Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Rozdział trzydziesty piąty

Rozdział trzydziesty szósty

Rozdział trzydziesty siódmy

Rozdział trzydziesty ósmy

Rozdział trzydziesty dziewiąty

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:
THE BEST THING THAT NEVER HAPPENED TO ME

Redakcja:
Grażyna Mastalerz

Projekt okładki:
L.Horton/TW

Adaptacja okładki:
Magdalena Zawadzka

Korekta:
Małgorzata Denys, Ewa Jastrun

Copyright © Laura Tait and Jimmy Rice, 2014
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-029-4

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

Alex

Maj 2010

– Mówią, że nie powinno się wchodzić dwa razy do tej samej rzeki, ale wszyscy to robią. Wszystko kiedyś wraca. Na przykład dzwony. I batoniki z karmelem. I cholerne Take That.

Leżę na płask, plecami na trawie, i nie dbam o to, czy potną mnie komary. Promienie słońca ogrzewają mi twarz i ramiona. Obok mnie siedzi po turecku Holly. Plecie wianek ze stokrotek.

– O czym ty tam nadajesz, Al?

– O nas. O naszym nowym początku. Nowym lepszym początku.

Holly nie odrywa wzroku od wianka, ale kątem oka widzę, że próbuje ukryć uśmiech.

– Flares może znowu są w modzie w Mothston, ale nigdzie indziej.

– Mówię serio – upieram się.

Źródłem mojej teorii jest puszka cydru leżąca na trawie przy moim prawym kolanie, ale i tak mam wrażenie, że dotknąłem czegoś ważnego.

– Chcesz powiedzieć, że jesteśmy jak Take That?

– Tak. Tylko bez góry pieniędzy i masy rozwrzeszczanych fanek.

Wreszcie na mnie spogląda i uśmiecha się.

– Ty byś był Gary Barlow. Cały ułożony i rozsądny. I z upływem lat coraz przystojniejszy.

– A ty byś była Robbiem.

– To ten, który kiedyś był gruby?

– Nie – śmieję się. – Buntownik, który za pierwszym razem uciekł.

Holly wraca do wianka, ale tym razem z poważniejszym wyrazem twarzy. Jakby mniej ją to pochłaniało.

– Naprawdę – mówię. – To nasze reunion tour.

– Al?

– Tak?

– Podaj mi cydr, okej?

Kręcę głową i sięgam do foliowej torby, w której są puszki. Rzucam jedną w jej wyczekujące ręce. Uśmiecham się do siebie. Dobrze mi. Holly z Alexem. Staram się nie zwracać uwagi na to, że słońce zaczyna znikać. Długo czekałem na taką chwilę i nie chcę, żeby ten dzień się skończył.

Rozdział pierwszy

Holly

Wrzesień 1999

Kiedy się budzę następnego dnia, czuję się inaczej.

Nie jest to ta radosna odmiana, na którą liczyłam. Nie mam wcale wrażenia, że unoszę się centymetr nad ziemią i widzę życie w innych barwach.

Ale wiem, co muszę zrobić.

Na samą myśl o zeszłej nocy zaciska mi się żołądek. Nawet kiedy przypominam sobie pierwszą część, kiedy jeszcze się dobrze bawiłam. Wychylałam szklanki u-Bootów (pięćdziesiąt procent piwa, pięćdziesiąt procent lodowego smirnoffa, sto procent NIGDY WIĘCEJ) i tańczyłam z Ellie w ogrodzie do DJ Lucka i MC Neata. Jak na wrzesień było całkiem ciepło i impreza przeniosła się do środka dopiero po północy.

Do Alexa dzwoniłam kilka godzin później. Nie mogę uwierzyć, że uznałam pijacki telefon w środku nocy za właściwy sposób na to, żeby mu powiedzieć, co czuję. Że nie chcę się tylko przyjaźnić. I że myślę o tym od dawna. Dzięki Bogu nie odebrał. Nie mówię tego dlatego, że zmieniłam zdanie i już nie chcę, żeby o tym wiedział. Po prostu lepiej, żebym nie była kompletnie nawalona, jak będę mu to mówiła.

Zdejmuję T-shirt i unikam patrzenia w lustro. Łapię szlafrok i pędzę do łazienki. Wczoraj po powrocie do domu wzięłam gorący prysznic i teraz znowu kąpię się w ukropie. Wrzątek przyjemnie szczypie moją skórę. Przybiera ładny czerwonawy kolor. W końcu wychodzę, ubieram się w rozszerzane dżinsy i granatową kamizelkę (Alex zawsze powtarza, że granatowy to mój kolor) i zbiegam po schodach do salonu.

– Mamo, podwieziesz mnie do Alexa?

– Pewnie, Hols. Zaraz się skończy Diagnoza: morderstwo. – Patrzy to na mnie, to na telewizor. – Mam swoją teorię. Widzisz tego faceta? Wszyscy myślą, że zamordował swoją żonę, ale moim zdaniem ona sfingowała własną…

Nie mogę tego dzisiaj słuchać. To, czy przypadkowa postać z serialu zabiła swoją żonę, jest w tej chwili najmniejszym z moich zmartwień. Dzięki Bogu mama była już w łóżku, kiedy wczoraj wróciłam. Dzisiaj nieźle się trzymam, ale wczoraj musiałabym być najlepszą aktorką na świecie, żeby uśpić jej czujność.

– Dobra, nieważne. Przejdę się.

Przynajmniej będę miała czas się zastanowić, co właściwie powiedzieć.

Mam od razu wszystko wyznać? Czy lepiej zacząć od wyjaśnień? Opowiedzieć o najgorszej nocy w moim życiu – o tym, że na samą myśl o niej pieką mnie oczy, skóra mi cierpnie i mózg się lasuje – i na koniec powiedzieć, że jedyną osobą, którą po tym wszystkim chciałam zobaczyć, był on? Bo jest moim najlepszym przyjacielem i chociaż zawsze wiedziałam, ile dla mnie znaczy, to przez ostatnich parę lat znaczył dla mnie więcej niż kiedykolwiek.

Dotychczas nie przyznawałam się przed sobą do tych myśli. Jestem zakochana jak wariatka w Alexie Tylerze. Kocham go. Mojego najlepszego kumpla, który zawsze myśli najpierw o innych – o swoim tacie, kolegach, o mnie – mimo że w ostatnich latach wiodło mu się gorzej niż innym. Uwielbiam w nim to, że mogę z nim pogadać na każdy temat i że zawsze mówi mi, co naprawdę myśli, a nie to, co sądzi, że mogę chcieć usłyszeć. Uwielbiam to, że do dziś proponuje, że poniesie mi torbę, choćbym mu nie wiem ile razy tłumaczyła, że sama dam sobie radę. Kocham go za jego wełniane swetry, których wcale nie nosi dla żartu. Czy jestem w stanie pokochać tę jego głupawą fryzurę? No pewnie. Zawsze mogę go wysłać do dobrego fryzjera. Uwielbiam to, że zawsze, jak robię nam kanapki, chodzi za mną ze ścierką i po mnie sprząta. Uwielbiam to, że wie tak dużo o gwiazdach, muzyce i książkach. Inni chłopcy w ogóle o tych rzeczach nie myślą. Uwielbiam to, że układa swoje kompakty w porządku alfabetycznym. Uwielbiam to, że to samo zrobił z moimi, chociaż pamiętam, że w pierwszej chwili mnie to rozśmieszyło. Czy chociaż mu podziękowałam? Przypomnę mu to dzisiaj, jak już powiem, że dosłownie kocham go na zabój. (Kocham w nim nawet to, że karci mnie za każde niewłaściwe użycie przysłówka dosłownie).

Jak zareaguje? Powie to samo co ja? Jak go znam, to najpierw będzie chciał to przedyskutować. W swoim stylu analizować do znudzenia, żeby się upewnić, że naprawdę tego pragnę.

A może się przestraszy i powie z zakłopotaniem, że zawsze traktował mnie wyłącznie jak przyjaciółkę – wręcz siostrę – i że bardzo mu schlebiam, dzięki, ale nie, to się nigdy nie uda. Pamiętam pierwszy dzień w klasie przedmaturalnej, niedługo po tym, jak umarła jego mama. Rozmawialiśmy w drodze do szkoły i w którymś momencie zaczęliśmy rozmawiać o jego rodzicach. Był taki smutny, że aż chciałam go przytulić, ale wyraz jego twarzy w tamtej chwili… Jakbym była wściekłym psem.

To wspomnienie jest ciągle bolesne, ale nie na tyle, żebym zawróciła, weszła na górę i wgramoliła się do łóżka. Muszę wiedzieć i możliwe, że teraz mam ostatnią okazję, żeby poznać prawdę.

No dobra, może moment nie jest najlepszy. Ja zaraz zaczynam studia w Londynie, on zostaje w Yorkshire. Nie żebym uzależniała decyzje co do nauki od tego, co powie Alex – ja tak nie robię. Trochę to frustrujące, że przez ostatnie miesiące mieszkaliśmy zaledwie kilka ulic od siebie. Dlaczego nie odważyłam się z nim porozmawiać? Powinnam była słuchać mamy. Ciągle żartowała, że prędzej czy później weźmiemy ślub. Zresztą wszyscy tak mówili, a ja protestowałam i upierałam się, że jesteśmy tylko przyjaciółmi. Pewnie dlatego, że bardzo długo tak właśnie myślałam. A potem bałam się, że jeśli nie będę zaprzeczać, to stanie się jasne, co naprawdę czuję, i stanę się pośmiewiskiem.

Dzisiaj nie obchodzi mnie, co myślą inni. I jeśli Alex się zgodzi, to może to być związek na odległość. Będę przyjeżdżać we wszystkie święta. Poza tym od czego są telefony? Już i tak ciągle do siebie dzwonimy. No i możemy pisać do siebie listy miłosne – to by było romantyczne. A jak będę podróżować, może jeździć ze mną. Czytałam niejeden artykuł o Brytyjczykach uczących angielskiego za granicą. On i tak chce zostać nauczycielem.

Jest cholernie zimno – zdaje się, że lato już definitywnie się skończyło – więc idę szybkim krokiem i zajmuję myśli marzeniami o naszych weekendowych spotkaniach. Wysiadam z pociągu, biegnę prosto w jego ramiona. Podnosi mnie, a ja oplatam go nogami. I nawet jeśli w wyobraźni jechałam starym pociągiem z lokomotywą parową, to nie będzie wcale mniej romantycznie, jeśli wysiądę z wagonu Midland Mainline i będę wlec po peronie walizkę na kółkach. A potem się w niego wtulę.

– O, cześć, Holly. – Ojciec Alexa staje bokiem, żeby mnie wpuścić. – Nie masz kurtki? Robi się zimno. Chcesz herbaty?

Na ogół chętnie rozmawiam z tatą Alexa – ostatnio chyba czuje się samotny – ale odmawiam i staram się nie zauważać, że jest rozczarowany.

– Synku! Holly przyszła! – krzyczy w stronę jego pokoju na piętrze. – Wchodź śmiało.

Alex najwyraźniej go nie słyszy. Jest pod prysznicem i śpiewa coś o byciu creep i wierdo, na melodię, którą ledwo poznaję z jego samochodu. Siadam na łóżku i czekam.

Znam jego pokój prawie jak własny. Duży plakat z Che Guevarą nad łóżkiem. Podręczniki z uczelni ułożone starannie na biurku. Wyprasowana piżama na swoim stałym miejscu: złożona na poduszce.

Nie mogę uwierzyć, że kiedyś uważałam to miejsce za sztywniackie, nawet nudne, jeśli mam być szczera. Po śmierci jego mamy często tu przychodziłam, żeby go pocieszać. Rozmawialiśmy do późnej nocy. W końcu zasypiałam w ubraniu na pościeli. Wtedy zaczęłam widzieć jego pokój inaczej. Jest ciepły. I bezpieczny. Kokon chroniący przed światem. Nic złego nie może się tu przedostać.

– O, cześć – mówi Alex.

Stoi w drzwiach z ręcznikiem na biodrach i czuję, że się rumienię. Kropelki wody lśnią na jego od niedawna foremnej klatce piersiowej i skapują po smukłej talii. Kiedy próbuję powiedzieć cześć, okazuje się, że mam sucho w gardle i zachrypnięty głos. Weź się w garść, Holly. Nie pierwszy raz widzisz Alexa bez koszulki. Z mokrymi włosami i rzęsami, pachnącego mydłem.

Nigdy w życiu tak bardzo nie pragnęłam kogoś przytulić.

– Co mogę dla ciebie zrobić, malutka?

MALUTKA?!

Puszczam mimo uszu to przypadkowe powitanie i sięgam po jego dłoń.

– Muszę ci coś powiedzieć.

– O zeszłej nocy, tak? Jak było?

Czy mi się tylko zdaje, czy w jego głosie słychać nutę sarkazmu? Próbuję mu spojrzeć w oczy, ale puszcza moją dłoń i rozgląda się po pokoju, jakby czegoś szukał. Dziwne, bo w pokoju panuje idealny porządek, każda rzecz leży na swoim miejscu. Wkładam ręce do kieszeni dżinsów, żeby ukryć zakłopotanie.

– Tak, chciałam z tobą o tym porozmawiać. Próbowałam wczoraj dzwonić, bo…

– A, tak. Przepraszam. Nie odbierałem telefonu. – Uśmiecha się, smarując pachy dezodorantem. – Byłem na randce i powiem tylko, że miałem zajęte ręce. Jeśli wiesz, co mam na myśli.

Na wypadek gdybym jednak miała jakieś wątpliwości, wymownie do mnie mruga.

Cholera, co się dzieje? To zupełnie nie w jego stylu. Alex, którego znam, jest serdeczny, troskliwy, słodki… A przede wszystkim z kim, do diabła, był na tej randce?

– Z kim byłeś na randce?

– Nie znasz. Ma na imię Jane. Superciało. Duże piersi. Świetnie całuje.

No dobra, coś tu nie pasuje. Takie teksty słyszę na ogół od Keva. A jak się nimi dzieli, Alex zasłania twarz dłońmi i kręci głową.

Wiele razy wyobrażałam sobie, jak by to było powiedzieć Alexowi, co do niego czuję, ale nigdy nie sądziłam, że będę aż tak zdenerwowana. Umiem podrywać chłopaków. Nie muszę odstawiać szopki z nieśmiałą, żałosną dziewczynką, która czeka, aż ją ktoś zaprosi. A ta cała Jane to nie może być nic poważnego. Pewnie dopiero co ją poznał, w ogóle nie ma porównania ze mną. Prawda?

– I co? Umówisz się z nią jeszcze raz?

Powiedz nie. Powiedz nie.

– Tak. Mam nadzieję, że dzisiaj. Dlatego ten prysznic.

Znowu do mnie mruga, a moje serce przestaje bić. Z zazdrości albo zakłopotania, nie jestem pewna. Czyżbym przez ten cały czas KOSZMARNIE się myliła? Karmiłam się myślami, że kocham Alexa, a tak naprawdę byłam zakochana w jakiejś jego wymyślonej wersji, bo prawdziwego Alexa nigdy tak naprawdę nie znałam? Jak kilka lat temu, kiedy po latach wzdychania do pana Abla, nauczyciela francuskiego – i po całych wakacjach wyobrażania sobie, że mam dwadzieścia pięć lat, spotykam go w paryskiej kawiarni, zakochujemy się w sobie nad croissantami i całujemy pod wieżą Eiffla – weszłam we wrześniu na pierwszą lekcję, uradowana i spięta. Jak tylko wszedł do klasy, ze świeżo wyhodowanymi wąsami i z gadką o odmianie czasowników, pomyślałam: quelle ze mnie za idiotka?

A może ten ból to wcale nie złamane serce? Może to tylko rozczarowanie tym, że Alex jest jak wszyscy kolesie, którzy udają, że kogoś lubią, po to, żeby dostać, czego chcą, a kierują się wyłącznie nakazami własnego krocza.

Ale nie przejmowałabym się tak bardzo, gdyby moje uczucia nie były prawdziwe. I niemożliwe, żebym przez cały ten czas tak głęboko się co do niego myliła. Znowu próbuję nawiązać kontakt wzrokowy.

– Na co się gapisz? – mówi i śmieje się, a ja czuję, że płoną mi policzki. Nie mam nawet czasu wymyślić, co odpowiedzieć, bo od razu dodaje: – Co mi chciałaś powiedzieć, malutka?

Skąd się wzięła ta jego malutka? Nigdy nie słyszałam, żeby kogokolwiek tak nazywał. Dziwnie to brzmi w jego ustach. Czyżbym była dla niego aż tak zwyczajna?

To ja, Holly! – mam ochotę mu przypomnieć. Ale nie mogę. Nie mogę powiedzieć tego, co chcę, bo wszystko wygląda inaczej, niż się spodziewałam.

Więc przełykam z trudem ślinę i silę się na uśmiech.

– Przyszłam, żeby się pożegnać. Będę teraz zajęta pakowaniem, a potem tata zawiezie mnie do Londynu. Kto wie, kiedy się zobaczymy.

Bacznie mu się przyglądam, czekam, ale jego twarz nie zdradza żadnych emocji. A kiedy otwiera usta, żeby coś powiedzieć, przez chwilę karmię się nadzieją, że zamierza mnie objechać, co ja wygaduję, że oczywiście zobaczymy się za kilka dni, nawet jeśli miałby mi tylko pomóc się pakować. No i pewnie że będziemy się nawzajem odwiedzać. A potem przyciągnie mnie do siebie i…

– Kto wie? – mówi i wzrusza ramionami. – Może nasza szkoła zorganizuje zlot po dziesięciu latach. Do tego czasu wrócisz z tych swoich podróży, będziesz miała męża Australijczyka i gromadkę dzieci.

– Może. – Śmieję się cicho. – Ale ty pewnie będziesz dyrektorem jakiejś szkoły i nie znajdziesz czasu, żeby odwiedzić naszą.

– Może.

Biorę go za rękę i przez jakieś siedem sekund patrzymy na siebie. W końcu się odsuwa i odgarnia z twarzy mokre włosy. Zaczyna pociągać za wystającą z ręcznika luźną nitkę. Wygląda na tak samo zakłopotanego jak ja, więc mamroczę coś na pożegnanie i zamykam za sobą drzwi.

Dopiero na schodach, za drzwiami jego domu, zaczynam płakać. Nie wiem, kiedy i czy w ogóle zobaczę jeszcze Alexa Tylera, ale jednego jestem pewna już teraz: muszę jak najszybciej wyjechać z Mothston.

Rozdział drugi

ALEX

Styczeń 2010

ONOMATOPEJA

Odwracam się i pytam swoich siódmoklasistów, co znaczy słowo napisane na tablicy. Widzę w górze osiem rąk. Żadna mnie nie zaskakuje.

– Tak, Isabella?

– Onomatopeja to słowo, które brzmi tak jak to, co opisuje – odpowiada, jakby czytała z podręcznika. – Na przykład plask albo buch.

– Dobrze – mówię. – Czy ktoś może podać inne przykłady onomatopei?

Tym razem unikam wlepionych we mnie oczu i szukam kontaktu z mniej śmiałymi uczniami.

– Jack? – pytam z nadzieją.

Jack Couchman to jedyny uczeń Mothston Grammar, którego można by nazwać łobuzem, chociaż jego najpoważniejsze wykroczenia to niewkładanie koszuli w spodnie i sporadyczne pyskówki. Przez ostatnich kilka lat wiele razy marzyłem o tym, żeby moi uczniowie mieli trochę więcej skłonności do buntu. Bardzo bym chciał przyłapać któregoś z gimnazjalistów na paleniu trawki za salą do zetpete albo odkryć ślady przynajmniej drobnego aktu wandalizmu w laboratorium komputerowym. Nie żebym sam robił takie rzeczy, kiedy się tu uczyłem. Siedziałem w ławce, w której teraz siedzi Isabella Smart.

– Może srom? – mówi Jack, bawiąc się długopisem.

Mniejszość, która rzadko zgłasza się do odpowiedzi, parska śmiechem. Pozwalam mu przez chwilę kąpać się w blasku chwały. Jack nie sprawia wielkich kłopotów, jeśli tylko mu się pozwoli trochę popisać. Poza tym w tej chwili nie jestem w stanie się skupić na podstawach lingwistyki. Denerwuję się na myśl o dzisiejszym wieczorze.

– Po co to robimy, proszę pana? – pyta Jack, kiedy klasa przestaje chichotać. – Do czego nam wiedza o onomatopatoczymśtam?

W poszukiwaniu inspiracji wyglądam przez okno, ale takiej pogody nawet zawodowy meteorolog nie umiałby nazwać. Nie jest ani mokro, ani słonecznie. Jak na tę porę roku ani zimno, ani przyjemnie. Straciłem już rachubę, nie wiem, ile razy w ciągu ostatnich sześciu lat ktoś mnie pytał, po co się czegoś uczymy, i do dziś nie wymyśliłem lepszej odpowiedzi niż: żebyście zdali egzamin. To wprawdzie jedyne prawdziwe zmartwienie dzieciaków z Mothston Grammar, ale mógłbym się postarać bardziej.

Kiedy marzyłem o tym, żeby zostać nauczycielem, widziałem siebie jako jednego z tych inspirujących typów, o których kręci się filmy. Trener Carter i John Keating ze Stowarzyszenia umarłych poetów w jednym. Ale jakoś trudno mi sobie wyobrazić Samuela L. Jacksona albo Robina Williamsa dyskutujących o onomatopejach. Albo o sromie.

Pięć godzin po ostatnim dzwonku w tygodniu idę szybko na dworzec. W obskurnej knajpce, którą kiedyś prowadziła znajoma mojej mamy, Sue, żaluzje są opuszczone. Sue miała nerwowe usposobienie, więc gdy zanosiła komuś filiżankę na spodku, było ją słychać z drugiego końca sali. W końcu przeszła załamanie nerwowe i sprzedała lokal. Zajęła się strzyżeniem. Mama zapraszała ją do nas, żeby mogła poćwiczyć w kuchni. Na mnie. Jakbym bez tego dostatecznie nie odstraszał kobiet.

Mijam kawiarnię, patrzę na elektroniczny ekran, żeby sprawdzić, o której przyjeżdża najbliższy pociąg z Yorku, i siadam na ławce przy automacie z biletami. Tutaj się umówiliśmy. Zauważam, że nerwowo stukam palcami w uda, więc chowam ręce do kieszeni i spoglądam na szklany dach. Jest pokryty gołębimi odchodami. Moim oczom ukazuje się cała ich konstelacja i dziwię się, że nigdy wcześniej nie widziałem tego kałowego ornamentu. Przychodzi mi do głowy, że to jak patrzeć na gwiazdy, które nagle przesłania czyjś cień.

To ona. Fiona. Moja pierwsza internetowa randka. W obcisłych dżinsach, płaszczu z paskiem i z idealnie przyciętą grzywką, która nadaje jej wygląd kobiety z ciekawym życiem wewnętrznym.

Wiem, jak to brzmi: randka internetowa. Zapisałem się do tego portalu miesiąc temu tylko dlatego, że zacząłem wątpić, czy uda mi się znaleźć partnerkę w mieście, gdzie wszyscy znają moją historię, w tym epizod z nagłą erekcją podczas lekcji wuefu. Tak naprawdę nie dostałem erekcji na wuefie. Po prostu nowe spodenki zebrały się w kroku. Ale jak tylko Dean Johnson wrzasnął: Alex Tyler ma stójkę! moja reputacja była przypieczętowana.

I tak znalazłem się tutaj, w drzwiach Białego Konia. Otwieram je przed Fioną.

– Ładnie wyglądasz – mówię jej, ale ona nie reaguje na komplement.

Wybrałem Białego Konia, bo to jeden z tych osobliwych pubów, w których z sufitu zwisa mnóstwo świecidełek, a przede wszystkim sporo w nim ustronnych zakamarków, w których można porozmawiać z dala od wścibskich spojrzeń autochtonów.

– Alex! – słyszę, podchodząc do baru, i momentalnie rozpoznaję głos znajomego mojego ojca, Roda.

Stawia kufel na barze, lustruje od stóp do głów Fionę i mruga do mnie z aprobatą. Zachowanie równie subtelne, jak spodnie Davida Bowie w Labiryncie.

Z przerażeniem w oczach płacę za butelkę czerwonego wina i przepraszam Fionę. Siadamy przy stoliku w pustej sali na tyłach.

W tej części kraju są dwa rodzaje miasteczek. Te, które z czegoś słyną (z wypieków, jakiegoś programu telewizyjnego albo dużego poparcia dla partii narodowej) i te, o których nikt nie słyszał. Mothston należy do tej drugiej kategorii. Jedynym powodem, żeby tam mieszkać, jest to, że zawsze się tam mieszkało. Jak ja i Rod.

Kiedy dorastałem, wcale mnie nie korciło, żeby kiedyś stąd uciec, ale też nigdy nie zamierzałam zostawać zbyt długo. Mama umarła, kiedy kończyłem liceum, i kiedy przyszło do wybierania uniwersytetu, nie chciałem zostawiać taty samego.

– Niedługo tu o mnie przeczytasz – powiedział, kiedy wspomniałem, że zastanawiam się nad Exeter.

Czytał właśnie nekrologi w lokalnej gazecie. Zapytałem, czy w Exeter można dostać „Heralda”, on poszedł do swojego pokoju z butelką diazepamu, a ja w końcu wylądowałem na studiach w Yorku.

Cztery lata później zdobyłem dyplom i chociaż tata nie brał już proszków, wiedziałem, że sam sobie nie radzi. Mój tata, który do dzisiaj nazywa internet infostradą. Więc znalazłem pracę w tutejszej podstawówce.

Kiedyś go nie cierpiałem i obwiniałem o wszystko, czego nie udało mi się osiągnąć, ale z wiekiem zacząłem lepiej rozumieć, jak trudno musiało mu być, kiedy stracił najukochańszą osobę. Nie dziwię się, że poplątało mu się w głowie.

Postanawiam nie dzielić się z Fioną historią swojego życia. Na razie siedzimy w spokoju, ogrzewamy gardła pierwszymi łykami wina i patrzymy na przeciskających się do środka czterech kolesi w piłkarskich koszulkach. Rozpoznaję barwy Leeds United. Tata miał kiedyś karnet na cały sezon.

– Nie kręci cię piłka, co? – pyta Fiona, a słowo piłka wymawia z taką pogardą, jakby mówiła o Hitlerze, pedofilii albo Piersie Morganie.

– Niespecjalnie – odpowiadam i uśmiecham się pojednawczo.

Sobotnie popołudnia spędzałem na kanapie, czytając klasykę literatury i pijąc z mamą gorące kakao.

– Czy to zbyt wygórowane oczekiwanie, żebyś się tym nie interesował?

– Nie.

– Skąd u facetów ta obsesja?

– Ja jej nie mam.

– Mój eks nie przestawał nawijać o Arsenalu. Arsenal to, Arsenal tamto. W końcu mu powiedziałam: wybieraj – ja albo Arsene Wenger.

– Kogo wybrał?

– Arsene’a Wengera.

Siada wygodniej i pociera dłonią o dłoń, jakby jej było zimno. Nagle zapada nasza pierwsza krępująca cisza. Przypomina czarną dziurę: im dłużej trwa, tym trudniej się z niej wydostać.

– Lubisz uczyć? – Fiona proponuje drogę wyjścia, a ja, zanim odpowiem, wypijam łyk wina.

Niektórzy wracają do szkolnej klasy, bo kończą studia i nie mają lepszego pomysłu na życie. I to jest okej. Wielu spośród moich najlepszych nauczycieli przeszło taką właśnie drogę. Ale ja należę do tej drugiej grupy: do naiwnych poczciwców, którym się wydawało, że mogą zmienić świat.

Opowiadam o tym, a Fiona zasłania ręką usta i udaje, że wymiotuje, i nagle zdaję sobie sprawę, że brzmi to jak wyświechtany slogan, ale tak właśnie się myśli, kiedy się ma dwadzieścia dwa lata.

– Zresztą nieważne – mówię, żeby nas katapultować z kolejnej kosmologicznej próżni. – Pisałaś na swoim profilu, że lubisz czytać. To jaką książkę zabrałabyś na bezludną wyspę?

– Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi – odparowuje bez zastanowienia, a ja staram się nie okazać zdziwienia.

– Po co ci taka książka na…

– Powinieneś ją przeczytać, jeśli chcesz wpływać na uczniów. – Przełyka resztkę swojego wina. – Albo zrobić to co ja i otworzyć drukarnię. Sto dwadzieścia tysięcy. Takie miałam obroty w zeszłym roku.

Wiązałem z tym spotkaniem wielkie nadzieje. Portal stwierdził, że do siebie pasujemy, i często wymienialiśmy długie maile. Ale jak dotąd nasza randka przypomina pisklaka, który desperacko wymachuje skrzydłami, żeby pierwszy raz oderwać się od ziemi.

Wymieniamy milczące uśmiechy i w końcu proponuję, żebyśmy spróbowali się odprężyć przy jedzeniu. Ale Fiona najpierw chce papierosa. Pali go tak, jakby sobie przypominała jakieś bolesne doświadczenie. Wypuszcza dym kątem wąskich ust i patrzy hardo przesz szybę opuszczonego sklepu. Wypełniam ciszę pytaniem o jej typ i słyszę, że jej ideał ma metr dziewięćdziesiąt wzrostu (ja mam metr osiemdziesiąt siedem), krótkie ciemne włosy (ciemne, ale zasłaniają mi uszy), silny charakter (niestety), robi karierę (mieszkam z ojcem) i ma dobry kontakt z jej przyjaciółmi (nie wiem, czy kiedykolwiek ich poznam).

Słucham cierpliwie tej listy wymogów. Jeśli chodzi o mnie, to szukam atrakcyjnej dziewczyny, która ma w życiu cel i lubi moje poczucie humoru. To chyba niezbyt wygórowane oczekiwania.

Fiona gasi papierosa podeszwą buta. Niedaleko dźwięk tłuczonego szkła sygnalizuje kłopoty.

– Klasa robotnicza – żartuję.

– Ja do niej należę – mówi Fiona.

Całkiem opacznie odebrała mój ton i pogrzebała resztki mojej nadziei, że coś się z tego może urodzić.

Przychodzi mi do głowy krnąbrna myśl. Wyobrażam sobie, że przyspieszam kroku i w końcu ruszam przed siebie pełnym sprintem. Biegnę, nie oglądając się za siebie, a chłód styczniowego powietrza równoważy ciepło ekscytacji: udało mi się uciec!

Jestem już prawie pod domem, kiedy kelner podaje nam zalaminowane menu. Właśnie wtedy przekraczamy z Fioną horyzont zdarzeń wokół ostatniej czarnej dziury. Stąd już nie ma odwrotu.

– Kiedy wreszcie zrozumiesz, że nikt już nie chodzi na randki? – śmieje się ze mnie Kev.

Prawie skończyłem relacjonować spotkanie z Fioną.

– To nie wszystko – mówię i uśmiecham się krzywo.

Opowiadam mu o tym, jak już w restauracji oznajmiła mi, że jest wegetarianką.

Kev stawia szklankę z piwem na zdartej powierzchni klonowego baru i kaszle w prawą dłoń.

– I co z tego?

– To z tego, że jak poprosiłem o stek, kazała mi zmienić zamówienie.

– Yyy… Kazała?

– Tak. I zasugerowała lasagne ze szpinakiem.

– I co zrobiłeś?

– Zmieniłem zamówienie. – Czekam, aż jego usta wykrzywią się w bezbrzeżnej pogardzie. – Wziąłem zestaw mięs z grilla.

Nie przybijam piątki, ale nie dlatego, że jestem przeciwnikiem przybijania piątek (choć przysięgam, że kiedyś walnął mnie z całej siły w ramię za to, że spróbowałem tego w szkole). Chodzi o zarazki, które przed chwilą zdeponował w swojej dłoni. No i o to, że jestem w nastroju do świętowania.

– Kto zapłacił?

– Ja.

– I ile wyszło? Z pięćdziesiąt funtów, nie?

– Trochę ponad.

– Uosobienie Alexa Tylera. Zawsze byłeś frajerem, jeśli chodzi o kobiety.

– Jak można być u…

Poddaję się. Jedna z moich eks uświadomiła mi kiedyś, że poprawiać cudzą angielszczyznę poza murami szkoły mogą tylko ludzie po pięćdziesiątce. Prawie nie mogę się doczekać wieku średniego.

– Nie rozumiem, czemu twierdzisz, że nikt już nie chodzi na randki. Niby jak mam znaleźć dziewczynę?

– Musisz bzykać, Alex. Bzykasz, a potem bzykasz jeszcze trochę. I jeśli za piątym razem ciągle cię to jara, masz dziewczynę.

– Chyba raczej koleżankę do bzykania.

– A miałeś kiedyś koleżankę do bzykania?

– Nie. I ty…

– No to ani słowa więcej o koleżankach do bzykania.

Dlaczego wciąż daję mu się w to wciągać? Po co przychodzę w każdą sobotę do Lwa? Pewnie dlatego, że w Mothston nie ma nic innego do roboty. Kiedyś było nas trzech, ale Rothston w dniu zaręczyn przeszedł na emeryturę.

Dawniej sytuacja Keva wyglądała lepiej. Łysinę miał dobrowolnie, a na jego brzuchu nie dało się jeszcze postawić kufla z piwem. Co do mnie to wciąż śpię w sypialni, w której wieszałem plakaty z tablicą Mendelejewa. Może po prostu czekałem na kogoś, z kim będę mógł wziąć kredyt hipoteczny, a teraz, u progu trzydziestki, moje życie to paragraf dwadzieścia dwa: nie mam dziewczyny, żadnych szans na kupienie domu; nie mam domu, jeszcze mniejsze szanse na znalezienie dziewczyny.

Kev ściska pustą szklankę i potrząsa mi nią przed nosem. Kiedy wracam z drinkami, okazuje się, że zjawił się mój ojciec. Siedzi obok Keva i jest wyraźnie zaniepokojony. Pyta, jak poszła randka, mimo że nic mu nie mówiłem. Kev wzrusza ramionami, jakby chciał powiedzieć: To nie ja.

– Co tu robisz? – pytam, ale tata, zamiast odpowiedzieć, drapie się po ręce. Patrzy to na nią, to na mnie.

Wreszcie bierze głęboki wdech, na chwilę zatrzymuje w płucach zatęchłe powietrze i wypuszczając je, oznajmia, że sprzedaje dom.

– Jak to sprzedajesz dom?

– Kupiłem łódź.

Teraz się śmieję. Ewidentnie postanowili mnie wkręcić. Za chwilę zjawi się ekipa telewizyjna.

– Barkę rzeczną.

– Nie mogę mieszkać na barce.

Kev siada wygodniej i splata ręce na piersi. Najwyraźniej bawi go rozgrywający się przed nim dramat.

– Trochę czasu minie, zanim sprzedam dom, więc nie wylądujesz na ulicy.

Gapię się na niego z niedowierzaniem.

– O czym ty mówisz? Skąd pomysł z mieszkaniem na barce?

– Często o tym rozmawialiśmy z twoją mamą. Czekałem, aż się wyprowadzisz z domu, ale…

– Czekałeś, aż ja się wyprowadzę z domu?

Tata rzuca mi łaskawy uśmiech, jakby chciał mi pokazać, że nie ma mi za złe, że tak mocno opóźniłem realizację jego marzenia.

W mojej krtani wzbiera tysiąc słów oburzenia, ale przez chwilę nikt się nie odzywa. W końcu Kev uderza obiema rękami w bar.

– Mam! – mówi i odwraca się do mnie. – Odpowiedź na wszystkie twoje problemy. Powinieneś się wprowadzić do mnie. Moi starzy nigdy nie wrócą ze słonecznej Hiszpanii. Podzielimy się czynszem i zamienimy mój dom w prawdziwy raj dla kawalerów. Co ty na to, mistrzuniu?

Rozdział trzeci

HOLLY

– Witaj, wielka smutasko z kotem.

Nie są to najprzyjemniejsze życzenia urodzinowe, jakie słyszałam, ale mówi to Jemma, a gdybym się obrażała za wszystko, co pada z jej ust, bez przerwy wyglądałabym jak gostek na moście w Krzyku Muncha.

– Już tylko jeden rok do trzydziesteczki, co? Nie zazdroszczę – ciągnie ze swoim szkockim zaśpiewem i zrzuca dżinsową kurtkę. – Co ty tu w ogóle robisz? Zaczynamy pracę dopiero za trzy kwadranse.

– Zawsze przychodzę o tej porze. Nigdy cię nie ma, więc nie wiesz. Powiedz raczej, co ty tu robisz. Tak wcześnie.

– Przyszłam ozdobić twoje biurko balonami i urodzinowym brokatem. Jeszcze przez miesiąc będziesz go znajdować w każdym otworze swojego ciała.

– Jesteś kochana – mówię, mimo że w środku skręca mnie z żenady.

– Nie zakochuj się. Zostawiłam wszystko w metrze.

– Nie szkodzi. Liczy się myśl.

Bardzo kocham Jemmę, ale dobrze, że nie przychodzi codziennie o tej porze. Uwielbiam tę pierwszą godzinę w biurze. Mogę wtedy pracować bez zakłóceń. Melissa też zjawia się wcześnie, ale nie zajmuje mnie pogaduszkami.

– Nie mogę uwierzyć, że akurat dzisiaj, kiedy przyszłam wcześniej, mój szef jest na biznesowym śniadaniu. – Jemma patrzy nadąsana na gabinet Martina Coopera. – Przydałyby mi się punkty za sprawowanie. On uważa, że jestem beznadziejną asystentką.

Jest beznadziejną asystentką, ale zachowuję tę myśl dla siebie.

– Napiszę do niego maila, żeby wiedział, że przyszłam. – Zaczyna stukać w klawiaturę. – A co z twoim? Jest już?

Richard Croft jak na komendę wychodzi ze swojego pokoju.

– Dzień dobry, drogie panie. Jemma, ładnie dziś wyglądasz. Zrobiłaś coś z włosami?

– Mam nowy szampon i odżywkę. – Rumieni się i odgarnia z ramion rozświetlone loki. – Miło, że zauważyłeś.

– Drobiazg. Holly, wejdziesz na chwilę?

Jest już prawie w drzwiach, kiedy Jemma woła:

– Holly ma dzisiaj urodziny! Tak tylko mówię, na wypadek gdybyś chciał jej dać urodzinowego całusa czy coś.

– A, prawda. Wszystkiego najlepszego, Holly.

Richard zatrzymuje się na ułamek sekundy, wraca do mojego biurka i dzięki najkrótszemu pocałunkowi w policzek przechodzi do historii, a potem wraca do swojego gabinetu.

– Dziękuję – mówię do jego oddalających się pleców.

– Hols, rumienisz się – śmieje się Jemma, jak tylko Richard znika za progiem. – Jutro powiem, że mam urodziny, żeby dostać to samo od Richarda Crofta.

– Udław się croissantem – rzucam z uśmiechem i ruszam za szefem.

– To było niezręczne – mówi Richard, a ja zamykam drzwi.

– Straszne. Przepraszam za nią. I jeszcze jedno: to był najgorszy pocałunek ever. Dostanę teraz ten właściwy?

Richard śmieje się, wstaje i jedną ręką łapie mnie w pasie, a drugą kładzie na potylicy. Na początek muska delikatnie kąciki moich ust. Jego wargi stają się pełniejsze i twardsze, kiedy stykają się z moimi. Z tego miejsca nie ma już odwrotu i obydwoje wznosimy się na wyżyny namiętności.

Nagle zdaję sobie sprawę, że już się nie całujemy, ale ja nadal stoję z zamkniętymi oczami i nic nie mówię. Jestem w jego gabinecie zupełnie niepotrzebnie. Powinnam coś powiedzieć, bo jeszcze pomyśli, że umarłam.

– Jeszcze raz dzięki za prezent. Wspaniały.

Kładę ręce na jego twardej piersi. Wczoraj wieczorem zabrał mnie na kolację i wręczył czarną skórzaną torbę od Mulberry. Nigdy nie miałam droższej. Nawet gdyby wszystkie moje torby zaszły ją od tyłu w ciemnej uliczce, i tak dostałyby manto. Wewnętrzny głos mówi mi, że powinnam ją trzymać w szafie, w firmowym worku, żeby się nigdy nie zniszczyła – taka jest piękna. Ale nie chcę, żeby Richard myślał, że mi się nie podoba.

– Nie ma za co, kochanie. Po południu idę z Martinem na spotkanie z klientem, więc chciałem ci złożyć życzenia, póki mam okazję.

– Dziękuję. Ale powinieneś był mnie obudzić rano. Przyjechałabym z tobą.

– Tak pięknie wyglądałaś. Nie chciałem cię budzić. – Zakłada mi włosy za uszy i całuje w czoło. – Poza tym gadałem z twoim szefem. Powiedział, że zasłużyłaś na to, żeby w dniu urodzin pospać dłużej. Ostatnio ciężko pracujesz. Gdyby nie ty, nie mielibyśmy szans z tym klientem. Bez ciebie firma by się rozleciała, wiesz? To samo mówiłem wczoraj Martinowi.

Macham ręką i uśmiecham się wstydliwie.

– Serio – mówi. – Przekonuję go, żeby miał na ciebie oko. Zasługujesz na awans.

Wygładza jedwabny krawat od Hugo Bossa i siada za biurkiem.

– Na pewno nie dasz rady przyjść wieczorem? – pytam niezobowiązującym tonem, wygładzając spódnicę.

– Bardzo bym chciał. Ale nie mogłem wczoraj odmówić Martinowi. Prosił, żebym posiedział z nim dziś do późna. Zwłaszcza że nie mógłbym mu powiedzieć dlaczego. Przykro mi.

– Nie szkodzi. Po prostu Leah, Rob i Susie bardzo chcieliby cię poznać. W dodatku Susie przyprowadza swojego nowego chłopaka, żebyśmy się poznali.

Nie mówię, że przede wszystkim w dniu własnych urodzin nie mam ochoty być jedyną singielką w towarzystwie.

– Wiem. Bardzo żałuję, że mnie nie będzie.

– Spoko, naprawdę. Będą inne okazje.

Spotykamy się już dziewięć miesięcy, a on ciągle nie poznał moich dwóch najlepszych przyjaciółek. Ale one przynajmniej o nas wiedzą. Nikt inny nie wie. W tym właśnie problem, że musimy utrzymywać nasz związek w tajemnicy. Chociaż to pewnie i tak lepsze niż powiedzieć wszystkim i stać się w ich oczach typową asystentką, która się bzyka z szefem.

A to zupełnie co innego. Richard nie ma żony, więc to nie jest ROMANS. Kiedy zaczynaliśmy, oboje byliśmy singlami.

Nie jest sprośnym staruchem. Ma trzydzieści pięć lat, jest zdrowy i dotyka mnie w niestosowny sposób, tylko kiedy jest to stosowne.

Nie sypiam z nim po to, żeby sobie załatwić awans. Namawia mnie, żebym robiła karierę w firmie, ale ja lubię być jego asystentką. Tworzymy zgrany zespół. Tylko dlatego postanowiliśmy trzymać nasz związek w tajemnicy: żeby nikt go nie interpretował niewłaściwie. Poza tym całe to ukrywanie się jest mocno ekscytujące.

Więc jak się nad tym zastanowić, wcale nie jest to takie znowu schematyczne. Powiedziałabym raczej, że to klasyczna historia miłosna.

Chłopiec poznaje dziewczynę. Dziewczyna zakochuje się w chłopcu. Chłopiec zakochuje się w dziewczynie, choć nie powinien, i pokonują wszelkie życiowe przeszkody, żeby być razem wbrew przeciwnościom losu.

Tylko patrzeć, jak będziemy żyć długo i szczęśliwie.

Wszyscy już zasiedli do swoich biurek i teraz z różnych stron biura słyszę: „Sto lat, Holly!”, „Sto lat, Hols!”, „Piąteczka, babciu” (to Danny) i „Ciszej, błagam” (Melissa). Biorę notes i zabieram się za listę rzeczy do zrobienia.

Uwielbiam to robić. Niektórych kręci kupowanie butów, jedzenie pączków albo Facebook. Ja się zaspokajam spisywaniem tego, co mnie czeka, a potem skreślaniem kolejnych pozycji. Mam tak od studiów. Leah i Susie zawsze się ze mnie śmiały. Jak nie patrzyłam, na zmianę dodawały coś do moich list, na przykład: „posprzątać w łazience”, „zaparzyć koleżankom herbaty” albo „przestać być taką nudziarą”.

Dzwonię do restauracji, żeby zmienić rezerwację z szęściu osób na pięć i z wielką satysfakcją skreślam pozycję „zadzwonić do restauracji”. W tej samej chwili na biurko, które dzielę z Jemmą, rzuca cień prawie dwumetrowa sylwetka Martina Coopera.

– Ahoj, żeglarki! – woła. – Jemma, mogę cię prosić na chwilę do siebie? Mam mały romans.

Znika za swoimi drewnianymi drzwiami, a ona szuka w stercie papierów notesu.

– Dobra, idę – mówi. – Ale jeśli naprawdę to miał na myśli, dzwonię do kadr.

Zanim wróci, zdążam skreślić z listy kolejne trzy pozycje. Danny podjeżdża do nas na krześle.

– Co tam, Essex? – żartuje Jemma.

– A nic, Szkocja – odpowiada, nieudolnie małpując jej akcent. – Pytanie. Wolałybyście nie mieć jednego palca u ręki czy mieć dodatkowy u nogi?

– To za łatwe – mówi Jemma. – Dodatkowy u nogi. Stopa jest przez większość czasu zasłonięta, a dłonie prawie zawsze masz na widoku.

– Poza tym gdzie znajdziesz czteropalczastą rękawiczkę? – dodaję, nie spuszczając wzroku z monitora. – W skarpetkach nic nie trzeba zmieniać.

Danny przytakuje, wyraźnie zadowolony.

– No dobrze. Ciekawe argumenty.

Lubimy Danny’ego, mimo że każde zdanie kończy słowami: „wiesz, o co chodzi?”. Choć w tym, co mówi, prawie nigdy nie ma najmniejszej dwuznaczności.

– Ja też coś mam – ciągnie Jemma. – Wolelibyście do końca życia nie być w stanie mieć orgazmu czy zapewnić komuś orgazmu?

– Mieć – mówię.

– Zapewnić – odpowiada jednocześnie Danny.

– Egoista – rzucam.

– Kłamczucha – odpowiada.

Wcale nie kłamię. Nie żebym musiała się o to martwić przy Richardzie. Zawsze próbuje, aż dojdę, nawet gdyby to miało trwać całą noc. Czasem zresztą wydaje się, że tyle trwa. Kiedyś głośno sprzeciwiałam się udawaniu orgazmów, ale ostatnio zrozumiałam, że to bywa konieczne. Prawda jest taka, że nie zawsze je mam. Co nie znaczy, że nie jest mi dobrze. A Richard jest moim pierwszym facetem, który nie chce się z tym pogodzić. To słodkie, ale czasami męczące.

Oczywiście nie mogę tego wszystkiego powiedzieć Danny’emu. Zresztą i tak odjeżdża już na krześle do swojego biurka, bo w jednej chwili otwierają się drzwi gabinetów Martina i Richarda.

– Czas przełknąć żabę – rzuca Martin na pożegnanie.

– Miłej reszty urodzin, Holly – mówi Richard i ukradkiem puszcza do mnie oko. Dostaję od tego gęsiej skórki. – Jak chcesz, możesz wyjść trochę wcześniej.

– Dzięki, Richard – odpowiadam tonem, który, mam nadzieję, jest dostatecznie serdeczny, żeby wyrazić szacunek do szefa, ale nie zdradza, że pozwoliłam mu się przywiązać do ramy łóżka tym jego niebieskim krawatem od Hugo Bossa.

Granica jest cienka.

– Twój szef jest lepszy od mojego. Dowód numer dziewięćdziesiąt cztery – wzdycha Jemma, patrząc, jak wychodzą.

– No tak, to miłe, że puszcza mnie wcześniej.

– Tak, to też. Miałam na myśli jego tyłek.

Do jakiejś czwartej skreślam z listy kolejne pozycje. Wokół mojego biurka zaczyna się ze sztuczną ostrożnością zbierać tłumek. Ewidentnie czekają na tort, żeby zaintonować Sto lat. Straszne. Co za koszmar. Mam ich zauważyć i udawać, że spodziewam się tortu, czy raczej udawać, że nic nie widzę? W końcu zaczynają śpiewać i mogę wreszcie zdmuchnąć świeczki.

– Wybacz, że jakość trochę słabsza niż zwykle – mówi Jemma i kładzie obok mojego komputera kawałek czekoladowego biszkopta. – Ale nie mogliśmy cię prosić, żebyś upiekła własny tort urodzinowy, więc stanęło na piekarni w Tesco.

Zazwyczaj to ja piekę ciasta na urodziny ludzi z biura. Jak zaczynałam pracować w Hexagon Marketing, Danny obchodził dwudzieste trzecie urodziny. Dowiedziałam się wtedy, że w firmie obowiązuje idiotyczna zasada: każdy solenizant przynosi tort, więc zaproponowałam, że coś dla niego przygotuję. I tak nieopatrznie zostałam oficjalną tortową. Teraz solenizanci piszą do mnie maile z zamówieniami, a potem udają zaskoczonych, kiedy Jemma wręcza im upragnione wypieki.

– Mmm… pyszne – oznajmia Melissa. Wyrzuca serwetkę do kosza i zgarnia z biurka okruszki.

Mówi to z takim zadowoleniem, jakiego można by się spodziewać po kimś, kto właśnie usłyszał w radiu, że tej zimy będzie obficie padał deszcz. Jemmę aż skręca. Dopóki nie zwróciła mi na to uwagi, nie zauważyłam, że Melissa wyraża emocje wyłącznie słowami. Jej twarz zawsze jest beznamiętna.

– Dokładka? – pyta Jemma, widząc, że zjadłam pierwszy kawałek.

– Nie, dziękuję.

Kroi sobie drugą, sporą porcję.

– I dlatego nosisz rozmiar dziesięć, a ja nie.

To nieprawda. Moja sylwetka to wynik trzech wizyt na siłowni w tygodniu. Przed studiami nigdy nie ćwiczyłam i nie przypadkiem dopiero później zaczęłam się kurczyć. Nawet moja pupa. Nie wrócą już raczej dni, kiedy można było na niej zorganizować małe przyjęcie. Tak czy siak, słuchając Jemmy, można by odnieść wrażenie, że nosi rozmiar dwadzieścia cztery, a nie czternaście. Pierwszego dnia powiedziała mi przy lunchu, że jutro zaczyna się odchudzać, i od tamtej pory zawsze przechodzi na dietę jutro.

– Dziś mogę zaszaleć – mówi, oblizując palce. – Dieta od jutra.

Kiedy znikają ostatni pożeracze tortu, wracam do pracy. Do punkt piątej udaje mi się poradzić sobie ze wszystkimi pilnymi zadaniami. I wtedy Jemma skacze na równe nogi.

– No dobra, ubieraj się. Wyrobiłaś normę. No, może nie do końca. Ja bym zrobiła więcej. Ale i tak się ubieraj. Idziemy do pubu.

– Nie mogę.

– Pewnie że możesz. Szef ci pozwolił, a mój nie musi wiedzieć.

– Muszę nakarmić Harolda.

Bo miał do mnie przyjść Richard. Nie powiedziałam Jemmie o kolacji urodzinowej, chociaż bardzo bym chciała. Bardzo się polubiłyśmy w drugim tygodniu mojej pracy, kiedy zrobiłam jej ekspresową stylizację przed nagłą randką, używając prostownicy do włosów i zestawu do makijażu, które trzymam w szufladzie biurka. Tamten związek nie przetrwał tygodnia, ale nasz jeszcze się pogłębił. Od tamtego czasu nie raz korzystała z moich zasobów kosmetycznych.

– Uciekasz do domu, żeby nakarmić swojego kalekiego kota?

– Harold jest częściowo ślepa, Jem, nie jest kaleką.

– I ma depresję.

– Owszem. I prawdopodobnie bulimię.

– Więc po co go karmić?

– JĄ.

Kiedy Harold zaczęła przychodzić pod moje drzwi, myślałam, że jest chłopakiem. Imię, które jej wtedy nadałam, zdążyło się przyjąć.

– Masz rację, ale i tak muszę to zrobić. Wybacz, Jem.

– Okej – mamrocze pod nosem, nie bez złości.

Potem jeszcze trochę jęczy. Moja pierwsza myśl jest taka, że przegina, ale po chwili zauważam, kto się zbliża do mojego biurka.

– Wychodzisz, Holly? – mówi serdecznym tonem Melissa. – Zazdroszczę wam, że tak wcześnie kończycie. Nie żebym wam wypominała. Też chciałabym nie mieć tylu obowiązków i móc się urywać o tej porze. Miłego wieczoru!

Jestem zbyt oszołomiona, żeby jej przypomnieć, że codziennie zostaję do późna. Gapię się jedynie na jej oddalające się plecy.

Jemma pokazuje jej tylko środkowy palec.

Wracam do domu i karmię Harolda. Jest wyraźnie wkurzona, że znowu wychodzę. W końcu spotykam się z przyjaciółmi w Blackheath Village.

Jak tylko wchodzę do malutkiej włoskiej knajpki, słyszę radosne okrzyki. W rogu stoi stolik dla sześciu osób. Dziewczyny siedzą po jednej stronie, chłopaki po drugiej. Kładę nową torbę na krześle naprzeciwko mojego i całuję wszystkich na powitanie.

Rozdział czwarty

ALEX

Henderson wyjmuje mi z rąk kopertę. Rozrywa ją palcem wskazującym i czyta list. Z beznamiętnym wyrazem twarzy. Potem siada wygodniej na krześle.

– Londyn, tak? – mówi beztrosko.

Pamiętam swój pierwszy dzień w roli nauczyciela w Mothston Grammar. Podobnie jak pan Henderson zaczynałem tam jako uczeń. „Popatrz tylko, jak daleko zaszedłeś”, powiedział wtedy bez cienia ironii. A teraz informuję go, że nie wrócę po wiosennej przerwie. Reaguje dwuznacznie. To cios w moje ego.

Kiedy patrzę wstecz na ostatnich kilka tygodni i miesięcy, widzę, że to nie decyzja taty, żeby sprzedać dom, skłoniła mnie do opuszczenia Mothston, tylko randka z Fioną. Zapytała, czy uczenie daje mi satysfakcję. Niechcący przypomniała mi, po co w ogóle zostałem nauczycielem. Przez następnych kilka dni docierało do mnie, że metafora z pisklakiem, który nie może wzlecieć, opisuje nie tylko nasz wspólny wieczór, ale całe moje życie. W szkole nie mogłem się doczekać ostatnich lat liceum, ale w ostatnich latach liceum myślałem wyłącznie o tym, jaki wybrać uniwersytet. Cztery lata później ukończyłem szkolenie pedagogiczne i uznałem, że teraz moje życie wreszcie zacznie się na dobre. Myślałem, że spotkam kobietę moich marzeń i będę wpajał całym pokoleniom dzieciaków miłość do Szekspira. Dopiero na randce z Fioną zdałem sobie sprawę, że zmarnowałem kilka lat życia, czekając na coś, co według mnie było na wyciągnięcie ręki.

Nagle zrozumiałem, że muszę wyjechać z Mothston, z fabryki moich niespełnionych marzeń. Więc zacząłem składać podania o pracę w Oksfordzie, Leeds i Londynie.

– Coś mnie ujęło w tamtej szkole – tłumaczę Hendersonowi. – To biedna dzielnica i…

– Ma pan szansę zmienić świat? – Henderson zdejmuje okulary, czyści szkła podszewką marynarki i zakłada z powrotem. – Przypomina mi pan pańską matkę.

Żaden z nas nie zagłusza ciszy, która zapada po tych słowach, i wydaje się, jakby ktoś zatrzymał naszą rozmowę, jakby wcisnął pauzę, żebyśmy mogli obydwaj wspomnieć moją mamę. Kilkusekundowe milczenie, w którym mieszczą się całe dni, tygodnie, a nawet lata. Mama była u Hendersona wicedyrektorką, dopóki nie zaproponowano jej, żeby pokierowała szkołą specjalną w Yorku. Dyrektor często wspomina, jak zorganizowała wtedy zbieranie funduszy i ocaliła swoją nową placówkę przed zamknięciem, mimo że wszyscy mówili jej, że to beznadziejna misja. Jakbym tego nie pamiętał. Do dziś mam na rękach odciski od produkowania transparentów na kuchennej podłodze.

Ciekaw jestem, co mama by powiedziała o mojej decyzji. Moje pierwsze wspomnienie to jak tłumaczyła mi, że sygnał alarmu przeciwwłamaniowego oznacza, że Święty Mikołaj sprawdza, czy jestem grzeczny. Dlatego jako dziecko zawsze miałem wrażenie, że ktoś nade mną czuwa. Miałem je jeszcze długo po tym, jak przestałem wierzyć w Świętego Mikołaja.

Kiedy mama umarła, przejęła jego obowiązki. Wiem, że teraz przekonywałaby mnie, żebym się nie wahał. Ale i tak dałbym wszystko, żeby to z nią obgadać. Najsmutniejsze jest to, że znałem ją tylko jako dzieciak, nie jako dorosły, nie tak, jak znał ją Henderson. Jaka była dla znajomych z pracy? Jak się zachowywała po kilku drinkach? Nigdy się nie dowiem.

– Cieszy mnie pańska decyzja – mówi. – Sam zawsze chciałem zrobić coś takiego.

Staram się ukryć zaskoczenie. Pewnie każde pokolenie zakłada, że starszym brakowało ambicji, jakby marzenia były współczesnym wynalazkiem.

Nie mam czasu go zapytać, co go zatrzymało w Mothston, bo do gabinetu wchodzi sekretarka, żeby donieść o zajściu w szkolnej bibliotece.

– Niech pan chwyta każdą okazję, jaka się panu nadarzy – mówi dyrektor i wstaje. – Pewne rzeczy zdarzają się tylko raz.

Nie tylko Whitford High, moja nowa szkoła, wprawia mnie w podniecenie. Cieszę się na samą myśl o Londynie. Muzeum Historii Naturalnej, Kew Gardens, West End, Szekspir w The Globe. Raczej nie będę miał czasu na randki z internetu.

Kev oznajmił, że nie przetrwam nawet kilku minut poza granicami Mothston. Pewnie tylko tak umie mi powiedzieć, że będzie za mną tęsknił. Wciąż nie ustaliłem, czy ja będę za nim. Myślę, że człowiek ma w życiu dwa rodzaje przyjaciół. Są ci, z którymi spędzamy czas, bo mamy podobne zainteresowania i podobne spojrzenie na świat. Mam nadzieję, że poznam takich ludzi w Londynie. Są też przyjaźnie oparte na wspólnej historii i przypadku. Kev to ten drugi rodzaj kumpla i choć kocham go na zabój, to nie jestem wcale pewien, czy go w ogóle lubię.

Ale to miło z jego strony, że postanowił mi pomóc znaleźć mieszkanie. Chociaż bardzo szybko stracił do mnie cierpliwość: jak tylko zacząłem wertować ogłoszenia, których autorzy wydawali mi się za bardzo macho, nie dość porządni albo zbyt ekscentryczni.

– Yyy… zdajesz sobie sprawę, że każdy współlokator uzna, że jesteś obsesyjno-kompulsywnym przesadnie analitycznym sztywniakiem? – powiedział, kiedy umówiliśmy się na trzecie i ostatnie spotkanie w Deptford, blisko mojej szkoły.

Więc wchodzimy właśnie do metra, na stację King Cross. Uznaliśmy, że nie ma sensu jechać przez miasto samochodem.

