Redakcja
Milena Schefs

Projekt okładki
Paweł Skupień

Zdjęcia na okładce
Warsaw © marchello74 / iStock, Man © captblack76 / iStock, Blank paper © ulkan / iStock, Bloody knife © skodonnell / iStock

Korekta
Maciej Korbasiński, Ewa Jastrun

Redaktor prowadzący
Anna Brzezińska

Text © copyright by Mariusz Zielke
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-086-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Od autora

Impulsem do napisania tej powieści stały się prawdziwe wydarzenia. W połowie 2012 roku w środowisku dziennikarzy śledczych pojawiła się informacja o szantażowaniu jednego ze znanych biznesmenów szalenie kompromitującymi materiałami. W sprawę mieli być zamieszani agenci służb specjalnych, posłowie, dziennikarze i inni biznesmeni. Jak dotąd, zarzuty stawiane temu przedsiębiorcy nie potwierdziły się w najmniejszym stopniu i należy je uznać za mało wiarygodne, a zapewne fałszywe, stworzone tylko na potrzeby omawianego szantażu, w celu wyciągnięcia pieniędzy. Sprawa ta mnie zainspirowała, chciałbym jednak bardzo wyraźnie zaznaczyć, że opisywany przedsiębiorca nie jest postacią, którą wówczas rzekomo szantażowano, a jego przeciwnik nie jest tym prawdziwym dziennikarzem. Wydarzenia opisane w tej książce są zmyślone. Aha, dodam jeszcze całkowicie poważnie: nie zamierzam popełnić samobójstwa.

Prolog

Niedziela, 22 stycznia

Mężczyzna nazywał się Jarosław Stanowski i do niedawna był znanym dziennikarzem. Wisiał na skórzanym pasku przymocowanym do masywnego, stalowego haka wkręconego w sufit. Ciało zsiniało już i zaczęło śmierdzieć. Przy drzwiach posterunkowy kończył wstępne przesłuchanie jednego z sąsiadów, a dwaj inni policjanci pilnowali na klatce schodowej nielicznych gapiów, wymieniających spiskowym szeptem uwagi i podejrzenia.

Trzej technicy oznaczali ślady, zabezpieczali odciski palców, fotografowali poprzewracane meble, stłuczone szklanki, zalane kawą papiery, siniaki i zadrapania na ciele. Śledczy z wydziału kryminalnego łamali procedury, paląc papierosy przy oknie. Gdy zobaczyli przybysza, zmieszani zdusili niedopałki w słoiku. Taka szycha? Tutaj?

Generał uspokoił ich gestem dłoni, jakby chciał powiedzieć: nie przeszkadzajcie sobie, mnie tu nie ma.

Uważnie, tak jak go poproszono, obejrzał całe pomieszczenie, a potem ciało – i był już pewien, że to ściema. Drań próbował wyprowadzić ich w pole, wciągnąć na minę. Do czego to doszło?! Tyle razy ostatnio mieli do czynienia z pozorowaniem samobójstwa, a ten szaleniec wymyślił sobie coś zupełnie odwrotnego. Niby taki niepokorny, zaangażowany i przejęty dziennikarz, a w rzeczywistości zwykły furiat. Nie da się tak łatwo zmylić tropów, chłopcze.

– Rozmawiałem z lekarzem, jest przekonany, że próbował upozorować morderstwo – powiedział do śledczych z ledwie wyczuwalnym naciskiem i sugestią: dobrze by było, żebyście odnieśli podobne wrażenie. – Oczywiście trzeba poczekać na sekcję, jednak na moje oko też to tak wygląda.

– Tylko po co?

– To szajbus. – Śledczy odchrząknął i powiedział już całkowicie poważnie: – Jeden z tych… wie pan, szefie, przeświadczonych, że cały świat skrzyknął się przeciwko nim, wszędzie są szpiedzy, zabójcy na zlecenie, podsłuchy i pułapki. Jak taki wchodzi do knajpy, od razu myśli, że kelner mu wsadzi pluskwę pod serwetkę.

– Hm…

– Rok temu złożył doniesienie na Wilczej, że niby poluzowano mu śruby w kołach, żeby spowodować wypadek.

– O, nie wiedziałem – skłamał generał. Dokładnie przejrzał informacje na temat denata z policyjnych baz danych. Trochę tego było – i dobrze. W razie problemów łatwo będzie zrobić z niego paranoika. Ech, chłopie, po co ci były te wszystkie wojny? Nie wiedziałeś, że przyciągną czarne wizje, nieoczekiwane kontrole, nagłe zatrzymania i błędy w wynikach testów na obecność alkoholu we krwi? Wybrałeś sobie wrogów, którzy mają duże możliwości w kreowaniu alternatywnej rzeczywistości.

– Zarzekał się, że widział kogoś przy samochodzie, dał nam nawet jakieś lewe ekspertyzy. Oczywiście oskarżył Wolaka. – Śledczy wskazał na stół wypełniony po brzegi stosami materiałów o Romanie Wolaku, jednym z najbogatszych ludzi w Polsce, przedsiębiorcy kontrolującym biznesy głównie w sektorze chemicznym, ale też w branży nowych technologii, medycynie, na rynku surowcowym i wielu innych. – To był jego konik. Dopaść Wolaka.

Generał uśmiechnął się nieszczerze.

– Już widzę, jak miliarder na kolanach luzuje mu koła w aucie – zadrwił, choć doskonale wiedział, że śledczemu chodziło o sprawstwo kierownicze, zlecenie lub podżeganie, a nie czynny udział. Nie miało to żadnego znaczenia wobec faktu, że prokurator po sprawdzeniu odmówił wszczęcia śledztwa.

– Każdy ma swojego hyzia.

– Ale żeby od razu popełniać samobójstwo? – Generał obszedł ciało i wskazał na tkwiący w suficie solidny hak. Poza kwadratową sztabą przytwierdzoną czterema śrubami zabezpieczał go jeszcze specjalny płaskownik. Konstrukcja robiła wrażenie solidnej i trwałej. – On sobie specjalnie pod szubienicę to zamocował?

– Hak na worek bokserski. Sąsiedzi mówią, że dawniej boksował. Bardzo dawno temu.

– Aha.

– Gdyby nie dorwał go prawicowy świr, to może byłby całkiem fajny facet. Podobno w młodości nieźle sobie poczynał. Można było z nim normalnie wypić i pobalować. Potem… zwariował.

– Coś tam z młodości mu zostało – wtrącił drugi śledczy. – Tuż przed… zdarzeniem przynajmniej sobie pociupciał.

Policjanci zarechotali. Na widok uniesionych brwi generała jeden z nich wyjaśnił:

– Parę godzin przed śmiercią spotkał się z przyjacielem, wykładowcą z uniwersytetu, niejakim Jaworskim. To niezły knur, nie przepuszcza żadnej, jeśli tylko może. Rąbie te studentki, aż wióry lecą. Wiem, bo wykładał też u nas, w Legionowie. Naprawdę ma fatalną opinię, mimo że dzieli się z przyjaciółmi.

– Stanowski był jego przyjacielem?

– Najlepszym. Razem mieszkali na studiach. Wciąż się spotykali. No i ten Jaworski w sobotę sprowadził na imprezę do knajpy dwie laski. Młode, zabawowe. Skończyli we czworo w jego mieszkaniu na Starówce.

– Docentom teraz nieźle się powodzi – dodał drugi śledczy.

– Jaworski to telewizyjna szycha – wyjaśnił jego partner. – Sporo bierze za występy w TV.

Generał nie przyznał się, że stosunkowo dobrze zna Jaworskiego. Kilka razy mieli okazję porozmawiać na różnych imprezach i balach obstawianych przez celebrytów.

– Ktoś go już przesłuchał?

– Wstępnie, przez telefon. Sąsiad, który znalazł zwłoki, zanim dał sygnał na sto dwanaście, zadzwonił do Jaworskiego. Docent zgłosił się do nas i powiedział, że jest kompletnie zaskoczony, bo Stanowski nigdy nie mówił o samobójstwie. Tak jak mówiłem: dobrze się bawili w nocy, przeleciał jakąś Biankę czy Dankę, następnie wyszedł od Jaworskiego i wrócił do domu.

– A potem się okaleczył i powiesił – podsumował generał.

– Właśnie.

– Ten Jaworski sądzi, że to morderstwo?

Generał napiął mięśnie w oczekiwaniu na odpowiedź. Mogła być bardzo znacząca.

– Nie, nie. Nie był specjalnie przekonany do swojej tezy. Przyznał, że Stanowski był przegrany, zgorzkniały, porywczy i nieprzewidywalny. Nie szło mu ostatnio. Media nie chciały z nim współpracować, założył jakiegoś bloga, ale i tam prawnicy ciągle blokowali mu wpisy. Mógł targnąć się na życie pod wpływem nagłego impulsu. Dodatkowo mocno schudł, chorował, skarżył się na jakieś bolesne dolegliwości, ale szczegółów Jaworski nie znał.

„Choroba dobrze koresponduje z samobójstwem w protokołach prokuratorskich – pomyślał generał. – Ileż to pięknych dolegliwości można dopisać w rubryce: motyw. A tu dodatkowo mamy kłopoty finansowe, kryzys osobowości powiązany z przekwitaniem, porażki zawodowe i osobiste. Może z tą Bianką czy Danką też mu nie poszło najlepiej i oto efekt. Pięknie się składa”.

Śledczy chyba nie miał już nic do dodania, więc tylko pokręcił głową w zadumie.

– Kto się zabija zaraz po seksie? Musiał być naprawdę szurnięty.

Generał zasalutował niedbale, uścisnął dłoń oficerom i mruknął coś pod nosem na pożegnanie. Przed wyjściem jeszcze raz zerknął na dziennikarskie materiały na stole. Nie było wątpliwości, że Stanowski celowo je tam poukładał. Z pewnością marzył o tym, by zostały włączone do akt śledztwa. Dowody, które śledczym i mediom mogłyby podpowiedzieć: „Tu znajdziecie odpowiedź na pytanie, kto jest winny. To on mnie zamordował!”.

„Problem w tym, chłopcze – pomyślał jeszcze – że nikt cię nie zamordował. Sam sobie założyłeś stryczek i nie możesz nawet liczyć na dołączenie do teczki »seryjny samobójca«, którą pewnie kiedyś, za dwadzieścia pięć lat, weźmie pod lupę jakieś Archiwum X. Ale i ono nie powiąże tej sprawy z żadnym miliarderem, bo materiały o Wolaku… wyciągnę z akt, kiedy już umorzymy sprawę. Był trup, a za chwilę już nie będzie”.

Z tego, co przeczytał dziś w pospiesznie przygotowanym przez rzecznika prasowego researchu, ten dziennikarz nie był lubiany i prawie nie miał przyjaciół. Nawet Jaworski nie będzie szukał dziury w całym, żeby nie narażać się na zerwanie współpracy z Wolak Investments.

Był przyjaciel, nie ma przyjaciela.

Generał wyszedł z mieszkania dziennikarza i powoli ruszył do niepozornego prywatnego auta. Przysługiwał mu samochód służbowy, luksusowa limuzyna z kierowcą, ale w tego typu sprawach wolał uniknąć tłumu świadków. Są spotkania, na które nawet ministrowie chadzają piechotą i bez ochrony BOR-u. „Co niestety – dodał w myślach z przekąsem – nie zawsze ich chroni”.

Wsiadł do samochodu, zapiął pasy, pomodlił się, by silnik zapalił bez problemów, co w wypadku starego, mało używanego kombi wcale nie było takie pewne, wrzucił bieg i ruszył niespiesznie w kierunku domu. Jednak zanim dojechał do siebie, przystanął nieopodal pobliskiego parku, wyszedł z auta z kupioną niedawno komórką na kartę i oddalił się od wozu na kilkanaście kroków. Za drzewem rozpakował komórkę, włożył kartę i uruchomił telefon. Bateria pokazała stan połowicznego naładowania. Wystarczy, jak zwykle. Wystukał numer, który znał na pamięć, i przyłożył aparat do ucha.

– Byłem na miejscu – powiedział bez wstępów, gdy usłyszał głos Pierwszego. – Nie wygląda za dobrze.

– Hm… Jak bardzo niedobrze?

– Upozorował to tak, żeby… sam wiesz… Trzeba będzie się trochę… napracować, żeby nie było kłopotów. – Generał delikatnie sugerował, że jego rola w tej sprawie wciąż może być istotna i CENNA. Niezwykle cenna. W końcu ryzykuje karierę, stawia na szali dwadzieścia pięć lat nieskazitelnej służby. No, może prawie nieskazitelnej. – Nie wiem, co znajdziemy w jego komputerach, ale cały się obłożył papierami na temat naszego… figuranta.

– Dasz radę… coś z tym zrobić? – Pierwszemu chodziło o usunięcie „niezwiązanych z samobójstwem dokumentów”, tak by nie robiły bałaganu w aktach. Prokuratura szybko wykluczy udział osób trzecich w zdarzeniu, ale lepiej zadbać też o akta. Kto wie, czy kiedyś nie trafią do jakiejś sejmowej komisji, gazet czy innego gówna.

– Jak tylko prorok umorzy, się posprząta. No, chyba że coś jeszcze zostawił…

– Gówno może. Trup i tyle.

– No, trup.

– Dziennikarzy nie było?

– Żadnego. Mają to w dupie. W razie czego przygotowaliśmy odpowiedni PR. Sprawa pewnie w końcu trafi na afisz, jak się dowiedzą prawicowe gazety, ale nie sądzę, żebyśmy musieli się przejmować.

– Kto je czyta? To nie media, tylko oszołomy. Nikt nie traktuje ich poważnie.

– Właśnie.

Generał cmoknął, oblizując wargi tak głośno, że w uszach jego rozmówcy zabrzmiało to jak namiętny odgłos z artystycznego filmu pornograficznego. Od wakacji Pierwszy miał sporo do czynienia z takimi filmami i ciągle o nich myślał. Szczególnie że ostatnie problemy, które rozwiązywał, także dotyczyły sfer… intymnych.

– A ten… jak mu tam… – spytał tymczasem generał, by zwrócić uwagę, że nie tylko jego rola w tej sprawie jest istotna.

– Olsson?

Generał oczyma wyobraźni zobaczył, jak przegrany, przygnębiony samobójca Stanowski siada do komputera i coraz bardziej nerwowo klika wielokrotnie w przycisk ściągania poczty. Nie nadchodziła, a on mógł tylko klikać i przeklinać. Pieprzony Sven Olsson. Szwed tyle razy opowiadał o tym, że trzeba pomagać dziennikarzom śledczym w innych krajach, a gdy przyszło co do czego, nawet nie odpowiedział na mejla.

– Właśnie, co z nim?

– Pewnie nawet nie wie, że jest… zamieszany. Nie odpowiedział na mejla i he, he – Pierwszy zarechotał – już nie odpowie. Problem rozwiązany.

– Mamba pożarła, tematu nie ma?

– Otóż to.

– Jesteś pewny, że hakerka nie zostawiła śladów?

– Jest najlepsza.

– No to git. Sprawa zamknięta.

– Tak. Zamknięta…

Zaraz po pożegnaniu generał rozłożył telefon na części i rozrzucił je w różnych kierunkach, a trochę dalej upuścił zniszczoną kartę. Pierwszy – człowiek, z którym przed chwilą rozmawiał – preferował inny sposób zacierania śladów po kontaktach ze swoimi wiewiórkami, ale trudno zmienić stare nawyki.

Wrócił do domu w doskonałym humorze. Zarwał noc, jednak dzięki temu spółka ochroniarska, w której miał niejawne udziały, zyska kolejny niezły kontrakt i będzie mogła wypłacić niemal równie znaczącą premię jego żonie, zatrudnionej na mało wymagającym i pozornie źle płatnym stanowisku konsultanta do spraw szkoleń.

Nie będzie mu żaden chuj mówił, że jest frajer, bo byle dyrektorzy w Komendzie Głównej potrafią się lepiej ustawić niż całe szefostwo.

Wchodząc do ciepłego łóżka, wygrzanego przez nieco może za duże, rumiane ciało Basi, po raz ostatni tego dnia pomyślał o Romanie Wolaku – człowieku, który zarabiał miliardy na kontraktach z państwem, uczestniczył w niemal każdej złodziejskiej prywatyzacji, miał w kieszeni polityków, agentów, dziennikarzy i… policjantów. To dzięki takim ludziom jak on Wolak mógł przez tyle lat kosić kasę z funduszy emerytalnych, wykorzystywać cynki przy prywatyzacjach, robić złote interesy z państwowymi spółkami, zawsze liczyć na korzystny kredyt w banku oraz pobłażliwość wszelkich tajnych i jawnych państwowych służb. Nikt nie prześwietlał podejrzanych interesów przedsiębiorcy, nie zadawał trudnych pytań, nie oczekiwał szczerych odpowiedzi. Mimo wielu politycznych zawieruch biznesmen pozostawał nietykalny.

Co roku na świecie podejmowanych jest 10 milionów prób samobójczych. Milion z nich kończy się śmiercią. Najwięcej samobójstw popełniają ludzie młodzi oraz w okresie przekwitania, w wieku 45–55 lat. Wbrew rozpowszechnionym sądom na własne życie częściej porywają się mężczyźni niż kobiety. We wszystkich grupach ryzyka mężczyźni mają zdecydowaną przewagę.

Część I

Tylko słowa

Część I - Tylko słowa

Rozdział 1

Czwartek, 16 lutego

Dziewczynka mogła mieć najwyżej trzynaście lat. Stała nago na środku pokoju i niezgrabnie zasłaniała dłońmi miejsca intymne. Zwisająca z sufitu słaba żarówka rzucała wątłe światło na jej ciało i wilgotne, pomarszczone ściany.

– Odsłoń je! – padło polecenie zza kadru. – Opuść ręce!

Dziewczynka nie posłuchała. Ktoś w czarnej panterce i masce podszedł do niej i ułożył jej ramiona wzdłuż ciała. Małe piersi sterczały jak u afrykańskich nastolatek. Czarny, gęsty zarost pomiędzy nogami nikł w cieniu rzucanym przez postać czającą się z boku.

– Klęknij!

Nie posłuchała kolejnego polecenia. Mężczyzna w panterce znów podszedł i zmusił ją, by uklękła. Cień poruszył się niespokojnie, jakby zadrżał. Dziewczynka klęczała przez dłuższy czas bez ruchu, wokół nic się nie działo. Cień nagle urósł i okrył ją całą. Plecy mężczyzny w czarnym garniturze wypełniły większą część ekranu. Biały kołnierzyk koszuli przykleił się do spoconej szyi.

Mężczyzna pogmerał przy rozporku. Dziewczynka uniosła dłoń, by zasłonić się przed strumieniem moczu. Oprawca skończył i odszedł. Została sama, opadła na ziemię i wtedy kamera zrobiła zbliżenie na jej twarz, przepełnioną bólem i strachem. Jednak nie płakała. Zbyt często z nią to robiono, by płakała.

* * *

Drzwi trzasnęły głośno, co wyrwało z zadumy siedzącego przy komputerze wysokiego, szczupłego pięćdziesięciolatka o białych włosach i błękitnych oczach. Sven Olsson wyłączył nagranie i w ostatniej chwili zasłonił plecami ekran monitora. Nie chciał, by ktokolwiek widział ten film. Nawet Carla.

– Co oglądasz? – zapytała.

– Materiał z Polski – skłamał, uciekając wzrokiem. Równocześnie kliknął na teczkę z bieżącymi reportażami.

– Wciąż dręczy cię poczucie winy?

Spojrzał na nią przeciągle, nie odpowiedział od razu. Carla była jego najbliższą współpracownicą i powiernicą. Znali się od ponad dwudziestu lat i ufali sobie niemal bezgranicznie. Jednak tego sekretu nie chciał jej wyjawiać. Przynajmniej na razie.

– Powinniśmy potraktować chłopaka poważnie – mruknął.

Carla skinęła głową, choć nie wyglądała na przejętą. W przeciwieństwie do Svena, który często działał impulsywnie i raptownie, ona zawsze starała się zachować chłodny profesjonalizm. Wiedziała, że emocje, choć nieuniknione, nie pomogą w naprawieniu błędów. Stało się, co się stało, i skoro nie mogli tego naprawić, powinni skoncentrować się na zadaniach, na które mieli wpływ. Jeśli zbyt często spoglądasz za siebie, znów się potkniesz.

– Potraktowaliśmy poważnie. Po prostu mieliśmy ważniejsze rzeczy.

– Chłopak zginął – szepnął Sven.

– Sam przecież wiesz, ile mieliśmy pracy. Może rozbudujemy redakcję i zwiększymy liczbę kolumn?

– To w niczym nie pomoże. Dla części materiałów zawsze zabraknie miejsca…

Sven upewnił się, że odtwarzacz wideo zniknął z ekranu, odsłonił monitor i otworzył folder z tekstami nadesłanymi do redakcji „Reportera”. Żółte teczuszki zapełniły trzy długie rzędy, a po przewinięciu myszką pojawiły się jeszcze dwa. Dużo, zadziwiająco dużo. Na pewno nie zdołają wszystkich opublikować.

– Sam sobie jesteś winien. Stworzyłeś niebezpieczny precedens i oto efekt – westchnęła Carla.

Miała rację. W ubiegłym roku Sven opublikował materiał rumuńskiego dziennikarza o współczesnym niewolnictwie i prostytucji na Bałkanach. W ten proceder zamieszani byli oficerowie sił pokojowych ONZ. Tekst w dużej mierze historyczny, przywołujący dość znane wydarzenia, miał niewątpliwe walory publicystyczne oraz dramatyczny finał z opisem najnowszych faktów, które próbowano zatuszować. Sven i cała redakcja byli pod wrażeniem. Jedynie Carla miała wątpliwości – słusznie zauważyła, że trudno zweryfikować takie materiały.

Sven postawił na swoim i już w dniu publikacji rozkręcił aferę, atakując w telewizyjnym studiu adwersarza z ONZ. Zrugał biednego, niewinnego przecież urzędnika, jakby to on osobiście gwałcił kobiety. „Jest tak samo winny – wyjaśniał później, nie bez racji. – Nic nie robi, tuszuje sprawę, mydli oczy, zatem odpowiada za te czyny. Nie mniej i nie bardziej. Dla nas liczy się proceder, który nie ustanie, dopóki nie zostaną podjęte właściwe działania władz. Jeśli ONZ pragnie oczyszczenia, musi działać”.

Kłótnia Svena z urzędnikiem poszła w wiadomościach BBC i tak „Reporter” po raz kolejny zyskał nie do końca oczekiwany światowy rozgłos. Właśnie wtedy padło to nieszczęsne zdanie. Prezenterka BBC zapytała, czy zdaniem Svena dziennikarstwo śledcze w Europie przeżywa kryzys, na co Szwed odpowiedział z właściwą sobie swadą: „Skoro w niektórych krajach gazety nie chcą publikować tekstów śledczych, bo wolą nie narażać się władzy i reklamodawcom, to najwyraźniej tak jest. Nasz »Reporter« jest otwarty dla każdego. Dla nas zawsze czytelnik jest na pierwszym miejscu. Jeśli jakiś dziennikarz ma problem z publikacją w swoim kraju, zapraszam na nasze łamy”.

Deklaracja szybko rozeszła się w sieci. W ciągu tygodnia dostali dziesięć dużych materiałów, z czego dziewięć nadawało się do kosza, a dziesiąty był zwykłą manipulacją białoruskiej bezpieki. Po miesiącu mieli już z pięćdziesiąt tekstów z całej Europy. Były reportaże czeskie, albańskie, włoskie, hiszpańskie czy francuskie. Zawierały opisy korupcji, handlu kobietami i bronią, nielegalnych badań genetycznych, zabójstw na zlecenie, mafii urzędniczych, restytucji majątków żydowskich, ruchów neofaszystowskich i terrorystycznych. Część tych artykułów przetłumaczono na angielski, ale żaden nie nadawał się do publikacji. Potem sytuacja się uspokoiła, teksty zaczęły przychodzić rzadziej, a Sven wykorzystywał niemal każdą wolną chwilę na ich przeglądanie i weryfikowanie. Dzięki temu wyłowił na przykład bardzo ciekawy materiał na temat mafii transplantacyjnej i nielegalnego handlu ludzkimi organami z udziałem znanych naukowców i lekarzy. Materiał Stanowskiego jednak zlekceważył i nie mógł sobie tego darować.

– Ten Polak mógł mieć rację – skwitował teraz.

Nie zmienił jednak zdania w sprawie rozbudowy redakcji. Ilość nie przejdzie w jakość, a to ona jest najważniejsza. Dla niej czytelnicy co miesiąc kupują płatnego „Reportera”, mimo że większość sensacji mogą w pigułce przejrzeć na darmowych portalach internetowych. Dla niej chcą czytać długie artykuły, poczuć klimat prawdziwych dziennikarskich śledztw, a nie przygotowanych w pośpiechu, fatalnych warsztatowo, często powierzchownych tekstów w tabloidach. Oczekują materiałów na najwyższym poziomie.

* * *

Na pomysł stworzenia „Reportera” wpadli kilka lat temu, gdy w wyniku kryzysu finansowego oboje padli ofiarą wymuszonych restrukturyzacji. Zrodził się z wściekłości i niemocy Svena oraz pasji i daru przekonywania Carli.

Pozornie nic ich nie łączyło. On – dziennikarz z trzydziestoletnim stażem, zaniedbany, często niechlujny i roztrzepany, ale jednocześnie niezwykle pracowity i uparcie zaciekły. Ona – pięć lat młodsza finansistka, wciąż zjawiskowa, oryginalnie piękna była modelka, która wbrew przeciwnościom i stereotypom zrobiła niezwykłą karierę w świecie pieniądza.

Sven dobrze pamiętał tamten dzień. Siedzieli w kawiarence przy Kungsträdgården, z wypowiedzeniami w kieszeniach. Wtedy Carla, jakby w ogóle nie przejmowała się sytuacją, zapytała:

– Dlaczego właściwie nie założyłeś swojej gazety, Sven?

Proste pytanie, na które dziennikarz mógł znaleźć tysiąc odpowiedzi. Nie miał kapitału, umiejętności organizacyjnych ani pojęcia o biznesowej odpowiedzialności. Jak miałby sfinansować taką działalność? Jak zadbać o codzienne kwestie budżetowe i podatkowe? Jak poprowadzić zespół? Prawda była taka, że nie chciał, nie potrafił być szefem, nie nadawał się na prezesa i organizatora. Był zwykłym dziennikarzem i kochał ten zawód. Czy zatem można było tę jego miłość ot tak przekreślić jednym świstkiem papieru, wypełnionym przez byłego pracodawcę? Nie zasłużył na zwolnienie – to miał ochotę powiedzieć Carli, ale przecież nie o to pytała.

– A dlaczego ty nie założyłaś własnego funduszu?

Tak to się zaczęło. Carla szybko go podpuściła, przypominając, że przecież nigdy się nie poddawał i nie płynął z prądem. Wszak dzięki temu są przyjaciółmi, bo gdy inni dziennikarze z ironicznym politowaniem przyglądali się Carli, jednej z nielicznych zarządzających w świecie finansów, wciąż opanowanym przez mężczyzn, Sven zdawał się nie dostrzegać jej płci. Zawsze rzetelnie opisywał jej dokonania i nie traktował sukcesów jak przypadków.

Potem było dużo słów, parę kłótni, uścisków dłoni, podekscytowania znaczonego podnieceniem i odrobinę niezdrowymi rumieńcami na twarzy. Czuli się, jakby płodzili dziecko.

Minął zaledwie miesiąc, a oni opijali otwarcie wspólnego biura na poddaszu kamienicy przy Blecktornsgränd. Cztery pokoje, dwie firmy: Wydawnictwo Śledcze „Reporter” oraz Towarzystwo Inwestycyjne Carli Schyman. Po roku podnajęli jeszcze opuszczone w popłochu przez upadającą firmę handlową biuro naprzeciwko, a Carla zawiesiła niezależną działalność finansową, by zająć się zarządzaniem operacyjnym redakcją „Reportera”, pozyskiwaniem pieniędzy dla gazety z emisji akcji i papierów dłużnych oraz skutecznym lokowaniem na giełdzie nadwyżek finansowych. Okazało się, że to pisma śledczego, a nie nowego funduszu inwestycyjnego, oczekiwał rynek.

– Pamiętasz, co ci tłumaczyłam? Co jest ważne w biznesie?

– Bądź wielki albo znajdź niszę – powtórzył wyświechtany slogan. – Wolałbym być wielki.

– Ale znalazłeś niszę. Wielcy teraz upadają. Jeśli zawsze płyniesz z prądem, nigdy nie trafisz na coś wyjątkowego.

Carla nie wtrącała się w sprawy redakcyjne. Skupiała się wyłącznie na finansach i tylko w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźną prośbę partnera, służyła mu radą.

– Każde z nas powinno robić swoje. Ja pieniądze, ty dobre teksty.

„Reporter” pod kierownictwem Svena był pismem z założenia dość staroświeckim. Nie miał nowoczesnej szaty graficznej, nie obudowywał artykułów dziesiątkami kolorowych zdjęć i infografik, unikał wydawania jednoznacznych sądów i przyciągania czytelników za pomocą sensacyjnych tytułów. Główną ideą pisma było zaprezentowanie jak najszerszego kontekstu każdej sprawy, wielu punktów widzenia i różnych możliwości ich interpretacji. Nierzadko poświęcali dwadzieścia kolumn na jeden temat.

– I ktoś ma to kupić? – pytali zdziwieni inni dziennikarze, przyzwyczajeni do lekkich, obrazkowych magazynów, które próbowały dostosować się do praw rządzących informacją i rozrywką w dobie internetu i wciąż nie dostrzegały, że to droga donikąd.

Być może nikt by nie kupował, gdyby nie zadziwiający zbieg okoliczności. Właśnie wtedy ukazała się słynna powieść jednego ze szwedzkich dziennikarzy, opowiadająca historię pisma bliźniaczo podobnego do „Reportera”. Po światowym sukcesie książki szybko wychwycono podobieństwa, a Svena często pytano, czy jest pierwowzorem dziennikarza opisanego w powieści.

– No, przyznaj wreszcie – śmiała się z niego Carla. – Mikael to ty.

– Pewnie z setka nam podobnych chciałaby, żeby zadano im to pytanie – odpowiadał.

Prawda była taka, że Stieg i Sven nigdy się nie poznali. Larssona interesowały zupełnie inne kwestie, był dziennikarzem zaangażowanym w ruchy antyfaszystowskie, często mocno lewicującym, podczas gdy Olsson, mimo podobnej wrażliwości na społeczne dysonanse i niesprawiedliwości, trzymał się twardo ekonomii oraz analizy sytuacji międzynarodowej. Owszem, miał zbliżone podejście do wielu kwestii, bo uważał, że w demokracji taką postawę nakazuje zwykła przyzwoitość. Jednocześnie jednak nie ulegał poprawnym politycznie nowofalowym tezom, twardo przeciwstawiał się socjalistycznym zakusom kolejnych rządów, był zdecydowanie bardziej konserwatywny i mimo wielu własnych przykrych doświadczeń wypowiadał się przeciwko zwiększaniu wydatków na pomoc społeczną. Wychodził z założenia, że państwo opiekuńcze przynosi czasem więcej szkody niż pożytku. Zaliczano go raczej do grona niewrażliwych, mało empatycznych pragmatyków, którzy zamiast o parytetach, przemocy wobec kobiet, rasizmie, patologiach woleli rozmawiać o wątpliwej skuteczności mnożników Keynesa albo o pomijaniu w dyskusjach o rosnących podatkach oczywistych wniosków wypływających z teorii Laffera. Należał do zdeklarowanych zwolenników ograniczania deficytu, wydatków państwa i biurokracji. Uważał, że tylko rozwój przedsiębiorczości wyeliminuje niekorzystne tendencje w szwedzkiej gospodarce, dlatego tak bolała go mała skuteczność reform centroprawicowego rządu Carla Bildta i powrót do władzy socjaldemokratów.

Do czasu powstania „Reportera” Olsson nie miał większej styczności z dziennikarstwem śledczym. Powątpiewał wręcz w jego znaczenie. Rzeczywistość zbyt często dostarczała mu dowodów, że reporterzy wykonujący ten zawód są tak naprawdę żurnalistami przeciekowymi, a nie śledczymi. Cóż to za trudność, przepisać akta prokuratorskie czy policyjne? Relacjonowanie chorych urojeń zawistnych agentów i funkcjonariuszy miałoby być więcej warte niż umiejętność analizowania trendów gospodarczych i giełdowych? W duchu upierał się przy zdaniu, że każde prawdziwe dziennikarstwo jest tak naprawdę śledcze, bo wymaga wygrzebywania ukrytych informacji, a nie bezkrytycznego powielania notek prasowych czy twierdzeń oficjeli. Jednak od czasu pewnej wpadki na forum poświęconym zmianom w mediach zachowywał te poglądy raczej dla siebie.

– Nie podejmowanie tematyki morderstw i mafii czyni kogoś dziennikarzem śledczym, tylko chęć dochodzenia do prawdy wszelkimi możliwymi metodami i odwaga w prezentowaniu ustaleń. W mechanizmach gospodarczych można znaleźć więcej tajemnic i społecznie istotnych kwestii niż w kaburach gangsterów i sejfach prokuratorów – powiedział wówczas nieopatrznie.

– Tak? A w „Przeglądzie Ekonomicznym” szuka pan tajemnic czy budżetów reklamowych? – zawołał w odpowiedzi ktoś z sali, co skwitowano śmiechem, gdyż gazeta, w której Olsson był zatrudniony, znana była z omijania trudnych tematów i schlebiania reklamodawcom.

Z jednej strony unikał więc konfrontacji, nie wchodził głębiej w dyskusję o upadku dziennikarstwa, bo wiedział, że musiałby krytykować również siebie. Z drugiej – nie chciał, by odbierano jego uwagi jako brak szacunku dla grupy „śledczych”, narażających życie w rejonach świata targanych zawieruchami wojennymi czy rządzonych przez mafię. Łatwo było dokonywać ocen zza bezpiecznego biurka, w ciepłym mieszkaniu, w bogatym i spokojnym kraju. A jednocześnie doceniał zdjęcia i reportaże realizowane z narażeniem życia, nawet jeśli nie do końca wierzył w czyste pobudki reporterów.

Stworzenie własnego pisma całkowicie zmieniło jego perspektywę. Chłodne uznanie, wstrzemięźliwe poparcie dla idei, połączone z wątpliwościami co do używanych środków i intencji, zastąpił żarliwy entuzjazm. Nagle stał się zapalonym zwolennikiem dziennikarstwa śledczego i jego najwierniejszym obrońcą. Mimo to jedyne, co naprawdę łączyło go z Larssonem, to pasja do science fiction i pisania – ale o tym dowiedział się dopiero po śmierci słynnego kolegi po fachu.

Nie był Mikaelem, Carla w żaden sposób nie przypominała Eriki, ich przyjaźń nigdy nie przerodziła się w miłość, a tym bardziej w seks, a „Reporter”… cóż, akurat tu podobieństwa mogły wcale nie być takie przypadkowe. Gdy opracowywali z Carlą koncepcję nowego tytułu, uznali, że właśnie pisma o profilu śledczym brakuje na rynku najbardziej i miałoby ono największe szanse na sukces. Wiedzieli też, że w jednym z wydawnictw przygotowywana jest kontrowersyjna publikacja, która może wywołać szeroką dyskusję na temat dziennikarstwa, roli mediów, mainstreamu i innych kwestii. Działali więc pragmatycznie – chcieli powołać do życia nowatorskie pismo, takie, o którym marzyło wielu dziennikarzy. Chcieli współtworzyć coś, co po sukcesach Wikileaks i ProPublica.org miało zostać nazwane piątą władzą.

„A Rose?” – pytał czasem sam siebie, wspominając osobę, której niesamowitą, pełną dwuznaczności sprawę „Reporter” opisał na początku swojej działalności. Czy Stieg mógł ją kiedyś poznać i wykorzystać do stworzenia postaci literackiej? Raczej wątpliwe. Niesamowity zbieg okoliczności – a może to Sven na siłę próbował dopasować książkową fikcję do rzeczywistości?

* * *

Tak czy inaczej, dzięki sukcesom powieści Larssona i wielowątkowej historii zakończonej zeznaniami Rose Friedman „Reporter” zyskał uznanie. Co miesiąc rosło grono jego czytelników, z czasem zasilających krąg gorliwych fanów. Po dwóch latach ze skromnych dziesięciu tysięcy nakład wzrósł do trzydziestu, a potem ta liczba uległa podwojeniu. Dziś sprzedawali osiemdziesiąt pięć procent pisma wydawanego w stu tysiącach egzemplarzy. Mimo internetowego dostępu do części najważniejszych tekstów czytelnicy „Reportera” byli mu wierni i wciąż chcieli kupować egzemplarze papierowe lub specjalne wydania na tablety. Traktowali je niemal jak kolekcjonerskie trofea. Zaangażowane, dobre dziennikarstwo okazało się potrzebne, chodliwe i godne zapłaty. Było zwyczajnie dobrym biznesem.

Niewyobrażalny sukces jak na tak małą redakcję.

– Może powinniśmy oddać temat tego Polaka telewizji? – zapytała Carla, przerywając Svenowi te niewątpliwie wzruszające i miłe wspomnienia.

Telewizja pewnie by pomogła. Tak jak wsparła pismo przez nagłośnienie przed dwoma laty jednego z najważniejszych tekstów. Wówczas ów wybór nie był jednak przypadkowy: ważna szycha telewizyjna została oszukana przez ludzi opisanych w „Reporterze”. W przypadku Polaka nie było takiego przełożenia.

– Drumman. To o niego chodzi, prawda? – Pytanie Carli sprawiło, że przeszedł go dreszcz złości pomieszanej ze skruchą. Wszak obiecywał, że nie będzie ganiał za duchami, a jednocześnie wiedział, że to obietnica bez pokrycia. Wciąż nie wierzył, że sprawa Drummana znalazła już finał. – Boisz się, że wrócił z krainy zmarłych?

– Powraca jak bumerang – przyznał. – Jakby ta historia miała wciąż odrastające macki.

– Ośmiornica albo podobne paskudztwo.

Helg Drumman, chrzaniony Helg Drumman. Zabrał Svenowi masę zdrowia i kto wie, o ile lat skrócił życie. W pierwszym roku działalności „Reportera” stał się jednym z głównych reklamodawców. Przekonywał, że chce wesprzeć niezależne i dobre media. Twierdził, że mocno stawia na etykę, w swoich przedsiębiorstwach nie akceptuje działań pozaprawnych, korupcji, a nawet wyścigu szczurów.

„Jestem wzorcem biznesowej etyki” – taki wizerunek budował dzięki dobrym PR-owcom i przyjętej strategii. Przedsięwzięcia, w które się angażował, też musiały być takie. Ekologia, energia odnawialna, badania naukowe, aktywizacja społeczna, oczyszczalnie, nowoczesna medycyna, pomoc zwierzętom. Samo dobro. Chodzący święty.

Sven delikatnie o niego wypytywał, ale nie słyszał żadnych głosów krytyki. Helg był lubiany, gładki, piękny, czysty. Żadnych narkotyków, ekscesów, oszustw. Żona, dzieci, życie, które może służyć za przykład.

Olsson powinien się zorientować, powinien sprawdzić dokładniej. Ale odpuścił – z pełną świadomością, że nie wykorzystał wszystkich dostępnych środków do sprawdzenia człowieka i jego aktywności biznesowej. Dał się osaczyć draniowi, wpadał w coraz większe uzależnienie od jego uroku. Po wielu miesiącach współpracy, prezentowania różnych pozornie prospołecznych kampanii, w których Helg namawiał do inwestycji w swoje nowatorskie pomysły, reklamodawca i prawie przyjaciel w jednej osobie nagle zniknął, a całe przedsięwzięcie okazało się zwykłą, starą jak świat, oszukańczą piramidą.

Drumman rozpłynął się w powietrzu, a z nim blisko miliard euro wpłaconych przez inwestorów. Większość tej kasy została wyprana w dziwnych inwestycjach w mało atrakcyjne aktywa w Polsce, Rumunii i Albanii. „Reporter” tylko dlatego uniknął krytyki innych mediów, że tamte dostawały jeszcze więcej z ogromnego budżetu reklamowego i sponsoringowego przedsiębiorcy. Prawie całe życie Drummana okazało się wymyślone. Niesamowite: gość wynajął nawet dziewczynę z dziećmi na żonę, stworzył sobie świat fikcji, w którym świetnie się poruszał, a nikt – włącznie z policją, organami skarbowymi i dziennikarzami – się w tym nie zorientował.

Media zamierzały zamieść całą sprawę pod dywan, żeby nie ponieść konsekwencji i ograniczyć krytykę swojej własnej postawy. Jak najszybciej zapomnieć – oto strategia czyszczenia brudów. Nie odpowiadać na pytania, nie komentować, nie pisać, nie mówić. Nie ma tematu. Te same pełne banałów i patosu media, rozliczające polityków, biznesmenów i notabli, w momencie własnej wtopy siedziały cicho jak trusie.

Na rozgłosie nie zależało nawet nabranym klientom, bo wśród nich było wiele gwiazd i mnóstwo celebrytów, próbujących uniknąć rozgłosu i towarzyszących mu szyderstw. Nie bez znaczenia był też zapewne fakt, że część z pozostałych klientów inwestowała w fundusze Drummana nielegalnie zdobyty majątek lub próbowała uniknąć płacenia wysokich podatków. Chcieli wykorzystać tę firmę do prania pieniędzy i nie podejrzewali, że pranie będzie aż tak skuteczne.

Sven jednak nie odpuścił. Po trzech miesiącach opublikował numer niemal w całości poświęcony Drummanowi i prezentujący jego ciemne sprawki, włącznie z rolą „Reportera”.

„Nie myślcie, że tylko wy jesteście idiotami – przekonywał – ja sam jestem największym kretynem”.

Przeprosiny za głupotę i posypanie głowy popiołem niewiele dały oszukanym ofiarom cwanego biznesmena, za to Svenowi przyniosły cień uznania w pewnych środowiskach. Ostatecznie zaowocowało to wizytą, którą złożyła w redakcji niezwykła agentka służb specjalnych, i dało początek działaniom na rzecz rozpracowania zdecydowanie największej afery, którą zajmowało się pismo Olssona.

Finalnie, choć kilka informacji naraziło „Reportera” na konflikty i procesy, śledztwo przeciwko oszustowi nabrało tempa i pewnie zakończyłoby się wielkim procesem, gdyby Helg Drumman nie uległ „przypadkowemu” wypadkowi samochodowemu w Izraelu. Sprawa ucichła na długie miesiące. Do chwili, gdy do gabinetu Olssona zapukała Rose Friedman.

* * *

Carla w jednym niewątpliwie miała rację. Jeśli Sven miałby świadomość, że reportaż Stanowskiego może pomóc w odkryciu kolejnych wątków w sprawie Drummana, rzuciłby wszystko, by śledzić ten trop. Polski dziennikarz popełnił jednak zasadniczy błąd: z niewiadomych powodów nie podkreślił powiązania swojego materiału ze sprawą Helga. Wystarczyłoby jedno zdanie na początku: „Panie Olsson, oto tekst o związkach afery Drummana z Polską”. Wtedy na pewno zwróciłby na niego baczną uwagę. A tak… cóż, artykuł Jarosława Stanowskiego był tylko kolejnym materiałem z setek tekstów przesłanych do redakcji, a na dodatek dotyczył sprawy nieznanej szwedzkim czytelnikom.

Sven spojrzał na ekran komputera.

MAFIJNE POWIĄZANIA SŁYNNEGO PRZEDSIĘBIORCY!
autor: Jarosław Stanowski

Słynnego przedsiębiorcy? Poza swoim krajem ten biznesmen był prawie nieznany. Co to mogło obchodzić Szwedów?

Tekst otrzymali dwa miesiące temu, w połowie grudnia, z anonimowej skrzynki pocztowej założonej na Yahoo. Wiadomość podpisał Jarosław Stanowski, przedstawiający się jako dziennikarz śledczy. Napisał, że od ponad roku prowadzi dochodzenie w sprawie podejrzanych transakcji Romana Wolaka, jednego z najbogatszych polskich przedsiębiorców, znanego również na świecie z inwestycji na rynkach ropy i gazu oraz w koncerny medialne i przedsiębiorstwa z branży dóbr szybko zbywalnych.

Roman Wolak? Nazwisko nic wówczas nie mówiło Svenowi i prawdopodobnie było obce dziewięćdziesięciu dziewięciu procentom czytelników „Reportera”. Może z wyjątkiem imigrantów z Polski.

Mejl był napisany dość pokraczną angielszczyzną. Tezy niezbyt jasne. Reportaż równie kiepsko przetłumaczony. Stanowski prosił o umieszczenie tekstu w „Reporterze”. Argumentował, że żadna polska gazeta nie chce go opublikować. We wstępie ani słowa o Drummanie. Czy Polak mógł nie wiedzieć o obsesji Olssona? Czyżby nie chciał jej wykorzystywać? A może uważał, że podkreślanie tego wątku jest niepotrzebne, bo tak rzetelna osoba jak Olsson sama jest w stanie wyciągnąć wnioski?

Sven przesłał materiał Carli oraz dwóm innym dziennikarzom z prośbą o opinię. Sam początkowo przeczytał jedynie lid i jakiś fragment ze środka. Niezbyt poruszony, zamknął plik i o nim zapomniał. Na dobre kilka tygodni.

Czuł się usprawiedliwiony. W tym samym czasie dostali wielki materiał o Julianie Assange’u, oskarżanym o gwałt na Szwedce twórcy Wikileaks, oraz wywiad z przyjaciółką rzekomo zgwałconej kobiety. Ponadto obrabiali teksty o Ruchu Oburzonych i umowach ACTA, a ktoś ze źródeł rządowych zaproponował im publikację tajnych raportów środowiskowych dotyczących budowy gazociągu Nord Stream oraz korupcji na wielką skalę przy realizacji innej politycznie kretyńskiej umowy. Zachód oddał Rosji ekonomiczne panowanie nad Europą Wschodnią w zamian za uśmiech towarzysza-byłego-szpiega i nowego cara Rosji. Dużo się działo. Dużo ważniejszych rzeczy niż sprawa jakiegoś pomniejszego polskiego kacyka i kłopotów nieznanego dziennikarza.

Świąteczno-noworoczny numer „Reportera” rozszedł się błyskawicznie i był rzeczywiście mocny. Olsson po raz kolejny robił rundę po studiach telewizyjnych i cieszył wzrok wiadomościami na czerwonych paskach:

„REPORTER” ZARZUCA ROSJI KORUPCJĘ POLITYCZNĄ! SZOKUJĄCE SZCZEGÓŁY W SPRAWIE ASSANGE’A CZY DOSZŁO DO MIĘDZYNARODOWEGO SPISKU PRZY UMOWACH ACTA?

Pismo ponownie było na ustach innych dziennikarzy, co sprzyjało budowaniu mocnych więzi w redakcji. Wieczorami podekscytowani i szczęśliwi przesiadywali z zespołem do późna w barze „Płonąca Tęcza”. Opijali sukces, a jeśli zbyt dużo wypili i nie mogli prowadzić samochodów, Sven z Carlą trafiali do mieszkania wynajmowanego po drugiej stronie ulicy. Formalnie należało ono do spółki, którą Olsson powołał kiedyś dla wyjaśnienia cypryjskich transakcji holdingu stalowego.

Poddasze nazywali Dziuplą. Było przytulne, ale mocno niepraktyczne, stąd decyzja, żeby ewentualnie traktować je jako lokal konspiracyjny lub sypialnię dla informatorów spoza Sztokholmu. Ostatnio mieszkał w nim uciekinier z Afryki Środkowej, którego ostatecznie ledwie się pozbyli. Szczęśliwie lub pechowo dziki lokator został aresztowany, oskarżony o serię gwałtów i celowe zarażanie dziewcząt AIDS, co zniweczyło wielomiesięczną walkę Svena i redakcji o ocieplenie wizerunku czarnoskórych imigrantów. Po tym incydencie Sven zamierzał wynająć lub sprzedać lokal, ale po rozmowie z Carlą zrezygnował.

– Nie potrzebujemy pieniędzy, a mieszkanie zawsze się może przydać – argumentowała.

Strata Dziupli byłaby bolesnym ciosem, bo miała ona wyjątkowy klimat. Z okien można było podziwiać niesamowite widoki – z jednej strony wychodziły na Riddarholmen i Stare Miasto, a z drugiej na zatokę Riddarfjärden. Olsson mógł podziwiać zadbane mury i wąski trakt zmierzający nad wodę.

Dziupla miała otwarty charakter. Jedynie barek oddzielał niewielką kuchnię od salonu przechodzącego dalej w sypialnię, wyposażoną w duże łóżko z wygodnym materacem, na którym kładli się obok siebie i rozmawiali z zamkniętymi oczami.

Od kiedy zaczęli razem pracować, powtarzali ten rytuał i wciąż chyba zastanawiali się, dlaczego nie znajduje on zakończenia w wiadomy sposób. Być może gdyby Sven spróbował, gdy trafili tu po raz pierwszy, dziś wyglądałoby to inaczej. Ale wtedy oboje byli straszliwie zmęczeni godzinami przesiedzianymi przed komputerem, raportami finansowymi i innymi biurokratycznymi rzeczami. A potem… okazja minęła, a dodatkowo Sven wdał się w gorący romans z Rose. Z jakiegoś nie do końca wypowiedzianego powodu zamknęło mu to drogę do ewentualnego związku z Carlą.

Zostali zatem tylko przyjaciółmi. Dzielili się obawami i radością, strachem i nadzieją. Jak brat i siostra, najlepsi towarzysze. Bez seksu.

Sven zastanawiał się, czy dlatego tak dobrze im ze sobą, że nigdy nie dopuścili do cielesnego zbliżenia, choć bardzo często rozmawiali również o sprawach intymnych, sercowych, zdradzając sobie wzajemnie najskrytsze, najbardziej osobiste przeżycia. Także te, o których nie mówili nikomu, nawet kochankom. Nie widział w tym niczego niestosownego. Uważał ten układ za bardzo zdrowy i dawno już przestał rozważać, jak to by było, gdyby choć raz spróbowali.

* * *

Pewnej lutowej nocy, właśnie po takiej oczyszczającej rozmowie w Dziupli i chwili uspokajającego wyciszenia, które następowało zawsze po wydaniu kolejnego numeru pisma, Sven przypomniał sobie o mejlu z Polski. Następnego dnia przez całe popołudnie próbował odnaleźć tekst w skrzynce pocztowej. Bezskutecznie. Mejla nie było też w wysłanej poczcie, a Carla i inni, którym przesłał artykuł do przeczytania, także nie mogli odnaleźć wiadomości i pliku z reportażem.

Chwycił za telefon i poprosił Paulę Sonig, niedawno zatrudnioną dwudziestolatkę, zajmującą się w „Reporterze” ochroną danych i zabezpieczeniami komputerowymi.

– Ktoś chyba usunął mi jednego mejla ze skrzynki – wyjaśnił.

Paula trochę przypominała Rose. Była równie chuda i chłopięca, niska i niemal tak samo żywiołowa. Tylko jasne włosy, ładna cera i typowa dla dzieciaków w tym wieku dziewczęco-chłopięca twarz odróżniały je od siebie. Żując gumę, pogmerała w komputerze. Od czasu do czasu zadawała krótkie pytania. Z którego dnia był mejl, co zawierał, czy był pusty czy z załącznikami, z jakiego serwera i kraju przyszedł? Odpowiadał, na ile potrafił, bo nie pamiętał ani dokładnej daty, ani kraju, ani serwera. Kurwa, nic nie pamiętał.

– Mam! – zawołała Paula po godzinie. – Cholera, dobry jest.

– Kto jest dobry?

– Haker. Włamał się i wykasował wiadomość dwudziestego drugiego stycznia, w niedzielę. Musiałam nieźle pogrzebać w rejestrach, by to znaleźć. Nie zostawił żadnych brudów, logów, żadnych śladów. Naprawdę dobry – dodała z nieskrywanym podziwem.

Sven poznał w życiu tylko jedną osobę, która potrafiła włamywać się do komputerów, choć nie pozwalała nazywać się hakerką czy cyberterrorystką. Rose. Przywołana w pamięci drobna, brązowowłosa kobieta o ostrych rysach, spiczastym, nieco zadartym nosie i trądzikowej cerze nastolatki wzruszyła wirtualnymi ramionami i szepnęła: „Dziś każdy szpieg musi umieć korzystać z internetu i włamywać się do kompów. Nie od razu czyni to z niego hakera. Tak jak umiejętność konstruowania bomb niekoniecznie musi być wyłącznie cechą terrorysty”.

– Możemy odzyskać tę wiadomość?

– Zobaczymy.

Przez następną godzinę dziewczyna pracowała, niecierpliwie stukając w klawiaturę i coraz szybciej żując gumę, jakby toczyła z nią jakiś pojedynek. Od czasu do czasu przeklinała, potem zaczęła się pocić, w końcu roześmiała się głośno i krzyknęła:

– Mam!

Wypuściła głośno strumień powietrza, wprawiając grzywkę prostych, przyciętych równo nad brwiami włosów w łagodne falowanie.

– Udało się odzyskać pliki – zakomunikowała z dumą. – Nie tylko tego mejla, ale i parę innych rzeczy.

– Jak to zrobiłaś?

– U ciebie na dysku, podobnie jak w komputerze Carli, nic nie wskórałam. Ktoś wpuścił nam takiego robaka, że pożarł ślady, a następnie samego siebie. Czarna mamba. Nie wiem, co to było za gówno, nigdy o czymś takim nie słyszałam. Na naszym serwerze odnalazłam tylko informację o przesyłce i dane serwera wysyłającego. No i właśnie haker go nie wyczyścił. Pewnie się nie spodziewał, że aż tak daleko będziemy szukać.

– Dziwne.

– Czy ja wiem? Nawet jakby chciał coś zrobić, nic by nie poradził. Ten serwer to nie byle co, nie daje możliwości kasowania danych nawet użytkownikom.

– Są takie komputery? – Sven ponownie pomyślał o Rose, więc dodał w duchu: „Znam kogoś, kto na pewno nie zgodziłby się z twoją teorią, Paula. Zdaniem tej osoby wszystko, co da się nagrać, da się też wykasować”.

Dziewczyna energicznie i z przekonaniem pokiwała głową.

– Dane zostały zapisane w serwisie Notariusz, gwarantującym zachowanie informacji nawet w razie najgorszych kataklizmów czy włamań najlepszych hakerów. Po to właśnie powstał i tak się reklamuje: „Boisz się czegoś, zostaw nam kwity na przechowanie”. W czasach lawinowego przyrostu wyznawców teorii spiskowych taki serwis musiał się kiedyś pojawić.

– Wyznawców teorii spiskowych, hm – powtórzył Sven znacząco, rozbawiony mgiełką strachu na twarzy dziewczyny. W pewnych kręgach był wszak uznawany za guru spiskowych teorii.

– Nie chciałam, żeby to zabrzmiało…

– W porządku, Paula, sam czasem tak siebie nazywam.

Dziewczyna chrząknęła.

– Tak czy inaczej. Notariusz to taka wirtualna kancelaria do składania kwitów „w razie czego”. Ja przynajmniej nie potrafiłabym wykasować zamieszczanych tam wiadomości.

„A Rose? Czy ona by potrafiła? Może nie chciała?”.

– Co zatem zrobiłaś? – dopytał.

– Włamałam się na konto nadawcy wiadomości i pobrałam dane jeszcze raz.

– To takie proste? Dlaczego haker, który pousuwał dane z naszych skrzynek, nie zrobił tego samego i nie skasował potem całej zawartości?

– Już ci mówiłam, że usunięcie danych z konta jest niemożliwe, przynajmniej teoretycznie. Nawet jeśli to zrobisz, zasoby są codziennie ponownie ładowane z backupu. Tak to niby działa. Raz dziennie backup do supertajnego ośrodka, raz dziennie automatyczna kontrola stanu skrzynek i ich uzupełnienie w przypadku zmian.

– No dobrze, ale tak łatwo jest tam się dostać?

– Właśnie dlatego, że domena ma służyć do bezpiecznego przechowywania plików, użytkownicy rzadko stosują skomplikowane zabezpieczenia. Na stronie głównej jest nawet instrukcja, co powinniśmy zrobić i jakie hasła zastosować, jeśli chcemy dać możliwość oglądania i pobierania plików nieznajomym. To działa na podobieństwo portali społecznościowych czy serwisów blogowych, ale dzięki temu, że konta są zamknięte, nie można nikogo oskarżyć o naruszenie dóbr, pomówienie czy inne przestępstwa. Nie rozpowszechniają przecież tych treści. To jak prywatne sejfy, tylko z półotwartym dostępem. No i ten nasz nadawca zastosował się do instrukcji, czyli stworzył hasło otwarte praktycznie dla każdego. Dzięki temu i ja nie miałam problemu z dostaniem się do skrzynki.

– Rozumiem. – Sven wciąż to trawił.

Paula rozparła się wygodnie na krzesełku i zaczęła nim kiwać w przód i w tył. Miała młode, silne, gibkie ciało. Jak Rose.

„Tak, jest zdecydowanie podobna do Friedman – pomyślał Sven. Do diabła – skarcił się zaraz – może przestałbyś w końcu o niej myśleć?”.

– Bardziej martwi mnie to, Sven, że ktoś złamał nasze zabezpieczenia – mruknęła Paula. – Pozwolisz, że zabiorę twój sprzęt na weekend i przyjrzę się temu?

– Pewnie. Mnie też to martwi.

– Tymczasem wgram ci twój dysk na tego lapka. – Wskazała stary, oklejony papierem fotograficznym komputer IBM, z którym się nie rozstawała. – Nie ma możliwości korzystania z internetu bezprzewodowego, więc nic ci tu nie grozi. Czasem stare jest jare.

Ostatnie zdanie zabrzmiało dwuznacznie i Sven bał się podnieść wzrok.

„Nie, Paula, nie jestem aż tak przystojny ani tak dobry, by warto było tracić na mnie młodość. Kochaj się w chłopakach urodzonych po 1980 roku”.

Podpięła starego laptopa i w ciągu kwadransa przekopiowała na niego dysk Svena. Nie było tego dużo. Miał zaledwie parę większych plików, a teksty z edytorów zajmowały niewiele miejsca. Ważniejsze materiały redakcyjne i dokumentację trzymali wyłącznie na bezpiecznym serwerze. Choć jak się okazało, wcale nie był taki bezpieczny.

– Ten zagubiony mejl jest na pulpicie w folderze z innymi dokumentami twojego nadawcy – powiedziała. – To pewnie coś ważnego?

– Być może.

Zanim zdążył otworzyć dokument, zobaczył w żółtej teczuszce na pulpicie serię wiadomości, które go zmroziły. Potem pomyślał, że informacje wyglądają dziwnie, bo zawierają nazwisko Stanowskiego i krzykliwe ostrzeżenia.

– Paula, co to jest?

Spojrzała.

– Google Alerts. Nigdy nie słyszałeś?

– Nie.

– Możesz sobie ustawić taką opcję w przeglądarce. Jeśli w sieci pojawi się jakaś wiadomość na twój temat, wyszukiwarka wyśle alert na wskazany adres. Nasz nadawca włączył tę opcję i wskazał Notariusza jako adres docelowy. Mądrze. W wypadku gdyby coś mu się stało, właśnie na to konto musiałyby wpływać informacje dla potencjalnych zainteresowanych. I nikt nie mógłby ich usunąć.

– Aha.

– No, tak to działa.

Paula zniknęła. Ponownie zerknął do folderu wiadomości odebranych, gdzie widniało dziesięć alertów od Google. Miały podobny tytuł, który brzmiał:

ALERT DLA ZAPYTANIA: „JAROSŁAW STANOWSKI”: ZNANY DZIENNIKARZ ZAMORDOWANY!

Otworzył jeden z linków i polecił przeglądarce przetłumaczenie napisanego po polsku tekstu z gazety „Nowa Polska”. Materiał był krótki i informował o wszczęciu przez warszawską policję śledztwa w sprawie śmierci jednego z najbardziej niegdyś znanych dziennikarzy śledczych, Jarosława Stanowskiego.

Zapomniany i skompromitowany w aferze samolotowej Stanowski miał ostatnio duże trudności z publikacją swoich reportaży. Według nieoficjalnych informacji dziennikarz został znaleziony w swoim mieszkaniu, a mordercy próbowali upozorować samobójstwo przez powieszenie. Nasi informatorzy twierdzą, że Stanowski nie zostawił listu pożegnalnego, zacieranie śladów przeprowadzono zaś dość nieudolnie. Dodatkowo na ciele ofiary znaleziono ślady walki i materiał biologiczny innych osób. Policja apeluje o zgłaszanie się świadków mogących pomóc w śledztwie.

Oczywiście tłumaczenie było znacznie gorsze, miejscami upstrzone fatalnymi błędami, ale ogólnie zrozumiałe.

„Może do was zadzwonię” – pomyślał Sven, czując, jak ogarnia go wściekłość. Nie powinien tak zostawić tej sprawy.

* * *

Natychmiast po przeczytaniu wiadomości o śmierci dziennikarza postanowił zlecić dokładne przetłumaczenie tekstu przesłanego do „Reportera”. Szczęśliwie mieli w redakcji Polaka, który sprzątał pokoje w ich biurach i na dwóch innych piętrach budynku. Pół roku wcześniej okazało się, że Polak całkiem nieźle rysuje, i Sven zaproponował mu zilustrowanie dwóch tekstów w gazecie. Rysunki były zabawne i dobre. Pracownicy redakcji nie kryli szoku, że sprzątacz może narysować coś takiego. Staszek także był rozbawiony – ich zdziwieniem.

– Narysowanie obrazka to nic trudnego – wyjaśnił. – Po studiach na Akademii Sztuk Pięknych zrobiłem dwa kursy z marketingu i sprzedaży, ale nasze firmy wolą rysunki komputerowe. Przez rok uczyłem w szkole plastyki i zarabiałem w przeliczeniu dwieście dolarów miesięcznie. Nie wystarczało na czynsz za mieszkanie, a dodatkowo urodziło nam się dziecko. Żona pracuje jako urzędniczka w firmie maklerskiej. Zarabia całkiem nieźle, trzy razy więcej niż plastyk, jednak chce rzucić pracę, bo jej szefowie oszukują klientów. Wiesz, czasem nawet zwykłym pracownikom przeszkadza, że pracują dla złodziei, choć gdyby to było powszechne, to pewnie większość z nas musiałaby wylądować na bezrobociu. Trafił się wyjazd do Szwecji, to postanowiłem wyjechać. Zarabiam jako sprzątacz, ogrodnik po godzinach i nocny portier w hotelu dziesięć razy więcej niż moja żona i trzydzieści razy więcej niż plastyk w polskiej szkole. Nie mam co prawda na nic czasu, bo pracuję jednocześnie na trzech etatach, ale w sumie co miałbym tu robić poza pracą, jeśli rodzina siedzi w Polsce? Za pięć lat wrócę i otworzymy pensjonat w górach. Musimy tylko wyremontować dom dziadków.

Sven pomyślał o zarabiającym sto razy więcej dyrektorze dowolnego banku, który nie miał nawet promila talentu Staszka, i zrobiło mu się zwyczajnie smutno. Świat nie podąża w dobrym kierunku. Handlarze kupczą wiedzą i talentem – i robią wodę z mózgu przeciętniakom, którzy nie mogą wykazać się cwaniactwem.

– Jeśli ci mnie żal, to niepotrzebnie – dodał wówczas rysownik. – Byłem kiedyś, jeszcze na studiach, niezłym draniem. Zasłużyłem na pokutę. Mam za to wspaniałą rodzinę, której wielu mi zazdrości. Taki mój przyjaciel na przykład robi niezłą kasę na bezsensownych książkach, a wydaje ją w tydzień na dziwki i narkotyki. Biedak…

Sven polubił polskiego sprzątacza i dość często ucinał sobie z nim pogawędkę. Jednocześnie większość tekstów w kolejnych numerach starał się ilustrować rysunkami, a nie zdjęciami. Mimo że Polak zaczął zarabiać godziwie, nie zrezygnował ze sprzątania. Tłumaczył, że przyjechał tu dla pieniędzy i cokolwiek mu Sven zaproponuje, on i tak będzie pracował na trzech etatach, żeby wywieźć jak najwięcej zaoszczędzonej forsy.

– Dzięki temu wybuduję większy hotel i na starość będę szczęśliwszy. Ale dziękuję, Sven, to miło, że przejmujesz się losem takiego mało ważnego Polaczka jak ja – powiedział.

* * *

Odnalazłszy Polaka w kanciapie personelu obsługi, poprosił go na stronę.

– Przetłumaczysz mi tekst z polskiego? – zapytał. – Dostałem materiał w wersji angielskiej, ale szczerze mówiąc, jest nie do czytania. Chciałbym przeczytać wersję polską w twoim tłumaczeniu. Co powiesz na dwieście koron za stronę?

Staszek popatrzył badawczo i z szerokim uśmiechem zaproponował:

– Dwieście pięćdziesiąt i będziesz miał z… didaskaliami.

– Nie zamierzam tego wystawiać na scenie – roześmiał się Sven na językowe potknięcie Staszka.

– No wiesz przecież, o co mi chodzi…

Co prawda jego szwedzki był taki sobie, ale angielskie tłumaczenie trzymało się kupy. Dwa dni później Sven przeczytał po raz pierwszy w całości i w dobrym tłumaczeniu tekst Jarosława Stanowskiego. I poczuł do siebie obrzydzenie. Przeczytał drugi raz, cały czas szukając dla siebie usprawiedliwienia.

Nie znalazł go do dziś.

* * *

Teraz, w czwartek 16 lutego, przeglądając po raz dziesiąty polski reportaż ze świadomością, że jego autor od dawna nie żyje, być może właśnie z powodu tego materiału, pomyślał o danej sobie niegdyś obietnicy, że nigdy nie zlekceważy poważnego tematu i nie zostawi innego dziennikarza w potrzebie.

Cóż, nie po raz pierwszy okazało się, że słowa to tylko słowa.

Rozdział 2

Wtorek, 21 lutego

Rose Friedman cierpliwie czekała, aż makler sprawdzi dyspozycje. Zerkał na nią ukradkiem, rumienił się coraz bardziej i udawał, że część poleceń sprawia mu bliżej nieokreślone kłopoty. Była to w jego wypadku zwykła reakcja na trudne do zdefiniowania podniecenie, które nie mogło znaleźć ujścia w jakiś naturalny sposób. W końcu chrząknął i zagadnął:

– Jest pani pewna, że chce pani zdecydować się na tak duże zaangażowanie w obligacje hiszpańskie, Irene?

Znał ją pod nazwiskiem Irene Rossen i był wyraźnie pod urokiem tej niezbyt wysokiej, zgrabnej i zadbanej kobiety, z twarzą pokrytą dokładnym makijażem, ze wspaniałymi, podkreślonymi czerwoną szminką ustami oraz pełnymi piersiami. Nie wiedział, że jej stanik wypełnia dodatkowo spora porcja waty, skóra pozbawiona makijażu jest pełna skaz i śladów po źle leczonym trądziku, cała postać wydaje się wręcz chłopięca, a wspaniałe długie blond włosy to tylko dobra, markowa peruka, skrywająca niezbyt twarzową fryzurę z krótko przyciętych, brązowych loków. Nikt, kto widział prawdziwą Rose, nie śmiał o niej powiedzieć, że jest atrakcyjna, a tym bardziej piękna. Często brano ją za mężczyznę, na którym nie zawieszali wzroku nawet pijacy w knajpach. Ale ucharakteryzowana i przebrana za lalkę, w czerwonych, dziesięciocentymetrowych szpilkach robiła wrażenie na niemal każdym mężczyźnie znudzonym monotonnym małżeńskim pożyciem lub losem przymusowego singla.

– Rząd hiszpański dał przecież dodatkową zachętę, podnieśli oprocentowanie.

– Cóż, z powodu kłopotów budżetowych ma problem z pozyskaniem finansowania…

„Bardziej ufam Hiszpanom niż Włochom – pomyślała Rose – tak jak bardziej ostatnio wolę literaturę hiszpańską niż włoską, jeśli w ogóle mam czytać beletrystykę, bo prawdę mówiąc, musisz wiedzieć, Mark czy Clark, że ponad wszelką beletrystykę przedkładam biografie i książki historyczne. Fikcja kompletnie mnie nie interesuje. Niewiele można się z niej nauczyć, a ja jestem wyjątkowo praktyczną suką”.

– Lubię ryzyko, Mark.

– Clark – poprawił z grymasem nieśmiałego uśmiechu.

– Właśnie, Clark.

– Cóż, zauważyłem, Irene. Ta ostatnia pozycja… no więc ona wydaje mi się szczególnie… no właśnie, ryzykowna.

– I taka jest. Sam lubisz powtarzać: więcej ryzyka, więcej zarobku, prawda?

– No risk no fun – powtórzył znów wyświechtany slogan i oblał się pąsowym rumieńcem.

Ech, ci Anglicy. Ciągle mają z tym problem.

– Właśnie – szepnęła z zalotnym uśmiechem.

Clark chrząknął, z trudem przełykając ślinę.

– Możesz stracić cały pakiet, Irene. Jeśli Rumuni nie przyznają koncesji SuperTV, może być niezwykle ciężko odzyskać te pięć milionów wpakowane w niezabezpieczone obligacje. Duże ryzyko. Nie wierzyłbym specjalnie w uczciwość lokalsów.

„Lokalsów? Ależ z ciebie dupek, Clark”. Myśli Rose były dalekie od spokoju, ale nie zmieniła wyważonej pozy, którą przybrała specjalnie na użytek maklera. „Możesz uważać mnie za taką cipę, jaką jesteś sam, Clark. Irene to rzeczywiście cipa”.

– Jeśli jednak to ja będę miała rację, dużo zarobimy, prawda?

– No tak – przyznał Clark. – Choć i tu musi zostać spełnionych parę warunków. Głównie debiut giełdowy, bo bez niego może być trudno odsprzedać taki pakiet akcji, jeśli byśmy zamienili bondy… to znaczy obligacje na udziały w spółce. Płynność jest niezwykle ważna. Bez płynności… No, chyba że trafi się inwestor branżowy. Poza tym…

– Tak?

– Nie będę ukrywał, Irene, że po twojej dyspozycji sam postanowiłem sprawdzić, czy to dobra inwestycja. No i przejrzałem gazety, zadzwoniłem, do kogo trzeba, no i…

– Nie podzielono mojego optymizmu?

– Delikatnie mówiąc… W tym rozdaniu zostanie przyznana tylko jedna koncesja, a największe szanse ma RumTV. Prawdę mówiąc, SuperTV nie jest wymieniana w gronie faworytów. Jest na ostatnim miejscu w konkursie. Musiałby się zdarzyć cud…

– Dzięki temu właśnie zarobek będzie największy, Clark. Czyż nie? – Irene wstała od stolika. – Czy wszystko omówiliśmy?

– Oczywiście. – Clark także wstał.

– W takim razie do zobaczenia, Clark.

Ujął jej dłoń i speszony uciekł wzrokiem. Przeklęte pąsowienie. Nigdy nie miał tak dziwnej, a zarazem seksownej klientki. Nigdy nie marzył nawet o takiej kobiecie, a wydawało mu się, że Irene go kokietuje. Gdy już wychodziła, chrząknął jeszcze.

– Zapytam wprost, Irene – zawołał za nią. – Czy sądzisz, że to dobry pomysł, żebym wpakował w te bondy swoje oszczędności?

– W które? Hiszpańskie czy SuperTV? – spytała z uśmiechem Irene.

– SuperTV.

Ledwo przeszło mu to przez usta. Nie powinien rozmawiać z klientką w taki sposób. No, ale raz się żyje. Poza tym musiał się upewnić. No risk no fun, ale lepiej nie iść na całość w kasynie, chyba że ma się znaczone karty. Ona musiała coś wiedzieć. Inaczej nie pakowałaby się w tę Rumunię. Miała cynk. Pewny cynk. Jak ci vipowscy klienci ze ślepymi portfelami, którzy zawsze potrafią w ostatniej chwili uciec z tonącego okrętu bądź trafić superokazję na pięć minut przed ogłoszeniem świetnego newsa. Znajomości były dziś łatwo przeliczalne na żywą gotówkę. Czasem bardzo ciężką gotówkę.

Irene już kilka razy miała nosa. I była zbyt pewna siebie, by chodziło tylko o nos. Ktoś jej dał przeklęty cynk.

– Myślę, że to bardzo dobry pomysł, Clark. Ale sam musisz zdecydować.

– Oczywiście.

– W końcu ryzyko nie jest małe.

– Tak, Irene.

– Zatem do zobaczenia.

– Do zobaczenia.

* * *

Wyszła z budynku starego banku Backly i taksówką udała się do robotniczej części Southwark, gdzie w niewielkim parku na ławce czekał już na nią samotny mężczyzna w dobrym garniturze i grubym, rozpiętym płaszczu. Mimo chłodu mężczyzna miał gołą głowę. Rose ucałowała go w oba policzki i chwyciła pod ramię.

– Przejdźmy się.

– Oczywiście, Mariko.

Obiecała sobie kiedyś, że nigdy już nie użyje nazwiska Mariki Shiraz, które kiedyś przydało jej się przy pierwszych kontaktach ze Svenem Olssonem, ale dla Jonathana Birminghama postanowiła zmienić swoje zasady. Przeczytała w jego komputerze, że najbardziej lubi oryginalne imiona na M. Dzięki temu, że Jonathan prowadził zadziwiająco szczery pamiętnik i nawet nie zabezpieczał go hasłem, wiedziała o wielu innych jego upodobaniach. Nie musiała zatem robić zbyt wiele, by pozyskać przyjaźń pana Birminghama.

On w końcu marzył tylko o prawdziwej miłości, którą można zdobywać miesiącami, o kobiecie, która nie pragnie od razu seksu, ceni za to długie spacery i szczere rozmowy, pełne wzniosłych słów. Z jego konta medycznego wyczytała, że przyjmuje leki antydepresyjne i ograniczające potencję. Wiedziała, że w tym przypadku nie będzie musiała specjalnie się starać. No sex no fun. Jonathan był wyjątkowym dżentelmenem.

– Nie mogę uwierzyć, że wciąż masz ochotę tracić na mnie czas.

– Och, jesteś zbyt skromny. Uwielbiam spacery z tobą.

– Powiedziałem mamie, że się spotykamy – wyznał.

Chwyciła go za obie dłonie i ścisnęła mocno.

– Cieszę się, Jonathanie.

– Ja również, Mariko.

„Jakież to kurewsko angielskie. Jakbym oglądała jakąś ekranizację Austen czy Forstera. Zaraz się popłaczę. Słyszałeś kiedyś o dzieciach nocy, o bachorach z dworca ZOO, pokręconych pokurczach przeznaczenia, diabelskich pomiotach, które nigdy nie powinny się narodzić? Z nimi takie sprawy załatwia się zupełnie inaczej i – wierz mi, Jonathanie – znacznie przyjemniej”.

Zatrzymali się w cieniu wierzby i Jonathan zatonął w jej oczach. Przez chwilę miała wrażenie, że zbliży usta i wreszcie ją pocałuje. Rzeczywiście, zaczęło to przypominać jakąś powieść wiktoriańską. Pocałunek na dziesiątej randce. Jak na Jonathana to i tak całkiem nieźle. Jednak nie pocałował jej. Umknął wzrokiem speszony.

– Jak w pracy? – zapytała.

Odetchnął, szczęśliwy, że udało im się zejść na mniej drażliwy temat. Zadrżał, jakby było mu zimno, a Rose pomyślała, że specjalnie nie zapina płaszcza i nie nosi czapki, żeby w razie czego mieć wytłumaczenie dla tych latających rąk i nadmiernego podekscytowania.

– Wszystko idzie w dobrym kierunku. Powinniśmy do końca roku zamknąć transakcję rumuńską i zająć się rynkiem węgierskim.

– Dostaniesz premię?

– Mieliśmy z tym dużo pracy, więc liczymy na pokaźną gratyfikację. Na emerging markets zarabia się najlepiej, tak jak ci tłumaczyłem.

– Zupełnie nie mogę tego pojąć. – Rose nieco zbyt teatralnie przewróciła oczami. – Przecież to oni przyjeżdżają do nas po pracę. To jest niepojęte. Biedacy jadą do bogatych krajów, a bogaci biją się o kontrakty u biednych.

– Och, to całkiem proste. Rynki wschodzące są znacznie bardziej chłonne od rozwiniętych, na których nie ma takiego potencjału rozwojowego, Mariko. Każdy nowy towar wprowadzony na taki świeży rynek będzie się sprzedawał znacznie lepiej niż u nas, bo nie ma takiej konkurencji, a i społeczność lokalna jest teraz bardziej spragniona dóbr dawniej zakazanych. Społeczeństwo jest pozornie biedniejsze, ale można mu ów towar wcisnąć po wyższej cenie niż u nas, a jakością nie trzeba się tak przejmować. Dzięki wejściu do Unii społeczność staje się bogatsza, imigranci przesyłają pieniądze rodzinom w kraju, w gospodarce jest więcej pieniędzy, rośnie inflacja i zwiększa się popyt na towary luksusowe. Tak już jest. To taki obieg zamknięty. Oni zarabiają na przykład w Anglii, a ich ciężko zarobione pieniądze wracają do nas poprzez kontrakty z takimi firmami jak nasza.

– Żebyście mogli za nie zamawiać lodziki u Rumunek i Ukrainek w burdelach w Soho – syknęła po szwedzku. – Zrobić ci lodzika?

Jonathan rozdziawił usta, zdziwiony.

– Przepraszam, nie zrozumiałem.

– To po szwedzku – wyjaśniła. – W Szwecji mawia się: jeśli nie wiadomo, o co chodzi, chodzi o pieniądze.

– U nas też tak się mawia, Mariko – uśmiechnął się Jonathan. – Anglia nie ma wiecznych wrogów ani wiecznych przyjaciół. Wieczne są tylko interesy.

Marika znów przewróciła oczami, a Rose uszczypnęła ją złośliwie w tyłek.

– Jesteś taki mądry, Jonathanie.

– To nic takiego, Mariko, po prostu moja praca. Ty w swojej branży przecież też wiesz znacznie więcej ode mnie. Ja nie mam zielonego pojęcia o hodowli kotów.

– Koty to mądre zwierzęta.

– Uwielbiam koty.

– Więc jesteście już pewni, że dostaniecie koncesję?

– Wciąż jeszcze nikt nie wie, że stoimy za SuperTV – szepnął. – Nie wolno ci nikomu o tym powiedzieć.

Uśmiechnęła się łagodnie, przycisnęła palec wskazujący do ust i mrugnęła do niego.

– Tajemnica. Będę milczeć jak grób.

Znów zadrżał, podekscytowany.

– Właśnie. Naprawdę pilnie strzeżona.

– Ale skąd macie taką pewność?

– Tak jak ci mówiłem, to transakcja wiązana. Rząd sprzeda Rumunom taniej transportery opancerzone, a oni przyznają nam prawa telewizyjne. To się nazywa umowa offsetowa. Tyle że w normalnych krajach takie ustalenia są dokonywane przy otwartych drzwiach – albo chociaż uchylonych. A tu jest tajne przez poufne, bo akurat w tym przypadku tak jest lepiej. Ich rząd nie chce przyznawać się do układów z Brytyjczykami, gdyż ostatnio opinia publiczna oczekuje zbliżenia z Rosją i Turcją, jakby zapominała o tych skandalach i zbrodniach, za którymi stoją ekstremiści popierani przez te kraje lub wręcz się z nich wywodzący. No więc robimy po cichu mały szacher-macher i nie ujawniamy się jako udziałowcy w SuperTV.

– Naszemu rządowi opłaca się sprzedać taniej te transportery?

– I tak wychodzą z użycia. W zasadzie moglibyśmy im je dać za darmo. – Jonathan roześmiał się wesoło.

„Ależ ty jesteś mądry, Jonathanie”. Rose skrzywiła się w duchu.

– Genialne.

– Po prostu biznes.

– Skąd masz pewność, że was nie oszukają?

– Mamy odpowiednie umowy, a poza tym… Każdy zarobi, ich notable także. To niemal modelowi przedstawiciele predatory state.

– Predatory state?

– Państwa drapieżnika – wyjaśnił Jonathan. – W młodych demokracjach tworzy się kasta panująca, żerująca na państwie, prowadząca jego rabunkową eksploatację i uniemożliwiająca innym, spoza grupy, wejście do interesu.

– To wasi partnerzy?

– W biznesie nie ma sentymentów. Obecnie jedynym udziałowcem SuperTV jest fundusz celowy, który zbiera kapitał potrzebny spółce na wykup koncesji poprzez emisję obligacji na lokalnym rynku.

– Wystarczy tych pieniędzy? Co będzie, jeśli inni konkurenci zaproponują więcej, niż będzie miała SuperTV?

– Nie ma takiego zagrożenia. Głównym warunkiem przyznania koncesji nie jest cena, tylko propozycje programowe. Mamy już ustalone, że SuperTV zbierze pięćdziesiąt milionów funtów kapitału na inwestycje. To w zupełności wystarczy, nawet jeśli konkurenci zaproponują dwa razy więcej.

– Wy wpłacacie kapitał?

– Nie wolno nam. Ktoś mógłby odkryć powiązanie, nawet gdybyśmy użyli spółek cypryjskich. Ale mamy pewność, że obligacje się sprzedadzą. – Ściszył głos. – Lokalni kacykowie z Rumunii są wprowadzeni w temat, aktualnie wyprzedają całe majątki, żeby wpłacić kapitał na SuperTV. Wiedzą, że potem wykupimy te udziały ze stuprocentową premią. Świetnie zarobią.

– A wam… będzie się to opłacało?

– Wydamy sto milionów funtów, a za trzy lata będziemy mieli stację wartą miliard. Czy to nie jest opłacalne?

– Och, Jonathanie, jak ty to cudownie obejmujesz myślami!

* * *

Jonathan Birmingham nie był nikim szczególnie ważnym. Sprawował funkcję prostego analityka w dziale inwestycji podwyższonego ryzyka w funduszu Bena Statmana, specjalizującym się w rynkach wschodzących. Nie podejmował decyzji ani nie brał udziału w żadnych procesach decyzyjnych. Robił tylko analizy dla akcjonariuszy i kluczowych klientów. Jednak dzięki temu należał do niewielkiego grona osób dopuszczonych do sekretów firmy. Niezbyt dobrze czuł się z tajemnicami, dlatego dość chętnie dzielił się nimi z mamą i najbliższymi przyjaciółmi. A Marikę, choć znał ją zaledwie od kilkunastu tygodni, uważał za najbliższą przyjaciółkę, a nawet kogoś więcej.

* * *

Rozstali się tuż po czwartej. Rose musiała zadzwonić z telefonu na kartę do kolejnej osoby, z którą umówiła się na spotkanie. Jej rozmówca odebrał dopiero po dziesięciu sygnałach.

– Czekam już kwadrans – powiedział z wyrzutem.

– Przedłużyło mi się poprzednie spotkanie.

– Kiedy będziesz?

– Za dwadzieścia minut.

Rozłączył się.

Rose wróciła do City, wyjęła z torby chustę i zawiązała ją na głowie. Przed szybą wystawową Harry’s Bar założyła dodatkowo duże okrągłe okulary z lat siedemdziesiątych i uśmiechnęła się do siebie. Cholera, wyglądała jak Doris Day albo Audrey Hepburn. Naprawdę niezła laska. Przeszła dwie przecznice i niemal wpadła na Donalda Prescota, czekającego przed barem wietnamskim. Weszli do środka i usiedli w rogu sali. Rozmawiali przyciszonym głosem.

– Kiedy w końcu pozwolisz mi o tym napisać?

– Jeśli to zrobisz teraz, nic się nie wydarzy. Spalisz transakcję i temat. Spłonie, uleci z dymem. Nie będzie go. Rozumiesz?

– A jak ktoś mnie ubiegnie?

– Nikt nie ma takiego źródła.

– Skąd mogę być pewien, że mnie nie oszukujesz?

– Czy kiedyś cię oszukałam?

– Nie, Irene.

Znał tylko jej imię i słusznie przypuszczał, że jest fałszywe. Nigdy nawet nie widział jej oczu. Tylko uszminkowane usta, pokryte grubym makijażem policzki i własną gębę odbijającą się od wielkich okularów. Ale to dzięki niej stał się gwiazdą. W ciągu ostatnich miesięcy opublikował dziesięć znaczących tekstów w „The Daily Blurb”. Te artykuły wywołały poruszenie na szczeblu rządowym i błyskawicznie wywindowały jego karierę.

Cholera, kto by pomyślał, że w tabloidzie pojawią się tak dobre i poważne reportaże. Jeszcze rok temu mógł najwyżej pomarzyć o takich materiałach, o jedynkowych tekstach zmieniających historię. Dziś był niemal stałym komentatorem BBC w sprawach nadużyć władzy, afer budżetowych i porozumień z Unią Europejską. Podobno sama Margaret Thatcher doceniała jego teksty i od niedawna zaczynała dzień od lektury „The Daily Blurb”. Rzekomo mawiała przy tym:

– Zawsze powtarzam, że siła tkwi w człowieku, a nie w instytucji.

Żelazna Dama była już emerytką, ale takie zdanie zamieszczone w plociuchu potrafiło zrobić celebrytę nawet z grubawego i niezbyt atrakcyjnego wizualnie Donalda.

W styczniu ubiegłego roku cieszył się, że jego tekst o gwałtach na nastolatkach w szkole specjalnej dostał się na drugą kolumnę, a niedawno odbierał zasłużone gratulacje za ujawnienie potężnych długów Grecji, zachwiań na rynkach walutowych i wycieku danych klientów VIP z niemieckich oraz szwajcarskich banków. Wszystko dzięki Irene – to ona jest źródłem informacji, na którym nigdy się nie zawiódł. Takim, o którym marzy każdy dziennikarz.

– No dobrze, to co robimy?

– Przygotuj się na przyszły tydzień. Po zamknięciu zapisów na obligacje nie będzie już odwrotu. Nikt nie zdoła się wycofać. Zostanie zaledwie tydzień do ogłoszenia zwycięzcy przetargu na koncesję i wtedy im przywalisz.

– Z siłą atomu – syknął Donald.

– Broń masowego rażenia. Czyż nie tak cię nazywają?

Poczerwieniał. To określenie podobno wymyśliła księżna Kate. Zanim jeszcze zaszła w ciążę. Stał się bronią masowego rażenia, ale tylko dzięki swojej tajemniczej informatorce.

– Jak sądzisz, na czym powinienem się skupić? Na co położyć główny nacisk?

– Nie wiesz?

– Wiem, tylko…

„Pieprzeni dziennikarze. Trzeba im tłumaczyć od początku do końca, po dziesięć razy. A i tak jest prawie pewne, że się pomylą w szczegółach i zaliczą wtopę”.

– Tytuł powinien brzmieć tak: Brytyjski rząd korumpuje Rumunów w zamian za kontrakt na przestarzałe pojazdy opancerzone.

– Mocne. Ale… za długie.

– To go skrócisz. Duży tytuł: Rząd korumpuje Rumunów. A w podtytule dasz resztę.

– Dobrze.

– Dalej musisz uderzyć w manipulację i przejmowanie niezależnych mediów w sojuszniczym kraju. Próbujemy po cichu kupić telewizję. W tym celu podszywamy się pod mało znaną firmę, a jednocześnie obiecujemy lokalnym politykom odkupienie ich udziałów za znacznie wyższą cenę.

– Polityczna korupcja.

– Zwyczajna korupcja.

– Nieźle. Co jeszcze?

– Przetarg prawdopodobnie zostanie unieważniony. Albo wygra go ktoś inny, a cwaniacy, którzy byli ustawieni, stracą swoją kasę. Będzie śledztwo, które nic nie przyniesie, za to ty znów będziesz sławny.

– Jaki w tym twój interes, Irene?

– Co cię to obchodzi?

– Po prostu chciałbym wiedzieć.

– Prawda.

– Prawda nie istnieje.

Rose uśmiechnęła się tajemniczo. Po rozstaniu z Donaldem Prescotem wykonała jeszcze jeden telefon i upewniła się, że jej polecenia dla prawnika z Nikozji są wystarczająco jasne i zrozumiałe.

* * *

Do domu dotarła przed wieczorem. Zdjęła perukę i biustonosz wypakowany watą, starła z twarzy makijaż i weszła pod prysznic. Skóra piekła ją od zbyt długiego kontaktu z kosmetykami. Od dziecka nie mogła sobie poradzić z własną cerą, która reagowała mikrorankami i zaczerwienieniem na każdą próbę oszukania natury. W okresie dojrzewania miała chyba najgorszą twarz w szkole, co skutecznie odstraszało chłopaków. Dawali jej spokój, a ona mogła się oszukiwać, że jej to nie obchodzi.

Czasem okłamywała ludzi, że pewnie dlatego skończyła na kursach wojskowych, a następnie w tajnym rządowym ośrodku strategicznym dla kadr nowych służb specjalnych, które miały stawić czoło wyzwaniom związanym z terroryzmem, a zamiast tego same stały się państwem w państwie.

Brak kontroli zawsze prowokuje zmianę priorytetów. Władza staje się bardziej pociągająca od dbania o bezpieczeństwo obywateli.

Długo stała pod ciepłą wodą, próbując zmyć zmęczenie. Następnie, nie wyłączając gorącej wody, wyszła spod prysznica i stanęła przed lustrem. Delikatnie wytarła niezwykle twarde, mało kobiece mięśnie, wyrobione podczas długich narciarskich podbiegów, kościste ramiona i barki.

Znów była Rose Friedman, krnąbrną, energiczną, a zarazem unikającą ludzi dziewczyną z koszmaru. Wrzodem na dupie cwaniaków, amantów i drani uważających kobiety za gorszy gatunek, na którym można trochę poeksperymentować. O tym, że podpadli niewłaściwej osobie, dowiadywali się zwykle za późno.

Przymknęła oczy i poczekała, aż para z gorącej wody wypełni pomieszczenie i zamgli lustro. Dopiero wtedy mogła w nie spojrzeć i nawet się sobie spodobać. Wysoko osadzone kości policzkowe i dołeczki w policzkach nadawały jej twarzy rysy manekina z wystawy. W połączeniu ze spiczastym, odrobinę zadartym nosem, ostrymi łukami brwi i ustami Marylyn Monroe mogły intrygować. Jak to powiedział kiedyś Sven, gdy chciał sprawić jej przyjemność komplementem? Jej twarz zbudowana jest z pięknych szczegółów. Nie dodał, iż nie składają się one na jedną pociągającą całość.

I dobrze.

Zbyt małe, szare i pospolite oczy błysnęły złowrogo, jak zawsze, gdy ich właścicielka dawała sygnał ostrzegawczy osobom zamierzającym obsikać niewłaściwy krzaczek. Jednak ów znak był zwykle lekceważony lub błędnie odczytywany jako seksualne zainteresowanie. Oczy Rose zawsze patrzyły bardzo uważnie, fotografując rzeczywistość, wychwytując niuanse i nieścisłości. To czyniło z niej nie tylko doskonałą obserwatorkę, ale i świetną oszustkę.

Potrafiła wtopić się w tłum, nawet gdy przybierała postać wampa, który miał zupełnie inne zadanie. Odrobina (a może trochę więcej) starań czyniła z niej pociągającą, seksowną, dojrzałą kobietę o zjawiskowej urodzie. Jeszcze mniejszym nakładem sił brzydła w oczach, nabierała tępej, niemal męskiej chropowatości i odstraszała potencjalnych adoratorów. To wówczas stawała się sobą: kameleonem wyszkolonym w przybieraniu potrzebnego wcielenia. Ta niezwykła umiejętność przyczyniła się niegdyś do jej niebywałej, błyskawicznej kariery w strukturach szwedzkich służb specjalnych i do jeszcze szybszego upadku. Sto wcieleń w jednym. Nie wiadomo, które prawdziwe.

Dzwonek do drzwi wyrwał ją z zamyślenia. Zarzuciła szlafrok, zmierzwiła dłonią szorstkie jak druty kręcone włosy i poszła otworzyć. Po drodze minęła potężny regał na książki, na którym leżała tylko jedna pozycja: pierwsza część trylogii pewnego szwedzkiego pisarza. Powieść podarował jej Olsson, chociaż wiedział, że nie czytuje beletrystyki, a inne książki gromadzi na elektronicznym czytniku.

– Tę powinnaś przeczytać na papierze. Ze względu na jedną z bohaterek. Ciekawe, czy rozpoznasz którą – podpowiedział i mrugnął. Zrozumiała go dopiero kilka godzin później, gdy wsiąkła już w niesamowite przygody Mikaela i Lisbeth.

Olsson miał rację. Mimo że miała wstręt do tatuaży i kolczyków, różniła się wyglądem, seksualnymi preferencjami i innymi cechami od niesamowitej hakerki, miejscami odnosiła wrażenie, że czyta o sobie. Ta sama niechęć do zasad, upór, przywiązanie do niezależności, siła charakteru, pozorny brak empatii, egoizm. A przecież Larsson, pisząc tę znakomitą skądinąd powieść, nie mógł jej znać.

– Gdybyś istniała naprawdę, pewnie mogłybyśmy się zaprzyjaźnić, choć bardziej prawdopodobne, że byśmy się znienawidziły – szepnęła.

Zawahała się i schowała książkę do kartonowego pudła. Nie chciała, by gość dzwoniący do drzwi zobaczył ten opasły tom.

„Jeszcze pomyślisz, tajemniczy przybyszu, że jestem stuprocentową wariatką”.

Chłopak w białej kurtce wyglądał na jakieś osiemnaście lat i był całkiem do rzeczy. Przynajmniej nie pąsowiał jak Jonathan, nie śmierdział wydzielinami Donalda i nie uśmiechał się cynicznie ani cwaniacko ustami Marka-czy-Clarka. W dłoni trzymał dwie reklamówki z chińszczyzną z restauracji „U Changa”. Rose jadała tam zawsze, ilekroć miała czas, ale nigdy nie spotkała tego dostawcy.

– Jak ci na imię? – zapytała, usiłując stanąć tak, by półmrok maskował wady i nadawał jej ciału wyraz pociągającej tajemniczości.

– Bill – odparł trochę speszony.

– Wejdź, Bill, zaraz przyniosę pieniądze. – Wzięła od niego jedzenie i rachunek. Podeszła do stolika, na którym trzymała torebkę, i powabnie zakręciła biodrami. Żałośnie musiało to wyglądać, choć szlafrok może trochę kamuflował jej niezgrabność i mechaniczność ruchów.

„Dziewczyna techno – taka właśnie jestem. Chcę, byś tak myślał, Bill. Lubisz techno? Czyż Londyn nie jest dziś techno?!”.

Bill nie wszedł, czekał przed drzwiami i przestępował z nogi na nogę. Rose odliczyła pięćdziesiąt funtów, znacznie więcej niż wynosiła należność, i wręczyła chłopakowi.

– To za dużo.

– Napiwek.

– Mimo wszystko za dużo.

– Bill – uśmiechnęła się – naprawdę masz zbyt wiele pieniędzy?

– Nie.

– To dlaczego po prostu ich nie weźmiesz?

Wzruszył ramionami, wziął banknoty i schował do kieszeni. Myślała, że odwróci się, zbiegnie szybko po schodach, ale wciąż tam tkwił, patrzył na nią coraz bardziej zaintrygowany tą niezwykłą postacią, jej zadziwiającym domem i całą sytuacją.

„Tak właśnie rodzi się porozumienie w tych sprawach” – pomyślała Rose.

– Lubisz krewetki, Bill?

– Pewnie.

– To może zjemy je razem?

Rozdział 3

Czwartek, 23 lutego – piątek, 24 lutego

Sven Olsson wreszcie podjął decyzję. Gryzł się przez tydzień, ale ostatecznie wiedział już, co należy zrobić. Po południu poprosił cały zespół o spotkanie w sali konferencyjnej i zakomunikował:

– W grudniu otrzymaliśmy prośbę o opublikowanie reportażu polskiego dziennikarza o niejakim Romanie Wolaku, jednym z najbogatszych biznesmenów środkowej Europy. Wiem, wiem, wam to nazwisko niewiele mówi. W Polsce to dość znany przedsiębiorca, zajmujący się głównie pośrednictwem przy prywatyzacjach, inwestycjach w energetykę, surowce i dobra szybko zbywalne. Lokalnie ma szerokie kontakty i znajomości w świecie biznesu, polityki i służb specjalnych. Ochrania go były szef Biura Ochrony Rządu, jego rzecznikiem prasowym został znany niegdyś dziennikarz telewizyjny, a w radach nadzorczych jego spółek aż roi się od krewnych i znajomych polityków. Zna osobiście prezydenta, premierów i większość posłów. Podobnie szerokie kontakty utrzymuje w strukturach Unii Europejskiej, jest przyjacielem szefa Banku Światowego, kilku komisarzy unijnych i największych biznesmenów. Inwestuje w sztukę i kulturę, wspomaga masowo fundacje, dba o biedne dzieci oraz artystów, którzy zbłądzili na drodze kompromisu pomiędzy misją a koniecznością zapewnienia sobie środków do życia. Stuprocentowy drań.

Sven zawiesił głos, by dać sali czas na reakcję. Ktoś chrząknął.

– Z tego, co mówisz, raczej bohater, a nie drań.

– Nie wierz pozorom – uśmiechnął się Sven. – Wolak to jeden z nielicznych przedstawicieli regionu na liście „Forbesa”. Postać, którą warto prześwietlić, bo za oficjalną wersją kryją się różne sekrety. Nie znajdziemy ich w żadnej gazecie. Ja jednak zlekceważyłem ten materiał i nie przekazałem go do druku.

– Naprawmy to. – Znów ten sam głos.

– Za późno. Przed miesiącem autor tekstu został znaleziony martwy, a polskie media twierdzą, że było to morderstwo upozorowane na samobójstwo.

Sven przerwał. Starał się wyczytać z twarzy pracowników jakieś odczucia. Zauważył jedynie lekkie zmęczenie. Chyba nie bardzo wiedzieli, o co mu chodzi i dlaczego mieliby się przejmować polskim dziennikarzem i podobno znanym biznesmenem, którego nazwisko usłyszeli pierwszy raz w życiu.

– Tekst, który dostaliśmy, jest mocnym oskarżeniem polskich władz i układów w tym kraju – podjął Sven. – Jak sądzicie, co powinniśmy zrobić?

– Opublikujmy go – rzucił ktoś z rogu.

Sven uśmiechnął się.

– I to wszystko? W ten sposób wypełnimy… obowiązek?

– Co innego możemy zrobić?

– A morderca czy mordercy tego Polaka?

Nikt nie odpowiedział.

– Jest jeszcze coś, a raczej ktoś – kontynuował Olsson. – Ktoś, komu nie pasowało nasze ewentualne zainteresowanie Wolakiem, włamał nam się do sieci i zapuścił wirusa, który usiłował usunąć tekst.

Przez salę przeszedł cichy szmer.

– Paula już się zajęła problemem i z tego, co wiem, wymyśliła nowe zabezpieczenia, więc jeśli będziecie mieli problemy z siecią, nie denerwujcie się, tylko proście ją o pomoc.

– Koniec z pornosami i Facebookiem?

– Bądźcie uważni. Jeśli coś zwróci waszą uwagę, nie lekceważcie tego – zakończył.

Po chwili w sali zostali z nim tylko Carla, Paula oraz Thomas Mhitarian, który sprawował funkcję dyrektora do spraw marketingu i reklamy.

– No, a wy co myślicie?

Przeczytali już po kilka razy tekst Polaka.

– To mocny materiał – zaczął ostrożnie Thomas.

– I z potencjałem… niestety – dodała Carla.

– Tak, to morderstwo – przyznał Olsson, wspominając jedną ze starych spraw. – Mam déjà vu. Jakbym cofnął się w czasie do dnia, gdy zginął Henrik Aronson.

Aronson był whistleblowerem, członkiem zarządu korporacji informatycznej i źródłem jednego z dziennikarzy „Reportera”. Ujawnił praktyki korupcyjne stosowane przez koncern i jego partnerów. Po przekazaniu wielu cennych informacji zginął z powodu zatrucia, na tyle podejrzanego, że cała redakcja mimo braku dowodów i umorzonego śledztwa uznała je za morderstwo.

Ta korporacja zwróciła się wówczas do Svena z wyjątkowo atrakcyjną ofertą. Miał zapomnieć o całej sprawie. Z jednej strony dawano mu intratny kontrakt, z drugiej – pojawiły się groźby, że ludzie z redakcji nie są świętymi krowami i też może im się coś stać. Wystarczy, że nie będą uważać przy piciu drinków i jedzeniu ciężko strawnego żarcia z fast foodów. Dziś można zatruć się nawet brokułami. Kij i marchewka.

Sven nagrał całą ofertę i opublikował stenogram. Więcej ich nie niepokojono, korporacja musiała wynieść się ze Szwecji, a potem zapłacić astronomiczne kary finansowe w USA. Zadziwiające, że Amerykanie potrafili tak skutecznie karać koncerny, a rządy państw, w których dochodziło do przestępstw, zostawały z ręką w nocniku, rozgrzebanymi projektami i pieniędzmi wyrzuconymi w błoto.

– Wtedy jednak dotyczyło to bezpośrednio nas. W tym przypadku… hm, jest inaczej – powiedziała nieśmiało Carla.

– Sugerujesz, że powinniśmy to olać? Puścić materiał i dać sobie spokój?

– Nie powiedziałam tego – odparła ostro.

– Przepraszam. Jednak sądzę, że to na tyle poważna sprawa, że musimy przeprowadzić własne śledztwo.

Thomas nie był przekonany.

– To będzie kosztować i naprawdę nie wiem, czy coś przyniesie. Jeśli opublikujesz materiał, uzyskasz ten sam efekt, być może szybciej. I nie narazisz się na… sam wiesz na co.

– Jaki efekt?

– Skompromitujesz Wolaka, ściągniesz na niego uwagę lokalnych mediów i prokuratury. Oni to wyjaśnią… albo i nie.

– No właśnie. Albo i nie.

– Ale co chcesz osiągnąć? Przecież nie znasz Polski, tamtejszych realiów, będziesz poruszać się jak we mgle. Szwedzki dziennikarz badający wewnętrzną sprawę innego kraju może tylko narazić się na śmieszność. Chyba nie chcesz, żeby znowu się z nas nabijali.

– Nie dbam o to. Poza tym to nie jest wewnętrzna sprawa Polski. Interesy Wolaka sięgają znacznie dalej. Dotykają też nas.

– Aha – mruknął Thomas. – Więc o to chodzi? O Drummana?

– Nie – zaprzeczył Sven.

– Opublikuj reportaż i dajmy sobie z tym spokój. I tak nagłośnisz materiał, skierujesz światła na Wolaka. I na tego Stanowskiego też. Przecież o to chodzi.

– Nie wyjaśnię morderstwa.

– A myślisz, że zrobisz to, jak pojedziesz do Polski? – prychnął Thomas. – Przecież nie znasz tam nikogo. Nie znasz tego kraju. Co możesz zrobić?

– Przestańcie – warknęła Carla. – Nie ma co się kłócić. Thomas, i tak go nie przekonasz. Bo też nie o to chodzi. Jest tak uparty i zacietrzewiony, że nie mamy z nim szans, prawda, Sven? Nie mamy co rywalizować z twoimi demonami?!

Olsson westchnął ciężko.

– Związek tej sprawy z Drummanem ma znaczenie, ale nie jest kluczowy – odparł. – Przecież Drummana już nie ma, po co miałbym się na nim mścić?

– Bo jesteś Svenem Olssonem, żaden ślad twojego śmiertelnego wroga nie może pozostać na tej ziemi. Nieprzypadkowo ty i Rose nadajecie na tych samych falach…

– Nie o to chodzi, Carlo, naprawdę.

– Czyżby?

Tym razem to Thomas uniósł pojednawczo dłonie. Widział wiele sporów i awantur pomiędzy Carlą i Svenem; naprawdę nie miał ochoty na kolejny.

– No dobrze, załóżmy, że pojedziesz do Polski. Jak możemy ci pomóc?

* * *

Carla milczała, nie odpowiadając przez dłuższy czas na jego zaczepki. Leżeli obok siebie na łóżku w Dziupli na poddaszu. Sven zastanawiał się, czy podobnie jak on wspomina Rose. Co by było, gdyby pomiędzy nimi trojgiem nie doszło do nieporozumień i Rose zostałaby w Sztokholmie? Czy wciąż pracowałaby z nimi, łamiąc standardy pracy dziennikarskiej i wszystko robiąc po swojemu? Czy sypiałaby ze Svenem? Czy doszłaby wreszcie do ładu z samą sobą? Może o to Sven miał do Carli pretensje? Że nie pozwoliła mu naprawić Rose. Że przez nią ta druga musiała sobie pójść, opuścić ich, potem kraj, zmienić się w kogoś zupełnie innego. A może jednak to nie miało znaczenia?

– O czym myślisz? – zapytał.

– Mam złe przeczucia.

– Będzie dobrze. To nie jest wojna z gangsterami czy agentami.

– Może być jeszcze gorzej. Mam wrażenie, że ten… Wolak jest połączeniem Ala Capone’a i Drummana, kimś znacznie gorszym niż nasi przestępcy. Pamiętaj, że to jednak Wschód. Dziki Wschód. To jakbyś próbował naprawić coś u Putina.

– Polska to nie Rosja.

– Nie ma broni atomowej. I Gerarda Depardieu.

Sven długo nie odpowiadał.

– Nic mi nie będzie. Wolak jest tylko lokalnym kacykiem. Zbiorę materiał, wrócę, opiszemy to i zostawimy za sobą.

– Nie potrafisz niczego zostawić za sobą. To mnie martwi. Twoi wrogowie wiedzą, że gdy wypowiadasz im wojnę, będzie ona trwała do końca. Ty albo oni.

Sven tylko się uśmiechnął.

– Nie będą z tobą walczyć w białych rękawiczkach, tym się martwię – ciągnęła. – Gdyby mieli choć cień nadziei, że odpuścisz, mogliby to zostawić, przeczekać. Ale ty nie odpuścisz i oni o tym wiedzą. Dlatego nie pozwolą ci przekroczyć granicy. Jak się czegoś dogrzebiesz, wykończą cię. Nie przebierając w środkach.

– Nic mi nie zrobią. Jestem sławny – uśmiechnął się. – Więcej ludzi na świecie słyszało o Olssonie niż o Wolaku.

– Oby nie obróciło się to przeciw tobie.

– Nie obróci.

Carla głośno przełknęła ślinę.

– Mógłbyś chociaż poprosić JĄ o pomoc – szepnęła.

– Kogo? – Sven dobrze wiedział, o kim mówi jego przyjaciółka.

– Przecież wiesz.

– Nie słyszałem się z Rose od miesięcy, ma swoje życie, swoje sprawy.

– Dobrze wiesz, jak ją znaleźć.

– Na razie nie ma potrzeby.

Carla wzdrygnęła się. Wiedziała, że jej naciski nic nie dadzą. Taki już był, uparty osioł.

– Ale jeśli poczujesz zagrożenie… błagam cię, nie szarżuj. Uciekaj, poproś o pomoc Tobiasa czy Andriewskiego… – wspomniała o dwóch zaprzyjaźnionych z redakcją komandosach, którzy kiedyś udzielili im wywiadu na temat zatrudniania najemników w konfliktach w krajach Trzeciego Świata. – Ściągnij… Friedman. Do diabła, kogokolwiek. Nie wiem, kogo jeszcze, ale nie bądź cholernym bohaterem. Chociaż to mi obiecaj.

– Obiecuję – skłamał.

* * *

W piątek rano Jan Kobylinski, doradca premiera Szwecji do spraw przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, odebrał nieoczekiwany telefon od Svena Olssona, którego poznał osobiście przy sprawie Aronsona. Wcześniej zawodowo obserwował jego zmagania z Drummanem, szczęśliwie nie wtrącając się w cały spór i nie stając po niczyjej stronie, gdy „Reporter” za sprawą Rose Friedman zaatakował też szwedzki rząd.

Sven bez wstępów przeszedł do rzeczy i poprosił o jak najszybsze spotkanie. Kobylinski ucieszył się i przyjął zaproszenie na kawę, mimo że dzień przed weekendem miał naprawdę napięty. Jego zespół od trzech miesięcy pomagał wydziałowi do spraw przestępczości zorganizowanej i zabójstw rozpracowywać szajkę estońskich mafiosów, którzy z Södermalm kierowali gangiem stręczycieli, złodziei i szantażystów. Byli bezkarni do czasu, aż na dnie jednej z zatok jeziora Melar znaleziono dwie młode romskie dziewczyny, które pracowały dla gangu, a pozostawione ślady jednoznacznie wskazały na udział Estończyków w zbrodni. Przyciągnęło to zainteresowanie lokalnej policji, urzędu pomocy cudzoziemcom, w końcu sekcji wydziału zabójstw i kierowanego przez Kobylinskiego zespołu ekspertów finansowych badających przepływ pieniędzy w międzynarodowych strukturach przestępczych. Zebrany materiał już pozwalał na postawienie w stan oskarżenia dwóch hersztów oraz kilkunastu członków gangu, a akcję masowych zatrzymań zaplanowano na poniedziałek rano.

Mimo to zgodził się na spotkanie. Zbyt długo nie widział Olssona, żeby wymawiać się pracą.

– Witaj, Janie. – Olsson usiadł przy stoliku kawiarenki na Hornsgatan i poprosił o szklankę wody mineralnej.

Szybko wymienili uprzejmości i Sven przeszedł do rzeczy. Gdy opowiadał o Wolaku i Stanowskim, Jan Kobylinski powoli szarzał na twarzy. Mimo że czuł się bardziej Szwedem niż Polakiem czy nawet polskim Żydem, chłonął informacje z kraju dalekich przodków, starał się interesować sytuacją polityczną i społeczną. Na to zresztą liczył Olsson.

– Słyszałem o Wolaku – odparł krótko Jan na pytanie dziennikarza.

– Co możesz mi o nim powiedzieć?

– To raczej nieciekawa postać. Jeden z oligarchów wyrosłych na transformacji i układach z dawnymi aparatczykami. Tyle że nieco młodszy od pozostałych… tuzów przedsiębiorczości i biznesu.

– Nie bardzo ich szanujesz?

– A kogo tu szanować? Dobry start zapewniły im komunistyczne układy z przeszłości. Nic od siebie nie wnieśli.

– Minęło już ponad dwadzieścia lat od upadku komunizmu – zauważył Sven. – Gdyby nie mieli umiejętności i innych potrzebnych cech, już dawno by zniknęli.

– Wierz mi, w tym kraju nie potrzeba wiele więcej niż układów. Dlatego wciąż się dobrze trzymają. Polska mimo starań różnych gremiów nie rozliczyła komunistycznych zbrodniarzy. Skutek jest opłakany, bo zwolennicy teorii spiskowych wszędzie szukają układu, a pozostali patrzą z obrzydzeniem na akcje wszelkiej maści szantażystów, wyciągających co rusz kwity na kolejne osoby. Jeden wielki bałagan. Gdyby akta były jawne i otwarte, nie byłoby takiego problemu. Prawda jest najważniejsza. Gdy ją ukrywamy, zostaje konfabulacja.

– Wolaka o coś oskarżono?

– Było kilka wpadek i awantur na najwyższych szczeblach, jak zarzuty o kontakty z rosyjskim wywiadem i biznesem czy też korumpowanie urzędników. Po tych aferach pozycja dużych biznesmenów strzelających misia z partyjnymi kolegami i esbekami, czyli oficerami Służby Bezpieczeństwa, osłabła, ale generalnie wciąż mają się dobrze.

– Strzelających misia?

– Komuniści lubili na powitanie obejmować się wylewnie i całować w policzki albo w usta. Breżniew z każdym strzelał misia i całował z języczkiem.

Sven roześmiał się głośno.

– Rozumiem. Wolak to jeden z nich?

– Coś pomiędzy. Za czasów komunizmu zdążył załapać się jeszcze na współpracę z esbecją, ale był za młody, by rzeczywiście narozrabiać. Traktował to pewnie jak przygodę. No, ale parę kontaktów sobie wyrobił i one mu pomogły albo przynajmniej nie przeszkadzały, jak zabrał się do robienia biznesu w nowej Polsce. Zaczął podobno od banków i kas oszczędności, potem wszedł w jakiś biznes przemysłowy, przejął i zrestrukturyzował kilka fabryk, no i stał się miliarderem.

– Słyszałeś o Victorii?

– Temat, przez który miałeś więcej kłopotów niż pożytku.

– Sprawa Drummana – przyznał Sven. – Okazuje się, że Wolak był udziałowcem spółki Victoria i odsprzedał udziały Drummanowi. Te akcje miały być rzekomo bardzo dużo warte, a okazały się zupełną wtopą. Może to Drumman był ojcem sukcesu Wolaka. Wyprał jego pieniądze, a część zachował dla siebie. Jak to się mówi? Pierwszy milion trzeba przekręcić?

– Ukraść – poprawił Kobylinski.

– No właśnie.

– Jeden wart drugiego. To ten typ biznesu, choć chyba teraz w Polsce ciężko znaleźć o nim jakieś złe informacje.

– Coś jeszcze?

Kobylinski poruszał niespokojnie stopą – kolano drgało mu jak silnik Diesla.

– Pewnie można byłoby o nim opowiadać tygodniami. Jest ważnym biznesmenem. Inwestuje na całym świecie, w różnych branżach, ma znajomości w polityce i mediach. Zwyczajny… człowiek interesu z koneksjami.

– A mafia?

– No przecież mówię, że to człowiek interesu z koneksjami – roześmiał się Kobylinski.

– Wiesz, o co pytam. Ma powiązania z prawdziwą mafią? Słyszałeś o jego udziale w szarej strefie czy w narkotykach, prostytucji, najciemniejszych interesach?

– Nie. Nic nie wiem.

Sven poprawił się na siedzeniu, dopił kawę i przeszedł do najważniejszych pytań.

– Mógł kogoś zabić? Zlecić zabójstwo?

Kobylinski długo spoglądał w oczy dziennikarza. W końcu powiedział, wolno cedząc słowa:

– Kto go tam wie. W Polsce ostatnio dzieją się dziwne rzeczy. Wcześniej spiskowe teorie pojawiały się w przypadku tajemniczych śmierci kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli, specjalistów od polityki wschodniej, polityków czy wojskowych. Czy jednak to prawda, a tym bardziej czy z którymkolwiek z tych zdarzeń mógł mieć coś wspólnego Wolak, tego nie wiem.

– No tak. A ty co o nim sądzisz? Tak prywatnie?

– Skąd mam wiedzieć? Do mnie niewiele dociera z tego poziomu. Pewnie to cwaniak, ale kto dziś nim nie jest? Znam takich, którzy co niedziela dają na tacę w kościele, zakładają fundacje i inwestują w akcje charytatywne, a drugą ręką korumpują urzędników, robią przekręty na giełdzie i przy prywatyzacjach. Tak już jest. Musiałbyś pogadać z moim kuzynem z Polski.

Sven pomyślał, że po to właśnie przyszedł.

– A co wiesz o tym Stanowskim?

– Niewiele – mruknął Jan.

– Jarosław Stanowski – powtórzył Olsson – dziennikarz. Z tego, co wyczytałem, przechodził przez różne duże redakcje prasowe. Miał na koncie epizod w telewizji. Od kilku lat bez stałego etatu.

– To nic dziwnego. Słyszałem, że na całym świecie redakcje pozbywają się dziennikarzy śledczych. Nie przynoszą już gazetom wartości dodanej, za to przysparzają problemów z reklamodawcami.

– No tak. Jeśli nie chcą publikować ostrych tekstów, to i nie ma wartości dodanej…

– Internet przynosi zmiany, gazety mają coraz większe kłopoty. To już nie jest taka potężna czwarta władza. Nawet ty pewnie to odczuwasz.

– To prawda – przyznał Olsson. Potem wrócił do sprawy Stanowskiego: – Szukałem w internecie informacji o aferze samolotowej, w której rzekomo się skompromitował, ale musiałem coś pokręcić w wyszukiwarce albo w tłumaczeniach.

– Bo tak naprawdę nie chodziło o samoloty – roześmiał się Kobylinski. – Słownik automatyczny tak przetłumaczył, ale Stanowski poległ na zupełnie innym temacie. Napisał o aferze dotyczącej zakupu systemu łączności dla polskiej armii, który rzekomo miał nie spełniać wymagań. To była głośna afera, bo dziennikarz zarzucił korupcję ministrowi obrony narodowej. Twierdził, że przedstawiciel dostawcy systemu łączności wręczył temu ministrowi łapówkę na pokładzie prywatnego samolotu, stąd nazwa afery.

– Pomylił się?

– Szczegółów nie znam, ale podobno przegrał proces. Nie był w stanie udowodnić swoich zarzutów. Informatorzy albo odmówili zeznań, albo je wycofali.

– Ja też przegrałem parę procesów – mruknął Sven.

– No tak, ale ty nie dałeś się nagrać, jak proponujesz rozpracowanie tematu znanemu lobbyście, któremu zależało na skompromitowaniu ministra. Ot, polityka…

– Polityka – powtórzył cicho Olsson.

– Ten lobbysta działał na zlecenie politycznego konkurenta ministra. Ech, powiem ci, że w Polsce polityka to jeszcze większy śmietnik niż u nas. Szczególnie teraz, po Smoleńsku.

– Smoleńsku? – Coś mu świtało, ale nie był pewien.

– Po wypadku lotniczym, w którym zginął prezydent i prawie setka innych osób, wielu notabli i generałów.

– Ach, tak…

– Politycy nie mają skrupułów, wykorzystują grę na emocjach, robią wielki bałagan. Inna sprawa, że państwo funkcjonuje fatalnie, biurokracja jest skorumpowana i niewydolna, sądy działają tragicznie, prokuraturę i służby rozpieprzyły tarcia na górze, nikt nie ściga przestępstw gospodarczych i politycznych, a media… szkoda gadać. Tygodniami ekscytują się tabloidowymi tematami, a kompletnie odpuszczają dyskusje o sprawach rzeczywiście poważnych, systemowych, istotnych dla rozwoju kraju.

– Nie wygląda to dobrze – przyznał Sven.

– Media upadają, ale co się dziwić, jak afer w dziennikarstwie jest może więcej niż w polityce. Dziennikarze nie weryfikują informacji, dają ciała z warsztatem i rzetelnością, pozwalają łapać się jak ten Stanowski na dziwnych nagraniach.

– To nie jedyny przypadek?

– A skąd! Jakąś babkę złapano na pożyczaniu pieniędzy od opisywanego biznesmena, inny dziennikarz proponował rzekomo napisanie komuś książki szkalującej konkurenta za pieniądze. Kolejnego oskarżono o handel informacjami, a następnego o wykorzystywanie informacji poufnych do prywatnych zakupów akcji na giełdzie i pisanie fałszywych niusów dla zarobku. A najsłynniejszy z nich specjalizował się w podsłuchiwaniu przyjaciół, z którymi szantażował innych drani. To ma być dziennikarstwo śledcze?

– Może to nieprawda? Prowokacje.

– Nie wiem, pewnie w części przypadków tak, ale jeśli chcesz znać moje zdanie, to poziom syfu w tym kraju sięgnął już brzegu kotła. Zaraz się wyleje, wykipi i oby wówczas nie doszło do przejęcia władzy przez jakichś nacjonalistów, bo będziemy mieć trzecią wojnę światową. Konflikty wybuchały z bardziej błahych powodów. Chociaż kogo dziś obchodzi taka Polska…

Sven przez chwilę miał ochotę porzucić plan wyjazdu ze Szwecji. Przypomniał sobie treść artykułu Stanowskiego oraz zawartość internetowego folderu znalezionego na Notariuszu, a także informację o śmierci dziennikarza – to wszystko w zestawieniu z opinią Kobylinskiego nie brzmiało zachęcająco.

„Nie, nie dam się zniechęcić. Nie na tym etapie”.

– Jadę do Polski – rzucił, co spowodowało u Jana nagły atak duszności i kaszlu. Kobylinski zakrztusił się kawą.

– Żartujesz?

– Nie.

– Jednak jesteś szalony, Sven. Polacy to naród, który kiedyś sam się wykończy. Nie potrzeba im do tego Szweda.

– Nie chcę ich wykończyć. Nie jestem intrygantem.

– Ale tak cię potraktują. Nie znasz tego kraju, nie poradzisz sobie.

– Dlatego chciałem się z tobą spotkać.

* * *

Cmentarz Highgate wciąż zasnuwała łagodna mgiełka. Rose przechadzała się po starych alejkach, oglądała uważnie wiekowe groby i krypty. Na dłużej przystanęła przy nagrobku Karola Marksa. Zastanawiała się, czy z jego działań wynikło więcej złego niż dobrego, ale nie znalazła odpowiedzi. Dwie alejki dalej przysiadła w krypcie i przymknęła oczy. Ciało bolało ją po seksie z Billem, którego nie wystraszyła jej nagość.

„Dziewczyno, tu jest Londyn. Centrum dziwactwa. Chudy pokurcz przypominający zniewieściałego faceta jest dla niektórych atrakcyjniejszy od loli z biustem XXL. Ty wcale nie jesteś tu przypadkiem szczególnym”.

Bill. Satysfakcjonujący i wymagający Bill. Spodziewała się szybkiego, krótkiego aktu, a dostała całą noc używania ze świadomym kochankiem, który mimo młodego wieku doświadczeniem może nawet ją przebijał. Faktycznie, dzieciaki w Londynie przyzwyczaiły się do dziwaków, może nawet dojrzewały jeszcze wcześniej niż w Szwecji, znanej przecież z rozwiązłości i braku pruderii.

Gdy rano poprosiła go, by już sobie poszedł, zapytał, kiedy znów mogą się spotkać, lecz Rose nie odpowiedziała. Odchodził z wypisanym na twarzy wyraźnym rozczarowaniem. Rose też była rozczarowana – sobą. Nie powinna zapraszać do domu kochanków, skupiać na sobie uwagi, prowokować losu. Nie teraz, gdy prawie półroczna, przygotowywana przecież sporym nakładem sił i środków prowokacja zbliżała się do finału.

W piątek rano otrzymała informację od Clarka, że fundusz celowy SuperTV zamknął zapisy na obligacje i po redukcji bank zakupił dla niej pakiet za dwa miliony funtów. Sam pewnie zaangażował się na większą kwotę.

„Ciekawe, ile włożyłeś w to prywatnej kasy, Clark? – pomyślała i uśmiechnęła się złośliwie. – Jesteś tak samo winny, dupku, jak tamci. Zapłacisz”.

Jonathan Birmingham, emocjonalnie niedojrzały przedstawiciel ogromnego brytyjskiego funduszu inwestycyjnego, który więcej już jej nie zobaczy, miał ciężko pracować cały weekend przy dopinaniu transakcji i pilnować, by sprawy poszły jak trzeba.

„Przeklęty dupku, pracuj nad swoją trumną”.

Donald Prescot, zgodnie z umową, w pocie czoła pisał reportaż śledczy o podejrzanej brytyjskiej inwestycji kolonialnej w dalekiej Rumunii. W przyszłym tygodniu ta afera miała wstrząsnąć Izbą Lordów i pałacem Buckingham.

„Dobrze wam tak”.

Pierwsza część planu zemsty poszła zadziwiająco gładko i zostanie zwieńczona już w poniedziałek artykułem Donalda, który jeszcze nie przeczuwał, że to początek jego końca. I nie tylko jego.

„Dostaniecie za swoje. Każdy z was. Po kolei”.

– Wszystko w porządku? – Stanął przed nią rasowy bobby, policjant w śmiesznym hełmie i granatowej kurtce.

Podniosła się i skulona, z rękami w kieszeniach ruszyła przed siebie.

– Halo, dziewczyno!

„Pieprz się!”.

– Mówię do ciebie.

– Pierdol się!

Rzuciła się biegiem przez cmentarz, nie myśląc o tym, czy gliniarz ruszył za nią ani czy gdzieś tam nie czai się jego partner.

Zwolniła dopiero przy wyjściu. Zdjęła kurtkę, przekręciła ją na drugą stronę i zarzuciła kaptur na głowę. Kluczyła przez dłuższy czas uliczkami północnego Londynu. Kupiła kanapkę z łososiem z wózka zaparkowanego przy chodniku i zjadła ją na miejscu. Nie zobaczyła nikogo podejrzanego.

Ostatnio dużo myślała o giełdach. Po aferze Drummana świat finansów, który wcześniej traktowała trochę jak zło konieczne, rzeczywiście ją wciągnął. Gangsterzy finansowi byli bardziej zepsuci niż zwykli bandyci, a system jeszcze mocniej popieprzony niż ten znany jej ze służb specjalnych i organów sprawiedliwości, w których zaczynała karierę.

„Pierdolę was” nabierało tu nowego sensu. Ten chory system rzeczywiście wszystkich pierdolił. I wcale nie czuła się lepiej ze świadomością, że jest jego częścią.

W jednej chwili przeszłość przebiegła jej przed oczami. Przypomniały jej się dobre i złe chwile, które przeżyła po zakończeniu współpracy ze Svenem i Carlą, gdy wyjechała ze Szwecji. Czy można przekreślić to, co było? Czy można wyrzucić niechciane wspomnienia? Jej się to nie udawało. Od wielu miesięcy miała noce pełne dołów, gdy powracały do niej chwile ze Svenem. Ostatnie spotkanie, kłótnia zakończona niemal bójką, wreszcie jej decyzja.

„Zostawiam was, do diabła. Uciekam. Nie akceptujecie moich metod, czyli nie akceptujecie mnie. Obiektywizm i rzetelność? Z draniami trzeba walczyć, a nie dawać im się wypowiadać i zakłamywać rzeczywistość. To moje metody. Prawda prosto w pysk. Wy wolicie kłamstwa”.

Załatwienie formalności związanych z likwidacją funduszy, jakie zostały po firmie jej ojca, i przekazanie aktywów do rajów podatkowych zajęło zaledwie miesiąc. Lot do Nikozji trwał znacznie krócej. Wakacje spędziła na błąkaniu się po Afryce Północnej, a potem przebimbała pół roku we Francji, by ostatecznie wylądować w Londynie, gdzie znów dopadły ją interesy. Prawnik z Nikozji był uczciwym dawnym pracownikiem jej ojca, więc zmusił ją do zainteresowania pieniędzmi.

– Jeśli nie będziesz o nie dbała, szybko mogą zniknąć. Nawet duże pieniądze znikają zadziwiająco szybko.

Pod wpływem impulsu zmieniła swoje nastawienie do forsy, która dotąd jej nie obchodziła, bo po prostu była. A może to obejrzenie „Wall Street” skłoniło ją do zastanowienia się, co by się stało, gdyby to ona była Gordonem Gekkiem. Zadzwoniła wówczas do swojego prawnika z Nikozji i zapytała:

– Czy myślisz, że chciwość jest dobra?

– Co cię napadło, Rose?

– Odpowiedz na pytanie.

Poprosiła o założenie jej firmy w City, centrum światowych finansów. Londyn był do tego najlepszym miejscem, może poza USA. Ameryki wciąż się jednak bała. Bała się inwigilacji, wszechobecnej kontroli, pieprzonej CIA torturującej wrogów i szukającej na siłę dowodów, które potwierdzały potrzebę istnienia bandytów z certyfikatami rządowymi.

Stavro’s Investments – tak – na cześć przyjaciela, który niegdyś uczył ją właściwego odczytywania bilansów – nazwała nowy podmiot w swojej stajni. Miał służyć jej jako wehikuł inwestycyjny do lokowania kapitału na rynkach w Singapurze, Londynie, Frankfurcie i Paryżu. Mówiąc językiem nie do końca akceptowanym na rynkach finansowych, zamierzała kurewsko namieszać w świecie byków i niedźwiedzi. Podzieliła pieniądze na różne subkonta i zaczęła obracać 30 milionami dolarów przeznaczonymi na stratę. Nie miała złudzeń, że zarobi. Ale skoro makler z Société Générale potrafił wtopić ileś tam miliardów, to co to jest trzydzieści milionów dolarów?

O dziwo, straciła niewiele, za to po miesiącu przez przypadek zainwestowała znaczną kwotę w niewielką czeską spółkę energetyczną. Dzięki późniejszemu przejęciu jej przez niemieckiego giganta zarobiła ponad sto procent, co z nawiązką pokryło wcześniejsze straty. Makler, który elektronicznie zaproponował jej tę inwestycję, nazywał się Zelig, jak bohater filmu Woody’ego Allena. Rozbawiło ją to nazwisko, postanowiła więc zadzwonić do maklera i mu podziękować. W końcu podziękowanie się należało.

„Jeśli będziesz miły, może nawet pójdziemy do łóżka” – pomyślała.

Zelig okazał się kobietą. Naomi Zelig miała miły głos, ciemnobrązową skórę i duże oczy sarny. Była zaskoczona telefonem, a potem wizytą niepozornej, dziwnej dziewczyny z niewielkimi oczami wypełnionymi mieszanką dzikości i niepokoju, która okazała się pełną sprzeczności milionerką. Naomi wydała jej się wyjątkowo piękna, otoczona oryginalną, egzotyczną aurą. Zgrabna sylwetka sprawiała jednocześnie wrażenie wiotkiej i silnej, a piersi były sprężyste i wciąż radośnie młodzieńcze. Jak na trzydziestolatkę trzymała się całkiem nieźle. „Nieważne, że nie jesteś facetem, Zelig – pomyślała. – Nie będziemy uprawiały seksu, bo nie sypiam z kobietami, ale możemy przecież lepiej się poznać”.

Rose zaprosiła Naomi na kolację. Maklerka przyjęła propozycję, choć była lekko zakłopotana, może z powodu nietuzinkowego wyglądu Friedman, która w restauracji pojawiła się całkowicie odmieniona. Choć wciąż miała twarz dojrzewającego chłopca, to wieczorowy ubiór i stonowany makijaż zamiast bluzy z kapturem i zimnej surowości całej postaci zrobiły swoje. Przypominała trochę Mię Farrow z Dziecka Rosemary. Rose i Naomi były sobą na tyle zaintrygowane, że lody szybko pękły i zaczęły rozmawiać jak dobre przyjaciółki.

– Skąd wytrzasnęłaś tę czeską spółkę? – zapytała w pewnej chwili Rose.

– To moja robota. Zajmuję się rynkami wschodzącymi – odparła Naomi. – Mam wciskać kit co lepszym klientom.

– Wcisnęłaś mi kit?

Uśmiechnęła się czarująco.

– Okazało się inaczej, choć bardzo tego nie chciałam. Ale tak na poważnie, inwestycje w regionie Europy Środkowo-Wschodniej od czasu rozszerzenia Unii przynoszą znacznie większe zyski niż inwestycje na rynkach dojrzałych. Nawet kryzys w tym nie przeszkadza, a czasem pomaga. Powinniśmy je jednak proponować tylko bogatym klientom, którzy mogą przeczekać czas ewentualnej bessy. Niestety, polityka firmy jest inna i wciskamy kit też maluczkim. Jak się zdarzy tąpnięcie, następuje panika i wielu zostaje bez niczego, a czasem z ogromnymi długami, jeśli zdecydowali się na wykorzystanie instrumentów pochodnych czy kredytów lewarowanych na zakup akcji.

Rose podobało się to, w jaki sposób Naomi mówi o finansach. Jeszcze tego samego wieczoru – na długo przed tym, zanim rzeczywiście się zaprzyjaźniły – zaproponowała jej pracę w Stavro’s Investments.

– Co miałabym robić?

– Mam trzydzieści milionów dolarów do wydania. Kupisz mi firmy na rynkach wschodzących.

– A jak stracę?

– To stracisz.

Kilka tygodni później Naomi zamknęła swoje poprzednie zawodowe sprawy i rozpoczęła pracę dla Rose. W ciągu następnych dwóch miesięcy nie tylko nie straciła powierzonych jej trzydziestu milionów dolarów, ale znacznie powiększyła kwotę bazową. Fundusz Stavro’s Investments błyskawicznie zyskiwał na znaczeniu i stał się rozpoznawalnym, choć niewielkim graczem na rynkach finansowych, a jego piękna zarządzająca – ozdobą londyńskich pikników finansowych.

Aż do dnia, gdy pół roku temu Naomi Zelig zginęła.

Rozdział 4

Poniedziałek, 27 lutego – wtorek, 28 lutego

Artykuł Donalda Prescota ukazał się w poniedziałek rano i wywołał falę spekulacji oraz prawdziwą polityczną burzę z piorunami. Politycy i biurokraci nie wiedzieli, czy zaprzeczać, czy odwracać kota ogonem, a dziennikarz umiejętnie podsycał ogień w programach telewizyjnych, wskazywał na braki i błędy polityki wojskowej i zagranicznej oraz na złamanie wszelkich zasad etycznych i moralnych przez brytyjskie fundusze, finansistów, dyplomatów, całe cholerne Ministerstwo Spraw Zagranicznych i pieprzone wojsko. Donald Prescot potrafił się rozkręcić.

– Jeśli rząd miesza biznes ze sprawami obronności i wywiadu, to chyba nie jest dobrze – stwierdził w poranku BBC. – To żadne partnerstwo gospodarcze, tylko kolonializm w czystej postaci. Halo, premierze, może wyślesz tam jeszcze flotę i komandosów? Ktoś wie, czy Rumunia ma dostęp do morza?

– Święta racja, Donaldzie – mruknęła Rose. – Ale zachowaj trochę bon motów na później, będą ci potrzebne. Już niedługo.

Zgodnie z przewidywaniami już w południe rząd rumuński ogłosił, że jest zbulwersowany publikacją brytyjskich mediów, a jednocześnie zapewnił, że te spekulacje są całkowicie nieuzasadnione. Na poparcie tych słów dodano, że cały proces przyznawania koncesji telewizyjnej będzie w pełni przejrzysty. Każdy chętny zyska możliwość przyjrzenia mu się z bliska, a transportery opancerzone zostaną zakupione w ramach otwartego programu offsetowego, a nie, jak chcą brytyjskie media, w sposób budzący wątpliwości etyczne.

„Jesteśmy zbulwersowani nierzetelnością dziennikarzy i takimi chorymi podejrzeniami. Rumunia jest niepodległym krajem, z elitą nieulegającą korupcjogennym zachowaniom potencjalnych partnerów” – podano w oświadczeniu.

Bla bla bla.

Tego samego dnia rumuńska komisja nadzorująca przetarg ogłosiła, że jedyną dostępną w tym rozdaniu koncesję dostanie konsorcjum pod wodzą RumTV, w którym udziały mają także niemiecki Bertelsmann, norweska prywatna stacja telewizyjna i wydawca z Węgier. RumTV zdobyła znaczną przewagę w konkursie i praktycznie zdeklasowała rywali.

Clark dzwonił do niej od rana trzykrotnie. Nie odbierała. Jonathan Birmingham próbował tylko raz. Potem prawdopodobnie dostał zawału. Donald Prescot zatelefonował dopiero wtedy, gdy dementi Rumunów zaczęło być traktowane jako nieco bardziej wiarygodne. Nie odebrała.

„Chrzań się, Donald!”.

Sprawdziła, czy jej fundusze z Nikozji kupiły akcje RumTV, po czym postanowiła polenić się do wieczora. Jako klientka banku Backly traciła dziś na akcjach SuperTV dwa miliony funtów. Na udziałach w RumTV, zakupionych za pośrednictwem podmiotów cypryjskich, zarobi prawdopodobnie około dziesięciu milionów. Czysty zysk wynosi osiem baniek.

Zarobek nie miał w zasadzie żadnego wpływu na jej samopoczucie. Pieniądze nie miały znaczenia. Dużo większą radość odczuwała na myśl o samopoczuciu Clarka i Jonathana oraz chwilowej niepewności Donalda, który musiał zaczekać na swoją kolej.

„Ale i twój czas nadejdzie, Donald. Możesz być tego pewien”.

Rose zostawiła komórkę w domu i znowu poszła na cmentarz. Pogoda była dziś idealna na spacer, a ona zamierzała uciąć sobie dłuższą pogawędkę z Marksem i poszukać okazji do spotkania z duchem Naomi Zelig.

* * *

Sven Olsson przeczytał artykuł o wielkiej aferze w Rumunii w samolocie rejsowym Sztokholm–Warszawa. Choć nigdy nie kupował tabloidów, tytuł i grafika na stronie głównej tak mocno rzuciły mu się w oczy, że postanowił zmienić zwyczaje. W sklepie wolnocłowym wziął gazetę wraz z tygodnikiem i miesięcznikiem kulturalnym, po czym zdumiony i zafascynowany dał się porwać Donaldowi Prescotowi i jego lekkiemu stylowi opowiadania.

– Facet ma talent – mruknął.

Artykuł był rzeczywiście dobry. Wyważony, rzeczowy, doskonale skonstruowany i logiczny. Jedno wynikało z drugiego, tezy poparto dowodami, a opinie miały oparcie w faktach. Całość była okraszona zabawnymi porównaniami i błyskotliwą puentą. Jakby słyszał Rose Friedman. Pomyślał z rozbawieniem, że ona nie powstydziłaby się tego tekstu. Może to ona stoi za Donaldem Prescotem? Aż dziw, że tak fajny artykuł ukazał się w brytyjskim brukowcu. Sven zapisał nazwisko autora w notatniku. Potem zasnął, mimo że lot miał trwać zaledwie godzinę.

Warszawa przywitała go lekkimi opadami śniegu i komunikatami dementującymi doniesienia brytyjskiego tabloidu. Na czerwonym pasku na ekranach telewizorów przesuwał się napis:

RZĄD BRYTYJSKI ZDECYDOWANIE ZAPRZECZA INFORMACJOM „THE DAILY BLURB”.
RUMUNIA ŻĄDA PRZEPROSIN OD BRYTYJCZYKÓW!
SKANDAL Z PRZETARGIEM MEDIALNYM NIEWYPAŁEM?

„A więc jednak Donald Prescot jest zwykłym kłamcą – pomyślał. – I dyletantem, który zamiast sprawdzić info w trzech źródłach, uwierzył cwaniakowi realizującemu swoje cele. Chyba że to inni kłamali, co też jest przecież możliwe”.

* * *

Kuzyn Kobylinskiego czekał na niego przed wejściem do hali przylotów. Miał wielki transparent z napisem: „Kobylinski” (na prośbę Svena tak właśnie miał napisać). Podali sobie dłonie, po czym Tomasz przeprosił łamaną angielszczyzną, że nie mówi zbyt dobrze w tym języku.

– Nie szkodzi, ja też.

– Jakoś damy radę.

– Pewnie.

Przeszli kilkaset metrów od lotniska, bo Kobyliński-kuzyn zaparkował swoją hondę dość daleko, żeby nie płacić za parking. Włożył do bagażnika walizkę Olssona, pomógł mu wsiąść i zatrzasnął drzwi. Nie zamknęły się za pierwszym razem. Druga próba przebiegła pomyślnie.

– Przepraszam, grat ma dwanaście lat.

– Ja też trzymam samochód z sentymentu.

– To nie sentyment, tylko konieczność. Sprowadziłem go rok temu z Niemiec. Przeżył powódź, dlatego był tani. Stąd ten… zapach.

Sven pociągnął nosem. Rzeczywiście nie pachniało tu zbyt przyjemnie.

– Jedziemy do mnie czy chcesz od razu do hotelu?

– Do hotelu – powiedział Sven.

Kobyliński-kuzyn odetchnął z ulgą.

* * *

Wieczorem Rose odebrała w końcu telefon od Donalda Prescota i cierpliwie wysłuchała jego pretensji.

– Przecież wiedziałeś, że początkowo będziesz na przegranej pozycji.

– Nie myślałem, że aż tak. Chcą mnie wywalić z roboty.

– Powiedz im, że jutro ujawnisz dokumenty i informatora.

– Informatora?

– Czemu nie. Nie ma nic przeciwko.

– Jesteś pewna?

– Sam mi to powiedział.

– Boże, Irene…

– Zostań dzisiaj w nocy w redakcji. Prześlę ci plik z dokumentacją. Będziesz miał potwierdzenie tez z artykułu.

Niemal widziała, jak kamień spada z serca Donalda. Niepewność i rozdrażnienie zostały zastąpione przez szczere uwielbienie. Znów ją kochał, oślizgły matoł.

– Dobrze, oczywiście – wycharczał.

– Zatem… do usłyszenia.

– Irene…

– Tak?

– Przepraszam – szepnął.

– Nic nie szkodzi.

– Wiesz, nie spodziewałem się, że tak jednoznacznie zaprzeczą. Jestem pewien, że mówiłaś prawdę, znam się przecież na tym, potrafię rozpoznać, gdy ktoś kłamie, ale… nie spodziewałem się aż tak zmasowanego ataku. Ministerstwo Obrony nie powinno wydawać tego sprostowania. Myślałem, że będą milczeć, a oni…

– Rozumiem, Donaldzie.

– Dranie.

– Dostaną za swoje. Nie zapomnij odebrać materiałów ze skrzynki pocztowej. Będą spakowane zipem.

– Okej.

Zgodnie z poleceniem Donald Prescot został w pracy razem z dyżurującymi dziennikarzami i o dwudziestej drugiej odebrał mejla z plikiem dokumentacja.zip, spakowanym programem archiwizującym. Ściągnął plik na pulpit komputera, zignorował ostrzeżenie programu antywirusowego i natychmiast otworzył dokument. Plik zaczął się uruchamiać, ale nagle wyskoczył komunikat o błędzie. Dwie kolejne próby nie przyniosły rezultatu. Wściekły chwycił za telefon.

„W co ty ze mną grasz, Irene?”.

Gdy usłyszał głos kobiety, nie był jednak zdolny na nią krzyczeć.

– Dokumentacja się nie otwiera – załkał.

– Niemożliwe.

– Przecież mówię. Po co miałbym kłamać?!

– Dobrze, Donaldzie. Widocznie coś schrzaniłam. Ja też mam prawo do błędów. Usuń tamten plik, a ja prześlę ci nowy.

– Zgoda.

Usunął plik i po chwili dostał identycznego mejla jak poprzednio. Tym razem załącznik był w porządku. Dokumentacja znalazła się na pulpicie. Pokazały się kopie dokumentów i pliki z nagraniami wypowiedzi Jonathana Birminghama. Były tu między innymi tajne dokumenty ściągnięte z komputera brytyjskiego urzędnika, wzory umów wiązanych z Rumunami oraz kopie tajnych porozumień, których wiarygodność nie podlegała dyskusji.

Bomba. Prawdziwa bomba, na którą inni dziennikarze czekają latami. Anioł stróż czuwał nad nim. Irene nad nim czuwała.

„Kocham cię, Irene”.

Dziennikarz odetchnął kilka razy z ulgą, a potem poczuł niezdrowe podniecenie i zaczął trząść się z emocji.

„Dopiero teraz wam dopierdolę! Zeżrecie te swoje sprostowania!”.

Donald Prescot nie był na tyle ostrożnym i skrupulatnym dziennikarzem, żeby porównać oba przesłane mu mejle. Gdyby to zrobił, zauważyłby, że pierwszy z nich nie mógł być spakowanym archiwum, bo ważył zaledwie kilkaset kilobajtów, w przeciwieństwie do drugiej przesyłki, która miała większą objętość, liczoną w megabajtach. Wirusy i trojany ważyły znacznie mniej niż zdjęcia i filmy. Potrafiły być prawie niedostrzegalne.

* * *

Sven Olsson usiłował zasnąć w hotelowym pokoju. Myślał o Rose Friedman, Carli i innych niezwykłych kobietach, które spotkał w życiu. Był szczęściarzem i zarazem wyjątkowym pechowcem. Na myśl o Rose dostał erekcji. Zadziwiające, jak mocno działała na niego ta kobieta. Owszem, cenił jej umiejętności, tajemniczość i inteligencję, ale kluczowe było coś innego. Nie chciał spać z jej umysłem, wiedzą czy podejściem do życia. Pociągało go właśnie to chude, mało kobiece ciało i niebanalna, pozbawiona uroku lalki buzia.

A może to nie za Friedman wciąż tęsknił? Czy jego umysł i ciało ciągle udawały, że Carla go nie pociąga? Co prawda nigdy nie wywoływała w nim takich niekontrolowanych reakcji, a jednocześnie zawsze, gdy był daleko od niej, czuł coś na kształt seksualnego napięcia, do którego zwyczajnie nie chciał się przyznać. W jej obecności to się rzeczywiście nie zdarzało. Jakby osaczone ciało odreagowywało niemoc, którą czuło w obecności przyjaciółki. Może Rose była tylko wygodnym wyjaśnieniem prawdziwych potrzeb, drzemiących głęboko w podświadomości?

– Nie, bzdura – powiedział na głos.

Sen wciąż nie nadchodził.

O trzeciej w nocy włożył koszulę i marynarkę, a potem zszedł do hotelowego baru. Nie miał żadnych planów. Po prostu pomyślał, że wypije dwa drinki, które pomogą mu zapomnieć o seksie, wyrzucą z umysłu widmo Rose i uśpią podstarzałą męskość.

Odprawił z kwitkiem prostytutkę, która próbowała zachęcić go do nawiązania kontaktu, powolnie kręcąc biodrami. Odeszła. Nie wyglądała na specjalnie zawiedzioną. Zbliżał się koniec zmiany. Rozejrzał się po niewielkiej sali typowego hotelowego baru. Stoliki przy oknach okalały parkiet, pusty w taką powszednią noc jak ta. Światło zbyt ostre jak na bar nocny, włączone lampki na każdym, także pustym stoliku. Tylko dwa były zajęte. Przy jednym bawiła się grupa wesołych, młodych ludzi. Rozmawiali po angielsku. Z zasłyszanych słów Sven wnosił, że byli informatykami. Mówili coś o ogromnych kontraktach na bazy danych. Drugi zajęty stolik okupowała samotna kobieta. Miała długie, proste blond włosy, przeciętną twarz bez makijażu, skromne usta i oczy, szalenie pociągające łuki brwi. Ciało szczupłe, może nawet za chude. Niezbyt duże piersi, długie ramiona i nogi, założone teraz jedna na drugą. Czytała książkę. Kobieta czytająca o trzeciej w nocy książkę w hotelowym barze? Polska to rzeczywiście dziwny kraj.

Uśmiechnął się do niej. Odpowiedziała uśmiechem. Siedzieli tak pół godziny. Sven dopił jednego drinka i poprosił o następnego. Barman miał znudzony, wczorajszy wygląd. Z głośników dobiegał spokojny standard smoothjazzowy.

Sven obejrzał ściany, puste fotele i znów jego wzrok spoczął na kobiecie. Zamknęła książkę. Patrzyła wyczekująco i… tak, chyba z pewnym wyzwaniem.

„Odważysz się czy nie?”.

Oto pytanie, które wyczytał w jej oczach. I następne.

„Do mnie czy do ciebie?”.

Sven odwrócił głowę i wlepił oczy w bar.

„Może za dużo wypiłem i dlatego mam takie głupie myśli”.

Poprosił o kolejnego drinka, a zaraz potem pokazał dwa palce, by dać barmanowi znać, że chce jeszcze jedną pełną szklankę. Kobieta podeszła powoli i przysiadła obok. Jak później mu wyjaśniła, była konsultantką firmy doradczej na delegacji w Warszawie. Miała na imię Dominika. Z bliska upewnił się, że nie jest szczególnie ładna, za to bardzo przypomina mu Carlę. Ten sam sposób chodzenia, mówienia, uśmiech. Podobne ruchy i spojrzenia. Wzrost i waga. Tylko twarz inna, zapewne brzydsza, choć miała coś w sobie. Ponownie miał erekcję. Nawet nie pomyślał o Rose. Tym razem wystarczyło porównanie do Carli.

– Nie za późno na to? – zapytał, wskazując książkę.

– Na czytanie nigdy nie jest za późno. Pan nie lubi czytać?

– Uwielbiam.

– To dobrze.

– Dlaczego?

– Bo nie chodzę do łóżka z mężczyznami, którzy nie czytają książek.

* * *

Najpierw sprawdziła, czy sieć „The Daily Blurb” nie ma nowoczesnego antyszpiegowskiego zabezpieczenia, lecz niczego nie znalazła. Stosowali najprostsze firewalle i zwykły program antywirusowy, najzupełniej standardowy, który ostrzegał przed rozpakowaniem pliku zip, choć w żaden sposób nie mógł temu zapobiec, jeśli użytkownik słuchał tylko samego siebie. Donald Prescot nie wiedział, że pierwszy plik zawierał szpiegowskiego klienta, który po rozpakowaniu zainstalował się w jego systemie.

Doświadczonego w sprawach informatycznych człowieka mogłoby to zaniepokoić. Prescot nie był doświadczony w niczym poza kretynizmem. Odebrał dokumentację i się ucieszył. Tak jak Rose, która teraz miała dostęp do jego peceta i całej sieci redakcji gazety.

Uśmiechnęła się pod nosem. Bardzo lubiła ten moment, gdy pierwszy raz wchodziła na obcy teren. Był jak pierwszy seks. W tym przypadku zaraz miała pieprzyć się z całą dwustuosobową redakcją brytolskiego brukowca.

„Myślicie, że nie dam rady?”.

Pewnie mogła zrobić to już dawno. Donald był dość głupi i prymitywny. Prawdopodobnie nie odkryłby podstępu. Jego adres mejlowy widniał pod każdym artykułem, więc nawet nie musiała go szukać. Dostęp do sieci był jednak absolutnie konieczny do realizacji jej całego planu, nie mogła więc pozwolić sobie na wpadkę i wzbudzenie podejrzliwości ofiary. Gdyby ktoś ją złapał na gorącym uczynku, na pewno redakcja zatrudniłaby kogoś do ochrony, administratorzy przeszkoliliby cały personel, włam byłby utrudniony lub niemożliwy. A ona musi mieć pewność. Poza tym wolała powoli oplatać go siecią, by ukąsić bardziej dotkliwie i zabójczo. Zemsta smakuje lepiej, gdy jest cierpliwie dozowana.

Dlatego najpierw zdobyła zaufanie Prescota, podsyłając mu szereg wiarygodnych informacji, które zdobyła dzięki swoim niezwykłym analitycznym umiejętnościom. W końcu stała się jego najbardziej wiarygodną i zaufaną informatorką. Donald musiał uważać się za szczęściarza. Jeden informator, a tyle strzałów w dziesiątkę. No i wreszcie temat marzenie – międzynarodowa afera. Nie mógł wiedzieć, że jest tylko ofiarą. Taką samą jak bohaterowie jego tekstów.

Spokojnie obejrzała komputer Prescota. Miał dysk podzielony na dwie partycje. Na jednej był zainstalowany system i różne programy użytkowe. Druga służyła za magazyn na wszelkie dane i dokumenty. Znalazła kilka tysięcy plików z tekstami dla różnych gazet, kilka filmów, jakąś grę RPG i parę plików muzycznych. Pulpit komputera był strasznie zabałaganiony, przez co sprzęt działał wolniej. Miała ochotę posprzątać, ale nie mogła tego zrobić. To by walnął zdziwko, gdyby jutro przyszedł i zobaczył posprzątanego, działającego o niebo szybciej kompa.

Rose uśmiechnęła się, zjadła kawałek wcześniej zamówionego meksykańskiego placka, popiła winem ze szklanki i przeanalizowała pliki systemowe.

Nie było żadnych pułapek, najmniejszego zagrożenia. Weszła do eksploratora i wywołała połączenia sieciowe. Komputer Prescota był automatycznie połączony z siecią wydawnictwa i internetem. Miał za to znacznie ograniczone uprawnienia. Mógł łączyć się jedynie z folderami zawierającymi dokumenty do wstępnej redakcji. Jednak pozostałe możliwości połączeń były widoczne, tyle że nieaktywne.

Dyletanctwo. Rose mogła bez trudu rozszerzyć uprawnienia dla komputera Prescota, ale to na razie wiązałoby się z niepotrzebnym ryzykiem.

Zerwała połączenie i czuła, jak powoli opada z niej podniecenie. Pierwszy seks nie przyniósł specjalnej rozkoszy, ale dał wiele nadziei na później. Mogła być pełna optymizmu. Spojrzała na zegarek. Była druga trzydzieści w nocy.

* * *

W trakcie orgazmu dostała mocnej zadyszki. Sven miał przez chwilę obawy, że mu się udusi. Później łkała w poduszkę i próbowała dojść do siebie. Wstydziła się, unikała jego wzroku i zasłaniała ciało prześcieradłem.

– Przepraszam – powiedziała.

– Nic nie szkodzi – odparł, nieco zaskoczony zarówno samym zakończeniem aktu seksualnego, jak i jej słowami. Mężczyźni uwielbiają kobiety, które nie krępują się w łóżku. Nie ma się czego wstydzić.

Pół godziny później znów zaczęła go pieścić i ponownie udowodniła, że kocha seks w tym najnormalniejszym, pozbawionym specjalnej perwersji wydaniu. Sven pomyślał z ulgą, że po bliższym przyjrzeniu nawet nie jest podobna do Carli, a już na pewno ma zupełnie inne upodobania. Była pomysłowa, ochocza i otwarta, w ramach przyzwoitości. Skończyli na podłodze, serce Svena łomotało jak szalone, jakby chciało dostosować się do gwałtownych podrygów piersi przyciśniętych do jego torsu.

Leżeli potem objęci, wciąż nie mogąc zasnąć. Za oknem już całkiem porządnie sypał śnieg. Wielkie leniwe płatki opadały jak w baśniach Andersena. Miał takie dziwne skojarzenie. Są Kajem i Gerdą, a za oknem przejeżdża właśnie Królowa Śniegu. Diabeł już myśli nad rozbiciem lustra.

Sven myślał nad całym swoim pogiętym życiem i zakrętami, które z poślizgiem, ale bez większych strat jednak pokonał. O tym, jak bardzo zmieniła go Rose i co nastąpiło po jej odejściu. Dawniej nie do pomyślenia było, żeby podczas licznych delegacji schodził do nocnego klubu. Przez lata wręcz unikał kobiet. Po dwóch krótkich, nieudanych małżeństwach w zasadzie pogodził się z porażką w tej materii.

Rzecz jasna, miewał przygodne romanse – przez kilka lat dość regularnie sypiał z sąsiadką, rozwódką zapowiadającą pogodę w SVT1. Potem spotykał się jeszcze z wiceprezeską firmy telekomunikacyjnej, a następnie z radczynią w spółce energetycznej. Wszystkie te związki skazane były na klęskę z jednego prostego powodu: on szukał normalnych, zwykłych kobiet (unikał jak ognia mężatek i seksualnych sportsmenek), a normalne kobiety, choćby nie wiadomo jak się zapierały, że wolne związki im wystarczają, konsekwentnie dążyły do zacieśniania więzi. Tymczasem Sven miał jedną żelazną zasadę: nie ma mowy o kolejnym ślubie ani nawet o wspólnym mieszkaniu.

Jedynie sąsiadce pogodynce próbował wytłumaczyć powody swojego lęku. Opowiedział jej historię nieudanych małżeństw i tego, co nastąpiło potem. Sam nie wiedział, co było gorsze: seria upokarzających scen, gdy pierwsza żona, Anna, po pijaku chciała skłonić go do „zapomnienia” win i powrotu w jej zaborcze ramiona, czy może próba „pozostania w przyjaźni” z drugą żoną, Ellen, uporczywie nękającą go liścikami, zdjęciami dzieci i rodzinnych scenek, które miały mu powiedzieć: „Zobacz, co straciłeś. Mogłeś być na jego miejscu, mieć wspaniałego syna, cudowną córkę, doskonałe, rodzinne, ciepłe życie. Zobacz, co dał mi prawdziwy mężczyzna, a czego ty nigdy nie potrafiłeś mi dać”.

Sven przyjmował ciosy z pokorą, uznał jednak, że dwa traumatyczne doświadczenia małżeńskie wystarczająco uzasadniają jego niechęć do kolejnych sformalizowanych związków. Pogodynka była jednak innego zdania. Zaśmiewała się z tych historii, w żaden sposób nie brała ich do siebie i wciąż usiłowała go przekonać:

– My to nie znaczy ty i ja, my to my. Już tyle lat jest nam dobrze ze sobą, więc chyba czas na coś więcej. Przecież nie można winić jednej osoby za błędy drugiej. Nie jestem ani Anną, ani Ellen. Dlaczego miałabym cię skrzywdzić tak jak one? To, że nie dogadywałeś się z nimi, nie znaczy, że nam też nie wyjdzie. Chociaż spróbuj…

To wszystko mógł wyczytać coraz częściej także w jej oczach i zachowaniu. Znękany tymi komplikacjami, z bólem serca zakończył związek z pogodynką. Wciąż próbował tłumaczyć swoją decyzję, co tylko pogarszało sprawę. Było mu niezwykle trudno, bo nie umiał wyrazić słowami tego, co czuje. Nie chciał przyznać, że nie czuje nic, że jest zwyczajnie niezdolny do miłości, że całkowicie wystarcza mu to, co było, czyli jedna, dwie wspólne noce w tygodniu, niezbyt wymagający seks, czasem kolacja, wyjście do teatru, kina, na przyjęcie. Miłe, spokojne życie bez zobowiązań. Hedonistycznie wygodne.

Pogodynka nie przyjęła ręki na zgodę, obraziła się na śmierć, a potem zrobiła mu dwa małe świństwa, jeszcze gorsze od tych, które mogłyby wymyślić Ellen i Anna razem wzięte. Postanowił nigdy nikomu o tym nie mówić.

To była bardzo pouczająca lekcja – na tyle, że kolejne związki kończył bez żadnych wyjaśnień. Gdy tylko uznawał, że poziom zaborczości zaczyna przekraczać jasno określoną i wyraźnie podkreślaną przez niego granicę, po prostu przestawał umawiać się na spotkania, nie odbierał telefonów, a czasem dzwonił i nagrywał się na sekretarkę lub wysyłał krótkiego mejla: „Pewnie się na mnie pogniewasz, wiem, że jestem draniem, ale nic na to nie poradzę. To koniec”.

Nie, nie zapisał powyższego zdania w pamięci komputera czy telefonu. Z każdą z kochanek rozstawał się nieco inaczej, co nie znaczy, że był przy tym mniej bezwzględny. Można było go za to ganić, uważać za cynicznego łajdaka, jednak nie sposób odmówić mu konsekwencji i pewnych racji. Nigdy przecież nikomu niczego nie obiecywał, nie oszukiwał i nie zwodził. Na samym początku znajomości jasno dawał do zrozumienia: „Nie jestem facetem na dłużej, nie wchodzę w żadne unie. Nie zawieram długotrwałych paktów. Nie szukam żony”. A one zawsze myślały, że żartuje, że to tylko zwyczajna męska przekora, którą da się z czasem pokonać.

– Co mam zrobić, jak powinienem się zachować – zapytał kiedyś Carlę – jeśli one nie rozumieją, że ja nie chcę mieć już żony, kobiety na stałe czy na własność? Sam też nie chcę być niczyją własnością!

– Problem w tym, że chcesz być sam, a jednocześnie szukasz związków – odparła przyjaciółka. – Tak się nie da. Masz dwa całkowicie sprzeczne cele, więc nieświadomie oszukujesz te kobiety. Przecież w głębi ducha nie możesz zaprzeczyć, że gdybyś spotkał kogoś zupełnie innego, kogoś całkowicie ci odpowiadającego, nie popełniłbyś kolejnego, jak to nazywasz, błędu. One też tak myślą, więc próbują. Próbują wydobyć z ciebie miłość, a może tylko człowieczeństwo.

– To co, mam korzystać z usług prostytutek? A może założyć konto na portalu dla singli? Wiesz dobrze, że takie rozwiązanie nie wchodzi w grę.

– Bo tobie jest tak wygodniej? Bo lubisz uwodzić i zwodzić, a nie obchodzi cię, jakie będą konsekwencje? Może jednak powinieneś spróbować dać im szansę, a nie z góry zakładać, że się nie uda.

– I przeżywać jeszcze raz to, co z Anną, Ellen i…

– Cholerną pogodynką?

– Właśnie.

– Gdybym była na jej miejscu, zrobiłabym coś jeszcze gorszego. W mojej ocenie zasługujesz na odrąbanie tego i owego.

W istocie nie chodziło nawet o poważne obawy i (chyba) o poszukiwania. Po prostu lubił swoje życie. Egoizm zwyciężał w nim z poczuciem odpowiedzialności za drugą osobę, z koniecznością dzielenia się, oddawania czegoś, a nie tylko brania. Mógł kłamać i oszukiwać, żeby się wybielić, ale po co miał to robić? Być może los postanowił się na nim zemścić, bo zanim poznał Rose, przez kilka długich miesięcy nie potrafił znaleźć nikogo na krótki czy długi romans. Kilka prób skończyło się na tyle żałośnie, że zaczął podejrzewać jakiś spisek. Żadne sygnały dymne nie dawały efektu, wszelkie sprawdzone tyle razy wcześniej sposoby na podryw nie działały, jedyna desperacka wizyta w nocnym klubie znalazła finał w otwartej całą dobę tureckiej restauracji, gdzie podobni mu nieudacznicy topili żale w tłustym żarciu i kwaśnym kefirze.

Gdy zaczynał pisać tekst o Drummanie, zrobiono mu nowe zdjęcie i wówczas zrozumiał, przynajmniej częściowo, powody takiego stanu rzeczy. Na fotografii zobaczył przegranego, utuczonego, zmęczonego i zniszczonego człowieka – tych cech nie dostrzegał wcześniej w lustrze. Oko kamery było bezlitośnie obiektywne. Stał się starym, zramolałym, żałosnym wykolejeńcem. Stracił wiele swoich atutów, choć jednak nie wszystkie, skoro Rose wykorzystała pierwszą okazję, by się z nim przespać.

Tajemnicza, jedyna w swoim rodzaju Rose. Informatorka, która wbrew wszelkim regułom i zasadom stała się jego kochanką i współpracownicą, by ostatecznie skonfliktować całą redakcję „Reportera” i postawić Svena w niezwykle trudnej sytuacji.

Gdy pierwszy raz ją zobaczył, nie przypuszczał, że skończą w łóżku, a potem zostaną wspólnikami w zbrodni. Nie wyczuł zagrożenia, a gdy już zagubił się w związku, którego zupełnie nie rozumiał, nie potrafił go przerwać, tak jak poprzednich romansów. Tym razem było inaczej. Nigdy nie odczuwał takiego pociągu do kobiety i takiej bliskości z żadną inną osobą, może poza Carlą. I to właśnie ta druga musiała zrobić z Rose porządek, a on mógł tylko ze smutkiem przyznać jej rację. Musiał stanąć po stronie sprawdzonej przyjaźni, choć Rose nie tylko go uwiodła, ale wręcz uratowała. Pozwoliła mu wrócić na właściwe tory, dostrzec błędy, uzmysłowić sobie, że zmierzał w stronę przepaści. Nagle zrozumiał, w jakim miejscu się znalazł i kim się stał. I nie wyraził na to zgody.

Zaczął ćwiczyć w pobliskim klubie, wieczorami biegał, a nawet kupił starego, poobijanego, celowo na wieczność przybrudzonego land rovera, który palił jak smok, ale potrafił przejechać przez największe wertepy. Wraz z piętnastoma zbędnymi kilogramami zrzucił garnitur na rzecz sportowych marynarek, luźnych bluzek, młodzieżowych koszul, skórzanej kurtki i okularów z kolorowymi oprawkami. Zapuścił białe włosy, a potem przystrzygł je zgodnie z najnowszą modą. Zabiegi te spowodowały rewolucyjną zmianę w wyglądzie i postrzeganiu go przez otoczenie, co nie znaczy, że nagle wrogowie stali się przyjaciółmi. Było wręcz przeciwnie. Bezwzględnie za to należało uznać, że to wszystko, włącznie z tym, że teraz leżał w łóżku z Dominiką, było zasługą Rose.

* * *

Rankiem Sven był totalnie wykończony i Tomasz, który przyjechał po niego hondą, musiał kilka razy powtarzać pytania, by uzyskać jakieś odpowiedzi.

– Co robimy? Dokąd jedziemy? Jak się masz? Czy na pewno w porządku? Potrzebujesz klina?

– Możemy pojechać do jakiegoś parku? – poprosił w końcu Olsson.

– Pewnie.

Zaparkowali przy schodzących nad rzekę trawnikach, z rzadka ozdobionych starymi drzewami. Ławki były mokre od śniegu, ale pozbyli się go i usiedli.

– Muszę pomyśleć – wyjaśnił Sven, zapalając papierosa. Rzucał palenie średnio co trzy lata, chyba tylko po to, żeby jak Tom Waits móc powiedzieć, że najlepsze w rzucaniu palenia jest to, że możesz teraz spokojnie zapalić. Kiedyś udało mu się nie palić przez dziesięć lat, ale sprawa Drummana to zmieniła. Potem, gdy był z Rose i przeżywał drugą młodość, ponownie wciągnął się w nałóg na dobre. Rzucanie wychodziło mu zdecydowanie lepiej, gdy był nieszczęśliwy. Wczoraj, zanim poszli z dziewczyną z hotelu do pokoju, kupił w barze paczkę marlboro. Po seksie wypalili po dwa papierosy, nie przejmując się hotelowym zakazem. Od rana Sven nie palił, a teraz znów nabrał ochoty.

– Myśl – uśmiechnął się Tomasz, szukając w pamięci jakiegoś mądrego zdania, które mógłby wypowiedzieć po angielsku, po czym wypalił: – Myśli nie zamarzają.

– Chyba idzie odwilż – odparł Sven, jakby był przeklętym Anglikiem. Tylko Anglik po takiej nocy może mówić o odwilży. I polityk. Politycy przypadkiem nakryci na folgowaniu swoim słabościom zawsze próbują rozmawiać o pogodzie.

Było ciepło i śnieg, który tak obficie padał w nocy, topił się w pełnym słońcu.

– Ile czasu możesz mi poświęcić?

– Wziąłem dwa tygodnie urlopu – odparł Tomasz.

– Zapłacę ci za nie.

Tomasz uciekł spłoszonym wzrokiem. Chyba liczył na pieniądze, ale nie śmiał się o nie upomnieć. W tej chwili był nieco zawstydzony, ale przecież to nic złego oczekiwać zapłaty za pracę.

– Pięćdziesiąt dolarów dziennie wystarczy?

– To za dużo.

– Będziesz miał koszty. Paliwo, może nie tylko…

– Okej, pewnie. – Stawka chyba go ucieszyła.

– Jan mówił, że chcesz dorwać naszego Wolaka – zmienił temat.

– Znasz go?

– Z telewizji. Jego i kilku innych biznesmenów. Dorabiają się na państwowym majątku i udają elitę. Kiedyś jeszcze ich ścigano, dziennikarze byli upierdliwi, ale od pewnego czasu polskie gazety trzymają z nimi sztamę. Nikt nie szuka dziury w całym. Kasa jest ważniejsza.

– Już to gdzieś słyszałem – mruknął Sven.

– Pewnie. To stara śpiewka.

Olsson zapalił kolejnego papierosa, lecz zgasił go po dwóch pociągnięciach. Kaszlnął, a następnie wygrzebał z torby prowizoryczny plan śledztwa, sporządzony jeszcze w Szwecji, oraz materiały z researchu na temat Stanowskiego, przygotowane przez redakcję „Reportera” i współpracującą z wydawnictwem wywiadownię.

Z materiałów wynikało, że choć przez ostatnie lata polski dziennikarz miał się kiepsko, to wcześniej był na samym szczycie. W chwili śmierci miał czterdzieści pięć lat. W młodości, w warszawskim liceum był współorganizatorem antykomunistycznych wystąpień wspierających robotników. Zawieszony w prawach ucznia, zmienił szkołę. Ojciec także był opozycjonistą i jednocześnie zwolennikiem dialogu z komunistycznymi władzami. Pomógł Jarkowi dostać się na studia, ale nie był w stanie zapobiec wyrzuceniu chłopaka za różne wybryki. W roku 1989 Stanowski podjął pracę w klinice psychiatrycznej jako opiekun. Rok później, już w wolnej Polsce, zdał na studia historyczne. Uczył się przeciętnie, lubił za to zabawę i wódkę. Wyjechał do Holandii, gdzie nielegalnie pracował przy sadzonkach oraz w zakładzie rybnym. Jako robotnik zarabiał sto razy lepiej niż polski intelektualista. Na ostatnim roku studiów zakochał się i wziął ślub z córką byłego aparatczyka partyjnego. Małżeństwo nie trwało długo, rozpadło się po zaledwie dziewięciu miesiącach. Jarek chyba niespecjalnie się przejął. Skakał z kwiatka na kwiatek, a jednocześnie robił karierę w mediach. W końcówce lat dziewięćdziesiątych napisał serię szokująco mocnych i szczerych artykułów o wpływie byłych oficerów służb specjalnych na polski biznes. Tu po raz pierwszy zetknął się z Wolakiem. Jednak z pracy wywalono go z innego powodu.

– Słyszałeś kiedyś o artykule, w którym zarzucono waszemu premierowi szpiegostwo na rzecz Rosji? – zapytał Tomasza.

Kobyliński-kuzyn uśmiechnął się wesoło.

– A kto nie słyszał? Szef służb specjalnych postawił taką tezę z mównicy sejmowej.

– Aha. – Olsson niespecjalnie słuchał dalszego ciągu, mimo że Tomasz zapalił się i opowiedział całą historię.

Jarek Stanowski jednak, o dziwo, bronił ówczesnego premiera, choć ten był z opcji komunistycznej. Twierdził, że za atakiem stoją interesy oficerów wywiadu, a zarzuty o szpiegostwo są nieuzasadnione. Tekst pod tytułem Zamach stanu nie wywołał sensacji. Zakrzyczano go w innych mediach, nikt nie dostrzegł wartości sugerowanych między wierszami. Jeśli takie były.

Jarek w każdym razie stracił pracę i przeszedł na swoje. Od tego czasu był wolnym strzelcem, piszącym do różnych gazet. Zaliczył krótki epizod w telewizji jako reporter programu śledczego, wywołującego wiele kontrowersji. Jego teksty wciąż ukazywały się w różnych pismach. Na początku nowego wieku zaliczył wpadkę. Zarzucił korupcję ministrowi obrony narodowej – o czym dość dokładnie opowiedział Svenowi Jan Kobylinski jeszcze w Szwecji. Nie był w stanie udowodnić zarzutów i przegrał proces. W końcu wziął się za Wolaka i… zginął.

Cały ten życiorys składał się z krótkich wycinków z gazet oraz z wypowiedzi samego Stanowskiego i jego kolegów. Nieco bardziej wyczerpujące były wiadomości przetworzone w wywiadowni Ravelli Security. Ale wciąż był to surowy materiał, niewiele mówiący o osobowości, człowieku, jego prawdziwych intencjach, potencjale i demonach. Tak, każdy ma demony.

– Masz jakiegoś demona? – zapytał Tomasza.

– Demona?

– No, coś, co sprawia, że możesz oszaleć. Ja na przykład tracę nad sobą kontrolę, gdy widzę mężczyzn znęcających się nad kobietami.

Wzdrygnął się, bo przed oczami natychmiast stanęła mu twarz Carli i jej skrzywiona, zakłopotana mina, gdy bardzo dawno temu mówiła o tym, co lubi, a czego nie akceptuje w łóżku. Zaraz za tym obrazkiem czaiła się twarz Rose i jej opowieść o traktowaniu kobiet podczas treningów w służbach.

– To chyba ja nie mam demonów. Poza trójką dzieciaków, które potrafią być groźniejsze od stada Crittersów, oraz moją ukochaną Misią. O tak, ona ma czasem takie dni, że wygrałaby konkurs piękności z Godzillą.

Sven nie słyszał albo nie rozumiał, więc żart Polaka wcale go nie rozbawił. Wciąż tkwił myślami przy poprzednim pytaniu.

– Pozwalasz mężczyznom znęcać się nad kobietami? – powiedział jakby do siebie.

– Głupie pytanie. Pewnie, że nie pozwalam.

Sven pokręcił głową. Rzeczywiście głupie pytanie. Rose też niby miała w sobie demony. A jednak nie pozwalała im przejąć nad sobą kontroli. To ona nad nimi panowała.

– No dobra, czas na nas.

Sven popatrzył na plan śledztwa i rozpiskę w kalendarzu. Za dwa kwadranse miał pierwsze spotkanie. Wręczył Tomaszowi aparat fotograficzny i powiedział:

– Będziesz udawał fotografa i robił zdjęcia. To mniej podejrzane.

– Nie ma sprawy. Lubię zdjęcia.

Pierwszy na liście był przewodniczący Stowarzyszenia Dziennikarzy. Sven przeczytał – jeśli dobrze zrozumiał – że środowisko dziennikarskie jest wewnętrznie skonfliktowane, ale uznał to raczej za dobry znak. Lepiej się spierać, niż biernie akceptować rzeczywistość. Dobre tematy zawsze kryją się w cieniu, na bocznych dróżkach.

Dziennikarz nazywał się Biedroń i miał około siedemdziesięciu lat. Olsson umówił się z nim na spotkanie jeszcze ze Szwecji. Poinformował polskiego redaktora, że chce przeprowadzić wywiad na temat wolności prasy w Polsce. Uznał, że lepiej go nie ostrzegać i nie wymieniać za wcześnie nazwiska Stanowskiego.

Tomasz został na zewnątrz. Zaparkował hondę na miejscu dla niepełnosprawnych i przygotował się do wrzucenia monety do parkometru, ale tego nie robił.

– Nie jesteś niepełnosprawny – upomniał go Sven.

– I co z tego?

– Nie powinieneś parkować na miejscu dla niepełnosprawnych.

Tomasz zobaczył, że Sven nie żartuje.

– Dobrze, przestawię, jak tylko coś się zwolni.

– I wrzuć tę monetę do parkometru.

– Wrzucę, wrzucę.

Gabinet Biedronia mieścił się na piętrze eleganckiej kamienicy przy ulicy Foksal. Pokój był dość przestronny, zadymiony i przypominał Olssonowi gabinety urzędników. Nie kojarzył się z dziennikarstwem. Bardziej z komunizmem. Czerwona twarz gospodarza zdradzała upodobanie do alkoholu. Dłonie drżały mu jak w febrze. Poza tym trzymał się całkiem nieźle. Wciąż miał na głowie bujną czuprynę, wypowiadał się precyzyjnie i składnie. Był niezbyt wysoki, trochę otyły, choć ze śladami okresów szybkiej utraty wagi z powodu chorób czy picia. Ciągle poprawiał marynarkę, źle dobraną kolorystycznie do koszuli.

Przywitali się wylewnie, jakby byli przyjaciółmi.

– Polskie dziennikarstwo ma się tak jak i ja – powiedział Biedroń na grzecznościowe powitanie dość czystą angielszczyzną, z uśmiechem i nutą autoironii. To spodobało się Svenowi i jednocześnie wyczuliło go na dalszą część dyskusji. – Jest na niezłym kacu i nie pamięta, gdzie spędziło noc.

– To całkiem nieźle. – Sven także się uśmiechnął. – Chciałbym w pana wieku nie pamiętać, gdzie nocowałem, i móc wypić tyle, by rzeczywiście nie pamiętać.

– Ma pan rację, skłamałem trochę. Nie spędziłem nocy w domu, ale tylko wygodnie mi jest udawać, że nie wiem gdzie, Sven. Mogę tak do pana mówić?

– Oczywiście.

– Darek. – Biedroń podał mu dłoń. – Dziennikarze powinni mówić sobie po imieniu.

– Jestem tego samego zdania – szepnął ostrożnie Olsson, ściskając ponownie miękkie, upstrzone plamami palce starszego mężczyzny.

– Emocjonowaliśmy się tu w Polsce twoją walką z Drummanem – powiedział nieoczekiwanie Polak. – A potem tą całą historią z… jak jej tam…

– Rose Friedman – podpowiedział Sven.

– Właśnie. Niesamowita sprawa. Skruszona agentka opowiada o chorym systemie szkolenia i patologiach w służbach specjalnych. Powiedz mi, Sven, nie bałeś się, że cię wkręca?

– Nie – uciął krótko Olsson.

– Ani że ma w tym swój interes?

– Każdy informator ma swój interes.

– A jaki był jej?

– Ujawnić prawdę.

Biedroń roześmiał się, jakby usłyszał dobry żart, a kiedy Olsson do niego nie dołączył, spoważniał.

– Na naszym portalu zbieraliśmy nawet listy z prośbą o interwencję władz w sprawie rzetelnego prowadzenia śledztwa. Podobno grożono ci procesem i więzieniem.

– Jednak wygraliśmy. Afera została wyjaśniona. Może też dzięki wam. – Mrugnął prowokacyjnie. Dobrze wiedział, że Biedroń ostatecznie nie zrobił nic, co mogłoby mu pomóc. Był po drugiej stronie. Razem z całą rzeszą dziennikarskich hien przyglądał się, marząc o tym, żeby Olssonowi powinęła się noga. Żeby Rose pokazała dwulicowość i ujawniła, jaki ma w tym własny interes. Żeby polegli w tej nierównej walce ze służbami i interesami stojącymi za Drummanem.

– Och, nie sądzę. – Polak udał, że nie dostrzega tej oczywistości i ironicznego uśmiechu w kącikach ust Svena. Ciągnął swoją grę: – Tak naprawdę zawsze wygrywa jeden człowiek, jeśli jest wystarczająco uparty. Ty byłeś.

– Dziękuję. – Sven przyjął komplement.

Darek Biedroń chrząknął.

– No tak. Gdy dowiedziałem się, że przyjeżdżasz, pozwoliłem sobie przejrzeć materiały na temat Victorii, bo pewnie to sprowadza cię do Polski, mam rację?

W głowie Svena zapaliła się żółta lampka ostrzegawcza. Był już pewien, że coś jest nie tak.

– Victoria to stara sprawa związana z Drummanem – odparł ostrożnie. – Jest zamknięta. Ja szukam materiałów do raportu na temat wolności…

– Och, tak się tylko mówi – przerwał mu Biedroń. – Nie myślisz chyba, że wierzę w takie bajki. Dziennikarz śledczy z twoją renomą nie przyjeżdża do obcego kraju, żeby robić raporty. Są tylko dwa wyjaśnienia dla takich wizyt.

– Tak?

– Miłość albo śledztwo. Poważne śledztwo.

– Wczoraj o mało się nie zakochałem.

– W kobietach na jedną noc nie zakochują się nawet Szwedzi.

Sven przez chwilę miał wrażenie, że Biedroń dobrze wie o jego nocnej przygodzie z Polką. Lampka ostrzegawcza zmieniła kolor na czerwony i zamrugała. Zabawnie by było, gdyby Dominika okazała się reporterką, która w łóżku z nim przeprowadzała dziennikarską prowokację. Uśmiechnął się w duchu. Nawet polskie dziennikarki nie są tak zdesperowane. A szkoda.

– Nie prowadzę śledztwa.

– Mimo to sprawdziłem możliwe wątki dotyczące Victorii, gdyby cię interesowały. – Głos Biedronia zadrżał nienaturalnie. – Tu są materiały. Przetłumaczone.

Podał mu cienką teczkę.

– Nie ma tego zbyt wiele – skrzywił się Sven.

– Bo też niewiele można powiedzieć. Zwykła, oszukańcza inwestycja zagraniczna, jakich było wiele w tamtym czasie. Miało być wielkie szwedzkie przedsięwzięcie, niemal jak Ikea, a zostały tylko rozbudzone nadzieje i pieniądze wyprowadzone ze spółki krzak, która nigdy tak naprawdę nie miała poważnych planów inwestycyjnych. Drumman oszukał nie tylko Szwedów. W Polsce ludzie potrzebowali przede wszystkim pracy, liczyli na pomoc państw rozwiniętych. Dziś też jej potrzebują, ale nie są tak pamiętliwi. Wolą wyrzucać z myśli wspomnienia o nierzetelnych kontrahentach i krwiożerczych kapitalistach.

– Drumman był oszustem, nie kapitalistą.

– Tak czy inaczej, było, minęło, jak sam powiedziałeś. Fabryki nie ma, pozostały ruiny po starych budynkach na terenie bez wartości. Nic nie ma, także tematu.

Lampka ostrzegawcza mrugała już całkiem intensywnie. Biedroń wyraźnie starał się pomniejszyć wagę sprawy. Sven popatrzył w dokumenty i chyba już wiedział, o co chodzi. W tłumaczeniach nie było słowa o Wolaku. Przypadek?

– Polscy biznesmeni nie brali udziału w tej operacji?

– W Victorii? – przesadnie zdziwił się Biedroń. – Nie, to była typowo zagraniczna inwestycja.

– Zwykle nasi kapitaliści szukają lokalnych partnerów.

– Kapitaliści pewnie tak, ale sam powiedziałeś, że Drumman nie był kapitalistą, tylko oszustem.

Stary człowiek patrzył na niego przenikliwie. W tym spojrzeniu było coś porozumiewawczego. Jakby uznał, że najwyższy czas przestać udawać idiotę i porozmawiać szczerze.

– Po co naprawdę przyjechałeś, Sven?

Olsson zastanawiał się przez chwilę, czy i na ile odkryć karty.

– Znasz biznesmena o nazwisku Wolak?

– Wolak? – powtórzył Biedroń, by zyskać na czasie.

„Czy na pewno jesteś zaskoczony, dziadku?”.

– Roman Wolak.

– Taaak – przeciągnął Polak. – To dość znany u nas… przedsiębiorca.

– Kapitalista?

– Tak, tak należy go określić.

– Czy może oszust?

Biedroń aż zacharczał i poczerwieniał gwałtownie. Zerknął w bok na barek, jakby poczuł nagłe pragnienie sięgnięcia po butelkę whisky.

– Roman Wolak to szanowany w Polsce biznesmen – wycedził powoli.

– Tak szanowany, że nikt nie pisze o nim krytycznie, prawda? Gazety biznesowe rozpływają się nad jego kolejnymi cudownymi inwestycjami w nowoczesne technologie, postęp i organizacje charytatywne, prawda?

– To filantrop i człowiek wielkiego serca.

– Sponsoruje też waszą organizację?

Wzrok Biedronia nagle się wyostrzył. Nie byli już przyjaciółmi. Może nawet przestaną udawać.

– Jeśli szukasz haków na Romana Wolaka, źle trafiłeś – uciął krótko.

– Więc to prawda, sponsoruje cię?

– Jesteśmy przyjaciółmi.

– Dziennikarz i przedsiębiorca. Ładna para przyjaciół. Dziennikarz i kapitalista. Naprawdę dobrze brzmi.

– Roman… nie jest oszustem. To bardzo porządny człowiek, za którego jestem gotów poręczyć własną głową.

„Bo on za ciebie ręczy portfelem?”.

– Nie wątpię. – Sven zawahał się, czy powinien pójść jeszcze o krok dalej. Nie, nie było sensu zadawać temu człowiekowi pytań o Stanowskiego.

Biedroń podniósł się z fotela, wykrzywił nienaturalnie twarz i powiedział słabym głosem: – Cóż, pewnie czas cię nagli, Sven. Miłego pobytu w Polsce.

– Zaczęło się naprawdę nieźle – powiedział Sven, wstał i wyszedł bez pożegnania.

Dariusz Biedroń przez minutę bawił się ozdobnym pudełkiem na tabakę, po czym podszedł do okna, by odprowadzić wzrokiem Szweda, który wsiadł do starej hondy z polskimi numerami rejestracyjnymi. Spisał numery, sięgnął po telefon i zadzwonił pod numer, który ktoś niedawno zapisał mu na kartce.

* * *

Sven postanowił wrócić do hotelu i popracować trochę w spokoju. Miał w głowie za duży bałagan. Być może zaplanowane na kolejny dzień spotkania pomogą mu go uporządkować, ale na razie sprawa Jarosława Stanowskiego stanowiła poplątanie z pomieszaniem.

W pokoju wyjął stary laptop IBM, który otrzymał od Pauli, i mały netbook z dostępem do sieci bezprzewodowej. Ten ostatni miał mu służyć tylko jako terminal komunikacyjny i przeglądarka do sprawdzania dokumentów w internecie. Inne rzeczy powinien robić na laptopie od Pauli, wielokrotnie przez nią sprawdzonym i pozbawionym komunikacji z siecią, więc całkowicie odpornym na ataki hakerskie.

Otworzył folder z dokumentami od Stanowskiego, a potem jego reportaż. Czytał go już tyle razy, a jednak wciąż do niego powracał, jakby nie mógł uwierzyć, że przez coś takiego można zginąć. Owszem, tekst był ostry, mocny, prezentował Romana Wolaka, znanego biznesmena, przedsiębiorcę, filantropa i – jak się okazało – przyjaciela szefa stowarzyszenia dziennikarzy, w wyjątkowo niekorzystnym świetle: jako czołowego przedstawiciela nowej polskiej kasty, panującej w niby demokratycznym, ale tak naprawdę drapieżnym ustroju. Predatory state – tak to się nazywało w nomenklaturze naukowej.

Dodatkowym smaczkiem dla Svena był związek Wolaka z Victorią i aferą Drummana. To dlatego był tak wściekły na siebie za zlekceważenie tej sprawy. Ciekawy materiał. Ale… do licha, za takie teksty nie idzie się do piachu. Nikt tu nikomu nie zarzucał i nie udowadniał morderstw, narkotyków, szantaży czy wielkich łapówek. Nie, zwykłe kapitalistyczne przekręty na akcjach, mamienie inwestorów giełdowych głupawymi mrzonkami, kantowanie przy podziałach firm czy przejęciach. Tytuł Mafijne powiązania słynnego przedsiębiorcy był tyleż obiecujący, co przesadzony. Sven na pewno by go zmienił przed publikacją. Jarek pisał za to skrupulatnie, a jednocześnie z polotem, i dbał o szczegóły. W wielu miejscach powoływał się na konkretne zapisy w aktach spraw, umowach i innych dokumentach, dzięki czemu brzmiały wiarygodnie i przejrzyście.

Takie artykuły zasługują na laury. Nie na śmierć.

„Co takiego opisałeś, że musiałeś zginąć?”.

Sven znów zapalił papierosa i rozbił tekst na poszczególne wątki, które następnie pogrupował na trzy części: sprawy giełdowe, udział służb specjalnych i grup przestępczych, polityka. Mieszały się ze sobą i Olsson podejrzewał, że to właśnie opis tego przenikania był przyczyną śmierci polskiego dziennikarza – o ile ta śmierć w ogóle była związana z artykułem. Myślał, że jeśli spojrzy na sprawę z różnych perspektyw, uda mu się znaleźć odpowiedź.

Na nic.

Choć… Ponownie przeczytał wypisane wątki, grupy, a potem wrócił do tekstu i… chyba coś znalazł. Przez cały artykuł przewijał się motyw reformy emerytalnej i niejasnej roli Wolaka przy tych przekształceniach. Stanowski nazwał system emerytalny wielką piramidą finansową. Wskazywał, że w poprzednim systemie świadczenia były wypłacane nie z pieniędzy zebranych na kontach emerytów, ale z wpłat kolejnych emerytów. W ten sposób stworzono piramidę, która musiałaby paść, jeśli nowe wpłaty nie byłyby w stanie pokryć zapotrzebowania na wypłaty. Reforma miała to zmienić, dużą rolę w tym procesie miały odegrać fundusze zarządzane przez prywatne spółki. Niestety okazało się, że zamiast usprawnić system, tylko go skomplikowały, a ich inwestycje jak zwykle posłużyły do wzbogacenia się grupki cwaniaków. Emeryci nie mieli więcej, za to bankierzy opływali w luksusy, inwestowali środki w bardzo podejrzany sposób i tworzyli niemal mafijne związki oraz układy przydatne do rozliczeń w przeróżnych rankingach, na podstawie których oceniano skuteczność działania poszczególnych towarzystw. Wolak znajdował się na czele listy podejrzanych w tym przekręcie. Stanowski zarzucił biznesmenowi, że ten wykorzystał kapitał emerytów do rozwoju własnych firm, a fundusze, które zajmowały się kredytowaniem jego działalności i nie dbały o własne interesy, a zarazem interesy swoich członków, czyli emerytów, ostatecznie na tym straciły. Politycy lobbujący za takim kształtem reformy i udziałem w niej Wolaka znaleźli potem pracę w radach nadzorczych firm biznesmena, a służby specjalne pilnowały, żeby nikt niepowołany się nie wmieszał i nie narobił hałasu. Na koniec była sugestia, że system służył też praniu pieniędzy z nielegalnych źródeł.

Śmiertelny styk przestępczości, biznesu i polityki? No dobrze, to mógłby być motyw. Jeśli Jarek potrafił udowodnić coś więcej albo wskazać konkretne przekręty, o których tu tylko napomknął, to mógł być zagrożony. Mógł zginąć.

„Nie, nie i jeszcze raz nie” – zaoponowała bardziej wyważona część umysłu Svena. To było za mało. Tej wagi przekręty można było znaleźć wszędzie i jakoś nikt nie umierał.

„Podobne zarzuty można przecież postawić wielu przedsiębiorcom, kapitalistom. Oszustom – pomyślał Sven. Za to się nie ginie, do diabła. Dlaczego więc trafiło na Stanowskiego?”.

Burza mózgu skazana na porażkę i tytoń – Sven przypalił kolejnego papierosa i podszedł do okna.

Była też inna sprawa, która burzyła mu krew o wiele bardziej niż przekręty oligarchów: dlaczego tekst, który był stosunkowo stonowany i w sumie nieprzesadzony, nie mógł się ukazać nigdzie w Polsce? Dlaczego polskie media spasowały, poddały się, skumały z pieprzonym oszukańczym biznesem? Tylko dla pieniędzy czy było coś jeszcze? Dziennikarze okazali się sprzedajnymi gnojkami, zastraszonymi bubkami czy może takimi samymi gangsterami jak ci, o których pisali? A może tylko tak to zostało przedstawione? Może to Sven padł teraz ofiarą jakiejś prowokacji?

– Do diabła z tym.

Chyba że… Stanowski pracował nad czymś jeszcze i to doprowadziło do jego śmierci. Albo gdzieś w jego tekście tkwi haczyk, informacja, która nie miała prawa ujrzeć światła dziennego. Ale czy byłaby aż tak ukryta, że nie mógł jej znaleźć? Cóż, wystarczy opublikować materiał bez zmian, żeby się przekonać.

Łatwo powiedzieć. Sven był przeciw publikacji cząstkowych materiałów. Ta sprawa nie została jeszcze rozwikłana. Ale zostanie.

Otwierał kolejne foldery z dokumentami, czytał je i czuł narastające zmęczenie. Cały czas nic nie wskazywało na bombę, która stanowiłaby tajemnicę życia i śmierci Jarka. A może odpowiedź kryje się gdzie indziej? Nie w tekście, tylko w tym, co odkryła Paula?

Niechętnie otworzył folder bez nazwy, a potem jeden z blisko trzydziestu krótkich filmów, które się w nim znajdowały. Krople potu wypłynęły mu na czoło. Poczuł mieszankę obrzydzenia i niezdrowej ciekawości. To nie była żadna fascynacja ani tym bardziej podniecenie, ale dziwnie przyciągała go ta obrzydliwa treść. Tym razem obraz był czarno-biały i ledwie widoczny. Nagie ciało w centralnym punkcie ekranu nie należało do mężczyzny. Było ciałem chłopca. Mężczyzna, który pojawił się po chwili, nie miał prawa robić z nim tego, co robił.

Sven przez lata przyzwyczaił się do podobnych obrazków. Przestały go tak bardzo szokować i frustrować. Może zło już mu spowszedniało. Dlaczego jednak czuł wewnątrz siebie to coś dziwnego, czego nie był w stanie nazwać? Wciąż nie mógł zrozumieć, dlaczego te filmy wywołują u chorych ludzi podniecenie, ale nie było to już pytanie rzucane tak bezpośrednio i jednoznacznie jak kiedyś. Czasem się łapał na tym, że próbuje ich zrozumieć. Nie ofiary, tylko przestępców.

„Jeśli dotykasz zła, możesz nim przesiąknąć. Przejąć zapach tego, co tak bardzo ci cuchnie”.

Zastanawiał się, czy mógłby czuć podniecenie na widok młodego chłopca lub dziewczynki. Potem, jakby wystraszony samym pytaniem, a może odpowiedzią, zbiegł szybko do baru i zamówił wódkę z martini. Jedyna dobra rzecz w serii o Bondzie.

Była dwudziesta druga i w barze wciąż siedziało sporo osób. Nie spodziewał się jednak, że zobaczy tam kobietę z poprzedniej nocy. Dominika włożyła książkę do torebki i wolnym krokiem podeszła do niego. Oparła łokcie o blat. Jej usta świeciły zachęcająco, delikatnie uchylone odsłaniały białe zęby w niezwykle erotyczny sposób. Poczuł łagodny zapach nieco słodkawych perfum i zrozumiał, że właśnie tego potrzebuje. Chciał przekonać się, czy Dominika jest jakimś przedziwnym, odległym wcieleniem Carli czy raczej tej tajemnej części jego najlepszej przyjaciółki, której jeszcze nie poznał.

– Postanowiłam przedłużyć delegację o jeden dzień.

– To miło.

Kobieta chwyciła jego szklankę z wódką i przechyliła ją, wypijając cały alkohol.

– Ale wolałabym nie tracić wieczoru na sterczenie przy barze.

Rozdział 5

Czwartek, 1 marca – sobota, 3 marca

Donald Prescot triumfował. W czwartek rano tabloid „The Daily Blurb” opublikował szczegółowe informacje dotyczące pokrętnych negocjacji na temat przejęcia przez brytyjską firmę telewizji w Rumunii. Fakt powiązania biznesu z transakcją rządową, na dodatek dotyczącą sprzętu wojskowego, wywołał od razu falę polemik i szeroką dyskusję w mediach oraz internecie. Materiały, na które powoływał się Prescot, były nie do podważenia. Zostały opublikowane na stronie internetowej. Wśród dowodów były kopie tajnych porozumień, sugestywne zdjęcia spotkań przedstawicieli jednego z funduszy z przedstawicielami Foreign Office oraz różnymi politykami, wreszcie rzecz podstawowa – dane informatora, Jonathana Birminghama, oraz nagrania jego wypowiedzi potwierdzające zarzuty.

Do południa trudno było uzyskać oficjalny komentarz od władz. Dopiero na godzinę szesnastą zapowiedziano konferencję premiera w tej sprawie. Dwie godziny wcześniej BBC podało nieoficjalnie, że rząd przygotowuje dymisje w związku z zarzutami „The Daily Blurb”. Kwadrans później Reuters wypuścił do redakcji pilną notkę:

PREMIER POTWIERDZA ZARZUTY „THE DAILY BLURB”. WSZCZĘTO ŚLEDZTWO O SPECJALNYM ZNACZENIU!

Na późniejszej konferencji premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wygłaszał swoje oświadczenie, patrząc tylko na jedną osobę w sali. Donald Prescot pąsowiał. Pierwszy raz ktoś o takiej pozycji zwracał się bezpośrednio do niego. Na koniec szef rządu ukłonił się, zszedł z mównicy, uścisnął dłoń Prescota i pogratulował mu osobiście, mówiąc:

– Wolne i odważne media są podstawą demokracji, Donaldzie. Pan spełnił swój obowiązek, co należy przyjąć z najwyższym uznaniem.

W redakcji powitano Prescota oklaskami. Był bohaterem. Ważnym bohaterem. Następny numer pisma ze zdjęciem premiera ściskającego dziennikarza miał się ukazać w podwójnym nakładzie. Brytyjskie media zyskały kolejną jasno błyszczącą gwiazdę.

Trudno było mu opanować początki gwiazdorskich zwyczajów, gdy zadzwoniła Irene. Myślał, że chce mu pogratulować. Ona jednak szybko przeszła do rzeczy i poinformowała, że jeden z maklerów dużego banku Backly przekroczył limity inwestycyjne i władował się na grubą kasę w obligacje SuperTV, co świadczy o tym, że albo w przekręt zamieszany jest brytyjski sektor bankowy, albo wspomniany makler popełnił przestępstwo wykorzystania informacji poufnych. Początkowo chciał powiedzieć, że obrobi ten wątek dopiero w przyszłym tygodniu, gdy już nacieszy się sławą, ale wyczuł w głosie Irene jakiś nacisk.

– Jeśli nie chcesz tego tematu, dam go konkurencji – powiedziała z wyraźnie brzmiącą w głosie nutą sarkazmu.

Nie mógł sobie pozwolić na utratę takiego informatora. Gwiazdy potrafią szybko rozbłysnąć i równie błyskawicznie zgasnąć. Zapisał nazwisko maklera i sięgnął po telefon.

* * *

Zupełnie inaczej czuł się tego dnia Jonathan Birmingham. Partner zarządzający już rano wręczył mu krótkie oświadczenie o rezygnacji z pracy, które podpisał bez zwłoki. Próbował się tłumaczyć, szef jednak uniósł do góry dłoń, dając znać, że nie chce o niczym słyszeć.

– W dawnych czasach oficerowie wiedzieli, co powinni zrobić w takiej sytuacji, Birmingham. Jeśli ma pan honor, też powinien pan wiedzieć – syknął na koniec.

Jonathan Birmingham nie miał honoru. Nie miał niczego. Od kilku dni Marika Shiraz nie odbierała jego telefonów. Bał się, że coś jej się stało. Wciąż nie podejrzewał, że Marika nazywa się zupełnie inaczej i że to ona jest przyczyną jego kłopotów. Dopiero kilka godzin później, gdy odsłuchiwał nagrania w sieci, coś przestało mu pasować. Powoli zaczynał rozumieć, że rola Mariki mogła być zupełnie inna, niż zakładał. Wówczas przypomniał sobie słowa szefa.

Nigdy nie myślał o samobójstwie i zupełnie nie wiedział, jak mógłby go dokonać. Zanim zdążył rozważyć to dokładniej, usłyszał pukanie do drzwi. Na zewnątrz stało dwóch ludzi w prochowcach. Mieli kamienne twarze i ciężkie legitymacje z odznakami. Za ich plecami krzątało się przy sprzęcie do przeszukań kilku specjalistów. Jonathan Birmingham ledwie usłyszał krótką informację od wyższego z agentów:

– Jest pan aresztowany pod zarzutem ujawnienia tajemnic państwowych!

* * *

Mniej więcej w tym samym czasie makler Clark Siegel brał kolejną dawkę leków uspokajających, antydepresyjnych i przeciwbiegunkowych, po czym znów lądował w toalecie. Na przemian wymiotował i walczył z rozwolnieniem. Jego organizm na silny stres reagował zawsze podobnie. Trzy lata temu, gdy pod wpływem impulsu i poufnej informacji zainwestował znaczne środki w akcje firmy produkującej zabezpieczenia lotniskowe, przydarzyło mu się to samo. Informacja pochodziła od znaczącego insidera, członka zarządu firmy. Wydawała się pewna, a jednak początkowo nie została potwierdzona. Akcje, zamiast rosnąć, zaczęły spadać pod wpływem globalnych doniesień z rynków surowcowych, a Clark przeżywał swoje pierwsze załamanie.

Wówczas także zastanawiał się, kiedy dział kontroli zauważy zbyt duże straty i każe mu je zrealizować, żeby uniknąć dalszej wtopy. To byłby koniec Clarka w tym banku i na całym rynku. Dostał rozstroju i przez tydzień nie przychodził do pracy. Do dnia, gdy w telewizji rząd poinformował o podniesieniu wymogów bezpieczeństwa na lotniskach i ujawnił duży kontrakt z firmą, której akcje kupił Clark. Straty przemieniły się w pokaźne zyski, a członek zarządu zwrócił się po swoją działkę. Gdy go potem aresztowano za gwałt na nieletniej, Clark przeraził się, że może go wsypać, ale do niczego takiego nie doszło.

Dziś jednak stało się o wiele więcej. Stracił znaczne środki, a dodatkowo sprzeniewierzył się wszelkim zasadom. Tylko raz wcześniej tak drastycznie złamał prawo. Wówczas jednak uniknął odpowiedzialności. Teraz bał się, że będzie inaczej. Na dodatek pieprzony dziennikarz, powód jego kłopotów, jakimś cudem musiał go zidentyfikować, bo przed chwilą zadzwonił z prośbą o komentarz. Clark Siegel ponownie wylądował w toalecie i pewnie nie wyszedłby z niej do wieczora, gdyby nie musiał otworzyć drzwi śledczym ze ścigającego przestępstwa giełdowe Financial Services Authority.

* * *

Rose Friedman postawiła ptaszki przy zdjęciach Jonathana Birminghama i maklera Clarka Siegela.

„Zemsta smakuje bardzo słodko, nawet jeśli nie przywróci życia Naomi” – pomyślała.

Bez adnotacji pozostały jeszcze trzy fotografie. Wkrótce to się zmieni.

Włączyła laptopa, sprawdziła mejle i poprzez komputer Prescota ponownie zalogowała się do sieci „The Daily Blurb”. Dysk dziennikarza przejrzała już na wszelkie możliwe strony. Nie znalazła żadnych większych niespodzianek. Jedyną kompromitującą rzeczą były roznegliżowane fotki Brigitte Bardot, przerobione na różne sposoby przez pornofiltry i programy do obróbki zdjęć. Była więc Brigitte obciągająca Murzynowi z dużą fujarą, z fiutem w tyłku, oblizująca kuśkę jakiegoś dupka o piekielnie białych pośladkach. Donald Prescot maltretował muzę francuskiej Nowej Fali na najbardziej ohydne i perwersyjne sposoby. Rose miała ochotę zwymiotować.

– Brandzlujesz się przy tym, Donald, ty pieprzony perwersie?

Zwalczyła pokusę, by natychmiast to wykorzystać. Zamiast tego przeszła do sieci i zrobiła jej schemat. Nadała mu nazwę Blurbnet, taką, jaką miała prawdziwa sieć wydawnictwa. Układ był dość standardowy i przejrzysty, podział uprawnień nie miał specjalnych wyjątków, a zabezpieczenia były całkowicie logiczne i przy tym banalnie prostackie. Była zaskoczona, że tak duża i znana gazeta jest tak słabo zabezpieczona.

Tyle pisze się o terroryzmie, a gdyby terroryści chcieli, mogliby zrobić z niej klozet w jedną dobę. Ale terroryści wolą bomby i prawdziwą krew. Włam do sieci nic im nie daje. Zresztą nie mają kiedy się tego nauczyć, bo za dużo czasu spędzają na ćwiczeniach z bronią i wykładach o materiałach wybuchowych. Ale kiedyś to się zmieni. Już się zmienia.

Rose zdecydowanie nie lubiła bomb i krwi, za to uwielbiała obce sieci i dyski. Nie była hakerką w czystym tego słowa znaczeniu. Dużo lepiej radziła sobie z arkuszami kalkulacyjnymi i analizą fundamentalną. W porównaniu z prawdziwymi włamywaczami i geniuszami sieci miała ogromne braki, jednak ścisły umysł, predyspozycje genetyczne i wystarczające przygotowanie matematyczne sprawiły, że z łatwością radziła sobie z programowaniem, a przez lata nabrała doświadczenia w kilku metodach włamań do komputerów i sieci. Prostych, ale wystarczających w większości przypadków.

Kiedy już sobie pooglądała, uznała, że czas na nieco odważniejsze działania. Zastanawiała się przez chwilę, której metody użyć, żeby przedwcześnie nie zdradzić swojej obecności. Pewnie najbezpieczniejsze byłoby poobserwowanie sieci i ruchu w niej, przeanalizowanie rejestrów, może próba wciągnięcia admina w jakąś prowokację. Mogła opanować przeglądarkę i zaprosić go, żeby się z nią rozprawił. Pozorny atak hakerski jakiegoś robota, interwencja początkowo spanikowanego admina, szybka i skuteczna. Efekt numer jeden: szczęśliwy admin opowiadający przy piwie, jak to się pozbył hakera. Efekt numer dwa: równie szczęśliwa Rose hakująca konto admina, który przez brak doświadczenia dał się wpuścić w maliny.

A co, jeśli admin nie da się wrobić? Tyle działań na nic? Nie, przeglądarka odpada. Przynajmniej na razie. Przygryzła ołówek i doszła do wniosku, że im prościej, tym lepiej. Otworzyła konsolę poleceń wierszowych i błyskawicznie wpisała potrzebne komendy. Ściągnęła z pierwszego lepszego linka exploit, niewielki program przypominający wirusa, pozwalający na nadanie uprawnień administratora użytkownikowi każdego konta w używanym przez tę sieć systemie operacyjnym. Sprawdziła, czy kod na pewno jest tym, za co się podaje, i odszukała linijkę mówiącą o języku programowania, który należało zastosować przy instalacji.

„#!/usr/bin/perl”

Ostatnia fraza dała jej odpowiedź. Zainstalowała program dystrybucyjny języka PERL umożliwiający korzystanie z niego pod systemem Windows i uruchomiła procedurę exploita, włamując się do panelu administratora.

– No i teraz jestem adminem – uśmiechnęła się pod nosem.

Odświeżyła widok. Dotąd nieaktywne foldery podświetliły się na ekranie. Weszła do rejestrów i obejrzała sobie dostępne schematy, logi, wpisy. Sieć miała czterech administratorów. Robili, co do nich należało – i nic więcej. Przynajmniej w związku z bezpieczeństwem. W każdej wolnej chwili oddawali się rozrywce. Jeden ściągał muzykę i wypalał płyty. Drugi grał w gry wideo i ciągle logował się jako faszysta. Trzeci czatował z dziewczynami z forum dla bogatych prostytutek. Udawał nadzianego milionera i podpuszczał dziewczyny na różne sposoby. Rose przez chwilę miała ochotę udostępnić dziewczynom dane dotyczące admina, włącznie z rodzinnym zdjęciem, przedstawiającym chudego, pokracznego dziwaka w towarzystwie równie dziwacznej żony i dwójki dzieciaków. Chłopak wydał jej się jednak sympatyczny. Każdy ma swoje tajemnice. I ma do nich prawo, dopóki nie wpieprza się w tajemnice Rose.

Nieco większą zagadką był czwarty admin. Kasował część logów, a przynajmniej tak podejrzewała. Próbował coś ukryć. Gdy nie próbował, wchodził na stronę z prostymi gierkami. Poza tym i rzeczami niezwiązanymi z pracą nie wykazywał żadnej aktywności. To było nienaturalne jak na admina.

„Może też jesteś hakerem? Nie, nie zostawiałbyś przecież tylu śmieci”.

Wykasowała własne logi, by nikt jej nie nakrył. Wróciła do widoku schematu całej sieci i przez chwilę napawała się nim. Cały kosmos wielkiego wydawnictwa stanął przed nią otworem.

Odsunęła się od monitora i z drwiącym uśmiechem patrzyła na układ folderów. Chwilę potem posmutniała na myśl, która przyszła jej do głowy. Odszukała teczki z archiwami i odnalazła folder zdjęciowy. Zagryzła wargi i wpisała hasło:

NAOMI ZELIG

Przeglądarka zawiesiła się na parę sekund, by w końcu wypluć serię prewek. Zdjęcia były ułożone po trzydzieści na stronie. Przeglądarka pokazała, że do przejrzenia są jeszcze cztery zakładki. Do diabła, zwykła dziewczyna przez pierdolony przypadek zasłużyła na ponad setkę zdjęć? Rose przymknęła oczy ze złości.

Kliknęła jedną z fotografii. Twarz Naomi wypełniła cały ekran. Tylko niewielka kratka z boku pokazywała informacje o rozdzielczości, wadze i innych technicznych aspektach pliku. Na dole widniały dane fotografa. John Casey. Dotąd znała tylko inicjały tej gnidy. Foto: JC. Zdjęcia były podpisane po prostu „jc”. Pieprzony paparazzi.

Otworzyła kolejne okno przeglądarki i wygooglowała Johna Caseya. Pierwszy był link do Wikipedii.

Znany paparazzo i performer. W 2008 r. umieścił w sieci film erotyczny z Vicki Moon (potrzebne źródło), dobrze zapowiadającą się modelką i aktorką. W 2009 r. zgodził się uprawiać autentyczny seks u Larsa von Triera, ale reżyser wyrzucił go z planu (potrzebne źródło). Według portalu Star powodem były agresywne i psychotyczne zachowania naturszczyka podczas zdjęć.

Kliknęła hasło „Vicki Moon” i otrzymała krótką notkę:

Dobrze zapowiadająca się modelka i aktorka. Zniknęła z mediów po skandalu z umieszczeniem w sieci filmu erotycznego z Johnem Caseyem. Po 2008 r. aktorka filmów pornograficznych.

Wróciła do poprzedniej strony i kliknęła jeden z kolejnych linków, który przykuł jej uwagę.

John Casey, fotoreporter „The Daily Blurb”, otrzymał ochronę policji po tym, jak gazeta opublikowała zdjęcia jednego z najgroźniejszych londyńskich gangsterów, Hectora Viga, pseudonim Scorpio, zamieszanego w handel narkotykami i bronią. Vigo zarzekał się, że „wyrwie jaja temu cholernemu paparazzo i usmaży je na śniadanie”. Miał wykrzykiwać: „Już jesteś trupem, Casey, ciesz się każdą chwilą, bo już jesteś trupem!”.

– A jednak wciąż żyje – mruknęła pod nosem Rose. Gangsterzy sieją strach, a potem rzadko dotrzymują obietnic. Nic niewarci krzykacze. Bez jaj. – Zdecydowanie brakuje wam konsekwencji. Cóż, może kiedyś do czegoś się przydasz.

Otworzyła nowe okno wyszukiwarki i wpisała w pole Szukaj nazwisko „Hector Vigo” i pseudonim „Scorpio”. Informacji było stosunkowo dużo. Najnowsze linki donosiły o skazaniu gangstera na piętnaście lat więzienia za handel narkotykami i udział w zabójstwie. Tylko piętnaście lat? Kolejny link był zatytułowany:

SCORPIO OSADZONY W WIĘZIENIU BELMARSH W LONDYNIE

Z ekranu patrzyła na nią toporna, murzyńska twarz prawdziwego zabijaki, brzydkiego, groźnego i przyprawiającego o drżenie.

– Nadawałbyś się do mojej zemsty.

Do diabła z tym. Z Hectora Viga nie będzie miała żadnego pożytku przez najbliższe kilkanaście lat. Zapisała w notatniku jego nazwisko, wyrok, numer sprawy i więzienie. Zamknęła okno przeglądarki.

Następnie przeszła z wyników wyszukiwania tekstowego na zdjęcia i powiększyła fotografię Johna Caseya. Patrzył na nią chudy, żylasty mężczyzna z ostrą twarzą i starannie przyciętym zarostem, tworzącym jakieś wzory. Na czole miał tatuaż podobny do wzoru wyciętego w zaroście i bardzo krótkie, ścięte maszynką tuż przy skórze ciemne włosy. Macho o urodzie portorykańskiego boksera skrzyżowanego z bułgarskim atletą. Twardziel. Zapisała jego dane i uśmiechnęła się.

– To się okaże – mruknęła pod nosem.

Zamknęła okno i wróciła do wyszukiwarki zdjęciowej Blurbnetu. Naomi patrząca w ziemię. Naomi uciekająca wzrokiem, Naomi ze łzami na policzkach. Naomi zdruzgotana i załamana.

– Pierdolone hieny.

Mocno zacisnęła oczy i wróciła myślami do czasów przed… wypadkiem.

Naomi niezwykle szybko rozwinęła żagle i wyprowadziła na prostą ich firmę. Większość inwestycji na rynkach wschodzących przyniosła zyski, a wartość jednostek uczestnictwa Stavro’s Investments rosła z miesiąca na miesiąc. Podczas krótkich narad zarządczych i nieco dłuższych kolacji, gdy omawiały strategię i przyszłe ruchy, Rose coraz częściej zerkała na nią inaczej. Nie jak na pracownicę, podwładną. Chyba powoli stawały się przyjaciółkami, co jednocześnie cieszyło i smuciło Friedman.

Nigdy nie miała przyjaciółki. Czasami winą za to obarczała ojca. Zrobił z niej dziwadło. Osobę, z którą nie chcą być widywani nawet outsiderzy. Podczas obozów treningowych Akademii Obrony i pozostałych szkoleń w służbach także nie było czasu na przyjaciół, a potem już zwyczajnie nikomu nie ufała.

Aż do czasu, gdy poznała Svena i Carlę. Z nią też by się mogła zaprzyjaźnić, gdyby Schyman nie była zazdrosna o Olssona. Udawała, że to nie to, ale Rose dobrze wiedziała, o co chodzi. Kobiety to wyczuwają. Mogła zapierać się rękami i nogami, ale nic by to nie dało. Carla skrycie kochała się w Svenie. Rose uwiodła go początkowo na złość potencjalnej rywalce, ale potem i to się zmieniło, przez co Schyman jeszcze mocniej ją znienawidziła.

Natomiast w towarzystwie Naomi Rose chyba po raz pierwszy w życiu czuła, że ma przyjaciółkę. Zawodowe relacje przeszły w mgnieniu oka w coś znacznie ważniejszego. Nie miało to żadnego seksualnego podtekstu, nie było podobne do pociągu do mężczyzn czy nawet tego, co czuła do Svena, pierwszego mężczyzny, którego nie traktowała przedmiotowo. Pewnego dnia wypiły za dużo podczas kolacji i Naomi się rozkleiła. Zaczęła płakać, a Rose zabrała ją do swojego domu, którego wówczas prawie nie używała. Gdy wprowadziła przyjaciółkę do wypełnionych drobinkami kurzu pomieszczeń, w których meble były przykryte białymi płachtami, Naomi niemal straciła głos.

– Boże, to wygląda jak na filmie.

– Horror, prawda?

Przez pół nocy gadały i piły. Wtedy też Zelig po raz pierwszy opowiedziała Rose o swoim mężu i dzieciach. Miesiąc później już nie żyła.

* * *

Rose pospiesznie zamknęła okno ze zdjęciami, weszła do rejestrów, usunęła logi, sprawdziła, czy nigdzie nie ma śladów jej buszowania w sieci, i wyszła z Blurbnetu. Cały czas drżała ze złości.

„Zapłacicie za to, dranie. Zapłacicie. Przyczyniliście się do śmierci Naomi, więc zapłacicie tak jak pieprzony makler Clark Siegel i wredny doradca Jonathan Birmingham”.

Wstała i zaczęła chodzić w tę i z powrotem po pokoju, jednak nie potrafiła się uspokoić. Do diabła z tym. Do diabła. Zerknęła na stół, na którym leżała pozostawiona przez Billa ulotka. Wybrała numer. Po trzech sygnałach usłyszała wesołą muzyczkę i w końcu damski, zmęczony głos, wołający sztucznie świeżym altem:

– Chang Chang, najlepszy chińczyk w mieście. Czym mogę służyć?

Brzmiało to jak: „Pogięło cię czy co, żeby o tej godzinie zamawiać chińczyka?”. Było tuż przed północą. Wcale nie tak późno.

– Duży kubełek krewetek po tajsku – powiedziała.

Dziewczyna wystukała zamówienie na terminalu.

– To wszystko? – zapytała.

– Czy Bill dziś pracuje?

– Bill? A tak, kierowca. Jest. To znaczy akurat pojechał z dostawą, ale powinien zaraz wrócić.

– W takim razie niech on przywiezie moje zamówienie. Proszę przekazać mu, że brama wjazdowa i drzwi będą otwarte, tak jak ostatnio.

– Szybciej będzie, jeśli…

– Chcę, żeby przyjechał Bill. Poczekam.

Rozłączyła się.

Nie chciała dotykać komputera. Wyłączyła światła i usiadła w rogu pokoju. Z całego czterystumetrowego domu używała jedynie dwóch pokoi, łazienki i kuchni. Nie schodziła do piwnic ani nie zaglądała do sąsiednich pomieszczeń. Pozostawiła je w takim stanie, w jakim były, przykryte prześcieradłami i ceratami. Czasem miała ochotę przejść się po tym domu duchów i wzburzyć kurz, który osiadał na antycznych meblach.

Był to jeden z droższych domów w Londynie, położony w zachodnim Hampstead, pomiędzy polami golfowymi Highgate i słynnym Kenwood House. Budynek miał zadrzewiony ogród, był otoczony wysokim murem i sprawiał wrażenie kurewsko drogiej rezydencji.

W istocie był kurewsko drogi. Rose nie bardzo pamiętała, ile musiała zapłacić. Czy było to tylko dziesięć milionów funtów, czy może aż dwadzieścia? Zajął się tym prawnik z Nikozji. Przestrzegł ją jedynie, że wyżej, w pobliżu Bishops Avenue, będzie miała fajne towarzystwo w postaci różnych gwiazdeczek i ruskich mafiosów.

– Jesteś na to gotowa?

Żaden ruski mafioso nie był jej straszny. Była gotowa. Tak samo jak na sąsiedzkie spotkanie z Mickiem Jaggerem i duchami Zygmunta Freuda czy Amy Winehouse, przechadzającymi się pod nocnymi latarniami w kierunku uliczki Byrona. I na konne patrole londyńskiej policji, pokręconych tajniaków w ferrari, dżentelmenów jeżdżących konno po rozległych parkach, golfistów i innych dupków, którym się we łbach poprzewracało. Na nich była gotowa.

Dom był zimny, stary, przejmująco ekskluzywny i przyprawiał ją o dreszcze. Mimo to go lubiła. Czuła się w nim bezpieczna i całkowicie odseparowana od tego wielkiego miasta, którego urok już ją pochłaniał. Kochała Sztokholm, chłodny, wyspiarski wdzięk stolicy Szwecji, jednak Londyn miał coś jeszcze, był czymś więcej. Także dom w West Hampstead to było kurewskie coś. A Bill wspaniale wywiązywał się tu ze swojego zadania.

Minął kwadrans i nic się nie działo. Wstała, podeszła do drzwi, otworzyła zamek i uchyliła je, po czym wróciła w bezpieczny róg pokoju. Powoli wzrok zaczął przyzwyczajać się do ciemności. Usłyszała dźwięk otwieranych na dole drzwi i kroki na schodach. Ktoś wbiegał. Spieszył się.

„To dobrze”. Rose uśmiechnęła się pod nosem.

– Nie zapalaj światła.

Bill stanął, zawahał się, po czym położył kubełek z żarciem na stole. Zbliżał się powoli, w końcu usiadł obok niej i wyjął papierosy.

– Fajkę?

Za to też go już polubiła. Potrafił wyczuć chwilę. Wiedział, że potrzebuje seksu, ale seks mógł poczekać. Palili w milczeniu. Potem opowiedział jej, że mógł dziś rąbnąć właściciela, Changa, na parę stów, bo ten nie zamknął sejfu, w którym trzymał utarg z tygodnia. Właściciel ma sklerozę, a nawet jakby się zorientował w kradzieży, nie znalazłby przecież winnego.

– Dlaczego tego nie zrobiłeś?

– Chang to Chińczyk.

– I co z tego?

– Nie lubię Chińczyków. Są dziwni.

– Tym bardziej nie rozumiem, dlaczego go nie… rąbnąłeś na te parę stów.

– Pomyślałem, że on tak zapierdala, stara się, że nie zasługuje. I w gruncie rzeczy zawsze był w porządku wobec mnie.

– To dobrze.

– Co dobrze?

– Że go nie okradłeś.

Wziął ją na ręce i zaniósł do łóżka. Rozbierał się szybko. Koszula, spodnie razem ze slipkami, skarpetki. Musi mu powiedzieć, żeby skarpetki zdejmował wcześniej. W końcu stanął nad nią, chudy, wyniosły, przystojny, naprężony. Gotowy bez zwłoki zrobić to, po co przyszedł.

* * *

Nocne spotkania nie były dla Romana Wolaka niczym nowym. Często kończył maraton różnego rodzaju pertraktacji dopiero koło drugiej czy trzeciej w nocy. Czasem mocno zakrapiane wizyty prowadziły do odwiedzin w gabinecie piętro wyżej, gdzie w razie potrzeby mogły oczekiwać dziewczęta do towarzystwa, w tym kupowane po kilkaset dolarów za noc prostytutki z agencji modelek i młodych aktorek.

Seks z gwiazdami był w dobrym tonie wśród polityków, biznesmenów i piłkarzy, których gościł Wolak. Spędzali miło czas, nie wspominając o biznesie i wartych miliardy kontraktach. Interesy mogły zaczekać. Po wizytach na piętrze podpisy pod kontraktami, planami strategicznymi, specyfikacjami i innymi dokumentami składano znacznie szybciej i bez wnikania w kłopotliwe szczegóły. Konto miliardera pęczniało, a Polska rosła w siłę. Jego Polska. Tak czy inaczej, przedsiębiorca z pozycją Wolaka był przyzwyczajony do takiego trybu życia.

W nocy z czwartku na piątek musiał jednak odwołać zaplanowane negocjacje i zorganizować niezapowiedziane spotkanie z osobistym sekretarzem. Chłopak był jego prawą ręką. Kiedyś pracował jako dziennikarz, ale od pewnego czasu wolał biznes. Wolak ufał mu w stu procentach. O dziwo, nigdy nie zdarzyło się, by rzeczy powierzone sekretarzowi gdzieś wyciekły. Może tak jest, że na byłych dziennikarzach najbardziej można polegać?

Sekretarz przyprowadził dwóch młodych, wysportowanych ludzi w tanich garniturach. Widać było, że czują się w nich niezręcznie. Widocznie ktoś powiedział im, że Wolak lubi, gdy jego rozmówcy ubierają się porządnie. A w świecie biznesu porządny ubiór to garnitur. Niekoniecznie dobrze skrojony.

Młodzieńcy z szacunkiem uścisnęli dłoń gospodarza i kiwnęli głowami jak nawołujące się kaczki. Przez całe spotkanie nie powiedzieli ani słowa. Tylko słuchali. Jak przystało na zdyscyplinowanych, młodych narodowców i patriotów z żołnierskimi szlifami, potrafili słuchać poleceń i dopiero po odebraniu rozkazów zastanawiali się nad ich sensem.

Kiedy wyszli, sekretarz musiał przez dłuższy czas wytrzymywać badawczy wzrok swojego pracodawcy. Potem Wolak odprawił go i usiadł przy biurku. Dziś nie miał już żadnych zaplanowanych spotkań. Nacisnął guzik. Drzwi prowadzące do sąsiedniego pokoju otworzyły się i do gabinetu cicho weszła kobieta w skromnej, czarnej sukience. Mimo późnej pory nie wydawała się zmęczona. Wolak pomyślał o jej gibkim ciele, sprężystych piersiach i głębokim głosie, który mógłby mruczeć mu do ucha. Na próżno. Żadnego poruszenia w spodniach, mimo że bardzo chciał, by było inaczej. Czyżby nie był już mężczyzną? Przecież jeszcze niedawno działała na niego tak skutecznie jak te Tajki z czasów negocjacji zbrojeniowych w Bangkoku.

Stanęła na progu i czekała.

– Co myślisz? – zapytał Wolak.

– Myślę, że to błąd – odpowiedziała.

– No tak, pewnie nie powinienem się z nimi spotykać osobiście. Ale wiesz, jak to działa na… żołnierzy. Są lepiej zmotywowani.

– Nie o to chodzi. – Kobieta uśmiechnęła się pod nosem. – Bez względu na to, co się wydarzy, nikt nie powiąże cię z nimi, ale to działanie jest po prostu… niepotrzebne.

– Co mam robić?

– Poczekać.

– A jeśli potem będzie za późno?

– Wtedy jeszcze raz zadasz mi to pytanie.

– Mają go tylko obserwować – podkreślił Wolak. – Nic więcej.

Kobieta nie odpowiedziała. Nie była pewna, czy szef nie chce myśleć o potencjalnych konsekwencjach, udaje tylko głupiego czy rzeczywiście jest głupi.

Wolak zamyślił się. A co, jeśli postawił na złego konia? Przymknął oczy i dał gestem znać, że już jej nie potrzebuje. Kobieta wyszła. Mimo że od jakiegoś czasu nie miał do niej zaufania, wciąż nie był przekonany, czy dobrze robi. Czy to nie jej powinien powierzyć to zadanie? W końcu niejeden raz to ona ratowała mu tyłek.

* * *

Dominika zmieniała się w oczach. Rankiem musiał trochę na nią poczekać, ale było warto. Pięknie wyglądała. Seks jej służył. Powinna częściej wyjeżdżać w delegacje.

Jedli i rozmawiali, oglądając telewizję informacyjną na ekranie zawieszonym na ścianie hotelowej restauracji. Sven niewiele rozumiał, więc Dominika tłumaczyła i objaśniała, na zdziwioną minę Szweda odpowiadając śmiechem.

– Polska jest podzielona na dwa obozy, które od dłuższego czasu rywalizują o względy wyborców. Oba mają korzenie w opozycji antykomunistycznej, ale jedno ugrupowanie jest bardzo radykalne i żąda całkowitego rozliczenia win z przeszłości, a drugie stara się skupić na rozwoju i ma nieco bardziej liberalne poglądy. Słyszałeś o wypadku samolotu z prezydentem?

– Tak, przykra sprawa. Ale minęły już trzy lata…

– Dla nas wciąż za mało. No więc jeden z tych wspomnianych obozów wierzy, że w Smoleńsku tak naprawdę nie było żadnego wypadku, a prezydenta i jego świtę zwyczajnie zamordowano, a drugi stara się utrzymać w nich tę wiarę, żeby inni się bali…

– Przecież wersja o zamachu to bzdura.

– Skąd wiesz?

– No jak to… skąd? Przecież podano wyniki śledztwa. Ujawniono nagrania z czarnych…

– Tak bardzo ufasz Rosjanom? Obyś się kiedyś nie przejechał.

– Więc ty… wierzysz w zamach?

– Nie, ale to nieważne. Sami Rosjanie podsycają spory na tej linii, bo cieszą się z kłótni Polaków, których traktują jednak jak najbliższych wrogów, a nie potencjalnych sojuszników czy partnerów handlowych. Ważne, w co się wierzy, a nie, co jest prawdą.

– Więc jedna opcja myśli, że Rosjanie zamordowali prezydenta?

– Kiedyś tak. Teraz uważają, że to Polacy. Rosjanie nie są dobrym wrogiem w aktualnej sytuacji geopolitycznej. Nawet Amerykanie nie chcą już z nimi walczyć. Trudno o poparcie. Może to zbyt trywialne wyjaśnienie, ale mniej więcej tak wyglądają polityczne gierki wokół Smoleńska. Dlatego lepiej znaleźć wroga wewnętrznego. Przekonać innych, że to sam premier zamordował konkurenta politycznego.

Sven pomyślał o śmierci Palmego. Szwedzi też nigdy nie wyjaśnili tego zabójstwa. Na świecie popełniono masę niewyjaśnionych zbrodni. Rolą dziennikarzy i policjantów było ich wyjaśnianie, a nie przyjmowanie oficjalnych komunikatów, że nic się nie da zrobić.

– No dobrze, ale może chodzi o prawdę? Może chcą po prostu wiedzieć, jak było?

– Nie chodzi o prawdę. Prawda nikogo nie interesuje.

– Gdyby zginął premier Szwecji, też chciałbym zbadać okoliczności.

– Zbadałeś okoliczności śmierci Palmego?

Sven otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale zrezygnował. Był nieco zaskoczony, że Dominika tak dobrze zna szwedzkie realia. On dużo mniej wiedział o Polsce.

– Więc kto jest wrogiem? – zapytał.

– Układ.

– Co to jest układ?

– Ogólnokrajowy spisek, w którym uczestniczą służby specjalne, politycy, biznesmeni i dziennikarze. Układ, który nie dopuszcza opozycji do władzy, blokuje artykuły w mediach, załatwia kontrakty biznesmenom. Ci, którym się powodzi, na pewno w nim tkwią, a korzenie sięgają do PRL, do byłych służb specjalnych.

– Mówisz poważnie?

Dominika uśmiechnęła się, jakby chciała powiedzieć: ciężko to wytłumaczyć komuś, kto nie zna tego kraju. Zaczęła szukać innego kanału. W końcu trafiła na film sensacyjny, w którym ktoś do kogoś strzelał, po czym prowadził śledztwo, kochał się, znów strzelał i na końcu ponownie kochał.

– Myślisz, że prawdziwa mafia tak działa?

– Jak?

– Strzela do ludzi, wynajmuje osiłków, używa takiego języka? Oglądałeś Ojca chrzestnego?

– Oglądałem.

– Który obraz jest dla ciebie bardziej prawdziwy?

– Ani jeden, ani drugi.

– Układ jest właśnie tym. Ani jednym, ani drugim. Czymś pomiędzy, niezidentyfikowanym, niezdefiniowanym. Niektórzy mówią, że nie istnieje, ale przecież może istnieć.

– A istnieje?

– Nie wiem. Układ to upiór, którego nie widziałam, ale gdy zgaszę światło, zawsze się go boję.

Sven roześmiał się.

– Wystarczy zatem spać przy zapalonym świetle.

– Światło może zgasnąć w najmniej spodziewanym momencie.

– Albo układ może je wyłączyć.

– Właśnie.

Milczeli. Sven znów nabrał na nią ochoty i spojrzał na zegarek. Jeśli się pospieszą… Dominika nachyliła się ku niemu i zakończyła dyskusję:

– Istota istnienia układu nie ma znaczenia. Liczą się tylko wiara i sugestia. Fakty podlegają weryfikacji, oceny są jedynie lustrzanym odbiciem stanu umysłu.

* * *

Potem Sven opowiedział jej o „Reporterze” i powodach swojej wizyty w Polsce. Wcześniej oczywiście mówił, że jest dziennikarzem i przygotowuje reportaż, jednak pomijał szczegóły. Dominika nie była specjalnie zainteresowana. Grzecznie dopytywała, a potem opowiedziała mu o sobie. W ten sposób dowiedział się, że jej firma mieści się w Poznaniu i zajmuje szeroko rozumianym doradztwem gospodarczym.

– Jak szeroko? – zapytał z uśmiechem.

– Jak tylko się da. Pomagamy w negocjacjach, szukamy luk w umowach, pośredniczymy w trudniejszych operacjach handlowych, bierzemy na siebie różne nieprzewidziane… rodzaje ryzyka.

– Ryzyka?

– Przykładowo, jeśli jakiś proces gospodarczy jest podatny na korupcję, wynajmuje się nas, żebyśmy nie pozwolili na porażkę klientowi lub nie narazili go na procesy karne. Mamy po temu odpowiednie… procedury.

Sven napiął mięśnie, jakby to mogło zmusić umysł do wytężenia uwagi. Gdzieś z cienia sali, z burej rzeczywistości polskiego poranka, wypełzł cień niepewności. Rozmowa stawała się dość konkretna. Czyżby…

– Korumpujecie urzędników? – zapytał.

Dominika nie uciekła wzrokiem. Uśmiechnęła się pod nosem.

– Jesteśmy konsultantami, nie łapówkarzami – wycedziła. – Po prostu przejmujemy ryzyko i nie pozwalamy na to, żeby zagroziło naszym klientom.

– Brzmi groźnie – szepnął Sven. Był już prawie pewien, że Dominika gra z nim w jakąś nie do końca przejrzystą grę.

– Prawdę mówiąc, wcale takie nie jest. Legalizujemy pewne formy presji na kontrahentów czy decydentów. Dajmy na to, urzędnik żąda łapówki od firmy, która łapówek nie daje, jednak jej szefostwo zdaje sobie sprawę, że w momencie odmowy może stracić zlecenie lub zapłacić wysokie kary umowne. My proponujemy rozwiązanie, czyli przejęcie… hm, negocjacji. Podpisujemy z urzędnikiem umowę na przykład na opracowanie modelu, który pozwoli na przyjęcie prac od kontrahenta bez kar umownych, i płacimy mu w formie umowy o dzieło.

– To legalne?

– Dopóki jest niedopowiedziane, a prace są wykonywane – tak. Weźmy na przykład ciebie. Jesteś dziennikarzem, który ma napisać o jakimś biznesmenie. Ten biznesmen jest przekonany, że zrobisz to nieobiektywnie. Wie, że jeśli zaproponuje ci pieniądze, jeszcze pogorszy sprawę. Wynajmuje więc nas, a my ci proponujemy dostarczenie danych pod warunkiem, że tekst będzie napisany obiektywnie. Albo sugerujemy, że kupimy od ciebie ten tekst za stawkę wyższą, niż zapłaciłaby za niego gazeta.

Sven patrzył i nie wierzył. Czy to naprawdę zostało wypowiedziane? Czy Dominika mówiła teoretycznie, czy składała autentyczną ofertę? A jeśli…

– Kiedyś może ci opowiem więcej. – Nagle zmieniła ton.

Próbowała chyba uciec od tematu i przeskoczyć na jakąś bezpieczniejszą kładkę, ale nie pozwolił jej:

– Teraz jest chyba dobry moment. Dokończmy tę dyskusję.

– Wynajmujemy po prostu nasze szare komórki każdemu, kto zapłaci – zakończyła.

– Każdemu? Nawet draniom?

– Prawnik też czasem wynajmuje się draniom. A dziennikarz? Jesteś dziennikarzem, Sven, nie zdarzyło ci się pracować dla drani?

Zwlekał z odpowiedzią.

– Zawsze decyduję, co podpisuję swoim nazwiskiem – oznajmił w końcu. – I nie sprzedaję tekstów nikomu.

– Twój wybór. Ja też mam zasady.

– Mówisz wprost, że twoja firma weźmie każde zlecenie.

– Nie znaczy to jednak, że każde zrealizuje po myśli klientów.

Jeśli przykład podany przez Dominikę był rzeczywiście teoretyczny i nie zaproponowała mu właśnie łapówki, oboje powinni uznać, że zaszli za daleko, i odpuścić. Łączył ich tylko seks, ta rozmowa była niepotrzebna. W końcu ich sprawy w żaden sposób się nie krzyżowały. Chyba że ich spotkanie nie było przypadkiem, w co Sven zaczynał coraz mocniej wierzyć. Cholera, to jest chore.

– Słyszałaś kiedyś o biznesmenie Wolaku? – zapytał i obserwował jej reakcję.

Jeśli grała, robiła to znakomicie. Nie dała się zbić z tropu, a odpowiedź brzmiała bardzo wiarygodnie, bez fałszywej nuty.

– Oczywiście, to duży gracz na naszym rynku i znana postać establishmentu. Trudno, żebym nie słyszała. – Uśmiechnęła się. Dobra aktorka czy prowokatorka? – Czemu pytasz?

– Twoja firma pracuje dla niego? – Sven także się uśmiechnął i wygodnie rozparł w fotelu. Zdaje się, że jednak nici z dalszych seksualnych ekscesów. Oto coś się kończyło.

– Nie wiem – powiedziała rozbrajająco szczerze. – Mamy wielu klientów.

– Zapytam inaczej. Czy ty pracujesz dla niego?

Tym razem zawahała się – również bardzo naturalnie. I od razu zatuszowała to wahanie kolejnym prowokacyjnym skrzywieniem ust. Ten uśmiech mógł znaczyć cokolwiek.

– O co ty mnie podejrzewasz?

Sven nie odwrócił wzroku.

– Po prostu odpowiedz. Pracujesz dla niego?

– Nie – ucięła krótko.

To coś, co wypełzło z cienia, wisiało już pomiędzy nimi i było strasznie ciężkie.

– Przepraszam. – Sven uniósł dłonie w geście kapitulacji. – Tkwię w sprawie Wolaka… i już pomyślałem…

– Że mnie na ciebie nasłał? – roześmiała się. – Tylko po co? Żebym się z tobą przespała i wybadała, czy… sama nie wiem… jesteś groźny dla jego interesów?

Sven pokiwał głową.

– Czemu nie? – mruknął.

– To chyba jednak poważne oskarżenie. – Dominika zebrała swoje rzeczy.

– Poczekaj! – Sven próbował ją powstrzymać. – Przecież przeprosiłem.

Dominika wyszła. Patrzył za nią i rozważał, czy to dobrze, że rozmowa przybrała taki obrót. Zastanawiał się, co zrobi, jeśli kobieta po raz kolejny przedłuży rzekomą delegację.

* * *

Policjant z wydziału zabójstw, z którym skontaktował go Kobylinski, nie był specjalnie szczęśliwy. Spięty i wystraszony rzucał niespokojnymi spojrzeniami, jakby szukał potencjalnych szpiegów czy innych zagrożeń. Wyraźnie obawiał się rozmowy z dziennikarzem. Sven próbował go rozluźnić, co nie było łatwe.

– Jan prosił mnie o pomoc… Ale tak naprawdę niewiele mogę pomóc. Tajemnica śledztwa. Dopóki nie zostanie zdjęta, nie wolno mi o tym rozmawiać.

– A gdybyśmy po prostu porozmawiali o Jarosławie Stanowskim?

– Przecież…

– Nie o morderstwie, zbrodni, śledztwie, tylko o człowieku?

– Chciałbym pomóc, lecz złamałbym prawo.

– Prawo to dążenie do sprawiedliwości.

– Prawo to procedury.

– Sprawiedliwość się nie liczy?

Twarz policjanta była niewzruszona. Pomyślał, że ten Szwed może nie tyle jest irytujący, co nie rozumie polskich realiów. W tym kraju nie ma sprawiedliwości. Procedury też zresztą niewiele znaczą. Liczy się tylko czubek własnego nosa i święty spokój w sobotnie przedpołudnie.

– Co chce pan wiedzieć?

– Gazeta napisała, że ktoś próbował upozorować samobójstwo.

– Mieliśmy nie rozmawiać o śledztwie – przypomniał policjant i uśmiechnął się pod nosem.

Sven także się uśmiechnął. Cóż, musiał inaczej sformułować pytanie.

– Co pan wie o Stanowskim?

– Pewnie tyle co pan. Wieczny dzieciak, mocno nieżyciowy. Szczeniak, co pozjadał wszystkie rozumy. Myślał, że świat stoi przed nim otworem, że teraz już będzie z górki, bo posiadł czwartą władzę, a tu nagle bach, niespodzianka. Dostał kopa w tyłek i wyleciał z obiegu.

– Za co?

– Napisał nieprawdziwy tekst.

– Nierzetelny?

– Po prostu skłamał.

– O czym był ten tekst?

– Niech pan sam sobie poszuka w internecie. Tam jest masa komentarzy i jak to u nas, jedni wstawiają się za pismakiem, inni z niego szydzą, kolejni żałują. Fakt pozostaje faktem, że koleś napisał tekst, po którym wyleciał z roboty i już nikt go nie chciał. Od tego czasu było mu ciężko.

– Nie miał pracy i nikt go nie potrzebował?

– Właśnie.

– Mimo to dalej próbował pracować?

– Jako wolny strzelec. Pisał różne artykuły.

– Czasem mu je publikowano, czasem nie – podpowiedział Sven. Liczył, że gliniarz rozkręci się i powie mu coś, czego nie wie.

– Zaczął konfabulować. Szczególnie w portalach internetowych. Tam nikt tego dokładnie nie sprawdza. Wystarczy dać chwytliwy tytuł, wstawić parę fałszywych nazwisk i pograć na emocjach. Ale i pieniądze mniejsze.

– Do czasu, gdy trafił na sprawę Wolaka.

– Nie słyszałem tego – mruknął niechętnie policjant.

– Dlaczego?

– Romana Wolaka nie ma oficjalnie w tym śledztwie. Jeśli zaczniemy o nim rozmawiać, może powinienem cię wciągnąć na listę świadków. – Policjant nieopatrznie zaczął mówić per „ty”. Sven miał wrażenie, że chce się poprawić, ale zrezygnował. – Masz coś do powiedzenia w sprawie tego morderstwa?

– Kto wie?

– Nie utrudniaj mi pracy.

– Czemu tak się go boją?

– A u was, w Szwecji, nie ma biznesmenów, których nikt nie chce tykać?

– Są – przyznał Olsson.

Sam znał wiele takich przypadków. Drumman wcale nie był jedyny. No, ale ostatecznie Sven przecież się nie dał, nie poddał. Opisał drania. Innych też opisze, jeśli znajdzie powód.

– Widzisz, u nas też. I Wolak jest taką postacią. W mediach tylko dobre informacje, jak złe, to celowo zmanipulowane, pracuje na niego sztab gogusiów w dobrych gajerkach, dbają o PR. Mocno dbają, żeby nic się nie ukazało poza kontrolą. A jak walczą z kimś, to na całego. Dlatego nikt się nimi nie chce zajmować.

– Nie rozumiem?

– Powiedzmy, że prokurator uznaje Wolaka za świadka albo, nie daj Boże, podejrzanego. Wiesz, co się dalej dzieje? Na przesłuchanie przychodzi dziesięciu prawników z setką pism procesowych. Zanim taki facet pojawi się w biurze, agenci ochrony sprawdzą, czy prokurator czasem nie jest nasłanym cynglem. Robią się totalne jaja, a potem… Potem wykorzystują każdą procedurę, żeby zamieszać w sprawie. Biegli nagle zmieniają zdanie, pojawiają się nowi z korzystnymi albo błędnymi ekspertyzami, lekarze podważają własne opinie lub odkrywają nowe oblicza medycyny, dowody same zaczynają się wykluczać. Takie akcje potrafią zniechęcić każdego. Żaden prokurator nie chce walczyć z bogatym przedsiębiorcą.

– A jednak niektórzy walczą.

– To prawda. Niektórzy.

– Stanowski walczył. Nie zasługuje na uczciwe śledztwo?

Policjant skrzywił się.

– A kto mówi, że nie ma uczciwego śledztwa?

– Nie ma w nim Wolaka.

– Nie ma – przyznał śledczy. Przez chwilę wahał się, czy powiedzieć to, co miał na końcu języka. W końcu rzekł: – Bo i nie powinno być. Posłuchaj… Sven… Zostaw tę sprawę. Nie ma w niej niczego podejrzanego. Facet odebrał sobie życie, bo mu się spierdoliło. Nie ma co szukać dziury w całym. To było zwykłe samobójstwo, jakich wiele.

Rozdział 6

Poniedziałek, 5 marca

Sven zakładał, że spędzi w Polsce najwyżej tydzień. Obrót spraw go zaskoczył. Był przekonany, że szybko zdobędzie dowody podważające samobójstwo Stanowskiego i stawiające w złym świetle Wolaka. Oczywiście nie oczekiwał, że znajdzie jakiekolwiek przekonujące tropy świadczące o powiązaniach biznesmena z zabójstwem. To nie ta liga. Jeśli Stanowski zginął na jego zlecenie, żadna ludzka siła tego nie udowodni, lecz gdzieś pod cienką warstwą propagandy kryje się prawda. Ten winny, który odniósł korzyść. Stara, dobra zasada, w dziewięćdziesięciu przypadkach na sto dająca prawdziwe odpowiedzi.

Doprowadzenie do takiej konkluzji usatysfakcjonowałoby Olssona. Już widział oczami wyobraźni numer tematyczny o układach w Polsce, śledztwie Stanowskiego, jego śmierci i tajemniczym imperium podejrzanego biznesmena Wolaka, któremu żaden porządny biznesmen w Europie nie powinien podawać ręki. To by wystarczyło. Ale to nie byłaby prawda.

Różne okoliczności, z zeznaniami policjanta z wydziału zabójstw na czele, sprawiły, że Sven poczuł się lekko zdezorientowany. Żadne nitki nie prowadziły do cholernego Wolaka. Niczego nie mógł mu zarzucić. To naprawdę wyglądało na samobójstwo.

– To było samobójstwo – przekonywał na spotkaniu w sobotę polski śledczy. Nie kłamał. Sven czuł, że tamten nie ma żadnego interesu w sprzedaniu mu ewidentnej nieprawdy.

– Nic nie rozumiem – przyznał Sven.

– Człowiek się powiesił.

– To skąd te artykuły o śladach walki i innych poszlakach wskazujących na…

– To kłamstwa.

– Gazety…

– Ta gazeta jest niewiarygodna. Sympatyzuje z opozycją, z którą kojarzyła Stanowskiego. Każda śmierć jest dla nich zabójstwem, a każdy przekręt dowodem na istnienie układu.

„Układ? Gdzieś już to słyszałem” – pomyślał o rozmowie z Dominiką.

– Starali się być dość precyzyjni – szepnął ostrożnie na głos.

– W manipulacji trzeba być precyzyjnym – odparł policjant.

– Niemniej jednak…

– Niemniej jednak to stek bzdur. Stanowski próbował co prawda upozorować własne samobójstwo na zabójstwo, ale zrobił to w sposób straszliwie wręcz nieudolny. Może również celowo.

– Jak to?

Śledczy skapitulował. Już tyle powiedział, to czemu nie miałby powiedzieć więcej?

– Masz czas w poniedziałek?

– Pewnie.

– Zabiorę cię na wycieczkę.

I tak w poniedziałek rano śledczy zabrał Szweda sprzed hotelu i wiózł przez pół Warszawy. Sven był wymęczony, niewyspany i lekko zawiedziony. Dominika nie odwiedziła go poprzedniej nocy, nie mógł jej znaleźć w hotelowym barze ani w żadnym innym miejscu. Poprosił w recepcji o numer jej pokoju, ale oczywiście go nie uzyskał. Przez pół nocy przewracał się na łóżku. W końcu wstał przed świtem i paląc papierosy, próbował coś wymyślić. Chyba jednak skutecznie ją odstraszył i teraz żałował. Nawet jeśli podejrzenia były słuszne, było mu szkoda.

Policjant zatrzymał samochód na parkingu, a następnie pociągnął go w stronę drzwi w szarym budynku. O tym, że jest to prosektorium lub jakiś budynek medycyny sądowej, Sven dowiedział się chwilę później, gdy ściskał dłoń lekarza (policjant nazwał go „profesorem”), który robił sekcję zwłok Stanowskiego. Profesor był chudy, kościsty, niewysoki i pomarszczony. Grube okulary były co najmniej o dwa rozmiary za duże. Karykaturalne wrażenie potęgowały sprężyste ruchy i chód jak u nastolatka. Podskakiwał, jakby był jakimś kosmitą.

– Czemu wracacie do tej sprawy? – zapytał.

– Mamy kontrolę – odparł policjant i wskazał na Olssona. – Z Interpolu.

Profesor obejrzał sobie wysokiego, lekko zaniedbanego mężczyznę z włosami w nieładzie, kilkudniowym zarostem i ciekawymi, zdradzającymi inteligencję oczami.

– Nie wygląda pan jak człowiek z Interpolu – powiedział szczerze, ale nie zażądał od Svena żadnych dokumentów.

– Wszyscy mi to mówią – odparł spokojnie Olsson.

Weszli do gabinetu profesora. Sven chwilę wcześniej pomyślał, że będzie w nim panował wyjątkowy, pedantyczny wręcz porządek – i tu się mylił. Szafki pękały od źle ułożonych dokumentów, a to, co się działo na stole, było… trudne do opisania. Dokumenty wraz z książkami tworzyły niezwykłe papierowe wieżowce, które właśnie się zawaliły. Na górze jednej ze stert niebezpiecznie przechylał się kubek po kawie sprzed tygodnia. Tak musiała wyglądać biblioteka po przejściu huraganu. Wystarczyłoby mocniej dmuchnąć, by doprowadzić do ostatecznej katastrofy.

Profesor bez trudu wygrzebał ze sterty dokumentację dotyczącą Stanowskiego, dmuchnął w nią z rozbawieniem i rzucił na stolik przy kanapie.

– Proszę bardzo.

Policjant otworzył teczkę i zaczął pokazywać karty z opisanymi drobnym maczkiem szczegółami zajścia i zestawieniem poszczególnych badań przeprowadzonych podczas sekcji. Sven i tak nic nie rozumiał, słuchał tłumaczenia i starał się ułożyć to sobie jakoś w głowie. Zdjęcie nagiego ciała przyprawiło go o dreszcz. Pręga na szyi, siniaki na udach, brzuchu i ramionach – więc tu jednak gazeta nie kłamała.

– Sam się tak pobił? – zapytał profesora.

– Dokładnie. – Stary patolog uśmiechnął się szeroko. – Te obrażenia to skutek samookaleczenia. Ten człowiek próbował upozorować samobójstwo na zabójstwo, ale były to działania dość nieudolne. Za paznokciami znaleźliśmy tylko jego naskórek, inne ślady także są wynikiem działań denata, może poza obrażeniami na penisie.

– Na penisie?

– Kilka godzin przed śmiercią denat uprawiał seks. Prawdopodobnie dość… intensywnie. Miał otarcia na członku.

Olsson popatrzył na policjanta.

– Przesłuchano tę dziewczynę?

– A skąd wiesz, że to dziewczyna? – wtrącił policjant.

Sven tylko wzruszył ramionami. W materiałach ze śledztwa nie było sugestii o homoseksualizmie Stanowskiego.

– To nie Szwecja – mruknął śledczy. – Po stwierdzeniu samobójstwa zamknięto dochodzenie.

– Więc nie ustaliliście nawet, kto to?

– Nie.

– A dlaczego… skoro tak bardzo chciał upozorować morderstwo, nie wymyślił czegoś bardziej, hmm, przekonującego?

– Na przykład?

– Nie wiem. Na przykład skoku z mostu czy pod pociąg. Na pewno to wzbudziłoby więcej wątpliwości…

– Może był tchórzem?

– Tchórze się wieszają? – prychnął Olsson.

Policjant i profesor spojrzeli po sobie porozumiewawczo. Coś ukrywali.

– Do diabła, powiecie mi w końcu, o co chodzi?

– Samobójstwo przez powieszenie staje się u nas dość modne – zaczął ostrożnie policjant.

– Modne? – powtórzył Olsson.

– Tak – potwierdził profesor. – Tylko w tym roku to czwarty przypadek… wśród osób tak zwanych publicznych, a do takich trzeba zaliczyć Stanowskiego.

– Mamy początek roku – powiedział jakby do siebie Sven.

– Właśnie. Dlatego to dość… hmm, dziwne – podjął profesor.

– Pożywka dla różnego rodzaju teorii spiskowych – dodał policjant.

Sven zastanowił się nad tym przez chwilę. To mogło mieć sens. Jeśli rzeczywiście przed Stanowskim trzy osoby powiesiły się w podejrzanych okolicznościach, to dziennikarz wybrał najlepszy sposób, by zwrócić na siebie uwagę.

– Kim byli ci pozostali?

Znów porozumiewawcze spojrzenie.

– Jeden to znany polityk, były wicepremier, drugi generał służb specjalnych, a trzeci bogaty biznesmen, aresztowany za wręczanie łapówek wysokim urzędnikom państwowym – rzucił jak automat policjant.

„Biznesmen łapówkarz, generał służb i wicepremier? Niezłe towarzystwo” – pomyślał Sven, kręcąc z niedowierzaniem głową.

– W zeszłym roku w podobnych okolicznościach zginęli: poseł, szef dużego banku, znany prokurator i pilot wojskowy, ważny świadek w śledztwie dotyczącym nieprawidłowości przy zakupach dla wojska – mruknął profesor, westchnął głośno i klepnął się w kolana. – Mógłbym jeszcze ich trochę wymienić. Ech, świat.

– I te przypadki… – zaczął Sven, ale nie dokończył.

Patrzyli na niego pytająco.

– Tak? – pospieszył policjant.

– …to samobójstwa?

– Na to wygląda – powiedział zagadkowo profesor.

– Nie tylko pan przyjmuje to ze zdziwieniem i zaniepokojeniem. W internecie powstała nawet grupa społecznościowa pod nazwą „Nie zamierzam popełnić samobójstwa”. Wszędzie słychać żarty typu: „Seryjny samobójca znów grasuje”. Ludzie nie wierzą, że to przypadki.

– Nie dziwię się.

– Spiskowe teorie nie pomagają jednak w śledztwach. Słyszał pan o szpiegowskich metodach dezinformacji?

Sven nie odpowiedział od razu. Może słyszał, może nie. Zbyt ogólne pytanie.

– Robi się fikcyjną historię o całkowicie absurdalnej wymowie – powiedział lekarz – a następnie wkłada w nią ziarenko prawdziwego zdarzenia, któremu chcemy ukręcić łeb. W ten sposób to zdarzenie utonie w morzu absurdu.

– I wy tak po prostu robicie sekcje i zamykacie śledztwa?

– W przypadku, gdy uznajemy, że nie doszło do ingerencji osób trzecich – uściślił profesor – nie mamy wyjścia. Co mamy zrobić? Wpisać się na szaleńczą listę spiskowców? Ale nie zawsze tak jest.

– Jak to?

– W wypadku Stanowskiego jesteśmy przekonani, że nie było morderstwa – powiedział profesor. – Tutaj nie ma najmniejszych wątpliwości.

– A motyw? Wiecie, dlaczego to zrobił? – zapytał Olsson.

Profesor zamarł z otwartymi ustami, jakby chciał coś jeszcze dodać, ale nie zrobił tego. Wymienili znaczące spojrzenia z policjantem i Sven był już pewien, że nie mówią mu wszystkiego, a może świadomie kłamią.

– Są różne hipotezy – odparł policjant. – Już ci mówiłem, życie mu się po prostu spieprzyło. Szczegóły nie mają znaczenia.

– Tak jak w innych przypadkach? – szepnął z lekkim sarkazmem Sven.

Znów popatrzyli po sobie.

– W innych przypadkach śledztwa wciąż trwają – uciął policjant.

* * *

Na kolejne spotkanie spóźnili się blisko pół godziny. Tomasz, który odebrał go z parkingu i przejął rolę kierowcy, robił, co mógł, żeby ominąć korki i dowieźć go na czas, ale cała Warszawa stała.

– Przepraszam.

– Nic nie szkodzi. Może i tak to spotkanie jest stratą czasu.

„Gazeta Niepokorna – Nowa Polska” miała swoją siedzibę w okolicach placu Zbawiciela. Niewielka kamienica, zapuszczona klatka schodowa i skrzypiące schody nie bardzo korespondowały z dumnym tytułem widniejącym na złotej tablicy przed wejściem:

NIEZALEŻNY POLSKI KONCERN MEDIALNY
BÓG, HONOR, PRAWDA

Zanim zdecydował się porozmawiać z dziennikarzami tego „koncernu”, przejrzał ich teksty i materiały z prasy branżowej. Research nie wypadł korzystnie, co dość mocno go zniechęciło. Nawet jeśli można było pochwalić krytykowanie rządu i patrzenie na ręce władzy, to niepokorna „Nowa Polska” była bardzo daleka od obiektywizmu i profesjonalizmu. Zajadła, jednoznaczna, oskarżycielska i żerująca na najbardziej prymitywnych instynktach.

– To wojna gangów – wyjaśnił mu Tomasz. – Po obu stronach są gangsterzy. Media tak zwane mainstreamowe wchodzą w dupę rządowi i nie widzą ewidentnych kłamstw, kompletnie nie kontrolują władzy i stosują cenzurę prewencyjną, a na drugim biegunie są takie gazety jak ta „niepokorna”, która przeinacza fakty, przejaskrawia je lub pomija. Pewnie myślą, że to konieczne, żeby przebić się przez obojętność…

– A ktoś pisze prawdę?

– Prawda? Co to takiego?

Teksty w „Nowej Polsce”, które przetłumaczył mu pokrótce Tomasz, potwierdzały te opinie. Bezsensowne, często przesadzone ataki, niepoparte żadnymi dowodami, pełne insynuacji i gry na emocjach. Typowa walka polityczna i manipulacja z wykorzystaniem technik wpływu na psychologię tłumu. Wojna gangów.

– Może dlatego normalni Polacy nie chcą w tym uczestniczyć i stronią od życia publicznego. Nie chcą być postrzegani jako gromada zapalczywych oszołomów ani obóz prorządowy. Nazywają ich tu lemingami.

– Lemingami! – roześmiał się Sven. – Ładna nazwa.

– Lemingom wcale się nie podoba.

– A ty do której grupy się zaliczasz?

– Ja jestem zwykły cwaniak. Na leminga za biedny, na oszołoma za tchórzliwy. Poza tym lubię seks grupowy i zapalić trawkę, co nie pasuje ani jednym, ani drugim.

– Ciekawe, co na to twój kuzyn.

– Oj, podejrzewam, że też ma swoje tajemnice.

– Każdy ma.

Redakcja gazety zajmowała trzy niewielkie pokoje. Stare komputery walczyły tu o miejsce ze stosami papierzysk i śmieci na biurkach z demobilu. Dziennikarze przerwali pracę, gdy znalazł się w środku, i stanęli, by go przywitać. Było to… budujące.

„Z drugiej strony – pomyślał – takie były początki »Reportera«. Tyle że my nie uprawialiśmy propagandy”.

– Proszę, zapraszam do środka. – Niewysoki grubasek z poczciwą twarzą i głosem nadającym się do dubbingowania bajek zaprowadził go do swojego gabinetu. – Bronisław Kamyk, naczelny „Nowej Polski” i prezes Niezależnego Polskiego Koncernu Medialnego.

Sven przeprosił za spóźnienie i wysłuchał z zażenowaniem pochwał dla swoich dziennikarskich umiejętności.

„Szkoda, że nie mogę tego samego powiedzieć o was – pomyślał. – To, co robicie, niestety nie jest dziennikarstwem”.

– Interesuje pana zabójstwo Stanowskiego? – powiedział Kamyk.

– Śmierć Stanowskiego – uściślił Sven.

– Bardzo się cieszę, że sprawą zainteresowały się zagraniczne media. – Kamyk zdawał się nie dostrzegać sprostowania. – Z pana pomocą uda nam się nagłośnić temat na świecie i dopaść tych drani.

– Kto jest draniem? Kto pana zdaniem zamordował Stanowskiego?

– Nieważne, kto pociągał za spust, ale kto stał za wykonawcami. A tu mamy tylko dwie możliwości: esbecję albo obecną władzę. Nie lubili Jarka, och, nie lubili.

– Esbecję?

– Och, przepraszam, esbecją nazywamy byłych funkcjonariuszy komunistycznej Służby Bezpieczeństwa.

– Aha.

Sven już wiedział, że dalsza rozmowa to strata czasu. Postanowił tylko, że nie da wyprowadzić się z równowagi i nie pozwoli, by uznali go za śmiertelnego wroga. Kamyk sprawiał wrażenie bardzo zapalczywego spiskowca, a tacy po prostu nie wybaczają. Jeden spór i już jesteśmy ze sobą skłóceni do śmierci.

– Napisali państwo, że to zabójstwo… – powiedział ostrożnie, z mocnym postanowieniem, że da się wygadać polskiemu „dziennikarzowi” i czmychnie czym prędzej.

– Widzi pan inne wyjaśnienie? To kolejna ofiara seryjnego samobójcy.

– Tak, słyszałem.

– Prowadzimy listę tajemniczych zgonów. W tej chwili są na niej dwadzieścia dwa nazwiska. Większość rzekomo się powiesiła, niektórzy wybrali inne metody „samobójcze”, ale to w sumie bez znaczenia, bo to oczywiste morderstwa. Jarek był dwudziestym pierwszym.

– A kto jest dwudziesty drugi?

– Prawnik. Zmarł na zawał serca. To znaczy oficjalnie, bo z pewnością ktoś ten zawał wywołał. Ten prawnik miał dużo kwitów na rząd. Bronił różnych aferzystów. Z pewnością zamierzał ujawnić jakieś tajne informacje i dlatego musiał zginąć.

– A Stanowski?

– Jarek też miał masę kwitów.

– Na Romana Wolaka?

– O, widzę, że pan już dużo wie – uśmiechnął się Kamyk. – Wolak to biznesmen z układu. Dorobił się na państwowym majątku, prywatyzacjach i kontraktach z rządem. Wcześniej był TW. A, pan nietutejszy, to nie wie. TW oznacza tajnego współpracownika, inaczej szpicla, agenta, donosiciela dawnej Służby Bezpieczeństwa, jak już mówiłem, w skrócie nazywanej esbecją. Jarek chodził za nim przez ostatni rok, ale nikt nie chciał publikować jego tekstów.

– A „Nowa Polska”?

– Cóż, nam nie proponował publikacji.

– Dlaczego?

– To trudny temat… Opozycyjne media są również podzielone. Jarek, choć oczywiście cenimy jego dokonania i działalność, był dość… hm, spolegliwy.

– Może wyważony?

Kamyk nagle poczerwieniał i spojrzał ze złością.

– Nie chciał walczyć razem z nami o Polskę. Uważał, że jesteśmy zbyt… radykalni. Czepiał się szczegółów, potrzebował dowodów… Generalnie jego teksty były, delikatnie mówiąc, zbyt skomplikowane. Nasz czytelnik potrzebuje jasnego przesłania. Kto jest zły, a kto dobry. Potrzebuje ideologicznego kierunkowskazu, jasnej i ostrej krytyki społecznej, a nie pseudointelektualnych rozważań prowadzących na manowce i kolejnych niezrozumiałych gier.

– Walczyliście ze sobą?

– Nie było nam po drodze. Tak to ujmijmy.

– Ale kiedy zginął, wykorzystujecie jego śmierć dla własnych celów, prawda?

Kamyk drgnął, jakby zamierzał rzucić się Svenowi do gardła, ale nawet jeśli miał taki zamiar, szybko się opanował.

– Pasuje wam taka ofiara. Można powiedzieć: kolejny zamordowany przez układ – dołożył Sven.

– Panie Olsson, może niezbyt dobrze mówię po angielsku i dlatego nie do końca rozumiem, czy ma pan na myśli to, co ja słyszę…

Sven także spoważniał.

– Dobrze pan rozumie…

– Nie podoba mi się pańskie podejście do sprawy, niemniej jednak je rozumiem. Nie zna pan tego kraju, nie wie, co tu się dzieje. Jesteśmy w trakcie wojny z establishmentem, który zagarnia dla siebie media, władzę, służby, demokrację. Fałszuje wybory, stosuje represje, podsłuchy… To już nie jest demokracja, to… dyktatura. Żyjemy w warunkach podobnych do panujących na Białorusi i w Rosji. Pan mieszka w demokratycznym kraju, w którym nie trzeba stosować metod bardziej stanowczych. U nas demokracja się nie sprawdza. U nas panuje…

– Wojna? – przerwał Sven, wciąż starający się zachować powagę. – Jesteście na wojnie?

– Właśnie. Dobrze pan to ujął.

– A na wojnie nie dba się o dowody, tylko… szuka krwi, prawda?

Kamyk nie odpowiedział. Zdaje się, że spotkanie z legendą szwedzkiego dziennikarstwa okazało się pomyłką. Dało mu tylko pewność co do tego, że Szwedzi z pewnością nie rozumieją polskich realiów. A może są ruskimi szpiegami i sprzedawczykami?

Sven z kolei pomyślał, że bardzo często Polacy z różnych środowisk i opcji mówią o swoim kraju „ten kraj”, a nie „nasz kraj”. Zadziwiająco zgodnie.

* * *

„Niezły pasztet – pomyślał Sven. – Kilka ważnych postaci życia publicznego ginie w tajemniczych okolicznościach, a serię kończy dziennikarz, który – jeśli wierzyć policji – celowo próbował wejść w krąg tych zdarzeń i jako jedyny ewidentnie upozorował samobójstwo, bo w pozostałych przypadkach wątpliwości były nieporównywalnie bardziej znaczące. Sprawa trafia na podatny grunt w państwie szarpanym wewnętrznymi sporami i zawiścią. Zdaje się, że trafiłem na temat, gdzie nie ma dobrych i złych. Gdzie białe wcale nie musi być białe, a czarne – czarne”.

Wyjął z kieszeni komórkę. Zamierzał zadzwonić do Carli, ale zaraz porzucił tę myśl. Jeśli wdał się znów w jakąś gównianą wojnę służb specjalnych, to ma pewnie założony podsłuch. Wszedł do kawiarenki internetowej i założył nowe konto mejlowe na zagranicznym serwerze. Wpisał wiadomość i zapisał ją bez wysyłania. Wymyślili ten sposób jakiś czas temu – po odkryciu, że są inwigilowani przez służby przy jednej ze spraw dotyczących przecieków z Wikileaks i zeznań Edwarda Snowdena. Rose im go podsunęła. Jeśli logowali się za granicą i pozostawiali wiadomość na serwerze, trudniej było ich namierzyć i inwigilować.

Dopiero wtedy zadzwonił do Carli.

– Założyłem konto zgodnie z procedurą, którą ustaliliśmy – powiedział tylko. – Nie pytaj o nic.

– Rozumiem. To aż tak poważne?

– Miałaś nie pytać.

– Martwię się, Sven.

– Niepotrzebnie. Będzie dobrze.

– Wracaj do Sztokholmu.

– Nie mogę.

– W takim razie jadę do ciebie.

– Nie. Jesteś potrzebna tam. Nic mi nie zrobią.

– Dlaczego?

– Nawet tu jestem gwiazdą, pamiętasz? Nie zabija się gwiazd.

Rozmawiali jeszcze chwilę, po czym wyłączył aparat i zastanowił się nad swoimi ostatnimi słowami. Gwiazd się nie zabija, nie wolno z nich robić męczenników. Ale czyż nie mogą popełnić samobójstwa?

* * *

Policjant zdał raport szefowi, a następnie z budki zadzwonił pod numer, który przechowywał w notatniku. Nie miał czasu dłużej chodzić za Olssonem.

– Nie wiem, czy to czysta linia.

– Rozumiem – odparł jego rozmówca. – W porządku?

– Zgodnie z planem. Raczej nie będzie problemów.

– Przyjdź na spotkanie.

– W ustalonym miejscu?

– Tak.

– Dobrze.

Przez przypadek zobaczył Olssona w kawiarence internetowej. Zawahał się, czy nie powinien jakoś tego wykorzystać, ale zrezygnował. Poczekał w ukryciu, aż Szwed skończy. Olsson wyszedł z kawiarenki i wsiadł do starej hondy po stronie pasażera. Samochód odjechał. Po kilku sekundach z parkingu ruszył inny samochód. Był to duży, wiekowy, terenowy mercedes. W środku siedziało dwóch osiłków. Jeden z nich miał już na twarzy kominiarkę. Drugi wkładał swoją, a jednocześnie odbezpieczał krótki pistolet maszynowy, nieco przypominający zabawkową przeróbkę izraelskiego uzi.

* * *

– Mamy ogon – szepnął Tomasz.

– Ogon?

– Ktoś jedzie za nami.

– Aha.

Sven obejrzał się.

– Który to?

– Mercedes. Na prawym pasie, dwa samochody z tyłu.

– Skąd wiesz, że jedzie za nami?

– Chcesz się przekonać?

Skręcił na jakimś rozjeździe i zjechał z trasy szybkiego ruchu na węższą ulicę. Mercedes podążył za nimi.

– Mówiłem?

Nagle samochód włączył kierunek i zaczął ich wyprzedzać.

Sven miał ochotę roześmiać się i poszydzić z Tomasza, ale zanim to zrobił, mercedes zrównał się z hondą. Przyciemniana boczna szyba spłynęła w dół, a szwedzki dziennikarz spojrzał w zimne oczy ukrytej za kominiarką twarzy. Zanim zdążył pomyśleć o czymś innym, twarz zasłonił dziwaczny niewielki przedmiot, przypominający zabawkowy karabin maszynowy. Ale to nie była zabawka.

* * *

Rose Friedman zlekceważyła podaną na portalu „The Daily Blurb” informację o strzelaninie w Polsce. Mimo krzykliwego napisu PILNE i informacji wpisanej czerwonym drukiem nie wzbudziła jej zainteresowania. Polska w ogóle jej nie obchodziła. Nie lubiła tego kraju. Była w nim tylko raz przejazdem i wydał jej się zupełnie nieinteresujący. Może zbyt przypominał Rosję, której nie znosiła jeszcze bardziej.

Ściszyła także radio, w którym spikerka zaczęła wiadomości od tego tematu.

W zamachu zginęły prawdopodobnie dwie osoby, Polak i…

Westchnęła głośno. Nawet porządne media osiągają w końcu poziom tabloidów. Szukają taniej sensacji, krwi, morderstw, najprostszych emocji. Nikogo już nie interesują poważne tematy.

– Trzeba to zmienić – mruknęła pod nosem.

Zalogowała się jako administrator sieci i ponownie zaczęła zwiedzanie. Znała już cały schemat, sprawdziła każdą lokalizację i zrozumiała zasadę działania redakcji.

„The Daily Blurb” od niedawna stanowiło najważniejszy element koncernu medialnego Daily Vision Corporation – DVC. DVC było właścicielem sieci stacji telewizyjnych, wytwórni filmowych i koncernów prasowych. Mimo szerokiego spektrum zainteresowań perłą w koronie stał się właśnie tabloid, jego odnogi i lokalne spółki córki w dwunastu innych krajach.

„Prawdziwa ośmiornica… – pomyślała Rose – z sercem w londyńskiej redakcji, do której właśnie się włamałam”.

W sieci widać było doskonale, jak działa cała machina. Dziennikarze tacy jak Donald Prescot zrzucali swoje teksty na serwer REDAKCJA, na którym artykuł przechodził pierwszą obróbkę. REDAKCJA była podzielona na trzy foldery w układzie szeregowym. W pierwszym były teksty do obrobienia. W drugim gotowe materiały, w trzecim śmietnik i teksty do poprawki.

Z drugiego folderu bezpośrednia ścieżka prowadziła do serwera o nazwie WYDAWCA. Tam tekst był sczytywany przez aktualnego prowadzącego gazety, który wrzucał go do poszczególnych wydań, oznaczonych w sieci jako foldery z datami. Tekst był przerabiany na format tekstowy bez formatowań i wrzucany przez grafików na kolumny gazety. Dostęp do niego na tym etapie miało kilka osób: składacz oraz twórcy infografik i zdjęć. Gotowa kolumna była przygotowywana w programie QuarkXPress, profesjonalnej aplikacji do obróbki gazet. Strona była drukowana i przekazywana do korekty. Poza normalną korektą trafiała jeszcze zapewne do ostatecznej akceptacji poza siecią. Gdyby ktoś chciał ingerować w treść, prawdopodobnie zostałoby to wychwycone na tym ostatnim etapie, gdy sprawdzano papierowe wydanie. Jednak potem kolumna wracała z ewentualnymi poprawkami i była wrzucana do folderu GOTOWCE, także podzielonego na teczki z datami wydań. Z nich o konkretnych godzinach, tuż przed przesłaniem materiałów do drukarni, pobierał je operator techniczny – w postaci specjalnych plików drukarskich, które nazywano postscriptami.

– A jednak macie słaby punkt.

Ściągnęła na komputer piracką wersję programu QuarkXPress, usunęła zabezpieczenia i przeczytała podstawy z instrukcji obsługi. Program był dość skomplikowany i bardzo rozbudowany. Profeska. W sieci znalazła kilka podręczników do nauki obsługi tej aplikacji i także ściągnęła je na dysk. W razie czego.

Odetchnęła głęboko. Czas na pierwszą próbę. Wybrała jedną z mniej ważnych kolumn pisma i otworzyła ją do edycji. Ekran monitora wypełnił się stroną gazety. Była zbyt duża i ciężka, by gmerać przy niej na małym monitorze notebooka. Niewiele myśląc, wyszukała najbliższy sklep z elektroniką i wybrała numer.

– Macie monitory do maców?

– Pewnie.

– Jakie są największe?

– Mamy dwudziestoośmiocalowe, ale są i większe, na zamówienie.

– Wystarczy dwudziestoośmio. Możecie dostarczyć mi taki do domu?

– Jutro.

– Ile kosztuje monitor?

– Siedemset funtów.

– Dam dwa tysiące w gotówce, jeśli przywieziecie go w ciągu kwadransa.

– Na jaki adres?

Dwadzieścia minut później przeglądała tę samą kolumnę na ogromnym monitorze podłączonym do komputera. Tabloid opisywał dziesięć sposobów na udany seks w samochodzie. Krzykliwe cytaty głosiły: „Dziewięćdziesiąt dziewięć procent Amerykanek przynajmniej raz w życiu uprawiało miłość w aucie, ale jedynie trzydzieści procent Brytyjek idzie w ich ślady”. „Pokażmy Amerykanom, że też potrafimy pieprzyć się na tylnym siedzeniu, nawet jeśli mamy małe auta” – krzyczał Bob Gielgud, którego miniaturowa podobizna widniała pod tekstem.

– Pieprzysz, Bob – syknęła Rose.

Kliknęła tytuł i z zadowoleniem stwierdziła, że bez problemu może go zmienić. Myślała przez chwilę, po czym przerobiła dość łagodny i stonowany tytuł Sexyrider in the UK na Strong Fucking Sex Rider in the UK. Zmieniła też lid i zaczęła go od zdania: „Pieprzony palancie, który to czytasz. Właśnie zamierzam zrobić ci wodę z mózgu”. Przyglądała się przez chwilę z zachwytem swojemu dziełu, po czym wycofała zmiany. Co za dużo, to niezdrowo.

Zapisała zmianę tytułu, wyszła z folderu gotowców i weszła do rejestrów. Usuwanie śladów aktywności zajęło jej około trzech minut. Wylogowała się z Blurbnetu i miała ochotę zadzwonić do Donalda, żeby mu powiedzieć parę zdań do słuchu.

– Uważaj, Donald, za chwilę twoja kolej na zapłatę.

Już miała wyłączyć komputer i iść na cmentarz do Naomi. Postanowiła jednak odświeżyć stronę gazety i przejrzeć najświeższe informacje. I zamarła. Pierwsza, najważniejsza wiadomość na portalu brzmiała:

SŁYNNY SZWEDZKI DZIENNIKARZ ZAMORDOWANY W POLSCE!

Lid był równie niepokojący:

SVEN OLSSON, REDAKTOR PISMA „REPORTER”, ZGINĄŁ DZIŚ PO POŁUDNIU OD KUL ZAMACHOWCÓW.

Weszła w tekst i przeczytała:

Do zamachu przyznało się Zbrojne Ramię Narodu, radykalna organizacja neofaszystowska. Olsson, znany ze swoich lewicowych poglądów i bezkompromisowej walki z patologiami władzy, był idealną ofiarą. Dziennikarz od lat piętnował wszelkie przejawy faszyzmu i nacjonalizmu na łamach swojego pisma. Rząd Polski wyraził ubolewanie z powodu zdarzenia, obiecał też, że złapie i surowo ukarze winnych. Minister spraw zagranicznych napisał na Twitterze, że Polska zgnoi te neofaszystowskie świnie.

Rose siedziała bez ruchu i wpatrywała się w ekran, wciąż na nowo czytając tekst.

– Niemożliwe – wyrwało jej się w końcu. To jakiś pieprzony humbug. Przecież Sven wcale nie był jakimś radykalnym lewicowcem czy antyfaszystą. Przed założeniem własnej gazety w zasadzie w ogóle nie wypowiadał się w podobnych kwestiach; skupiał uwagę na analizach ekonomicznych. Owszem, „Reporter” to już było inne pismo. Skoro zdecydował się na dziennikarstwo śledcze, musiał puszczać czasem materiały, które mogły nie podobać się ugrupowaniom tego typu. Ale żeby od razu stanowić cel zamachu? Nie, jego artykuły zawsze były wyważone i pokazywały różne strony konfliktu. Nie oceniał i nie dyskredytował żadnej z nich.

Coś tu nie grało. I to było pocieszające. Mimo wszystko trudno było uwierzyć, że to zwykła pomyłka. Tak poważne raczej się nie zdarzają. Rose straciła nadzieję. Najpierw Naomi, a teraz Sven. Nie, to nieprawda. Powiedzcie, że to nieprawda. Pieprzony „The Daily Blurb” i jego lokalna szmatława odnoga kłamią. Weszła na portal BBC, na którym znalazła tę samą informację, z powołaniem na źródło. Reuters podawał nieco inną treść, ale o tym samym znaczeniu. Tekst podpisał lokalny korespondent. A więc to nie kaczka tabloidu.

Włączyła telewizję. W wiadomościach krótko powielano informację. Sven Olsson zginął w Polsce. Neofaszyści całego świata się radują. Kto im wymyśla takie teksty? Rose przymknęła oczy. Zobaczyła w myślach tłum łysych głów z wytatuowanymi swastykami, podskakujący rytmicznie z radości. Wyłączyła urządzenia i siedziała bez ruchu w całkowitej ciemności.

* * *

Redakcja „Reportera” zamarła. Zebrali się w głównej sali i wpatrywali w telewizor, jakby liczyli, że ktoś zaraz wymaże przewijane na pasku kłamstwa i powie: „Fejk, kaczka, pomyłka. Uśmiechnijcie się, to tylko żart!”.

– Spokojnie! – Carla sama nie wierzyła, że to mówi. – Nie możemy ulegać emocjom. Poczekajmy, co będzie dalej.

To niemożliwe. Niemożliwe. Niemożliwe! Jakiś żart. Nie ma innego wytłumaczenia. Próbowała już wielokrotnie dowiedzieć się czegoś w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, ale nikt nie potrafił jej pomóc. Brak informacji. Media światowe nie miały żadnych nowych wieści. Wiadomość była potwierdzona. Nic nie mogło jej wymazać.

– Pamiętasz, jak ogłoszono śmierć Gabriela Garcii Marqueza, a potem okazało się, że chodziło o kogoś innego? – Paula stanęła za nią.

Była młoda. Wolno jej było nie wiedzieć, że Carla nie lubi pocieszania. Sama przeżywała tragedię. Zawsze tak było. A jednak poczuła wdzięczność wobec tej młodej kozy i pomyślała, że właśnie tego potrzebuje. Żeby ją ktoś wsparł, przytulił. Rzuciła się Pauli na szyję i wybuchnęła płaczem.

– Już dobrze – pocieszała Paula, chociaż wcale nie było dobrze.

Thomas siedział przy biurku i po prostu patrzył w telewizor, jakby chciał go zaczarować. Tak jak i reszta redakcji.

Wieczorem TV4 wreszcie nadała jakąś szerszą relację. Reporter telewizji, w trybie pilnym wysłany do Polski, stał w ciemnościach w towarzystwie jakiegoś oficera polskiej policji, którego potem podpisano imieniem i nazwiskiem.

– Hans Jorgensen z Warszawy. Nadajemy bezpośrednio z miejsca tragicznych zdarzeń. To tu właśnie zamachowcy dopadli dzisiaj znakomitego szwedzkiego dziennikarza i obrońcę demokracji Svena Olssona. Cała Szwecja pogrążona jest w głębokim żalu. Niestety. Nie ma nadziei…

Kamera pokazała roztrzaskany o barierkę wrak starej hondy, jak rekwizyt z filmu katastroficznego. Pogięte, spalone, dymiące resztki, dodatkowo posiekane setkami otworów po kulach wystrzelonych z broni maszynowej. Nikt nie próbował wyobrazić sobie wyjętych z niego ciał.

– Sven był na tropie organizacji faszystowskiej, stąd podejrzenie, że zamach jest dziełem jej fanatycznych członków.

„To nieprawda! – Carla nagle się uspokoiła i poczuła nadzieję. – To kłamstwo. Sven nie ścigał faszystów”.

– Zbrojne Ramię Narodu bardzo szybko przyznało się do zbrodni… Ta organizacja przyznała się zresztą ostatnio także do kilku antypaństwowych ataków…

Właśnie. Coś jest nie tak. Dlaczego nikt nie mówi o śledztwie w sprawie polskiego biznesmena i dziennikarza? Carla mocno zacisnęła pięści. Nie wiedziała, czy powinna mieć nadzieję, ale wiedziała, że nie może wierzyć polskim mediom i szwedzkiej telewizji.

Rozdział 7

Wtorek, 6 marca – środa, 7 marca

Zamierzała wylecieć z Londynu z samego rana. Dzięki temu, że wielu Polaków pracowało w Anglii, na Heathrow nie było najmniejszych problemów z rezerwacją połączenia. Nie musiała zresztą nawet szukać okazji, bo ta trafiła się sama. Lokalny przewoźnik kupił od Amerykanów nowy model Boeinga, który właśnie z Londynu miał dziś ruszyć w dziewiczy, a zarazem pokazowy rejs do Polski. Grupka dziennikarzy i oficjeli stała w terminalu odlotów. Pozowali do kamer i mrużyli oczy, bo wszędzie błyskały flesze. Na wielkim transparencie widniał napis w języku angielskim i polskim:

PIERWSZY LOT DREAMLINERA. LONDYN–WARSZAWA

Bez wahania podeszła do dwóch gości uśmiechających się najszerzej. Obok nich na biurku stała bańka na wizytówki. Rose wyciągnęła rękę na powitanie.

– Irene Rossen z „The Daily Blurb” – powiedziała.

Mężczyźni uścisnęli jej dłoń, choć wyglądali na nieco speszonych.

– Akredytowała się pani? – zapytał niższy.

– Redakcja miała załatwić formalności.

– Oczywiście. – Niższy spojrzał w kajet i zszarzał na twarzy.

– Jakiś problem? – zapytała Rose.

– Nie… tylko… nie ma pani na liście.

Wyższy uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Może coś się zawieruszyło.

– Z pewnością. – Rose wyciągnęła z torebki legitymację prasową „The Daily Blurb”, którą wydrukowała i zafoliowała tuż przed wyjazdem. Nie spodziewała się żadnych komplikacji. Na wszelki wypadek utworzyła stosowne rekordy w bazie danych gazety, dzięki czemu wykrycie oszustwa było praktycznie niemożliwe. Redakcja miała wielu informatorów podszywających się pod dziennikarzy. Utworzenie profilu w bazie nie było potrzebne, ale dodatkowo ją uwiarygodniało. Gdyby zatem panowie obsługujący „pierwszy lot dreamlinera” zdecydowali się ją sprawdzić, uzyskaliby potwierdzenie tożsamości Rose jako dziennikarki Irene Rossen. – Mojej gazecie bardzo zależy na dużym reportażu o tym wyjątkowym wydarzeniu, na rozkładówkę weekendowego magazynu.

– Oczywiście – powiedzieli jeden przez drugiego. Chyba nie byli pewni, czy nie robi sobie z nich jaj.

Rose zerknęła na wiszący nieco z boku plakat, na którym widniała informacja, że dreamliner jest pierwszym takim modelem w Europie.

– Doceniamy wagę tego wydarzenia – mruknęła, zawieszając głos. – Ale jeśli jest jakiś problem…

– Nie ma żadnego. Można prosić o pani paszport?

Po chwili ze specjalnie zdobionym pamiątkowym biletem i folderem wypełnionym zdjęciami oraz informacjami prasowymi została odprowadzona do grupki dziennikarzy. Starała się nie patrzeć nikomu w oczy, ale i tak przyciągnęła uwagę faceta wyglądającego jak mizerna wersja Rambo. Miał wojskową kurtkę, zniszczoną i powycieraną, dziurawe dżinsy i trzydniowy zarost. Był chudym, kościstym przystojniakiem, pozornie z gatunku niedostępnych dla niej, bo gustujących w laskach o biuście XXL. Szara, w lotniskowym świetle wpadająca w błękit twarz była nieco rozmarzona i nieobecna, a jednocześnie trochę odstręczająca. Miły kloszard z nadzieją na lepsze jutro.

Może dlatego się nią zainteresował. Zawsze przyciągała najgorszych meneli.

– Cześć, jestem Kuba – powiedział po angielsku i wyciągnął rękę. – Specjalnie się spóźniłaś?

Rose nie spodziewała się, że tak szybko użyje tożsamości Irene, i dlatego ubrała się zwyczajnie – w czarną skórę i dżinsy. Małe cycki ledwie odznaczały się pod ubraniem. Nie zrobiła makijażu i nie założyła peruki. Krótkie brązowe kręcone włosy okalały nieatrakcyjną twarz.

„Czemu do mnie podszedłeś?”.

W Polsce zamierzała złagodzić nieco ten wizerunek, ale kto wie – może przypadek dobrze nią pokierował. W końcu odgrywała rolę dziennikarki szmatławca.

– Irene – mruknęła. – Dlaczego specjalnie?

– No, żeby uniknąć tego całego lukru. Od godziny smarują odbyty wazeliną. – Kiwnął głową w kierunku oficjeli, którzy właśnie kończyli się sobie kłaniać. Grupa usłużnych i potulnych dziennikarzy mediów krajowych i branżowych śliniła się do gogusiów w garniturach od Armaniego.

Zerknęła na Kubę. Z bliska wyglądał na jeszcze chudszego. Nieogolona twarz, poszarzała od nocnych libacji i niezdrowego żarcia, nosiła wyraźne ślady hulaszczego trybu życia. Jakby dopiero co wypuścili go z pierdla. Mówił po angielsku z wyraźnym akcentem i niezbyt gramatycznie. Właściwie to bardzo źle.

– Z jakiej gazety jesteś? – zapytał, udając, że niespecjalnie interesuje go odpowiedź.

– „The Daily Blurb”.

Spojrzał zaskoczony i skrzywił się nieco.

– To niedobrze?

– To szmatławiec – odparł bez skrępowania. – Nie obraź się, ale pracujesz dla świń.

– Dlaczego?

– Jak to dlaczego? Publikujecie świńskie materiały.

Odwróciła się plecami.

„A już zacząłeś mi się podobać…”.

Po chwili Kuba znów podjął rozmowę.

– Ja pisywałem dla „Newsweeka” – szepnął. – Do polskiej edycji.

– To lepiej niż „The Daily Blurb”?

– Chyba… tak. Nie gniewaj się. Po prostu nie lubię tabloidów.

– A w czym „Newsweek” jest od nich lepszy?

Roześmiał się głośno.

– Może masz rację. O… chodźmy, można już wchodzić.

Zanim jednak zaproszono dziennikarzy, na pokład weszli oficjele – przedstawiciele rządu, przewoźnika i spółek partnerskich oraz zaproszeni biznesmeni, naczelni redaktorzy polskich stacji telewizyjnych i gazet. Kuba nachylił się do Rose i tłumaczył:

– Ten tam to poseł prawicowy, udaje świętoszka i krytyka rządu, ale zawsze jak jest jakieś wydarzenie, próbuje się załapać. Obok stoi gość, który uwielbia wkręcać się na wyjazdy sponsorowane przez bogate koncerny. Pewnie potem zlecają mu różne rzeczy w ramach usług doradczo-lobbingowych, a on nawet nie pomyśli o czymś, co się nazywa konflikt interesów czy jakaś tam przyzwoitość. Na pewno z żoną, dziennikarką programów lifestyle’owych, żartują z tych, którzy nie potrafią się tak dobrze ustawić. Za nimi jest wicemarszałek Sejmu i urzędnik Kancelarii Premiera. Sam premier też by pewnie przyleciał, gdyby nie pączkująca właśnie afera syna jego poprzednika, który pracował dla linii lotniczych, a jednocześnie pisał w gazetach i lobbował na rzecz firmy budującej piramidę finansową. Takie mamy zasady w polskim biznesie. W Anglii jest inaczej?

Rose niewiele z tego rozumiała. Na razie gromadziła informacje, które układały się grzecznie na właściwych półkach w jej mózgu. Potem przyjdzie czas na analizę. Starała się jak najmniej przerywać rozmówcy. To miało swoją nazwę: etap pobierania danych.

– W Anglii wszystko kręci się wokół kupra rodziny królewskiej, ale dla przyzwoitości piszemy też o seksie i bezrobociu. No i wywołujemy wojny za pomocą fałszywych raportów o broni masowego rażenia.

– To chyba domena jankesów.

– Jesteśmy sojusznikami – uśmiechnęła się. – Pierwszy lot dreamlinera to takie wydarzenie?

– W Polsce? Tak. Media się tym ekscytują, jakbyśmy byli Etiopią. Zobacz, ci dwaj to prezesi największych polskich spółek – paliwowej i telekomunikacyjnej. Ta baba na lewo z krótkimi włosami jest byłą kandydatką na prezydenta, ma program w telewizji, w którym uczy zachowania przy stole, czyli na przykład spożywania małży i kawioru, podczas gdy połowa narodu obżera się parówkami.

– Lubię parówki – uśmiechnęła się Rose.

– Ja też. – Kuba pokazał jej kolejną osobę. – Piękniś obok to rzecznik największego polskiego biznesmena. Kiedyś był naczelnym „Newsweeka” i dwóch innych gazet.

– A teraz jest rzecznikiem?

– No i mężem pani prezes od rezerw finansowych.

– Mężem? – powtórzyła, by upewnić się, że dobrze zrozumiała.

– Ale to porządny gość, o dziwo. Tak samo jak jego żona. Nie wiem, jakim cudem dają radę w tym świecie pijawek, ale pewnie mają w nocy dobry seks.

– Dobry seks. – Rose popatrzyła badawczo w twarz Kuby, który udawał zainteresowanie czymś zupełnie innym. Czyżby się pomyliła i goguś nie gustował wcale w biuście XXL? Cóż, to może być interesujące.

– Wiem, wiem, lubisz dobry seks – podjął Kuba żartem. – Ja też… Och, przepraszam za te kretyńskie odzywki, ale mam problem z angielskim na poziomie. Uczyłem się z seriali. A tam, z tyłu, masz resztę śmietanki poselskiej.

– Ci…?

– Tak, wiem, że nie wyglądają, ale to posłowie.

– Mają chyba ciężką noc za sobą.

– Jak to posłowie. Im więcej wypijesz, tym mniej musisz się przejmować. Skrupulatnością wykazują się tylko wówczas, gdy trzeba zebrać dokumenty dołączane do formularzy o zwrot kosztów. Lecą samolotem, choć pewnie wcześniej wnioskowali o rozliczenie przejazdu samochodem, bo wychodzi drożej i więcej zostaje dla nich. Lody kręci się na każdym kroku, bez względu na przekonania i przynależność partyjną. Chodźmy, wołają nas.

Najważniejszych gości usadowiono w dwóch pierwszych sektorach biznesowych. Większość dziennikarzy i część mniej ważnych przedsiębiorców musiała zadowolić się klasą turystyczną, ale i ta była na wysokim poziomie. Samolot pachniał nowością, był chyba szczytem luksusu w transporcie publicznym.

Kuba usiadł obok niej i wciąż strasznie dużo mówił. Mimo że był miły, Rose miała go dość. Włączyła terminal umieszczony w zagłówku fotela. Można było na nim obejrzeć filmy lub zagrać w gry. Uśmiechnęła się na myśl, żeby go zhakować i zrobić jakiegoś psikusa, a potem otworzyła listę filmów i wybrała najnowszą produkcję z Bradem Pittem. Brad Pitt był niezły. Lepszy niż Daniel Craig. Zdecydowanie lepszy.

– Będziesz oglądać film?

Nic nie odpowiedziała, choć miała wielką ochotę wykrzyczeć: „Zamknij się wreszcie!”.

* * *

Na lotnisku Okęcie w Warszawie wylądowali tuż przed trzynastą. Wszyscy z wyjątkiem Kuby i Rose klaskali, a oficjele gratulowali sobie wzajemnie szczęśliwego lądowania. Zejście z trapu filmowała ekipa telewizji. Przed halą przylotów czekały na nich suto zastawione stoły i hostessy w czerwonych sukienkach wieczorowych z logo przewoźnika. Za nimi ustawili się kelnerzy z tacami pełnymi kieliszków z szampanem, wódką i winem. Telewizor nadawał bezpośrednią relację z imprezy, przeplatając ją wstawkami prezentującymi nowego boeinga.

– Niesamowite. – Rose pokręciła głową. – Rzeczywiście wygląda to tak, jakbyście sprowadzali bombę jądrową, a nie nowy samolot.

– Witamy w Polsce. Jak znam życie, jutro linie lotnicze ogłoszą fatalne wyniki finansowe i wyznają, że są zagrożone bankructwem, na co nikt nie zwróci specjalnej uwagi.

Gdy później Kuba zaprosił ją na kawę, początkowo zamierzała odmówić. Nie lubiła zbyt szybko nawiązywać podobnych znajomości. To ona wybierała sobie towarzystwo. Zawsze. Zaraz jednak pomyślała, że nie zna tego dziwnego kraju. Może lepiej nie rezygnować z okazji, które same się pojawiają? Poza tym wciąż krążyła jej po głowie myśl o biuście w rozmiarze XXL. Czyżby rzeczywiście się mu podobała? Bez peruki, sztucznych piersi, wysokich obcasów i całej tej stylizacji na tanią dziwkę?

– Od dawna jesteś dziennikarzem?

– Prawie dziesięć lat.

– Zawód z powołania?

– Studiowałem historię.

– Dlaczego więc nie jesteś historykiem?

– Historyk zarabia tysiąc pięćset złotych – mruknął i zaraz się poprawił. Zdał sobie sprawę, że Rose sobie tego nie przeliczy: – Czterysta dolców. Mniej więcej.

– Nie za wiele – przyznała.

– Prezes średniego polskiego banku dostaje sto razy więcej. Szef koncernu państwowego może zgarnąć nawet milion dolców rocznie.

– Nie ma dobrej ceny za bycie kutasem.

– Mogę być kutasem. Za taką kasę wygolę z mózgu wszelkie wyrzuty sumienia.

– W tych sprawach kasa nie ma znaczenia. Można być biednym kutasem i bogatym gościem z klasą.

Kuba skinął powoli głową i podjął wcześniejszą myśl:

– Pensja nauczyciela czy historyka wystarczy na mieszkanie i przeżycie przez pół miesiąca. Żeby przeżyć pozostałą połowę, trzeba by kraść.

– W „Newsweeku” płacą lepiej?

– Płacili.

Przypomniała sobie, jak wcześniej mówił o „pisywaniu” w czasie przeszłym.

– Wylali cię czy sam odszedłeś?

– Tak naprawdę tylko współpracowałem z nimi. Dłużej pracowałem w „Expressie Finansowym”. To taka gazetka ekonomiczna ze stajni Bernsteina.

– Znam. To jak, wylali czy sam się zwolniłeś?

– Wylali. Za dużo kosztowałem, a za mało pisałem.

– Leniłeś się?

– Trochę.

– A teraz?

– Teraz… piszę o samolotach.

– Dla konkretnej gazety?

Zawahał się.

– Raczej… jako wolny strzelec.

– I wolny strzelec bez problemu załapał się na ten pierwszy lot, taki niby wyjątkowy?

Kuba uśmiechnął się tajemniczo. Nie mówił prawdy. Ale czy to miało jakiekolwiek znaczenie? Ona przecież też nie mówiła prawdy. Patrzyli na siebie przez dłuższą chwilę i było w tych spojrzeniach coś porozumiewawczego. Oboje byli oszustami.

– Gdzie będziesz mieszkać w Warszawie?

– W hotelu.

Taksował ją wzrokiem. Czuła to. Czuła, jak się zastanawia.

– Jeśli chcesz, mam wolny pokój w mieszkaniu…

Uśmiechnął się nieco zbyt znacząco.

Spojrzała odważnie. Może i interesujący typ, ale czy coś więcej? Raczej nie.

– Lubię hotele.

* * *

Dwie godziny później zameldowała się w hotelu Sheraton koło placu Trzech Krzyży. Miejsce jej się spodobało, bo hotel wyglądał jak ukryty w świetle latarni przestępca. Wszędzie wokół zgiełk, harmider, tysiące przejeżdżających samochodów, a tutaj mały koniec tego całego rabanu, cicha uliczka prowadząca do parku. Kuba czekał, aż załatwi formalności, ale nie zaprosiła go na górę.

– Do zobaczenia – powiedziała beznamiętnie.

Poszedł w swoją stronę, kopiąc kamyki po drodze. Jakby liczył jeszcze, że go zawoła.

Pokój w hotelu był niewielki i schludny. Prawie całą przestrzeń zajmowało duże łóżko. Rozejrzała się w poszukiwaniu kamer i podsłuchów. Jeśli tam były, to dobrze ukryte. W łazience stała wanna, tak jak sobie tego zażyczyła.

– Wszystkie nasze pokoje mają wanny – poinformowała ją przemiła recepcjonistka.

Wanna miała oprzyrządowanie do jacuzzi i różnych masaży, których Rose i tak nie chciała używać. Mimo że było stosunkowo ciepło, potrzebowała gorącej kąpieli. Za chwilę. Najpierw Sven.

Wciąż liczyła na to, że otworzy laptopa i znajdzie pocieszającą informację: szwedzki dziennikarz nie zginął. Sven Olsson uratowany! Niczego takiego jednak nie odkryła. Temat zabójstwa nie był już eksponowany. Na jednym z mniejszych portali znalazła tylko jakieś informacje o śledztwie w sprawie podwójnego zabójstwa. W wyszukiwarce zdjęciowej było kilka fotografii zniszczonego samochodu i przykrytych ciał. Kilka policyjnych cytatów, oficjalne komunikaty ambasady i prokuratury. I tyle. Dwa życia mniej, kilka magazynków opróżnionych z pocisków. Spalony samochód. Dwa upokorzone ciała.

Przygryzła wargę i myślała. Potem przeszukała szwedzkie media, które wcale nie poświęciły śmierci Svena więcej miejsca. Wczoraj to był news. Dziś pozostała już tylko zdawkowa informacja o nielubianym dziennikarzu, który dostał za swoje wścibstwo. Wielu odetchnęło z ulgą.

Wpisała w wyszukiwarkę hasło „Zbrojne Ramię Narodu” w języku angielskim, szwedzkim, a na końcu po polsku. Organizacja nie miała nawet strony internetowej ani zakładki w Wikipedii. Do zabójstwa Olssona przyznali się na blogu radykałów.

Jesteśmy organizacją patriotów, którzy bezkompromisowo tępią lewackie, żydowskie i komunistyczne odpady ewolucji. To my odpowiadamy za śmierć tego przeklętego żyda i komunisty Svena Olssona. Niech żyje wolność. Niech żyje czysta rasa. Niech żyje nowa Polska. Zbrojne Ramię Narodu.

Wpis zyskał ponad czterysta komentarzy. Większość z poparciem dla radykałów, jeśli dobrze rozumiała tłumaczenia z Google’a Translatora. Kopiowała po kolei komentarze i wklejała je do okienka tłumacza. Choć była to praca mozolna i w gruncie rzeczy skazana na porażkę, liczyła na jakiś ślad, jakąś wskazówkę. One często kryły się w rzeczach pozornie nieistotnych, właśnie w komentarzach. Dobrze o tym wiedziała.

Ale tu nic nie było. Komentarze z poparciem, głupie żarty i masa pytań. Kim jesteście? Jak do was trafić? Gdzie was szukać? Możemy pomóc? Jaki macie program? Kto będzie następny? Planujecie rewolucję?

Żadnych odpowiedzi. Zbrojne Ramię Narodu wstawiło agresywny, buńczuczny wpis i w dupie miało dyskusję lub werbowanie popleczników. To jakaś ściema.

Zalogowała się do płatnego konta firmowego na Skypie i wybrała numer komórki Carli Schyman.

– Hallo! – Słaby głos z trudem przedzierał się przez lekki pogłos i trzaski.

– To ja. Wiesz, kto mówi?

Carla poczuła szybsze bicie serca i o mało nie zakrzyknęła z radości. Jakby Rose mogła przywrócić Svenowi życie.

– Tak.

– Informacja o Svenie jest pewna?

Carla wzięła dwa głębsze oddechy i mówiła przez kilka minut. Nie miała o zabójstwie żadnej szczególnej wiedzy. Nie powiedziała niczego ponad to, co Rose przeczytała w internecie.

– Wiesz, po co Sven pojechał do Polski?

– Tak, miał zbadać sprawę niejakiego Stanowskiego, polskiego dziennikarza. Wysłał nam tekst i…

– Czy ten dziennikarz pisał o Zbrojnym Ramieniu Narodu? – przerwała Rose.

– Nie, przynajmniej nic o tym nie wiem. W tekście nie było niczego o faszystach.

Rose uśmiechnęła się smutno. Tego się spodziewała. Ściema.

– W ogóle ten tekst był całkiem… lajtowy – podjęła Carla. – Nic szczególnego. Nic, za co się zabija. A jednak…

– A jednak dwie osoby już przez niego nie żyją?

– Właśnie.

– Stanowski…

– Nie mów nic więcej – przerwała Rose. – Napisz mi to, co wiesz. Tylko krótko. Bez rozwlekania.

– Wysłać ci mejla?

– Nie. Zastosuj się do procedur, które ustaliliście ze Svenem.

– Tych…

– Tak, tych…

Carla nic nie odpowiedziała.

– Jeśli masz kopie jakichś dokumentów, też je tam skopiuj – poprosiła Rose. – Wszystko, co może mieć związek ze sprawą, nawet jeśli ci się wydaje, że tego związku nie ma.

– Dobrze.

– Pamiętaj. Nie wysyłaj mejla, tylko zapisz go w folderze do wysłania.

– Tak.

– Gdzie w Polsce zatrzymał się Sven?

– W hotelu… zaraz sprawdzę nazwę… mam. Europejski.

Rose zapisała i przełknęła ślinę.

– Muszę kończyć.

– Rose – zawołała Carla.

Friedman milczała. Wiedziała, co teraz nastąpi. Wiedziała, że Carla nie jest tak silna jak ona.

– Powiedz, że to nieprawda – szepnęła Carla cicho. – Powiedz, że Sven żyje, a ty go znajdziesz.

Rose nacisnęła przycisk rozłączenia rozmowy. Wpatrywała się w ekran komputera, próbując ułożyć w myślach plan działań.

Wylogowała się ze Skype’a i uruchomiła specjalny firewall. Zmodyfikowała na własne potrzeby stosunkowo prosty program zabezpieczający przed hakerami. Zapora działała tylko na standardowe roboty. Gdy ktoś żywy próbował włamać się do jej komputera, firewall przepuszczał intruza i dawał mu dostęp do fałszywego dysku z wieloma nieprawdziwymi informacjami. Kiedyś szpiedzy chyba działali podobnie. Dezinformacja była powszechnie stosowaną praktyką. Firewall zapraszał więc do wejścia, ale od razu instalował swoją pluskwę odwiedzającemu.

Sprawdziła, czy ktoś próbował włamać się do jej komputera. „Poczekalnia” była pusta. Albo nikt się nią nie interesował, albo szpiedzy byli lepsi, niż przypuszczała. Należy brać pod uwagę tę drugą ewentualność. Rose dobrze pamiętała nauki aikido ze szkoleń.

– Zawsze trafisz na kogoś lepszego. Gdy rozrabiasz, szukasz guza, w końcu ktoś taki cię dopadnie i zniszczy. Dokumentnie, ostatecznie. Nie warto rzucać się w oczy. Lepiej atakować z zaskoczenia, z kontry. To powinna być twoja technika.

– Ale przecież musi być ktoś najlepszy?

– Do czasu, aż zacznie w to wierzyć. Wtedy traci czujność.

– To się okaże.

Po kąpieli wyszła z hotelu i zapytała o najbliższy sklep z elektroniką. Wskazano jej budynek dwie przecznice dalej. Kupiła trzy komputery i zapłaciła gotówką. Ekspedientka uśmiechnęła się do niej szeroko, ale z wyraźną pogardą. Ktoś, kto kupuje trzy drogie, firmowe pecety, na pewno nie jest normalny. „Pewnie to jakaś pieprzona aktorka porno albo piosenkarka. Na jedno wychodzi” – pomyślała.

Rose spojrzała na nią krytycznie. Nie oceniała nikogo po wyglądzie, ale ta paniusia tak ostentacyjnie okazywała jej lekceważenie, że musiała ją dokładniej ocenić. Efekt nie był zbyt korzystny dla dziewczęcia. Zwykła, zakompleksiona paniusia z biustem XXL i sieczką we łbie. Dyskotekowa panna na jedną noc, poszukująca męża z dobrym portfelem. Gąska z seriali dokumentalnych kręconych na żywo, oddająca się przed ukrytą kamerą innym kretynom. Pełno takich lądowało w zabłoconych rowach, gdy coś poszło nie tak. Przez krótką chwilę zapragnęła dobrać się do tej paniusi, przejrzeć jej tajemnice, wgryźć się w nie, a potem dokonać… zemsty. Zemsta była potrzebna, zaspokajała ją.

„Dość, nie masz czasu na głupoty”.

Poprosiła jeszcze o teczki z kłódkami. XXL wydęła usta i mruknęła pod nosem coś, co brzmiało jak „głupia dziwka”. Rose napięła mięśnie i rozejrzała się. Na korkowej tablicy przy kalendarzu znalazła coś, co mogła wykorzystać. Niewielka karteczka z banku z numerem klienta, który XXL wywiesiła zapewne po to, żeby nie zapomnieć loginu do rachunku. Słusznie zakładała, że bez hasła ten numer nikomu się nie przyda. I jednocześnie była w błędzie.

Rose wróciła do hotelu. Po drodze wybrała dziesięć tysięcy euro gotówki w polskiej walucie z kilku bankomatów i zniszczyła kartę.

Jeden z komputerów ustawiła na stoliku. Dwa pozostałe schowała do szafy, uprzednio niszcząc zamki w kłódkach, tak żeby nikt nie mógł ich otworzyć kluczykiem. Oczywiście to nie rozwiązywało sprawy. Szpiedzy poradziliby sobie z takim środkiem bezpieczeństwa, ale zawsze to więcej zachodu.

Najpierw przyjemność. Otworzyła stronę internetową banku, którego klientką była dziewczyna ze sklepu z komputerami, i wpisała w okienku numer klienta. Gdy pokazało się okienko z prośbą o wpisanie hasła, trzykrotnie podała złe hasło i otrzymała informację, że konto zostało zablokowane.

„Jeśli jesteś właścicielem konta, prosimy o wizytę w banku” – informowała strona.

Mała kara za pogardę i głupie zachowanie. XXL będzie nieco zdziwiona, że nie może dokonać żadnej operacji na koncie.

Zapomniała o dziewczynie. Wyjęła z torby przenośnego pendrive’a z potrzebnymi programami i zainstalowała je na nowym kompie. Uniemożliwiła pobieranie automatycznych aktualizacji i przekazywanie danych producentowi systemu oraz innych programów. Dopiero potem zalogowała się na Gmailu do konta założonego przez Svena tuż przed wyjazdem ze Szwecji. Dobry chłopak. Zrobił tak, jak go nauczyła.

Przymknęła oczy i Sven stanął na chwilę tuż przed nią. Ciepło uśmiechnięty pogładził twarz Rose koniuszkami palców. Pocieszająco, delikatnie. Jakby chciał powiedzieć:

– To nic, Rose. To się nie dzieje naprawdę.

Przyjaciel. Jeden z nielicznych, jakich miała. Kochanek, z którym była nie tylko dla seksu. Człowiek ważniejszy może nawet od Naomi. Prawie tak ważny jak jej ojciec. Ktoś.

„Cholerny Olssonie. Nie mogłeś tak po prostu zginąć! Nie teraz. Nie na jakimś zadupiu wszechświata, dla sprawy, która nikogo nie obchodzi. Nie ty. A jeśli…”.

– Ktokolwiek ci to zrobił, ma już przechlapane. Możesz mi wierzyć. Ma doprawdy przechlapane.

* * *

Komputer przestał brzęczeć, dysk zamarł uśpiony i tylko cichutki wentylator mącił ciszę w pokoju. Sprawdziła, czy w schowku roboczym na pocztę do wysłania są już dla niej materiały. Były. Carla krótko opisała sprawę dziennikarza Stanowskiego, który wysłał im reportaż, a potem zginął, a według polskich mediów ktoś próbował upozorować jego samobójstwo na zabójstwo. Sven pojechał zbadać sprawę, no i tak się to skończyło.

„Cholerny Olsson – przeklęła, nie wiadomo który raz dzisiaj. – Zawsze musisz szukać kłopotów. Komu się naraziłeś? Dlaczego ten ktoś zrobił ci kuku i ściemnia teraz z jakimś pieprzonym Zbrojnym Ramieniem Narodu czy innym gównem?”.

No ale gdyby Sven nie szperał, gdzie się da, pewnie nigdy by się nie poznali.

Przypomniała sobie pierwsze dni w „Reporterze” i swój entuzjazm do opisywania tajemnic dotyczących brudnych zagrań w polityce, służbach specjalnych i organach sprawiedliwości, które przynosiła. Sven jej wierzył, ale Carla go powstrzymywała i w końcu doprowadziła do konfliktu, w którym Sven nie miał specjalnego wyboru. Stanął po stronie starej przyjaciółki finansistki i poprosił Rose o odejście.

„Nie jesteś dziennikarką. Nie pasujesz do nas”. To właśnie mówiły jego oczy, choć usta były znacznie łagodniejsze. Układały się w kłamstwa i prośby.

– Zrozum, po prostu mamy inną wizję tej pracy. Ciebie zepsuły służby i choć nikt nie wątpi, że chcesz dobrze, to dobierasz niewłaściwe środki. Jesteśmy przeciwni prowokacjom i wrabianiu innych. Nawet jeśli są winni.

Pieprzenie. Chrzaniony Olsson ją poświęcił. Tak wtedy myślała. Poświęcił coś więcej dla głupiej pracy. Ona nigdy nie wybrałaby pracy, nie postawiłaby jej ponad człowiekiem, seksem, miłością, przyjaźnią… jakkolwiek by tego nie nazwać. A Olsson to zrobił.

Mimo to po przemyśleniu sprawy uznała, że nie może mieć mu tego za złe. Mało tego, po czasie przyznała mu rację. Nie nadawała się na dziennikarkę. Była chodzącą zemstą. A w zemście nie ma miejsca na obiektywizm. Dochodzi się do celu po trupach. Niektórzy dziennikarze też tak działają. Tym bardziej należy docenić tych, którzy mają inne zdanie. Doceniła Olssona, mimo że między nimi coś się skończyło. Ale na pewno nie byli wrogami. Dlatego musiała przylecieć do Warszawy, żeby go szukać. Albo jego morderców.

Łza pojawiła się w jej oku, jakby zapomniała, że Rose nie płacze. Nigdy i w żadnych okolicznościach. Nie ma czegoś takiego, co by ją dobiło.

Wzięła się w garść i przejrzała dokumenty. Nie musiała ich kopiować. Miała fotograficzną pamięć. Wystarczyło, że raz spojrzała na tekst i nie potrzebowała więcej do niego zaglądać. Wylogowała się, zamknęła oczy i próbowała to sobie ułożyć.

Stanowski napisał tekst o powiązaniach szanowanego biznesmena Wolaka ze światkiem przestępczym, w tym o jego udziale w machlojkach wokół Victorii, która – ze względu na osobę Drummana – tak kiedyś zainteresowała Svena. Tekst nie był specjalnie mocny, wydawał się dość dobrze udokumentowany, jeśli Stanowski nie kłamał, bo przecież zawsze mógł powoływać się na nieistniejące dokumenty czy nieprawdziwe zdarzenia. Jednak intuicja podpowiadała Rose, że nie ma do czynienia z kłamcą. Gdyby to była tylko intryga, tekst byłby pewnie mocniejszy, dotyczył daleko bardziej przestępczych działań, zawierał istotniejsze zarzuty. Mimo że był chyba rzetelny i na pewno ciekawy, w Polsce nikt nie chciał go opublikować. Dziennikarz wysłał więc materiał do Szwecji, licząc na pomoc Svena. Zginął, zanim ją uzyskał. Rzekomo popełnił samobójstwo, choć bardziej prawdopodobne, że ktoś to samobójstwo upozorował. Tak twierdziła jakaś prawicowa gazetka. No dobra, Sven pojechał do Polski, zaczął śledztwo, może czegoś się dowiedział i musiał zginąć. Czyżby to było aż tak proste?

Wyszukała w sieci zdjęcia Wolaka. Patrzył na nią dystyngowany, władczy mężczyzna w średnim wieku, barczysty, postawny, z twarzą patrycjusza, o kwadratowej szczęce i orlim nosie. Typowy przedsiębiorca. W większości ludzi pewnie wzbudzał zaufanie. W Rose – tylko obojętność.

„Jeśli to ty zabiłeś Svena, już nie żyjesz, draniu”.

– Nie wyglądasz na zabójcę – powiedziała na głos. I zaraz dodała: – Ale kto wygląda…

Skopiowała zdjęcie do telefonu i znów je wywołała, tym razem w znacznym pomniejszeniu. Było na tyle wyraźne, że nie mogła się pomylić. Potem znów weszła na stronę Google’a i zaczęła wertować internet na wszelkie możliwe sposoby, wyszukując informacje o Wolaku i jego biznesowych partnerach. Na koniec wpisała kombinację: „Roman Wolak + Zbrojne Ramię Narodu”.

* * *

Wieczorem w środę wybrała się do Hotelu Europejskiego, w którym – jeśli informacje od Carli były ścisłe – zatrzymał się Sven Olsson. Nie była pewna, jaką strategię obrać, dlatego spacerowała po hallu i udawała, że kogoś szuka albo jest umówiona na spotkanie. Poszła do małego baru i zamówiła espresso. Zapłaciła i dała duży napiwek. Barman był miły i mówił po angielsku. Poprosiła więc o mieszany sok ze świeżych owoców, zapłaciła od razu i ponownie z napiwkiem. Wytłumaczyła, że może będzie musiała w pośpiechu wyjść na spotkanie. Rozłożyła na blacie gazetę z artykułem o Olssonie. Barman nie zainteresował się nią, więc musiała go zagadnąć.

– Podobno zatrzymał się w tym hotelu – szepnęła niby pod nosem.

Barman spojrzał na nią, potem na gazetę, lecz nie wykazał zainteresowania.

– Nie wie pan, bywał tu? – dopytała.

– Kto?

– Olsson. Ten dziennikarz, którego zabito.

Barman spojrzał jeszcze raz na gazetę.

– Nie wiem…

Dopiła kawę i sok, a potem z ociąganiem przeszła na kanapę w hallu. Przez pół godziny patrzyła na zachowanie gości, na ludzi zmierzających na biznesowe spotkania, sympozja i konferencje organizowane w hotelowych salach. O tej godzinie było ich już niewielu. Uważnie obserwowała obsługę. Szukała właściwego celu. W końcu podeszła do recepcji i wyjęła legitymację prasową.

– Dzień dobry, jestem dziennikarką – powiedziała. – Irene Rossen z „The Daily Blurb”.

Wybrała do rozmowy młodego chłopaka, bardzo uprzejmego i miłego. Ukłonił się, uśmiechnął, obejrzał legitymację dość uważnie, po czym powiedział chłodno:

– Rzecznik prasowy naszej sieci chętnie z panią porozmawia, ale musi się pani zgłosić do centrali firmy. Tu są dane.

Podał jej wizytówkę z danymi. Podziękowała i uśmiechnęła się, jakby nieco skrępowana.

– Rzecznik nie może mi pomóc.

– Och, jestem pewien, że sobie poradzi. – Recepcjonista świetnie mówił po angielsku.

Rose także się uśmiechnęła. Przypomniała sobie żart, jaki usłyszała od Kuby. „Jaki to kraj, w którym z kucharzem porozmawiasz po francusku, z barmanem po angielsku, a z ministrem jedynie przez tłumacza?”.

– Nasz rzecznik dobrze mówi w trzech językach.

– Nie wątpię, ale jednak mi nie pomoże. Robię reportaż na temat Svena Olssona. Był gościem waszego hotelu, zanim… zginął.

Recepcjonista spoważniał i wyraźnie się spiął.

– Nie rozmawiamy o gościach hotelowych.

– Wiem, Robercie – przeczytała jego imię na plakietce i poprosiła gestem, by się do niej nachylił. – Nie oczekuję niczego specjalnego, żadnych sensacji, po prostu chcę napisać trzy słowa od kogoś z hotelu. Nie muszą być specjalnie prawdziwe, bo też co możecie ciekawego powiedzieć o takim gościu.

Robert milczał.

– Mogę sama nakłamać.

– Proszę bardzo.

– Cóż, Robercie, gdybyś sobie coś przypomniał, napisz. – Podała mu wizytówkę, którą także zdążyła zrobić przed wyjazdem z Londynu, i zamierzała już odejść, ale – niby od niechcenia – poprosiła o adres, pod którym mogłaby zamówić rezerwację. – Podoba mi się wasz hotel.

– Proszę. – Recepcjonista podał jej ulotkę i wizytówkę z ogólnym adresem.

– A gdybym chciała napisać bezpośrednio do ciebie?

Rose patrzyła najbardziej wyzywająco, jak umiała, i – o dziwo – dało to efekt. Robert z pewnym wahaniem dopisał swój adres mejlowy w rogu ulotki. Friedman podziękowała i zeszła do nocnego klubu. O tej godzinie był całkowicie pusty. Barman czyścił szklanki na wieczór. W rogu sali siedziała znudzona prostytutka.

Rose usiadła przy barze i poprosiła o podwójną szkocką.

– Otwieramy dopiero za godzinę – powiedział barman, ale gdy zobaczył banknot dwustuzłotowy, napełnił szklankę szkocką.

Rose bez wstępów wyjaśniła, że jest dziennikarką i pisze reportaż, barman zdawkowo odpowiedział na jej pytania i mimo wysokich napiwków nie podał żadnego nowego tropu. Rose dopiła whisky, podziękowała i ruszyła na górę. Prostytutka dogoniła ją już na zewnątrz. Wybiegła w samej sukni i trzęsła się z zimna.

– Zapłacisz, jak ci coś powiem o tym Olssonie?

– Pewnie.

* * *

Nie wiedziała zbyt wiele. Jedyną wartość miała w zasadzie informacja o tajemniczej kobiecie, z którą widziała Svena.

– Czy to była prostytutka? – zapytała Rose.

– Nie, raczej nie. Na pewno nie – odparła dziewczyna. Słabo mówiła po angielsku i kolejne pytania Friedman musiała zadawać powoli, czasem na różne sposoby, by wydobyć coś ciekawego.

Sven spotykał się tu z jakąś kobietą. Był z nią widziany kilkakrotnie. Prawdopodobnie z nią spał. Wyglądali na kochanków. Kobieta była gościem w hotelu.

Rose wróciła do siebie i próbowała włamać się do sieci Europejskiego, ale tym razem poniosła porażkę. Recepcjonista Robert nie otwierał załączników z jej mejli, inne sposoby także nie przynosiły efektu. Hotel był dobrze zabezpieczony i każdy atak hakerski mógł zwrócić na nią uwagę.

Zamyśliła się, a potem pospiesznie wyszła i wróciła do Europejskiego. Upewniła się, że Robert wciąż pracuje, i zasiadła w małej kawiarence, z której widziała główne wejście. Robert wyszedł około jedenastej w nocy. Był sam. Wyszła z kawiarenki i ruszyła do niego.

– Cześć.

Zawahał się i chyba chciał ją wyminąć bez odpowiedzi, ale zastąpiła mu drogę.

– Cześć – odparł i zatrzymał się.

– Czemu nie odpowiadasz na moje mejle?

– Nie jestem taki głupi – mruknął.

– Powiedziałeś komuś o mnie?

– Nie jestem kapusiem. Ale nie dam się wrobić.

– Nikt nie chce cię wrobić. Po prostu potrzebuję informacji.

– Poszukaj gdzie indziej.

Wyminął ją i chciał odejść.

– Poczekaj. To naprawdę bardzo ważne.

– Posłuchaj… – Robert odwrócił się i zobaczyła złość na jego twarzy. – To nie są dobre metody. Sam skończyłem dziennikarstwo i wiem, że to, co próbujesz zrobić, jest… nieetyczne.

– Mam w dupie etykę.

– W to akurat wierzę. Teraz każdy ma to w dupie, a jak nie ma, to musi pracować w hotelu na recepcji zamiast w gazecie.

Rose pomyślała, że pewnie ma rację. Nie przejęła się tym. Była wolna od wszelkich rozterek. Liczył się cel. Z drugiej strony ten chłopak się jej podobał.

– Nie jestem dziennikarką – powiedziała.

Chłopak zatrzymał się i czekał na wyjaśnienia.

– Jestem przyjaciółką Olssona i szukam jego zabójców. Tych prawdziwych, a nie wymyślonych przez wasze media.

Wahał się tylko chwilę. Widziała, że jej wierzy i że już go ma. Dostanie, czego będzie chciała.

Godzinę później dzięki Robertowi ściągnęła z hotelowej sieci dane dotyczące rezerwacji Svena, telefonów, jakie wykonywał, godzin wyjść i wejść. Poszukiwania tajemniczej kobiety nie odniosły skutku. Przetrząsnęli skany dokumentów osób zameldowanych w dniach pobytu Szweda, ale żaden nie pasował do opisu uzyskanego od prostytutki. Na koniec przejrzeli jeszcze nagrania z hotelowej kamery i nawet udało im się złapać nocny kadr, na którym Olsson przechodził w kierunku pokoju w towarzystwie, ale jego jakość była tak licha, że nie było mowy o rozpoznaniu twarzy kobiety. Rose skopiowała sobie to zdjęcie do telefonu i podziękowała Robertowi, a wychodząc, wręczyła mu dziesięć tysięcy złotych.

– Nie zrobiłem tego dla pieniędzy – odparł.

– A dlaczego?

– Na moim wydziale Olsson był legendą. Jeden z wykładowców ciągle opowiadał o takich ostatnich Mohikanach dziennikarstwa, którym zależy na prawdzie, a nie na pieniądzach.

– Taki był. Dzięki – uśmiechnęła się. Robert był naprawdę miły. – Co powiesz na… drinka przed snem?

Wzdrygnął się.

– Przepraszam, ale mam dziewczynę. Nie mogę – dodał usprawiedliwiająco.

Spojrzała na plik banknotów i wcisnęła go chłopakowi na siłę:

– Bierz, mam ich dużo. Może rzucisz robotę i weźmiesz się za dziennikarstwo?!

Po powrocie do Sheratona weszła do wanny i przez długą chwilę wpatrywała się w rozmazane zdjęcie kobiety na ekranie. Próbowała odgadnąć, kim ona jest.

* * *

Kobieta używająca imienia Dominika długo nie mogła wyrzucić z myśli Svena Olssona oraz tego, co się z nim stało. Może przeczuwała, że ktoś jej szuka i właśnie trafił na trop, a może myślała o nim, bo po raz kolejny obejrzała filmy z Notariusza, które miał na swoim komputerze także szwedzki dziennikarz. Nie mogła o nich tak po prostu zapomnieć. Co jakiś czas oglądała je ponownie, jakby liczyła, że dzięki temu znajdzie jakieś wytłumaczenie, sens całej tej historii, cokolwiek, co pozwoli jej inaczej ocenić sytuację.

Wrzuciła do wyszukiwarki zapytanie dotyczące śmierci Olssona i skopiowała nowe wyniki do utworzonej bazy. Musiała je zarejestrować, by dołączyć do raportu.

Wzdrygnęła się na myśl o dotyku Svena. Palącym, piekielnie gorącym dotyku jego dłoni i ust. Jak na swój wiek i zawód był zadziwiająco dobrym kochankiem. Nie spodziewała się, że zawodowy obowiązek może wiązać się z aż taką przyjemnością.

Owszem, nie był to pierwszy raz, gdy poczuła coś podobnego. Dawno temu, przy okazji jednej ze spraw równie radosne uniesienia przeżyła z żonatym agentem. Jednak tamtego mężczyznę kochała, a Olsson był tylko przygodą na jedną noc, która przedłużyła się nieoczekiwanie dla niej samej. Wciąż, mimo że jej zadanie zostało zakończone, powracała myślami do tych nocy i zadawała sobie jedno pytanie. Czy gdyby mieli okazję poznać się w innych okolicznościach, sprawy przybrałyby inny obrót?

Zamierzała położyć się nieco wcześniej, choć wiedziała, że nie zaśnie. Około dziewiątej dostała jednak cynk z Europejskiego. SMS był krótki i jednoznaczny. Ktoś jej szukał. Kobieta. Niska, brązowe włosy, brzydka, myszowata, chuda, błyskotliwa.

Rose Friedman. Wiedziała, że to ona. Wiedziała, że wcześniej czy później się pojawi.

Oddzwoniła na wyświetlony numer i dowiedziała się, że poszukująca jej osoba odpowiada podanemu szczegółowemu rysopisowi. Rozłączyła się i wywołała na ekranie zdjęcie Rose Friedman. Cóż, można było przewidzieć taki rozwój wydarzeń. Ciekawe, co będzie dalej.

* * *

Późnym wieczorem w środę w restauracji Ambasador spotkało się dwóch mężczyzn. Obaj wyglądali dostojnie, mieli powyżej sześćdziesięciu lat, byli wysocy i postawni. Energiczne ruchy, postawa i pewne specyficzne przyzwyczajenia zdradzały byłych żołnierzy lub oficerów służb specjalnych. Jeden z nich w istocie był żołnierzem w stanie spoczynku, z niemal czterdziestoletnim stażem w różnych formacjach. Przeszedł na emeryturę po konflikcie z ministrem obrony, a później z samym premierem. Szybko odnalazł się w świecie kapitalizmu, ceniącym dobre wyszkolenie i kontakty. Po krótkim epizodzie w prywatyzowanym przedsiębiorstwie założył spółkę doradczą, na której usługi stać było tylko najbogatszych i najpotężniejszych biznesmenów. Jedynie dla takich pracował.

Drugi mężczyzna był oficerem na wysokim stanowisku w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Choć od wielu lat zajmował stanowisko biurokraty i nie kierował bezpośrednio działaniami operacyjnymi, w jego zachowaniu i sylwetce wciąż pozostało coś z dawnych lat, gdy zakładał na siebie trzydzieści kilogramów sprzętu i w ekstremalnych warunkach wykonywał rozkazy dla dobra ojczyzny i świata.

Znał pierwszego z mężczyzn od dwudziestu lat i wciąż traktował jak szefa, nazywając, podobnie jak inni byli podwładni, Pierwszym. Byli braćmi krwi. Na zawsze.

– Coś nowego w naszej sprawie?

– Cisza.

– Żadnych niepokojących sygnałów?

Drugi chrząknął.

– Może coś być.

– Tak?

Drugi wyciągnął z kieszeni złożone zdjęcie z kamery przemysłowej. Przedstawiało jakąś uroczystość na lotnisku.

– Co to?

– Impreza na powitanie dreamlinera.

Na zdjęciu czerwonym okręgiem zaznaczono rozmazaną podobiznę jakiejś kobiety. Drugi wyciągnął kolejne zdjęcie. Przedstawiało powiększenie twarzy kobiety. Tym razem zdjęcie było znacznie lepszej jakości, przepuszczone przez komputerowe filtry. Okrągła, niezbyt ładna twarz okolona krótkimi włosami nie przyciągała wzroku i nie budziła żadnych skojarzeń.

– Kto to?

– Słyszałeś o niejakiej Rose Friedman ze Szwecji?

– Nie.

Drugi nie był zdziwiony. Pierwszy interesował się dużo bardziej innymi rejonami świata, Szwecja była za blisko. Poza tym nie przykładał się specjalnie do swojej roboty i nie stawiał na research. Wszystko załatwiali za niego inni, a on zbijał kokosy. Jeśli zaliczał wtopę, zawsze mógł ją na kogoś zrzucić. Gdy odnosił sukces, prężył dumnie pierś i unikał rozmowy o szczegółach. Perfekcjonizm w lawirowaniu pozwolił mu osiągnąć wysoką pozycję, dosiąść konia, z którego nie zamierzał spadać. Tak już było. Właśnie dlatego, choć żywo interesował się Olssonem, całkowicie zlekceważył Friedman i zapomniał o jej roli.

„Och, staruszku, co ty byś zrobił beze mnie?”.

– To kobieta, która była tajnym agentem szwedzkich służb specjalnych.

– SAPO?

– Nie do końca. Została oficerem nowego zespołu, podlegającego bezpośrednio ministrowi sprawiedliwości. Przeszła całkowicie dziewiczą ścieżkę szkoleniową po reformie służb. Pracowała w eksperymentalnym wydziale, który miał reagować na nowe zagrożenia, takie jak cyberterroryzm, szpiegostwo przemysłowe, handel technologiami.

– Aha. – Pierwszy prychnął z politowaniem. Nowe podejście, reorganizacje, zmiany w jego oczach oznaczały ciąg kompromitacji. Stare zawsze było lepsze.

– Wiesz, jak roboczo nazywano ten zespół agentów? Commando.

– Szkoda, że nie Rambo.

– Nie lekceważ jej. U nich trochę inaczej to wygląda niż u nas.

– Inaczej? – Ponowne prychnięcie.

– Zrobiła kilka udanych prowokacji przeciwko gangom internetowym i hakerom. Rozpracowała także szajkę szantażystów, którzy umieszczali w koncernach swoich menedżerów, a potem… nieoczekiwanie zgłosiła się do mediów i podsunęła im kilka wątków na temat Drummana.

„Drumman, Drumman… – To Pierwszy skojarzył bez trudu. – Więc tu był związek z Olssonem”.

– To ten od Victorii?

– Tak. Gość wykiwał w Szwecji masę celebrytów i innych baranów, którzy dali mu swoje oszczędności, a on je skutecznie przeprał przez nasze i nie tylko nasze spółki krzaki. Sprawę odkrył Olsson.

– No tak, przecież wiem.

– Opisał ją, mimo że Drumman był jego przyjacielem i największym reklamodawcą gazety – przypomniał Drugi, bo wcale nie był pewien, czy jego rozmówca tak dokładnie wgłębiał się w sprawę. A w tej sytuacji musiał.

– Filantrop – zarechotał Pierwszy. – Niemal jak nasz Zygmuś.

– Drumman został poświęcony, jak wiesz, zginął w wypadku.

– Ech, te wypadki.

– Pewnie na tym by się skończyło, gdyby nie pojawiła się Friedman i nie zaczęła kłapać jęzorem. Z pupilka stała się nagle… gryzącym pańską rękę dobermanem. Oskarżyła swoich przełożonych i ministra o sterowanie Drummanem.

– Przeszła na drugą stronę?

– Kto wie, może realizowała jakąś misję na czyjeś zlecenie. Tego nie wiemy. W każdym razie dostarczyła Olssonowi dowody na to, że szwedzkie służby za wiedzą ministra sprawiedliwości stały za Drummanem i inwestowały przez niego nielegalne środki. Rose twierdziła w wywiadzie, że to one stworzyły Drummana, był ich wymysłem.

– Słupem?

– Tak jakby.

– To prawda?

– Chyba… tak. Tak, to prawda. – Drugi zamyślił się. – Wszystko przynajmniej na to wskazuje, choć…

– Tak?

– Kto wie, czy sama nie stworzyła dowodów winy. Jak patrzę na całą tę historię, czasem myślę, że mogła za tym stać…

– Nieźle. I ona jeszcze żyje?

– Szwecja to nie Polska. Oni poważnie traktują takie sprawy jak demokracja i kontrola nad służbami.

– To tak jak my. Baaardzo poważnie.

– Nie nabijaj się. Tak czy inaczej, Drumman poległ, Rose Friedman wrobiła w aferę swoich niedawnych mocodawców, przez co doszło do poważnego kryzysu parlamentarnego i serii dymisji w rządzie, a potem… nie zgadniesz…

– Nawet nie próbuję.

– Została kochanką Olssona i dziennikarką w „Reporterze”. Na krótko.

– Agentka dziennikarką? Och, myślałem, że to tylko u nas jest w modzie.

– Nie sprawdziła się. Jej metody były… delikatnie mówiąc, mało etyczne.

– Co robiła? Podsłuchiwała i hakowała konta mejlowe?

– Gorzej. Zdarzało się jej wyciągać informacje i komentarze siłą.

– Ha, siłą? Przykładała informatorom spluwę do skroni?

– Nie tylko przykładała. Jednego drania rzekomo postrzeliła. Musiała go nieźle wystraszyć, bo upierał się potem, że sam się postrzelił. My jednak jesteśmy pewni, że było inaczej. Olsson też był pewien.

– Ha, chyba zaczynam ją lubić.

– Nie radzę. To żmija. Śmiertelnie jadowita.

– Olsson nie zaakceptował tego… jadu?

– Nie.

– Więc ją wyrzucił?

– Poprosił, żeby sama odeszła.

– I zrobiła to? Odeszła?

– Tak. Wyjechała ze Szwecji.

– W sumie dla nas to chyba dobrze… Zaraz, coś mi tu nie pasuje. Skoro poróżniła się z Olssonem, po co miałaby go teraz szukać?

– Uważa, że ma dług w stosunku do niego. Według niej za wszystkimi nieporozumieniami między nią a Olssonem stała szefowa spółki wydawniczej, niejaka Carla Schyman. To babsko od finansów. Schyman zorganizowała całe finansowanie dla tej kurewskiej gazety i chyba zrobiła niezły interes.

– Aha.

Pierwszy potarł kciukiem zdjęcie.

– I dziewczyna z lotniska jest właśnie tą Friedman?

– Używa różnych nazwisk i lubi się przebierać. W tym przypadku użyła nazwiska Irene Rossen. Miała dobrze podrobione dokumenty.

– Ale…

– Tak jak ci mówiłem: nie lekceważ jej. Poza nadużywaniem przemocy ma też skłonność do pobierania danych z cudzych komputerów. Jest w tym naprawdę dobra. Nieźle strzela i potrafi się obronić w walce wręcz. Szwedzi dobrze ją wyszkolili. W karcie ocen miała właściwie tylko najwyższe stopnie, od testów intelektualnych, poprzez sprawnościowe, aż po psychologiczne. Generalnie to całkiem sprawna maszyna do robienia porządnej rozróby, tyle że trudna do kontrolowania.

– Taka Nikita?

– Można tak powiedzieć.

– Szwedzi na pewno ją wypuścili? Może wciąż jest szpiegiem?

– Może. Friedman ma ze sobą jakiś poważny problem psychologiczny na podłożu emocjonalnym. Podobno to wiąże się z jej ojcem despotą, który wychował ją jak maszynę. Dyscyplina, porządek, wszechobecny rygor. Rozumiesz? Takie karne wychowanie, żeby dzieciak chodził jak maszyna.

– Wykończyła staruszka?

– Nie. Mimo jego przywar bardzo go… kochała. Jeśli to właściwe słowo w jej przypadku. Może dlatego, że nigdy nie poznała matki, która zmarła przy porodzie. Błagała o miłość, a stary, zamiast ją przytulić, tylko tresował.

– Zaraz się rozczulę.

– Ojciec zginął przypadkowo podczas napadu na sklep spożywczy. Zastrzelił go jakiś gówniarz narkoman. Powinna mu dziękować. Straciła bat nad sobą, a jednocześnie odziedziczyła pokaźny majątek, bo stary cap zbił miliony na sieci butików ze sprzedażą wysyłkową. A ta suka, zamiast kontynuować biznes, sprzedała aktywa, a kasę przekazała funduszom inwestycyjnym. Część forsy wytransferowała potem na Cypr, a za resztę kupiła wyroki dla tych biedaków, co rozwalili staruszka. Oni już gryzą ziemię.

– I słusznie.

– Szwedzi chcieli ją oskarżyć o zlecenie zabójstwa, ale ostatecznie trafiła do służb.

– Ładnie się, kurwa, odwdzięczyła.

Drugi przejechał językiem po zębach i wnętrzu policzka, drażniąc nerwowo rankę po infekcji – jak zawsze, gdy konfabulował. Taki tik.

– A może to też zaplanowała? – zasugerował.

– To znaczy?

– Nie mamy pełnej jasności co do paru kwestii. Spotkałem się w papierach z teorią, że ten napad na sklep został sfingowany, a tak naprawdę było to zaplanowane zabójstwo na zlecenie. Na zlecenie ministerstwa, bo staruszek Rose był jakimś zamieszanym w wyższą politykę draniem, a biznes sklepowy był tylko przykrywką dla interesów z gangami i władzą. Nie jestem pewien, czy to prawda, bo brak mi danych. Nasza ambasada w Sztokholmie nic na ten temat nie wie. Nie było to jakoś specjalnie wałkowane w mediach. Ale w naszym dziale analiz jest taka hipoteza, że Friedman nie zdołała ustalić, kto personalnie wydał wyrok, więc rozpieprzyła cały system. Przynajmniej próbowała, bo przecież systemu nie da się tak po prostu rozwalić. Jednak skutki dla szwedzkich służb i polityków były istotnie opłakane.

– Więc to była dobrze zaplanowana zemsta?

– To pasuje do profilu psychologicznego tej małej suki. Ona planuje jak w szachach i nigdy nie wybacza. Kto jej podpadnie, ma przegwizdane. Nie umie przebaczać. Zawsze musi się zemścić.

Pierwszy zmarszczył brwi i analizował pozyskane informacje. Chyba lepiej wychodziło mu strzelanie i pośrednictwo w przekazywaniu łapówek, no ale w końcu załapał, że problem może być poważniejszy, niż przypuszczał.

– To na pewno ona?

– Tak.

Pierwszy popatrzył przez okno. Drobinki śniegu wirowały w smudze światła ulicznej latarni, ludzie w pośpiechu przechodzili obok, skuleni w ciepłych futrach i kurtkach. Większość szła w kierunku budynków sejmowych. Ambasador niemal sąsiadował z centrum parlamentarnym Warszawy.

– Więc mamy problem.

Agent nie odpowiedział od razu. Patrzył w milczeniu na Pierwszego, który z podtatusiałego emeryta w jednej chwili stał się groźnym, choć wiekowym tygrysem. Ujęli kieliszki z wódką w dłonie i przepili do siebie. Drugi otarł usta kantem dłoni i potwierdził:

– Mamy problem.

Rozdział 8

Czwartek, 8 marca – piątek, 9 marca

Z rzecznikiem policji udało jej się umówić dopiero na czwartkowe południe ósmego marca. Gość miał lekką nadwagę, okulary i mówił strasznie szybko. Nie poprosił nawet o legitymację dziennikarską. Gdy tylko znalazła się w gabinecie, wręczył jej kwiaty i życzył wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet. Zdusiła w sobie ciętą ripostę, przyjęła kwiaty i wysłuchała całego pieprzenia o tym, że jest bardzo przejęty zamachem terrorystycznym na obywatela obcego państwa, choć w gruncie rzeczy mogło przecież trafić na każdego.

– Mogłabym zobaczyć ciało?

Zmieszał się.

– To nie jest konieczne. Identyfikacja została już przeprowadzona. Po wstępnych badaniach na potrzeby śledztwa ciało zostanie odesłane do Szwecji do rodziny, tam zapewne też dojdzie do oględzin, choć… będzie to utrudnione.

Rose posmutniała w duchu na myśl o „rodzinie” Olssona, z którą dziennikarz od dawna nie miał nic wspólnego. Pewnie nawet nie przyjadą na pogrzeb i zostawią wszystko na głowie Carli. Jego dwie byłe żony także go oleją. Smutno będzie im wyłącznie z tego powodu, że nie będą już mogły maltretować go psychicznie. Olsson nigdy nie rozmawiał z nią o swojej rodzinie, a tym bardziej o przeszłości, ale ona miała sposoby, by się o tym wszystkim dowiedzieć i zrozumieć powody, dla których nie chciał nawet żartować ze wspomnień. Pozornie wyniosły i pewny siebie twardziel, nieokazujący uczuć, często zajadły i zawzięty, czasem cyniczny, w rzeczywistości był nieźle poobijany i pokancerowany przez los. W dzieciństwie oddano go pod opiekę babki, bo ojciec nie miał ochoty go utrzymywać, a matka wolała szaleć z marynarzami. Dorastał w ciągłym strachu przed przyszywanym dziadkiem, konserwatywnym politykiem z faszystowskimi zapędami, który uważał, że kształtujący psychikę wpierdol należy się zarówno dzieciom, jak i żonom. Rose czasem myślała, że Sven miał bardziej przejebane dzieciństwo niż ona sama, co wcześniej wydawało jej się niemożliwe. Kogo zatem miał na myśli ten gliniarz? Nikt, z wyjątkiem Carli, nie będzie czekał na ciało Olssona. Nikt nie zamierza się nim specjalnie przejąć. Olsson nie miał rodziny.

– Utrudnione? – bąknęła, by zyskać na czasie, zbita nieco z tropu przez własne myśli.

– Ciało jest mocno okaleczone. Proszę pamiętać, że poza obrażeniami mechanicznymi było też narażone na działanie… wysokiej temperatury…

– Temperatury? – Na razie nie miała lepszego pomysłu niż powtarzanie stwierdzeń rzecznika.

– Spłonęło. Ciało jest mocno spalone w górnej części.

– Rozumiem. A nie mogłabym zrobić zdjęć?

– Co też pani?

– Zdjęcia dobrze się sprzedają. Gazeta, którą reprezentuję…

– To niemożliwe.

Rose próbowała przewrócić oczami, lecz nawet wystudiowane wdzięki Irene Rossen we wcieleniu seksownej sekretarki w apaszce i żakiecie nie podziałały na Polaka. Pewnie gej. Wśród gliniarzy jest wielu ukrytych gejów. Rose nie miała nic do gejów, ale do policji i sposobów jej działania miała bardzo dużo. Szczególnie do tajniaków. Sama w końcu kiedyś takim była.

– No dobrze, a co z wynikami śledztwa?

– Wciąż trwa.

– Są podejrzani?

– Zapewne słyszała pani, że do zamachu przyznało się Zbrojne Ramię Narodu.

– …które praktycznie nie jest znane w środowiskach radykałów.

– To prawda.

– Za to przyznają się do różnych dziwnych zdarzeń, jakby na siłę chcieli stworzyć sobie historię działalności.

Policjant zwlekał z odpowiedzią, po czym wycedził:

– Obserwujemy ich bardzo uważnie i analizujemy dochodzące sygnały.

– Dopuszczacie więc manipulację?

– Bez komentarza.

– Może to po prostu nie oni?

Policjant przymknął oczy.

– Ciężko się z panią rozmawia.

– To mój zawód – syknęła.

– Śledztwo wciąż trwa – powtórzył zgrabną formułkę.

– A wie pan, w jakiej sprawie Olsson był w Polsce? – Rose postanowiła przejść do rzeczy.

Rzecznik popatrzył na nią nieco zmęczonym wzrokiem. Dziś wypowiadał się już na temat wypadków samochodowych, przygotowań do akcji „Długi Weekend”, zbrodni na kobietach, za chwilę miał jechać do telewizji, by bronić policjantów przed zarzutami o antyfeminizm i nieprzestrzeganie parytetów, a ta cizia z londyńskiego szmatławca nie chciała dać za wygraną i odpuścić.

– Wiem.

– Według moich informacji szukał zabójców niejakiego Stanowskiego, polskiego dziennikarza. Kojarzy pan?

– Tak, ale… to nie było zabójstwo.

– Co takiego?

– Stanowski popełnił samobójstwo. Nikt go nie zamordował.

– Ale je badacie? Jak to pan ciągle powtarza? Śledztwo wciąż trwa?

– Praktycznie jest zamknięte – powiedział powoli rzecznik. – Nie mamy wątpliwości, że Stanowski sam odebrał sobie życie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki