Tytuł oryginału
RUNNER

Redakcja
Grażyna Mastalerz

Projekt okładki
Paweł Skupień

Zdjęcie autora na okładce
photo © Henry Stampfel

Korekta
Maciej Korbasiński, Jolanta Ogonowska

Text Copyright © 2014 by Patrick Lee Published by arrangement with St.
Martin’s Press, LLC. All rights reserved. Copyright for the Polish
edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

ISBN 978-83-7554-981-2

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Pamięci Williama Sharpa
i Marge Toporek

CZĘŚĆ PIERWSZA

RACHEL

Jeśli ktoś obserwuje moje nędzne życie

Z jego codzienną szarpaniną,

Musi myśleć, że jestem durniem.

To nie w porządku, kiedy bogowie straszą durniów.

Stephen Crane¹

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Chwilę po trzeciej nad ranem Sam Dryden poddał się bezsenności i poszedł pobiegać po deptaku. Jego ciało oplotła chłodna wilgoć, filtrująca światła rozciągniętego po lewej El Sedero. Miasto sunęło powoli jak tankowiec we mgle. Po prawej miał Pacyfik, czarny i milczący, jakby tej nocy wyznaczał granicę świata. Odgłos kroków na starych deskach wracał do niego ze wszystkich stron otaczającej go ciemności.

W sumie dobrze, że nie spał. Sen przynosi wizje lepszych czasów, na swój sposób gorsze od koszmarów.

Zawieszone nad promenadą rtęciowe latarnie wlewały blask we mgłę. Wiły się sznurem ku południowi. Prawie znikały w mroku tam, gdzie deptak się kończył, nad brzegiem kanału.

Co jakiś czas mijał rozpalone na plaży ogniska i wyłapywał niesione wilgotnym powietrzem urywki rozmów. Przytłumione głosy, śmiech, skulone sylwetki obrysowane światłem płomieni. Migawki z niedostępnego świata. Czuł się jak intruz, duch mijający je w ciemnościach.

Te nocne biegi były czymś nowym, choć w El Sedero mieszkał już od lat. Zaczął je uprawiać kilka tygodni wcześniej i biegał o różnych porach nocy. Zdarzały się jak ataki kompulsji. Nie wiedział, czy umiałby nad nimi zapanować. Jak dotąd nie próbował. Wysiłek i chłodne powietrze orzeźwiały go, chociaż nie sprawiały mu przyjemności. Trening też bez wątpienia dobrze mu służył, choć na pierwszy rzut oka zdawał się go nie potrzebować. Był szczupły, miał metr osiemdziesiąt i wyglądał przynajmniej na swój wiek. Miał trzydzieści sześć lat. A może jego umysł joggingiem próbował go wyrwać z bezwładu.

Bezwład. Kilka miesięcy wcześniej tak jego stan nazwał przyjaciel. Jeden z niewielu, którzy nadal się zjawiali. Pięć lat temu, niedługo po tym, jak to wszystko się stało, miał ich wielu. Gdy trzeba było, oferowali wsparcie, a później motywującą presję. Naciskali go tak, jak robią ludzie, którym na kimś zależy. Nakłaniali, żeby zaczął nowe życie. Był im wdzięczny, przyznawał im rację – pewnie, że po jakimś czasie trzeba ruszyć dalej. Zgadzał się, przytakiwał i widział smutek barwiący ich spojrzenia, gdy sobie uzmysławiali, że mówi to tylko po to, żeby ich uciszyć. Nie próbował im wykładać swojego punktu widzenia. Nie przekonywał, że tęsknota może być jak otrzymanie rozkazu pełnienia straży, że dla niektórych jest służbą.

Minął ostatnie ognisko. W tym miejscu plaża pod deptakiem robiła się kamienista i mokra, wilgoć chwytała blask latarni. Dalej na odcinku kilkuset metrów brzeg był pusty. Minutę później w samym środku martwego odcinka dotarł do skrzyżowania promenady. Jej druga odnoga biegła w stronę lądu.

Zwolnił, potem stanął. Prawie zawsze zatrzymywał się w tym miejscu. Nie wiedział, co go tam przyciągało – może pustka. Skrzyżowanie tkwiło w ciemności między latarniami i nigdy nikogo tam nie było. W noce takie jak ta, bez światła księżyca i bez przyboju, czuł się tam jak w komorze deprywacji sensorycznej.

Stanął twarzą ku morzu i oparł się łokciami o drewnianą poręcz. Gdy uspokoił oddech, usłyszał słabe głosy otoczenia. Pisk opon na autostradzie, ponad kilometr w głąb lądu, za garbami wydm. Małe zwierzęta buszujące w trawie za deptakiem. Stał tam dobrą minutę, a potem dobiegły go kolejne odgłosy: kroki biegacza na deskach promenady.

Przez chwilę sądził, że to inny biegacz, ale wkrótce zrozumiał, że kroki są zbyt szybkie. Ktoś biegł pełnym sprintem. W nasyconym wilgocią powietrzu trudno było namierzyć źródło dudnienia. Popatrzył w lewo i w prawo, wzdłuż równoległej do brzegu linii deptaka, ale nikogo nie zauważył. Właśnie odwracał się od poręczy, żeby spojrzeć za siebie, gdy wpadł na niego ktoś pędzący z tamtej strony.

Usłyszał dyszenie, głos dziewczynki. Momentalnie zaczęła się z nim siłować. W panice próbowała się od niego odepchnąć, żeby pobiec dalej wzdłuż brzegu.

– Hej – powiedział. – Wszystko w porządku?

Spojrzała na niego. Nawet w ciemności widział, że jest przerażona. Przyjrzała mu się badawczo, w pełnej gotowości do dalszego sprintu, choć była zbyt zdyszana, żeby gdziekolwiek biec. Miała na sobie T-shirt i dżinsy, ale nogi miała bose. Ciemnobrązowe włosy do ramion były czyste, ale nieuczesane. Mogła mieć najwyżej dwanaście lat. Na ułamek sekundy skupiła wzrok. Widział, że pilnie coś rozważa.

I nagle się rozluźniła, już nie stała w postawie obronnej. Nadal się bała, ale już nie jego. Spojrzała w stronę lądu, tam, skąd przybiegła, i uporczywie wpatrywała się w ciemność. On też patrzył, ale nie widział nic osobliwego. Prostopadła odnoga deptaka prowadziła do nadbrzeżnej drogi, za którą rozciągały się wydmy, niewidoczne w gęstym mroku. Było spokojnie i cicho.

– Mieszka pan gdzieś w pobliżu? – zapytała dziewczynka.

– Kto cię goni?

Odwróciła się do niego i podeszła bliżej.

– Potrzebuję kryjówki – powiedziała. – Wszystko wyjaśnię, ale najpierw niech mnie pan stąd zabierze.

– Zabiorę cię na policję, ale nie mogę…

– Nie na policję – odparła tak gwałtownie, że Dryden natychmiast zapragnął pobiec dalej.

W cokolwiek była zamieszana ta mała, włączenie się w to nie mogło mu poprawić nastroju.

Zauważyła, że wyraz jego twarzy się zmienił, i szybko do niego podeszła. Złapała go za rękę i patrzyła błagalnie.

– Nie uciekam przed policją, jeśli tego się pan boi.

Znów spojrzała w bok, w tym samym momencie, w którym Dryden kątem oka dostrzegł jakiś ruch. Podążył za jej spojrzeniem, ale przez chwilę nie wiedział dokładnie, na co patrzy. Wreszcie udało mu się rozpoznać kształt wydm, jeszcze przed chwilą ukrytych w mroku. Były obrysowane słabym ruchomym światłem. Oddech dziewczynki zadrżał.

– Tak albo nie – powiedziała. – Nie mogę dłużej czekać.

Znał ten ton, ton prawdziwego przerażenia. To dziecko nie bało się kary za drobne przewinienie. Obawiało się o swoje życie.

Światło wokół grzbietów wydm wyostrzyło się i nagle pojął, co widzi: zza pagórków lada chwila mieli się wyłonić ludzie z latarkami. Pragnienie ucieczki od dziewczynki nagle zniknęło, a jego miejsce zajęło przeczucie, że coś w tym wszystkim bardzo nie gra i że mała nie kłamie.

– Chodź – powiedział.

Złapał ją za rękę i ruszył deptakiem na północ, w stronę domu. Musiał dla niej tylko trochę zwolnić kroku. Co chwila spoglądał na wydmy. Zdążyli pokonać niespełna pięćdziesiąt metrów, gdy zza wzniesienia wynurzył się pierwszy snop światła. W ciągu zaledwie kilku sekund pojawiły się trzy kolejne. Był zaskoczony, że są tak blisko. Noc igrała z jego wyczuciem odległości.

Z przeciwka w szybkim tempie zbliżała się do nich pierwsza wisząca latarnia. Nagle stanął. Dziewczynka, zatrzymując się z nim, prawie urwała mu rękę.

– Co pan robi? – zapytała.

Patrzyła na biegnących za nimi mężczyzn w takim samym napięciu jak on.

Kiwnął głową w stronę snopu światła nad deptakiem.

– Zobaczą nas, jeśli przebiegniemy pod latarnią.

– Tu nie możemy zostać – odparła.

Mężczyźni z latarkami – było ich teraz sześciu – zbiegali sprintem po zboczu wydmy.

Dryden spojrzał w stronę oceanu. Plaża była zaledwie metr pod deskami promenady. Wskazał na piasek i dziewczynka od razu zrozumiała. Prześliznęła się pod balustradą, a on zeskoczył tuż za nią. Wylądował na leżących luźno pod deptakiem kamieniach. Trochę kamienista, ale głównie jednak piaszczysta plaża ciągnęła się jeszcze jakieś trzydzieści metrów. Dalej zaczynał się ocean. Dryden ukląkł i dotknął piasku. Był gładki i płaski, przesiąknięty wilgocią. I na ile mógł to ocenić w ciemności, w zasięgu wzroku nie było ani jednego śladu stopy. Gdyby przebiegli tamtędy, tamci bez trudu zauważyliby ślady i ruszyli ich tropem.

Spojrzał między plażę a deptak. Nie wyglądało to obiecująco. Kamienie miały rozmiary piłek do siatkówki. Biegliby wolno, zwłaszcza po ciemku. W dodatku co kilka metrów drogę przecinały skrzyżowane dźwigary. Nie zaszliby daleko, zanim zjawiliby się tamci. Co najmniej jeden z nich na pewno zeskoczyłby na plażę, żeby oświetlić przestrzeń pod promenadą. Na kryjówkę to miejsce się nie nadawało.

Rzucił okiem na deptak i zobaczył, że pogoń dotarła do podnóża wydm. Wszystko działo się zbyt szybko. W bezgłośną noc wyraźnie słyszał ich kroki na asfaltowej drodze, a chwilę później na deskach prostopadłej odnogi deptaka. Spodziewał się ich na miejscu za niecałe trzydzieści sekund.

Spojrzał na krzyżak podtrzymujący deptak i dostrzegł jedyne rozwiązanie. Wprowadził dziewczynę pod deski. Trzęsła się, ale wyraźnie jej ulżyło, że znika z widoku. Pod promenadą biegły grube belki, podparte jeszcze grubszymi poprzecznymi drągami. Nad ich górnymi krawędziami były luki – nie dość szerokie, żeby zmieścił się w nich człowiek, ale wystarczające dla pary stóp albo dłoni.

– Złap się mnie – powiedział Dryden i przyciągnął małą do piersi.

Poddała się bez wahania. Kroki nadbiegających mężczyzn zaczęły wstrząsać deskami deptaka.

Dziewczyna mocno się do niego przytuliła. Czubkami palców złapał za poprzeczną belkę. Była za gruba, żeby ją złapać całymi dłońmi. Podrzucił nogi i zaczepił stopami o następny dźwigar, wiszący półtora metra dalej. Zawisł jak hamak i z małą na sobie przyciągnął się jak mógł najbliżej do desek deptaka. Jakby robił odwróconą pompkę.

Od początku wiedział, że długo w tej pozycji nie wytrzyma. Wszystko było nie tak. Brakowało tarcia między palcami a ogromną belką, więc musiał mocno ściskać, żeby nie odpaść. Już po kilku sekundach mięśnie rąk zaczęły go palić. A utrzymanie w prostej linii pleców wymagało napinania połowy mięśni. Nie zostały do tego stworzone.

Dziewczynka zdawała się rozumieć. Może czuła, jak jego ciało drży. Gdy kroki zadudniły głośniej, szepnęła mu do ucha:

– Mają broń. Zabiją nas.

Po chwili szpary między deskami wypełnił blask latarek. Mężczyźni dotarli do głównego traktu promenady i rozbiegli się.

Jeden odezwał się donośnym, przenikliwym głosem. Mówił jak ktoś, kto przywykł do wydawania rozkazów:

– Przeszukajcie plażę. Zajrzyjcie pod deptak.

Podeszwy butów zaszeleściły na deskach, a potem wylądowały głucho na kamieniach. Kątem oka Dryden widział błysk latarek, choć na razie światła były skierowane ku morzu. Mała przytuliła się do niego jeszcze mocniej. Wydawało mu się, że zamyka oczy i zatapia twarz w jego ramieniu. Ból mięśni stał się nie do zniesienia, ale nie to było największym problemem. Na to są sposoby – poznał je dawno temu. W pewnym momencie mięśnie zwyczajnie musiały dać za wygraną. Siła woli nie może walczyć z fizyką bez końca.

Udało mu się obrócić głowę o kilka stopni. Spojrzał na plażę. Snopy świateł przestały głaskać piasek i jeden po drugim zaczęły nurkować pod deptak. Spojrzał w górę, żeby jego oczy nie zabłysły w ciemności. Wpatrując się w przerwę między deskami, dostrzegł rozproszony blask latarek. Świeciły tuż pod nim. Gdyby choć jeden z mężczyzn był na tyle bystry albo podejrzliwy, żeby spojrzeć pół metra wyżej, wszystko by się skończyło. Czekał na oślepiający błysk, który mu to oznajmi.

Nic takiego nie nastąpiło.

Mglista poświata zniknęła. Zapadła ciemność. Policzył do dziesięciu i zaryzykował jeszcze jedno spojrzenie na plażę. Mężczyźni przesuwali się na północ. Nadal przeszukiwali promenadę. To był dobry moment, żeby zeskoczyć i spróbować po cichu uciec, nie bacząc na niebezpieczeństwo. Z każdą chwilą stawało się bardziej prawdopodobne, że zwyczajnie spadnie, i na pewno nie zrobiłby tego cicho. Już zaczął zsuwać stopy z belki, gdy powstrzymał go jakiś odgłos.

Kroki. Ciężkie, powolne stąpanie po deskach nad głową. Ktoś szedł od południa. Stamtąd nadbiegła pogoń. Dryden zastygł. Ten ktoś stanął tuż nad nim. Spadły mu na twarz ziarenka piasku.

