Tytuł oryginału

[buzz]

Redakcja

Krystyna Podhajska

Projekt okładki

Liklas Lindblad, Mystical Garden Design

Zdjęcie na okładce

Eva Lindblad, 1001bild.se

Zdjęcie autora na okładce

Peder Lingdén

Adaptacja okładki i skład

Dariusz Piskulak

Korekta

Małgorzata Denys

Maciej Korbasiński

Copyright © Anders de la Motte 2011

Published by agreement with Salomonsson Agency.

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2013

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-7554-496-1

ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa

e-mail: wydawnictwo@czarnaowca.pl

Dział handlowy: tel. (22) 616 29 36; faks (22) 433 51 51

Zapraszamy do naszego sklepu internetowego:

www.czarnaowca.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Podziękowania

- Motto

- Wstęp

- 1 | Neverlands

- 2 | Flashback

- 3 | Foreplay

- 4 | Bad luck charm

- 5 | Bad things

- 6 | Double dealing

- 7 | Boardgames

- 8 | Redrum?

- 9 | Fata Morgana

- 10 | Hide and Seek

- 11 | Homecoming

- 12 | Roleplay

- 13 | Raising the stakes

- 14 | Death by PowerPoint

- 15 | Bee handlers

- 16 | Whispers, rumours and reports

- 17 | The hive

- 18 | Oh What a Tangled Web We Weave…

- 19 | Buzzy bees

- 20 | I now inform you that you are too far from reality

- 21 | The PR of E

- 22 | In for a penny…

- 23 | Trust is good…

- 24 | MUD

- 25 | RAT

- 26 | Ashes to ashes…

- 27 | Three can play that game

- 28 | Joe Blown

- 29 | I’m out!

- 30 | Homecoming

- 31 | …control is better

- 32 | Do not feed the Troll!

- 33 | Mirage

- 34 | Cut, Clip and Remove

- 35 | The rabbit hole

- 36 | Out of the hole and down the slope

- 37 | Blamegames

- 38 | Online games

- 39 | Battle for control

- 40 | Let the games begin

- 41 | Capture the flag

- 42 | Head to head

- 43 | All Your Bases Are Belong To Us

- 44 | The game is up

- 45 | Call!

- 46 | ORLY?

- 47 | Aftermath

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Anette

Najserdeczniejsze podziękowania

dla Was wszystkich, Mrówki,

bo bez Waszej pracy

Gra nigdy by nie powstała.

Autor

The speed of communication is wondrous to behold. It is also true that speed can multiply the distribution of information that we know to be untrue^1.

Edward R. Murrow

Nothing travels faster than light, with the possible exception of bad news, which follows its own rules^2.

Douglas Adams

Buzz [b^z]:

– to leave, to get away from your current situation

– something that creates excitement, hype or a thrill

– a rush or feeling of energy, excitement, stimulation or slight intoxication

– the verb used when posting something (mainly on Google buzz)

– to clip, to cut, to shave, to snip, to remove, to mow

– a method of obtaining immediate attention

– being overly an unnecessarily aggressive

– a continuous, humming noise, as of bees; a confused murmur, as of a general conversation in low tone

– a whisper; a rumor or report spread secretly or cautiously

– making a call^3.

www.wiktionary.com

www.dictionary.com

www.urbandictionary.com

Dosłownie kilka sekund po tym, jak się obudziła, zdała sobie sprawę, że jest za nią. Że musiał tam stać od dłuższego czasu i czekać w tym upalnym słońcu, aż ona się ocknie.

Śnił się jej Al-Ghourab – mały, wychudły kruk pustynny o mieniących się niebiesko piórach. Stał tuż obok niej na piasku. Przechylił głowę i z zaciekawieniem patrzył na nią dwoma czarnymi niby ziarenka pieprzu ślepiami, jak gdyby zastanawiał się, co ona robi w tym miejscu zupełnie sama.

Właściwie nie wiedziała, czy ptak był jej fantazją, czy istniał naprawdę i postanowił z bliska przyjrzeć się jej bezwładnemu ciału.

Tak czy owak, po kruku nie było już śladu. Może wystraszyła go cicha obecność mężczyzny?

A przyjście mężczyzny oznaczało tylko jedno.

W okamgnieniu całkowicie oprzytomniała, jej tętno przyspieszyło.

Zrobiła głęboki wdech i powoli odwróciła głowę w jego kierunku.

Promienie słońca odbijały się od przedmiotu, który trzymał w ręku. Oślepiły ją, więc odruchowo przyłożyła dłoń do opalonego czoła.

W tym momencie zrozumiała, że to koniec Gry.

1 | Neverlands[4]

Dwa szybkie skoki i był nad nią.

Nie zdążyła zareagować. Ściągnął ją z krzesła, przyparł do ściany, jedną ręką chwycił za szyję i uniósł tak, że jej stopy zawisły w powietrzu.

Brzęk porcelany, krzyki przerażonych gości. Ale on miał to w dupie. Hol był na siódmym piętrze, więc minęłyby ze trzy minuty, zanim ochrona by tam dotarła. Trzy minuty to więcej niż dość, żeby zrobić to, do czego jest się zmuszonym.

Krztusiła się, gorączkowo próbowała uwolnić się z jego ucisku, ale on przygniatał ją jeszcze mocniej. Czuł, jak jej opór słabnie. W ciągu kilku sekund kolor twarzy pokrytej ładnym makijażem zmienił się z buraczanego na szarobiały. Pasował teraz do jej jasnego, skromnego kostiumu.

Blond bizneswoman madafaka!

Jakby był z tych, co to dają się nabrać na tak proste przebranie.

Poluzował ucisk, żeby do jej mózgu dopłynęło więcej krwi, a drugą ręką zaczął po omacku szukać przedmiotu leżącego gdzieś na stole. Nagły, choć tylko w połowie udany kopniak w przyrodzenie trochę nim zachwiał, ale ponieważ facetka zgubiła but, uderzenie bez wsparcia marki Jimmy Choo okazało się mało skuteczne. Przerażenie w jej oczach sprawiło mu zajebistą satysfakcję.

– Jakim, kurwa, cudem mnie znaleźliście? – syknął, zbliżając do jej twarzy telefon. Błyszczący, srebrny, z ekranem dotykowym.

Nagle komórka ożyła. Odruchowo odsunął ją nieco od siebie i zaskoczony zobaczył na wyświetlaczu swoją facjatę – ognistoczerwoną, z ogromnymi wytrzeszczonymi gałami. Kamerka musiała być zamontowana po wewnętrznej stronie telefonu, bo kiedy ruszył ręką w lewo, na ekranie pojawiła się też blada twarz bizneswoman. Piękna i bestia w jakimś jebanym podkaście!

To wszystko było do reszty popieprzone!

Co on w ogóle robił?!

Miał przecież grać superbohatera, zbawcę świata. A tu co? Rzuca się na pannę?! Aż tak nisko upadł?

Ich spojrzenia ponownie się spotkały. Tym razem, widząc strach w jej oczach, poczuł w sobie pustkę.

Nie był sobą.

Nie był…

– Panie Andersen?

– Hmm…?! – HP poderwał się z fotela.

Przy jego stoliku stał niski mężczyzna w uniformie. Jego miękki głos był tak donośny, że zagłuszył szum holu w tle.

– Przepraszam, że panu przeszkadzam, ale nowy pokój jest gotowy – powiedział mężczyzna i pokazał papierowe etui z kartą magnetyczną. – Numer dziewięćset trzydzieści jeden, typ junior suite, pana bagaż już tam zabrano. Najmocniej przepraszamy za niedogodności związane ze zmianą pokoju. Mamy nadzieję, że będzie pan zadowolony z dalszego pobytu u nas.

Mężczyzna lekko się ukłonił i położył etui na stole.

– Czy życzy pan sobie jeszcze kawy?

– Nie, dziękuję – mruknął HP i popatrzył zaczerwienionymi oczami w stronę stołu przy oknie. Tak, kobieta wciąż tam siedziała, a przy jej filiżance z kawą leżał mały, posrebrzany, prostokątny przedmiot, na którego widok jego wyobraźnia całkowicie zwariowała.

Zamknął oczy, przejechał palcami po nosie i zrobił parę głębokich wdechów.

Właściwie co poza znajomym wyglądem telefonu przemawiało za tym, że mają go na celowniku?

Przy zameldowaniu pokazał kolejny ściemniony paszport, który – podobnie zresztą jak pozostałe – nawet w najmniejszym szczególe nie był powiązany z wcześniej używanymi fałszywkami. W dodatku HP trochę przytył, porządnie się zjarał na słońcu i zapuścił długą hipisowską brodę, która pasowała do jego jeszcze dłuższych piór. Po szwedzku nie gadał przynajmniej z rok, zwłaszcza po wyjeździe do Tajlandii. Prawdopodobieństwo, że ktoś mógł go zidentyfikować, było więc zajebiście małe, żeby nie powiedzieć – mikroskopijne. Tylko on jeden wiedział, gdzie można go znaleźć.

Jaki więc wniosek, Sherlocku?

To musiał być zbieg okoliczności. Prawie wszystkie smartfony są do siebie podobne, większość z nich powstaje w końcu w tych samych chińskich zakładach wyzysku. Poza tym nie pierwszy raz miał przeczucie, że wpadli na jego trop…

Zapomniał już, ile razy rzucał się w panice do tylnego wyjścia albo leciał na łeb na szyję po schodach przeciwpożarowych, żeby tylko uciec przed wymyślonym tropicielem.

Minęły miesiące od ostatecznej rozgrywki, ale jego walnięta mózgownica wciąż od czasu do czasu robiła sobie z niego jaja. Serwowała mu w samo południe zwidy z pozdrowieniami od szarych komórek z sekcji abstynenckiej.

Sytuację pogarszała bezsenność.

Właśnie udało mu się wykłócić o cichszy pokój, z dala od wind.

Ale wiedział, że nie na wiele się to zda…

Kobieta ani razu nie wzięła telefonu do ręki.

Sączyła spokojnie kawę zapatrzona w morze i chyba w ogóle nie zwróciła uwagi na HP. A była z niej niezła lacha, taka czterdziestka o przylizanych blond włosach, ściętych na krótkiego pazia. Marynarka, spodnie, pantofle na płaskim obcasie. Kiedy przyjrzał się lepiej, zobaczył, że jeden pantofel, swoją drogą na pewno zajebiście drogi, prawie zsunęła ze stopy. Zawisł na końcach palców, a ona – siedząc z nogą założoną na nogę – najwyraźniej nieświadomie nim kołysała.

Z jakiegoś powodu ten hipnotyczny ruch trochę go uspokoił.

HP zrobił głęboki wdech, po czym powoli wypuścił powietrze przez usta.

Całe jego wyśnione życie prawie niepostrzeżenie miało się zmienić.

Czternaście pieprzonych miesięcy na wygnaniu. O cztery więcej niż kiedyś w pierdlu. Oczywiście ten okres z różnych powodów był o wiele fajniejszy od tamtego. Mimo to HP nie pozbył się dziwnego uczucia niepokoju.

Najgorzej było nocą. Nieważne, czy mieszkał w słomianej chacie, schronisku, hotelu lotniskowym, czy apartamencie. Bezsenność nie brała pod uwagę jakości prześcieradła.

Na początku tournée zależało mu na skombinowaniu towarzystwa. Podczas różnych ogniskowych imprez zgarniał więc do hotelu chichoczące z byle czego panny, które na własną rękę bujały się po świecie i mogły nawijać bez przerwy przez całą noc.

Później, kiedy nie mógł już znieść bezsensownych pogaduszek w łóżku i kolejnych plażowych wersji Oh, baby, it’s a wild world^5, ograniczył się do oferty baru hotelowego.

Jednak od tamtej chwili minęło sporo czasu, a on z nikim nie miał bliskiego kontaktu.

Wynagradzał to sobie na haju, rozładowując lęki kompulsywną masturbacją nad zrytymi pornosami, których potrzebowało jego przytępione libido. Później brał parę kęsów wystygłego hotelowego żarcia, oglądał na podglądzie blockbustery na pirackich kopiach i zapadał w stan, który tylko trochę przypominał sen. W tej szarej mgle jego wyobraźnia puszczała się samopas w drogę i odwiedzała miejsca, o których wolałby zapomnieć.

Pozostało jedynie przyznać, że jego wyśnione życie powoli trafiał…

*

Szlag by to trafił!

Wprawdzie widziała te karabiny maszynowe, jeszcze zanim konwój się zatrzymał, ale zapach, który ją uderzył, był tak intensywny, że przez parę sekund całkowicie o nich zapomniała.

To była fala słodkawej, mdłej mieszanki: woni mydła, ścieków, rozkładu substancji organicznej, zwartej masy ludzkich ciał. Już wczoraj, kiedy badali trasę przejazdu, czuła ten smród. Ale dziś stał się ostrzejszy, bo zrobiło się o wiele cieplej.

Ludzie błyskawicznie okrążyli miejsce postoju. Setki wzburzonych osób napierały na taśmę odgradzającą, którą rozwinięto po to właśnie, żeby trzymać je w bezpiecznej odległości.

Żołnierze wymieniali między sobą nerwowe spojrzenia. Dreptali niepewnie tam i z powrotem po czerwonym żwirze, ściskając w rękach karabiny.

W sumie sześć automatów i tyle samo żołnierzy w źle leżących, przepoconych moro i wykrzywionych glanach. Ich szef, o wiele lepiej ubrany oficer w lustrzankach na nosie, machnął do Rebekki na znak, że można wychodzić. W kaburze przyczepionej do prawego uda miał służbową broń, co dawało razem siedem gnatów (jeśli nie liczyć spluw ochroniarzy z konwoju).

Im bardziej zwlekała, tym gesty oficera stawały się gwałtowniejsze. Ale Rebecca nie zwracała na niego uwagi. Wciąż stała przy otwartych drzwiach. Prowadząca samochód Karolina Modin czekała z rękami na kierownicy. Silnik cały czas pracował.

Rebecca usłyszała trzask drzwi samochodu z tyłu i zerknęła szybko przez ramię. Göransson i Malmén szli w jej kierunku. Nic nie mówili, ale z wyrazu tej części ich twarzy, której nie zasłaniały matriksy, z łatwością mogła odczytać, co sądzą o całej sytuacji.

Tłum stawał się coraz głośniejszy i coraz mocniej napierał na taśmę, przez co te żałosne kije, na których ją zaczepiono, zaczęły się uginać. Do uszu Rebekki docierały pojedyncze angielskie słowa.

Help us. No food, no doctor^6.

Żołnierz, który stał w pobliżu, oblizywał nerwowo wargi i przesuwał palcem bezpiecznik.

Pstryk, pstryk.

Zabezpieczony – odbezpieczony.

Bezpiecznie – niebezpiecznie.

Poczuła łaskotanie spływającej po plecach kropelki potu.

Po chwili kolejnej.

– No, na co czekamy, Normén? – Wychudzony radca ambasady, Gladh, wydostał się z samochodu po drugiej stronie i pojawił się za jej plecami. – Prasa czeka, musimy się pospieszyć. Jesteśmy spóźnieni.

Wyciągnął rękę, żeby chwycić klamkę tylnych drzwi i wypuścić minister do spraw rozwoju międzynarodowego. Rebecca zareagowała momentalnie.

– Proszę nie ruszać! – syknęła, kładąc prawą dłoń na szybie.

Gladh położył rękę na klamce i przez kilka sekund stali naprzeciwko siebie, wymieniając się złośliwymi spojrzeniami. W końcu radca odsunął się i poprawił nerwowo krawat.

– Ile mamy tkwić w tym upale, Normén? – wystękał tak głośno, żeby minister mogła go usłyszeć. – Nie widzisz, że im dłużej zwlekamy, tym bardziej rozjuszeni są ci ludzie? Czekają na nas, na panią minister. Nie dociera to do ciebie?

Owszem, docierało, ale coś w tej całej sytuacji było nie tak.

Kiedy tu wczoraj przyjechali, mogli zaparkować pod samym biurem do spraw uchodźców, w którym zaplanowano spotkanie. A dziś musieli zatrzymać się dość daleko od budynku. Było to dziwne, ponieważ Rebecca widziała przy nim mnóstwo samochodów.

Dwustumetrowy spacer z minister wśród tłumu i z ochroną złożoną z sześciu spiętych żołnierzy nie wydawał się dobrym pomysłem.

I dlaczego jest ich tak niewielu?

Wczoraj roiło się tu od mundurowych, wokół było mnóstwo opancerzonych samochodów, nawet helikopter latał nad okolicą. Uchodźcy w większości powciskali się w swoje żałosne plastikowe namioty i nie mieli odwagi z nich wyjrzeć.

Dzisiaj sytuacja wyglądała zupełnie inaczej.

– Come on, let’s go! All is good, all is good!7 – krzyczał oficer, machając nerwowo w ich stronę, żeby do niego podeszli. Jednocześnie kilku żołnierzy niezdarnie próbowało odpychać napierające na taśmę osoby. Rebecca wciąż się wahała. Krzyki ludzi stawały się coraz głośniejsze, ona jednak miała wrażenie, że ciągle słyszy ten metaliczny dźwięk bezpiecznika karabinu jednego z żołnierzy.

Prawie jak sekundnik, który odlicza czas.

Pstryk…

Pstryk…

Pstryk…

Odruchowo zbliżyła rękę do swojego pistoletu umieszczonego w kaburze przy pasie.

– Musimy iść – jęczał Gladh.

Rebecca wyczuła w jego głosie nagły strach.

Göransson i Malmén spojrzeli na siebie.

– Co masz zamiar zrobić, Normén?

Mieli rację. To ona musiała zdecydować.

Bezpiecznie?

Niebezpiecznie?

Podejmij decyzję, Normén!

Powinna oczywiście otworzyć drzwi i wypuścić minister. Nie mogła jednak pozbyć się wrażenia, że coś jest nie tak. I to bardziej nie tak niż tylko wzburzona gawiedź, zamknięty dojazd i zeschizowany radca ambasady.

Jej dłoń zaczęła się kleić do rękojeści pistoletu.

Pstryk…

Pstryk…

Nagle zobaczyła. Mężczyzna, tam w tłumie, po prawej stronie. Z wyglądu był podobny do tych wszystkich drących się ciemnoskórych postaci. Miał długą białą koszulę, ciemne aladynki i kawałek szmaty owinięty wokół głowy. Mimo to czymś się wyróżniał.

Przede wszystkim był spokojny. Nie krzyczał, nie wymachiwał pięściami ani nie próbował zwrócić na siebie jej uwagi.

Przedzierał się powoli do przodu, między swoimi rozjuszonymi kumplami nieszczęśnikami. Był coraz bliżej.

W ręce trzymał jakiś przedmiot. Dopiero po kilku sekundach Rebecca zorientowała się, co to jest.

Plastikowa torba. Wyglądała na nową – jej żółta równiutka powierzchnia nie zdążyła wyblaknąć ani się ubrudzić.

Skąd się wzięła nowa i czysta reklamówka wśród tego przytłaczającego nieszczęścia? Lewą ręką przysłoniła oczy, próbując skupić wzrok. Obiekt to pojawiał się, to znikał. Ginął za lasem nóg, a czasem błyskał przez powstałą między nimi szparę. Jasnożółty, o gładkiej powierzchni, wyraźnie się odznaczający.

Przez chwilę wydawało jej się nawet, że pod plastikiem mignął jakiś ciemny przedmiot.

I wtedy podjęła decyzję!

– Załadunek! – ryknęła, obrzucając swoich kolegów szybkim spojrzeniem, żeby sprawdzić, czy zrozumieli rozkaz. – Natychmiastowy załadunek! Przerywamy! – krzyknęła do Malména, który jakby nie usłyszał jej w tym zgiełku.

Jej zastępca najpierw nie zareagował, ale po chwili skinął szybko głową i dał znak szoferowi z trzeciego samochodu, żeby wycofał i umożliwił im wyjazd.

– Co ty, do kurwy, robisz, Normén? – krzyknął radca, chwytając ją za prawe ramię.

Rebecca zwinnie uwolniła się z jego uścisku.

– Do samochodu, Gladh, jeśli nie chcesz tu zostać! – syknęła, dając znak Karolinie Modin, żeby przygotowywała się do odwrotu.

Gladh wciąż wrzeszczał jej do ucha, ale ona go nie słyszała.

Mężczyzna z torbą zniknął. Rebecca była jednak pewna, że jest gdzieś w tłumie, że przedziera się w ich kierunku.

Land cruiser stojący za nimi odjechał kilka metrów do tyłu. Obserwując tłum, uderzyła w dach samochodu na znak, żeby Modin też wycofała.

Samochody powoli zaczęły się toczyć po nierównym podjeździe.

Drzwi od strony pasażera wciąż były otwarte. Czekały na Rebeccę.

W chwili kiedy konwój zaczął się wycofywać, tłum ryknął. Taśma odgradzająca pękła pod jego naporem.

Żołnierz, który stał najbliżej, nie zdążył nawet podnieść broni. Wchłonęła go ludzka masa.

W ciągu kilku sekund ich samochód został otoczony. Dziesiątki rąk uderzały w maskę i przednią szybę, szarpały Rebeccę za ubranie i próbowały odciągnąć ją od drzwi samochodu.

W pewnym momencie Rebecca zachwiała się i prawie upadła.

Poczuła skok ciśnienia. Próbowała się uwolnić, ale atakowano ją z każdej strony.

Chciała sięgnąć do kabury pistoletu pod unieruchomionym prawym ramieniem. Wyjechała z lewego prostego w czyjąś twarz, z kolana przywaliła komuś w przyrodzenie, a z bani – w drącą się do jej ucha gębę, ale napastników było zbyt wielu. W każdej chwili mogła upaść i wtedy byłoby po wszystkim.

Nagłym zrywem samochód się cofnął. Otwarte drzwi skosiły tylu krzykaczy, że uwolniła prawe ramię i wyciągnęła pistolet.

Lufa w górę, spust w dół!

Broń zadrżała w jej ręku – najpierw raz, po chwili kilka razy. Złowrogi ryk tłumu zamienił się w krzyk przerażenia. W jednej chwili Rebecca była wolna. Ludzie stojący blisko niej próbowali uciekać i wpadali na tych, którzy wciąż napierali od tyłu. Krzyki mieszały się z odgłosami uderzających o siebie ciał. Gdzieś przed nią rozległy się strzały. Krótkie salwy, huk automatów najprawdopodobniej wymierzonych w tłum. Jedna kula jak wściekły trzmiel świsnęła kilkanaście centymetrów od jej głowy. Rebecca ledwo to zauważyła. Modin wcisnęła gaz do dechy. Buksujące koła wyrzuciły w powietrze masę żwiru i pyłu, który w jednej chwili zasłonił pole widzenia czerwoną mgłą.

Samochód zaczął nabierać prędkości. Rebecca potknęła się, ale w ostatniej chwili zdołała chwycić rozbujane drzwi. Palec wciąż trzymała na spuście, lufę skierowała w niebo.

Mężczyzna wynurzył się z tej czerwonej mgły dokładnie naprzeciwko samochodu, jakieś sześć, osiem metrów od niego. Zbliżał się, przeskakując leżących ludzi i omijając uciekających. Wysunął rękę z torby. Przedmiot, który trzymał, był teraz wyraźnie widoczny.

Rebecca obniżyła lufę pistoletu. Próbowała wycelować w nogę mężczyzny, ale było to niemożliwe. Samochód przyspieszył, wyrzucił spod kół jeszcze większe kłęby czerwonego pyłu i nieoczekiwanie przywalił w przód drugiego auta z konwoju. Drzwi uderzyły Rebeccę w brodę, przez co znów straciła równowagę. Przez kilka sekund widziała tylko gwiazdy i czerwoną mgłę.

Kiedy jej wzrok wrócił do normy, zobaczyła wycelowany w siebie rewolwer.

*

Ujeżdżała go jak dzikiego rumaka.

Jej idealne plastikowe piersi rytmicznie podskakiwały, kiedy wygoloną cipką męczyła gorączkowo jego penis. Jedną ręką trzymała się krawędzi łóżka, drugą wbiła mocno w jego włosy. Tak mocno, że niemal słyszał, jak trzeszczą mu cebulki, kiedy przyciągnęła go do siebie. Obcasy jej butów odcisnęły głębokie i bolesne ślady na jego udach.

Ale zupełnie się tym nie przejmował, bo pani bizneswoman właśnie zabierała go w podróż życia.

Nie był byle ruchaczem. Przeciwnie! W tej dziedzinie zawsze uważał się za kogoś z Top Gun.

Ale, Jezusie, jak ona się jebała!

To był wykon na miarę Best Gonzo Release^8 z podwójną nominacją dla najlepszej aktorki roku. Totalny odlot. Z tego wszystkiego HP zapomniał o oddychaniu.

Poczuł skurcze w pachwinach, napięcie ogarnęło całe jego ciało. Na darmo próbował myśleć o czymś odprężającym. Był bezsilny.

– Dochodzę! – wybełkotał ostrzegawczo, ale ona nie miała zamiaru z niego zejść. Puściła krawędź łóżka, przełożyła rękę za plecy i w chwili kiedy zaczął odlatywać, wbiła mu paznokcie w mosznę. Myślał, że skona! Wytrysk był tak mocny, że HP wygiął się, jakby robił mostek, co bizneswoman – jeśli sądzić po jej okrzyku – wyszło tylko na korzyść.

Powrót do rzeczywistości zajął im kilka minut. W tym czasie zeszła z niego i zapaliła papierosa.

– A to nie jest pokój dla niepalących? – tylko tyle zdołał z siebie wydobyć, kiedy odzyskał mowę.

– A ktoś ty jest? Gliniarz od zakazów palenia? – odparła z uśmiechem i wypuściła w stronę sufitu smugę dymu.

Fakt. Kto by się tym, cholera, przejmował? Czasami robił z siebie takiego downa, że szok!

– J-jak… się nazywasz? – wyjąkał z braku pomysłu na lepszą replikę.

– Anna. Anna Argos.

Skiepowała szluga w szklance na stoliku nocnym i ułożyła się wygodniej.

– Eee… miło cię poznać, Anna.

Nie odpowiedziała. Właśnie zaczęła z przejęciem wydobywać z siebie dźwięki, które mogłyby obudzić zmarłych.

*

Rewolwer był wymierzony prosto w nią, a Rebecca nie mogła się ruszyć.

Wisiała na drzwiach samochodu, trzymając się ich obiema rękami. Jej nogi wlokły się po ziemi. W prawej dłoni wciąż miała pistolet, ale nie mogła go unieść. Próbowała oprzeć o coś stopę i rozłożyć ciężar ciała tak, by zyskać większą swobodę ruchu.

Biegnący z naprzeciwka mężczyzna miał ją na celowniku i Rebecca wiedziała, że jej starania są daremne. Spod kół znów wyleciały kłęby pyłu, otoczyły ją szczelnie. W gęstej czerwonej mgle widziała tylko błyszczącą lufę rewolweru. Czekała na strzał.

Ten jednak nie nastąpił.

Samochód nagle skręcił w prawo tak gwałtownie, że siła odśrodkowa niemal wepchnęła Rebeccę do jego wnętrza. Chwyciła za oparcie siedzenia, postawiła nogę na progu i wgramoliła się do środka. Samochód wciąż zakręcał, drzwi same się zamknęły. Kierunek jazdy zmienił się o sto osiemdziesiąt stopni i w ten sposób znaleźli się na drodze do miejsca, z którego przyjechali.

Modin musiała włączyć wycieraczki, żeby cokolwiek widzieć.

Rebecca rzuciła się do tylnej szyby i próbowała wypatrzeć mężczyznę z pistoletem. Przywarła do oparcia, broń trzymała w gotowości. Jej wzrok spoczął na celowniku, palec – na spuście…

Ale świat za nimi pochłonęła czerwona mgła.

Cały obóz, tłum, facet z rewolwerem – po prostu zniknęli. Minęło tylko kilka sekund, a można było mieć wrażenie, że niczego tam nie było.

Modin coś krzyczała, w tle słychać było trzaski z radia… Tętno Rebekki waliło tak mocno, że nie docierały do niej żadne słowa.

Wszystko wokół działo się jakby w zwolnionym tempie. Jej zmysły notowały każdy najdrobniejszy szczegół: zapach skórzanych ubrań, widok skulonych ciał na tylnym siedzeniu i Modin wykonująca gwałtowne ruchy, by utrzymać samochód na drodze.

Rebecca tak mocno ściskała pistolet, że poczuła kłucie w palcach.

Za samochodem wciąż unosiły się kłęby pyłu. Tworzyły długie, hipnotyzujące spirale, które przyciągały jej uwagę i uniemożliwiały patrzenie w dal.

Nagle samochód wjechał na wybój i przechylił się na bok. Przez chwilę wydawało się, że lecą, lewitują swobodnie w powietrzu prawie jak w śnie.

Kilka milisekund w stanie nieważkości, po czym pojazd walnął o ziemię. Rebecca pod plecami poczuła coś twardego. Ocknęła się.

– Odpowiedz przez radio! – krzyknęła Modin. W tej samej chwili Rebecca zauważyła, że słuchawka wypadła jej z ucha i huśta się przy prawym barku. Włożyła ją szybko na miejsce, opuściła broń i usiadła na swoim siedzeniu.

– Wszyscy okej, Normén? Odbiór. – Głos Malména brzmiał niespokojnie.

Odwróciła się i zerknęła na pasażerów.

Minister i Gladh leżeli skuleni, każde w swoim rogu siedzenia.

– Wszystko w porządku?

Zero odpowiedzi. Dwie białe jak kreda twarze zaczęły powoli odwracać się w jej stronę.

– Pani minister, wszystko w porządku? – Rebecca pochyliła się i dotknęła kolana Ann-Christin.

W odpowiedzi otrzymała mechaniczne skinienie głową.

– Pani minister jest cała, wracamy do willi – odpowiedziała do mikrofonu, siląc się na spokój, ale radio zdawało się wzmacniać drżenie jej głosu.

– Zrozumiałem – odparł krótko Malmén.

Rebecca zwolniła kurek pistoletu, schowała broń do kabury i powoli zapięła pasy bezpieczeństwa.

Tętno zaczęło zwalniać, poziom adrenaliny powoli się obniżał, poczuła, jak ogarniają ją lekkie mdłości.

– Niewiele brakowało… – westchnęła.

Modin, nie odwracając wzroku od drogi, kiwnęła tylko głową w odpowiedzi.

– Wydawało mi się, że miał trochę czasu. Nie wiem, czemu nie strzelił.

Modin obrzuciła ją szybkim spojrzeniem:

– Chyba nie zdążył wyciągnąć broni, zanim go okrążyli.

Rebecca zrozumiała jej słowa dopiero po kilku sekundach.

– Nie, nie żołnierz. Chodzi mi o tego faceta z rewolwerem.

– O kogo? – Modin spojrzała na nią pytającym wzrokiem.

Zanim Rebecca zdążyła odpowiedzieć, Gladh pochylił się do jej lewego ucha.

– Do cholery, co ty wyprawiasz, Normén?! – syknął.

2 | Flashback[9]

– Halo?

– Dobry wieczór, mój przyjacielu, bo chyba u was jest już wieczór, prawda? Nie przeszkadzam?

– Ależ skąd, w żadnym wypadku. Czekałem na wasz sygnał. Jestem na miejscu. Wszystko… gotowe?

– Tak, wszystko gotowe.

– A co z…?

– Tak jak powiedziałem, wszystko gotowe. Pytanie, czy wy jesteście gotowi. Zadanie jest ryzykowne, więc rozumiem wasze wątpliwości… Ale prawda jest taka, że nie poradzimy sobie bez waszej pomocy.

– Jestem gotowy, nie ma problemu.

– Świetnie!

– Kiedy więc zaczynamy?

– Wkrótce, mój przyjacielu, niedługo, bardzo niedługo…

*

– Darfur?

– Yhy…

– Na jak długo?

– Prawie tydzień na rozeznanie w terenie, cztery dni z minister i kilka na zwinięcie się. Razem dwa tygodnie, jeśli się nie mylę. Zależy, czy wrócę samolotem rządowym, czy rejsowym.

Skinął głową i skierował wzrok na otwartą gazetę.

– To moja praca, Micke. Przecież wiesz.

– Owszem – wymamrotał i dalej nie patrzył na nią. – Ale to nie znaczy, że mam świętować za każdym razem, kiedy jedziesz w kolejne niebezpieczne miejsce. Zwłaszcza że masz wybór. Co będzie następnym razem? Bagdad?

Miała powiedzieć, że raczej Kabul, ale w ostatniej chwili ugryzła się w język. Postanowiła poczekać z tą małą niespodzianką, dopóki nie będzie pewna, że to jej drużyna tam pojedzie.

– Wiesz co? – zaczęła i czekała, aż Micke podniesie wzrok. – W zasadzie potrafię sama o siebie zadbać, a poza tym lubię swoją pracę. Kwestię jej zmiany już omawialiśmy. Może by tak zacząć z rana od małego wzajemnego wsparcia zamiast od kwaśnych min, co?

Udało jej się sprawić, że patrzył na nią przez kilka sekund, po czym jak zwykle spuścił wzrok.

– Oczywiście. Sorry, nie chciałem zabrzmieć jak stara ględząca baba… – Zamknął gazetę i położył dłoń na jej dłoni. – Wybacz, Becca, jasne, że możesz jechać, okej? Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, jest domowa sprzeczka na chwilę przed taką podróżą. Trudno mi ostatnio zasnąć, wiesz, mnóstwo roboty w pracy…

Obdarzył ją smutnym spojrzeniem, a ona w odpowiedzi uśmiechnęła się jakby z obowiązku.

– Pewnie – wymamrotała. – Nie ma problemu.

To, że zmienił zdanie, powinno ją było ucieszyć, ale tylko ją rozczarowało.

Micke był świetnym chłopakiem. Zawsze odpuszczał, kiedy różnili się zdaniami, nie zaczynał kłótni. Miał dobrą pracę, wszechstronne wykształcenie, poczucie humoru i takie tam… W zasadzie prawdziwy książę z bajki. Zwłaszcza jeśli porównać go z poprzednikami.

Mimo to żałowała, że nie walnęła go wiadomością o Afganistanie prosto w twarz, kiedy miała ku temu okazję. Że nie dolała oliwy do ognia, żeby zobaczyć, co z tego wyniknie. Ale mądre dziewczyny tak nie robią…

Poza tym z pewnością na nic by się to nie zdało.

Może zrzędziłby jeszcze przez chwilę, ale koniec byłby ten sam.

Smutny wzrok i standardowa formułka: „Przepraszam, Becca”.

Z jakiegoś powodu ta monotonia zaczęła ją irytować. Praca w jego firmie w ogóle jej nie pociągała, mimo że zaproponowali jej wynagrodzenie dwukrotnie wyższe od obecnego.

Nieraz tęskniła za czasami, kiedy spotykali się tylko na niezobowiązujący seks. Micke był wtedy zabawniejszy, w jakiś sposób ciekawszy…

Chwyciła część gazety i zaczęła mechanicznie przewracać kartki. Po kilku sekundach on zaczął robić to samo i myśli w jej głowie się uspokoiły.

Miała wszystko, czego chciała. Mimo to nie czuła zadowolenia.

Co z nią właściwie było nie tak?

*

Kiedy czyścił konto Gry, były na nim ponad dwie bańki dolców.

Suma okazała się wprawdzie mniejsza, niż się spodziewał, ale wystarczyła mu na wygodne życie.

Część kasy zgarnęły banki, które pomogły mu zatrzeć ślady. Trochę powędrowało do adwokata, żeby pozałatwiał parę spraw na miejscu: spłacił kredyt mieszkaniowy, pokrył bieżące wydatki i wsparł porządną sumką tamtego biednego gliniarza, który ledwo uszedł z życiem przy Lindhagensplan. Z nowo utworzonego specjalnego funduszu policyjnego przyznano komisarzowi Hansowi Krusemu milion koron wolnej od podatku premii za odwagę podczas pełnienia służby. Z tego samego tytułu jego współpracownica Rebecca Normén otrzymała kwotę niemal całkowicie równą kwocie jej kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w Handelsbanken.

Dzięki adwokatowi wszystko załatwiono na stuprocentowym legalu, dlatego żadne z nagrodzonych nie protestowało. Dodatkowo starzy kumple Gustav „Kozioł” Boch i Faruk „Mange” Al-Hassan otrzymali po grubej kopercie, której zawartość z nadwyżką pokryła koszty dwóch rozwalonych skuterów i zjaranego sklepu komputerowego.

Po odliczeniu tego wszystkiego pozostała mu ponad połowa sumy.

Pełna bańka zielonych tak dobrze ukryta, że tylko on mógł ją znaleźć. Wcale nie było źle…

*

Cztery osoby w grupie: trzech mężczyzn i jedna kobieta.

Właściwie powinno być ich więcej, ale do dyspozycji pozostawało niewielu ochroniarzy. Popyt przewyższał podaż.

Ale co tam…

Czworo wykwalifikowanych, doświadczonych funkcjonariuszy, którzy pracowali ze sobą od dłuższego czasu i dokładnie wiedzieli, jak wyglądają procedury. Jednak mimo że dobrze się znali, czuli się niepewnie na myśl o nowym dowódcy swojej grupy (bo ludzie – bez względu na to, co mówią – raczej nie lubią zmian). Ich problem polegał na tym, że od wielu miesięcy nie mieli dowódcy i że wszyscy widzieli w tej roli Davida Malména.

Pozostała trójka była mu posłuszna. Z trudem zaakceptowałaby nowy porządek, gdyby nie zaprowadził go właśnie on. Grupy z dowódcami figurantami nie są trwałe. Rebecca niejednokrotnie się o tym przekonała: wtedy gdy pracowała jako szeregowiec i później.

Żeby jej się powiodło, musiała się wykazać niezawodną intuicją i zdecydowaniem. Praktycznie nie mogła popełnić błędu.

Podróż samolotem była męcząca, przesiadali się trzy razy, zanim dotarli do Chartumu.

Parę noclegów w hotelu i mnóstwo spotkań, żeby załatwić różne formalności.

Sudańscy urzędnicy kontrolowali każdą rzecz: broń, sprzęt radiowy, kamizelki kuloodporne. Wszystkie papiery musiały być sprawdzone, podstemplowane, jeszcze raz sprawdzone i ponownie podstemplowane. Dopiero po tych korowodach grupa mogła wsiąść do swoich pojazdów i wreszcie ruszyć w drogę.

Im bardziej posuwali się na południe, tym krajobraz stawał się uboższy. Wokół rozciągała się sucha czerwona ziemia. Spod kół samochodów unosiły się kłęby pyłu i wciskały do środka. Po chwili ubrania i sprzęt pokryła różowa warstewka, a drobinki piasku zgrzytały w zębach.

Upał momentami wydawał się nie do zniesienia, choć według sudańskiego kalendarza była zima. Za kierownicą siedziała Karolina Modin, Rebecca – obok niej, na miejscu dowódcy.

Za nimi w dużym samochodzie jechał Bengt Esbjörnsson z tłumaczem.

Malmén i Göransson mieli razem z minister dolecieć kilka dni później rządowym samolotem. Do tego czasu Rebecca i reszta musieli poznać miejsca, w których zaplanowano wizytę.

Za takim podziałem obowiązków krył się pewien plan. Malmén i Esbjörnsson zawsze trzymali się razem. Rebecca chciała ich więc rozdzielić i dogadać się z Modin, by ustanowić w grupie nową hierarchię. Petera Göranssona znała ze szkoły policyjnej, później przez jakiś czas z nim współpracowała, dlatego był on dla niej najmniejszym zmartwieniem. Musiała jednak przyznać, że realizacja tego planu przebiegała tak sobie…

Jej decyzja o pozostawieniu Malména na stanowisku zastępcy dowódcy nie spotkała się z takim entuzjazmem, jakiego oczekiwała. Właściwie nic dziwnego. Ale praktycznie nie miała wyboru.

W trakcie podróży też niezbyt im się układało.

Esbjörnsson był gburem z północy, nigdy nie mówił więcej, niż to było absolutnie konieczne. Z kolei Karolina Modin trzymała się na uboczu, nie była ani nieprzyjemna, ani szczególnie miła.

W zasadzie grupa powinna najpierw dotrzeć się na swoim podwórku, zanim przydzielono jej tak ryzykowne zadanie, ale szef machnął na to ręką.

– Chciałaś dowodzić grupą, Normén, więc trzeba teraz zacisnąć zęby i polubić tę sytuację. Twoja załoga ma najmniejszą liczbę nadgodzin, więc szczerze mówiąc, nie mam możliwości ani ochoty, by wysłać kogoś innego – uciął inspektor Runeberg i spojrzał na nią tak, by poczuła się jak marudząca gówniara.

W Chartumie zabrali radcę ambasady Gladha i jego asystenta wraz z ich tłumaczem. Gladh był napuszonym urzędasem, który traktował ją i jej załogę jak zwykłych szoferów. Rebecce wystarczyło posłuchać tego zarozumialca przez parę sekund, żeby od razu właściwie go ocenić. Stary wyjadacz został zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, zanim Rebecca przyszła na świat. Zawsze widziała go w garniturze w prążki, krawacie i z chusteczką w kieszonce marynarki. Ubranie sprawiało, że wydawał się wyższy i chudszy, niż był w rzeczywistości. Wyglądał jak karykatura samego siebie i za każdym razem, kiedy łaskawie mówił do nich tym swoim szlacheckim, gardłowym skońskim^10, trudno im było powstrzymać się od śmiechu.

Podczas podróży samochodem Gladh zazwyczaj wisiał na telefonie i zrzędził do kolegów z ministerstwa. Bo przecież to jego sztab (a nie jacyś niedoświadczeni policjanci, którzy nie znają kraju ani kultury) mógł zapewnić bezpieczeństwo w czasie spotkań z sudańskim rządem. Poza tym okazało się, że Gladh ma bratanka w policji, w związku z czym musiał zaznaczyć, że wie „to i tamto o tej grupie”, co – jeśli wnioskować z tonu jego głosu – nie było raczej niczym pozytywnym.

Jedynym plusem tej przejażdżki było to, że Karolina Modin zdawała się podzielać opinię Rebekki o radcy i później – kiedy ten tylko otwierał usta – obie mogły się wymieniać ironicznymi spojrzeniami.

Gladh nie był jednak aż tak głupi, żeby tego nie dostrzec, więc pod koniec podróży atmosfera w samochodzie zrobiła się drętwa.

Z kolei asystent Gladha, Håkan Berglund, na oko rówieśnik Rebekki, okazał się fajnym gostkiem, który próbował nawet odwrócić uwagę od paru najgorszych zagrań swojego szefa.

– Sixten to facet ze starej szkoły – powiedział usprawiedliwiająco przy ich pierwszym wspólnym drinku po robocie. – Tak naprawdę nie jest złym człowiekiem. Pracując z nim, dużo się od niego uczę.

Rebecca wzruszyła ramionami.

– Może być, kim chce, pod jednym warunkiem. Powiesz mu, że to ja decyduję, dokąd nasza minister pojedzie. Plan wizyty nie jest najważniejszy, okej?

Berglund zasalutował kieliszkiem.

– Zrozumiałe, pani komisarz. À propos, wspominałem już, że za kilka tygodni wracam do Sztokholmu? – uśmiechnął się przyjaźnie. Rebecca stwierdziła, że podoba jej się ten uśmiech. W tej samej chwili przypomniała sobie, że miała zadzwonić do domu.

*

A jego ucieczka zaczęła się przecież tak zajebiście fajnie.

Pierwszy przystanek: letnie mieszkanie starego kumpla Jesusa w Tajlandii. HP leżał na plaży pod palmami i jarał się wspomnieniami o tym, jak wykiwał Grę i wypłukał ją z kasy.

Tylko że po kilku miesiącach coś zaczęło go uwierać.

Relaks pod palmami i z szumem morza w tle był, owszem, megasupersprawą. Ale leżeć tak przez całe życie?

Not fucking even!11.

HP nie był żadnym spokojnym typem, tak jak Caine w Legendach Kung Fu.

Wypożyczył więc motor i woził się przez kilka tygodni, aż w końcu poczuł zmęczenie – smrodem spalin, bólem dupy i insektami w ustach.

Tak zaliczył Filipiny, Singapur i Bali, zanim zdecydował się pojechać w dół – do Down Under^12.

Dni wypełniały mu atrakcje turystyczne: krokodylowe safari, skoki z mostu na bungee i nurkowanie z rekinami.

Ale kupowane doświadczenia się nie liczyły – zwłaszcza po tym, co przeżył – więc po kilku miesiącach mu się znudziły. Znów stał się niespokojny i postanowił ruszyć dalej.

Rozważał jazdę na wschód, może aż do Stanów, ale wątpił, że jego fałszywa tożsamość prześlizgnie się przez amerykańską kontrolę.

Paszport to jedna sprawa. O wiele trudniej sfałszować odciski palców. Przywódca na stówę wklepał go do wszystkich możliwych baz danych.

Sama myśl o byciu cwelem w którymś z pierdlów w stanie Alabama wystraszyła go tak, że odstawił marzenie o Stanach Zjednoczonych of America na długoterminowy parking.

Poza tym całe to bujanie się po globie zaczęło mu działać na nerwy.

Nadpobudliwość wzrastała wprost proporcjonalnie do pogłębiającej się bezsenności.

Mniej lub bardziej świadomie zaczął powoli kierować się na północ. Zatrzymał się w Indiach, spędził kilka tygodni na przejaranej ziołem plaży w Goi. I w końcu wylądował tutaj – w jakiejś pieprzonej Nibylandii.

Dubaj iz weri kul, ju łil law it, maj frent!13 Ależ oczywiście!

Warto zapamiętać: nigdy nie korzystaj z podróżniczych porad francuskich bananów z czarnymi kartami American Express w portfelu, choćby nie wiadomo ile drinów ci stawiali…

HP rzygał już tymi wszystkimi turystycznymi bzdetami ze wschodniej półkuli, a ten niby-kraj był taki autentyczny jak jego imię w najnowszym paszporcie.

Zwykła fasada, jakiś pieprzony, pozbawiony duszy blat bez żadnego kontaktu ze swoją historią albo w ogóle z rzeczywistością…

Jego nowy kumpel od zabawy, Vincent, obiecał się tu zjawić, ale dotąd nie dał nawet znaku życia. Francuz ze swoją bandą wciąż pewnie tkwił w oparach na plaży w Goi, podczas gdy HP konał na tej sztucznej wyspie jak jakiś nadziany rozbitek. Istne Cast away^14 w wersji de luxe, wystarczyło jeszcze wymyślić sobie kumpla i byłoby idealnie.

Ciekawe, czy Armani projektuje piłki do siatki?

Fak, całe to miejsce mogło z łatwością stanąć do walki z Vegas o tytuł bezguścia w wadze ciężkiej.

Kilka dni temu usłyszał, jak kilka stolików dalej zjarana na brąz rodzinka: mama, tata i dwoje dzieci, mówi po szwedzku. Nagle prawie się rozryczał nad swoim śniadaniowym jajkiem. Minęło kilka minut, zanim zrozumiał dlaczego.

Tęsknił, kurwa, za domem!

Za Szwecją, Sztokholmem, Södermalm, siorą, Mangem, Kozłem, koncertami w Skansenie, metrem do Ropsten i wszystkim innym!

Ale chyba najbardziej za sobą.

Bo mimo że miał prawie wszystko, czego szwedzki banan może zapragnąć, a więc kasę, wolność i błogą beztroskę, czuł się zdołowany przez jedno niespełnione życzenie.

Być dawnym HP. Sorry – korekta – być nowym i lepszym HP w swoim małym królestwie.

Myśl, że na zawsze będzie skazany na bezsenne błąkanie się między azjatyckimi hotelami, aż w końcu zapomni, jak się nazywa, niemiłosiernie go przygnębiała.

Nawet legenda kina kung-fu nie wytrzymał życia wagabundy i skończył jak zrujnowany drag queen przy hotelowej szafie w zaciśniętym na szyi pożegnalnym krawacie, za który robiła linka od zasłon.

And who could blame him?15

HP potrzebował czegoś, byle czego, co przypomniałoby mu, kim właściwie jest, i dzięki czemu znów poczułby, że żyje.

*

Samolot rządowy wylądował na krótszym pasie w Al-Faszir zgodnie z planem. Oba silniki odrzutowe uderzyły chmurą pyłu w czekające samochody.

Na lotnisku pojawił się dodatkowo miejscowy przedstawiciel ONZ-etu, z którego ochroniarzami Rebecca zdążyła jeszcze zamienić parę słów.

Drzwi samolotu otworzyły się i na zewnątrz wyjrzał Malmén. Rebecca machnęła do niego porozumiewawczo, a on odpowiedział tym samym gestem.

Schodząc z samolotu, minister do spraw rozwoju międzynarodowego uśmiechnęła się do niej.

– Witamy w… – zaczęła Rebecca, ale w tym momencie włączył się Gladh.

– Witamy w Afryce, pani minister. Mam nadzieję, że podróż przebiegła spokojnie. Proszę pozwolić, że przedstawię pana Moona, miejscowego przedstawiciela ONZ-etu, i jego asystenta, pana Awagę. Pierwszym przystankiem, jak pani już wie, jest obóz dla uchodźców w Dali, gdzie spotkamy się z sudańskim ministrem spraw wewnętrznych i gubernatorem Darfuru. Następnie pojedziemy do domu dziecka w Kaguro…

Rebecca zrobiła kilka kroków w bok i przytrzymała drzwi minister, a ta posłusznie zajęła swoje miejsce. Gladh okrążył samochód i stanął w oczekiwaniu, ale Rebecca go zignorowała. Jej podopieczną była minister, on musiał zadbać o siebie sam. A już na pewno mógł sobie otworzyć drzwi, stary buc.

Po kilku minutach byli załadowani. Minister i Gladh razem z Rebeccą i Karoliną Modin podążali za przednią asystą wojskową, Esbjörnsson, Malmén i Göransson za nimi w land cruiserze, a reszta towarzystwa w trzecim samochodzie prowadzonym przez miejscowego szofera. Dalej jechały trzy samochodu ONZ-etu, a na samym końcu pojazd wojskowy tylnej asysty. Wszystko szło zgodnie z planem.

Usłyszała sygnał swojego telefonu.

Byli w połowie drogi do obozu uchodźców, wokół rozciągała się pustynna sawanna, więc Rebecca uznała, że może sprawdzić skrzynkę. Niesamowite było to, że w tym dzikim polu złapała zasięg. Afryka stała się najwyraźniej nową kopalnią złota dla operatorów telefonicznych.

Dbaj o siebie, Becca. Widzimy się, kiedy wrócisz do domu?

Uśmiechnęła się i podrapała po głowie. Na tylnym siedzeniu minister i Gladh byli pochłonięci dyskusją, której przestała się przysłuchiwać wiele minut temu.

Zerknęła szybko przez tylną szybę na samochody za nimi i ciemne sylwetki ich pasażerów. Z tej odległości trudno było rozpoznać, który cień był czyj.

Zobaczymy…

– napisała i w chwili kiedy nacisnęła „Wyślij”, Modin zerknęła na nią.

– Z domu? – zapytała krótko.

Rebecca odpowiedziała mruknięciem. Spojrzała na zegarek.

– Pozostało dziesięć minut – powiedziała do mikrofonu przyczepionego do przedramienia. W słuchawce usłyszała dwukrotne kliknięcie, które oznaczało, że Malmén przyjął jej informację i nie miał nic do dodania.

Świetnie!

W zasadzie nie potrzebowała żadnego potwierdzenia. Musiała się przyzwyczaić, że teraz to była jej grupa, jej cztery plus jeden.

Tłum ludzi był widoczny z daleka.

Pojazd wojskowy z eskorty właśnie zjechał na bok i żołnierz machnął do Modin, żeby się nie zatrzymywała, ale – inaczej niż wczoraj – ostatni odcinek drogi był zamknięty.

– Dalej chyba nie pojedziemy – powiedziała Rebecca, na co Karolina Modin skinęła głową. – Zmieniono plan – poinformowała Rebecca przez mikrofon. – Droga jest zablokowana, więc ten kawałek musimy pokonać pieszo. Esbjörnsson i Modin, czekacie w samochodach, jeśli nie dostaniecie innego polecenia. Zrozumiałe? Odbiór.

– Nie sądzisz, że mogą być potrzebni? Sytuacja nie wygląda na spokojną. Odbiór.

Głos Malména był wyraźny i stanowczy. Rebecca dostrzegła, jak Modin prawie niezauważalnie podnosi głowę, jakby czekała na jej odpowiedź.

Rebecca zrobiła głęboki wdech.

Cztery plus jeden czy cztery kontra jeden? Wszystko zależało od jej odpowiedzi.

Malmén był doświadczonym ochroniarzem i bez wątpienia miał rację, ale gdyby Rebecca się teraz ugięła, dla wszystkich byłoby jasne, kto właściwie jest szefem grupy.

Gdyby z kolei za mocno się mu sprzeciwiła, wyszłoby na to, że czuje się zagrożona i że dla zasady nie będzie słuchała jego uwag, choćby były nie wiadomo jak rozsądne. Takie szefowanie nie tylko było złe, ale mogło też narazić całą grupę na niebezpieczeństwo.

Rebecca przyłożyła lewą rękę do ust, zrobiła głęboki wdech i wcisnęła przycisk nadawania.

– Rozumiem, co masz na myśli, Malmén, ale wolę, żebyśmy byli gotowi do odjazdu. Esbjörnsson i Modin, wy na razie czekacie. Na nowo ocenię sytuację, zanim się rozładujemy. Bez odbioru.

Ostatnimi dwoma słowami ewidentnie zakończyła rozmowę. Zerknęła następnie na Modin: siedziała sztywno, z kamienną twarzą.

Wjechali na mały plac do zawracania i Rebecca otworzyła drzwi.

Pierwsza runda była jej. Mimo to z jakiegoś powodu nie mogła oprzeć się wrażeniu, że gra się dopiero zaczęła.

3 | Foreplay[16]

Forum Filarów Społeczeństwa

Dodano: 6 listopada, 20.04

Autor: MayBey

Jedyną prawdą jest to, że wszyscy kłamią…

Wpis ma 20 komentarzy.

*

Powinien spać jak zabity. Ale nawet takiego kalibru łóżkowa jazda nie zdołała przywołać Piaskowego Dziadka.

W zasadzie już się przyzwyczaił do bezsennego leżenia…

Kobieta obok spała odwrócona do niego plecami. Rozkopała nieco pościel, odkrywając połowę swojego brązowego ciała.

A więc zwała się Anna Argos i – jeśli sądzić po jej angielskim akcencie – pochodziła pewnie z którejś z lansiarskich dzielnic Londynu.

Zobaczył ją przy basenie.

Podziwiał wtedy jej skąpe bikini, zastanawiając się, czy odważyłby się zagadać, gdyby dostał od niej sygnał. Nie minęła chwila, a wcierał w jej dziarę na lędźwiach olejek do opalania. No a dziesięć minut później, bez żadnej wstępnej gadki, ona usiadła w rozkroku na jego biodrach.

A to nie jest pokój dla niepalących?

Fak, ale kutasa z siebie zrobił…

Podniósł głowę, żeby przyjrzeć się pannie Argos z bliska. Jej twarz była gładka jak pupa niemowlęcia i na pewno tak naturalna jak jej cycki. Założyła swoje blond włosy za ucho, więc kiedy HP się nachylił, za małżowiną dostrzegł małą białą bliznę po cięciu, która tylko potwierdziła jego teorię.

Powoli zaczął jechać palcem po jej szyi, następnie dalej po barku i ramieniu. Na moment zatrzymał się przy małym siniaku, którego wcześniej nie zauważył. Pominął go i podążył palcem w dół, wzdłuż tricepsa.

Muskanie ujawniło więcej siniaków.

Odwrócił rękę. Opuszkę palca miał pokrytą kremem brązującym.

Nagle przepełniło go nieprzyjemne uczucie i pochylił się ostrożnie, żeby sprawdzić przednią część jej ramienia.

– Wciąż tu jesteś?

Anna patrzyła mu prosto w oczy wzrokiem, który nie należał do przyjaznych.

– Eee… no tak – zdołał wydukać i usiadł.

– Więc spieprzaj stąd. Nie przypominam sobie, żebym prosiła cię o zostanie. Mylę się?

– Eee… no nie.

Kurwa. Dzisiaj był, najłagodniej mówiąc, słabo wygadany.

Okej, a więc nie chciała się bawić w poranne przytulanki. To akurat bardzo mu odpowiadało. Wyskoczył z łóżka i zaczął szukać swoich ciuchów. Najwyraźniej nie szło mu to tak szybko jak powinno.

– Nie słyszałeś?! Spierdalaj mi stąd!

Kopnęła go niezdarnie w pośladek.

– Dobra, dobra. Wyluzuj! – mruknął, skacząc na jednej nodze, żeby włożyć kąpielówki.

Dwie sekundy później usłyszał trzask drzwi za plecami.

Szit, co za pieprzona dziwka!

O co jej właściwie chodziło?

W zasadzie miał już na to swoją teorię…

*

Willa była stara i ogromna, na pewno liczyła z sześćset metrów kwadratowych, jeśli połączyć oba poziomy. Mimo to przyprawiała o klaustrofobię.

Postanowiła natychmiast się ewakuować; wpakować wszystko i wszystkich do samolotu i zmyć się stamtąd w mgnieniu oka. Ale piloci na dziś wylatali swój limit. Muszą odpocząć przynajmniej osiem godzin, zanim będą mogli znów usiąść za sterami, a więc trzeba czekać do jutra rana. Oczywiście pod warunkiem że władze dadzą zgodę na wylot…

Co dziesięć minut rozmawiała przez telefon ze swoim sudańskim oficerem łącznikowym i co godzinę z Runebergiem. Łącznik próbował ich przekonać, żeby zostali. Tłumaczył, że „niepokoje były godnym pożałowania incydentem wywołanym przez prowodyrów, którzy chcieli popsuć stosunki między Sudanem a Szwecją”, i zapewniał, że „bezpieczeństwo minister było zagwarantowane”.

Obecności zamachowca nie chciał jednak potwierdzić.

I nie on jeden…

Na piętrze wściekły Gladh wydzierał się i na Håkana Berglunda, i do słuchawki. Robił to tak głośno, że słyszeli go chyba nawet żołnierze pełniący wartę przy bramie wjazdowej.

Minister niewiele powiedziała. Zamknęła się w swoim pokoju, a całą gadkę pozostawiła rzeczniczce.

– Ann-Christin jest niedysponowana, już w trakcie podróży źle się poczuła. Później doszło jeszcze do tej…

Rzeczniczka kiwnęła znacząco do Rebekki, a ta zauważyła, jak inni ochroniarze ją obserwują.

– …próby zamachu… – dokończyła Rebecca głosem tak pewnym, na jaki tylko mogła się zdobyć. – Nieznany sprawca uzbrojony w rewolwer zbliżał się do naszego samochodu, żeby oddać strzał. Na szczęście to mu się nie udało i uszliśmy z życiem. Moim zadaniem jest dopilnować, by wszyscy możliwie najszybciej wrócili do domu cali.

Rzeczniczka skinęła przyjaźnie głową.

– My to doceniamy, Rebecco, naprawdę – odparła i zerknęła na Gladha. – Chodzi tylko o to, że ewakuacja będzie… hmm… złym sygnałem, jeśli wiesz, co mam na myśli.

– Nie, nie wiem – ucięła Rebecca.

Gladh poderwał się z krzesła.

– Mamy zaplanowane spotkania z ważnymi ludźmi. Ciężko pracowaliśmy, by móc zaaranżować spotkanie z nimi. Ambasador położył na szali całą swoją wiarygodność, żeby doprowadzić do tej wizyty, a my nagle teraz wszystko odwołamy przez jakieś małe… zamieszki? – Gladh był blady, z ust pryskały mu krople śliny. – Z tego co pamiętam, wszystko zaczęło się w chwili, kiedy wydałaś rozkaz odwrotu, Normén. Czy ktoś jest innego zdania?

Rozejrzał się po pokoju, ale nikt niczego nie powiedział.

Rebecca próbowała spotkać wzrok Malména, ale ten – podobnie jak reszta załogi – patrzył w podłogę. Z kolei Håkan Berglund wlepił gały w swojego pana. Zrobiła głęboki wdech, starała się opanować.

– Podjęłam decyzję o ewakuacji, ponieważ sytuacja miała wysoki stopień ryzyka. Okoliczności w porównaniu z dniem wczorajszym zmieniły się radykalnie i według mojej oceny nie mogliśmy się bezpiecznie przedostać do budynku. To, że raczej miałam rację, potwierdziły nie tylko zamieszki, lecz także pojawienie się zamachowca.

Spojrzała na innych i znów nie napotkała niczyjego wzroku. Niczyjego z wyjątkiem wzroku Gladha.

– Masz na myśli zamachowca, którego widziałaś tylko ty, Normén? Czy to trochę nie dziwne, że nikt inny go nie widział: ani twoi współpracownicy, ani pozostałe osoby, które przyjechały tam samochodami? Nie sądzisz, że to nieco tajemnicze?

Przekrzywił głowę, żeby wzmocnić swój protekcjonalny ton.

– Wszystko działo się szybko, było tam mnóstwo ludzi, a pył ograniczał widoczność… – zaczęła.

– Dziewczyna za kierownicą musiała go chyba widzieć – przerwał jej Gladh. – Jak się nazywa? Modig?

– Modin – wymamrotała.

– No właśnie. A więc, Modin, usłyszeliśmy od Normén, jak to ów tajemniczy zamachowiec biegł prosto na maskę samochodu z wycelowanym w nas rewolwerem. Widziałaś go?

Modin patrzyła przez chwilę na Rebeccę, a następnie na Malména, zanim odpowiedziała.

– Nie.

– Nie, mówisz? Ale twoja szefowa, która siedziała tuż obok ciebie, twierdzi, że widziała go wyraźnie. Jak sądzisz, dlaczego wasze opowieści do siebie nie pasują?

Modin poruszyła się niespokojnie i ponownie obdarzyła Rebeccę długim spojrzeniem.

– Patrzyłam głównie do tyłu, bo byłam zajęta cofaniem, niewiele widziałam z tego, co działo się z przodu samochodu. Ruchy odbywały się w różnych kierunkach…

– Ale czy zamachowca wymachującego dużym rewolwerem nie powinnaś była zauważyć? Nie uczycie się tego na treningach?

Rebecca chciała udusić tego kościstego gnoja za jego lekceważący ton, lecz się opanowała. Bez względu na to, co on chciał uzyskać dzięki tej dyskusji, ostatnie słowo należało do niej. Zwycięstwo było jej, pozostawało jedynie pytanie, jak Gladh to przyjmie.

Modin wymamrotała coś w odpowiedzi, po czym Gladh przeniósł wzrok na zastępcę Rebekki.

– A ty? Nazywasz się Malmén, nie?

– Zgadza się.

– Widziałeś jakiegoś zamachowca?

– Nie. Ale tak jak Modin i mój szofer patrzyłem gdzie indziej. Poza tym próbowałem dać sygnał pojazdowi za nami, żeby odjechał, a to nie było proste…

Gladh skinął głową i zwrócił się do Rebekki.

– Jak powiedziałem, mieliśmy do czynienia z rozruchami wywołanymi najwyraźniej naszym nagłym odwrotem oraz z domniemanym zamachowcem, którego widziałaś tylko ty, Normén. Dla mnie sprawa jest jasna: nie ma powodu, żeby przerywać wizytę. Zgadza się ze mną ambasador. Minister spraw wewnętrznych obiecał nam uzbrojoną eskortę, więc od jutra rana dalej realizujemy harmonogram.

Spojrzał zadowolony na załogę, jakby sprawa została rozwiązana.

– Nie – odparła Rebecca opanowanym głosem. – Zdaje się, że zapomniałeś o zakresie moich kompetencji, Gladh. To ja odpowiadam za bezpieczeństwo minister i załogi, nie ty i nie ambasador. A moja decyzja jest taka, że wracamy do kraju, jak tylko wzejdzie słońce. Jeśli ci się to nie podoba, możesz złożyć na mnie skargę do mojego szefa, inspektora Runeberga.

Wstała i poszła w kierunku kuchni.

Koniec kropka, ty zasuszony mały zarozumialcu!

*

Four plus one^17.

Tak to się nazywało w CSI.

Cztery palce z tyłu ramienia i kciuk z przodu. Widział to już wcześniej, w realu…

Sztachnął się porządnie jointem, wstrzymał oddech przez parę sekund i buchnął z łóżka gęstym słupem dymu w stronę czujnika przeciwpożarowego.

Anna Argos zajebiście się wściekła, ale z jakiegoś powodu HP miał wrażenie, że jej poranny wkurw wynikał bardziej z tego, że on odkrył te siniaki, niż z tego, że wciąż leżał w jej łóżku.

Znów ściągnął głębokiego bucha i zaserwował czujnikowi kolejną dawkę lukrecjowej pary.

Ani przed chwilą, ani teraz puszka pod sufitem nie zareagowała, co go zresztą nie zdziwiło, bo – podobnie jak wiele razy wcześniej – dokładnie owinął ją gratisowym czepkiem do kąpieli, który był w hotelowej łazience.

Nie ukrywał, że Anna Argos go zainteresowała. I to tak bardzo, że prawie zapomniał o powrocie do emolandu.

Oprócz siniaków był jeszcze jeden szczegół, który wydał mu się tajemniczy.

Anna wyglądała na czystą biurwę, a takie zawsze mają komórę na wyciągnięcie ręki.

Próbował wypatrzyć telefon w apartamencie. Obejrzał każdą płaską powierzchnię – i wtedy, gdy laska ciągnęła go do łóżka, i później, kiedy go stamtąd wyrzucała. Nigdzie go jednak nie zobaczył.

To mógł być oczywiście przypadek. Ale po całej tej akcji HP nie mógł się pozbyć wrażenia, że Anna umyślnie ukryła swój telefon.

*

– Malmén!

Zatrzymał się na korytarzu. Rebecca machnęła do niego, zapraszając go do pokoju.

Kończąc rozmowę przez telefon, dała znak, żeby usiadł, ale tego nie zrobił.

– Sprawdź, czy wszystko jest spakowane. Swedeforce 24 otrzymał zezwolenie na odlot o siódmej zero zero, więc wyjeżdżamy stąd o piątej czterdzieści pięć.

Skinął krótko głową.

– A samochody?

– Zostawimy je na lotnisku. Szanowni panowie Gladh i Berglund mogą sami odwieźć je do Chartumu, jeśli nie chcą wracać teraz do Sztokholmu.

Malmén lekko się uśmiechnął, wzruszając ramionami.

– Twoja decyzja…

– Co masz, do cholery, na myśli?

Wściekłość, którą do tej pory udawało się jej opanować, nagle wybuchła.

– Nic, uspokój się!

– Jestem spokojna – wysyczała. – Chcę tylko wiedzieć, co miałeś na myśli, mówiąc, że to moja decyzja. Nie zgadzasz się ze mną, że powinniśmy się ewakuować? Też nie wierzysz, że tam był zamachowiec?

– Myślałem o samochodach, Normén, dobra?

Przez kilka sekund, odzyskując równowagę, patrzyła na niego badawczym wzrokiem.

– Dobra.

Dopiero kiedy Malmén opuścił pokój, zdała sobie sprawę, że nie odpowiedział jej na pytanie.

*

HP zerwał się tak gwałtownie na sygnał telefonu, że zgubił jointa.

Kimnęło mu się na chwilę. Pierwsze sekundy po ocknięciu spędził, klepiąc na ślepo podłogę, bo nie chciał wypalić dziury w dywanie.

– Halo?

– Aloł, Tomess, dis is Vincent spiking. Hał ar ju, maj freend?18

Minęło parę sekund, zanim jego przejarana czacha złapała odpowiednią częstotliwość.

Thomas to jego najnowsze imię. Thomas Andersen z Trondheim w Norwegii. HP siedział w pierdlu z drobnym dilerem z Ber-r-r-gen i potrafił tyle z siebie wyrzygać w niezrozumiałym nynorsku, że na luzaku mógłby pójść na pochód Siedemnastego Maja^19.

– Bonjour, Vincent. Jak leci?

– Dobrze, bardzo dobrze. Sorry, że nie daliśmy wcześniej znać, ale utknęliśmy nieco na Goi. Małe problemy z władzami, wiesz, o co chodzi…

– Nom.

HP dmuchnął w skręta, żeby rozżarzyć ogarek.

– Ty, Thommy, myśleliśmy, żeby wybić na pustynię jutro wieczorem. Zrobić mały rajd, pogrillować, popalić sziszę z Beduinami. Wchodzisz?

HP sztachnął się głęboko.

– No pewnie!

– Super, zgarniemy cię koło piątej. Mamy miejsce w samochodach, więc jeśli chcesz kogoś zabrać, to nie ma problemu. Á toute à l’heure!20

HP się rozłączył i – patrząc w sufit – cieszył michę.

Tajemnicza pani, nocne przygody na pustyni…

Zagadki, które czekały na rozwiązanie…

Pierwszy raz od długiego czasu poczuł wreszcie, że żyje.

Game on!21

4 | Bad luck charm[22]

Forum Filarów Społeczeństwa