Patrzę na pozostałych pasażerów: grupka chińskich turystów, nastolatek ubrany jak manekin z Topmana i skinhead z przekłutą przegrodą nosową. Nikt nie szuka kontaktu wzrokowego i bardzo mnie ta anonimowość cieszy.

– Al, patrz – mówi Kev i kiwa głową w stronę skinheada. – Tamten kolo wygląda trochę jak Bobby Shepherd.

Bobby Shepherd był przedwcześnie wyłysiałym palantem, który poczuł się osobiście urażony, kiedy na czternaste urodziny dostałem rower, który miał więcej biegów niż jego. Któregoś dnia zasadzili się z Deanem Jonesem przed szkołą i już miałem dostać manto, gdy wtrącił się Kev. Zapytał Bobby’ego, czy nie zamieniłby z nim kilku słów na stronie. Wspomnienie szewskiej pasji Shepherda, którą wywołało to, co Kev powiedział, do dziś napełnia mnie uczuciem ulgi, ale mój przyjaciel milczy jak grób, ilekroć go pytam, co to było.

– Obiecałem Bobby’emu, że nie puszczę farby – mówi, kiedy znowu go o to pytam.

– To było czternaście lat temu. Koleś jest w wojsku. Walczył na wojnach. Teraz jego wrogami są talibowie, nie my.

Kev się zastanawia.

– Niech to będzie twój prezent dla mnie z okazji Londynu – mówię i widzę, że rozszerzają mu się źrenice.

– Nie musiałbym ci już nic kupować?

– Tak jest.

Kev rozgląda się na prawo i lewo, z jakiegoś powodu nagle wyczulony na podsłuchujących.

– No dobra. Wiesz, że stary Bobby’ego siedział w kiciu, prawda?

Przytakuję.

– Tak. Za napad z bronią.

– A skąd to wiemy?

– Bo Bobby wszystkim opowiadał.

– Właśnie. – Kev czeka, aż załapię, ale ja tylko wzruszam ramionami, bo nie mam pojęcia, do czego pije. – No, proszę cię. Przecież to Bobby nawijał, że jego ojciec jest uzbrojonym bandytą. Ale niedziwne, że wymyślił taką historię, skoro tak naprawdę jego starego przymknęli za obnażanie się przed staruszkami.

Gapię się na niego z niedowierzaniem.

– To prawda. Mój wujek Mick jest strażnikiem w więzieniu Wakefield. Jak Bobby zaczął do ciebie podskakiwać, zagroziłem mu, że napiszę, co wiem, na każdej tablicy w szkole.

Niedowierzanie znika z mojej twarzy, ustępuje bezgranicznemu uwielbieniu.

– Nie ma za co – kończy Kev. – Każdy ma w szafie jakiegoś trupa, nie?

– Mów za siebie.

Kev wkłada mały palec do ucha, przygląda się wygrzebanemu woskowi i wyciera go w dżinsy.

– Wybacz. Zapomniałem o tamtym razie, kiedy moja mama przyłapała cię na bawieniu się wackiem w naszej toalecie.

Znowu to samo.

– Ile razy mam ci mówić? Myślałem, że mam guza.

– Raczej chciałeś sobie szybko strzepnąć.

Kręcę głową.

– Kev?

– Tak?

– Pomilczmy chwilę, okej?

Pierwsze mieszkanie, które oglądamy, jest na pierwszym piętrze, w centrum Greenwich. Dzieliłbym je z freelance’ującym grafikiem Carlem, który ma pięćdziesięciodwucalowy telewizor plazmowy i wygląda jak basista z niezależnej kapeli.

Kev stuka kostkami w ścianę sypialni.

– Dobry gips.

Bezrobotny budowlaniec zawsze jest w pracy.

– Co mnie to obchodzi? – mówię i ostentacyjnie przewracam oczami, żeby dać Carlowi do zrozumienia, że nie przejmuję się opinią Keva.

– Na wypadek, gdybyś chciał powiesić tarczę do lotek.

– Nie gram w lotki.

– Mówię tylko, że gdybyś chciał zacząć, to masz tu dobry gips. Nikogo tu nie znasz. Będziesz musiał jakoś zabijać czas.

Właśnie dlatego nie chciałem, żeby mi pomagał. Chociaż ma trochę racji. Będę musiał sobie znaleźć jakieś zajęcie. Myślałem o otwarciu klubu czytelniczego w nowej szkole. I na pewno kupię rower.

– Jest tu kilka porządnych pubów – mówi Carl i odgarnia z czoła długą grzywkę.

Kev klepie mnie w plecy.

– Patrz, nie będziesz potrzebował tarczy do lotek.

Po obchodzie żegnamy się i idziemy do następnego mieszkania.

– Trudno będzie to pobić.

– Nie mogę z nim mieszkać.

Kev się zatrzymuje.

– Niby czemu?

– Nie widziałeś, jak kichnął? – pytam i idę dalej.

– Chryste.

Kev mnie dogania.

– Nie mogę mieszkać z kimś, kto nie zasłania ust, jak kicha. Mówimy o bakteriach fruwających z prędkością stu kilometrów na godzinę.

Kev gapi się na mnie, jakbym się właśnie przyznał do noszenia damskiej bielizny.

W mieszkaniu numer dwa gospodarzem jest Russell. Jeszcze w drzwiach wskazuje na koszulkę Pink Floydów, którą ma na sobie Kev.

– Jesteś fanem? – pyta. I w tym momencie tracę kontakt z obydwoma.

Dziesięć minut później ciągle stoimy w przedpokoju, a oni licytują się, który uwielbia Floydów bardziej. Wygrywa Russell. Jego żona zagroziła mu rozwodem, jeśli w pierwszą rocznicę ślubu pojedzie na koncert The Wall. Dlatego szuka współlokatora.

Dopiero kiedy mówię, że prawie jesteśmy spóźnieni na kolejne spotkanie, zaczyna nas oprowadzać.

– Chyba nie ma sensu oglądać innych mieszkań – oznajmia Kev, jak tylko wychodzimy.

Czekam, aż przestanie wymachiwać rękami, a Russell zamknie drzwi.

– Kev, ten gość ma na ścianie w salonie zdjęcie czterech facetów w skali jeden do jednego.

– To nie są jacyś tam czterej faceci.

Może i racja, ale to bez znaczenia. Tak naprawdę nie mógłbym mieszkać z Russellem nie dlatego, że ma obsesję na punkcie Pink Floydów, tylko dlatego, że istniałoby wtedy duże prawdopodobieństwo, że nigdy nie rozstanę się z Kevem.

Ostatnie spotkanie mamy w Deptford. Potencjalna współlokatorka jest stewardesą, ma na imię Suzanne. Kiedy otwiera nam drzwi, Kev oblizuje dolną wargę. Nie przeszkadza mu zwarzony makijaż wokół jej nosa.

– Nie miałabyś nic przeciwko temu, żeby kilka razy w miesiącu odwiedzał Alexa serdeczny przyjaciel? – pyta i zanim mogę coś powiedzieć, Suzanne uśmiecha się szyderczo.

– A wy jesteście… parą?

Sugestia, że mógłby być gejem, szokuje go. Mnie bardziej uraża to, że można podejrzewać, że mógłby mi się podobać ktoś taki jak on.

– Słuchaj, Susan – mówi Kev.

– Suzanne.

– Przepraszam. Ludzie pewnie często to przekręcają?

– Niespecjalnie.

– No, w każdym razie… – Nachyla się, żeby jej coś wyjawić. Suzanne splata ręce na piersi, jak żółw chowający się do skorupy. – Alex lubi czasem poeksperymentować. – Łapię się za głowę. – Ale to nie powinno nam dwojgu przeszkodzić w zawarciu znajomości, jak już się wprowadzi.

– Okeeeej…

Suzanne odsuwa się od Keva i prowadzi nas do salonu z włochatym dywanem i nowoczesnym szezlongiem. Mieszkanie jest przytulne. Rozmawiamy, kiedy Kev idzie do toalety, i Suzanne wydaje się sympatyczna. Wyobrażam nas sobie jako gospodarzy proszonych kolacji z przystawkami i deserami z cynamonem.

W pociągu do domu Kev odwraca paragon za dwie butelki wody i robi listę plusów i minusów.

Plusy mieszkania z Suzanne (według Keva):

1/ wygląda na niegrzeczną

2/ nie ma problemu z odwiedzaniem przez kolegów

3/ fajne mieszkanie

4/ prawdopodobnie ma ładne koleżanki

5/ pięć minut spacerem do pracy

6/ wygląda na niegrzeczną.

Minusy mieszkania z Suzanne (według Keva):

1/ możliwe babskie nawijki

2/ źle zamontowana deska w toalecie – trzeba trzymać przy sikaniu

3/ nigdy nie zmrużysz oka.

– Kilka pytań – mówię, przeglądając listę.

– Śmiało.

– Po pierwsze: czy numer dwa z pierwszej listy nie powinien trafić na drugą?

– Bardzo śmieszne. Dalej.

– Co to znaczy: możliwe babskie nawijki?

– No wiesz. Dziewczyny, jak wracają z pracy, opowiadają o wszystkim w najdrobniejszych szczegółach: co zjadły na lunch i ile razy poszły do łazienki.

– Masz na myśli rozmowy, tak?

– Okej, Casanovo. Jeszcze jakieś pytania?

– Jedno. Dlaczego niby nie zmrużę oka?

– Bo mając w domu taką laskę, co noc będziesz leżał w łóżku z potężną kuśką.

No tak, potężna kuśka. Mogłem się tego spodziewać. No nic. Nawet jeśli nie będę mógł spać, plusy przeważają nad minusami, więc wybieram numer Suzanne.

– O, cześć.

Zaskoczyłem ją.

– Zastanowiłem się i jeśli nie masz nic przeciwko, to wziąłbym ten pokój.

– A, okej.

– Jest jeszcze wolny?

– Tak, tylko…

– Tylko co?

Na chwilę zapada cisza. Zastanawiam się, o co chodzi.

– Nie zrozum mnie źle, wyglądasz na spoko kolesia. Ale ten twój kolega…

Zalewa mnie wściekłość, ale staram się odpowiedzieć spokojnie:

– Co z nim?

– Trochę mnie przeraża.

– Ale jakie to ma znaczenie?

– Nie wynajmę ci pokoju, jeśli będzie cię odwiedzał raz w miesiącu. Albo i rzadziej.

Chcę powiedzieć, że to żaden problem, bo ja też wolałbym, żeby Kev mnie nie odwiedzał, ale prawda jest taka, że pewnie nie konsultowałby się ze mną, zanimby kupił bilety na pociąg.

Gapię się tępo w okno i wreszcie się żegnamy. Nie mogę uwierzyć, że udało mu się to zepsuć.

– No, śmiało – mówi Kev. – Co powiedziała?

Zaciskam mocniej palce na butelce wody i szukam odpowiednich słów.

– Jeśli musisz wiedzieć…

Wzdycham i uciekam wzrokiem. Ale nie, nie mogę mu tego zrobić. Na to, żeby usłyszeć, co sądzi o nim płeć przeciwna, jest tak samo niegotowy jak ja. Poza tym już niedługo nie będę musiał znosić jego towarzystwa.

– Jakiś koleś przyszedł po nas i wziął ten pokój.

– Przykro mi, stary. Już sobie wyobrażałem, jak ją bzykam na tej dziwnej kanapie. To jak: bakterie czy Pink Floyd? Chyba już za późno, żeby znaleźć coś innego.

Następnego dnia wciąż zastanawiam się, co zrobić. I nagle wpadam w smażalni ryb na Sally Barrowclough. Siedzieliśmy w jednej ławce na angielskim. Miała trzydziestoletniego chłopaka, co wtedy wydawało mi się bardzo cool. Potem trochę dojrzałem i zdałem sobie sprawę, że było to mniej więcej tak cool jak Gary Glitter.

Mówię Sally, że się przeprowadzam do Londynu.

– Wiesz, że Holly Gordon tam mieszka, co nie? – przerywa mi.

Mówi to sugestywnym tonem, ale nie bardzo wiem, co chce mi powiedzieć, więc tylko niezobowiązująco kiwam głową.

– Jej mama przychodzi do mojego salonu. Chodziliście ze sobą, prawda?

Gorące powietrze znad palników zaczyna mi opiekać twarz.

– Nie.

– Na pewno? – pyta Sally i podaje dziewczynie stojącej za ladą dziesięciofuntowy banknot.

– Chybabym pamiętał.

Sally uśmiecha się do siebie, odbierając zamówienie, a potem jeszcze na pożegnanie. Trochę to infantylne.

Oczywiście wiedziałem, że Holly mieszka w Londynie, ale to duże miasto. Nie spodziewam się, że wpadnę na nią w metrze. A nawet gdybym wpadł, to niby co według Sally miałoby się stać?

Nie myślę specjalnie o naszej rozmowie, aż kilka dni później dzwoni telefon. Odbiera mój tata. Przytakuje, jest lekko zaskoczony, a po chwili pokazuje mi, że zapisuje coś na dłoni, dając mi do zrozumienia, że potrzebuje notesu i długopisu.

– Kto to był? – pytam.

– Joan Gordon.

W jego uśmiechu coś się kryje, ale nie do końca umiem stwierdzić co.

– Nie wiedziałem, że jesteście w kontakcie.

– Bo nie jesteśmy. Najwyżej na święta.

Ciągle nic nie rozumiem.

– I czego chciała?

– Słyszała, że się przeprowadzasz do Londynu.

W końcu załapuję. Pewnie robiła sobie nową fryzurę. Sally Barrowclough zawsze miała długi język. Wszystkim chętnie opowiadała o świństwach, które robiła ze swoim starszym chłopakiem.

– Prosiła, żebym jej dał twojego maila.

Nagle zdaję sobie sprawę, że w wyrazie jego twarzy nie ma nic tajemniczego. Zwyczajny uśmieszek. Jak u Sally w smażalni ryb. Nie powinienem się dziwić. To w końcu Mothston. Miejsce, w którym nikt nie ma do roboty nic lepszego, niż mieszać się w cudze sprawy.

Przybieram nonszalancką pozę i biorę od taty kartkę z mailem Holly, ale w głowie mnożą mi się już pytania. Dlaczego przestała się ze mną kontaktować? Dlaczego nigdy się nie odzywała, kiedy odwiedzała rodziców?

Szukałem jej na Facebooku, próbowałem spośród dwustu sześćdziesięciu trzech Holly Gordon wychwycić dziewczynę, którą pamiętam z dzieciństwa. Zawsze podobały mi się jej usta, ułożone w permanentny uśmiech, jakby w każdej chwili była gotowa wybuchnąć śmiechem. Inne dziewczyny się malowały, jakby brały udział w pantomimie albo były fanatyczkami diety kapuśniakowej (w tych okresach dobrze było unikać świetlicy), ale Holly była inna, a mimo to zawsze wyglądała ślicznie. No więc mój wzrok zawsze lądował na jej ustach, a moje myśli, kiedy byłem sam, skupiały się na jej figurze, krągłej jak ze snu rysownika.

Uświadamiam sobie, że może nie mogę jej znaleźć na Facebooku dlatego, że nie nazywa się już Holly Gordon, i zalewa mnie fala rozgoryczenia. Może wyszła za tego Maksa, o którym słyszałem. Nawet nie pamiętam, kto mi o nim mówił.

Następnych kilka dni piszę i poprawiam maila. Szukam odpowiedniego tonu. Dzięki kilku przypadkowym spotkaniom z panią Gordon – to pewnie od niej słyszałem o Maksie – wiem, że Holly mieszka w Londynie i pracuje w City, ale zbyt wielu rzeczy nie wiem. Czy dużo podróżuje? Czy otworzyła w końcu tę cukiernię w Paryżu? Czy może chodziło o angielski pub? Nie pamiętam. W Mothston Grammar nie mieliśmy nigdy plebiscytu na uczniów z największymi szansami na zawodowy sukces, ale gdyby się odbywał, w naszym roczniku Holly wygrałaby jednogłośnie.

Przyznaję: dałbym się wtedy pokroić, żeby z nią być, i myślę, że było to widać na kilometr. Ale Holly nigdy nie myślała o nas w ten sposób, więc robiłem to, co człowiekowi zostaje w takich sytuacjach: próbowałem o niej zapomnieć i kilka razy dałem sobie złamać serce, choć nigdy nie bolało tak samo jak z nią. Mówi się: ta, która uciekła – ktoś, o kim się nigdy do końca nie zapomina. Właśnie dlatego w budce z frytkami byłem taki zakłopotany. One nigdy nie znikają. Jak te kapsuły czasu, które dzieci zakopują w ogródkach. I dzisiaj, po tylu latach, wygląda na to, że będę musiał odkopać swoją.

Rozdział piąty

HOLLY

– Jak myślisz, kogo Richard bzyka? – Jemma stawia na moim biurku kubek z herbatą.

Obożeobożeoboże. Skąd ona wie? Wszyscy wiedzą? Zostawiłam majtki u niego na podłodze? Strąciłam słuchawkę telefonu, jak to robiliśmy, i przypadkowo wybrałam klawisz skrótu z numerem Martina Coopera?

– Skąd ten pomysł? – mówię pod nosem.

Nie odrywam wzroku od monitora i marszczę czoło, jakbym się skupiała na tym, co właśnie czytam.

– Spójrz na niego. Ten uśmieszek, ten lekki krok. Kilka dni temu weszłam do jego gabinetu, a on gwizdał. Byłby taki pewny siebie, gdyby kogoś nie posuwał? Już to widzę.

Odzyskuję oddech, ale ulga jest połowiczna. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że nasz sekret i tak niedługo się wyda. W dodatku na pewno w jakiś spektakularny sposób.

Od trzech dni powinnam mieć okres, ale od trzech dni nic. Nawet jednego skurczu. Malarze nie dotarli. Nie dzwonili nawet, że jadą.

Wstydliwe wyznanie: podczas naszych biurowych schadzek nie byliśmy z Richardem w stu procentach ostrożni. Kilka razy zachowywaliśmy się wręcz lekkomyślnie.

No więc oczywiście jestem totalnie wystraszona. Może nie totalnie. Co mnie trochę dziwi. Okej, jeśli spojrzeć na to tak, że mogłam zajść w ciążę z szefem po małej szarpaninie na jego biurku, to faktycznie nie wygląda to za dobrze. Z drugiej strony niewykluczone, że jestem dwudziestodziewięcioletnią kobietą, która jest w ciąży ze swoim trzydziestopięcioletnim chłopakiem.

Przez chwilę się bałam w drugim roku związku z poprzednim, z Maksem. Wtedy nie mogłam sobie tego wyobrazić. Chodzenia z brzuchem, kupowania łóżeczka, zmieniania pieluch i innych takich.

Ale jak teraz o tym myślę, obrazki pojawiają się naturalnie.

Nie jest tak, że się ustatkowałam, bo osiągnęłam wiek, w którym wszyscy tego ode mnie oczekują, a Richard zjawił się przez przypadek. Kiedy zaczęłam tu pracować, Richard wrócił właśnie z urlopu. Wcześniej byłam asystentką prezesa banku, ale zaczął się kryzys i mój szef – więc ja też – dostał wymówienie. Powinnam była to przewidzieć. W końcu mój przełożony zarabiał fortunę za siedzenie z założonymi rękami. Podobno nieszczęścia chodzą trójkami. Tego dnia nie tylko Max się ode mnie wyprowadził. Rano zepsuła mi się podczas używania prostownica do włosów i musiałam iść do pracy z rozczochraną w połowie głową.

Zaszyłam się w domu na tydzień i szlochałam. Nie przez incydent z włosami – chociaż do dziś, jak o tym myślę, trafia mnie szlag – tylko dlatego, że nagle poczułam, że moje życie nie ma wyraźnego kierunku. Rozmawiałam wyłącznie z Haroldem. Był to pojedynek wagi ciężkiej z depresją. Ja wygrałam. Nudziłam się tak, że siedziałam w piżamie i czytałam swoje stare pamiętniki. Okazało się, że jako czternasto-, piętnasto- i szesnastolatka nie mogłam się doczekać, aż wyjadę z Mothston, żeby zwiedzać świat. I wtedy doznałam olśnienia. To jedyna pozycja, której wciąż nie skreśliłam z listy rzeczy do zrobienia. Po co się zamartwiałam? Nigdy nie porzuciłam marzeń o podróżowaniu i właśnie straciłam dwa powody, żeby ich nie spełnić.

Więc spisałam listę miejsc i zaczęłam się zatrudniać w różnych koszmarnych firmach, żeby zebrać fundusze na wyjazd. Kiedy na trzy tygodnie trafiłam na etat w Hexagonie, przy życiu trzymała mnie tylko stojąca przy łóżku sterta przewodników Lonely Planet.

Aż w któryś poniedziałek o dziewiątej rano zjawił się on. Zdaje się, że naprawdę lekko omdlałam.

– Pewnie jesteś moją nową asystentką. – Uśmiechnął się szeroko i mocno uścisnął moją dłoń.

– Kocham cię – odpowiedziałam, ale nie na głos.

Tak właśnie poznałam Richarda. Rok temu. Był wystarczającym powodem, żeby zostać dłużej.

– Jak dawno zerwał z Rachel? – pyta mnie Jemma. – Co najmniej sześć miesięcy, nie?

Jego eks. Obrzydlistwo.

– Dziewięć miesięcy.

Te dwa słowa przypominają mi o pudełku z apteki, które mam w górnej szufladzie biurka. Wypijam herbatę, jestem gdzieś w połowie drogi między strachem a podnieceniem.

– Nieźle, nie musiałaś się nawet zastanawiać – śmieje się Jemma. – Ktoś tu mocno monitoruje sytuację.

– Wcale nie – protestuję. – Wiem, bo mniej więcej wtedy byłam na trzymiesięcznym okresie próbnym.

A tydzień później pierwszy raz się całowaliśmy.

Zostałam do późna, żeby mu pomóc przy prezentacji, i jak ją w końcu kwadrans po dziewiątej skończyliśmy, Richard nie wytrzymał. Złapał moją twarz obiema rękami i pocałował w usta. Potem nastąpiła filmowa scena. Patrzyliśmy na siebie przez jakieś dziesięć minut (tak naprawdę cztery sekundy) i w końcu powoli podeszliśmy do siebie i zrobiliśmy to porządnie. Doskonale całuje. Kiedyś mu to powiedziałam, ale w uśmiechu, którym odpowiedział, nie było nawet odrobiny zaskoczenia, więc zakładam, że nie była to dla niego wielka nowina.

– Ale podoba ci się, nie? – mówi Jemma. – Starasz się w pracy, bo twój szef jest ciachem. To dlatego ja się tak obijam. To jedyne wytłumaczenie.

– Nic z tych rzeczy – kłamię. Jestem najeżona.

– To czemu nie masz chłopaka? Jesteś niezłą laską. Obie mamy największego pecha w miłości. Jeśli do czterdziestki nikogo sobie nie znajdziemy, zostańmy lesbami.

– Myślałam, że się z kimś spotykasz – odbijam piłeczkę.

– To już raczej skończone.

– Dlaczego tak mówisz?

– Bo dostałam esemesa: To już koniec. Ale nic mi nie jest – dodaje, nie zostawiając mi czasu na pocieszanie. – Mam numer rowerzysty, który dzisiaj rano prawie mnie zepchnął pod koła autobusu. Jestem pewna, że za niego wyjdę.

– Serio? Pamiętasz, jak rozmawiałyśmy o tym, że faceci na jednośladach są sexy, i udławiłaś się ze śmiechu, bo zdałaś sobie sprawę, że ja mówię o rowerzystach, a nie o motocyklistach?

– Tak, ale on ma napisane na wizytówce „bankier inwestycyjny”, więc jego drugi ślad to pewnie bmw.

– Nie wolałabyś przez jakiś czas pobyć sama? – pytam już któryś raz. – Skup się na swoich sprawach. Udowodnij sobie, że nie potrzebujesz do szczęścia mężczyzny.

– Ale właśnie potrzebuję – jęczy. – Najlepiej bogatego, żebym mogła rzucić pracę i tylko rodzić dzieci.

– Tak trzymaj, siostro!

Wyciągam do niej nie całkiem poważnego żółwika, ale dostaję po łapie linijką.

– Oszaleć można z wami, feministkami. A te żonulki z lat sześćdziesiątych, co paliły staniki, to już w ogóle koszmar. Myślały, że wyświadczają nam wszystkim przysługę, że udowadniają, że są równe facetom, a doprowadziły do tego, że te, które naprawdę chcą dbać o rodzinę i mieć porządny dom, nie mogą się nawet do tego przyznać.

Nie mam czasu zapytać, jak zamierza utrzymać porządny dom, skoro na jej biurku ciągle leżą okruszki po moim urodzinowym torcie, bo do naszego biurka podchodzi Melissa.

– Cześć, Holly. Muszę pogadać z Richardem. Jest u siebie?

– Tak. Możesz… – Rusza, nie czekając, aż skończę. – …wejść.

– Oto ktoś, kto się ucieszy, że nie kręci cię Richard. Mniejsza konkurencja.

– Melissa?

Nie udaje mi się ukryć zaskoczenia. Nie jestem typem zazdrosnej laski, ale na samą myśl o tym, że mogliby ze sobą flirtować, robi mi się niedobrze. Melissa to ten typ, który wie, czego chce, i wie, jak to zdobyć.

– No pewnie. Totalnie na niego leci. Zawsze jak ma z nim spotkanie, najpierw idzie do toalety, żeby odświeżyć makijaż. Patrz, zaraz od niego wyjdzie. Przyjrzyj się.

– Strasznie się cieszę na ten projekt – mówi Melissa z takim wyrazem twarzy, z jakim większość ludzi czeka w kolejce do bankomatu.

I dotyka ramienia Richarda.

Niepodważalny dowód.

Nie żebym się czuła zagrożona. Melissa ma jasne włosy i opaloną skórę (jedno i drugie z butelki) i jest dosyć ładna. Jeśli komuś pasuje taka uroda. I jest mniej więcej tak samo sympatyczna jak chirurgia szczękowa.

– Widzisz? – Jemma zniża głos. – Mówię ci. Gdybyś rzuciła jej majtkami o ścianę, toby się przykleiły.

– Racja. – Śmieję się i dopijam herbatę. – Jeśli już skończyłaś się zastanawiać, czy mój szef ma dziewczynę, to muszę się zabrać do pracy.

– Nie powiedziałam, że ma dziewczynę. Mówię tylko, że ktoś mu poleruje berło.

Minęły dwie godziny, a mnie ciągle nie chce się siku. Jak to w ogóle możliwe? Z nerwów boli mnie brzuch. A może to już poranne nudności? Można mieć poranne nudności po południu?

– Ziemia do Holly.

– Przepraszam, Jem. Co jest?

– Wolałabyś wyjść za faceta, który jest bardzo bystry, ale strasznie brzydki, czy za pięknego, ale głupiego jak but?

Na ogół nie zastanawiam się za bardzo nad takimi rzeczami, ale to pytanie wydaje się na czasie. Spoglądam na Richarda. Stoi w drzwiach gabinetu Martina Coopera i żywo gestykuluje. Wygląd jest dziedziczny. A inteligencja? Chyba nie.

– Bystry i brzydki – mówię, bo wydaje mi się, że to jedyna słuszna odpowiedź.

– Jasne, już ci wierzę. Ja bym brała głupiego przystojniaka. Napiszę maila do Danny’ego. Zobaczymy, co on powie.

Już mam wstać, żeby pójść do automatu po orzechowe M&Ms-y (jasna cholera, napad głodu!), kiedy dostaję wiadomość.

Od: <alexpatricktyler@hotmail.com>

Do: <holly@hexagon.co.uk>

Temat: Czesc

Czesc, Holly!

Pamietasz mnie? Twoja mama dala mi twoj adres. Jestem teraz nauczycielem i wlasnie zaczynam prace w Londynie. Twoja mama uznala, ze fajnie by bylo, jakbysmy sie spotkali. Gdzie dokladnie mieszkasz? Ja bede mieszkac w Greenwich.

Nie moge uwierzyc, ze to juz tyle czasu. Mamy prawie trzydziesci lat! Mam nadzieje, ze robisz wszystko to, o czym marzylas. Bardzo bym chcial sie jakos z toba spotkac. To tyle na razie, mam mnostwo roboty z przeprowadzka i tak dalej. Odezwij sie.

Alex x

Matko święta – Alex!

– Kto? – Jemma się rozgląda i zdaję sobie sprawę, że powiedziałam to na głos.

– Chłopak z mojej szkoły, z Yorkshire. Napisał, że przeprowadza się do Londynu.

Jeszcze raz czytam wiadomość, a serce wali mi jak młot. Chce się ze mną spotkać? Przez jedenaście lat nie dawał znaku życia. Fajnie byłoby go zobaczyć. Czy raczej dziwnie? Dlaczego właśnie dzisiaj postanowił się do mnie odezwać? Nie mogę się skupić.

– Nie słychać, że jesteś z Yorkshire.

– Przeprowadziliśmy się tam, jak miałam jedenaście lat. A po osiemnastce wyjechałam, więc nie zdążyłam…

– Super. Ma dziewczynę?

Wzruszam ramionami. Nie rozmawialiśmy od mojego wyjazdu z Mothston. Pewnie się ożenił z tą Jane, którą poznał, zanim wyjechałam. Wcześniej na pewno kupili dom, a chwilę potem urodziła mu dziecko. Należał do tych, którzy zamierzali robić wszystko we właściwej kolejności.

– Nie masz go na Facebooku? A, nie. Przepraszam. Zapomniałam, że jesteś jedyną osobą na świecie, która nie ma Facebooka.

– Richard nie ma profilu. – Co ja wyprawiam? Zamknij się, Holly. Nie przerywam, żeby Jemma nie spytała, skąd wiem. – Po co to komu? To tylko narzędzie do prześladowania.

– Właśnie o to chodzi. Gdyby nie Facebook, nigdy bym się nie dowiedziała, że ten facet, którego poznałam, należy do grupy Ludzie, Którzy Podpalają Swoje Bąki. I pewnie bym się z nim umówiła. Poza tym można się kontaktować z dawnymi znajomymi.

– Mam kontakt ze wszystkimi, z którymi chcę go mieć.

– I widać, które laski z twojej szkoły zrobiły się grube. A jak on się nazywa?

Mówię, jak się nazywa.

– Od cholery tu Alexów Tylerów – mówi z żalem. – Jak wygląda?

– Chudy, ze źle obciętymi włosami.

– I nie byłaś nim zainteresowana? Co za szok.

Rozśmieszyła mnie. Ale Alex miał dużo więcej niż tylko wygląd. Był dobrym kumplem, chociaż inni moi kumple uważali go za nudziarza i kujona, bo nie wagarował, nie przeszkadzał na lekcjach i nie palił za salą gimnastyczną, jak miały w zwyczaju fajne dzieciaki. Potrafił też wszystko do bólu analizować, ale umiał słuchać. Mogłam mu powiedzieć o wszystkim. Aż do tego dnia, kiedy naprawdę musiałam mu o czymś powiedzieć, a on zachował się jak dupek. Więc okazało się, że jednak nie wszystko.

– A można szukać według miejsca zamieszkania? – pytam. – Spróbuj wpisać Mothston.

– Sorry, wyłączyłam się już przy źle obciętych włosach. Gram teraz w scrabble’a.

No dobrze.

Wystukuję szybką odpowiedź. Ucisk na pęcherz przypomina mi, w jakiej jestem sytuacji, więc pośpiesznie odwołuję propozycję, żebyśmy wypili razem piwo, i proponuję spotkanie przy kawie. Półtorej minuty później siedzę na sedesie.

Z zamkniętą klapą.

I w spodniach.

Nie jestem w stanie. Nie chodzi o siusianie – to akurat proste. Zbyt proste. Jeśli przytrzymam trochę dłużej, będzie katastrofa. Ale nie mogę przeżyć tej chwili w taki sposób, w takim miejscu.

Jeśli wynik okaże się pozytywny, będę to pamiętała do końca życia. Mam opowiadać małemu Jeremy’emu albo małej Jemimie (zanotować w pamięci: sprawdzić, czy Richard też był w dzieciństwie fanem Naszego cudownego samochodziku), że siedziałam sama w toalecie dla niepełnosprawnych? Richard powinien być przy mnie. Mogę mu powiedzieć, zanim się upewnię. Czy to by było nieodpowiedzialne? Nie rozmawialiśmy na razie o dzieciach, ale na pewno o tym myślał. Tak się przecież robi, jak człowiek się z kimś związuje – myśli się o przyszłości.

Nie mogę tak siedzieć i się nad tym zastanawiać, bo jeśli za drzwiami czeka ktoś na wózku inwalidzkim, to będzie to niewybaczalne, więc sikam. Nie wyjmuję testu z torebki. I w końcu wracam do biura.

W niedzielę wciąż ani śladu okresu. I nadal nic mu nie powiedziałam. Kiedy weszłam do jego gabinetu, pierwszy miał mi do zakomunikowania ekscytującą wiadomość: Hexagon rozmawia z amerykańską agencją marketingową o potencjalnej fuzji.

Używam słowa ekscytującą lekkomyślnie, ale Richardowi prawie spadły portki, jak mi o tym mówił. Dla niego może to oznaczać awans. Może zostanie szefem całego oddziału zajmującego się amerykańskimi klientami.

Dzisiaj pierwszy raz od tamtego dnia będę z nim sam na sam. Właśnie wtykam cytrynę w tyłek kurczaka, kiedy dzwoni. Mój jedyny.

– Cześć, przystojniaku!

– Cześć, ślicznotko. Mam dobre i złe wieści.

Dobra jest taka, że firma, z którą mamy się połączyć, następnego dnia chce go ściągnąć do Nowego Jorku.

Zła jest taka, że musi się przygotować, więc nie przyjdzie do mnie na pieczonego kurczaka.

Mówię, że nic nie szkodzi. Szkodzi, ale nie mógł wiedzieć, że zaplanowałam romantyczne odsłonięcie patyka oblanego moim moczem.

– Dzięki, malutka. Wynagrodzę ci to. Pójdziemy… Co to za hałas? Jesteś w kościele?

– Pieśni pochwalne. Skakałam po kanałach.

Nie wiem, czemu skłamałam. Wcale nie skakałam. Lubię Pieśni pochwalne. Podoba mi się to, że pokazują na ekranie słowa i można się przyłączyć. Takie religijne karaoke.

Richard się śmieje.

– Muszę lecieć.

To teraz nie zobaczę go do wtorku. Nie mogę tak długo czekać z testem, bo zwariuję.

– Wygląda na to, Harold, że jesteśmy same.

Doprawdy? – pyta, patrząc na mnie złowrogo. Rozumiem, że mam skakać z radości? Tylko dlatego, że nie masz nikogo do towarzystwa? Idź do diabła, mówi i wychodzi z kuchni.

Wróci, jak kurczak będzie gotowy.

Siedzę na sedesie, a w tle słychać: „Gdy na ten świat spoglądam, wielki Boże”. Dzwoni telefon. Przyprawia mnie o zawał.

Czyżby Richard chciał mi powiedzieć, jak mi wynagrodzi to, że dzisiaj go nie będzie?

Patrzę na wyświetlacz.

– Cześć, mamo. Nie mogę teraz rozmawiać. Mogę do ciebie…

– Cześć, kochanie. Jedna kobieta u Jeremy’ego Kyle’a dowiedziała się, że jej córka, która ją odwiedza w każdy weekend, nie tylko kradnie jej pieniądze, ale też sypia z jej mężem. I wiesz, co sobie pomyślałam?

– Że powinnaś częściej wychodzić z domu?

– Bardzo śmieszne. Nie. Pomyślałam o tym, jaka z niej szczęściara, że córka odwiedza ją raz w tygodniu.

Normalna matka po prostu by spytała, kiedy zamierzam przyjechać. Moja lubi stworzyć całą historię.

Przynajmniej tym razem szybko przeszła do sedna. Zazwyczaj najpierw rozmawiamy godzinę i nigdy nie wiem, który temat okaże się pretekstem do tego pytania. Trochę jak w zabawie w chowanego, kiedy wiesz, że zaraz ktoś wyskoczy z kryjówki. Cała frajda w nerwowym wyczekiwaniu.

– Niedługo przyjadę. Ale teraz naprawdę muszę…

– W każdym razie dzwonię – przerywa mi z podnieceniem – żeby ci powiedzieć, że Alex Tyler przeprowadził się do Londynu.

To musi być u nich sensacja miesiąca. Nic tak niesamowitego nie wydarzyło się w Mothston, odkąd na poczcie postawili stojak z kolorowymi kartkami na święta. W tamtej sprawie też do mnie dzwoniła.

– Wiem. Napisał do mnie maila. Chce się spotkać. Dziękuję, że rozdajesz mój adres na prawo i lewo.

Ostatnie zdanie puszcza mimo uszu.

– No i co? Spotkaliście się?

– Jeszcze nie.

– Aha. – Jest wyraźnie rozczarowana. – Myślałam, że nie będziesz mogła się doczekać.

– Minęło jedenaście lat – zauważam.

W dodatku jestem trochę rozkojarzona, bo możliwe, że masz pierwszego wnuka. Tego już nie zauważam.

– No to będziecie mieli o czym rozmawiać. On pewnie nie zna nikogo w Londynie.

Zapewniam ją, że coś zorganizuję, i rozłączam się.

Czekając na wynik testu, przestaję patrzeć na wskazówki zegara i zaczynam śpiewać Świeć, Jezu, świeć. Właśnie zbliża się linijka, w której go proszę, żeby obdarował narody chwałą i łaską, kiedy znów dzwoni telefon. Richard?

– Cześć, mamo.

Odbieram chyba tylko dlatego, że jakaś część mnie nie chce być sama.

– Ale to nie był jej ojciec.

– Słucham?

– Dziewczyna, która sypiała z mężem swojej matki. Jej rodzice są rozwiedzeni i ten facet jest nowym mężem jej matki. Mówię ci o tym na wypadek, gdyby to wcześniej nie było jasne. Chociaż akurat po tym programie wszystkiego można się spodziewać.

Ledwo jej słucham. Jestem zbyt zajęta gapieniem się na biały patyk.

Rozdział szósty

ALEX

– APSIIIIIIIK!

Carl wstaje z fotela. Ma wilgotne i spuchnięte oczy, a ja badam najbliższe otoczenie, żeby ustalić, co zostało skażone. Stolik jest prawie w całości do skreślenia: węglowy ołówek leżący na bloku rysunkowym, pilot do telewizora i mała prostokątna puszka, w której, podejrzewam, Carl trzyma zielsko.

– Cholerny katar sienny – wzdycha i prawą stopą szuka pod kanapą kapci. – Muszę wyskoczyć po antyhistaminy. Chcesz coś?

Ścierki antybakteryjne? Chusteczki? Karabin?

– Nie, dzięki.

Rozpakowałem rzeczy godzinę temu i już mam wątpliwości, czy nadaję się do tego, żeby mieć współlokatora. W końcu rzuciłem monetą, żeby wybrać między Carlem (bakterie) a Russellem (Pink Floyd). Uznałem, że zawsze mogę poszukać czegoś lepszego, ale potem Carl zażądał ośmiuset funtów kaucji, bezzwrotnej, jeśli się wyprowadzę przed upływem sześciu miesięcy, więc jestem uwięziony w jego wirusowej szklarni i oglądam Pieśni pochwalne na pięćdziesięciodwucalowej plazmie, bo boję się dotknąć pilota.

Zapominam o telewizorze i włączam laptop. Przez przeprowadzkę cały weekend nie miałem kiedy sprawdzić poczty i dopiero po chwili znajduję to, czego szukam. Wśród szkolnych newsletterów, rachunków z Amazona i wiadomości od nigeryjskiego opozycjonisty, który prosi, żebym go wsparł w walce z reżimem. Kiedy to w końcu widzę, klatka piersiowa gwałtownie mi się kurczy.

Dziwnie jest czytać jej imię zapisane czcionką Courier New. Jak się widzieliśmy ostatni raz, nikt w Mothston nie słyszał o mailach. Jak się chciało z kimś porozmawiać, pukało się do jego drzwi. Klikam w wiadomość od niej i niespodziewanie opanowuje mnie znajome uczucie. To samo czułem za każdym razem, kiedy mama albo tata wołali mnie, żeby mi powiedzieć, że przyszła Holly. Szedłem wtedy na palcach do łazienki, stawałem przed lustrem i z biciem serca chuchałem sobie na dłoń, żeby sprawdzić, jaki mam oddech. Ostatni głęboki wdech na szczycie schodów i…

Od: <holly@hexagon.co.uk>

Do: <alexpatricktyler@hotmail.com>

Temat: re: Czesc

Czesc, Alex!

Mam nadzieje, ze u ciebie wszystko w porzadku.

To super, ze jestes nauczycielem, jak zawsze chciales. Mieszkam w Blackheath, czyli tuz przy Greenwich. Powinnam znalezc chwile na kawe za pare tygodni. Napisz, jak juz sie wprowadzisz, zaproponuj date, a ja zajrze do kalendarza.

Powodzenia z przeprowadzka

H

Czytam jej maila drugi raz i szukam wskazówek, czegoś, co mi powie, czy ją ucieszyła moja wiadomość. Wszystko zależy od tego, czy akcent postawiła na „powinnam” czy na „kawę”.

Może to właśnie ta propozycja, żebyśmy poszli na kawę, spuściła ze mnie życie. Jakby miała dla mnie najwyżej pięć minut. Wyobrażałem sobie cały wieczór wspominania starych czasów przy kilku drinkach i rozmowy do późnej nocy. Tak często nam się to zdarzało. Nie wiem, może miałem wygórowane oczekiwania. Pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają.

Kwadrans później stwierdzam, że jestem imbecylem. Zanim się zabiorę do pisania odpowiedzi, wmawiam sobie, że zaproponowała tę kawę z entuzjazmem. Pytam, kiedy będzie wolna, i podaję swój numer. Zamykam laptop i opadam na kanapę. Myślę o tym, co mnie czeka jutro, a nerwy i podniecenie robią ze mną, co chcą.

Ze stacji Deptford skręcam w lewo i idę główną ulicą. Otwiera się właśnie rzeźnik halal i afrykański sklep spożywczy. Uśmiecham się do właściciela, ale chyba mnie nie widzi.

Wiosenne powietrze wisi nieruchomo, temperatura mówi, że zbliża się lato. Zdejmuję kurtkę i przerzucam przez ramię. Docieram do przecznicy z mieszkaniami komunalnymi, z antenami satelitarnymi zamocowanymi na różnobarwnych balkonach. Zaczynam zauważać uczniów: siódmoklasistów z nisko zwisającymi plecakami, starsze dziewczęta z okrągłymi kolczykami i poważnymi minami. Widzę dużo więcej blichtru, niż się spodziewałem. Przez ostatnich kilka tygodni towarzyszyła mi wizja polskiego chłopca w dziurawych butach, którego nie stać na podręczniki. W moim wyobrażeniu wręczałem mu swój własny egzemplarz Michaela Robartesa i tancerki W. B. Yeatsa i uśmiechałem się serdecznie, a on dziękował łamaną angielszczyzną. Potem opowieść przesuwa się pięćdziesiąt lat naprzód i chłopiec, teraz już poeta laureat, oprowadza mnie po swojej własnej bibliotece, ubrany w bonżurkę w kolorze burgunda. Daje mi zawiniętą w gruby papier książkę i widzę, że to ten zbiór Yeatsa, który mu podarowałem przed laty.

Przyznaję, że to trochę zbyt ckliwa wizja.

Jeszcze raz skręcam w lewo i oto jest: moja nowa szkoła. Stoję bez ruchu i chłonę. Główny budynek to ogromna bryła z trzema warstwami betonu i trzema warstwami okien. Niektóre dzieciaki gapią się na mnie. Pewnie się zastanawiają, kim jest ten dziwny gość z uśmiechem od ucha do ucha. Nic na to nie mogę poradzić.

Recepcjonistka prowadzi mnie do kierownika mojego wydziału, człowieka, który nazywa się Cotton. Umówiliśmy się na omówienie protokołów, zasad opieki nad uczniami i tym podobnych kwestii.

Na koniec pyta mnie, jak się czuję przed czekającą mnie po południu pierwszą lekcją.

– Jestem podekscytowany, nakręcony… jest jeszcze wiele innych przymiotników, ale i tak nie wyczerpują tematu. Pewnie też trochę się boję, bo…

– Na początek ma pan licealistów, prawda?

Spoglądam na swój plan, chociaż mógłbym go wyrecytować z pamięci.

– Zgadza się.

– Nie mogą zobaczyć, że pewnie trochę się pan boi, bo zjedzą pana żywcem.

Śmieję się z tego żartu, ale wyraz twarzy pana Cottona się nie zmienia. Jego blada cera, zaczeska i długi sztywny nos – wszystko to sprawia, że wygląda jak postać z serialu.

– Mówię serio – zaznacza i w tym samym momencie odzywa się dzwonek. Cotton wstaje i pokazuje mi drzwi. – Między innymi z powodu tej klasy odeszła pańska poprzedniczka.

– Cisza, proszę o spokój. Nazywam się Tyler i przejmuję waszą klasę po pani Marsden. – W jednej z ostatnich ławek ktoś ziewa. – Wiem, że na tym etapie trudno się przestawić na nowego nauczyciela, ale mam nadzieję, że nam się uda.

Blady chłopiec z plamą sosu na koszuli i z pierścionkiem na środkowym palcu ściąga gumkę z długopisu. Naciąga ją, celuje i strzela w czoło kolegi siedzącego trzy ławki dalej. Patrzę na elektroniczną listę obecności. Gareth Stones.

– Gareth, proszę…

Do sali wchodzi spóźniony uczeń. Nawet z obfitym afro nie ma metra pięćdziesięciu. Kuśtyka na swoje miejsce, w za dużej bluzie bez herbu szkoły.

– Kenny schowa się w szafce – uprzedza mnie dziewczyna z tlenionymi włosami i czarnymi odrostami. Juliette Jacobson, podpowiada mi mój monitor.

Wychodzę zdezorientowany zza biurka i patrzę na asystentkę, panią Pritchard, ale ona wydaje się tak samo zdziwiona jak ja.

– Mogę zapytać, co robisz? – pytam, ale chłopiec jest w swoim świecie, w którym czymś najzupełniej naturalnym jest wchodzenie do metalowego pudła. Mieści się w niej na styk.

– Wyjdź z szafki, proszę.

Żadnej reakcji. Gareth strzela kolejną gumką, tym razem w potylicę Juliette. Podchodzę ostrożnie do szafek.

– No już – mówię i otwieram metalowe drzwiczki.

Chłopiec cofa się przede mną i wali łokciem w ściankę.

– Tylko mnie pan dotknie – grozi – a dzwonię do prawników.

– Proszę pana! – krzyczy Gareth tonem londyńskiego gangstera z serialu komediowego. Wszyscy pozostali podnoszą wzrok znad Hamleta. – Bo się zastanawiamy, skąd pan jest. Harvey mówi, że z Newcastle, ale Stacey twierdzi, że z Uranu.

Większość klasy wybucha śmiechem, a ja postanawiam zastosować tę samą taktykę, którą stosowałem wobec Jacka Couchmana. Jeszcze przez chwilę pozwalam mu błyszczeć.

Kiedy mówię, skąd pochodzę, opada na oparcie krzesła i parska w dłoń. Ludzie często tak reagują na zabawną nazwę Mothston. Domyślam się, że mieszkańców Grimsby i Bognor Regis też to spotyka.

– A gdzie to jest?

– W Yorkshire.

Gareth znowu prostuje plecy i mówi z północnym akcentem:

– Czyli miał pan do wyboru uczyć w Londynie albo w czarnej dziurze.

Klasa znów rechocze, a Gareth wstaje i kłania się nisko.

– Brawo – mówię z uśmiechem. – Ale ty może jeszcze będziesz musiał mieszkać w czarnej dziurze, jeśli nie będziesz pracował.

Z jakiegoś powodu moje słowa wywołują kolejną salwę śmiechu. Mija godzina, zanim zgiełk cichnie.

Kiedy zostaję sam, wyciągam telefon i widzę nową wiadomość, z nieznanego numeru.

Rozdział siódmy

HOLLY

Na stacji Canary Wharf do wagonu wsiada tłum i widzę, że kobieta, która złapała się mojego oparcia, ma na kurtce naklejkę z napisem: „Dziecko na pokładzie”. Wszyscy siedzący udają, że pochłania ich lektura „Evening Standard”, więc wstaję.

– Niech pani usiądzie.

Ustępuję jej. Jest w takim wieku, że łatwo pomylić ciążę z otyłością. Nie ryzykowałabym, gdyby nie naklejka. Dziękuje mi i siada z rękami na brzuchu. Łapię się na myśli, że to trochę teatralne.

Ale niech sobie siedzi. Na moim pokładzie nie ma dziecka.

Jeśli miałam jakiekolwiek wątpliwości co do wyniku testu, to definitywnie rozwiało je nadejście starego dobrego znajomego. Przylazł dwie godziny później, jak gdyby nigdy nic.

To ja, przepraszam za spóźnienie. Coś mnie ominęło?

Czekałam na ulgę, ale nic z tego. Chyba za bardzo mnie poniosło. Dobrze, że nie było Richarda. Gdyby się zdążył ucieszyć, że zostanie ojcem, po odczytaniu wyniku czułabym się fatalnie.

Nie wiem, czy to dlatego, że obiecałam mamie, czy chciałam czymś zająć myśli, ale odezwałam się do Alexa. Jeśli to drugie, to podziałało.

Nie moge się doczekac. Holly x

Tak samo podpisałam poprzedniego esemesa. Tak się robi, jak się z kimś umawia. Nieważne, że minęło jedenaście lat i że nie mam pojęcia, co robił przez cały ten czas, ani że rozstaliśmy się w nieprzyjemnych okolicznościach. To zwykła kurtuazja. Dla drugiej strony znacznie przyjemniejsza niż prawda.

Nie żebym jakoś bardzo nie chciała się z nim zobaczyć. Po prostu nie wiem, czego się spodziewać.

W mojej głowie Alex to dwie różne osoby. Z jednej strony uroczy, nieśmiały, lekko obsesyjno-kompulsywny, inteligentny i dowcipny chłopak, który zawsze stał za mną murem. Z drugiej trochę dziwny, obleśny Alex, z którego przy pierwszych oznakach seksualnego zainteresowania ze strony dziewczyny wylazł samiec.

Po pierwszym mam znacznie więcej wspomnień.

Ale to ten drugi był tym, którego widziałam ostatni raz przed wyjazdem z Mothston, i to on utkwił mi w pamięci. Co, jeśli to był tylko początek jego wewnętrznej przemiany? A jeśli szedł tą drogą przez jedenaście lat i dzisiaj jest zwykłym oblechem?

Troche sie denerwuje. Holly x

Tak bym napisała, gdybym była szczera.

Albo: Mam nadzieje, ze nie bedzie dziwnie. Holly x

– To bardzo proste – powiedziała Jemma. – Stań po drugiej stronie ulicy i przyjrzyj mu się. Jeśli okaże się brzydalem, wyślij mu esemesa, napisz, że się rozchorowałaś, i drugi raz już się nie umawiaj.

– Nie mogę tego zrobić z trzech powodów – odparłam. – Po pierwsze, spotykamy się w pubie, więc nie zobaczę go z ulicy. Po drugie, nie jestem aż tak beznadziejna. A po trzecie, nic nie rozumiesz. Nie obchodzi mnie, jak wygląda. To nie jest randka w ciemno. Jest moim kumplem z dzieciństwa i martwię się, że nie będziemy mieli o czym rozmawiać.

– Tu mi tramwaj jedzie. Jesteś singielką i spotykasz się z facetem, którego nie widziałaś od lat i który też może być singlem. Nie wmówisz mi, że się nie zastanawiałaś, jak wygląda.

No dobra, ma rację. Nie w kwestii mojego singielstwa, rzecz jasna. Jedenaście lat wystarczy, żeby zapuścić brzuch i stracić włosy. Ale jeśli ciągle jest przystojny? Jak się poczuję na jego widok? Jak siostra, jak w pierwszych latach naszej przyjaźni, czy będzie nerwowo, jak wtedy, kiedy stałam przy nim i już się w nim podkochiwałam. Nie żeby to miało jakieś znaczenie. Na froncie sercowym jestem ustawiona. Ale trudno o tym nie myśleć.

Kilka dni po naszym ostatnim spotkaniu w Mothston jechałam do Londynu i przez całą drogę wmawiałam sobie, że kompletnie się pomyliłam co do swoich uczuć do niego. Nigdy nie odbyłam tak owocnej podróży. Miałam wrażenie, że zostawiam za sobą nie tylko Mothston, ale też żegnam się z dziewczyną, którą tam byłam. To była podróż w dorosłość. Tyle że dorosłość nie okazała się tak ekscytująca, jak sądziłam. Przyszła w zestawie z obowiązkami i konsekwencjami. Beztroska Holly, która jeszcze kilka dni wcześniej tańczyła w ogrodzie u Ellie, wydawała mi się obcą osobą. Od tamtego wieczoru ani razu jej nie widziałam. A to, co czułam do Alexa, nie było dojrzałą miłością, tylko jej wyidealizowaną, naiwną wersją. Prawdopodobnie.

Powiedziałam Jemmie prawdę. Najbardziej martwię się tym, że nie będziemy mieli o czym rozmawiać, co zakrawa na ironię, bo dawniej nie mogliśmy się nagadać. Alex uwielbiał wszystko ze mną omawiać. To była jego specjalność. A jeśli się okaże, że łączy nas tylko przeszłość? Nie mam ochoty spędzić całego wieczoru na rozmowie o starym dobrym Mothston. Pożegnałam się z tamtym życiem już dawno temu i niespecjalnie mam ochotę do niego wracać.

Zanim wsiadłam do pociągu, zdążyłam kilka razy zmienić zdanie: jechać czy nie? Prawda jest taka, że naprawdę chcę się z nim zobaczyć. Jestem ciekawa, co z niego wyrosło. Mama powiedziała, że jest nauczycielem, ale nie znała szczegółów. Lubi swoją pracę czy jest jednym z tych zgorzkniałych belfrów, którzy potajemnie nienawidzą swoich uczniów? Nie mogę sobie tego wyobrazić, ale domyślam się, że on nie wyobraża sobie mnie takiej, jaka jestem. Pewnie myśli, że nadal mam zwariowaną fryzurę. Dzięki Bogu za prostownice do włosów. Poza tym nie ma pojęcia, że odkryłam, że istnieją siłownie, więc będzie się spodziewał większego tyłka. To będzie trochę jak ostatnia scena z tych programów telewizyjnych, w których styliści radykalnie zmieniają wygląd ludzi.

Jestem spokojna aż do chwili, kiedy widzę dwie dziewczyny: piszczą i obcałowują się na powitanie. Nowy powód do paniki. Jak mam się z nim przywitać? Przytulić go? Podać rękę? Jak byliśmy dzieciakami, nie mieliśmy ustalonego rytuału.

Nie żebyśmy unikali kontaktu. Przytulaliśmy się do siebie, jak któreś z nas źle się czuło, a w urodziny całowaliśmy się w policzek. Ale nigdy nie potrzebowaliśmy niczego więcej. Nie jak Ellie – niezawodna Ellie i jej bezdotykowe pocałunki. Przy każdym powitaniu i pożegnaniu dwucentymetrowa warstwa powietrza po obu stronach mojej twarzy dostawała soczystego całusa z donośnym cmoknięciem. Jaki w tym sens? W przybiciu piątki byłoby więcej czułości. Przynajmniej naprawdę byśmy się dotknęły.

Co za dziwny tydzień. Jeszcze wczoraj moje życie miało szansę zrobić gigantyczny skok w przód. Macierzyństwo – to dopiero dorosłość. A teraz patrzę, jak kolejka wjeżdża na stację Cutty Sark, i odnoszę wrażenie, że wracam do roku 1999 i znowu mam osiemnaście lat.

Nie wiem, co jest bardziej przerażające.

Rozdział ósmy

ALEX

Jeszcze w chwili kiedy wchodzę do pubu, za jedenaście siódma, jakaś część mnie wydaje się przekonana, że popełniam błąd, że esemes od Holly mi się przyśnił i że za pół godziny będę wychodził wśród niezbyt wyszukanych kpin tych, którzy zostaną świadkami mojego szaleństwa.

Rozglądam się po sali i cieszę się, że wybrałem ten lokal. Kiedy Holly zaproponowała porządnego drinka w Greenwich, od razu o nim pomyślałem. Przechodziłem kiedyś obok i widziałem w środku tłum dziewczyn w sukienkach w kropki i w martensach, i chłopaków z brodami we wszystkich stadiach zapuszczania. Uznałem, że Holly spodoba się ten dziwny klimat.

Płacę za kieliszek czerwonego wina i siadam na kanapie. Kanapy wyglądają na wygodniejsze, niż są. Na zegarze nad barem jest za osiem siódma.

Postanawiam do kogoś zadzwonić, żeby uspokoić nerwy. Od Keva usłyszałbym najwyżej: jeden raz ma być ode mnie, więc idę do litery R.

– Cześć, stary – rzuca wesoło Rothers. – Kopę lat. Jak Londyn?

Po tym, jak Holly zniknęła z mojego życia, nie miałem komu się zwierzać. Pamiętam drugi rok studiów. Nie miałem z nią kontaktu i wreszcie byłem gotów na nową znajomość. Wtedy pojawiła się Charlotte McCormack z tymi swoimi obłędnymi nogami, ironicznie noszonymi okularami (zarzekała się, że to niezamierzona ironia) i biografią Mao na nocnym stoliku. Myślałem, że się pobierzemy, ale tydzień po ceremonii wręczenia dyplomów oznajmiła, że musi „się odnaleźć w Tajlandii”. Dokąd ją zaprowadziła ta podróż? Gdzie się znalazła osiemnaście miesięcy później? W komunalnej kamienicy w Bradford. Do dziś tam mieszka, z dwoma synkami. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że po tym, jak wyjechała, przez miesiąc nie mogłem jeść. Kiedy się jest dzieckiem, nie można zrozumieć samotności. Człowiek się nudzi, czasem tęskni, ale nigdy nie jest sam, nie do końca. Zwłaszcza w takim miasteczku jak Mothston. Jeśli potrzebowałem ciepła, zawsze miałem przy sobie Holly. A kiedy odeszła Charlotte, byłem sam. Zawsze brakowało mi Holly, ale dopiero kiedy straciłem Charlotte, zrozumiałem, jak dużo straciłem wtedy, kiedy Holly uciekła z Mothston. Czasem dzwoniłem do Rothersa do Manchesteru, ale to nie było to samo.

– Dobrze. Dzisiaj był mój pierwszy dzień w…

– JACOB, ODŁÓŻ TEN WAZON. Przepraszam. Meg wyjechała na konferencję i Jacob właśnie teraz postanowił zmienić się w bohatera Dzieci przeklętych. Co mówiłeś?

– Nic. To był pierwszy dzień…

– TRZECI RAZ TEGO NIE POWTÓRZĘ.

Do knajpy wchodzi ośmiu, może dziewięciu studentów. Wszyscy trzymają się z dala od baru, żeby nie stawiać kolejki kumplom. W końcu zamawiają pojedynczo i parami.

– Słuchaj, zadzwonię innym razem, okej?

– Daj spok… MARSZ DO POKOJU, W TEJ CHWILI. Wybacz, Alex. Faktycznie lepiej pogadajmy kiedy indziej.

Rothers jest jedynym człowiekiem, jakiego znam, którego życie potoczyło się zgodnie z planem, więc zawsze, kiedy do niego dzwonię, czuję się trochę jak pasożyt. Odkąd wrócił do Mothston, z żoną, dziećmi i udziałami w kancelarii prawnej, nie pamiętam, żebyśmy rozmawiali dłużej niż kilka minut.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki