Tytuł oryginału
LE FEMME AU CARNET ROUGE

Redakcja
Grażyna Mastalerz

Projekt okładki
Aleksandra Szmak

Zdjęcia na okładce
© Aleksandra Smirnova, © [Wiktoria Pawlak]

Korekta
Piotr Królak, Elżbieta Steglińska

Copyright © Editions Flammarion, Paris, 2014
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

Wydanie I

ISBN 978-83-7554-999-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Taksówka wysadziła Laure na rogu bulwaru. Od domu dzieliło ją tylko pięćdziesiąt metrów. Ulicę oświetlały latarnie. Zabarwiały fasady budynków pomarańczowym światłem, ale i tak się bała, jak zawsze w środku nocy. Odwróciła się, ale nikogo nie zobaczyła. Światła z hotelu naprzeciwko zalewały kawałek chodnika między dwoma krzewami w donicach, które wyznaczały wejście do trzygwiazdkowego przybytku. Zatrzymała się przed drzwiami i rozsunęła suwak torebki, żeby poszukać pęku kluczy z chipem. A potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Jakaś ręka złapała za pasek jej torebki, ręka, która pojawiła się znikąd, ręka należąca do ciemnowłosego mężczyzny w kurtce. Wystarczyła sekunda – strach popłynął wszystkimi żyłami i dotarł prosto do serca, żeby tam wybuchnąć lodowatym dreszczem. Odruchowo złapała za torebkę. Mężczyzna spróbował ją wyrwać. Kiedy poczuł opór, przycisnął dłoń do jej twarzy i uderzył jej głową o metalowe drzwi. Zachwiała się od ciosu, przed oczami zabłysły jej drobinki światła podobne do unoszących się w powietrzu robaczków świętojańskich, jej klatką piersiową wstrząsnął dreszcz, a palce wypuściły torebkę. Pasek zatoczył w powietrzu koło, mężczyzna uśmiechnął się triumfalnie – i uciekł. Stała oparta o drzwi i śledziła wzrokiem rozpływającą się w mroku sylwetkę. Jej płuca rytmicznie wciągały tlen, gardło płonęło, brakowało jej śliny – butelka wody została w torebce. Wbiła kod na domofonie, ostatkiem sił popchnęła drzwi plecami i wślizgnęła się do środka.

Drzwi ze szkła i czarnego metalu oddzieliły ją od świata. Powoli usiadła na marmurowym stopniu i zamknęła oczy. Czekała, aż jej mózg się uspokoi i zacznie funkcjonować normalnie. Zdania: „Zostałam napadnięta”, „Umrę”, „Ukradziono mi torebkę”, „Nie jestem ranna”, „Żyję” znikały jedno po drugim jak gasnące kolejno kontrolki bezpieczeństwa w samolocie. Podniosła wzrok i spojrzała na skrzynki na listy. Na jednej z nich widniało jej imię, nazwisko i informacja: V piętro po lewej. Była druga nad ranem, nie miała kluczy. Nie dostanie się do mieszkania na piątym piętrze po lewej. Ten bardzo konkretny fakt nabierał w jej umyśle kształtu: nie mogę wejść do domu, skradziono mi torebkę. Nie mam jej, już nigdy jej nie zobaczę. Jakaś część jej samej zniknęła – nagle, brutalnie. Rozglądała się wokół, jakby jej torebka mogła się gdzieś zmaterializować, wymazać to, co się przed chwilą stało. Ale nie, już jej nie było. Była gdzieś daleko, na ulicy, wyszarpnięta z jej rąk, podskakiwała na ramieniu biegnącego mężczyzny, który później ją otworzy i znajdzie jej klucze, dokumenty, wspomnienia. Całe jej życie. Palące łzy podeszły jej do oczu. Bała się, była w rozpaczy, była zła. Trzęsły jej się ręce, zdawało jej się, że nigdy nie przestaną. Kark bolał coraz bardziej. Dotknęła palcami tyłu głowy – krwawiła, a paczka chusteczek oczywiście została w torebce.

Pierwsza pięćdziesiąt osiem nad ranem: nie do pomyślenia, żeby o tej porze dzwonić do kogoś z sąsiadów. Nawet do tego miłego faceta, którego nazwiska nie pamiętała, a który właśnie wprowadził się na drugie piętro i robił komiksy. Jedynym rozwiązaniem był hotel. Światło na klatce zgasło. Po omacku znalazła włącznik. Kiedy znów się zapaliło, poczuła lekki zawrót głowy i przytrzymała się ściany. Musiała się pozbierać, pójść do hotelu i poprosić, żeby pozwolili jej przenocować. Wyjaśni, że mieszka naprzeciwko i zapłaci rano. Miała nadzieję, że nocny portier okaże się wyrozumiały, bo nie miała innego pomysłu. Kiedy otworzyła ciężkie drzwi, przeszył ją dreszcz. Nie z powodu nocnego chłodu. To był nieokreślony lęk, jakby fasady budynków wchłonęły coś z tego, co się przed chwilą stało, jakby tamten człowiek miał się w jakiś magiczny sposób wyłonić z murów. Rozejrzała się. Było pusto. Napastnik z pewnością nie wróci, ale nad strachem czasem trudno zapanować, a odróżnienie tego, co irracjonalne, od tego, co możliwe, o drugiej nad ranem nigdy nie jest łatwe. Przeszła na drugą stronę ulicy. Odruchowo chciała przycisnąć do siebie torebkę, ale między biodrem a przedramieniem znalazła tylko pustkę. Weszła w krąg światła przed zadaszonym wejściem do hotelu. Przesuwne drzwi otworzyły się przed nią bezgłośnie. Siedzący za kontuarem siwowłosy mężczyzna spojrzał na nią.

Zgodził się dać jej pokój. Wprawdzie niechętnie, ale kiedy zaczęła zdejmować złoty zegarek, żeby go zostawić jako zabezpieczenie, powstrzymał ją gestem. Najwyraźniej przestraszona młoda kobieta mówiła prawdę. Na pewno nie próbowała go naciągnąć. Prawdopodobieństwo, że wróci i zapłaci za nocleg, oceniał na dziewięćdziesiąt procent. Podała mu imię, nazwisko i adres. Miewali o wiele większe problemy z płatnościami. Jedna noc dla samotnej kobiety, która twierdzi, że od piętnastu lat mieszka naprzeciwko, to nic takiego. To prawda, telefon do przyjaciół, u których spędziła wieczór, byłby jakimś rozwiązaniem, tylko że numer miała w komórce. Odkąd upowszechniły się telefony z listami kontaktów, znała na pamięć tylko dwa numery: do siebie i do pracy. Pomysłu ze ślusarzem, który podsunął jej recepcjonista, też nie mogła zrealizować. Skończyła jej się książeczka czekowa i za późno zamówiła następną. Odbierze ją z banku dopiero na początku przyszłego tygodnia. Karta płatnicza i czterdzieści euro w gotówce zostały w portfelu. Nie miała jak zapłacić. Niesamowite, jak w tej sytuacji mnóstwo szczegółów, które normalnie nie miały znaczenia, nagle jakby sprzysięgło się przeciwko niej. Poszła za portierem do windy, a potem korytarzem do pokoju numer pięćdziesiąt dwa, z widokiem na ulicę. Zapalił światło, szybko pokazał jej łazienkę i ubikację i wręczył klucz. Podziękowała i jeszcze raz obiecała, że zapłaci. Portier uśmiechnął się do niej życzliwie, trochę już znużony wysłuchiwaniem tego samego po raz pięćdziesiąty.

– Wierzę pani, dobranoc.

Ruszyła do okna i odsunęła zasłony. Stała dokładnie naprzeciwko własnych okien. Lampy w salonie zostawiła zapalone. Postawiła krzesło przy oknie, żeby Belphégor mógł wyglądać. Dziwnie było oglądać z tej perspektywy własne mieszkanie. Miała wrażenie, że zaraz zobaczy samą siebie przechodzącą przez pokój. Otworzyła okno.

– Belphégor… – zawołała półgłosem. – Belphégor… – Zacmokała. Cichy, charakterystyczny odgłos, który tak dobrze znają wszyscy właściciele kotów.

Kilka sekund później na krześle pokazał się czarny kształt. Para żółtych oczu spojrzała na nią zaskoczona. Dlaczego pani jest naprzeciwko, a nie w mieszkaniu?

– Hej, to ja, tak, tutaj jestem… – zawołała i pomachała.

Postanowiła się położyć. W łazience znalazła chusteczki i przemyła odrobiną wody skaleczenie nad karkiem. Kiedy się pochyliła, zakręciło jej się w głowie. Jedyna dobra wiadomość była taka, że chyba przestała krwawić. Wzięła gruby ręcznik, położyła go na poduszce i rozebrała się. Wyciągnęła się na łóżku. Nie mogła się powstrzymać, żeby nie odtwarzać w kółko sceny napaści. Wydarzenie, które trwało najwyżej kilka sekund, teraz, we wspomnieniach, ciągnęło się w nieskończoność. Dłuższe i bardziej rozciągnięte niż kinowe sekwencje w zwolnionym tempie. Jak sceny z filmów dokumentalnych pokazujące manekiny w zderzeniach samochodów w warunkach laboratoryjnych. Widać wnętrze, przednia szyba eksploduje jak pionowa tafla wody, głowy manekinów płyną miękko do przodu, poduszki powietrzne puchną jak balony z gumy do żucia, blacha zgniata się delikatnie, jakby pod wpływem łagodnego ciepła.

Laurent musiał zrezygnować z ogolenia się przed lustrem w łazience. Elektryczna golarka, której warkot umilał mu wszystkie poranki, włączyła się, wydała agonalny pomruk i ostatecznie zamilkła. Mógł sobie do upadłego wciskać włącznik, poklepywać ostrza, wyciągać i wkładać wtyczkę do gniazdka – jego golarka Braun 860 z potrójną głowicą wyzionęła ducha. Bardzo go to zmartwiło. I jakoś nie mógł się zdecydować, żeby ją wyrzucić. Nie w tej chwili. Odłożył ją ostrożnie do wielkiej muszli przydaczni, którą przywiózł z Grecji przed dziesięcioma laty. Jednorazowa maszynka Gilette walająca się w szufladzie też nie na wiele mu się przydała, bo tymczasem spotkała go następna niespodzianka: kiedy odkręcił kran, usłyszał tylko posępny syk. Nie było wody. Karteczka z informacją, że ją wyłączą, wisiała w holu od tygodnia, ale on oczywiście o tym zapomniał. Przyjrzał się sobie w lustrze. Nieogolony mężczyzna z mocno potarganymi włosami – to od przykrywania głowy poduszką. W czajniku zostało trochę wody – akurat na jedną kawę.

Wychodząc z budynku, rzucił okiem na metalową elektryczną żaluzję w oknie swojego sklepu. Normalnie o tej porze przekręcałby klucz w jej zamku i otwierał księgarnię. Pozdrowiłby skinieniem głowy sąsiada, Jeana Martela (Czas Utracony – antyki, starocie, skup, sprzedaż), siedzącego przy stoliku w ogródku kawiarni Jean-Bart nad kawą ze śmietanką. Pomachałby sąsiadce z pralni chemicznej (Biały Gołąb – pranie na najwyższym poziomie), a ona pomachałaby do niego zza szyby, a potem, kiedy żaluzja byłaby już w górze, rytualnie zerknąłby na własną wystawę z książkami poustawianymi według kategorii: Książka na jesień, Albumy i bestsellery, Nasze ulubione i Nie możesz przegapić. O dziesiątej trzydzieści przyszłaby Maryse, potem Damien. W komplecie zaczęliby kolejny dzień od otwierania kartonów od dostawców. Potem zjawiliby się pierwsi klienci z najróżniejszymi pytaniami: „Szukam książki, nie znam ani autora, ani wydawcy, ale akcja toczy się w czasie drugiej wojny światowej”. Sugestie: „Pani Berthier, to powieść dla pani, jeśli szuka pani czegoś lekkiego, żeby się rozerwać, daję słowo, musi pani poznać tego autora”. Zamówienia: „Dzień dobry, tu księgarnia Czerwony Zeszyt, potrzebne mi trzy egzemplarze Don Juana Molièra w wydaniu kieszonkowym, z serii »Lektury szkolne«”. Zwroty: „Dzień dobry, tu Czerwony Zeszyt, jestem zmuszony odesłać wszystkie cztery egzemplarze Smutku lata Mallarmégo, nikt tego nie kupił”. I planowanie wieczorów autorskich: „Dzień dobry, tu Laurent Letellier z księgarni Czerwony Zeszyt, chciałbym się dowiedzieć, czy będzie możliwe zorganizowanie spotkania z waszym autorem”.

Kiedy kupił ten lokal, mieściła się w nim dogorywająca kawiarnia Celt. Prowadziło ją starsze małżeństwo. Marzyli tylko o tym, żeby wrócić do Owernii. Laurent okazał się ich nieoczekiwanym wybawieniem. Kawiarnia miała tę zaletę, że należało do niej mieszkanie znajdujące się piętro wyżej. Z pewnością można było dzięki temu oszczędzić czas, bo droga do pracy radykalnie się skracała. Druga strona medalu była jednak taka, że nigdy nie opuszczało się miejsca pracy.

Laurent przeciął skwer, na który wychodziły okna Czerwonego Zeszytu, i ruszył ulicą Pentille. W ręku trzymał Z niebem zamiast dachu, ostatnią powieść Frédérica Pichiera. W przyszłym tygodniu pisarz miał wieczór autorski w jego księgarni. Laurent miał nadzieję, że zdąży przejrzeć notatki, które porobił na marginesach książki, kiedy czytał ją nad podwójnym espresso w ogródku Nadziei, kawiarni, do której często zachodził przy okazji porannych spacerów. Książka opowiadała o losach młodej wieśniaczki w czasie pierwszej wojny światowej. Była to czwarta powieść Pichiera. Rozsławiły go Łzy piasku, historia francuskiego żołnierza, który podczas wyprawy Napoleona do Egiptu zakochuje się w młodziutkiej Egipcjance. Miał prawdziwy dar wpisywania perypetii swoich bohaterów w wielkie wydarzenia historyczne. Krytycy nie bardzo wiedzieli, od której strony go ugryźć: jest po prostu świetnym gawędziarzem czy pisarzem z prawdziwego zdarzenia? To nie było jasne. Tak czy owak powieść świetnie się sprzedawała. Spotkanie z autorem z pewnością będzie sukcesem. Kiedy tak szedł, dostał SMS od Maryse. Kolejka, którą dojeżdżała z przedmieść, zatrzymała się w środku trasy. Możliwe, że nie zdąży do pracy. „Proszę mnie informować, Maryse”, odpowiedział i skręcił w ulicę Vivanta-Denona. Przy numerze szóstym podniósł wzrok, żeby sprawdzić, czy jego klientka, pani Merlier, odsłoniła okna. Starsza pani, nałogowa czytelniczka, zdumiewająco podobna do nieżyjącej już aktorki Marguerite Moreno, wstawała o świcie. „Jeśli nie odsłonię okien, panie Letellier, to znaczy, że nie żyję albo jestem umierająca”, powiedziała mu pewnego dnia. Ustalili, że jeśli kiedyś zobaczy zamknięte okiennice, zadzwoni pod numer alarmowy. Ale pod szóstką wszystko było w porządku – okiennice były otwarte. Zresztą tylko tam – inni mieszkańcy najwyraźniej korzystali z sobotniego poranka, żeby nadrobić zaległości w spaniu. Dzielnica była opustoszała. Ruszył dalej, ulicą Passe-Musette. Kawiarnia Nadzieja mieściła się na końcu, sąsiadowała z weekendowym targiem. Przed każdą bramą stały pojemniki na śmieci. Niektórym towarzyszyły pojedyncze zużyte meble. Czekały na wywóz. Minął jeden z pojemników i zwolnił – ten obraz potrzebował kilku chwil, żeby się odcisnąć w jego umyśle – i zawrócił.

Na pokrywie śmietnika stała damska torebka. Skórzana, jasnofioletowa, w bardzo dobrym stanie. Z mnóstwem kieszonek i zamków błyskawicznych, z długimi uszami, paskiem na ramię i pozłacanymi klamerkami. Rozejrzał się odruchowo, co było dość absurdalne – przecież właścicielka nie zmaterializuje się znienacka, żeby odebrać swoją własność. Skórzana torebka stała pewnie, nie wyglądała na pustą. Gdyby była opróżniona i zużyta, właścicielka z pewnością wrzuciłaby ją do pojemnika, a nie położyła na pokrywie. Zresztą czy kobiety wyrzucają torebki? Pomyślał o tej, z którą przez dwanaście lat dzielił życie. Nie, Claire nigdy nie wyrzuciła żadnej. Miała ich kilka i zmieniała je zależnie od pory roku. Butów też nie wyrzucała. Jeśli paski w czółenkach się zniszczyły, naprawiała je u szewca. Czasem szewc nie mógł nic poradzić, ale Laurent i tak nigdy nie widział butów w kuchennym koszu na śmieci, wśród odpadków. Znikały w bardziej tajemniczy sposób. Niezależnie od tych refleksji z poprzedniego życia było przecież możliwe, że jakaś kobieta pozbyła się torebki. Z drugiej strony to, że torebka w idealnym stanie stoi na pokrywie pojemnika na śmieci, zdawało się raczej oznaczać coś niepokojącego. Na przykład kradzież. Rozważył tę możliwość. Rozpiął zamek i od razu się zorientował, że torebka jest pełna osobistych drobiazgów. Zaczął je przeglądać. Z bramy wyszła jakaś kobieta, ciągnęła za sobą walizkę na kółkach. Minęła go, przeszła kilka kroków i się odwróciła. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, trochę przyspieszyła, a potem zniknęła za rogiem. W tym momencie zdał sobie sprawę, jak bardzo mogło się to wydawać podejrzane: samotny mężczyzna, nieogolony i nieuczesany, przeglądający zawartość damskiej torebki na pojemniku na śmieci… Szybko zasunął zamek. Pytanie, przed którym stanął, dotyczyło kwestii moralnych: wziąć torebkę ze sobą czy po prostu, jak gdyby nigdy nic, wrócić do swoich spraw? Gdzieś w tym mieście jakaś kobieta z pewnością została okradziona i prawdopodobnie już straciła nadzieję, że odzyska swoją własność. Tylko ja wiem, gdzie jest jej torebka, pomyślał, i jeśli ją zostawię, trafi na wysypisko albo ktoś ją sobie przywłaszczy. Podjął decyzję: złapał torebkę i ruszył przed siebie. Komisariat jest zaledwie dziesięć minut dalej. Zaniesie ją tam, wypełni jeden czy dwa formularze i pójdzie do swojej kawiarni.

Dziwne uczucie. Jakby się prowadziło psa, którego ktoś nam powierzył i który wlecze się za nami niechętnie. Ścisnął pasek jak smycz, owinął go sobie wokół dłoni, żeby torebka nie kołysała się zbyt ostentacyjnie przed oczami innych przechodniów. Niósł coś, co nie należało do niego i co nie powinno wisieć na jego ramieniu. Kolejna kobieta zerknęła na torebkę, a potem na niego. Szedł bulwarem i wstydził się coraz bardziej. Wydawało mu się, że wszyscy, których mija, zerkają na niego kątem oka i od razu rozumieją, co jest nienormalnego w tym widoku: mężczyzna z damską torebką w dłoni. W dodatku jasnofioletową. Nie spodziewał się, że paradowanie z damskim akcesorium będzie tak niewygodne. Zdarzało się przecież, że Claire dawała mu torebkę do potrzymania, kiedy wracała do domu po papierosy albo wchodziła do toalety napotkanej kawiarni. Wtedy również mijały go kobiety i rozpoznawały w jego rękach atrybut jednej ze swoich sióstr, ale w ich oczach nie widział nieufności – już raczej błysk sarkazmu. Był mężczyzną stojącym na ulicy i czekającym na swoją partnerkę. To było tak oczywiste, jakby miał na sobie tekturowe wdzianko, jakie noszą ludzie-kanapki, z wypisanym wielkimi literami zdaniem „Moja żona zaraz wróci”. Grupka młodych dziewczyn, licealistek w dżinsach i conversach, zablokowała mu drogę: coś powiedziały i wybuchnęły śmiechem. To z niego się śmiały? Wolał nie wiedzieć. Nabijały się z niego, bo wyglądał podejrzanie? Skręcił, żeby nie iść bulwarem. Postanowił dotrzeć do komisariatu bocznymi uliczkami.

Poczekalnię z nierówno otynkowanymi ścianami oświetlało pojedyncze okno z matową szybą, bez klamki. Plastikowe krzesła, laminowany stół i dwa pokoje z szeroko otwartymi drzwiami. Wyglądało na to, że zgłoszenia kradzieży dotyczą głównie damskich torebek. Pięć kobiet w różnym wieku w milczeniu czekało na swoją kolej. W jednym z pokoi starsza pani z laską opowiadała, szlochając, jak ukradziono jej torebkę. Na łuku brwiowym miała szeroki plaster. Towarzyszący jej siwy mężczyzna był tak zmieszany, że nie wiedział, gdzie podziać oczy. Laurent pomyślał, że znalazł się w jednym z ziemskich czyśćców – tych miejsc, do których mamy nadzieję nigdy nie trafić: szpitalny oddział ratunkowy, pokój celników na lotnisku, noclegownia dla bezdomnych… Miejsc, które mijamy z myślą, że lepiej nam tam, gdzie jesteśmy, na zewnątrz, i to nawet kiedy pada deszcz.

– W każdym razie już nie zobaczymy swoich torebek – powiedziała głośno drobna brunetka czytająca „Voici”.

Przez poczekalnię przeszedł młody funkcjonariusz z grubym naręczem kserówek.

– Przepraszam – powiedział Laurent. – Przyniosłem torebkę.

Pięć czekających kobiet podniosło wzrok.

– Niech pan porozmawia z którymś z moich kolegów – rzucił pośpiesznie policjant, wskazując na jeden z pokoi.

Potężny mężczyzna z ogoloną głową i małymi, głęboko osadzonymi oczkami wstał, żeby odprowadzić starszą panią do drzwi. Spojrzał na Laurenta pytającym wzrokiem, a ten uniósł torebkę.

– Przyniosłem torebkę. Znalazłem ją na ulicy.

– A to piękny obywatelski gest – powiedział policjant. Głos miał niski, męski. – Amélie, chodź zobaczyć! – zawołał.

Krągła, niska blondynka wyszła z tego samego pokoju. Podeszła do nich.

– Właśnie mówiłem temu panu, który przyniósł nam znalezioną torebkę, że to piękny obywatelski gest. – Wyraźnie lubił to sformułowanie.

– Ach tak, to bardzo ładnie z pana strony – powiedziała Amélie z entuzjazmem. Była pod wrażeniem: mężczyzna, który poświęcił czas, żeby odnieść na komisariat znalezioną damską torebkę.

– Jak pan na pewno zauważył – podjął z lekkim znużeniem policjant – te panie czekają, więc będę do pańskiej dyspozycji za jakąś… godzinę – powiedział, zerkając na zegarek.

– Jak dobrze pójdzie – dodała cicho Amélie.

Jej kolega skinął głową.

– To może wrócę jutro rano? – zasugerował Laurent.

– Jak pan woli. Zgłoszenia przyjmujemy między dziewiątą trzydzieści a trzynastą i między czternastą a dziewiętnastą – powiedział funkcjonariusz.

– Może pan też pójść do biura rzeczy znalezionych, ulica Morillons trzydzieści sześć, w piętnastej dzielnicy – zaproponowała policjantka.

Kiedy wyszedł, znów dostał SMS od Maryse. Jej pociąg dopiero ruszył po długim postoju. Na pewno nie zdąży otworzyć księgarni. Laurent minął szybkim krokiem kawiarnię Nadzieja – swoje notatki z lektury książki Pichiera przeczyta w pracy. W uliczce, przy której znalazł torebkę, stała zielona śmieciarka. Dwóch młodych mężczyzn ze słuchawkami na uszach ładowało pojemniki na wywrotkę. Opróżniały się z łoskotem. Było jasne, że jeszcze kilka minut i fioletowa torebka zmieniłaby właściciela albo dokonała żywota na wysypisku, pod gołym niebem, mając mewy za jedynych świadków. Laurent, jej tymczasowy strażnik, wrócił do domu, położył ją na kanapie i zszedł na dół otworzyć księgarnię. Zaczynał się kolejny dzień.

O dwunastej trzydzieści dwóch recepcjonistów z dziennej zmiany zaczęło się niepokoić. Nocny portier zostawił im wiadomość: w nocy wynajęła pokój niecodzienna klientka. Już dawno powinna go opuścić, doba hotelowa kończy się w południe. Jeden z nich postanowił do niej zajrzeć. Wszedł na górę, stanął przed drzwiami z numerem pięćdziesiąt dwa i przyłożył do nich ucho, nasłuchując odgłosu prysznica. Nie wchodzi się do pokoju kobiety, jeśli jest ryzyko, że wyjdzie z łazienki naga. Raz mu się to zdarzyło i nie miał zamiaru tego powtarzać. Ale z pokoju numer pięćdziesiąt dwa nie dochodził żaden dźwięk. Zapukał kilka razy. Nikt się nie odezwał, więc postanowił użyć swojej karty i wejść.

– Proszę pani, tu recepcjonista – powiedział, zapalając światło. – Nie zwolniła pani pokoju, więc pozwalam sobie… – przerwał w pół zdania.

Laure leżała na łóżku, półnaga, do połowy przykryta kołdrą. Oczy miała zamknięte, wyglądała, jakby spała. Podszedł bliżej.

– Proszę pani! – powiedział głośno. Podszedł jeszcze bliżej i powtórzył: – Proszę pani! – Wrażenie, że coś w tym pokoju jest nie tak, było teraz wręcz namacalne. – Co jest, do diabła – mruknął pod nosem. – Proszę pani – powiedział znowu, pewien, że jedyną odpowiedzią będzie cisza.

Stanął nad łóżkiem. Twarz śpiącej była zupełnie nieruchoma, regularne rysy – odprężone. Chociaż niepokoił się coraz bardziej, przez głowę przemknęła mu zaskakująca myśl: że jest bardzo ładna. Przywołał się do porządku i skupił na najważniejszym: oddycha? Wydawało mu się, że tak. Wyciągnął rękę i dotknął jej ramienia. Żadnej reakcji. Potrząsnął nią delikatnie.

– Proszę pani…

Oczy nadal miała zamknięte, nie drgnęła nawet o milimetr. Uważnie przyglądał się jej obnażonym piersiom, próbował uchwycić ruchy klatki piersiowej. Tak, w porządku, oddycha. Na balkonie głośno wylądował gołąb. Recepcjonista aż podskoczył. Rozsunął zasłony. Do pokoju wpadło słońce, a ptak odleciał. W oknie naprzeciwko zauważył czarnego kota. Siedział na krześle i przyglądał mu się szeroko otwartymi oczami. Podniósł słuchawkę stojącego na nocnym stoliku telefonu i wybrał dziewiątkę, numer recepcji.

– Julien – powiedział. – Mamy problem z klientką spod pięćdziesiąt dwa… – Kiedy to mówił, jego wzrok spoczął na poduszce. Pod głową Laure zauważył dużą plamę krwi. Włosy kleiły jej się do przesiąkniętego czerwienią ręcznika, którym owinięta była poduszka. – Mamy z nią ogromny problem – poprawił się. – Dzwoń po pogotowie, szybko.

Pół godziny później Laure opuściła pokój na składanych noszach na kółkach. Przejechała na nich trzydzieści metrów chodnikiem, a potem wniesiono ją do czerwonej karetki. Padły słowa „krwiak”, „uraz czaszki” i „śpiączka”.

Szampon spływał mu po twarzy pod gorącym strumieniem wody z prysznica. W ciągu dnia sprzedał dwadzieścia osiem powieści, dziewięć albumów, siedem powieści dla młodzieży, pięć komiksów, cztery eseje, trzy przewodniki po Paryżu i Francji, wystawił cztery karty lojalnościowe i wysłał czternaście zamówień, i wreszcie mógł zakończyć dzień pracy. Zamknął księgarnię i poszedł na piętro, do domu. Na szczęście włączono wodę. Przez cały dzień w uśmiechach przepraszał za swoją niechlujną fryzurę. Jeden z klientów powiedział mu, że wygląda trochę jak Chateaubriand, inny wskazał na podobieństwo do Rimbauda z obrazu Róg stolika Fantina-Latoura, i dodał, że chodzi tylko o włosy poety. Wytarł się ręcznikiem i wyciągnął z szuflady jednorazową maszynkę i piankę do golenia Williams, gratulując sobie w duchu, że jej nie wyrzucił. Dokładnie ogolony, włożył czyste dżinsy, białą koszulę i mokasyny i zaczesał włosy do tyłu – przygotowywał się do otwarcia torebki co najmniej jak do kolacji z nowo poznaną kobietą.

W mailach znalazł całą masę najróżniejszego spamu. W większości zwracano się do niego po imieniu, proponując nową polisę ubezpieczeniową albo zagraniczną wycieczkę – niemiłosiernie drogą, choć za połowę ceny wyjściowej. „Nie zastanawiaj się, jedź” – ponaglano go w jednym. „Laurent, czas zrobić sobie wakacje” – kuszono w innym tonem cyfrowej poufałości. Trafił też na typowe dla internetowych ofert dziwactwo: parasole dla psów. Z największą powagą zachęcano go do jak najszybszego zakupu tego niezbędnego akcesorium: „Twój pupilek będzie Ci za to wdzięczny”. Ani jednej osobistej wiadomości w tej informatycznej dżungli. A przecież miał niedługo zjeść kolację z córką. Na pewno zaraz się odezwie. Chloé nigdy nie zapomina o ich spotkaniach. Wyciągnął z lodówki resztkę mięsno-ziemniaczanej zapiekanki i postanowił otworzyć butelkę czerwonego fixinu. Dostał ją od jednego ze stałych klientów. Nalał sobie trochę i spróbował – burgund był doskonały. Z kieliszkiem w ręku wrócił do salonu.

Torebka wciąż leżała na kanapie. Właśnie miał do niej podejść, kiedy zabrzęczał jego telefon. SMS od Dominique: „Dziś może się udać, ale późnym wieczorem. Trudny dzień, wyjaśnię Ci. Jestem jeszcze w biurze. Giełda spada na łeb na szyję, włącz wiadomości, to będziesz wiedział, jak spędzam wieczór! Buziaki”. Wypił łyk wina i odpowiedział krótko: „Ja też całuję, opowiesz mi…”. Potem usiadł po turecku na drewnianej podłodze, postawił kieliszek i ostrożnie sięgnął po torebkę. Była piękna: skóra w dwóch odcieniach fioletu, pozłacane klamerki i zewnętrzne kieszonki najróżniejszej wielkości. Mężczyźni nie mają niczego takiego. Noszą najwyżej torby albo aktówki. Wszystkie zaprojektowane tak samo, w jednym tylko celu: żeby pomieściły teczki. Znów wypił łyk wina. Miał pełną świadomość, że zaraz zrobi coś zakazanego. Wedrze się w czyjąś prywatność. Mężczyzna nie powinien grzebać w damskiej torebce – nawet ludy pierwotne na pewno przestrzegają tej prastarej zasady. Mężowie w przepaskach na biodrach raczej nie mają prawa szukać zatrutych strzał ani korzonków na przegryzkę w skórzanych sakwach swoich żon. On nigdy nie otworzył bez pytania torebki żadnej kobiety. Ani Claire, ani swojej matki, kiedy był dzieckiem. Tylko jeśli usłyszał: „Weź klucze z mojej torebki”, albo: „W torebce mam paczkę chusteczek, wyjmij je”. Wkładał rękę do damskiej torebki tylko za jasnym i wyraźnym przyzwoleniem, które zresztą przypominało raczej rozkaz i było aktualne bardzo krótko: jeśli nie znalazł kluczy albo chusteczek w ciągu dziesięciu sekund i zaczynał przetrząsać zawartość torebki, właścicielka szybko mu ją odbierała. Zniecierpliwionemu gestowi towarzyszyło krótkie zdanie, zawsze w trybie rozkazującym: „Daj mi to!” – i poszukiwane klucze albo opakowanie chusteczek natychmiast materializowały się na stole.

Pociągnął delikatnie za pozłacany suwak. Z torebki dobiegł zapach ciepłej skóry i damskich perfum.

Tak naprawdę potrzebuję przyjaciółki podobnej do mnie. Jestem pewna, że byłabym swoją najlepszą przyjaciółką.

Sen z dzisiejszej nocy: śniło mi się, że Belphégor był człowiekiem, bardzo mnie to zaskoczyło, a jednocześnie było w tym coś naturalnego, wiedziałam, że to on. Był dość przystojnym mężczyzną. Mieszkaliśmy w luksusowym hotelu. Wypiliśmy w barze po kieliszku wina i wróciliśmy do pokoju. Spaliśmy w wielkim łóżku, a potem kochaliśmy się na tarasie (było cudownie). Kiedy się obudziłam, dotykał nosem mojego nosa (w rzeczywistości, nie we śnie). KUPIĆ CHRUPKI dla kota. O smaku kaczki.

Lubię się przechadzać wzdłuż brzegu w porze, kiedy ludzie schodzą z plaży.

Podoba mi się nazwa koktajlu americano, ale w smaku wolę mojito.

Lubię zapach mięty i bazylii.

Lubię spać w pociągu.

Lubię obrazy przedstawiające bezludne pejzaże.

Lubię zapach kadzidła w kościołach.

Lubię aksamit i plusz.

Lubię jeść śniadanie w ogrodzie.

Lubię Erika Satie. KUPIĆ PŁYTY SATIE.

Boję się ptaków (zwłaszcza gołębi).

Wypisać inne rzeczy, których się boję.

Kiedy wsiadam do metra, od razu robię w głowie spis możliwych mężczyzn. (Nigdy nie poznałam żadnego mężczyzny w metrze).

Muszę zerwać z Hervém. Jest nudny, nie ma nic gorszego, niż nudzić się z nudnym mężczyzną.

Lubię ogień w kominku. Lubię zapach płonącego drewna. Zapach ogniska.

Zerwałam z Hervém. Nie lubię zrywać. Wypisać inne rzeczy, których nie lubię.

Była prawie jedenasta wieczorem. Laurent wciąż siedział na podłodze, teraz w otoczeniu rozmaitych drobiazgów, które wyjął z torebki, pogrążony w lekturze czerwonego notesu Moleskine. Dziesiątki stron myśli nieznajomej kobiety, gdzieniegdzie przekreślonych, w innych miejscach podkreślonych albo zapisanych wielkimi literami. Pismo miękkie i eleganckie. Najwyraźniej notowała swoje przemyślenia, kiedy tylko przyszła jej ochota, w kawiarniach i w metrze. Był zafascynowany tymi zmieniającymi się jak w kalejdoskopie refleksjami – przypadkowymi, wzruszającymi, niedorzecznymi, zmysłowymi. Otworzył drzwi duszy właścicielki jasnofioletowej torebki, i nawet jeśli czuł się trochę nieswojo, czytając jej zapiski, nie mógł się od nich oderwać. Przyszedł mu do głowy cytat z Sachy Guitry’ego: „Przyglądać się śpiącemu, to jak czytać list, który nie jest do nas zaadresowany”. Butelka wina była do połowy pusta, a pomysł, żeby zjeść zapiekankę, dawno odszedł w zapomnienie.

Pierwszą rzeczą, którą znalazł, był flakonik perfum z czarnego szkła – Habanita Molinarda. Rozpylił odrobinę – pudrowy zapach ylang-ylang i jaśminu. Potem wyciągnął pęk kluczy przyczepiony do złoconego breloczka z wygrawerowanymi hieroglifami. I mały kalendarzyk z zapisanymi datami spotkań – godziny, imiona, kilka nazwisk. Żadnego adresu, żadnego numeru telefonu. Był początek stycznia i tylko pierwszych piętnaście stron było wypełnionych. Znał takie kalendarzyki. Sprzedawał je w dziale papeteryjnym. Właścicielka torebki nie zatroszczyła się o umieszczenie swoich danych na pierwszej stronie, która przecież właśnie do tego służyła. Ostatnie spotkanie zapisała pod wczorajszą datą: „godz. 20, kolacja, Jacques i Sophie + Virginie”. Też bez adresu i telefonów. Tylko jeden wpis dotyczący przyszłego tygodnia, w czwartek: „godz. 18, pralnia (sukienka na ramiączkach)”. Dalej beżowo-fioletowa kosmetyczka z podręcznym zestawem do makijażu. Miękki pędzelek od razu wypróbował na policzku. Złota zapalniczka, czarny długopis Montblanc, może ten, którym pisała w notatniku, i torebka lukrecjowych cukierków. Spróbował – cukierek dodał do smaku fixinu ciekawą leśną nutę. Mała butelka wody Évian, spinka do włosów z niebieskim kwiatkiem z tkaniny i dwie czerwone plastikowe kostki do gry. Wziął je do ręki i upuścił na podłogę. Pięć i sześć. Dobry wynik. Przepis na grasicę cielęcą wyrwany z czasopisma kobiecego, zapewne z „Elle”. Paczka chusteczek. Ładowarka do telefonu komórkowego, ale oczywiście żadnego telefonu ani portfela. I żadnych dokumentów.

Złożona na pół koperta z czterema kolorowymi zdjęciami. Siwowłosy mężczyzna około sześćdziesiątki w czerwonej koszulce polo i beżowych spodniach stał uśmiechnięty na tle sosen. U jego boku kobieta w podobnym wieku, w fioletowej sukience, blondynka w czarnych okularach. Wyciągała rękę w stronę tego, kto robił zdjęcie. Fotografia była stara, mogła mieć dwadzieścia, nawet trzydzieści lat. Kolejne przedstawiało dużo młodszego mężczyznę z krótkimi kasztanowymi włosami. Stał ze skrzyżowanymi rękami na tle jabłoni. Na trzecim dom i otaczający go ogród z ogromnym drzewem. Żadnej wskazówki pozwalającej odgadnąć, co to za miejsce. Żadne ze zdjęć nie było podpisane. Bliscy i wspomnienia, które nie były żadnym tropem i które mogła zidentyfikować tylko właścicielka torebki.

W torebce było również mnóstwo innych rzeczy. Zaczął wyjmować po kilka naraz. Zanurzył rękę w kieszonce po lewej i wyciągnął tygodnik kulturalny „Pariscope”, pomadkę do ust, saszetkę efferalganu, spinkę do włosów i książkę. Nocny wypadek Patricka Modiano. Zamyślił się nad nią przez chwilę – więc lubi Modiano. Poczuł się tak, jakby gustujący w tajemnicach, wspomnieniach i poszukiwaniu tożsamości powieściopisarz puścił do niego oko. Kiedy wyszła ta książka? Nie pamiętał, jakoś na początku dwudziestego pierwszego wieku… Otworzył i znalazł datę pierwszego wydania. Gallimard, 2003 – widniało na dole, po lewej stronie. Po prawej odręczne pismo prześwitujące przez kartkę. Odwrócił stronę i pod tytułem zobaczył napisaną długopisem dedykację: „Dla Laure na pamiątkę spotkania w deszczu. Patrick Modiano”. Litery tańczyły mu przed oczami. Modiano, najbardziej nieuchwytny z francuskich pisarzy. Od dawna nie uczestniczy w spotkaniach autorskich i bardzo rzadko udziela wywiadów. Jego ostrożny sposób mówienia, jakby pełen wielokropków, stał się legendą. On sam był legendą. Zagadką, którą jego czytelnicy śledzili od powieści do powieści od czterdziestu lat. Dostać od niego dedykację – wydawało się więcej niż nieprawdopodobne. A jednak te dwie linijki tam były.

W dodatku autor Ulicy ciemnych sklepików zdradził mu imię właścicielki fioletowej torebki.

Boję się czerwonych mrówek.

Boję się sprawdzać stan konta w banku, boję się kliknąć ikonkę bieżące saldo.

Boję się, kiedy wcześnie rano dzwoni telefon.

Boję się wsiąść do metra, kiedy jest tak pełne ludzi, że prawie pęka w szwach.

Boję się upływu czasu.

Boję się wentylatorów, ale wiem dlaczego.

Powinien przestać czytać czerwony notes Laure i opróżnić do końca torebkę, w której ciągle mogła się kryć jakaś mała wskazówka, nazwisko albo adres. Zostało jeszcze kilka kieszonek, niektóre zapinane na zamek błyskawiczny. Nigdy by nie pomyślał, że w damskiej torebce może być tyle skrytek i zakamarków. To trudniejsze niż wypatroszenie ośmiornicy. Na dnie jednej z małych kieszonek wymacał coś chropowatego, coś, co okazało się kamykiem, z pewnością zachowanym na pamiątkę jakiejś ważnej chwili. Zgromadził już trzy, różnych rozmiarów, rozsiane po całej torebce. Znalazł też kasztan, zapewne podniesiony w jakimś parku.

Zrobił przerwę, wstał i poszedł otworzyć okno. Była mroźna noc. Skwer był pusty. Trochę kręciło mu się w głowie – czy to czerwone wino wypite na pusty żołądek, czy nagromadzenie najrozmaitszych rzeczy, które przedefilowały przed jego oczami? Nie wiedział. Już miał wrócić do poszukiwań, kiedy jego komórka zasygnalizowała, że dostał SMS. Kompletnie zapomniał o Dominique. Napisała: „Będę u Ciebie za piętnaście minut, mam nadzieję, że nie śpisz…”. Choć jeszcze nie skończył, od razu zabrał się do wkładania wszystkiego z powrotem do torebki. Z pewną niechęcią myślał o Dominique. Zmuszała go do przerwania ledwie rozpoczętego śledztwa. Torebkę wcisnął do szafy w garderobie. Czesząc się przed lustrem, pomyślał, że właściwie mógł zostawić wszystko na podłodze i opowiedzieć całą tę historię Dominique. Tylko po co? Na pewno byłaby podejrzliwa i zazdrosna, zresztą nie miał ochoty dzielić się swoim odkryciem. Na razie Laure, wielbicielka Patricka Modiano, była tylko jego zagadką.

– Była tu jakaś kobieta…

– Słucham?

Przewiercała go swoimi czarnymi oczami na wylot. Krótka fryzura, podkreślająca jej rysy, tym razem upodabniała ją do drapieżnego ptaka.

– Nie, nie było tu żadnej kobiety – powiedział. Starał się, żeby to zabrzmiało przekonująco. Jak, u diabła, wyczuła, że dwadzieścia minut wcześniej pokój był pełen damskich drobiazgów? Mówi się, że kobiety mają szósty zmysł. Ale to wyglądało na czary.

Zakołysała kieliszkiem z winem i strzepnęła popiół z papierosa do ciężkiej kryształowej popielniczki.

– Czuję zapach perfum – powiedziała konspiracyjnym szeptem.

No tak, czarny flakonik z torebki – rozpylanie tych perfum to nie był dobry pomysł. Habanita wciąż jeszcze unosiła się w powietrzu. A przecież nacisnął spust tylko raz. Dominique, jak prawdziwy pies myśliwski, wyczuła resztki woni, której żaden przedstawiciel płci przeciwnej – tego był pewien – nigdy by nie wyczuł.

– Nie było tu żadnej kobiety, przysięgam… na głowę mojej córki, na moją księgarnię. Niech zbankrutuję w najbliższych miesiącach, jeśli jakaś kobieta weszła do tego pokoju. – Starannie dobierał słowa. Mógł przysiąc na wszystko, co tylko przyszłoby mu do głowy, bo to była prawda: nie było u niego żadnej kobiety. Tylko damska torebka.

Ta przysięga najwyraźniej ją usatysfakcjonowała.

– Wierzę ci – powiedziała. – Jesteś przesądny. Nie mówiłbyś tego, gdyby to nie była prawda.

Potem nastąpił opis jej wieczoru. Spędziła go na śledzeniu ostatnich spadków na giełdzie i miliardowych transakcji na ekranach pokazujących notowania z całego świata – z uwzględnieniem różnic czasu – żeby móc zredagować rubrykę w dziale ekonomicznym znanego dziennika. Prowadziła też audycję w radiu. Czasem występowała nawet w telewizyjnych wiadomościach. Zawsze czuł się trochę dziwnie, kiedy widział kobietę, z którą dzielił noce, na małym ekranie, dyskutującą zawzięcie z innymi dziennikarzami, czasem nawet ze sławami ekonomii. Poznali się właśnie w telewizji, zeszłej jesieni. Zaproszono go, żeby opowiedział o pewnej książce, a ona czekała na swoją kolej – miała wystąpić w programie o ekonomii. Czytała powieść, o której mówił. Podobała jej się, i właśnie to mu powiedziała. Tydzień później Czerwony Zeszyt organizował spotkanie z autorem, więc ją zaprosił. Została aż do zamknięcia księgarni. Ich spojrzenia spotkały się w tym ułamku sekundy, kiedy mężczyzna i kobieta, którzy się nie znają, bez jednego słowa dają sobie do zrozumienia, że noc dopiero się zaczyna.

– Chodź, jest późno – powiedziała, idąc do sypialni.

Rzucając ją na łóżko, nie mógł się powstrzymać: musiał zerknąć w stronę garderoby, w której schował torebkę. Kiedy Dominique go całowała, jego myśli na dobre opanowało zdanie: „Boję się czerwonych mrówek”.

Odwrócił się na drugi bok i stwierdził, że jest w łóżku sam. Spojrzał na budzik: szósta. Dominique budziła się wcześnie, ale nigdy nie wychodziła przed siódmą i nigdy bez pożegnania. Wstał i zastał ją w przedpokoju, ubraną, gotową do wyjścia.

– Wychodzisz?

– Tak, wychodzę.

– Dlaczego tak dziwnie na mnie patrzysz? – zapytał.

– Zostawiłam ci list na stoliku w salonie – odpowiedziała chłodno, zaciskając pasek od płaszcza.

Laurent!

Najwyraźniej lubisz przysięgi, ale powinieneś lepiej troszczyć się o swoją córkę i o finanse księgarni. Wstałam wcześnie i na chwilę położyłam się na kanapie. Oto, co na niej znalazłam. Może powinniśmy o tym porozmawiać… Albo nie… To zależy od Ciebie. Ja na pewno nie zrobię pierwszego kroku, to mogę Ci przysiąc.

Dominique

Pod podpisem położyła spinkę do włosów. Musiał ją upuścić, kiedy w pośpiechu wrzucał wszystko do torebki.

– Oczywiście zaraz mi powiesz, że to spinka twojej córki.

– Nie, to nie jest spinka mojej córki. Daj mi wyjaśnić, nie ruszaj się przez chwilę – powiedział. Poszedł do garderoby po torebkę. Położył ją na niskim stoliku w salonie.

– Coraz lepiej – mruknęła Dominique, oszołomiona jego bezczelnością. – Zostawia nawet u ciebie swoje rzeczy.

– Ależ nie, zaraz się z tego uśmiejesz.

– No dalej, rozśmiesz mnie, Laurent.

– Znalazłem tę torebkę na ulicy.

– Kpisz sobie ze mnie?!

Nagle stała się zimna i nieprzystępna. Poczuł się bezsilny, jak ktoś niesłusznie oskarżony, ktoś, komu nie wierzy absolutnie nikt, nawet jego własny adwokat.

– Nie – powiedział. – Nie kpię z ciebie. Znalazłem ją wczoraj rano na ulicy, dokładniej na Passe-Musette.

Dominique pokiwała głową, ale jej spojrzenie z chwili na chwilę stawało się coraz zimniejsze.

– Torebka, pełna różnych rzeczy, na ulicy…

– Tak, ktoś ją ukradł – powiedział.

– I co ta skradziona torebka robi na dnie twojej garderoby?

Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale nie zdążył.

– I dlaczego nie opowiedziałeś mi tej pięknej historyjki wczoraj wieczorem?

– Bo…

– Bo wcale nie miałam znaleźć spinki do włosów innej kobiety na twojej kanapie! – odparowała podniesionym głosem.

Nie wiedział, co powiedzieć.

– Pierwsze, co wyczułam, kiedy tu weszłam, to jej perfumy – mówiła dalej, wodząc wzrokiem po pokoju. – Powinnam była się domyślić, miałeś taką dziwną minę…

– Ależ nie, to znaczy tak, zgoda, to jej perfumy, ale to ja je rozpyliłem – powiedział, grzebiąc w torebce. – Gdzie jest ten flakonik? Pokażę ci, musi tu gdzieś być… Nigdy nie można nic znaleźć w tych waszych torebkach! – Zirytował się. – O, jest! – wykrzyknął triumfalnie. Nacisnął i drobne kropelki zamigotały w porannym świetle.

– Jestem pod wrażeniem – powiedziała chłodno Dominique. – Przekaż jej ode mnie, że używa okropnych perfum.

Usłyszał, jak trzaska drzwiami. Ani się obejrzał, jak został sam, na środku salonu, z czarnym flakonikiem Habanity w ręku.

Na próżno błyskawicznie wciągnął dżinsy, T-shirt i mokasyny i ruszył za nią. Zdążyła już wsiąść do taksówki. Właśnie znikała za rogiem. W jej komórce włączyła się poczta głosowa. Nie zostawił wiadomości. Ruszył przed siebie i wylądował za kontuarem kawiarni Jeana-Barta. Spotkał Jeana Martela, który właśnie wrócił z porannych łowów na pchlim targu. Stary antykwariusz rozłożył na barze mnóstwo tabakierek. Oglądał je po kolei przez lupę.

– To jak policyjne śledztwo – powiedział. – Trzeba znaleźć ślad i podążać za nim w nadziei, że dokądś nas zaprowadzi.

– I jaki znalazłeś ślad? – zapytał Laurent. Był znużony.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki