak się czujesz? – zapytał. – Zawroty głowy? Najadłaś się? Mamy podać coś jeszcze? Trochę za wcześnie na bardziej skomplikowane dania, ale może uda mi się załatwić jakąś zupę, jeśli masz ochotę…

– Przede wszystkim wolałabym uzyskać odpowiedzi na kilka pytań. – Przełożyłam puszkę z jednej ręki do drugiej. Skoro nie miałam okularów, musiałam zadowolić się colą. – Wydaje mi się, że dotychczas dobrze współpracowałam. Ale to może się zmienić.

Doktor Thomas zmieszał się.

– Cóż, wszystko zależy od pytań.

– To powinno być proste. A z pewnością nie wykracza poza twoje kompetencje.

– Dobrze. Nie mogę niczego obiecać, ale z chęcią spróbuję odpowiedzieć. Zależy nam na twoim dobrym samopoczuciu.

– Świetnie. – Spojrzałam na niego uważnie, żałując, że nie mam już czarnych oczu. Zawsze pomagały mi wprawiać ludzi w zakłopotanie. Z takim wzrokiem łatwiej o szczerość… – Powiedział pan, że jest moim osobistym lekarzem.

– Zgadza się.

– A więc proszę mi wyjaśnić, jak długo jestem klonem?

Doktorowi Thomasowi długopis wypadł z ręki.

Nie spuszczając z niego wzroku, uniosłam puszkę coli, upiłam łyk i czekałam na odpowiedź.

Pacjent 139b został ugryziony wieczorem 24 czerwca 2041 roku. Dokładny czas nie został zarejestrowany, ale nie minęło więcej niż dwadzieścia minut między bezpośrednim kontaktem a pierwszym badaniem. Zainfekowanego odpowiedzialnego za ugryzienie zabrano z drogi. Pośmiertna analiza potwierdziła wysoką zaraźliwość i to od co najmniej sześciu dni, ponieważ wirus amplifikował we wszystkich częściach ciała. Próbki krwi pobrano z ręki Pacjenta 139b, a następnie ustalono ich DNA, by udokumentować pochodzenie. Analiza potwierdziła infekcję. (Aby uzyskać dowód na obecność aktywnej formy wirusa we krwi Pacjenta 139b, przejdź do załączonego pliku). Amplifikacja najwyraźniej rozpoczęła się normalnie i rozwijała zgodnie z typową sekwencją aż do utraty zdolności kognitywnej. Próbki pobrane z ubrań Pacjenta 139b potwierdzają tę diagnozę. Pacjent 139b został poddany badaniu krwi krótko po przybyciu, ale nie wykryto u niego aktywnej formy wirusa. Powtórna analiza przy wykorzystaniu urządzenia wyższej generacji również nie wykazała infekcji. Jako osoba wykwalifikowana poświadczam, że po czterdziestu ośmiu godzinach spędzonych w odosobnieniu, według standardowych procedur kwarantanny na wypadek zarażenia wirusem Kellis-Amberlee, Obiekt 139b jest zdrowy i nie stanowi zagrożenia ani dla siebie, ani dla osób postronnych. Bóg mi świadkiem, Joey, przysięgam, że Shaun Mason nie jest zarażony aktywną formą Kellis-Amberlee. Powinien być, ale nie jest. Zaczął amplifikować i w jakiś sposób udało mu się zwalczyć infekcję. To mogłoby wszystko zmienić… gdybyśmy mieli choć cień pojęcia, jak mu się to udało.

– z wiadomości wysłanej przez doktor Shannon Abbey do doktora Josepha Shoji z Kauaińskiego Instytutu Wirusologii,
27 czerwca 2041

W takich chwilach zastanawiam się, czy mama miała rację, przygotowując mnie do wystawnego życia żony bogatego męża. Przynajmniej miałabym mniejsze szanse na to, by chować się w nielegalnym laboratorium, które łapie zombie dla wykwalifikowanego szalonego naukowca. Chociaż z drugiej strony, kto wie.

– z Czarująco nieszczerej,
bloga Rebeki Atherton,
16 lipca 2041. Nieopublikowane

Dwa

– Shaun! Uważaj! – usłyszałem w słuchawkach głos Alarica, a pół sekundy później czyjaś ręka złapała mnie za łokieć, ciągnąc z tą dziwną mieszanką siły i nieporadności, charakterystyczną dla zombie, który przeszedł pełną amplifikację. Wyrwałem się i obróciłem gwałtownie, żeby uderzyć napastnika w głowę moim ościeniem do poskramiania bydła.

Na twarzy zombie pojawił się wyraz niemal komicznego zaskoczenia, kiedy potraktowałem go prądem. A potem nieumarły umarł. Kopnąłem ciało, ale się nie poruszyło. Dla pewności popieściłem go raz jeszcze. Prąd zawsze był bardzo użyteczny w walce z zombie, bo wprawia kontrolującego nimi wirusa w dezorientację, ale okazuje się, że można podkręcić napięcie tak, żeby umarlaka na jakiś czas unieszkodliwić.

– Dzięki za ostrzeżenie – powiedziałem z nadzieją, że mikrofon wychwyci mój głos. – Mam kolejne ciało. Wyślij w to miejsce ekipę. – Przyglądałem się pobliskim drzewom, szukając wzrokiem oznak ruchu, a tym samym kolejnego celu.

– Shaun… – W głosie Alarica zabrzmiała groźna nuta. Oczami wyobraźni widziałem, jak siedzi przy komputerze i łapie się za głowę, starając się nie pokazać po sobie irytacji. W końcu to ja byłem szefem, więc chłopak musiał przynajmniej udawać, że darzy mnie szacunkiem. Od czasu do czasu. – To już czwarty dzisiaj. Nie sądzisz, że wystarczy?

– Spróbuję pobić rekord.

Usłyszałem sygnał, który oznaczał, że Becks podłączyła swój własny kanał do rozmowy. Rzuciła cierpko:

– Przecież już masz rekord. Cztery zombiaki w jeden wieczór to dwa razy więcej niż ktokolwiek złapał. A teraz proszę, proszę, wracaj do laboratorium.

– A co mi zrobisz, jak nie posłucham? – zapytałem. Nie zauważyłem żadnego ruchu, nie licząc mojego zainfekowanego przyjaciela, który zaczął się szarpać. Znowu potraktowałem go prądem. Drgawki ustały.

– Krótko, Shaun: strzałki ze środkiem uspokajającym. A teraz wracaj.

Zagwizdałem.

– Nie grasz fair. A może obiecasz mi ciasteczka z czekoladą za posłuszeństwo? To znacznie lepsza motywacja.

– A może przestaniesz się zgrywać, a ja się nie wścieknę? Odporność nie daje ci nieśmiertelności. A teraz, proszę – jej ton z cierpkiego zmienił się w błagalny – wracaj do domu.

Ona ma rację, powiedziała George – a raczej jej duch; cichy głos w mojej głowie, czyli jedyne, co mi zostało po zmarłej siostrze. Niektórzy mówią, że mam problemy. Ja twierdzę, że są trochę do tyłu, bo od dawna jestem kompletnym świrusem. Musisz wrócić. Nic dobrego z tego nie wyjdzie.

– Nie wiem – stwierdziłem. Kiedyś trochę krępowałem się rozmawiać z George’em, ale potem zdecydowałem, że czas całkiem zwariować. To naprawdę zaskakujące, jak szaleństwo potrafi człowieka wyzwolić. – Przecież ja się dobrze bawię. Czy to nie ty ciągle marudziłaś, że powinienem wychodzić w teren? A co to jest twoim zdaniem?

Shaun. Proszę.

Z mojej twarzy zniknął uśmiech.

– Dobra. Nieważne. Skoro chcesz, żebym wrócił do głupiego laboratorium, wrócę do głupiego laboratorium. Zadowolona?

Nie, stwierdziła George. Ale będzie mi to musiało wystarczyć.

Jeszcze raz smagnąłem moją ostatnią ofiarę. Nie zareagowała. Odwróciłem się, żeby przejść między drzewami do zniszczonej drogi, przy której zaparkowałem motocykl. Po swojej lewej stronie usłyszałem wystrzały. Zawahałem się. Nie doczekałem się spodziewanych krzyków. Kiwnąłem głową i znowu ruszyłem. Może zabrzmi to bezdusznie, ale nie ja jeden zbierałem zainfekowane ciała dla doktor Abbey, szalonej wirusolożki, u której ukrywaliśmy się od jakiegoś czasu. Większość jej asystentów to byli wojskowi albo wyborowi strzelcy. Potrafią o siebie zadbać, a przynajmniej w kwestii zabijania. Nie jestem pewien, czy równie dobrze szło im przyprowadzanie żywych zombie. Na szczęście to wyłącznie ich problem.

Westchnienie ulgi Alarica sprawiło, że aż podskoczyłem. Już prawie zapomniałem, że on i Becks podsłuchują mnie, siedząc w przytulnym laboratorium.

– Dzięki, że poszedłeś po rozum do głowy.

– Nie dziękuj mi – stwierdziłem – tylko George’owi.

Żadne z nich nie skomentowało. Nie spodziewałem się niczego innego. Nacisnąłem przycisk na słuchawce i zerwałem połączenie, a potem ruszyłem w dalszą drogę.

Minął już prawie miesiąc od czasu, kiedy świat przewrócił się do góry nogami. Czasami budziłem się rano i niemal dziękowałem, że jestem w laboratorium. Pewnie, większość przechowywanych tu obiektów mogłaby mnie zabić – nie wyłączając głównej wirusolożki, która, jak podejrzewałem, skrycie marzyła, by mnie rozkroić i zbadać moje organy wewnętrzne – ale przynajmniej wiedzieliśmy, co się dzieje. Mieliśmy się gdzie podziać, dopóki nie opracowaliśmy planu działania. A to oznaczało, że znaleźliśmy się w lepszym położeniu niż ocaleli mieszkańcy południowo-wschodniej części Ameryki Północnej, którzy musieli stawić czoła czemuś, czego nikt z nas się nie spodziewał: wirusowi Kellis-Amberlee przenoszonemu przez owady.

Tropikalna burza przywiała znad Kuby nowy szczep komarów, wystarczająco dużych, by przenosić aktywną formę wirusa. Tamtego dnia nikt nie słyszał o tym, by Kellis-Amberlee można się było zarazić od owadów. Cały świat dowiedział się o tym dzień później, kiedy mieszkańcy obszaru dotkniętego nawałnicą odkryli nowe znaczenie określenia „klęski żywiołowej”. Wirus początkowo rozprzestrzeniał się razem z huraganem Fioną, ale kiedy wiatry osłabły, a komary postanowiły poszukać sobie świeżych dostawców krwi, zaraza zyskała niezależność. Wszystko zgodnie z prawdziwie apokaliptycznym scenariuszem, który nawet z doświadczonych lekarzy potrafi zrobić szczających w gacie maminsynków. To działo się naprawdę, a my nie mogliśmy nic na to poradzić.

Wiecie, co jest najgorsze? Nawet jeśli boimy się mówić o tym na głos, wystarczy jedno spojrzenie, by zrozumieć, że to wszystko wydarzyło się w momencie, gdy na serio nadepnęliśmy CZKC na odcisk – co oznaczało, że wybuch epidemii to prawdopodobnie żaden przypadek. Stąd z kolei płynie jeden wniosek: to nasza wina.

Nikt nie pilnował pojazdów. To głupi błąd; nawet gdybyśmy oczyścili teren ze wszystkich zainfekowanych ludzi, jakiś nieumarły szop mógł schować się pod jednym z vanów i zaatakować czyjeś kostki. Wsiadając na motocykl, zanotowałem sobie w pamięci, by porozmawiać z doktor Abbey o jej taktyce. A potem założyłem kask – Becks miała rację, odporność nie oznaczała nieśmiertelności – i ruszyłem ulicą.

Cóż, musicie coś zrozumieć. Nazywam się Shaun Mason i jestem dziennikarzem, a przynajmniej tak mi się wydaje, chociaż aktualnie wszystkie moje wpisy pozostają nieopublikowane. Teoretycznie nie jestem ścigany za żadne przestępstwo. Po prostu miejsca, w których się pojawiam, mają nieprzyjemną tendencję do znikania z mapy chwilę później, więc niekoniecznie lubię mówić ludziom, gdzie jestem. Myślę, że to zrozumiałe. Z drugiej strony, wydaje mi się, że rozmawiam ze zmarłą siostrą, więc co ja tam wiem.

Jakieś półtora roku temu – czuję, że to było wczoraj, a jednocześnie jakby minęła cała wieczność – razem z George’em i naszą przyjaciółką, Georgette „Buffy” Meissonier, zgłosiliśmy chęć śledzenia kampanii prezydenckiej senatora Petera Rymana. Wcześniej byłem zwyczajnym Irwinem, który marzył tylko o nękaniu zombiaków i spisywaniu swoich przygód ku uciesze gawiedzi. Proste, prawda? Nasza trójka miała wszystko, czego potrzebowała do szczęścia. Niestety, nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy, więc kiedy pojawiła się szansa na sławę, skorzystaliśmy z niej. Chcieliśmy przejść do historii.

I udało się, owszem. Buffy i George dosłownie przeszły do historii, a ja zostałem sam, z misją pomszczenia poległych. Wiem tylko, że nikt nie napisał o tym w broszurze.

Kiedy zbliżyłem się do naszego aktualnego miejsca zamieszkania, droga stała się mniej wyboista. Shady Cove w stanie Oregon zostało porzucone w trakcie Powstania, kiedy zainfekowani wykurzyli resztę niewielkiej społeczności. Musieliśmy uważać, by zbytnio się nie wychylać, ale doktor Abbey wysyłała w nocy stażystów – chociaż nie wiem, po co im ten staż, skoro żaden z uniwersytetów nie oferował studiów w zakresie szalonej nauki – żeby łatali najgorsze dziury domowej roboty substytutem asfaltu, który wyglądał zupełnie tak samo jak ten prawdziwy.

Naprawianie drogi jest ryzykowne, bo może zdradzić naszą kryjówkę, ale z drugiej strony łatwiej przewieźć zapasy (chociaż najwyraźniej chyba nikt nie wiedział, skąd się biorą) i ewakuować laboratorium, gdyby zaszła taka potrzeba. Doktor Abbey nie przejmowała się liczbą ofiar, o ile cały jej sprzęt zostanie uratowany. Nie mogłem nie podziwiać jej samolubnego podejścia. Przypominała mi George’a.

Wszystko ci o mnie przypomina, stwierdziła George.

Prychnąłem, ale nie odpowiedziałem. Ryk wiatru zagłuszał nawet mój własny głos, a lubię udawać, że prowadzimy prawdziwe rozmowy. To pomaga. Nie wiem dokładnie w czym, ale… pomaga.

Pokonałem ostatni zakręt i wjechałem na parking Centrum Leśnictwa w Shady Cove, a każdy mój ruch rejestrowały ledwo widoczne czujniki umieszczone w poszyciu. W budynku panowała ciemność, a jego ogromne okna sprzed Powstania patrzyły w las niczym oczy ślepca. Wydawało się, że nikogo w środku nie ma. Otoczyłem go i wjechałem do znajdującego się z tyłu garażu dla pracowników, wyremontowanego i wzmocnionego, żeby służył za ochronę naszych pojazdów.

Ponieważ wybudowano go przed Powstaniem, nie potrzebowałem badania krwi, żeby dostać się do środka, mogłem bez przeszkód zająć swoje miejsce i wyłączyć silnik. Zdjąłem kask i zawiesiłem go na kierownicy, na wypadek gdybym musiał szybko stąd ruszyć. Wolałem być przygotowany na ewentualną ewakuację. Mam ku temu dobre powody.

Do drzwi podszedłem obserwowany przez kamery.

– Witaj, Shaun – powiedział komputer laboratorium. Miał przyjemny i kobiecy głos, z kanadyjskim akcentem. Może przypominał doktor Abbey jej dom. Nie miałem pojęcia.

Wiedziałem natomiast, że nie lubię, gdy komputery udają ludzi. To wywołuje u mnie ciarki.

– Mogę wejść? – zapytałem.

– Proszę położyć dłonie na panelu testera. – Bursztynowe światło pojawiło się nad urządzeniem, wskazując odpowiednie miejsce. Bo jakie ma znaczenie to, że teraz każdy przedszkolak potrafi korzystać z zestawów do badań. Inaczej nie przeżyłby pierwszego dnia.

– Nie widzę sensu. – Położyłem dłoń na panelu. Poczułem chłód dezynfekującej pianki, a sekundę później ból wbijanych w ciało igieł. Nienawidzę badania krwi. – Przecież wiesz, że nie jestem zarażony. Mnie nie można zarazić. Może przestaniesz się wygłupiać i wpuścisz mnie do środka?

– Wszyscy członkowie personelu muszą poddać krew analizie po powrocie z terenu, Shaun. Nie ma wyjątków. – Bursztynowe światło zniknęło, a na jego miejsce rozbłysły dwa kolejne, czerwone i zielone. Zaczęły na przemian zapalać się i gasnąć.

– Zanim doktor Abbey cię podłączyła, bardziej mi się tu podobało – stwierdziłem.

– Dziękuję za współpracę – odpowiedział beznamiętnie komputer. Czerwona lampka całkiem się wyłączyła, a zielona wreszcie się ustabilizowała, potwierdzając brak infekcji. – Witamy w domu.

Drzwi do głównego laboratorium odblokowały się i rozsunęły. Dezaktywowałem najbliższą kamerę i wszedłem do środka.

Pracownicy doktor Abbey mają duże doświadczenie w przerabianiu opuszczonych budynków w funkcjonalne obiekty naukowe. Centrum Leśnictwa w Shady Cove było dla nich przykładem lokum idealnego – przestronne, o solidnej konstrukcji, a do tego, co najlepsze, w absolutnym środku absolutnie niczego. Wejście z parkingu prowadziło do głównego pomieszczenia – wcześniej znajdował się tu hol dla gości, jak można wyczytać na mosiężnej tabliczce przy drzwiach. To wyjaśniało kolorowy mural z radosnymi zwierzętami leśnymi. Ludzie kiedyś postrzegali dziką przyrodę romantycznie. Teraz najczęściej po prostu przed nią uciekają.

Stażyści i technicy byli wszędzie, a każdy się krzątał, wykonując jakieś ważne naukowe zadanie. Większości prac tych ludzi nie rozumiem i wcale tego nie żałuję. Mahir ma trochę lepsze pojęcie i mówi, że nie może w nocy spać.

A skoro już jesteśmy przy Mahirze – chłopak właśnie sunął przez pomieszczenie z wyrazem skrajnej irytacji na twarzy.

– Czy ty próbujesz się zabić? – zapytał gniewnie.

– To interesujące zagadnienie natury filozoficznej i lepiej omówić je przy puszce coli – odpowiedziałem radośnie. – Ciebie też miło widzieć.

– Mam straszną ochotę rozkwasić ci nos, głupcze – stwierdził Mahir, wciąż patrząc na mnie spode łba.

Mahir pełnił kiedyś funkcję zastępcy George’a, a ponieważ ja nie mogę kierować jedną trzecią naszych pracowników bez piątej klepki, chłopak przejął dział informacyjny. Czasami myślę, że jest na mnie zły, bo jego zdaniem powinienem być bardziej wkurzony za zajęcie jej miejsca. Najwyraźniej nie rozumie, że miło jest mieć u boku jedynego człowieka na całym świecie, który też kochał George’a.

Poza tym przekomicznie się denerwuje.

– Ale nie zrobisz tego – powiedziałem. – Co słychać?

Mahir nieco się uspokoił.

– Alaric wciąż próbuje dociec, co się dzieje z naszymi siostrzanymi stronami. W ciągu ostatniej godziny puściliśmy sześć nowych wpisów od młodszych blogerów, żaden nie dotyczył tragedii na Florydzie, a trzy z nich i tak rozpłynęły się w powietrzu. Myślę, że jeszcze chwila i chłopak zacznie sobie rwać włosy z głowy.

– Właśnie tak się dzieje, gdy wkurzasz rządowych spiskowców. – Ruszyłem w stronę kuchni. – Jak Becks radzi sobie z planem odbicia Alisy?

Mahir w odpowiedzi nieznacznie potrząsnął głową.

– Ach, cholera. – Młodsza siostra Alarica, Alisa, była na Florydzie, kiedy Fiona trafiła na ląd. Dziewczynie udało się przetrwać pierwszą falę epidemii, co zawdzięcza mieszance bystrości i czystego farta. Potem… Alaric nie mógł pojechać i jej zabrać, bo doktor Abbey stwierdziła, że jeśli jedno z nas odejdzie, wszyscy odejdą. Myśleliśmy, że Alisa trafi do rodziny zastępczej, ale sytuacja na Florydzie okazała się zbyt poważna. Dziewczyna znalazła się w rządowym obozie dla uchodźców. Wysyłała regularne wiadomości i udało jej się trzymać z dala od kłopotów. Mimo to było jasne, że jeśli jej szybko stamtąd nie zabierzemy, Alaric zrobi coś głupiego. Rozumiałem go. Nie ma nic ważniejszego od rodziny.

– Tak, cóż. Jest jak jest. – Mahir mnie dogonił. Nie zawsze pracował w terenie, ale ćwiczył, odkąd pojawiliśmy się u doktor Abbey. Miało to coś wspólnego z jego chęcią pozostania przy życiu, gdy znowu przyjdzie nam uciekać przed bandą zombie. – Doktor Abbey prosi, żebyś do niej przyszedł, gdy tylko doprowadzisz się do porządku.

Jęknąłem bezwiednie.

– Kolejne badania?

– Tak, kolejne badania – potwierdził.

– Ja pieprzę. – Przekląłem, nie kierując swych słów do nikogo konkretnego. – Z odpornością jest więcej kłopotów niż pożytku.

– Owszem, tajemnicza odporność w czasie plagi zombie, która opanowała cały świat, to z pewnością ciężkie brzemię – odpalił Mahir.

– Hej, spróbuj oddawać krew codziennie i zobaczymy, czy ci się spodoba.

– Nie, dziękuję.

Westchnąłem.

– Czy to kolejna akcja pod tytułem „najpierw krew, potem kofeina”? Mówiła coś?

– Zdaje się, że nie.

– I dzięki Bogu.

Nie zrozumcie mnie źle. Nikt nie wie, dlaczego jestem odporny na działanie aktywnej postaci wirusa Kellis-Amberlee (a tak przy okazji, zdaniem CZKC jest to oczywiście niemożliwe). Ktoś lub coś cię ugryzie, przechodzisz amplifikację i tyle. Tylko okazuje się, że w moim przypadku wygląda to trochę inaczej: najpierw ugryzienie, potem irytacja, a jeszcze później mnóstwo antybiotyków, bo w jamie ustnej człowieka jest mnóstwo syfu, a śmierć z powodu infekcji bakteryjnej to nic fajnego. Rozumiem, dlaczego doktor Abbey potrzebuje mojej krwi praktycznie codziennie. Chodzi tylko o te igły.

W kuchni natknąłem się na Becks. Siedziała przy stole, trzymając puszkę coli.

– Tego szukasz? – zapytała.

– Moja zbawczyni. – Podszedłem do niej, wyciągając ręce. – Daj. Daj mi słodkiej, słodkiej kofeiny.

– Magiczne słowo to „proszę”, Mason. Sprawdź w słowniku. – Rzuciła mi puszkę delikatnym ruchem, nie wstrząsając zbyt mocno zawartości. Ludzie ostatnio często rzucają mi różne rzeczy, chcąc się upewnić, że moje zdolności manualne nie wysiadły. Trudno im uwierzyć w cudowne ozdrowienie po ugryzieniu. Wszyscy czekamy, aż mi przejdzie i zacznę szaleć w laboratorium.

Złapałem puszkę i otworzyłem, a potem długo smakowałem zimny napój. Wreszcie odłożyłem go na najbliższy stół, pytając:

– Jakiś nowy już do nas trafił?

– Właśnie pracujemy nad pierwszą partią – odparła Becks. – Udało nam się złapać w sieć dwudziestu czterech zainfekowanych, w tym twoich
czterech.

– Fajnie. – Nasza wspaniała gospodyni potrzebowała nieustannych dostaw świeżych obiektów do badań, co najmniej ze dwa tuziny naraz, ponieważ eksperymenty nie pozwalały im przeżyć dłużej niż trzy dni. Łowcze patrole wychodziły przynajmniej dwa razy w tygodniu, a przy ich wydajności Shady Cove zostanie całkiem oczyszczone w niecałe trzy miesiące.

– Skoro tak mówisz. – Becks ześlizgnęła się z krzesła, bacznie mi się przyglądając. – Co ty dzisiaj wyprawiałeś, Mason? Mogli cię zabić.

– To nie była moja pierwsza solówka w lesie.

– Pierwsza w nocy. – Pokręciła głową. – Zaczynasz mnie przerażać.

– Mnie też – wtrącił Mahir.

I mnie, dołączyła się George.

– Ty nie masz prawa głosu – wymamrotałem. Mahir się nie obruszył, bo wiedział, że nie mówię do niego. Normalnym tonem zapytałem: – Co twoim zdaniem mam zrobić, Becks? Nie znam się na nauce. Ledwo mogę znaleźć jakieś informacje w sieci. Narobiło się dużo bałaganu, a my utknęliśmy w nim po uszy i każdy zajmuje się swoją działką.

– Więc może przyszedł czas, żebyś przestał. – Cała nasza trójka odwróciła się w stronę doktor Abbey, która mówiła z podobnym, kanadyjskim akcentem co komputer. Jednak w przeciwieństwie do niego, nadawcą była niska, krągła kobieta z wyblakłymi pasemkami w brązowej czuprynie. Fartuch laboratoryjny miała rozpięty, a spod niego wystawała jasnopomarańczowa koszulka z napisem „Unia Głowonogów #462”.

Uniosłem brwi.

– Dobra, zamieniam się w słuch. Co kombinujesz?

Doktor Abbey pokazała nam pendrive’a.

– Zbierz swoich ludzi i spotkajmy się przy projektorze. Czas na małą pogawędkę o tym, co się dzieje na Florydzie. – Na jej twarzy pojawił się słaby uśmiech. – Możecie przynieść popcorn.

– Nauka i przekąski, idealne połączenie – stwierdziłem. – Do zobaczenia.

– Świetnie – rzuciła doktor Abbey i wyszła.

Mahir stanął obok mnie.

– Domyślasz się, o co jej chodzi?

– Nie. – Wzruszyłem ramionami i znowu sięgnąłem po colę. Drugi łyk był dokładnie tak dobry, jak pierwszy. – Ale hej, przecież nic strasznego nie może się wydarzyć, prawda?

Dowodzenia bez Georgii nigdy nie nazwałbym łatwym, ale przez ostatnie kilka miesięcy sprawiało mi to jeszcze więcej problemów. Zniszczenia wywołane przez Fionę same w sobie są straszne i wcale nie potrzebują dodatkowej dawki okropieństwa w postaci nowej drogi przenoszenia wirusa Kellis-Amberlee. Straty w ludziach przerażałyby nawet wtedy, gdyby zmarli nie wstawali, by zaatakować i zainfekować swoich towarzyszy. Kiedy patrzę na wiadomości, bardziej niż kiedykolwiek żałuję, że nie ma z nami Georgii Mason. Georgia miała szczególny dar przekazywania informacji bez zdradzania uczuć: widziała świat w czerni i bieli, nie dopuszczała żadnych odcieni szarości. W każdej innej profesji ta cecha okazałaby się niepożądana, ale w tej stanowiła źródło niezwykłej siły. Gdyby Georgia tu była, potrafiłaby zmienić śmierć ludzi w statystyki, a katastrofę w opowieść. Ale nie ma jej. Ona również stała się tylko statystyką i przeszła do historii. A to oznacza, że – chociaż jestem zupełnie nieprzygotowany – muszę wykonywać jej pracę. Mam nadzieję, że przyszłe pokolenie spojrzy na nasze działania łaskawym okiem. Zrobiliśmy, co w naszej mocy.

– z Newsów z frytkami,
bloga Mahira Gowdy,
16 lipca 2041

Obiekt 7c jest przytomny, samoświadomy i reaguje na bodźce. Zadano mu kilka pytań związanych ze zdrowiem i wydaje się wolny od wszelkich zaburzeń wzrokowych i umysłowych. Obiekt identyfikuje się jako „Georgia Mason” i potrafi odtworzyć z pamięci wszystkie wydarzenia aż do śmierci fizycznej (patrz: „Georgia C. Mason, raport z autopsji”). Na tę chwilę jesteśmy gotowi kontynuować badania z obiektem 7c. Pełna dokumentacja medyczna została wysłana w bezpiecznym kodowaniu.

– z wiadomości wysłanej przez doktora Matthew Thomasa, 10 lipca 2041

Georgia Mason żyje.

– graffiti znalezione w strefie zniszczeń w stanie Floryda, zdjęcie opublikowane na licencji Creative Commons

Tytuł oryginału:

Feed: BLACKOUT

Copyright © Seanan McGuire 2012

Copyright © for the Polish edition by

Wydawnictwo Sine Qua Non 2014

Copyright © for the translation by

Agnieszka Brodzik 2014

Redakcja i korekta

Sonia Miniewicz

Joanna Mika-Orządała

Opieka redakcyjna

Paweł Szczepanik, Oskar Grzelak

Skład i łamanie

Joanna Pelc

Okładka

Rafał Tyński

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie

lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN EPUB: 978-83-7924-169-9

ISBN MOBI: 978-83-7924-170-5

www.wsqn.pl

www.facebook.com/WydawnictwoSQN

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Księga I. Z martwych

Jeden

Dwa

Trzy

Cztery

Pięć

Sześć

Siedem

Księga II. Stracone dusze

Osiem

Dziewięć

Dziesięć

Jedenaście

Dwanaście

Trzynaście

Księga III. Fundamenty

Czternaście

Piętnaście

Szesnaście

Siedemnaście

Osiemnaście

Dziewiętnaście

Dwadzieścia

Dwadzieścia jeden

Dwadzieścia dwa

Georgia: Dwadzieścia trzy

Shaun: Dwadzieścia cztery

Georgia: Dwadzieścia pięć

Księga IV. Rezerwuary

Shaun: Dwadzieścia sześć

Georgia: Dwadzieścia siedem

Shaun: Dwadzieścia osiem

Georgia: Dwadzieścia dziewięć

Shaun: Trzydzieści

Georgia: Trzydzieści jeden

Shaun: Trzydzieści dwa

Georgia: Trzydzieści trzy

Shaun: Trzydzieści cztery

Georgia: Trzydzieści pięć

Shaun: trzydzieści sześć

Georgia: Trzydzieści siedem

Shaun: Trzydzieści osiem

Georgia: Trzydzieści dziewięć

Shaun: Czterdzieści

Georgia: Czterdzieści jeden

Epilog. Żyć dla ciebie

Mahir: Czterdzieści dwa

Podziękowania

Strona redakcyjna