– Clay! – zawołał ten ktoś.

Był ich szefem. Ten, który wołał. Stał na deptaku, a inni szukali.

Jeden z nich, najpewniej Clay, zawrócił i podszedł do promenady, chaotycznie wymachując włączoną latarką. Zatrzymał się przy krawędzi desek i spojrzał na szefa. Gdyby opuścił głowę i spojrzał przed siebie, zobaczyłby Drydena. W odległości niespełna pięćdziesięciu centymetrów. Dryden nie ośmielił się nawet podnieść z powrotem głowy. Najdrobniejszy ruch mógłby go zdradzić. Miał nadzieję, że drżenia mięśni nie widać aż tak bardzo, jak bardzo on je czuje.

Prawie nie widział twarzy Claya. Był tylko zarysem na tle czarnego oceanu i nieba. Jedynie rozproszone światło latarki pozwalało dostrzec kilka szczegółów: średniej długości włosy, ciemne ubranie, broń wisząca na ramieniu. Pistolet maszynowy, coś w rodzaju MP5 z ciężkim tłumikiem.

Stojący na deptaku szef powiedział:

– Tutaj już po ptakach. Wracajcie do furgonetki i słuchajcie kanałów policyjnych w promieniu trzydziestu kilometrów. Zadzwoń do Czernina, niech się zabierze za prywatne komórki tutejszych oficerów i agentów federalnych. I niech uważa przede wszystkim na słowa dziewczynka i zaginiona. Wariatka w sumie też.

– Myślisz, że jeśli do kogoś pójdzie… – powiedział Clay – …to wezmą ją za stukniętą?

Dryden nagle poczuł, że palce ześlizgują mu się z wilgotnej belki. Żadna siła nie mogła ich powstrzymać. Wiedział, że za kilka sekund spadnie na ziemię.

– Myślę, że tak – odparł szef.

Dryden trzymał się już tylko opuszkami palców i czuł, że przy następnym oddechu będzie trzymał jeszcze słabiej.

– A jeśli i tak nam się wymknie? – spytał Clay.

Szef przez chwilę nie odpowiadał. W końcu odparł:

– Albo ona skończy w piachu, albo my.

Dryden przygotował się na upadek. Próbował sobie wyobrazić, jak mógłby najszybciej stanąć na nogi i uciec z dziewczynką na rękach.

W tym momencie poczuł, że się poruszyła. Bezszelestnie oderwała ręce od jego torsu, sięgnęła do belki i tak mocno, jak tylko mogła, zacisnęła dłonie na jego palcach. Ta niewielka siła wystarczyła, żeby się utrzymał.

W chaosie myśli tłoczących mu się w głowie jedna chwilowo wybiła się przed inne: Skąd wiedziała?

Sekundę później Clay włożył latarkę do kieszeni, wdrapał się na deptak i pobiegł tam, skąd nadeszła jego grupa. Dryden czekał, aż jego szef też w końcu odejdzie, ale szef stał w miejscu. W ciemności słychać było jego oddech. Wreszcie odwrócił się i poszedł na północ, za swoimi ludźmi. Kiedy jego kroki ucichły, Dryden opuścił nogi i zeskoczył z belki na piach. Krew napłynęła mu do mięśni jak lodowata woda. Dziewczynka stanęła na kamieniach, złapała równowagę i spojrzała w stronę plaży. Dryden zrobił to samo. Mężczyźni byli sto metrów dalej.

Mała pociągnęła nosem i zrozumiał, że płacze.

– Dziękuję – wyszeptała łamiącym się głosem. – Przykro mi, że musiałeś przez to przejść.

Dryden chciał jej zadać tysiąc pytań, ale kilka minut mógł poczekać.

Odwrócił głowę w stronę wydm i poszukał wzrokiem drogi ucieczki. Między deptakiem a drogą portową rozciągał się pas bezpiecznej ciemności. Dalej widać było małe uliczki El Sedero. Biegły głębiej w stronę lądu, pod osłoną nocy. Mogli pobiec naokoło, do jego domu. Stał nad plażą, jakieś pół kilometra na północ.

Spojrzał ostatni raz na szukających ich mężczyzn, żeby się upewnić, że się oddalają. Poprowadził małą pod deskami promenady w rosnącą kawałek dalej głęboką trawę.

ROZDZIAŁ DRUGI

Żadne z nich nie odezwało się słowem, dopóki nie znaleźli się trzy przecznice w głąb lądu. Szli na północ ciemnymi ulicami starej części miasta. Dryden wciąż rozglądał się za Clayem. Mógł iść tamtędy do furgonetki. Morska mgła nie była dość gęsta, żeby ich przed nim ukryć. Ale przez chwilę zdawali się mieć El Sedero tylko dla siebie.

Odezwał się cicho:

– Kim oni są? Co się dzieje? Widziałaś coś, czego nie powinnaś widzieć?

Nie przychodziło mu do głowy inne wytłumaczenie.

Mała pokręciła głową.

– Nie sądzę. Naprawdę nie wiem.

– Nie wiesz, czy coś widziałaś?

– To trochę bardziej skomplikowane – odparła.

Nadal mówiła tak, jakby gardło miała zawiązane na supeł, choć już kilka minut wcześniej przestała płakać.

– Nadal możesz się wycofać – powiedziała. – Już i tak zrobiłeś więcej niż…

– Nie zostawię cię tu samej. Zabiorę cię w bezpieczne miejsce. Możemy pójść na policję, nawet jeśli oni nasłuchują.

Znowu pokręciła głową, tym razem bardziej stanowczo.

– Nie możemy.

– Są komisariaty, na których pracuje po stu gliniarzy – odparł Dryden. – Nawet o tej porze. Byłabyś bezpieczna, choćby nie wiem kto wiedział, że tam jesteś.

– Nie rozumiesz.

– To mi wytłumacz.

Mała znów na chwilę zamilkła. Patrzyła na swoje stąpające bezgłośnie na betonie bose stopy.

Dryden przerwał ciszę:

– Ja jestem Sam. Sam Dryden.

Dziewczynka podniosła głowę.

– Rachel.

– Posłuchaj, Rachel. Nie wezmę cię za wariatkę. Widziałem ich. Słyszałem, co mówili. Możesz mi zaufać.

Szła i patrzyła na niego. Chyba nigdy nie widział bardziej zagubionego dziecka.

– Gdzie czułabyś się bezpieczna? – zapytał. – Musisz mieć rodzinę, kogoś bliskiego.

– Nie wiem – odparła. – Nie pamiętam.

Wydawało się, że chce powiedzieć coś jeszcze. Przerwał jej huk eksplozji. Rozerwał przesiąknięte mgłą powietrze. Rachel podskoczyła i złapała go za rękę. Oboje od razu dostrzegli źródło hałasu. Grzebiący w śmietniku w poszukiwaniu łupu kot zwalił na chodnik metalową pokrywę. Rachel się uspokoiła, ale nie puściła jego ręki. Ruszyli dalej.

– Pamiętam tylko ostatnie dwa miesiące – powiedziała. – W tym czasie nie miałam nikogo bliskiego.

W jej głosie słychać było skrajne zmęczenie, jakiego nie powinno odczuwać żadne dziecko. Pasowało raczej do mającego za sobą długie miesiące albo lata ciężkich walk żołnierza. Głosowy odpowiednik oczu, które widziały wszystko.

– Skąd biegłaś? – spytał Dryden. – Skąd oni cię gonili?

– Z miejsca, w którym mnie trzymali. Tam byłam przez te dwa miesiące. Dzisiaj zamierzali mnie zabić, więc uciekłam.

Minęli śmietnik i kota. Przerwał łowy, żeby się im nieufnie przyjrzeć, a po chwili wrócił do swoich spraw. Dryden zrobił krok nad pokrywą kosza i nagle przyszła mu do głowy pewna myśl. Przebiegła mu wzdłuż kręgosłupa jak dotyk. Nabierała jeszcze kształtu, gdy Rachel stanęła w miejscu i spojrzała na niego wielkimi oczami, jakby w odpowiedzi na to, co mówiło jego ciało.

Popatrzył na nią, zmieszany i zdziwiony, że jest tak niesamowicie spostrzegawcza, ale szybko odpuścił i wrócił myślami do strąconej pokrywy śmietnika.

– Musimy zejść z tego chodnika – powiedział.

Zanim dokończył zdanie, ruszył w bok. Pociągnął Rachel w cień, za najbliższy budynek. Tylne ogródki dwóch rzędów domów tworzyły biegnący równolegle do ulicy wąwóz. Dryden przyspieszył. Szli na północ. Chciał jak najszybciej oddalić się od śmietnika.

– Przybiegną tam, prawda? – powiedziała Rachel.

– Tak.

Ledwo to powiedział, gdy nieopodal zadudniły ciężko szybkie kroki. Popchnął małą za rosnący w pobliżu krzew i przycupnął obok niej. Wcisnęli się między cienkie gałązki i ścianę domu. Patrząc przez szparę między krzewem a betonem, niewiele widzieli. Dryden patrzył na południe, tam, skąd przyszli. Nagle zobaczył sylwetkę. Ktoś biegł dwa domy dalej. Chwilę później kroki zatrzymały się na chodniku, z którego oni sekundę wcześniej zeszli. Cisza. Potem piknięcie i szum krótkofalówki. W nieruchomym, gęstym powietrzu głos mężczyzny dotarł do Drydena bez zakłóceń:

– Trzy sześć, na północ od trzy cztery. Tutaj nic.

Przez głośnik dobiegł czyjś głos, zniekształcony, ale równie wyraźny jak głos Claya:

– Zrozumiałem. Tu trzy cztery, wracam z furgonetki.

I w końcu trzeci głos. Dryden rozpoznał głos ich szefa.

– Trzy sześć, szukaj dalej. Naszym zdaniem mała zawróciła. Na plaży znaleźliśmy trop.

– Rozumiem. Jaki trop? – spytał mężczyzna.

– Męski portfel – odparł szef. – Leżał pod deptakiem, tam, gdzie zgubiliśmy ślad.

Dryden zamknął oczy i westchnął. Nawet nie musiał sprawdzać. Opierając się o ścianę budynku, czuł, czego brakuje w tylnej kieszeni jego spodni. Tak czy siak sięgnął ręką. Portfela nie było.

Szef rzucił przez krótkofalówkę:

– Podwójne ślady stóp od portfela do twojej pozycji. Drużyna idzie w twoją stronę. Skontaktuj się z nimi i przeszukajcie okolicę. Trzy cztery, czekaj na mnie przy furgonetce. Właściciel portfela mieszka niedaleko stąd.

ROZDZIAŁ TRZECI

Martin Gaul stał na balkonie swojego biura. W ręku miał telefon. Ściskał go tak mocno, że słyszał, jak wygina się wyświetlacz.

Balkon wychodził na południe. Gaul patrzył na Los Angeles z ostatniego piętra, od strony Sunset Boulevard. Wpatrywał się w nocne rozlewisko miasta: ponad tysiąc kilometrów kwadratowych oświetlonej siatki, pokreślonej autostradami jak światłowodowymi żyłami elektronicznego organizmu.

Zamknął oczy i spróbował uspokoić oddech. Chciał zdławić lęk, który nim zawładnął, kiedy trzy minuty wcześniej odebrał telefon.

Drużyna Currena zgubiła trop.

Gaul odwrócił się od poręczy. Podszedł do stolika stojącego przy suwanych drzwiach i odłożył telefon. Modlił się, żeby znów zadzwonił i żeby tym razem okazało się, że sprawa jednak została załatwiona. Patrzył na telefon jeszcze przez chwilę, a potem wrócił do podziwiania widoku.

W ustach miał specyficzny smak – mieszankę napięcia i ledwo wyczuwalnego lęku. Już go znał. Poznał go trzydzieści lat wcześniej, latem, gdy był w Bostonie, między studiami a wojskiem. Poszedł ze znajomymi na mecz bejsbola, a potem do baru przy stadionie. Wiele drinków później wychodził sam. Jak przez mgłę pamiętał, że towarzysze wyszli wcześniej. Wydawało mu się, że nieźle mu idzie z jedną dziewczyną, ale w końcu i ona się zawinęła bez pożegnania. Wprawiło go to w paskudny nastrój. Pamiętał, że szlajał się po okolicy i że szedł w stronę czegoś, co wziął za przystanek autobusowy. Znacznie później wylądował nad rzeką, przy Harvard Bridge. Szukał miejsca, gdzie mógłby się odlać, i wtedy zaczęły się kłopoty.

Wiele lat później nie pamiętał za bardzo, jak do tego doszło. Był tam jakiś facet. Wtedy chyba uznał go za bezdomnego. Albo za innego pijaka, który nadszedł od strony baru. Zaczęli się kłócić. Możliwe, że to on był prowodyrem – tyle był teraz w stanie przyznać. To ten nastrój. Z powodu podobnych humorów często wszczynał wtedy kłótnie. Prowokował ludzi, żeby mu odpowiadali.

Tym razem skończyło się czymś więcej niż kłótnią. Pchnięciami i wymianą ciosów. Jego pięść trafiła idealnie. Facet padł tuż przy linii wody. Wtedy uciekł. Dopiero dziesięć minut później i dziesięć przecznic dalej przyszło mu do głowy, że tamten mógł wylądować głową w rzece. Pamiętał, że chlupnęło, ale w tamtej chwili się tym nie przejął. Złapał autobus do domu i ponad godzinę leżał, wpatrując się w sufit i wmawiając sobie, że tylko sobie ten chlupot wyobraził. Ludzki umysł potrafi zmyślić najróżniejsze fakty i pokolorować je strachem.

Nazajutrz w południe sprawa pojawiła się na pierwszym miejscu w lokalnych wiadomościach. Martwy człowiek w rzece Charles, podejrzenie zabójstwa, policja prosi o pomoc. Umysł Gaula przepełniły wątpliwości. Ile kamer przemysłowych minął tamtego wieczoru w drodze nad rzekę i z powrotem? Ilu taksówkarzy, ochroniarzy i kierowców autobusów widziało go na tyle dobrze, żeby móc go opisać?

Przez całe lato czuł ten sam smak co teraz. Jakby gardło potrafiło wytwarzać specjalny związek chemiczny na wypadek poważnych kłopotów, takich, gdy człowiekowi nie pozostaje nic innego jak czekać.

Zadzwonił telefon. Gaul chwycił go jak zdobycz.

– Powiedz, że ją macie – powiedział.

– Większość moich ludzi nadal jej szuka – odparł Curren. – Dadzą znać, jak coś znajdą. Jestem z Clayem w mieszkaniu Drydena. Nie ma go tu.

– Mam nadzieję, że was tam nie widać. Jeśli on i mała jeszcze nie dotarli…

– Nie zobaczą nas. Zasłony są zaciągnięte. Jak przyszliśmy, światło było włączone. Ale nie sądzę, żeby przyszli. Gdyby zamierzali, już by tu byli. Może Dryden zauważył, że zgubił portfel, i się wystraszył.

– Jeśli jej pomaga, to jak to wszystko wygląda?

– Powiedziałbym, że raczej kiepsko.

Gaul poczuł, że żyła za uchem zaczyna mu pulsować, uderzać o zausznik okularów.

– Mów.

Curren wyrecytował życiorys Drydena. Czytał z jakiegoś urządzenia.

– Sam Dryden. W wojsku od liceum. Rangersi, potem przez trzy lata Delta. Po drodze ogólne szkolenie wielozadaniowe: certyfikat pilota wiropłatów, skoki HALO, takie rzeczy. W końcu odchodzi z Delty i jego kartoteka wsiąka na sześć lat.

– Żadna kartoteka nie wsiąka – odparł Gaul.

– To już przekracza moje uprawnienia. Oficjalnie między dwudziestym czwartym a trzydziestym rokiem życia facet nie mieszka na planecie Ziemia. Kiedy znów się pojawia, nie jest już w wojsku i mieszka w El Sedero. Żeni się w wieku trzydziestu jeden lat, ma dziecko i zaczyna się szkolić na nauczyciela. Rok później żona i dziecko giną w wypadku samochodowym i Dryden rzuca szkołę. To było pięć lat temu. Od tamtej pory niewiele się dzieje. Jakieś dochody z prywatnych firm ochroniarskich, trochę konsultingu. Nic specjalnego.

Przez chwilę Gaul nic nie mówił. Wolną rękę zaciskał na poręczy balkonu. Oświetlona sodem miejska tundra wyraźnie rysowała się w jego polu widzenia. Słuchając monologu Currena, ani razu nie mrugnął.

– Sir? – odezwał się głos w słuchawce.

Dziewczyna zwiała, najprawdopodobniej w towarzystwie człowieka wyszkolonego lepiej niż Curren. Mógłby wykonać dwa telefony i w pół godziny poznać zaczernioną część akt Drydena – zamierzał to zrobić zaraz po rozmowie z Currenem – ale szczegóły nie miały znaczenia. Samo to, że część jego życiorysu warta była utajnienia, oznaczało, że ma wyjątkowe umiejętności. Nawet jeśli dzisiaj już o kilka lat przeterminowane.

– Wywróćcie mieszkanie na lewą stronę – powiedział. – Wrzućcie wszystko w system: każde nazwisko, każdego mejla, każdy adres.

– Clay już to robi.

– Idź mu pomóc – odparł Gaul i rozłączył się.

Zadzwonił do ludzi, którzy mieli się zająć teczką Drydena. Potem wykonał jeszcze jeden telefon. Głos w słuchawce łamał się, brzmiał szorstko. Jego właściciel prawdopodobnie już nie spał – w Waszyngtonie była szósta rano – ale pewnie od góra pięciu minut.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedział Gaul.

– Czego potrzebujesz?

Gaul od dawna podziwiał jego bezpośredniość. Komicy telewizyjni kompletnie się mylili, portretując go jako układnego bufona. Po prostu na widok mikrofonu tracił rezon, to wszystko.

Przedstawił mu sytuację, bez dosładzania. Zajęło mu to dziewięćdziesiąt sekund. Gdy skończył, w słuchawce na długo zapadła cisza. Potem coś chlusnęło w szklance. Wiedział, że to nie woda – mimo wczesnej pory.

– Potrzebuję satelitów – powiedział Gaul. – Daj mi Mirandy, całą konstelację. Chcę mieć pełną kontrolę, musimy odłączyć bezpieczniaków i Pentagon, do odwołania.

Mężczyzna po drugiej stronie słuchawki westchnął. Coś zaskrzypiało, może kanapa.

– Muszę to uzgodnić z górą – odparł.

Nie zapytał, jak długo to potrwa. Nad tym facetem nie było zbyt dużo góry.

– Oddzwonię – powiedział głos w słuchawce. – Kwadrans.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dryden patrzył przez konary cedru na skraju niewielkiego parku. Od podwórka, na którym schowali się pierwszy raz, zdołali przejść zaledwie trzy przecznice. Wciąż tkwili głęboko między tylnymi uliczkami mieszkalnej części El Sedero. Ludzie szukający Rachel byli wszędzie.

W ciągu sześćdziesięciu sekund od ostatniego połączenia radiowego reszta drużyny wsiąkła w okolicę. Jak cienie. Kiedy chcieli być bezgłośni, doskonale im się to udawało. Pochowali też latarki, więc trudniej było ich namierzyć. Za każdym razem, kiedy prowadził Rachel z jednej kryjówki do drugiej, najpierw co najmniej przez minutę uważnie wpatrywał się w otwartą przestrzeń. Nawet przy takich środkach ostrożności mieli szczęście, że zaszli tak daleko. Ci ludzie byli doskonale wyszkoleni. Widział to w ich ruchach – także tych, których nie wykonywali. Żadnych zbędnych kroków. Jemu też przed laty wpojono takie odruchy.

Patrzył na park. Z jednej strony graniczył z rzędem tylnych podwórek, z drugiej wychodził na ulicę. W odległości czterdziestu metrów przez plac zabaw przemknęła jakaś sylwetka.

Spojrzał na domy. Stały na wschód od miejsca, gdzie przycupnęli z Rachel, od strony miasta. Plan, o ile w ogóle jakiś miał, był taki, żeby iść właśnie w tamtą stronę, do rozległej dzielnicy handlowej po drugiej stronie autostrady. Ta część miasta była przynajmniej znacznie większa, pełna sklepów, magazynów i terenów przemysłowych. Łatwiej byłoby się tam ukryć, trudniej szukać. Potem mógł pomyśleć, co dalej.

Mężczyzna przemknął przez park w stronę ulicy. Przebiegł przez nią i zniknął w cieniu między stojącymi dalej domami. Dryden znów się odwrócił. Wpatrywał się w przestrzeń między cedrem a rzędem kamienic. Musieliby przebiec jakieś dwadzieścia metrów. Całą tę część ulicy spowijała ciemność, ale też nie było tam żadnej kryjówki. Ktoś, kto by obserwował to miejsce, od razu by ich zauważył.

Ostatni raz rzucił okiem na ulicę i podwórka. Nie dostrzegł żadnego ruchu. Wyglądało na to, że nikogo tam nie było. Złapał Rachel za rękę, spojrzał na nią i ruchem głowy pokazał, w którą stronę pobiegną. Ona też kiwnęła głową, wystraszona, ale gotowa. Już ruszał, kiedy gwałtownie szarpnęła go za rękę. To mogło być tylko ostrzeżenie. Nawet na nią nie spojrzał, nie wykonał żadnego ruchu. Zastygł. Cicho odddychał przez usta.

Trzy sekundy później pod cedrem, niecałe trzy metry od nich, przeszedł jakiś człowiek. Wyszedł zza cedru. Jego kroków na wilgotnej trawie w ogóle nie było słychać. Nawet wpatrując się w każdy z nich, Dryden nic nie słyszał. Nie miał pojęcia, jak Rachel go zauważyła. Była może metr bliżej, dzieci miewają też lepszy słuch niż dorośli, ale mimo wszystko musiała mieć nadzwyczajnie wyostrzone zmysły.

Dryden czekał. Mężczyzna ruszył w stronę parku. Zatrzymał się i powoli wykonał pełen obrót. Na chwilę zahaczył wzrokiem o miejsce, gdzie się ukrywali. Dryden zdał sobie sprawę, że tylko dzięki temu, że wokół jest tyle krzaków – było ich w zasięgu wzroku kilkaset – ludzie Claya nie zajrzeli za każdy z nich. Obserwowali otwarte przestrzenie, wypatrując ruchu.

Facet skończył rundę i poszedł dalej, tam, gdzie jego poprzednik. Gdy zniknął, Dryden jeszcze raz zeskanował ulicę. Była pusta, przynajmniej tak pusta, jak wydawała się wcześniej. Spojrzał na Rachel. Kiwnęła głową, wciąż w pełnej gotowości. Ruszyli biegiem.

Zatrzymali się dopiero dziesięć minut później. Gdy w piątej minucie Rachel zwolniła, Dryden wziął ją na ręce i biegł dalej, prawie sprintem. Zatrzymał się, kiedy dotarli na szczyt wału nad autostradą.

Był zdyszany i czuł lekki ucisk w skroniach: nie do końca ból, raczej coś w rodzaju zimnego mrowienia. Cokolwiek to było, oznaczało, że pogorszyła mu się kondycja. Kiedy służył w jednostce, regularnie ćwiczył piętnastokilometrowe biegi ze sprzętem ważącym tyle samo co Rachel.

Odsapnął na tyle, żeby uspokoić oddech, i wsłuchał się w noc. Nie zwracał uwagi na szept skromnego o tej porze ruchu ulicznego. Próbował wychwycić dźwięk, którego miał nadzieję nie usłyszeć: warkot helikoptera. Człowiek zdolny skompletować oddział ludzi z wyciszonymi pistoletami maszynowymi i na tyle bezczelny, żeby ich wypuścić na ulice miasta, powinien być w stanie wezwać posiłki. Helikopter z termowizorem wypatrzyłby jego i dziewczynę z taką łatwością, jakby oboje świecili.

Nasłuchiwał jeszcze dwadzieścia sekund, ale nie usłyszał złowrogiego odgłosu. Nie oznaczało to jednak, że są bezpieczni.

Patrzył ponad pasem autostrady, na dzielnicę handlową i przemysłową. Z helikopterem czy bez, i tak musieli się ukrywać. Już miał ruszać w dół wału, kiedy coś go zatrzymało. Impuls, tkwiący głęboko w świadomości, jak uczucie, że włosy sztywnieją na karku.

Odpowiedź na zagrożenie. Ale jakie?

Stanął bez ruchu i znów zaczął nasłuchiwać. Wokół szumiał tylko ruch uliczny. Wpatrywał się w noc, ale nic szczególnego nie zauważył.

Nie wystraszyło go nic, co zobaczył albo usłyszał. To była tylko myśl, tuż pod powierzchnią świadomości. Niejasne wrażenie jakiegoś dodatkowego aspektu czyhającego na nich niebezpieczeństwa. O co mogło chodzić?

Czekał, ale myśl się nie skrystalizowała. Jedyne, co przyszło mu do głowy, to nagłe przekonanie, że ukrywanie się w El Sedero nie jest właściwym posunięciem.

Rachel bacznie go obserwowała. W jej oczach widział troskę, ale nic nie powiedziała.

Ruchem głowy wskazał na autostradę. Po drugiej stronie, za linią drzew, pół kilometra dalej, mgłę rozjaśniały światła całodobowego supermarketu.

– Czas na nas – powiedział.

Salę z komputerami, piętro niżej, pod gabinetem Gaula, oświetlał tylko blask plazmowych monitorów. Było ich dziewięć. Gaul chodził po pokoju, a jego oficer techniczny, Lowry, przygotowywał ekrany do transmisji obrazów z satelitów. Na razie nic nie przychodziło. Skonfigurowane monitory świeciły ślepo, wyczekująco. Gaul nie dostał jeszcze dostępu do Mirand i z każdą minutą wyraźniej słyszał w uszach własne tętno.

– Sygnatury aktywne – powiedział Lowry. – Jesteśmy gotowi do transmisji.

Mirandy. Najbardziej imponujące urządzenia, jakie człowiek kiedykolwiek umieścił na orbicie. Ich zdolności termowizyjne wyprzedzają o dekadę najbardziej optymistyczne przewidywania dziennikarzy zajmujących się nauką. Miranda potrafi odróżnić grubasa od chudzielca w dowolnym miejscu na Ziemi, w dzień i w nocy, choć nie to jest jej największym atutem. Wiele satelitów szpiegowskich ma podobny potencjał. Różnica polega na tym, że Miranda robi to z piętnastokrotnie wyższej orbity. Rozpoznaje obraz z wysokości ponad trzech tysięcy kilometrów. Dla większości platform standard to dwieście kilometrów. To mocno powiększa zasięg łowów.

Powierzchnię Ziemi pokrywa cała konstelacja Mirand, jak sieć GPS. System potrafi obserwować każde miejsce w każdej chwili, za pośrednictwem co najmniej trzech satelitów, a często czterech albo pięciu. Potrafi złapać ruchomy cel (może nim być biegacz albo pocisk) i z łatwością śledzić jego kurs. Nie da się przed nim uciec, a już na pewno nie da się znaleźć kryjówki.

Tyle że żeby móc śledzić cel, trzeba go najpierw znaleźć. Zauważyć Rachel i jej nowego przyjaciela da się tylko pod warunkiem, że w chwili kiedy przejmą kontrolę nad Mirandami, tamci będą szli przez przedmieścia El Sedero pieszo. Z każdą sekundą oczekiwania na tę chwilę szanse na to malały.

Nagle na wszystkich dziewięciu monitorach rozbłysły okienka wiadomości. Lowry spojrzał na nie. Sekundę później zadzwonił telefon Gaula. Podniósł słuchawkę.

– Są twoje – powiedział męski głos.

Dryden i Rachel dobiegli na skraj parkingu przed supermarketem i zatrzymali się, żeby spojrzeć na samochody. Większość stała przed budynkiem. Prawdopodobnie były to auta pracowników trzeciej zmiany. Ale kilka stało po bokach. Może należały do tych z drugiej zmiany, tych, którzy mieli podwójny dyżur, a przyjechali wieczorem, kiedy parking był pełny.

Dryden ruszył przodem, do najbliższego z aut, ciemnozielonego taurusa. Im pospolitszy model, tym lepiej. Wiedzieli, że kradzież zostanie zgłoszona w ciągu kilku godzin, a ludzie, którzy ich szukają, słuchają policyjnych częstotliwości. Trzeba się wmieszać w tłum. Ale szybko zrezygnował z taurusa. Był zbyt nowy i z pewnością miał elektroniczną stacyjkę, więc nie dałoby się go odpalić z kabli.

Poszli dalej wzdłuż parkingu, do następnej grupy aut, pięćdziesiąt metrów dalej.

Lowry wpisywał polecenia dla Mirand i mamrotał pod nosem.

– Numer dwanaście, kadr trzy na trzy kilometry. Numer piętnaście do dwunastki, cel biologiczny na wolnym powietrzu, ludzie. Numer czternaście do dwunastki, jak wyżej.

Niesamowity hardware uzupełniało oprogramowanie jak z najgorszych koszmarów wyznawcy teorii spiskowych. Mirandę można było zaprogramować tak, żeby przeczesała średniej wielkości miasto i wyszukała w nim wszystkie ludzkie sylwetki przebywające poza budowlami stworzonymi przez człowieka. Jeden satelita mógł liczyć cele w szerokim kadrze, podczas gdy dwa lub trzy inne robiły zbliżenia. Cały czas komunikowały się ze sobą, żeby jak najwydajniej dzielić się pracą. Cała operacja trwała mniej niż trzydzieści sekund.

I właśnie się zaczęła.

Pierwszy monitor pokazywał szeroki kadr miasta. Ląd i morze wyświetlały się jako plama zimnej czerni. Wyraźne punkty niebieskawej bieli wskazywały na domy i inne źródła ciepła.

Na kolejnych trzech monitorach zaczęły wyskakiwać nieruchome kadry – zbliżenia ludzi nadsyłane przez pozostałe satelity. Pierwsze pokazywało grupę ludzi stojących wokół bardzo jasnego źródła ciepła.

– Ognisko na plaży – powiedział Lowry. – Zignorować?

Gaul przytaknął. Lowry poinstruował system, żeby pominął wybrany cel.

Na innych zdjęciach była drużyna Currena. Zebrali się wokół niego przy furgonetce. Chwilę wcześniej Gaul kazał im się tam stawić, żeby byli gotowi ruszyć za Drydenem i Rachel, jak tylko Lowry ich namierzy.

W miarę jak nadchodziły kolejne zbliżenia – kobieta wyprowadzająca psa, wysoki mężczyzna wyrzucający śmieci – stawało się jasne, że Mirandy przeczesują teren z zachodu na wschód. Oznaczało to, że zaczęły na brzegu morza i szły w głąb lądu. Prawdopodobnie było to domyślne ustawienie programu. Gaul gapił się w ekran z szerokim kadrem miasta. Obraz rozciągał się na ponad dwa kilometry od brzegu w stronę centrum handlowego po prawej. Mirandy skończyły katalogować cele znajdujące się w lewej połówce i można się było spodziewać, że z prawą poradzą sobie w ciągu dziesięciu, piętnastu sekund.

Na końcu parkingu stał tylko jeden wart rozważenia samochód. Dryden zdecydował się na niego, zanim podszedł na tyle blisko, żeby móc sprawdzić, czy jest zamknięty. Był to ford F-150, pikap z wczesnych lat dziewięćdziesiątych. W stacyjce można się było spodziewać wyłącznie miedzianych przewodów w izolacji. Drzwi od strony kierowcy były zamknięte – to akurat Drydena nie zaskoczyło – ale przez tylną szybę kabiny zobaczył, że od strony pasażera przycisk zamka jest wysunięty. Rachel, która szła trzy metry za nim, zrozumiała. Obiegła auto od prawej, wsiadła i otworzyła mu od środka. Usiadł za kierownicą.

Trzy tysiące dwieście siedemdziesiąt kilometrów nad Górami Skalistymi lecąca na południowy wschód, ku Zatoce Meksykańskiej, z prędkością ponad sześciu kilometrów na sekundę Miranda numer piętnaście wycelowała obiektywy w El Sedero i błyskawicznie zaczęła robić zdjęcia ludzkich celów z listy. Cel siódmy, zarejestrowany i wysłany. Cel ósmy, zarejestrowany i wysłany. Cel dziewiąty – komputer pokładowy się zaciął. W wyznaczonej lokalizacji nie było celu dziewiątego. Miranda numer piętnaście automatycznie zakomunikowała to Mirandzie numer dwanaście, która odpowiadała za szeroki kadr i wyznaczała pozostałym cele do sfotografowania. Miranda numer dwanaście odpowiedziała, że cel dziewiąty zniknął 2,315 sekundy wcześniej. Z miejsca, gdzie był, nie dochodził już sygnał o dwóch ludzkich sylwetkach pod gołym niebem. Zamiast niego pojawił się sygnał o dwóch osobach w pojeździe, który na 99,103 procent był fordem F-150, wyprodukowanym w 1988 roku. Ostatni ciąg rozkazów od operatora dotyczył tylko celów ludzkich pod gołym niebem, więc cel dziewiąty przestał się liczyć.

Miranda numer piętnaście rozważała ten problem przez 485 nanosekund. Tyle czasu potrzebowała, żeby sprawdzić trzy algorytmy co – jeśli. W końcu zdecydowała, że nie ma powodu angażować ludzkiego operatora. Zignorowała cel dziewiąty i pracowała dalej.

Dryden znalazł w schowku śrubokręt. Otworzył nim obudowę stacyjki. Uruchomienie silnika z kabli zajęło mu tylko kilka sekund.

– Nie kradniemy – powiedział Dryden. – Pożyczamy.

– Strasznie stare auto – odparła Rachel. – Kto by się gniewał?

Dryden wyjechał z parkingu i skręcił w lewo. Widział już przed sobą wjazd na autostradę 101. Rachel spojrzała przez ramię na rozproszone we mgle światła miasta i odetchnęła ciężko.

– Opowiedz resztę swojej historii – powiedział Dryden.

Gaul gapił się na kompletny zestaw zdjęć satelitarnych jak człowiek niemogący oderwać wzroku od jednorękiego bandyty, który właśnie połknął jego ostatniego dolara. Na wyznaczonym obszarze pod gołym niebem przebywało czternaście osób. Ani jednego dziecka.

Rachel przepadła.

Lowry ustawiał już szerszy kadr, ale Gaul stracił nadzieję. Żaden człowiek nie byłby w stanie przemierzyć pieszo obszaru większego niż ten, który wyznaczały poprzednie współrzędne. To, że Drydena i Rachel nie było, oznaczało, że znaleźli transport.

Gaul usiadł w fotelu i oparł głowę na dłoniach.

Rachel poza jego zasięgiem.

Na wolności.

Nie pamięta nic ważnego, ale to nie będzie trwało wiecznie. Kiedy narkotyk przestanie działać, w ciągu tygodnia pamięć sama zacznie wracać. Wkrótce potem wszystko sobie przypomni.

Poczuł w ustach nieprzyjemny smak. Na kilka sekund wrócił do Bostonu, do okropnego mieszkania przy Dziewiątej Ulicy, w którym czekał na policję.

– Sir? – odezwał się Lowry.

– Co jest?

– Możemy spróbować jeszcze jednej rzeczy.

Gaul uniósł głowę. Na pierwszym komputerze Lowry uruchomił nową aplikację, a tak naprawdę zgodził się uruchomić tę, którą zaproponował program. System operacyjny doszedł do tego samego wniosku co Gaul: to, że nie można namierzyć celu idącego pieszo, prawdopodobnie oznacza, że znalazł środek transportu.

– To jedna z ostatnich aktualizacji programu – wyjaśnił Lowry. – Czasami tam, skąd niedawno odjechał pojazd, na asfalcie zostają ślady termiczne. Na ogół są bardzo słabe, ale Mirandy potrafią zwiększyć czułość i wychwycić ciepło po upływie nawet sześćdziesięciu sekund, w zależności od tego, jak szybko jechał dany samochód. Jeśli ktoś ostatnio odjeżdżał z wyznaczonego terenu, może nam się udać.

Szeroki kadr El Sedero pozostawał nieruchomy. Mirandy wykonywały nowe polecenie. Nagle obraz po prawej stronie ekranu przeszedł w zbliżenie centrum handlowego. Od parkingu do ulicy, a potem na wjazd na autostradę biegły dwa ciemnoniebieskie pasy. Były słabe i znikały w oczach.

– Pokaż mi ten parking sześćdziesiąt sekund wcześniej – powiedział Gaul.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dryden zmienił pas, żeby wyprzedzić ciężarówkę. Jechał tylko trochę szybciej, niż było wolno, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Widoczność na stojedynce była lepsza niż w mieście. Autostrada biegła wzdłuż wybrzeża, ponad warstwą mgły.

Na razie chciał się tylko oddalić od El Sedero. Co dalej – o tym zamierzał zdecydować, kiedy usłyszy całą historię Rachel. Już całą minutę siedziała w milczeniu. Zastanawiała się, jak to opowiedzieć. W końcu się do niego odwróciła.

– Zanim cokolwiek powiem, muszę coś zrobić, żebyś mi uwierzył – powiedziała.

– Gonią cię ludzie z bronią maszynową. Nie musisz mnie przekonywać, że to wszystko dzieje się naprawdę.

– Możesz zmienić zdanie, jak usłyszysz więcej.

Spojrzała na swoje dłonie. Wybijały rytm na kolanach. Wyraźnie denerwowała się tym, co zamierzała zrobić.

– Będziesz w totalnym szoku. Uprzedzam.

– Większym niż po tym wszystkim, co już się stało?

– Dużo większym.

Odetchnęła ciężko i zanim zdążył cokolwiek zrobić, powiedziała:

– Pomyśl sobie czterocyfrową liczbę. Dowolną. Najlepiej, żeby nie była częścią twojego numeru telefonu ani innego numeru, który ktoś mógłby znać. Nie mów na głos, tylko pomyśl. Zaciśnij usta, żebyś przypadkiem nimi nie poruszył.

Rzucił jej szybkie spojrzenie. Zastanawiał się, czy nie żartuje. Nie żartowała. Wpatrywała się w niego z widocznym lękiem. Przebiegał przez nią jak prąd.

Znów spojrzał na drogę. Wykonał polecenie. Zacisnął wargi. Odrzucił wszystkie liczby, które miały jakieś znaczenie, i pozwolił, żeby jego umysł stworzył przypadkową sekwencję cyfr: 6724. Ledwo o niej pomyślał, Rachel powiedziała:

– Sześć tysięcy siedemset dwadzieścia cztery.

Odwrócił głowę i wlepił w nią wzrok. Ona też na niego spojrzała. Pikap zjechał na pobocze, więc szarpnął kierownicą w lewo i znów wbił wzrok w drogę. Przez kilka sekund nie miał pojęcia, co powiedzieć. Jeszcze nigdy nie spotkał się z czymś, co było jednocześnie niewiarygodne i niezaprzeczalne.

Spojrzał jeszcze raz na Rachel. Nie przestawała się w niego wpatrywać. Czekała, aż coś zrobi.

Znów spojrzał przed siebie i pomyślał: Jeśli to słyszysz, powiedz antylopa.

– Antylopa – odparła Rachel.

Curren przyspieszył do stu czterdziestu. Lawirował między samochodami. Ruch na autostradzie był niewielki.

– Są siedem kilometrów przed wami – powiedział Gaul przez komórkę. – Jadą zgodnie z przepisami, więc za kilka minut ich dogonisz. Następny zjazd jest dopiero za trzydzieści kilometrów.

– Rozumiem – odparł Curren, choć słyszał, że Gaul już się rozłączył.

Pracując dla niego, czasem czuł się tak, jakby pracował dla Boga. Zasoby jego wiedzy zdawały się graniczyć z wszechmocą, a jednocześnie były niemal całkiem tajne. Poza tym lepiej go było nie wkurzać. Wcale by się nie zdziwił, gdyby się okazało, że potrafi zamienić człowieka w słup soli.

– Możesz mnie… czytać? – spytał Dryden.

Czuł, jak jego umysł próbuje to zrozumieć i że mu nie wychodzi.

– Czytanie to chyba nie najlepsze określenie – powiedziała Rachel. – Sugeruje, że robię to celowo. To raczej coś jak słyszenie. Po prostu się dzieje. Nie umiem tego wyłączyć.

– I słyszysz wszystko. Każdą myśl. Każdy pomysł.

Przytaknęła.

– O ile mi wiadomo. Czasem trudno się połapać, czasem nie odróżniam własnych myśli od cudzych. Kiedy słyszę: kiepsko by było, gdyby mnie teraz postrzelili, to nie wiem, czy to twoja myśl, czy moja. Ale najczęściej wiem. – Już łagodniejszym tonem dodała: – Wiem, że jesteś miłym człowiekiem, że mnie lubisz i że kogoś ci przypominam. I że sprawia ci to jednocześnie przyjemność i ból.

Dryden się zaniepokoił. Czyżby musiał cenzurować własne myśli? Każdą durną, przypadkową rzecz, jaka mu przyjdzie do głowy? Czy to w ogóle wykonalne?

– Nie przejmuj się tym – powiedziała Rachel.

Dopiero po chwili zrozumiał, co się stało. Odpowiedziała na pytanie, którego nie zadał na głos.

– Przepraszam – dodała. – Jak chcesz, mogę czekać, aż powiesz, co myślisz.

Przez jakiś czas nic nie mówił. Patrzył na uciekające pod samochód pasy.

– Jak to robisz? – zapytał. – Jak to działa?

– Nie wiem.

– Zawsze to umiałaś?

– Na pewno przez ostatnie dwa miesiące. A jak długo wcześniej? Nie mam pojęcia.

Na swój sposób wydawała się tak samo zagubiona jak on. Na pewno była.

– Wiem, że na dużą odległość to nie działa – powiedziała. – Jeśli będziesz kiedyś potrzebował odrobiny prywatności, wystarczy krótki spacer.

Wciąż męczył go dziwny chłód w skroniach. Odkąd to zauważył, przy autostradzie, ani trochę nie odpuścił. Zastanawiał się, czy nie czuł tego już wcześniej, jeszcze w mieście, na deptaku, od pierwszych chwil z Rachel.

– Ten chłód to ode mnie – powiedziała. – Cokolwiek robi mój mózg, inni reagują właśnie tak.

Mówiła takim tonem – jakby była wystraszona, cicha, skruszona – że poczuł się prawie tak, jakby teraz to on czytał w jej myślach. Nie bierz mnie za dziwadło. Nie zostawiaj mnie. Proszę.

– To drobiazg – powiedział. – Nie martw się.

Kiwnęła głową, a potem przyciągnęła kolana do piersi i objęła je. Kiedy tak siedziała, wydawała się malutka.

Od pikapa dzieliły ich cztery minuty. Na wzniesieniach i zakrętach biegnącej wzdłuż brzegu morza drogi Curren nie widział jeszcze jego tylnych świateł, ale wszystko już obliczył.

Spojrzał przez ramię na środkowy rząd siedzeń. Trzech jego ludzi siedziało tam z bronią gotową do strzału.

Nie widział na ich twarzach ani śladu zadowolenia. Sam zresztą też nie był zadowolony. Trzeba było wykonać tę robotę, nic poza tym.

– Nie traćcie czasu na unieruchamianie wozu – powiedział. – Od razu strzelajcie, żeby zabić. Najpierw mała.

– Miejsce, w którym mnie przetrzymywali, było jak szpital – powiedziała Rachel. – Tylko puste. Byłam tam tylko ja i oni.

– To stamtąd dzisiaj uciekłaś?

Przytaknęła.

Próbował to sobie wyobrazić. El Sedero to małe miasteczko. Nie bardzo wiedział, gdzie mógłby być opuszczony szpital. Pomyślał o miejscu, gdzie pokazali się ludzie, którzy ją gonili, zaraz za wydmami. Było tam mnóstwo biurowców – sto akrów doskonale utrzymanego terenu, gęsto zastawionego budynkami – parterowymi i jednopiętrowymi. Takimi, obok których człowiek potrafi przejeżdżać codziennie przez dwadzieścia lat i nie zwrócić na nie uwagi. W takich miejscach można pracować w jednym budynku i nie mieć pojęcia, co się dzieje w sąsiednim.

– To właśnie tam – powiedziała Rachel. – Budynek, w którym mnie trzymali, stał osobno, w głębi.

Czekał, aż powie coś jeszcze. Wciąż obejmowała nogi. Patrzyła przed siebie, w biegnącą z przeciwka noc.

– Obudziłam się tam. To było dwa miesiące temu – ciągnęła. – Byłam przywiązana pasami do szpitalnego łóżka. Nie wiedziałam, gdzie i kim jestem. Co jakiś czas przychodził lekarz z jasnymi włosami. Albo podłączał mi do ręki kroplówkę, albo wyciągał. Przychodzili też inni, ci, którzy mnie dzisiaj gonili. Odpinali mi pasy, a potem wracali, żeby mnie znów związać. Nikt ze mną nie rozmawiał, choćbym nie wiem ile razy pytała. Nie chcieli mi powiedzieć, co się ze mną dzieje.

Dryden czuł, że jego ręce zaciskają się na kierownicy.

– Po kilku dniach zauważyłam, że mam dziwne myśli – powiedziała Rachel. – Przez chwilę wydawało mi się, że to wracające wspomnienia, ale na to były zbyt dziwne. W ogóle nie przypominały moich myśli. Niektóre były na przykład myślami mężczyzny. Myślał o żonie. To był jego punkt widzenia. Wszystkie robiły się dużo głośniejsze, kiedy do sali wchodził lekarz albo ktoś inny. W końcu zrozumiałam, co słyszę.

Dryden wyprzedził kolejną ciężarówkę. Droga była pusta i ciemna na ponad kilometr do przodu.

– Wszystko, co wiem, usłyszałam w ich myślach – powiedziała Rachel. – Ludzi z tego budynku. Nie było tego za wiele. Sami prawie nic nie wiedzieli. Mieli rozkazy, żeby mnie pilnować, ale nie wiedzieli, skąd się wzięłam. Wiedzieli, że potrafię czytać w myślach, ostrzeżono ich o tym, ale nikt im nie powiedział, jak się tego nauczyłam. Więc sama też tego nie wiem.

– Musieli wiedzieć inne rzeczy. Dla kogo pracowali: dla rządu? Jakiejś firmy?

– Takie rzeczy trudno było z nich wyciągnąć. Przeważnie byli za daleko, żebym cokolwiek słyszała. A nawet kiedy się zbliżali, rzadko coś się zmieniało. Zdziwiłbyś się, jak chaotyczne są ludzkie myśli. Słyszy się na przykład zapętlone w kółko urywki kłótni. Prawdopodobnie coś, czego ten ktoś nie powiedział i potem żałował. Bywa, że ktoś nuci. Prawie nigdy nie słyszę o ważnych życiowych sprawach, żadnych nazwisk, zawodów, żadnych takich rzeczy. Jak często wypowiadasz w myślach swoje nazwisko?

– No tak, rozumiem.

– Kiedy w końcu ludziom udaje się skupić, najczęściej myślą o tym, czego nie wiedzą, czego nie są pewni. Na przykład kim ja jestem. Skąd się wzięłam. Tego nie wiedzieli. Chociaż jedno nazwisko słyszałam. To ktoś, dla kogo chyba pracują, ktoś bardzo wpływowy. Nazywali go Gaul.

Coś to nazwisko Drydenowi mówiło. Już je kiedyś słyszał, chociaż nie pamiętał gdzie. O ile się nie mylił, to ktoś z zarządu którejś z dużych firm zbrojeniowych. Ktoś wysoko postawiony, obracający się tam, gdzie wielkie interesy łączą się z wielką polityką. Nie był to świat, w którym on się obracał, ale przez lata służby dowiedział się o nim więcej, niżby chciał.

– Ci ludzie dużo o nim myśleli – powiedziała Rachel. – Ciągle się przejmowali tym, co powie. Zwłaszcza lekarz. To od niego dowiedziałam się większości rzeczy. Miał pokój na tym samym piętrze, pewnie gabinet. Spędzał w nim dużo czasu. Może myślał, że jest poza moim zasięgiem, ale nie był. Niezupełnie.

– Co usłyszałaś w jego myślach?

Rachel zamknęła oczy. Dryden kolejny raz odniósł wrażenie, że układa myśli, próbuje im nadać zrozumiały kształt.

– Że mają coś ode mnie wyciągnąć. Podobno coś wiem, a przynajmniej wiedziałam.

Dryden czekał.

– Temu miała służyć ta substancja w kroplówce. Żebym zaczęła mówić. Przez sen. Ale chodziło o coś więcej. Leki miały sprawić, żebym mogła przez sen rozmawiać. Ktoś mi zadawał pytania, a ja miałam odpowiadać. Jak w hipnozie. Moje kłopoty z pamięcią też spowodowały leki. Ten blondyn rozumiał to tak, że to efekt uboczny, który się ujawnia, kiedy nie śpię. Kiedy śpię i mówię przez sen, jestem w stanie wszystko sobie przypomnieć.

Odetchnęła cicho. Dryden usłyszał silne emocje. Z jakiegoś powodu zabarwione strachem.

– Dowiedziałaś się w końcu, co z ciebie wyciągnęli? – spytał. – Słyszałaś to w myślach blondyna?

Rachel pokręciła głową.

– Nie przesłuchiwał mnie żaden z nich. W jego myślach słyszałam tylko, że jak tylko leki mnie usypiają, on i pozostali zawsze muszą opuścić budynek. Na przesłuchania przychodzili inni. Zawsze znikali, zanim się obudziłam. Blondyn i pozostali nie mieli pojęcia, kim oni są. Nawet ich nie widzieli. Więc nie miałam jak się dowiedzieć, co mówiłam przez sen. – Na chwilę zamilkła. – Pewnie trudno ci w to wszystko uwierzyć.

Dryden patrzył na autostradę. Opowieść Rachel brzmiała całkiem wiarygodnie. On sam znał trzy związki chemiczne wywołujące efekt, o jakim mówiła. Wiele razy, jak podawano je ludziom. Wszystkie miały te same skutki uboczne: blokada pamięci, zazwyczaj działająca od chwili przyjęcia pierwszej dawki.

Rachel spojrzała na niego. Odwrócił głowę i zobaczył jej zmarszczone brwi. Jakby nie zrozumiała tego, co właśnie usłyszała w jego myślach.

– Kiedyś będę musiał ci trochę o sobie opowiedzieć – wyjaśnił. – O ile będziesz chciała.

Przytaknęła i spojrzała przed siebie.

– To, co z ciebie wyciągali… – powiedział Dryden. – Sprawiasz wrażenie, jakbyś się tego bała.

Rachel znów przytaknęła. W jej oddechu Dryden wyczuł ten sam co wcześniej lęk.

– Dlaczego się ich boisz? – spytał.

– Bo oni się bali. Blondyn i ci pozostali, żołnierze. Sami o niczym nie wiedzieli, ale znali ludzi, którzy wiedzieli więcej. Innych pracowników Gaula, wyższego szczebla. I cokolwiek mam w głowie, tych ludzi to przeraża. Boją się tak, jak ludzie boją się najgorszych rzeczy. Chorób, wojen. Jakby coś… nadchodziło.

Chłód w jej głosie przeszył Drydena do szpiku kości.

– To wszystko – powiedziała Rachel. – Nic więcej nie wiem. Bardzo się boję.

Zanim zdążył zadać kolejne pytanie, w lusterku pojawiła się nowa para świateł, daleko za nimi. Samochód zmienił pas, żeby wyprzedzić inny. Jechał szybko.

Rachel to zauważyła – albo nagłą czujność Sama, albo jego myśli. Pochyliła się lekko i spojrzała w boczne lusterko.

Dryden patrzył w swoje. Na drogę przed samochodem patrzył tylko na tyle, na ile to było konieczne. Tamten samochód przemknął przed światłami tego, który wyprzedzał. Na krótką chwilę pokazał swój zarys.

Wyglądał na furgonetkę.

Gaul obserwował forda. Komorę silnika i kabinę kierowcy rozświetlała błękitnobiała fala ciepła. Widział ją pod trzema kątami. Czwarta Miranda odbierała szerszy kadr: pokazywała furgonetkę Currena i jego ludzi. Zbliżała się szybko do uciekinierów i nic nie wskazywało na to, żeby Sam Dryden zauważył, że jest śledzony. Pikap nie przyspieszał.

Odezwała się komórka Gaula. Dzwonił Hollings. Miał za zadanie dokopać się do utajnionej części życiorysu Drydena. Gaul nie odebrał. W tamtej chwili nic nie było ważniejsze od dramatu, jaki miał się rozegrać na monitorach. Rozegrać, miał nadzieję, szybko i skutecznie. Dryden był dobrze wyszkolonym żołnierzem, ale przy takim układzie sił nawet najlepszy specjalista nie miałby szans. Curren miał pięciu ludzi dysponujących najnowocześniejszą bronią i umiejętnościami. I to oni mogli Drydena zaskoczyć.

Furgonetka zbliżyła się do pikapa na odległość pół kilometra. Dryden nie miał dokąd uciec.

Komórka przestała dzwonić.

Dryden patrzył, jak furgonetka się zbliża. Od chwili, kiedy się pojawiła w lusterku, trochę zwolniła. Może po to, żeby się za bardzo nie rzucać w oczy. Mimo to w ciągu sześćdziesięciu sekund dzieląca ich odległość zmniejszyła się o połowę.

– Jak nas znaleźli? – spytała Rachel.

Dryden przypomniał sobie niejasne przeczucie, które miał, kiedy słuchał warkotu helikoptera. Tym razem przybrało w jego głowie wyraźny kształt. Nie wpadł na to od razu, bo nie wiedział, że ma do czynienia z kimś tak potężnym jak Gaul.

– Używają satelity – odparł. – Albo nawet kilku.

Rozważył konsekwencje. Chociaż furgonetka się zbliżała, starał się zachować zimną krew. Jeśli satelity Gaula są dobre, on i jego technicy mogą obserwować wszystko w czasie realnym. Jeśli tak jest, nie ma sensu się zatrzymywać i pieszo uciekać w góry. Kamery termowizyjne wyśledzą ich bez trudu. Gaul mógłby poprowadzić swoich ludzi. Tak naprawdę ucieczka jest bezcelowa tak długo, jak długo ścigający ich ludzie mogą w jakikolwiek sposób iść ich śladem. Zostawało tylko kilka możliwości i żadna nie była dobra.

Dryden czuł, że wracają do niego stare sztuczki: sposoby na uspokojenie tętna i zapanowanie nad myślami. Sprawiało mu to dziwną przyjemność, trochę jak linia basu w dawno niesłyszanym utworze.

– Czuję, że jesteś bardzo spokojny – powiedziała Rachel. – Ale nie rozumiem, czemu wciąż trzymamy się dozwolonej prędkości.

– Bo dzięki temu oni myślą, że nadal mogą nas zaskoczyć – odparł Dryden. – A to oznacza, że tak naprawdę to my możemy ich.

Przed nimi pokazała się kolejna ciężarówka. Mieli dość czasu, żeby ją wyprzedzić, zanim tamci ich dogonią. I to było decydujące. Dryden nagle zrozumiał, co musi zrobić. Droga nadawała się do tego doskonale: dwa pasy, po lewej ograniczone betonowym murkiem, po prawej metalową barierką i klifem opadającym pod kątem czterdziestu pięciu stopni. Żadnego pobocza. W tym miejscu autostrada mogła równie dobrze być tunelem, czyli dokładnie tym, czego potrzebował.

Rzucił okiem na Rachel.

– Już wiesz, jaki mam plan, prawda?

– Tak mi się wydaje – odparła. W oczekiwaniu na kłopoty złapała za uchwyt.

Dryden zaryzykował: trochę przyspieszył, żeby wyprzedzić ciężarówkę. Zmieniając pas, wrzucił nawet kierunkowskaz. Furgonetka też zjechała na sąsiedni pas i rozpoczęła ostatni etap pościgu.

Gaul pochylił się nad najbliższym monitorem. Całe jego dzisiejsze zdenerwowanie i niepewność miały się skończyć w ciągu najbliższej minuty, właśnie tam – w rozjaśnionych pikselach.

W tej samej chwili na korytarzu rozległy się czyjeś pospieszne kroki i w drzwiach stanął jeden z techników ze słuchawką bezprzewodowego telefonu w dłoni.

– Sir… – powiedział. – Dzwoni Hollings. Mówi, że to pilne.

Gaul, nie spuszczając wzroku z ekranu, wziął od niego telefon.

– Możesz poczekać pół minuty? – rzucił do słuchawki.

– Obawiam się, że nie – odparł Hollings. – Próbowałem pana złapać, dzwoniłem na komórkę, ale mi się nie udało…

– Marnujesz cenne sekundy. O co chodzi? – przerwał mu Gaul.

– Mam część utajnionych akt Drydena. Facet jest wyszkolony znacznie lepiej niż Delta. Jeśli ludzie Currena wciąż go śledzą, powinni o tym wiedzieć.

– Co robił, kiedy odszedł z Delty? – spytał Gaul.

– Program federalny Ferret. Chyba Departamentu Bezpieczeństwa. Jeszcze to ustalam.

– Co dla nich robił?

– Jedyną rzeczą, o jaką chodziło w programie Ferret, były specjalne przechwyty.

Te dwa słowa przeszyły Gaula jak mroźny powiew.

Znów spojrzał na monitory. Pikap nadal toczył się z dozwoloną prędkością. Kierowca miał za sobą sześć lat porywania na zlecenie rządu terrorystów. Sześć lat ćwiczenia takich rzeczy jak krwawe potyczki w każdym możliwym cywilnym środowisku.

Skupił się na furgonetce. Dystans między nimi zmniejszał się błyskawicznie. I nagle pojął absurd tego, co od dłuższego czasu rozgrywało się na jego oczach: prawdopodobieństwo, że człowiek taki jak Dryden nie zauważy śledzącego go samochodu, było właściwie zerowe.

Rzucił telefonem i tym samym ruchem złapał za komórkę.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Curren patrzył, jak ford wyprzedza ciężarówkę. Widział w kabinie Drydena i małą.

– Jak wróci na swój pas – powiedział. – Będę się trzymał po lewej i ustawię się tuż za nim. Na mój znak przygotujcie się do strzału.

Trzej ludzie na tylnym siedzeniu przyjęli pozycje. Czwarty złapał za klamkę, gotowy do otwarcia bocznych drzwi.

Zadzwoniła komórka Currena. Gaul. Zastanawiał się, czy odebrać, ale w końcu tego nie zrobił. Odrywanie się od akcji byłoby w tym momencie błędem.

Dryden zjechał z powrotem na prawy pas. Curren przyspieszył. Mijał ciężarówkę, aż w końcu ją wyprzedził. Za niecałe dziesięć sekund miał się zrównać z pikapem. Czwarty mężczyzna odsunął boczne drzwi. Do furgonetki wdarł się wiatr. Strzelcy przygotowali broń.

W ostatnich chwilach przed tym, co miało się stać, Curren zastanawiał się, jak człowiek taki jak Dryden – były komandos Delty, żeby nie wspominać o tym, co robił przez sześć utajnionych lat – mógł być aż tak naiwny.

Wtedy Dryden wykonał dziwny manewr.

Włączył kierunkowskaz i zjechał na lewy pas, choć nie miał kogo wyprzedzać. Pikap znów jechał bezpośrednio przed furgonetką.

– Co to, kurwa, jest? – powiedział Curren.

Dryden obserwował furgonetkę i ciężarówkę w lusterku. Wiedział, że ważne będą ułamki sekund, choć trudno mu będzie to zrobić tak precyzyjnie. Zanosiło się na jatkę.

Rachel zapięła pas.

Furgonetka jechała za pikapem, o długość samochodu od tylnego zderzaka. Ciężarówka dwie długości dalej, sąsiednim pasem.

– Powinno wystarczyć – powiedział Dryden i nadepnął na hamulec.

Potem stało się dokładnie to, co miało się stać.

Pędzący autostradą kierowca furgonetki nie miał czasu ani miejsca, żeby zareagować inaczej: zjechał na prawy pas, tuż przed ciężarówkę. Skręcił gwałtownie, od zderzaka pikapa dzieliły go centymetry.

W tej samej chwili Dryden zdjął nogę z hamulca. Jechał teraz sześćdziesiąt na godzinę. Kiedy furgonetka go wyprzedziła, szarpnął kierownicą w prawo. Uderzył ją przodem i zepchnął na metalową barierkę.

Wjechała w nią pod ostrym kątem. Z szybkością stu dziesięciu kilometrów na godzinę.

Teraz działały już tylko prawa fizyki: masa, pęd, tarcie, prędkość. Bez przebaczenia. Przód furgonetki wbił się w barierkę, tył wahnął na zewnątrz. Obróciła się o ponad trzysta sześćdziesiąt stopni. Opony zetknęły się z nawierzchnią w chwili, kiedy stała niemal bokiem, więc przekoziołkowała jeszcze kilka razy. Dryden patrzył w lusterko. Widział, jak przez otwarte boczne drzwi wylatują co najmniej dwa ciała.

Wszystko to stało się w ciągu trzech sekund od chwili, kiedy zahamował. W ciągu tych trzech sekund kierowca ciężarówki bezskutecznie próbował się zatrzymać. W końcu wjechał w koziołkującą furgonetkę i częściowo ją zmiażdżył. Wreszcie furgonetka i ciężarówka stanęły w chmurze iskier. Furgonetka, której akrobatyczne obroty skończyły się przebiciem baku, zaczęła się palić, zanim jeszcze się zatrzymała.

Dryden zatrzymał się jakieś pięćdziesiąt metrów dalej. Wysiadł i spojrzał za siebie. Widział, jak kierowca ciężarówki otwiera drzwi, zeskakuje na drogę i ucieka ile sił w nogach. Z pewnością spodziewał się eksplozji. Ale większość paliwa z furgonetki rozlała się po asfalcie, a to, co zostało w baku, już się paliło. Dryden zmrużył oczy i zobaczył pasażerów furgonetki: zatrzaśniętych w środku, w ogniu. Ci dwaj, którzy wypadli, leżeli na jezdni, z dala od wraku. Pomyślał, że możliwe, że jeszcze żyją, ale w najbliższym czasie, o ile w ogóle, z pewnością do niczego się Gaulowi nie przydadzą.

Wsiadł z powrotem. Rachel patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Była wystraszona.

– Przykro mi, że tak to się musiało skończyć – powiedział.

Przez chwilę chciał powiedzieć coś jeszcze, wyjaśnić, dlaczego to zrobił, ale dał sobie spokój. Dziewczyna nie była głupia, a poza tym musieli jechać dalej. Bez wątpienia Gaul już wysyłał w pogoń kolejne siły. Tym razem pewnie coś ze skrzydłami albo śmigłem. Żeby przeżyć, musieli zgubić satelity. To był jedyny sposób, choć póki co nie miał pojęcia, jak to zrobić. Każde rozwiązanie wymagało czasu, a nie wiedział, ile dokładnie go mają. Wrzucił bieg i ruszył. Tym razem przyspieszył do stu trzydziestu. Nie mógł jechać szybciej, jeśli nie chciał doprowadzić do eksplozji cylindra.

Spojrzał na Rachel. Gapiła się przed siebie, miała załzawione oczy. Wytarła je i powiedziała:

– Nie chcę, żebyś się źle czuł. Broniłeś mnie i to był jedyny sposób. Rozumiem to. Płaczę z dziwnego i głupiego powodu. To mój problem.

– Jak chcesz mówić, to posłucham.

Przez chwilę milczała, ale w końcu się odezwała:

– Kiedy ich uderzyłeś z boku, przez tę krótką chwilę tuż po, zanim wjechali w barierkę, byli dostatecznie blisko, żebym usłyszała ich myśli. Na sekundę przed zderzeniem wszyscy wiedzieli, że zginą. Jechali tak szybko, bez żadnej kontroli, po prostu wiedzieli. Wszystkie straszne uczucia w jednym. Uszła z nich cała bezwzględność, całe wyszkolenie. Nie zostało w nich nic oprócz strachu i świadomości, że umierają.

Zobaczył kątem oka, że na niego spojrzała.

– I bardzo mi się to podobało – powiedziała. – Cieszyłam się, że jest im aż tak źle. Pomyślałam sobie: mam nadzieję, że was boli. Trwało to sekundę i nagle do mnie dotarło, jakie to straszne tak myśleć. I wtedy się rozpłakałam.

Jeszcze raz otarła łzy. Wyglądała na nieszczęśliwą.

– Jeśli komukolwiek na tym świecie należy się odrobina mściwości – odparł Dryden – to tobie.

– Ale i tak mi z tym źle. – Oparła głowę na kolanach. – Na chwilę musisz przestać mówić – powiedziała. – Potrzebujesz czasu do namysłu.

Dryden przytaknął.

– Tak, muszę pomyśleć.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

W sali z komputerami krzątali się ludzie. Gaul wezwał czterech techników, żeby pomagali Lowry’emu analizować mapy miast na trasie Drydena. Absolutnie koniecznie musieli przewidzieć jego kolejne ruchy, a przynajmniej przewidzieć, jakie ma możliwości. Głupotą byłoby na tym etapie zakładać, że jest choć odrobinę naiwny. Z całą pewnością wiedział, że chociaż się pozbył Currena i jego ludzi, nadal obserwują go satelity. Było oczywiste, że teraz musi znaleźć sposób na wyrwanie się Mirandom.

Technologia satelitarna bardzo się rozwinęła od czasów, kiedy z niej korzystał, kiedy brał udział w programie Ferret. Gaul pomyślał, że tu ma niewątpliwą przewagę. Mirandy są o wiele bardziej zaawansowane niż sprzęt, którego używano za jego czasów. Prawdopodobnie obmyśla jakąś sztuczkę, która wystarczyłaby, żeby oszukać satelity starszej generacji. Ale prawie na pewno nie oszukałaby Mirand.

Wystarczy nie spuszczać go z oka przez następne trzydzieści minut i sprawa będzie zamknięta. Już zadzwonił, gdzie trzeba (zaczął, zanim furgonetka Currena przestała koziołkować), żeby rozpocząć kolejną operację. W ciągu kilku minut z lotniska w Los Alamitos wystartował śmigłowiec AH-6. Właśnie leciał północnym kursem nad Los Angeles, z prędkością dwustu czterdziestu kilometrów na godzinę, niemal prosto na Drydena, który był na północ od miasta i jechał na południe.

Gaul chodził tam i z powrotem. Wyrzucał sobie w duchu, że nie wysłał helikoptera wcześniej, jak tylko dziewczynka uciekła. Byłby pod ręką, zanim sprawy przyjęły zły obrót. Ale kiedy Mirandy namierzyły Rachel i jej nowego przyjaciela, nie miał powodu sądzić, że Currenowi się nie uda. W całym tym stresie towarzyszącym poszukiwaniom nawet nie przyszło mu do głowy, że jego ludzie mogą zostać przechytrzeni.

Opadł ciężko na krzesło, przed monitorami pokazującymi obraz z satelitów. Jeden z nich pokazywał helikopter. Mijał właśnie Century City. Trzy pozostałe śledziły pikapa z Drydenem i dziewczynką. Byli półtora kilometra od najbliższego zjazdu z autostrady.

Technicy podnieśli głowy znad map. Sporządzili listę miejsc, do których Dryden mógł próbować się dostać, żeby zgubić Mirandy. Zgodnie twierdzili, że będzie próbował zejść pod ziemię, do piwnicy dużego budynku albo nawet do kanału ściekowego. Gdyby wybrał dostatecznie duży budynek albo wystarczająco skomplikowaną sieć tuneli, miałby do dyspozycji kilkanaście wyjść, oddalonych od siebie o kilkaset metrów.

Dokładnie na taki jego ruch liczył Gaul. Dla starych satelitów byłby to koniec gry, dla Mirand – bułka z masłem.

Ford minął zjazd i jechał dalej. Technicy momentalnie wyrzucili dwie kartki i skupili się na dalszych zjazdach.

Program komputerowy cały czas aktualizował obszar między Drydenem a śmigłowcem. Odległość między nimi zmniejszała się z prędkością trzystu siedemdziesięciu kilometrów na godzinę. Gdyby Dryden jechał dalej autostradą, helikopter dogoniłby go szybciej. Niestety wjechał na gęsto zaludniony obszar. Na przestrzeni kilku kilometrów czekało na niego sześć zjazdów z głównej drogi.

Gaul wstał i znów zaczął chodzić po sali. Wkurzała go własna pewność siebie. Był pewien, że Curren zakończy sprawę, i dlatego zbyt późno podjął kolejne decyzje. Choć trudno było sobie wyobrazić, że Drydenowi uda się wymknąć Mirandom, rozsądek podpowiadał, że należy mieć plan awaryjny. Wyszedł na korytarz i zadzwonił na waszyngtoński numer. Ktoś odebrał po pierwszym sygnale.

– Jeśli Dryden ucieknie satelitom – powiedział Gaul – zniknie z powierzchni Ziemi. Nie będzie sensu obstawiać domów jego rodziny i przyjaciół. Takiego błędu nie popełni. Raczej w ogóle się nie pomyli i nie będziemy mieli za co złapać.

– Do czego zmierzasz? – zapytał tamten ktoś. Nie był już tak zaspany. Niewykluczone, że pomógł mu alkohol.

– Jeśli nam ucieknie, będziemy musieli podjąć radykalne kroki, żeby go znaleźć. Trzeba będzie zwrócić na niego oczy całego cywilizowanego świata. Zrobić coś, co zagwarantuje, że długo nie zejdzie z czołówek gazet.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Gaul wyobraził sobie, jak ten, z kim rozmawia, oddala się od cudzych uszu.

– Masz na myśli coś konkretnego? – spytał głos.

Gaul odparł po chwili przerwy:

– Mniej więcej.

– Słucham.

W trzydzieści sekund wyłożył mu zarys planu.

– Jeśli to zrobimy i się nie uda – odparł głos – obaj będziemy mieć poważne kłopoty.

– Będziemy mieć jeszcze poważniejsze, jeśli mała nam ucieknie.

Znowu cisza. Gaul słyszał oddech tamtego.

– Pogadam z Marshem z Bezpieczeństwa – powiedział. – Daj znać, kiedy trzeba będzie zacząć.

Rozłączył się, nie zostawił Gaulowi czasu na odpowiedź.

Gaul wrócił do sali komputerowej. Technicy wydawali polecenia Mirandom. Byli poruszeni. Wszystkie zajmowały się fordem Drydena.

– Zjechał z autostrady – rzucił Lowry. – Jedzie w kierunku pięciu możliwych lokalizacji. Najbardziej prawdopodobna to trzypiętrowy szpital, jakiś kilometr dalej.

Jeden z satelitów pracował już nad danymi szpitala. Program ściągnął z bazy danych schemat budynku. Dwanaście wyjść, w tym przez podziemny tunel prowadzący do szpitala stojącego po drugiej stronie ulicy. Z tego drugiego siedem wyjść. W każdym budynku pięć wyjść do tuneli biegnących pod ulicą.

Inne drogi były równie skomplikowane. Do ostatniej chwili nie wiedzieli, którą Dryden wybierze. Ale samo to, że jechał w ich kierunku, był dobrym znakiem. Jak dotąd zachowywał się zgodnie z prognozami techników.

– Śmiało, cwaniaczku – powiedział Gaul. – Zapraszamy do pułapki.

Dryden przemierzał niemal opustoszałe ulice. Niebo wciąż było czarne, świt miał nadejść najwcześniej za godzinę. Widział przed sobą zarysy kilku średniej wielkości biurowców i wyrastających nad morzem niższych budynków – sklepów, restauracji i magazynów.

Czuł na sobie obiektywy satelitów, jakby w niego celowały. Od chwili, kiedy opuścili miejsce wypadku, myślał głównie o platformach szpiegowskich, z którymi się zetknął, kiedy pracował przy programie Ferret, i o rozwoju technologicznym, którego przez sześć lat był świadkiem. Od tamtej pory minęło trochę czasu.

Rachel milczała. Siedziała z rękami na kolanach, bez wątpienia zdenerwowana, choć dobrze to maskowała.

Zielone światło zmieniło się na żółte. Dryden zwolnił i zahamował.

– Będziemy na miejscu za niecałą minutę – powiedział.

Rachel przytaknęła.

– Podoba mi się twój plan. Jest… oryginalny.

– Inny by nie zadziałał.

Rachel spojrzała przed siebie, szukała wzrokiem miejsca, do którego zmierzali.

– Skąd znasz to miejsce? – spytała.

– Poznałem tam moją żonę, kiedy byliśmy mali.

– Czy to będzie niebezpieczne? Dla tych, który są w środku?

Dryden pokręcił głową.

– Często to ćwiczą, na wypadek zagrożenia. Dla nich to będzie normalna musztra.

– Ale mocno się wkurzą.

– Po wszystkim wyślę im jakiś datek.

– Miejmy nadzieję.

Monitory pokazały, jak pikap przejeżdża przez skrzyżowanie. Sunął jeszcze trzydzieści sekund, a potem zwolnił i zaparkował przy krawężniku. Stał teraz trzy przecznice od szpitala, ale do innych miejsc wytypowanych przez techników wcale nie było bliżej. Technicy momentalnie zaczęli przeglądać swoje notatki. Lowry otworzył bazy danych. Próbował szybko namierzyć budynek, przed którym pikap się zatrzymał.

Drzwi się otworzyły i Dryden i dziewczyna wybiegli. Sprintem pokonali długi podjazd przed głównym wejściem. Gaul gapił się w ekran pokazujący najszerszy kadr. Rozkład zdawał się wskazywać na jednopoziomowy hotel. Z długich korytarzy wchodziło się do mnóstwa małych pokoi. Satelity potrafiły z mniejszą lub większą dokładnością zobrazować kształty ciał ludzi przebywających w budynku. Odbierały promieniowanie podczerwone przez dach. Jakość była gorsza. Przypominało to to, co się widzi przez matowe szkło, ale można było określić rozmiar i zarys każdej sylwetki.

Wyglądało na to, że wszyscy śpią. O tej porze było to zrozumiałe.

Gaul nachylił się nad najbliższym monitorem. Coś mu w tych sylwetkach nie pasowało, ale nie wiedział co.

– Mam! – krzyknął Lowry. – To szkoła z internatem.

Technicy wymienili zdziwione spojrzenia. Cóż to za sposób na ucieczkę przed satelitami?

Gaul nagle zrozumiał, co przykuło jego uwagę: śpiące postacie były małe. Wszystkie były dziećmi.

– O kurwa – jęknął.

Drzwi pewnie były zamknięte, ale to nie miało znaczenia. Nie chodziło o to, żeby się włamać bezszelestnie, wręcz przeciwnie. Nie przestając biec, Dryden schylił się i podniósł z ziemi ciężki kamień. Gdy zbliżali się z Rachel do wejścia, rzucił nim w szybę w drzwiach. Pusta framuga była zbyt wąska, żeby mógł się przez nią przecisnąć, ale Rachel zmieściła się bez problemu. Sekundę później otworzyła mu od środka.

Pobiegli do najbliższego skrzyżowania korytarzy. Dryden się zatrzymał i spojrzał na nią.

– Wiesz, co robić? – spytał.

Przytaknęła.

– Dobra – odparł. – Jak wyjdziesz, biegnij w tę stronę, w którą jechaliśmy. Czyli na wschód. Spotkamy się pięć przecznic stąd. Ale nawet wtedy przez jakiś czas będziemy musieli zachować dystans.

– Rozumiem – powiedziała.

Poklepał ją w ramię.

– No to pohałasujmy.

Pobiegli w przeciwne strony. Jakieś dwadzieścia metrów dalej Dryden zauważył przycisk alarmu przeciwpożarowego, ale zanim zdążył do niego dobiec, nocną ciszę przeorał basowy huk o sile stu decybeli. Rachel okazała się szybsza.

Gaul nie potrzebował alarmu, żeby wiedzieć, co się dzieje. Wszyscy śpiący obudzili się w jednej chwili. Z lotu ptaka wyglądało to nierealnie. W ciągu kilku sekund korytarze zalał strumień ludzi.

W ten prosty sposób sylwetka Rachel zgubiła się w morzu podobnych kształtów. Drydena ze względu na wzrost powinni rozpoznać łatwiej, ale przy tej liczbie osób na niewielkiej przestrzeni korytarze były na monitorach wartkimi rzekami niebieskobiałego blasku. Co gorsza, z różnych stron zaczęły nadbiegać sylwetki innych dorosłych – nauczycieli czy kogokolwiek, kto tam mieszkał na stałe. Próbowały opanować chaos. Gaul wiedział, że kiedy wszyscy wydostaną się z budynku, namierzenie Drydena stanie się niemożliwe.

Dryden przeciskał się przez strumień dzieciaków kierujących się do najbliższego wyjścia. Szedł i słyszał, jak rozprzestrzenia się plotka: szybciej, niż był w stanie się przemieszczać tłum. Biegła od ust do ust jak fala uderzeniowa, zapoczątkowana wszędzie tam, gdzie Rachel udało się ją wypowiedzieć na głos: To nie pożar. To wyciek gazu. Uciekajcie jak najdalej.

Gaul wyprostował plecy i patrzył, jak sytuacja wymyka mu się spod kontroli. Masa ludzi wychodziła ze szkoły i uciekała jak najdalej. Gdyby się zatrzymali w odległości jednej lub dwóch przecznic, Mirandy pewnie mogłyby ich śledzić jako grupę i zauważyć parę, która by się oddzieliła. W ten sposób byłyby w stanie dostrzec Rachel i Drydena.

Ale uciekające dzieciaki i nauczyciele nie przestawali biec ani dwie, ani nawet pięć przecznic dalej. Stało się coś jeszcze: ludzie z sąsiednich budynków – pracownicy trzeciej zmiany i ci szykujący się do pierwszej – widząc, że szkoła się ewakuuje, przyłączali się do ucieczki.

Obszar był zwyczajnie zbyt duży. Ludzi też było za dużo. Ani satelity, ani technicy nie byli w stanie sobie poradzić z takim nadmiarem informacji.

– Mamy przesrane – powiedział Lowry.

Rzucił się na klawiaturę, nakazując Mirandom, żeby poszerzyły obszar poszukiwań.

– Czy w takiej sytuacji dzieci nie powinny ustawić się w szeregu przed budynkiem? W mojej szkole tak się robiło.

– Dryden to przewidział – odparł Gaul.

– Ale skąd wiedział, że będzie musiał o tym pomyśleć? Przecież nie ma pojęcia, co mogą te satelity.

– Nie ma pojęcia… – powiedział Gaul – …ale wie, że go nie ma. Rozumiesz?

– Nie.

Lowry znów spojrzał na monitory, a potem rzucił do najbliższego technika:

– Ustaw dwudziestkęszóstkę na dwa kilometry na dwa. Podłącz do niej pozostałe. Możemy go jeszcze znaleźć.

– Nie możecie – powiedział Gaul.

Wyjął z kieszeni komórkę i znów wyszedł z sali.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Mojave leżała pod różowym niebem, pogrążona w medytacyjnej ciszy. Czekała na nadejście świtu. Dryden prowadził jeepa z taką prędkością, z jaką jechały inne auta. Za plecami zostawili Palmdale. Jechali na północ, w głąb pustyni.

Jeepa zgarnęli z Rachel z parkingu położonego dwa kilometry od szkoły. Kilkanaście kilometrów dalej zmienili tablice rejestracyjne. Te nowe odkręcili od innego wozu. Potem pojechali na wschód, przez dolinę Simi i północną część San Fernando, w górę kanionami i w stronę pustyni. Wybrał najbardziej oblegane drogi, żeby znów nie wpaść w oko satelitom.

Chociaż był taki ostrożny, dopiero teraz zaczynał się trochę odprężać. Nie mógł wiedzieć, do czego są zdolne najnowsze satelity, więc nie zakładał, że sztuczka z internatem na pewno się udała. Na każdy nadjeżdżający z przeciwka samochód patrzył tak, jakby z jego okien miała nagle polecieć seria z karabinów maszynowych. Przez całą drogę rozważał różne scenariusze: co zrobią, jeśli ich zaatakują ze wszystkich możliwych do przewidzenia stron, w tym z powietrza. Otoczenie się zmieniało, więc każdy plan musiał co chwilę uaktualniać.

W końcu nabrał pewności, że gdyby atak miał nastąpić, to już by nastąpił, i pozwolił tym myślom odpłynąć.

Rachel wyraźnie odczuła tę zmianę, jakby wyłączył głośno grające radio.

– Jak się do tego zmuszasz? – spytała. – Co robisz, żeby aż tak się koncentrować?

– Stara sztuczka. Mam to we krwi.

Minutę jechali w ciszy. Pustynię i autostradę wciąż spowijał mrok, ale wyrastające przed nimi po lewej góry San Gabriel zaczynały łapać promienie słońca. Połać światła sunęła w dół zboczy.

– Leki, które ci dawali – odezwał się Dryden. – Słyszałaś, jak się nazywają?

Rachel pokręciła głową.

– Blondyn nigdy nie myślał o ich nazwie. Tak jak z jego nazwiskiem. Już ją znał.

– I to był tylko jeden lek?

Rachel przytaknęła.

– Dostawałaś go w kroplówce?

Znów skinęła.

– Jaki miał kolor?

Rachel się zastanowiła.

– Raczej przezroczysty, ale chyba trochę niebieskawy. Kolor ledwo było widać.

– Jak ci go podawali, to w dwie, trzy minuty zasypiałaś, tak?

– Tak.

– Ale tuż przed zaśnięciem zaczynały ci się trząść ręce i czułaś w ustach dziwny smak? Przypominający musztardę?

Rachel patrzyła na niego z niedowierzaniem.

– Tak.

Dryden ze zrozumieniem kiwnął głową.

– Jest kilka substancji, które się stosuje, kiedy się przesłuchuje przez sen. Tę najpowszechniej. – Spojrzał na nią. – Odzyskasz pamięć, ale nie od razu. Potrwa to mniej więcej tydzień.

Mała nie zareagowała jednoznacznie: w jej oczach zobaczył ulgę, która niemal natychmiast ustąpiła czemuś, co przypominało strach. A przynajmniej niepewność. Pomyślał, że chyba wie dlaczego.

W Rosamond zatrzymali się w Burger Kingu. Przy konsoli skrzyni biegów leżało trochę drobnych, w tym kilka pogniecionych jednodolarówek. Mieli dziwne skrupuły, biorąc pieniądze z ukradzionego samochodu, ale zamierzali to zrobić tylko raz. Wkrótce mieli skończyć z braniem i pożyczaniem czegokolwiek.

Zamówili burgery z frytkami i usiedli przy stoliku na zewnątrz. W blasku słońca każdy kawałek chromu na parkingu lśnił jak ostrze.

Dryden zdał sobie sprawę, że pierwszy raz widzi Rachel w naturalnym świetle. Oczy miała ciemniejsze, niż myślał, kasztanowe, tak jak włosy. Na pierwszy plan wysunęły się szczegóły, których wcześniej nie zauważył. Była wychudzona, jej ręce pokrywały siniaki, stare i nowe – wymowne ślady po pasach, którymi ją krępowano. Widać też było spuchniętą bliznę w miejscu, gdzie wprowadzano kroplówkę.

Pomyślał o deptaku, na którym na niego wpadła. Co by się stało, gdyby go tam nie było? Mogłaby pobiec dalej na północ. Zauważyłaby, że droga na południe jest zamknięta. Może zeskoczyłaby na piasek i pobiegła plażą? Tak czy inaczej złapaliby ją w ciągu dwóch minut.

Spojrzała na swoją tacę. Wiatr rozwiewał jej włosy.

– Przepraszam – powiedziała cicho.

– Za co?

– Za to wszystko. Za to, że cię w to wciągnęłam. Przepraszam.

– Daj spokój.

– Niby jak? – spytała. – Nie możesz wrócić do domu. Gdziekolwiek pójdziesz, oni cię…

– Rachel – powiedział tak delikatnie, jak umiał.

Zamilkła i spojrzała mu w oczy.

– Słyszysz moje myśli. Gdybym mógł cofnąć czas i nie stanąć tam, gdzie na mnie wpadłaś, zrobiłbym to?

Zmarszczyła brwi i spuściła wzrok.

– Dziękuję – wyszeptała.

Pustynne ptaki zataczały koła nad restauracją. W końcu wylądowały. Podskakiwały teraz kilka metrów od stolika. Rachel zaczęła się im przyglądać i Dryden po raz pierwszy zobaczył na jej twarzy uśmiech. Rozpromienił jej oczy. Rzuciła ptakom kilka ostatnich frytek. Całą resztę pochłonęła w kilka minut. Tłuste żarcie z fast foodu. Ale z pewnością od dwóch miesięcy nie jadła nic smaczniejszego. Minutę później ptaki odfrunęły. Leciały wysoko nad parkingiem i suchymi zaroślami. Rachel patrzyła, jak lecą, wchłaniała otaczającą ją przestrzeń, piaszczystą równinę sięgającą aż do gór. Dryden był ciekaw, jakie to uczucie patrzeć na coś takiego po dwóch miesiącach uwięzienia.

– Jak uciekłaś? – zapytał.

Rachel przygryzła dolną wargę.

– Zrobiłam coś naprawdę złego. Nic innego nie przyszło mi do głowy i gdybym powiedziała, że tego żałuję, tobym skłamała. Ale to i tak było złe.

Dryden czekał.

– Wczoraj ten lekarz blondyn dał mi lek o siódmej wieczorem, jak zwykle. Obudziłam się tuż przed trzecią w nocy, też tak samo jak co dzień. Ale tym razem, jak tylko otworzyłam oczy, wszedł z kolejną kroplówką. Wcześniej tego nie robił. I nie był to ten sam lek. O tym akurat dużo myślał. Nazywał się barbituran. W torebce było tego wystarczająco dużo, żeby zatrzymać moje serce. I zdaje się, że o to właśnie chodziło.

– Chryste.

– Powiedziałam mu, że wiem, co przyniósł. Zmieszał się, ale nie przestał. Więc dodałam coś jeszcze. Coś, co słyszałam w myślach żołnierzy, kiedy przywiązywali mnie na noc. Mówiłam prawdę, więc musiało to brzmieć przekonująco. – Na chwilę zamilkła. – Dostali rozkaz, żeby go związać i wrzucić do furgonetki razem z moimi zwłokami, a potem zawieźć do żwirowni, pięćdziesiąt kilometrów na północ od El Sedero. Po drodze zamierzali mu owinąć głowę folią, żeby się udusił. Chcieli go pochować razem ze mną.

Dryden wyobraził sobie tę scenę: mężczyznę, który to słyszy i wie, że to prawda, bo zna ludzi, dla których pracuje.

– Co było dalej? – spytał.

– Zapytałam go, czy wie, jak działa system alarmowy. Nie wiedział. Powiedziałam, że znam ten system tak samo dobrze jak żołnierze, którzy nas pilnują, czyli doskonale. Obiecałam, że pomogę mu uciec, jeśli mnie puści, jak tylko się wydostaniemy. Zgodził się. Naprawdę zamierzał to zrobić. Pewnie wiedział, że mnie nie okłamie. Więc uciekliśmy. Dobiegliśmy do tylnych drzwi. Podałam mu kod blokujący alarm. Nie powiedziałam, że na tyłach budynku są czujniki ruchu i że ich nie da się wyłączyć.

Dryden pomyślał, że wie, co zaraz usłyszy. Jeśli Rachel ma wyrzuty sumienia, to on poczuje satysfakcję w jej imieniu.

– Powiedziałam mu, że musimy biec. Otworzyliśmy drzwi, policzyliśmy do trzech i wystartował. Przebiegł może sześć metrów, a potem zapaliły się lampy i wszędzie zrobiło się jasno. W tej samej chwili zdał sobie sprawę, że za nim nie pobiegłam. Odwrócił się i zobaczył, że dalej stoję w drzwiach. I wtedy zrozumiał, ale nie mógł już nic poradzić. Mógł tylko biec dalej. Wyszłam na zewnątrz i schowałam się za krzakami, pod ścianą. Po chwili z budynku wybiegli żołnierze i rzucili się za nim. Zaczekałam, aż znikną mi z oczu, i pobiegłam w przeciwną stronę. Jakieś dziesięć sekund później usłyszałam strzały. Nie wiem, ile czasu udało mi się zyskać. Może minutę? Niedługo po tych strzałach zobaczyłam za sobą światła ich latarek. – Kończyła prawie szeptem: – Wiem, że na to zasłużył – powiedziała. – Ale nie lubię sobie wmawiać, że ktoś na coś zasłużył.

Ruszyli w dalszą drogę. Dotarli do autostrady numer 58 i pojechali na zachód, w stronę gór San Gabriel i Bakersfield. Dryden zerknął w lusterko. Pustynia Mojave lśniła w słońcu jak rozsypane okruchy szkła. Jak roztrzaskane ruiny miasta.

Cokolwiek mam w głowie, tych ludzi to przeraża. Boją się tak, jak ludzie się boją najgorszych rzeczy. Chorób, wojen. Jakby coś… nadchodziło.

Rachel zadrżała i spojrzała na niego.

– Boję się czekać tydzień, aż się okaże, co wiem – powiedziała. – Gdybym sobie przypomniała, moglibyśmy wszystkich ostrzec.

Dryden myślał o substancji, którą jej zaaplikowali. O miejscach, w których widział, jak ją stosowano – o komórkach w Kairze i Tikricie, o ładowniach statków zakotwiczonych przy Diego Garcia. Przez kilka sekund jego dawne zajęcie zdawało się być dodatkowym pasażerem, nachylającym się i wypełniającym przestrzeń między nim a Rachel. Odsunął to uczucie i wrócił myślami do leku i szczegółów jego działania.

– Może jest sposób, żeby dotrzeć do twoich wspomnień szybciej – powiedział.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Kwitnij tam, gdzie cię zasadzili.

Z czasem to powiedzenie stało się dla Gaula czymś na kształt mantry. Moralnym odpowiednikiem łyżki do butów, choć wolał tak o nim nie myśleć. Było po prostu oceną rzeczywistości, niczym więcej. Sposobem przechowywania danych.

Przejął je od kumpla ze studiów, który później zrobił karierę jako adwokat. Przesłuchiwał kiedyś piętnastolatkę zgwałconą na imprezie. Ona była biedną białą dziewczyną z południa. Oskarżono studentów uniwersytetu Tulane, z zamożnych rodzin. Ciotka jednego była sędziną sądu federalnego. Wiele lat później, przy drinkach, kumpel wyjaśnił mu, w jaki stan umysłu musiał się wprowadzić, zanim wezwał małą na świadka i na oczach jej rodziny rozerwał na strzępy. Wymagało to skrupulatnie opracowanej strategii. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że dziewczyna rozpłacze się przed ławą przysięgłych, ale wiedział, że to będzie w porządku, o ile wcześniej uda mu się zrobić z niej kłamczuchę. Owszem, przysięgli będą jej współczuć. Tak, jeszcze bardziej, kiedy zobaczą łzy. Ale jeśli tylko zdoła ją przedtem popchnąć tak, żeby się potknęła o własne zeznania, jeśli zrobi to z idealnym wyczuciem, nikt nie pomyśli, że się nad nią znęcał. Musiał tylko rozegrać to idealnie precyzyjnie. Właściwie, jak to mówią, podkręcić piłkę, a wtedy płacz małej z pewnością zadziała na jej niekorzyść. Osłabi jej zeznania. Musiał mieć to wszystko na uwadze, a gdzieś w tle uparcie kołatała się myśl, brzęcząca jak stara lodówka, że jego klienci naprawdę ją zgwałcili. Przycisnęli do podłogi w przedpokoju akademika wśród dźwięków muzyki. Tak głośnej, że czuła puls basu ramionami i biodrami, które stykały się z podłogą. Tak głośnej, że ludzie z sąsiedniego pokoju nie słyszeli, jak krzyczy, kiedy wszyscy trzej ją rżnęli. Nie twoim zadaniem jest roztrząsać, dlaczego to zrobili. Nastrój chwili, nadmiar alkoholu, samcza natura i takie tam. Nie jesteś też od tego, żeby tydzień po zajściu czuć niesmak na widok ich fałszywej skruchy, kiedy w ich oczach kryje się tak naprawdę wyłącznie strach o własną przyszłość. Nie, twoim zadaniem jest pomóc im tę przyszłość uratować. A jeśli to oznacza zmasakrowanie młodej dziewczyny na fotelu świadka – ponowne jej zgwałcenie, powiedziałoby ci sumienie, gdybyś tylko go posłuchał – to co z tego? Musisz wykonać swoją robotę. Musisz kwitnąć tam, gdzie cię posadzili.

Gaul pomyślał, że ilekroć życie stawia go w trudnej sytuacji, stwierdza, że przysłowie jego kumpla przydaje się jak maczeta w gęstej dżungli. W ciągu całej jego kariery zawodowej ta filozofia ułatwiała mu wydostawanie się z najróżniejszych tarapatów i dogrzebywanie do niezłych okazji. Pomogła mu nawet zakopać wyrzuty sumienia z zamierzchłych czasów, jak ten chlupot pod mostem Harvard, który czasem wracał do niego w ciemności przed snem.

Powtarzał sobie to przysłowie w myślach, stojąc pod palmami nieopodal tarasu widokowego, sto metrów nad plażą Topanga. Daleko w dole wiła się autostrada Pacific Coast. Jeszcze dalej ocean rozciągał się jasnym błękitem wmieszanym w poranną mgłę. Widział czarnego SUV-a zjeżdżającego z autostrady na drogę prowadzącą przez kanion. Wspiął się serpentyną na górę, skręcił w stronę tarasu i zatrzymał obok jego bmw. W pobliżu nie było innych pojazdów ani ludzi.

Otworzyły się tylne drzwi i wysiadł mężczyzna. Dennis Marsh. Pięćdziesięcioletni, szczupły, właśnie zaczęły mu rzednąć włosy. Wiatr od oceanu rozwiał mu krawat, zatrzepotały nogawki spodni. Podszedł do Gaula, oparł się o drewnianą poręcz i wlepił wzrok w bezkres wody. Nie uścisnęli sobie dłoni.

Gaul nie zapytał, jak mu minął lot z Waszyngtonu. Marsh przyleciał myśliwcem F-16 z prędkością dwóch machów, żeby mogli porozmawiać w cztery oczy. O pewnych sprawach nie należy dyskutować nawet na zabezpieczonej linii.

Gaul wpatrywał się w jego twarz. Znał Dennisa Marsha od ponad dwudziestu lat. Facet był realistą, kiedy musiał – inaczej nie zostałby szefem Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego – ale daleko mu było do filozofii kwitnięcia tam, gdzie się zostało posadzonym. To w połączeniu z jego pozycją społeczną trochę Gaula denerwowało.

Problemy wywoływane przez pionki łatwo można rozwiązać. Jak w przypadku lekarza idioty, który nadzorował Rachel w El Sedero. Przed tygodniem spotkał się na lunchu z dziennikarzem z „LA Times”. W nagraniu z ich rozmowy nie było nic, co mogłoby wywoływać obawy. W dodatku reporter okazał się jego kuzynem. Ale Gaul i tak postanowił się zabezpieczyć. Po co zostawiać choćby uchylone drzwi? Ale tego rodzaju łatwych recept nie da się zastosować, kiedy chodzi o ludzi takich jak Marsh.

– Rozmawiałem z naszym przyjacielem – powiedział Marsh, nie odrywając wzroku od oceanu. – Wyjaśnił mi, czego ode mnie oczekujesz.

Gaul nie odpowiedział.

– Nie ma szans, żebym w to wszedł na ślepo. Na pewno rozumiesz. Musisz mi powiedzieć, z czym mam do czynienia. Chcę wiedzieć wszystko.

– To niemożliwe, bo sam wszystkiego nie wiem.

– Robiąc to, o co mnie prosisz, ryzykuję nie tylko to, że pójdę do więzienia – powiedział Marsh. – Dla wszystkich ludzi mogę się stać ucieleśnieniem szwarccharakteru. Mów.

Gaul chciał mu powiedzieć, żeby się uspokoił. Przypomnieć, że w tej sprawie ścierają się nad ich głowami znacznie większe polityczne siły, że jedną z osób oczekujących na pomyślne rozwiązanie jest jego, Marsha, szef – ten z gabinetem w kształcie owalu. Chciał mu wyjaśnić, że to, że będzie z nim współpracował, w żadnej mierze nie jest przysługą, za którą po jakimś czasie będzie mógł się domagać zapłaty. Ale nic takiego nie powiedział. Zachował należyty ton:

– Zdaję sobie sprawę, Dennis, w jakim położeniu cię stawiam. Jestem ci winien przysługę.

Marsh wreszcie na niego spojrzał. Na jego twarzy nie było ani śladu zgody na takie gładkie zapewnienia.

– Mów.

Gaul oparł się łokciami o poręcz i spojrzał w dół, na autostradę. Ile mu wyjawić? Od czego zacząć?

– Trochę już wiem – powiedział Marsh. – Wiem, że nie chodzi o Sama Drydena. Wiem, że jest z nim dziewczynka, którą przetrzymywałeś przez dwa miesiące, i wiem, że miało to związek z badaniami w Forcie Detrick, które prowadzono ponad dziesięć lat temu. – Zniżył głos, jakby się bał, że go usłyszą ludzie, których mrówcze sylwetki widać było na plaży pod skarpą. – Pracowałem w wywiadzie wojskowym, Martin. A tam można przy lunchu usłyszeć bardzo dużo ciekawostek. Wiem, że wiele lat temu w Detrick prowadzono badania na zwierzętach. Na gibonach. Zdaję sobie sprawę, że później były próby na ludziach, że próbowali uzyskać te same efekty. I wiem z dobrego źródła, że im się udało. Na razie wszystko się zgadza?

Gaul przytaknął. Nie patrzył na niego. Zamiast odpowiedzi usłyszał tylko syknięcie.

– Chryste – powiedział Marsh. – Czy ona jest jedną z nich? Ta mała czyta w myślach?

Gaul nawet nie drgnął. Nie poruszył szczęką. Wpatrywał się w bezkres oceanu.

Jeśli sądzisz, że potrafi tylko czytać w myślach, to twoje źródła nie są nawet w połowie tak dobre, jak ci się wydaje. Słyszenie cudzych myśli to nic w porównaniu z tym, co jeszcze umie zrobić, jak tylko wniknie w czyjąś głowę.

– Tak – odparł Gaul. – Czyta w myślach.

Pomyślał, że na swój tymczasowy sposób ta wersja jest prawdziwa. Zanim Rachel odzyska pamięć, będzie umiała tylko czytać cudze myśli. To umiejętność bierna, jak słyszenie albo odczuwanie bólu. Inne jej talenty mają charakter czynny, wymagają dużego skupienia. Teraz ma zablokowaną pamięć i nawet nie wie, że je ma.

– No to wyłóż mi wszystko – powiedział Marsh. – Co dokładnie się dzieje? W co mam dla ciebie wdepnąć?

Gaul nie odpowiedział od razu. Autostradą sunął jasnożółty hummer z otwartym dachem. Gdy przejeżdżał pod tarasem, jadące nim trzy dziewczyny zaśmiały się głośno. Ich głosy momentalnie zabrał ten sam wiatr, który rozwiewał im włosy. Patrzył, jak samochód jedzie wzdłuż wybrzeża, w stronę Santa Monica. Jak by to było żyć tak beztrosko? Nie wiedzieć, jak bardzo świat ma się za chwilę zmienić?

– Martin?

Gaul zamrugał. Odwrócił się do Marsha i odepchnął od poręczy.

– Nie będę wchodził w szczegóły badań prowadzonych w Detrick – powiedział. – Powiem tylko, że skończyły się pięć lat temu i przejęły je prywatne firmy. Koncerny zbrojeniowe.

– Nie koncern?

Gaul kiwnął głową.

– Dwie firmy. Moja, czyli Belding-Milner, i Western Dynamics.

Kiedy Marsh to usłyszał, w jego oczach coś błysnęło. Wyglądał jak szachista oceniający nowe ustawienie figur na planszy. Nietrudno było się domyślić, co go tak zdziwiło. Belding-Milner i Western Dynamics od zawsze ze sobą konkurowały. Zawzięcie. Wszyscy to wiedzieli. Marsh na ułamek sekundy zmrużył oczy. Zapisał w pamięci nowe dane.

– Przejęły badania – powiedział.

– Każda z osobna przejęła badania – poprawił go Gaul.

Patrzył, jak Marsh chwyta tę subtelną różnicę.

– Więc działały niezależnie. Nie dzieliliście się wynikami.

– Żadnej współpracy – odparł Gaul. – Myślę, że rządowi podobał się taki układ. Mimo tego, co się słyszy, czasami odrobina konkurencji im nie przeszkadza.

– I kto wygrał?

Gaul spuścił wzrok i poczuł, że zaciska szczęki. Nigdy nie lubił się chować za kłamstwem, żeby zachować twarz.

– Ci drudzy. Przez pięć lat nasze badania prawie nic nie dały. W Western Dynamics prawie od razu mieli wyniki.

Marsh mu nie przerywał.

– W tym momencie są już na etapie gotowego produktu. W fazie końcowych testów.

– Jakiego produktu? – spytał Marsh.

– Ludzi. Nie mówię o uczestnikach testów, tylko o prawdziwych operatorach. O lojalnych podwładnych.

– I oni też czytają w myślach.

Gaul przytaknął.

Między innymi.

Agenci Western Dynamics potrafili wszystko to, co Rachel, ale różnica między nimi przypominała przepaść dzielącą szachistę ze szkolnej świetlicy i Garriego Kasparowa. Przy nich Rachel była prawie boginią.

– A gdzie ty w tym wszystkim? – spytał Marsh.

– Pięć miesięcy temu zadzwonił do mnie dobry znajomy z Detrick. Kierownik niewielkiej grupy roboczej, która przeglądała wyniki starych badań. Dowiedział się o dziewczynce, która była poddawana testom. To, co się stało pod koniec badań w Detrick, było… straszne. Ale ta dziewczynka nie tylko to przeżyła. Udało jej się uciec. Od tej pory przez pięć lat była na wolności, ale pojawiła się szansa, żeby ją… przechwycić. Mój znajomy chciałby wiedzieć, czy Belding-Milner wzięłoby to na siebie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przeł. Andrzej Szuba, Wydawnictwo Miniatura, Kraków 1991. [wróć]