Tytuł oryginału
SINON

Redakcja
Agnieszka Niegowska

Projekt okładki
Mariusz Banachowicz

Zdjęcia na okładce
© Jose As Reyes/Shutterstock; Dmitrijs Bindemanis/Shutterstock

Korekta
Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący
Anna Brzezińska

Copyright © Dan T. Sehlberg, 2015 Published by agreement with Salomonsson Agency
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-7554-681-1

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Annie, Nataschy i Rebecce

Słowo pandemia pochodzi z języka greckiego i oznacza „wszystkich ludzi”. Pandemia plasuje się jako druga na liście największych zagrożeń dla ludzkości, zaraz po zanieczyszczeniu środowiska. Za pomocą słów kluczy na Twitterze udało się ustalić, która z globalnych katastrof budzi w ludziach największy strach. Pandemia zajęła pierwsze miejsce, zdobywając trzydzieści cztery procent głosów. Na drugim miejscu znalazł się kryzys gospodarczy.

PROLOG

Cornelia Mulder nie powinna była wychodzić do pracy. Ani jechać przepełnionym podmiejskim pociągiem z Brennerbaan do Nyenrode, ani nawet wstawać z łóżka. Przez całą noc się pociła, śniły jej się straszne koszmary i na pewno miała wysoką gorączkę. Mimo to, kiedy zadzwonił budzik, wsunęła stopy w pantofle z owczej wełny i poczłapała do łazienki. Włożyła wczorajszą sukienkę, wrzuciła papiery do sfatygowanej torebki na pasku i wyszła, nawet się nie malując. Jazda na uniwersytet była koszmarem. Z każdym szarpnięciem wagonu chciało jej się wymiotować, a otaczające ją podniesione głosy wydawały się odległe i nieskładne. To był pierwszy dzień semestru i miała poznać nową grupę studentów MBA. Zwolnienie lekarskie nie wchodziło w grę, wszyscy zapłacili duże pieniądze i mieli znakomite rekomendacje od najlepiej prosperujących firm w Holandii. Oczekiwania były wysokie.

W pokoju nauczycielskim Cornelia dostrzegła rany na prawym ramieniu. Kiedy przed lustrem w toalecie podciągnęła lepką już sukienkę, zobaczyła podobne na brzuchu. Przypominały brązowo-czarne wrzody, które bolały przy dotyku. Zwymiotowała do umywalki, wytarła usta szorstkim papierowym ręcznikiem i długo patrzyła przekrwionymi oczyma na swoje odbicie w lustrze. Zajęcia miały się rozpocząć za niecałe czterdzieści minut. Za trzy godziny skończy, pojedzie prosto do domu i położy się do łóżka.

Pięćdziesięcioro studentów siedziało w czterech rzędach z wyprostowanymi plecami i długopisami w pełnej gotowości. Przed nimi, pomiędzy kominkiem a obrazem Rembrandta, stała Cornelia, główna prowadząca. Od samego początku robiła wrażenie niepewnej – błądziła wzrokiem i sztywno się poruszała. Kiedy witała obecnych, załamał jej się głos. Być może zamierzała powiedzieć coś więcej, ale zrezygnowała. Przeciągnęła dłonią po twarzy i westchnęła, aż z głośników wydobył się trzask. Przełknęła ślinę i poprawiła notatki. Sekundy mijały. Wśród studentów dało się wyczuć niezręczną i coraz bardziej nieprzyjemną atmosferę. Cornelia próbowała się napić, ale dłoń gwałtownie zadrżała i trochę wody wylało się na kartki. W końcu odwróciła się w kierunku dużych okien z widokiem na park.

– Ja… gdzie ja jestem?

Jedna z kobiet w pierwszym rzędzie podniosła rękę i nie czekając na pozwolenie, odezwała się:

– Pani Mulder, krew cieknie pani z nosa.

Cornelia odruchowo uniosła rękę, ukazując kilka otwartych ran na ramieniu. Zachwiała się i zanim ktokolwiek zdążył do niej podbiec, ciężko upadła na podłogę. Mężczyzna siedzący najbliżej wstał, żeby jej pomóc, ale się cofnął. Twarz Cornelii Mulder była cała we krwi, która wypływała z szeroko otwartych oczu i spieniona lała się z rozchylonych ust.

Ordynator Jahn Boer z niepokojem studiował kartę nowo przyjętej pacjentki. Cornelia Mulder nie była jedyna. W ciągu kilku ostatnich godzin do szpitala uniwersyteckiego w Utrechcie przyjęto sześć osób z identycznymi objawami. Wszyscy byli teraz w śpiączce.

CZĘŚĆ I

Pozdrowienia z Ketziot

CZĘŚĆ I – Pozdrowienia z Ketziot

Siedem dni wcześniej

Droga z Nairobi do granicy z Somalią

Lot XU 529 linii African Express z międzynarodowego lotniska Jomo Kenyatty w Nairobi miał pięć godzin opóźnienia. Przewidywany czas lotu wynosił nieco ponad półtorej godziny. Nie musieli się zmieścić w żadnych ramach czasowych, więc opóźnienie nie miało znaczenia. Rachel Papo spojrzała na zegarek. Do lądowania pozostało dwadzieścia minut. Gregor Khazan, otyły mężczyzna siedzący koło niej, cuchnął potem i przez cały czas nerwowo przesuwał rękoma po udach.

Wyjrzała przez okno samolotu DC-9. Nie było chmur, tylko bezkresna przestrzeń z pojedynczymi ciemnymi plamami. W kabinie czuć było stęchlizną. Zamknęła oczy i próbowała znaleźć sobie jak najwygodniejszą pozycję. Fotel z szarego plastiku pokrytego wytartym zielonobrunatnym materiałem był twardy i sztywny. Od jakiegoś czasu plecy zaczynały ją boleć, gdy tylko siadała. Podczas drugiej wizyty lekarz ze zmartwioną miną wskazywał punkty na dużych, niewyraźnych zdjęciach rentgenowskich. Coś było nie tak z dwoma kręgami – L2 i L3. Urazy powstały w wyniku zamachu bombowego w jej mieszkaniu. Kiedy pod wpływem siły wybuchu przeleciała przez szklane drzwi balkonowe i uderzyła o kamienną posadzkę, pękło jej kilka kości i doszło do uszkodzenia rdzenia kręgowego. Lekarz stwierdził, że miała szczęście. Gdyby nie zamortyzowała upadku przedramieniem, dziś byłaby sparaliżowana. Odruchowo przeciągnęła dłonią po bliźnie na lewym ramieniu. Wiedziała, że już do końca życia będzie musiała się zmagać z bólem pleców.

W rozmowie z szefem operacyjnym Mossadu, Dawidem Jassurem, rozważała rozmaite przykrywki. Gregor był pracownikiem Siberian Petrol Resources, rosyjskiej firmy zajmującej się wydobyciem ropy naftowej. Najlepsze kłamstwa to te, które są bliskie prawdy, więc w końcu zdecydowali, że pozwolą mu być tym, kim był w rzeczywistości. Jako poszukiwacz ropy robił doskonałe wrażenie ze swoimi wielkimi worami pod oczyma i rzadkimi przetłuszczającymi się włosami. Obrazu dopełniały znoszony szary garnitur i poplamiona koszula. Bazując na prawdzie, Rachel sfabrykowała historię, która powinna zadziałać. Ona miała być Nadirą Al-Nsour, kierownikiem działu inwestycyjnego w Qatar Capital Partner, i towarzyszyć Gregorowi jako doradca i asystentka. Analitycy rynku surowców szacowali, że pod suchą i spękaną skorupą Somalii spoczywa aż sto dziesięć miliardów baryłek ropy. African Energy zaczęła już wiercić i były to pierwsze prace wydobywcze w tym kraju od ponad dwudziestu lat. Spodziewano się, że uda się pozyskać cztery miliardy baryłek o wartości pół biliarda dolarów. Rozpoczął się wyścig. Chińskie, brytyjskie i rosyjskie spółki przekupywały lokalnych watażków, żeby zabezpieczyć sobie prawa do wydobycia i zrównać z ziemią wioski leżące na tych terenach. To dlatego Gregor był w Somalii trzy tygodnie temu. Taki też był oficjalny powód jego powrotu z doradcą z Kataru.

Samolotem szarpnęło. Zmniejszyli wysokość. Gregor coś do niej powiedział, ale nie otworzyła oczu. Jeżeli to się powiedzie, będzie bogaty. Co zrobi z pieniędzmi? Kupi sobie kawior? Dezodorant?

Ze swojej poprzedniej podróży Gregor przywiózł do domu ważne informacje. Jak tylko wylądował w Rosji, nawiązał kontakt z amerykańskim dyplomatą, a Amerykanie przekazali jego informacje dalej, do Jerozolimy. Rachel mówiła płynnie po rosyjsku, więc następnego dnia wysłano ją do Sankt Petersburga. W Café Singer, przy stoliku tuż obok okna z widokiem na sobór Kazański i szeroki Newski Prospekt, Gregor opowiadał o swoim ostatnim dniu w Mogadiszu. W hotelowym lobby zatrzymał go nieznajomy młody mężczyzna. Był śmiertelnie przerażony i szukał pomocy w opuszczeniu kraju. Twierdził, że jest członkiem siatki terrorystycznej Al-Szabab, ale po kłótni rodzinnej znalazł się na ich liście osób do zlikwidowania. Somalijczyk ukrywał się w jednym z dużych obozów dla uchodźców za miastem, wiedział jednak, że wkrótce go znajdą. W zamian za ochronę i azyl chciał sprzedać informacje. Dotyczyły palestyńskiej grupy, która odwiedziła Somaliland i kupiła ochronę od Al-Szababu. Palestyńczycy mieli bardzo konkretne życzenia dotyczące połączeń internetowych i wydajności komputerów. Gregor dostał od Somalijczyka numer telefonu i tuż po przyjeździe do hotelu w Mogadiszu miał zadzwonić i powiedzieć, że znalazł rozwiązanie. Tym rozwiązaniem miała być ona. Rachel nie miała jednak ani ochoty, ani możliwości ochronić tego człowieka. Miała wprawdzie przy sobie kopertę z fałszywymi dokumentami, które teoretycznie mogłyby mu pomóc przekroczyć granicę, a jeśli był naprawdę zdesperowany, wystarczyłyby również do uzyskania informacji, jednak było jasne, że nie wyjdzie z tego cało. Al-Szabab kontrolował dużą część Somalii, policję i wojsko. Zdrajca był skazany na śmierć, bez względu na to, czy miał nowe papiery, czy nie.

Z trzeszczącego głośnika popłynął komunikat, najpierw w suahili, a potem po angielsku, informujący, że wkrótce wylądują. Otworzyła oczy. Gregor załzawionym wzrokiem wpatrywał się w oparcie fotela przed sobą, gwałtownie pocierając dłońmi uda. Słońce stało tuż nad samolotem. Rachel śledziła przez okno jego cień, przesuwający się po krajobrazie, który wyglądał jak pozszywany z kolorowych łat. Domy przypominały pojedyncze klocki Lego pomiędzy wyschniętymi korytami rzek i wąskimi dróżkami. Nagle pojawił się pas morza. Zielononiebieskie wody piratów. W ostatnich czasach wszystkie statki omijały Półwysep Somalijski. Cień się powiększał. Lecieli już nad miastem. Pod nimi widać było tysiące domów, stłoczonych bez ładu i składu, poprzetykanych wąskimi uliczkami i wielkimi górami śmieci. „Forbes” uznał Mogadiszu za najniebezpieczniejsze miejsce na świecie. W kraju rządzili rywalizujący ze sobą watażkowie, a niekończące się wojny domowe pozostawiły miasto w ruinie. Mogadiszu było regularnie plądrowane przez dzieci-żołnierzy. Milicjanci gwałcili tu i zabijali cywilów, a zamachy samobójcze, bomby w samochodach i strzały z ukrycia należały do codzienności. Każdego roku powodzie, susze i głód pochłaniały w tym kraju tysiące ofiar. W świecie, który się pod nimi rozciągał, nie istniało prawo, jeśli nie liczyć kar nakładanych na chybił trafił w imię szariatu. Zaliczały się do nich egzekucje, tortury, okaleczenia. Rachel wyprostowała nogi i skrzywiła się, czując ból w plecach. Uśmiechnęła się do tęgiego Rosjanina.

– Przy odrobinie szczęścia zdążymy się odświeżyć przed obiadem.

Haluza, Izrael

Nieopodal Haluzy, miasta należącego do Światowego Dziedzictwa Kultury, pośród twardych piaskowych wydm znajdował się obiekt, który nigdy nie trafiłby na listę UNESCO. Liczące czterysta tysięcy metrów kwadratowych Ketziot było największym więzieniem w Izraelu. Zostało oddane do użytku w czasie pierwszej intifady. Służyło wówczas jako obóz wojskowy dla palestyńskich jeńców wojennych. Składało się z czterech sekcji, a każda z nich z czterech oddziałów. Sekcje pozwalały wyodrębnić i oddzielić od siebie grupy o odmiennych przekonaniach religijnych i politycznych. Niewielu wiedziało o istnieniu piątej, podziemnej sekcji, która znajdowała się siedemnaście metrów pod zaawansowanym systemem kanalizacji.

Szef operacyjny Mossadu Dawid Jassur przyglądał się byłemu członkowi Knesetu, który siedział po przeciwnej stronie stołu. Akim Kac, znany jako Sinon. Jeszcze mniej więcej tydzień temu był jednym z najważniejszych doradców rządowych i bliskim przyjacielem premiera Bena Szawita. Naprzeciwko Jassura, obok nagiego Akima, którego ręce przypięte były do poręczy krzesła, siedział prowadzący przesłuchanie Janis Solman. W pokoju było zimno i Dawid podejrzewał, że Akim marznie. Janis był zajęty papierami. Wertował je, najwyraźniej czegoś szukając, robił notatki i wertował dalej. Szelest kartek przeszkadzał Dawidowi, który w końcu położył mu dłoń na ramieniu. Zdziwiony Janis przestał.

– Zostaw nas na chwilę samych – poprosił Dawid, po czym spytał Akima: – Masz ochotę na kawę? Albo szklankę wody? – A ponieważ Akim nawet nie drgnął, Dawid zwrócił się do Janisa: – Ja w każdym razie poproszę kawę.

Prowadzący przesłuchanie skinął głową, odłożył plik papierów i wyszedł. Szare stalowe drzwi zamknęły się za nim z lekkim kliknięciem. W pokoju panowała cisza, jeśli nie liczyć szumu klimatyzacji. Dawid zastanawiał się, czy Janis celowo starał się jak najdłużej trzymać Akima w zimnym pomieszczeniu. Akim zwiesił głowę. Na jego prawym przedramieniu Dawid dostrzegł małe ślady po ukłuciach igłą. Silny preparat sprawił, że żyły wciąż miały zmieniony kolor. Czasy, kiedy torturowano więźniów, rażąc prądem i podtapiając, należały już do przeszłości. Wszystko szło do przodu. Samochody stawały się bezpieczniejsze, komputery szybsze, tortury bardziej efektywne. A przynajmniej czystsze. Teraz mieli do swojej dyspozycji narkotyki, które tak wyostrzały zmysły, że wystarczyło klasnąć w dłonie, by powalić wyrośniętego żołnierza. Narkotyki, przez które torturowanemu wydawało się, że po wszystkich organach w jego ciele pełzają wywołujące paniczny strach pająki. Mieli też serum prawdy. Całe lata świetlne dzieliły nowe substancje od benzylanów używanych w Wietnamie czy tiopentalu z okresu zimnej wojny – docierały bezpośrednio do ośrodków kontroli w mózgu, usuwając wszelkie blokady i zahamowania. Dziś prowadzący przesłuchanie nie musiał już brudzić sobie rąk. Wystarczyły jasne pytania i zastrzyk. Także i tym razem narkotyki zrobiły swoje. W ciągu ośmiu godzin substancje chemiczne zmieniły Akima w ustępliwe zombi, które, nie licząc pojedynczych ataków paniki, posłusznie odpowiadało na każde pytanie Janisa.

Historia Akima była zdumiewająca. I budziła grozę. Przez lata dawał się poznać jako twardy prawicowy polityk, zwolennik rozbudowy izraelskich osiedli, ostrych sankcji wobec Gazy i prewencyjnego ataku na Iran. Miał rangę oficera w izraelskim wojsku, walczył w drugiej intifadzie i został odznaczony medalem za odwagę. Bena Szawita poznał w wojsku. Zaprzyjaźnili się i utrzymywali ze sobą kontakt. Ben został w wojsku, a Akim robił karierę w partii. Kiedy kilka lat później Ben został premierem, Akim doradzał mu w kilku kluczowych kwestiach. To było pięć lat temu. Jasna cholera. Przez pięć długich lat Akim był w najbardziej zaufanym kręgu premiera. O jak wielu sprawach wciąż nie wiedzieli? Jakie szkody zdążył wyrządzić? Im więcej Janis wyciągał z otumanionego narkotykami Akima, tym bardziej niezrozumiała stawała się jego historia. Nic tu do siebie nie pasowało. Co go skłoniło do zwrócenia się przeciwko swojemu krajowi? Kiedy to się zaczęło? Kto go opłacał?

Spojrzenie Dawida padło na dokumenty Janisa. Pochylił się i otworzył górny protokół na przypadkowej stronie. Sądząc po dacie, był to zapis jednego z pierwszych przesłuchań, jeszcze zanim zastosowano substancje chemiczne. Janis sporządził szczegółowe notatki, co w zasadzie było niepotrzebne, ponieważ wszystko, co się działo w pokoju przesłuchań, było filmowane. Dawid przebiegł wzrokiem stronę, która składała się głównie z pytań Janisa i symbolu, który, jak się domyślał, oznaczał milczenie Akima. Choć na jedno pytanie odpowiedział:

Janis: Proszę mi opowiedzieć o pańskiej religii.

Akim: Domyślam się, że jestem w Ketziot? W sekcji piątej?

Janis: Dlaczego pan tak sądzi?

Akim: Czułem ucisk w uszach, kiedy jechałem w dół. Siedemnaście metrów, o ile dobrze pamiętam.

Janis: Był pan wcześniej w Ketziot?

Akim (z uśmiechem): Przecinałem wstęgę podczas uroczystego otwarcia.

Atak kaszlu sprawił, że Dawid podniósł wzrok. Akim patrzył mu prosto w oczy. Spojrzenie miał przytomne, jakby substancje nagle wyparowały. Dawid otworzył usta, żeby zadać pytanie, kiedy Akim odwrócił głowę w stronę sufitu i rozpaczliwie wrzasnął. Rozczapierzył palce w powietrzu, jakby nagle dostał napadu skurczów. Dawid odruchowo popatrzył na czarną szybę, za którą krył się co najmniej jeden ochroniarz. Zanim zdążył cokolwiek zrobić, Akim przestał krzyczeć, równie gwałtownie, jak zaczął. Jego oczy z powrotem nabrały nieprzytomnego wyrazu, a palce znów zwisały luźno wzdłuż poręczy. Dawid zmarszczył czoło. Czyżby wzrok go nie mylił? Akim nosił obrączkę, szeroki złoty krążek wysadzany brylantami. Drzwi kliknęły i do pokoju wrócił Janis.

– Miał atak?

Dawid pokiwał głową i wziął do ręki brązowy kubek z kawą.

– Wszystko w porządku. Co jakiś czas odlatuje przez te ostatnie zastrzyki. Układ nerwowy ma nadmiar bodźców. Niestety, przy okazji z pewnością narobił pod siebie.

Dawid wypił kilka łyków kawy i z namysłem przyjrzał się nagiemu mężczyźnie. Poczuł nagłe zmęczenie i westchnął. Może to przez ten zaduch. A może to kwestia ciśnienia. Zamknął teczkę i wstał.

– Wracam do Tel Awiwu. Dajcie znać, jeśli dowiecie się czegoś więcej.

– Jasne. Kiedy wracasz?

– Nie wiem. Albo tu wrócę, albo obejrzę sobie filmy.

Dawid podszedł do drzwi i skinął głową w stronę szyby. Zamek zabrzęczał. Miał już wyjść, kiedy nagle się odwrócił.

– Dlaczego pozwoliliście mu zachować obrączkę? – zapytał.

Na twarzy Janisa pojawił się uśmiech.

– A, obrączkę. Spostrzegawczy jesteś. To wyjątkowa sytuacja. Spróbowaliśmy handlu wymiennego. Żeby nawiązać dialog, zaproponowaliśmy mu rzecz osobistą w zamian za szczerą odpowiedź na trzy pytania. To było, jeszcze zanim dostał zastrzyk. Wybrał obrączkę.

Dawid wyglądał na sceptycznego.

– No i? Coś to dało?

– Dowiedzieliśmy się między innymi, w jaki sposób komunikował się z Gazą. – Dawid nie odpowiadał, więc Janis dodał szybko: – Nie musisz się obawiać. Sprawdziliśmy tę obrączkę. Nie mógł zrobić nią krzywdy ani sobie, ani nikomu innemu.

Mogadiszu, Somalia

Na lotnisku było niewielu ludzi. Duża hala była jasna i przestronna, a wypolerowana marmurowa posadzka popielatego koloru odbijała światło górnych jarzeniówek. Czarne, wąskie barierki tworzyły w miarę uporządkowane kolejki do stanowisk celnych po drugiej stronie. Tylko jedno z nich było otwarte. Wszyscy stojący w kolejce byli czarni. Żółtawe białka oczu kobiet wyzierały zza czerwonych i zielonych tkanin. Kobiety były zmęczone, uciekały wzrokiem. Rachel Papo poprawiła hidżab i na jej twarzy pojawił się grymas. Była sobota. Ulubiony dzień Tary. Powinna być przy niej. Przynieść kawałek tortu z dodatkową bitą śmietaną. Jeden z celników podniósł jej torbę i położył na taśmie. Rachel wręczyła mu swój paszport – ciemnoczerwony ze złotymi literami i symbolem skrzyżowanych mieczy i palm. State of Qatar. Celnik zaczął go przeglądać. Rachel rozpoznała swoją czarno-białą twarz, ale nie nazwisko. Nadira Al-Nsour. Był to tylko ciąg liter, który zmieni się przy następnym zadaniu. Czy Tara będzie za nią tęskniła? Czy w ogóle wiedziała, że dziś jest sobota? Na pewno. Jedna z opiekunek opowiadała, że w soboty Tara zawsze czeka przy drzwiach i nie chce brać udziału w zajęciach organizowanych w domu opieki, bojąc się, że przegapi wizytę siostry. Rachel poczuła ukłucie smutku, które przeszło w zdenerwowanie. Powinna śpieszyć się do domu. Jak tylko wróci do Izraela, zabierze Tarę do parku Beit Sze’arim. Będą mogły polować na gołębie albo po prostu leżeć na trawie i patrzeć w niebo. Tara uwielbiała chmury. I będą mogły jeść tort, nawet w niedzielę.

– Ma mehnatuki?

Podniosła wzrok. Celnik coś do niej powiedział. Kiedy nie odpowiadała, powtórzył pytanie.

– Czym się zajmujesz?

Ponieważ była z Kataru, zapytał łamanym arabskim. Uśmiechnęła się i odparła:

– A’mal ka radżul a’maal. Prowadzę interesy.

Mężczyzna przyglądał się jej dłuższą chwilę. W jego spojrzeniu czaiła się niepewność. Rachel odruchowo zesztywniała, rozważając różne możliwości. Co mogło się stać? Mogli jej nie wpuścić i kazać wrócić do domu. Mogli wtrącić ją do więzienia i oskarżyć o szpiegostwo. Policja była skorumpowana i sterowana przez Al-Szabab. Złamaliby Gregora, który opowiedziałby wszystko o zleceniu, i nigdy nie spotkałaby się z informatorem. Prawdopodobnie zabiliby ją i wyrzucili na jedno z wysypisk śmieci. Napięła się i już miała odepchnąć Gregora, kiedy celnik wybuchnął śmiechem i pokręcił głową. Położył paszport na blacie i z trzaskiem przybił pieczątkę.

– Nabdaadi Mogadiszo. Witamy w Mogadiszu.

Nieświadomie opuściła ramiona, wzięła torbę i milcząc, ruszyła w kierunku hali przylotów.

Idący tuż za nią Gregor głośno sapnął. Szli długim korytarzem o brązowych ścianach, na których wisiały kolorowe zdjęcia przedstawiające uroki Somalii. Minęli dwóch ciężko uzbrojonych ochroniarzy i weszli do poczekalni. Rachel udało się wypatrzyć wysokiego i szczupłego mężczyznę z tabliczką „Siberian Petrol”. Uśmiechnął się i zaczął się przeciskać przez tłum oczekujących. Przymusowa ochrona. Nie podobało jej się to, ale nie miała wyboru. Wszyscy podróżujący służbowo po Somalii starali się o pomoc ochroniarza. Mężczyzna był najprawdopodobniej z Al-Szababu i na pewno by ich nie ochronił, w najlepszym razie przypilnował. Podszedł i serdecznie się przywitał. Miał cienki głos i czuć było od niego czosnkiem. Nazywał się Jaamac Bentou. Uścisnąwszy im dłonie, wziął torby i z uśmiechem skinął głową w kierunku wyjścia po lewej stronie. W jego trzech przednich zębach tkwiły złote plomby. Ruch na Wadada Garonka, drodze z lotniska, był gęsty. Rzędy samochodów sunęły w ślimaczym tempie. Jaamac miał zaskakująco nową hondę, więc jazda, choć powolna, była komfortowa. W samochodzie unosił się słodki zapach perfum, który przyprawiał Rachel o ból głowy. Opuściła szybę i zaczęła wdychać ciężki odór spalin i pyłu. Wszystko było lepsze od różanych perfum. Patrzyła na tętniącą życiem ulicę. Domy, kiedyś zapewne białe, teraz miały szaroczarny kolor, a w fasadach widoczne były pęknięcia i dziury po kulach. Mijali ulicznych sprzedawców stojących nad dymiącymi beczkami po benzynie, na których grillowali ryby, orzechy i słodkie ziemniaki. Chłopczyk w czerwonej koszulce piłkarskiej uderzył o drzwi samochodu, przeciskając się obok. Na ramionach niósł szarozielonego rekina. Na krótkim odcinku pomiędzy lotniskiem a hotelem Ambassador Rachel nie widziała żadnych zwłok, choć plotka głosiła, że wśród śmieci w Mogadiszu zawsze można je znaleźć. Piętrowy, zielono-biały hotel był jednym z najnowocześniejszych i najbardziej zadbanych budynków w całym mieście. Jaamac zaczął rozmawiać z personelem w terkoczącym języku somalijskim. Wkrótce ich bagaże zostały zabrane przez dwóch młodych chłopców z kościstymi nogami wystającymi ze znoszonych szortów. Recepcjonistka najwyraźniej bała się Jaamaca. Kuląc się, podała im klucze i bez słowa wskazała windę. Jaamac uścisnął im dłonie i obiecał, że wróci nazajutrz, wczesnym rankiem.

Rachel zostawiła Gregora w jego pokoju i znalazła swój, na samym końcu wąskiego korytarza. Był mały i prawie w całości zajęty przez ciemnobrązowe drewniane łóżko, przykryte pościelą z koronkowym obszyciem. Przy rogu łóżka stała jej torba. Klimatyzacja była zepsuta albo wyłączona. W pokoju panował upał i Rachel spływała potem. Przez chwilę bezskutecznie szukała termostatu. Podeszła do okna, otworzyła je i spojrzała w dół na mały park. Zaczęło się ściemniać i latarnie były zapalone. Jak, do cholery, mogła zapomnieć papierosów? Sfrustrowana, poszła pod prysznic. Po kilku minutach pod nierównym strumieniem wody, której kolor wahał się pomiędzy brązem a czernią, wróciła do sypialni i mokra położyła się na łóżku. Światło mrugnęło. Elektryczność, podobnie jak wszystko inne, szwankowała. Rachel zgasiła lampę i leżała nieruchomo z zamkniętymi oczyma. Zimne krople na ciele sprawiały, że upał był znośny, przynajmniej na razie. Pomyślała o Ericu Söderqviście. Czy udało mu się uratować chorą żonę? W wyobraźni widziała go w małym baraku na lotnisku w Tel Awiwie. Chciał coś powiedzieć, ale ostatecznie nie przeszło mu to przez gardło. Ona go powstrzymała. Oboje wiedzieli jednak, jakie słowa pozostały niewypowiedziane. I dlaczego tak się stało.

Za oknem rozległy się trzaski. Rozpoznała ten dźwięk. Były to strzały z wukaemu. Przypomniała sobie o torbie w nogach łóżka, pochyliła się nad nią i wyjęła małą książkę. Zaopiekowała się rzeczami Erica z Gazy, które wszystkie dotarły dzień po akcji. Pakując się przed wyjazdem do Somalii, wzięła ze sobą książkę. Jego książkę. Sięgnęła do nocnej lampki, po czym opadła z powrotem na łóżko i spojrzała na okładkę. Laughter Beneath the Forest Abrahama Suckewera. Dlaczego czytał starego poetę piszącego w jidysz? Zadzwonił telefon. Odłożyła książkę, przekręciła się na brzuch i odebrała. Nic nie mówiła, tylko słuchała. Następnie zakończyła połączenie, zgasiła lampkę i obróciła się z powrotem na plecy. Gregor skontaktował się z Somalijczykiem, który zdradził swoją organizację. Mieli się spotkać w poniedziałek wczesnym rankiem na cieszącym się złą sławą bazarze Bahaava Muhada, na którym można było kupić wszystko, od leków na AIDS po kobry królewskie, ręczne wyrzutnie rakietowe i niewolników. Poniedziałek. A więc musiała spędzić w tym kraju jeszcze dobę. Nici z przyjęcia i tortu z Tarą. Położyła głowę przy książce, delikatnie pachnącej starym papierem, podciągnęła nogi i zamknęła oczy. Po kilku minutach już spała. Jak zawsze z zaciśniętymi pięściami, słabym, niespokojnym snem. Za oknem znów rozległ się odległy terkot broni mechanicznej.

Dalarö, Szwecja

Motorówka typu walkaround płynęła z prędkością dwudziestu pięciu węzłów. Na panelu sterowniczym wciąż jeszcze była ochronna folia, a kluczyki wisiały pośrodku niebieskiego reklamowego kółka z logo sklepu żeglarskiego. Eric Söderqvist okrążył przylądek koło Furunäs. Przed sobą miał wysepkę Simpskallen, a na sterburcie wille i pomosty na Smådalarö. Łódź pachniała nowością. Plastikiem, farbą i żelkotem. Próbował rozpracować duży GPS, ale choć miał doktorat z systemów informatycznych, nie potrafił wyświetlić właściwej mapy. To Hanna nalegała, żeby kupili nową łódź. Szybszą i przede wszystkim bezpieczniejszą, żeby w końcu mogli odwiedzić Jensa Wahlgrena w jego nowym domku letniskowym na szkierach, robić dłuższe wycieczki i poznać nowe restauracje w tych okolicach. Eric tęsknił jednak za starą łodzią wiosłową, jej marnym silnikiem zaburtowym i obluzowanymi dulkami. Miał wyrzuty sumienia, że pozbył się jej tak łatwo. Była to solidna ręczna robota, pełna historii i wspomnień, a on wymienił ją na plastikową kołyskę masowej produkcji. To Hanna wybrała model. Na pewno spodoba się Jensowi – pod tym względem byli do siebie podobni. Przypomniał sobie, że Jens ma przyjść na obiad. Hanna będzie mogła pokazać swoją nową wypasioną łajbę. Opływając Röudd, zmniejszył prędkość, żeby nie drażnić sąsiadów. Zobaczył ją na pomoście – siedziała na samym krańcu i machała nogami. Miała duży, zielony kapelusz przeciwsłoneczny i białe bikini. Osłoniła oczy dłonią i pomachała. Czekała na niego z liną. Była roześmiana.

– Elegancko! Musimy przebudować też pomost, żeby był bardziej nowoczesny i pasował do łodzi.

Eric chwycił koniec liny i pokręcił głową.

– Nie, tego byłoby już za wiele. Ten pomost dobrze się sprawdzał przez sto lat i ma przed sobą co najmniej drugie tyle.

Hanna przygryzła wargę.

– Pomosty starzeją się szybciej niż ludzie.

– Co? Kto tak twierdzi?

– Tranströmer.

Wyłączył silnik. Zapadła cisza, jeśli nie liczyć chlupotu fal o burtę. Hanna zeskoczyła na pokład, uścisnęła Erica i z zadowoleniem zaczęła przesuwać palcami po nowych przyrządach. Eric się uśmiechnął.

– A kapitan? Jego też za jednym zamachem wymienisz na nowszy model?

Hanna spojrzała mu w oczy. Nachyliła się i go pocałowała.

– Może i tak. Nie przyjmuj wszystkiego za pewnik. Bo pewnego pięknego dnia… – Usiadła na dziobie i położyła nogi na relingu. – Ale nie dzisiaj. Dziś to ty jesteś kapitanem mojej łodzi. – Spojrzała w słońce, mrużąc oczy, i uśmiechnęła się. – I kapitan ma zadanie. Może niezbyt prestiżowe, ale ważne.

– Mianowicie?

– Spod domu cuchnie.

Eric przewrócił oczyma.

– Zbiornik na ścieki jest pełen i wszystko zaczyna wyciekać. Trzeba się tam wsunąć i wypompować wszystko do ogrodu. Jesteś mniejszy ode mnie, więc… To zadanie w sam raz dla marynarza.

Wspięła się z powrotem na pomost.

– Poprzednim razem, kiedy tam weszłam, zobaczyłam żmiję. Mam dość. Poczekam na ciebie na słońcu. Kiedy będziesz wracał, weź ze sobą butelkę wody.

Wchodząc po schodach do małego domku letniskowego, myślał o żmii. To było coś małego, nie miał nawet pewności, czy naprawdę żmija. Przypomniał sobie jednak, że właśnie tak wyobrażał sobie wirusa Mona: jako niewidzialnego węża we krwi Hanny. Węża, który jakimś sposobem przedostał się tam ze stworzonego przez niego rewolucyjnego programu Mind Surf. Zaraziła się wirusem Mona i gdyby program antywirusowy nie powstrzymał choroby, najprawdopodobniej by nie przeżyła. Matsowi Hagströmowi się nie udało. Eric zatrzymał się na schodach i spojrzał za siebie, w kierunku pomostu. Hanna leżała na plecach z rękoma wzdłuż tułowia. Kapelusz spoczywał obok niczym jeden z zielonych nenufarów Moneta. Łódka kołysała się na lekkiej fali, wzburzonej przez jeden ze statków kursujących po szkierach. Eric był szczęśliwy. Oboje byli szczęśliwi. Dostali drugą szansę. Szansę na to, by zacząć wszystko od początku. By do siebie wrócić. Odwrócił się i ruszył w stronę domu i przepełnionego zbiornika. Toaleta, podobnie jak motorówka, była nowa. Eric wolał korzystać z wychodka, który stał nadal kawałek dalej. Pomyślał, że spróbuje odkupić stary silnik zaburtowy, żeby stanowił przeciwwagę dla nowego. Jak kibel. Zawsze chodziło o to, żeby utrzymać równowagę.

Haluza, Izrael

Akim Kac leżał wyciągnięty na pryczy w małej, sterylnej celi. Wciąż był pod wpływem narkotyków i miał za sobą kilkudniowe tortury. Wszystko jednak dało się przetrzymać, tylko trzeba było się wyłączyć, znaleźć mentalne schronienie i się w nim zamknąć. Wraz z bólem, strachem, niepokojem… Katowali tylko jego ziemską powłokę. Noun – dusza – pozostawała nietknięta. Była poświęcona Allahowi. W każdej chwili mogli się zjawić i wziąć go na kolejną turę. Szczęk zamka zaczął mu się kojarzyć z niewyobrażalnym cierpieniem. Nie wiedział, co zdradził ani jak wiele udało im się dowiedzieć, nie był w stanie kontrolować wszystkich słów i pytań. Byli pewni, że go złamali, że przejęli nad nim kontrolę. Jednak przez jego zamgloną świadomość przemknęła radość ze zwycięstwa. Poczucie triumfu. W momencie jasności dokonał niemożliwego. Wbrew wszelkim przeciwnościom losu udało mu się dostrzec linę ratunkową. Wprawdzie cienką i słabą, ale jednak tam była. Teraz przynajmniej istniała nadzieja. Niezależnie od tego, czy lina uratuje mu życie, czy nie, z całą pewnością sprawi, że jej życie legnie w gruzach. To było ważniejsze. W ten sposób się zemści, a ona spłonie w piekle. Akim skulił się na pryczy. Rachel Papo spłonie w piekle.

Tel Awiw, Izrael

Dawid Jassur przez cały dzień pracował w domu. Po późnym lunchu z rodziną wrócił do gabinetu. Chciał jak najszybciej obejrzeć nowe filmy z przesłuchania, które przysłał Janis Solman. Usiadł przed komputerem w małym pokoju nad kuchnią. W ręku trzymał kieliszek wina, które pijał do posiłku. Słyszał, jak Rebecca pobrzękuje naczyniami. Coś nuciła, jak zawsze zadowolona. Zalogował się na serwer i otworzył folder zawierający filmy z przesłuchań Akima Kaca. Zaczął od wczorajszego popołudnia. Przesłuchanie odbyło się zaraz po jego wyjściu z więzienia. Akim mówił powoli i mechanicznie. Odpowiadał krótkimi zdaniami, które często przechodziły w niespójny bełkot. Janis zapytał o źródła finansowania. „Skąd mieliście środki?”. „Kto zapłacił za Monę?”. Akim odpowiedział niewyraźnie i Janis cierpliwie powtórzył pytania. Przez chwilę wydawało się, że Akim się rozpłacze, ale nagle coś powiedział. Jedno słowo. Dawid zatrzymał film, przewinął kawałek do tyłu i zapisał słowo na kartce. Salsabil. Włączył ponownie. Janis zadał jeszcze kilka pytań dotyczących tego słowa, ale Akim wydawał się zbyt naćpany, by móc odpowiedzieć. Kaszlał i ślinił się. Dawid przewinął nieco do przodu i zobaczył, jak Janis kończy przesłuchanie. Film dobiegł końca. Dawid z namysłem wypił łyk wina, przyglądając się samotnemu słowu na kartce. Następnie włączył film z ostatniego przesłuchania, które odbyło się przed kilkoma godzinami. Od razu zauważył, że Akim się zmienił. Teraz był bardziej czujny, bardziej pewny siebie. Janis zaczął tam, gdzie skończył dzień wcześniej.

– Salsabil. Co znaczy to słowo? Czy to jakiś człowiek?

Na początku Akim milczał, jednak po chwili odpowiedział wyraźnym i niespodziewanie mocnym głosem.

– To jest źródło.

– Źródło czego?

Akim się uśmiechnął.

– Zadałeś niewłaściwe pytanie.

Bez wątpienia tym razem nie był pod tak silnym wpływem narkotyków. Może Janis zrobił to celowo, żeby uniknąć problemów z poprzedniego wieczoru. Nachylił się do Kaca, który, tak jak wcześniej, siedział rozebrany i przypięty do metalowego krzesła.

– A jakie pytania powinienem zadawać?

– Czy jest nadzieja.

Janis pokiwał głową z rozbawieniem.

– No dobra. Czy jest nadzieja?

Akim odwrócił głowę do kamery. Teraz patrzył prosto na Dawida.

– Nie, nie ma nadziei. Nie dla was. Wszyscy umrzecie. Wasze kobiety, wasze dzieci.

Dawid usłyszał dobiegający z dołu śmiech Rebekki.

– To już postanowione i nie da się tego uniknąć. Taka jest wola Allaha i my ją wypełnimy.

Teraz również Janis patrzył w obiektyw kamery.

– A „my” to kto?

Akim zignorował pytanie.

– Wszyscy jesteście martwi. Każdy z was to chodzący trup.

Film zaciął się i zatrzymał. Twarz Akima o przenikliwych czarnych oczach zamigotała na ekranie i zastygła w wykrzywionym, nienaturalnym uśmiechu. Siedzący obok Janis był mały i blady, przypominał szary cień w prawym rogu ekranu. Akim wyglądał, jakby triumfował. Jakaż to zmiana zaszła w nim w ciągu nocy? Leżał samotnie w więziennej celi siedemnaście metrów pod ziemią. Nie można go było uratować. Skąd więc brała się w nim ta pewność siebie? Dawid próbował przewinąć do przodu, ale nie dało się zobaczyć dalszego ciągu. Plik najwyraźniej był uszkodzony. Przewinął do tyłu i zaczął od początku. Padło pytanie o Salsabil. Dawid patrzył z wytężoną uwagą, nie chcąc przegapić żadnego niuansu w głosie czy twarzy Akima. Po minucie gwałtownie złapał oddech. Nachylił się bliżej ekranu, na czarno-białym nagraniu z monitoringu trudno było dostrzec szczegóły. Czyżby mu się przywidziało? Chwycił myszkę i zrobił zoom. Przewinął, szukając właściwej sekwencji. Nie, nie przywidziało mu się. Zerwał się z krzesła i wyszedł z pokoju. Zbiegł po schodach i krzyknął coś do Rebekki. Idąc do samochodu, wyciągnął komórkę i zadzwonił do Janisa.

– Odbierz, do cholery.

Wyjechał tyłem na podjazd i na wąskiej willowej uliczce dodał gazu. Jakiś człowiek z grabiami pogroził mu pięścią. Dawid raz jeszcze wystukał numer do Janisa.

Jak, do cholery, prowadzący przesłuchanie mógł przegapić coś tak oczywistego?

Dalarö, Szwecja

Deszcz lał się z nieba. Bił o dachówki, spływał rynnami i spowijał duże okna grubą zasłoną. Zasłona wykonywała skomplikowane, hipnotyczne ruchy, formowała dziwaczne kształty na szybach. Przez okno w kuchni Eric widział fiord. Woda była ciemnoszara i spieniona. Nie dostrzegł ani jednego statku. Krzyknął przez ramię:

– Mam nadzieję, że się zjawi!

Hanna wyłączyła odkurzacz w salonie.

– Co?

– Mam nadzieję, że się zjawi.

– Mówimy o Jensie, on jeszcze nigdy w życiu nie przegapił obiadu. Trochę wody nie sprawi mu różnicy.

Hanna włączyła z powrotem odkurzacz.

– Trochę wody… – Eric pokręcił głową i wrzucił jeszcze jednego homara do gotującej się wody.

Jens miał dobrą łódź, model Targa 32. Jako właściciel domku letniskowego na zewnętrznych szkierach, gdzie pogoda potrafiła być bardzo wymagająca, nie mógł się bez niej obyć. Nie było tam pomocnych sąsiadów ani stanowiących ochronę zatok, a jedynie łyse skały, rachityczne sosny i ogromna masa wody. Oboje byli zdziwieni, kiedy kupił odludną działkę wysuniętą w głąb morza. On, który nigdy nie chciał być samotny i zawsze otaczał się przyjaciółmi i znajomymi.

Hanna stanęła koło Erica i kiwnęła głową w stronę fiordu.

– To Jens?

Mała niebieska łódź, wciąż jeszcze w oddali, uparcie przedzierała się przez wysokie fale.

– Tak jest, punktualny jak zawsze.

– Nie zbiegniesz mu pomóc?

Eric pokręcił głową.

– Nie ucieszyłby się. To zadanie dla macho i chce poradzić sobie sam. Poza tym ma ster strumieniowy, wolną boję i liny na pomoście.

Już z salonu Hanna krzyknęła:

– Przede wszystkim chodzi ci o to, żeby nie zmoknąć.

Eric uśmiechnął się i pokiwał głową.

Nieco ponad piętnaście minut później otworzyły się drzwi i do przedpokoju wszedł zasapany Jens. Miał czerwoną kurtkę przeciwdeszczową i niebieską zydwestkę na głowie. Jego twarz była mokra.

– Ach, cudownie. Szkiery w pełnej krasie!

Hanna pomogła mu zdjąć mokre ubrania i pocałowała go w policzek. Jens objął ją w talii i pociągnął za sobą do kuchni. Wolną ręką uściskał Erica.

– Jeżeli smakuje choć w połowie tak, jak pachnie, to naprawdę mnie uszczęśliwisz.

Hanna przeczesała dłonią jego mokre włosy.

– Po takiej podróży zasługujesz na suty posiłek. Czyż to nie było okropne?

Jens prychnął. Wybuchnęła śmiechem.

– Opowiedz o Gillödze. Co sprawiło, że nagle zamieszkałeś na wyspie?

Jens wrzucił do ust pomidorka koktajlowego.

– Zawsze marzyłem o swoim miejscu na szkierach, spędziłem tam trochę czasu ze swoim staruszkiem. Tak naprawdę to nic specjalnego, wręcz przeciwnie. Skały i jeszcze raz skały.

– Nie ma żadnych drzew?

– Tylko rzadki lasek sosnowy. Parę powykręcanych pni bez kory – odparł Jens i zjadł jeszcze jednego pomidorka.

Hanna przyjrzała mu się z namysłem.

– To brzmi… surowo.

Jens uśmiechnął się dobrotliwie.

– Tak, to dobre określenie. Jest surowo i pusto. Jeśli nie liczyć węży…

Eric wyłożył trzy duże bliny na białe talerzyki z ręcznie malowanymi mewami. Obficie posypał ikrą z sielawy, dołożył śmietany i posypał szczypiorkiem zebranym w ogrodzie. Uśmiechnął się, widząc jego piękny zielony odcień, ale postanowił nie mówić Jensowi, dlaczego szczypiorek rośnie u niego tak dobrze. Wyjął wino z lodówki i skinął głową w kierunku stołu.

– Zapraszamy – powiedział.

W małym salonie było ciepło, a z kominka dochodził zapach brzozowego drewna. Może do środka dostawało się trochę za dużo dymu, ale nie mógł nic na to poradzić. Co jakiś czas rozlegał się syk, kiedy do komina wpadały krople deszczu. Eric zatrzymał się przy iPodzie, włączył Albinioniego i wyregulował głośność. Następnie usiadł i położył sobie serwetę na kolanach. Wznieśli toast i spróbowali jedzenia. Jens pokiwał głową z aprobatą. Miał pełne usta szczypiorku. Kiedy Eric zjadł przystawkę, wziął do ręki kieliszek wina, odchylił się do tyłu i po prostu patrzył na Hannę i Jensa. We trójkę naprawdę wyglądali jak mała rodzina. Nie, poprawił się, byli rodziną. Patrzył na zmierzwione jasne włosy Jensa, jego niestrzyżoną szkierową brodę i silne dłonie. Naprawdę uwielbiał swojego przyjaciela. Pomyślał o wszystkim, co Jens robił dla nich przez te straszne dni, kiedy Hanna była chora. Przez pewien czas wydawało mu się, że ich przyjaźń dobiegła końca. Że Jens nigdy mu nie wybaczy. Ale Hanna przeżyła. Ich desperacka podróż nie poszła na marne. Jens uniósł kieliszek i głośno powiedział:

– Zacytuję starego dobrego Bellmana: „Kwiaty miłości należy podlewać winem”. Kocham was. Na zdrowie!

Stuknęli się kieliszkami. Jens, który uwielbiał debatować przy obiedzie i zawsze był do tego przygotowany, nachylił się nad stołem i wlepił wzrok w Hannę.

– Dzisiejszym tematem jest miłość. Victor Hugo powiedział, że prawdziwa miłość to znaczy być kochanym pomimo samego siebie. Kłóci się to ze słowami Arystofanesa, który twierdził, że człowiek pierwotny miał cztery ręce i cztery nogi, ale został przecięty na pół. Od tego czasu błąkamy się po świecie, szukając naszej utraconej części, prawdziwej połówki. Próbujemy znaleźć nasze odbicie. Z kolei Sartre był zdania, że w związku nie da się utrzymać prawdziwej, wzajemnej miłości.

Hanna pokiwała głową z namysłem.

– Czyli postanowili żyć ze sobą bez miłości? A w każdym razie bez seksu? Chodzi mi o Sartre’a i Beauvoir. Przecież ona mówiła wprost, że kobiety są skazane na wieczną zależność od mężczyzn.

Jens przewrócił oczyma.

– Tak naprawdę to my, mężczyźni, jesteśmy skazani na zależność od kobiet. Żaden z nas nie wytrzyma bez choćby jednej.

Jensa jak zawsze trzymały się żarty, ale Eric nabierał coraz większych podejrzeń, że coś jest nie tak. Był pewien, że również Hanna to wyczuwa. Czekał jednak, aż zjedzą danie główne.

Kiedy otworzył kolejną butelkę wina i postawił na stole deskę serów, postanowił nadać rozmowie inny ton. Wymienił szybkie spojrzenie z Hanną, po czym spojrzał na przyjaciela.

– Co się dzieje?

W pierwszej chwili Jens udał, że nie słyszy, koncentrując się na odkrawaniu dużych kawałków sera. Pokiwał głową z uznaniem.

– Świeże figi. Złota gwiazdka dla kucharza.

Hanna spojrzała na Erica, a następnie położyła Jensowi dłoń na ramieniu. Jens urwał, spojrzał na nią, a potem na Erica.

– Pomyślałem, że możemy z tym poczekać, aż zjemy obiad. Nie chcę psuć atmosfery.

Eric pokręcił głową.

– Nie udało się. Całym sobą tak wyraźnie manifestujesz, że stało się coś złego, że nie sposób się skoncentrować na czymkolwiek innym.

Jens wziął łyk wina.

– Okej. No więc… chodzi o wirusa.

Eric odruchowo spojrzał na Hannę. Spuściła wzrok i odłożyła sztućce. Popatrzył na Jensa.

– Co z nim?

– Zaczął się rozprzestrzeniać.

– Zaczął? Jak to? Wirus komputerowy rozprzestrzenił się praktycznie po całym świecie, ale chyba zaczynają już sobie z nim radzić?

Jens zerknął na Hannę. Wyraźnie wyczuwał jej dyskomfort. Przez chwilę milczał, nie wiedząc, jakich słów użyć, ale po chwili spojrzał z powagą na Erica i kontynuował.

– Z wirusem komputerowym tak. Ale nie o nim mówię.

Eric pokręcił głową.

– Nie rozumiem.

Hanna patrzyła przez okno na ciemne, smagane deszczem fiordy. W świetle świecy Eric zauważył, że zbladła. Jens mówił dalej.

– Lekarz Hanny, Thomas Wethje, zachorował. I pielęgniarka, która mu asystowała.

– Pia?

Jens skinął głową.

– Obydwoje leżą na specjalnym, izolowanym oddziale szpitala w Huddinge. Wszyscy starają się trzymać to w tajemnicy.

Eric rozgrzebywał na talerzu kawałki sera. Nie podnosząc wzroku, zapytał:

– Dlaczego sądzisz, że to ten sam wirus?

– Przebieg choroby jest identyczny. Wysoka gorączka, ból głowy, utrata pamięci, problemy z koordynacją ruchową, wymioty. Po kilku dobach pacjenci zapadają w śpiączkę, której towarzyszą poważne zaburzenia rytmu serca. Zapis EEG wygląda jak przy ataku padaczki.

Erica zmroziło. Czuł się tak, jak gdyby kominek nagle utracił całe ciepło i przenikliwy mróz znad fiordu w końcu wziął domek we władanie.

– Wiadomo, jak się można zarazić? – spytał.

– Nie. W zasadzie nic nie wiadomo. Choć wirus otrzymał nazwę: Novel Corona Like Virus, NCoLV.

– Antywirus już nie istnieje – Eric mówił dalej monotonnym głosem, jakby go nie słyszał. – Został usunięty, kiedy wprowadziłem program do Mind Surfu. A więc nie ma… żadnego lekarstwa.

Spojrzał na Hannę. Poskręcała serwetę i trzymała ją mocno oburącz. Eric wstał, obszedł stół i ją przytulił. Jens wyciągnął ręce, jakby chciał zapytać: „Co ja takiego powiedziałem?”. Hanna wyswobodziła się z objęć, wstała i podeszła do dużych okien. Na zewnątrz było ciemno choć oko wykol, a deszcz niestrudzenie spływał po szybach i wylewał się z rynien. Eric nie widział twarzy Hanny, a jedynie widmowe odbicie w szkle. Bladą głowę, która zdawała się swobodnie dryfować w czarnym morzu. Deszcz sprawiał, że cała ta scena dziwnie pulsowała.

– Wiedziałam o tym przez cały czas – oznajmiła, nie odwracając się.

Eric opadł na jej krzesło, nagle potwornie zmęczony. Spojrzał na jej wąskie plecy.

– O czym wiedziałaś?

– Wiedziałam, co się stanie, ale w pewnym sensie… myślałam, że powstrzymaliśmy rozwój choroby, kiedy ja zostałam wyleczona. Myliłam się. Nikt nie może jej zatrzymać. To, o czym mówi Jens… to dopiero początek.

– Kochanie, nie rozumiem, o co ci chodzi.

– Koszmary, które mi się śniły, kiedy byłam chora, nie były zwyczajnymi snami. To były raczej… ostrzeżenia.

Odwróciła się do nich. Wydawała się mała i wątła. Przypomniał sobie, jak leżała w łóżku w szpitalu Karolinska. Przed oczyma stanął mu obraz jej ciała pod białą kołdrą. Wzdrygnął się.

– Hanno, ja…

Przerwała mu:

– Wirus będzie się rozprzestrzeniał. Rozumiecie? Nie ma lekarstwa. Lekarze nigdy tego nie rozpracują, bo ten wirus nie jest dziełem natury.

Eric wstał i podszedł do Hanny. Próbował coś powiedzieć, ale ogarnęły go sprzeczne myśli i uczucia. Hanna przycisnęła głowę do jego piersi.

– Ona nie oszczędzi nikogo.

Eric pocałował ją w głowę, w zimne czoło i włosy. Jens nachylił się nad stołem.

– Kto nikogo nie oszczędzi?

Hanna z początku wydawała się niezdolna do udzielenia odpowiedzi. W końcu jednak splotła ręce i wyszeptała:

– Ta dziewczynka… Mona.

Sztokholm, Szwecja

Duży ceglany budynek SMI, Instytutu Zwalczania Chorób Zakaźnych przy Nobels väg w Solnie, był pogrążony w ciemności i pusty, jeśli nie liczyć sali konferencyjnej na drugim piętrze. Automat z kawą nie działał, więc dwoje obecnych musiało się zadowolić ciepłą wodą mineralną Ramlösa. Spotkanie zwołała Ulrika Seger z BE-H – sekcji oddziału szybkiego reagowania, odpowiedzialnej za patogenne mikroorganizmy o wysokiej zjadliwości i śmiertelności. Zaproszonym był profesor Sven Sahlgren z Instytutu Karolinska, zajmujący się badaniem wirusów. Ulrika patrzyła na krople deszczu.

– Co za pogoda. Lato było słoneczne, a teraz cały deszcz spadł za jednym zamachem. Istny potop.

Sven odpowiedział uśmiechem. Był zmęczony i zestresowany, ale robił, co mógł, żeby przynajmniej wyglądać na w miarę przytomnego.

– W takim razie to dobrze, że jest już po wakacjach. Tutaj jarzeniówki świecą przez okrągły rok.

– To prawda. No dobrze, nie po to siedzimy tu w środku nocy, żeby rozmawiać o pogodzie. Dziękuję, że znalazłeś czas, i jeszcze raz przepraszam za tak późną porę. Jak już mówiłam, jutro mam wziąć udział w konferencji zarządu i chciałabym lepiej zrozumieć NCoLV.

Przeczytała coś z iPada i nie podnosząc wzroku, powiedziała:

– Zacznijmy od początku. Co się dzieje na oddziale I64?

– Zajmujemy się pięciorgiem pacjentów, u których wykryto NCoLV. U wszystkich wystąpiły podobne objawy: najpierw wysoka gorączka, nudności i wymioty połączone z zaburzeniami funkcji poznawczych. Już w pierwszej dobie choroby pacjenci zaczynają mieć halucynacje i koszmary, które stopniowo się nasilają. Może to być spowodowane faktem, że NCoLV atakuje synapsy w korze mózgowej. Po dwóch, trzech dobach od zachorowania pacjenci zapadają w śpiączkę, ale mimo to w obrębie kory mózgowej da się stwierdzić silną aktywność elektryczną, a krzywe EEG mocno wykraczają poza normę. Domyślamy się, że koszmary mają miejsce również podczas śpiączki.

– Jak się teraz czują pacjenci?

– Jeden jest w stanie krytycznym, a stan dwóch jest bardzo poważny. Część miała silne krwotoki, a w ciągu ostatniej doby w zgięciu rąk dwóch z nich pojawiły się rozległe owrzodzenia.

– Wiecie, w jaki sposób to się przenosi?

– Nie. Zrobiliśmy, co w naszej mocy, żeby ustalić, jak zostali zarażeni i w jakim kręgu osób się obracali. Według naszej teorii główną drogą zakażenia jest obecnie kontakt z wydzielinami nosiciela.

Ulrika podniosła wzrok znad iPada.

– Dlaczego „obecnie”?

– NCoLV to bardzo nietypowy wirus. Prawdę mówiąc, nigdy wcześniej nie widzieliśmy niczego podobnego. Kiedy został odkryty przez doktora Thomasa Wethje…

– Który teraz jest jednym z chorych – przerwała mu Ulrika.

Sven skinął głową i mówił dalej.

– …uważano, że należy do koronawirusów. Wskazywała na to jego struktura, pokaźna ilość informacji w jądrze i charakterystyczna „królewska korona”. Stąd nazwa – Novel Corona Like Virus. Z początku bardzo przypominał SARS. Użyłem słowa „obecnie”, ponieważ wirus mutuje. Odkąd go badamy, NCoLV uległ znacznym zmianom.

Ulrika odłożyła iPada na stół.

– Jakim zmianom?

– Komórki, które zaraża wirus NCoLV, mutują podobnie jak komórki rakowe. W wyniku tego procesu wirus wyłapuje inne geny wirusowe znalezione w ciele żywiciela. Na przykład u jednego z pacjentów NCoLV miał kontakt z ortomyksowirusem, czyli poważną odmianą wirusa grypy typu A, prawdopodobnie H3N1. Przy kolejnym podziale stał się on częścią naszego wirusa. A to oznacza, że z każdą następną mutacją NCoLV staje się coraz silniejszy i coraz groźniejszy.

Ulrika gwałtownie wciągnęła powietrze.

– Mój Boże, to brzmi jak czyste fantazje.

– To oczywiście hipoteza, wątpliwa hipoteza. Jednak tylko ona tłumaczy to, co widzimy w mutacjach.

– Jak teraz wygląda NCoLV?

– Teraz stanowi swoistą hybrydę lenti-, korona- i ortomyksowirusa.

Sven podniósł kolorowe zdjęcie formatu A4. Widniały na nim połyskujące na fioletowo cząsteczki wirusa o chropowatej powierzchni. Zewsząd wystawały ostre kolce. Sven wskazał je palcem.

– Jak wiesz, to tropizm decyduje o tym, które komórki mogą zostać zainfekowane przez wirus. Wypustki, zwane też peplomerami, działają jak klucze pasujące tylko do niektórych zamków. Lentiwirusy mogą otwierać komórki związane z procesami immunologicznymi. Koronawirusy mogą się dostać do komórek w oczach, nosie, ustach i tak dalej. Ale spójrz, jak to wygląda u NCoLV. Peplomery różnią się kształtem i długością. To naprawdę jest potwór nieprzypominający niczego, co do tej pory widzieliśmy. Wirus posiadający klucze do kilku zamków. Napastnik, który atakuje na wszystkich frontach jednocześnie i w każdym nosicielu znajduje nowe klucze.

Na stole między nimi Sven położył zdjęcie. Ulrika w ciszy przyglądała się kolczastej cząsteczce wirusa.

Haluza, Izrael

Dawid Jassur niecierpliwie bębnił palcami o blat biurka. Siedział w biurze Janisa Solmana, którego tam nie było. Już miał wstać, gdy otworzyły się drzwi i do środka wszedł Janis. Był zdyszany i miał mokre włosy.

– Przepraszam, byłem na basenie. O co chodzi?

– O obrączkę.

Janis patrzył na niego, nie rozumiejąc. Obszedł biurko i usiadł. Miał na sobie dres i kapcie.

– Co takiego?

– O obrączkę Akima Kaca. Ten ekskluzywny przedmiot, który pozwoliłeś mu zatrzymać.

Janis, skrzyżowawszy ręce na piersi, zaczął się huśtać na krześle.

– Słucham.

– Co z nią zrobiliście? Gdzie ona jest?

– Tam, gdzie zawsze była.

– To znaczy?

Janis pokręcił głową.

– Nie rozumiem, do czego zmierzasz. Jest na jego lewym palcu serdecznym.

Dawid trzasnął dłonią o blat biurka. Janis o mały włos nie upadł do tyłu, ale udało mu się odzyskać równowagę.

– O co chodzi?

– Nie ma jej! Zobaczyłem to zaraz po włączeniu filmu. Jak, do cholery, mogłeś to przeoczyć?

Janis patrzył na niego długą chwilę. Na jego twarzy malowała się niepewność.

– Ja… Ale on…

Dawid wstał.

– Oczyść uszy z chloru, zjedź pierwszą lepszą windą do sekcji piątej i ustal, co dokładnie się stało. Zbierz wszystkich, którzy mieli z nim kontakt. Każdego jednego skurwiela. Ta obrączka ma się znaleźć.

Janis wstał. Wyciągnął szufladę i wyjął z niej kartę dostępu zawieszoną na długim czarnym pasku. Spojrzał na nią, a następnie odwrócił się do Dawida.

– Jeżeli obrączki nie ma, jeżeli to, co zobaczyłeś na filmie, jest prawdą, są tylko dwie możliwości. – Dawid nie odpowiedział, więc Janis kontynuował: – Albo ukradł ją któryś ze strażników, albo Akim za coś nią zapłacił.

Dawid otworzył mu drzwi.

– Moim zdaniem w grę wchodzi to drugie. Dowiedz się, co kupił i od kogo.

Janis wybiegł na korytarz. Dawid z trzaskiem zamknął za nim drzwi, po czym z powrotem opadł na krzesło dla odwiedzających. Myślał o należącej do Akima dużej obrączce z diamentami. Co można za nią kupić, siedząc w pojedynczej celi siedemnaście metrów pod ziemią?

Sztokholm, Szwecja

Ulrika Seger robiła się zbyt zmęczona, żeby myśleć. Przeglądając notatki w iPadzie, próbowała ustalić, co przeoczyła. Sven Sahlgren również wyglądał, jakby zaraz miał zasnąć. Odchrząknęła.

– Jestem tak samo wykończona jak ty. Mam jeszcze kilka pytań, potem możemy jechać do domu. Wiemy, kto był pacjentem zero?

Sven pokiwał głową.

– Pierwszą osobą, u której stwierdzono chorobę, była Hanna Söderqvist, choć możliwe, że ktoś zachorował przed nią.

– A pochodzenie wirusa?

– Wiem, że to brzmi dziwnie, ale nikomu nie udało się tego ustalić. Rozmowy z pacjentką zero nic nie pomogły. Nie przebywała za granicą, nie miała kontaktu z bydłem. Nikt z jej otoczenia nie zachorował.

Ulrika posłała mu sceptyczne spojrzenie.

– Twierdzisz, że nikt nie wie, skąd się wziął ten wirus? Ani w jaki sposób został zarażony pacjent zero?

– Nie mamy pojęcia. Thomas Wethje wykonał kawał roboty, żeby ustalić, skąd wywodzi się wirus, ale bez powodzenia. Żaden z międzynarodowych instytutów także nie przedstawił przekonującej teorii na ten temat – odparł Sven, a następnie dodał z wyraźną ironią: – Krewny pacjentki zero, chyba jej mąż, twierdził, że NCoLV pochodzi od wirusa komputerowego. Że zaraziła się podczas korzystania z komputera.

Ulrika była zbyt zmęczona, by przyjmować do wiadomości wariackie spekulacje.

– Czyli jak dotąd tylko Hanna wyzdrowiała?

– Tak jest. Z jakiegoś powodu inhibitor wirusa HIV, Centric Novatrone, zadziałał. Niestety, żaden z pozostałych pacjentów nie zareagował na preparat. Novatrone był szczęśliwym strzałem, ale zadziałał tylko raz, na tę konkretną wersję wirusa.

Ulrika wyłączyła iPada i schowała go z powrotem do skórzanego futerału.

– Zanim pójdziesz, chciałabym zadać jeszcze jedno pytanie. Znasz firmę Cryonordic? – Sven pokiwał głową, więc Ulrika mówiła dalej: – Od kiedy odłączyli się od Astra Pharmaton, stali się uznanym zakładem biotechnologicznym, o ile wiem, jednym z najlepszych w Europie.

Popatrzyła na Svena, czekając na reakcję. Pokiwał głową.

– Są dobrzy. To jedna z nielicznych prywatnych firm na świecie, która uzyskała zgodę na prowadzenie laboratorium o najwyższym stopniu biobezpieczeństwa.

Ulrika uśmiechnęła się słabo.

– Otóż to. I dlatego chcę poprosić ich o pomoc w opracowaniu nowej szczepionki przeciwko NCoLV. Mimo ograniczonego obszaru, na którym się rozprzestrzenia, trzeba do niego podchodzić z największą powagą. Nie chcę czekać ani dnia dłużej. Kto wie, z czym mamy do czynienia. Dla Cryonordic pracuje podobno kilku najwybitniejszych europejskich naukowców.

Sven zrobił zirytowaną minę. Ulrika udała, że tego nie dostrzega.

– Byłabym wdzięczna, gdybyś natychmiast skontaktował się z Cryonordic, pozdrowił ich ode mnie i zapytał, czego im trzeba. Na pewno będą chcieli zakażonej krwi i dostępu do wyników naszych badań.

Sven pokręcił głową.

– Moim zdaniem nie potrzebujemy prywatnego gracza. Sami się z tym uporamy.

Ulrika skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała mu w oczy. Sven westchnął z rezygnacją.

– Jeżeli tego właśnie chcesz, to… pewnie.

Wstał, naciągnął cienką kurtkę i starannie zapiął ją pod samą szyję. Po chwili nieco weselszym tonem dodał:

– Jest jeden pozytywny aspekt NCoLV.

Ulrika również miała wstać, ale znieruchomiała.

– A mianowicie?

– Ten wirus jest bardzo niestabilny. To znaczy, że nie jest w stanie przeżyć poza organizmem. Nie może się też rozprzestrzeniać drogą kropelkową. Ani powietrzną. To wszystko znacznie zmniejsza ryzyko zakażenia.

Zebrał papiery i włożył je z powrotem do wysłużonej bordowej aktówki.

– Wirus musiałby ulec znacznym modyfikacjom, żeby stanowić rzeczywiste zagrożenie. Dopiero wówczas moglibyśmy mówić o pandemii. – Ulrika zbladła, a Sven kontynuował: – Musiałby się ustabilizować. A potem zmutować z wariantami, z którymi nie nawiązał jeszcze kontaktu. Na przykład z H5N1, czyli wirusem ptasiej grypy. To byłaby katastrofa. Gdyby zaczął się przenosić drogą powietrzną i do tego znalazł sposób na przyłączanie się do receptorów dróg oddechowych…

Sven nie dokończył. Wziął do ręki aktówkę, poszedł do drzwi i otworzył.

Ulrika się nie odezwała. Rozstali się, nie zamieniwszy już ze sobą ani słowa. Byli zbyt zmęczeni i zajęci własnymi myślami. Ostatnie słowa Svena dźwięczały jej w głowie, kiedy kuląc się, biegła na opuszczony parking i kompletnie przemoczona wsiadała do samochodu.

Internet

Europejska Naukowa Baza Danych EPAR (European Portal for Advanced Research) jest bez wątpienia najważniejszym ogniwem łączącym organy badawcze finansowane ze środków Unii Europejskiej ze współpracującymi z nimi laboratoriami. Około stu branżowych czasopism śledzi informacje pojawiające się w EPAR, szukając przełomowych innowacji i wiadomości. System sortuje nadawców według ważności, wiarygodności, osiągnięć i liczby zgłoszeń patentowych. Mała uppsalska firma Cryonordic przez ostatnie pięć lat utrzymywała się na szczycie rankingu, gdy chodziło o badania z zakresu wirusologii i biotechnologii. O godzinie pierwszej piętnaście w nocy jeden z firmowych badaczy z tytułem doktora zamieścił w systemie artykuł From digital to biological – connecting Mona with NCoLV1. W tekście, opartym na fragmentach dziennika doktora Thomasa Wethje, pojawiła się sensacyjna hipoteza, jakoby Mona – wirus komputerowy o światowym zasięgu – mogła być bazą dla biologicznego wirusa NCoLV. Autorem tego twierdzenia był krewny jednego z pacjentów doktora Wethje (w EPAR nie można było podawać nazwisk pacjentów). Choć sam doktor odcinał się od tej hipotezy, i tak znalazła się ona w artykule jako działająca na wyobraźnię puenta. Dziennikarz angielskiego internetowego serwisu informacyjnego Research Frontier zobaczył tę wiadomość i napisał o niej krótką notatkę. Została opublikowana tej samej nocy dziesięć po drugiej i nosiła tytuł Could Mona infect humans? Czterdzieści dwie minuty później strona została zaindeksowana przez Google, dzięki czemu stała się dostępna dla ponad miliarda użytkowników.

Haluza, Izrael

Kiedy wrócił Janis Solman, Dawid Jassur spał. Nienaturalna pozycja na krześle przyprawiła go o kręcz szyi, do tego zdrętwiała mu jedna stopa. Dawid wstał z grymasem na twarzy i się przeciągnął.

– Powiedz, że znaleźliście to gówno. Że je połknął albo leżało pod poduszką.

– W pewnym sensie. Wiemy, gdzie jest.

– Gdzie?

– W domu jednego z naszych strażników.

– Ukradł tę obrączkę?

– To kobieta, Tanya Grossman. Nie, nie ukradła. Dostała.

Dawid patrzył na niego przez dłuższą chwilę. Następnie wpuścił koszulę w spodnie i wskazał drzwi.

– Zabierz mnie do niej.

– Czeka w bufecie dla personelu.

Dawid prychnął.

– Może jeszcze kupiliście jej tort? Natychmiast ma się zjawić w pokoju przesłuchań.

Janis spojrzał na niego z dezaprobatą, ale wyciągnął radio i wydał rozkaz przyprowadzenia Tanyi do M33, jednego z dziesięciu pomieszczeń aresztu na poziomie zero. Dwaj mężczyźni ruszyli w milczeniu długim korytarzem pozbawionym drzwi, zeszli po stromych schodach i znaleźli się w kolejnym korytarzu, tym razem z szeregiem ponumerowanych drzwi po obu stronach. Janis odchrząknął.

– Tak jak powiedziałem, twierdzi, że dostała tę obrączkę. Tanya to dobra strażniczka.

Dawid nie odpowiedział. Janis zatrzymał się przed drzwiami numer trzydzieści trzy.

– To są pokoje starego typu. Żadnej technologii, żadnych luster weneckich do obserwacji. Tylko stolik i dwa krzesła.

– Tym lepiej. Potrzebuję trzydziestu minut.

Janis wyraźnie czuł się niezręcznie.

– Mamy tutaj silny związek zawodowy. Nie mów niczego obraźliwego ani nie używaj gróźb. Okej?

Dawid wszedł do środka. Drzwi zamknęły się za nim z głuchym trzaskiem.

Janis oparł się o ścianę i spojrzał na zegarek. Czy powinien wrócić do swojego pokoju, czy zaczekać? Z pokoju dobiegł odgłos uderzenia, a zaraz potem szurania. Janis zaczerpnął powietrza i położył rękę na klamce. Zawahał się. W końcu opuścił ją, ale stał dalej przy drzwiach, starając się coś usłyszeć. Nagle drzwi się otworzyły i z pokoju wyszedł Dawid. W ręku trzymał czarny telefon komórkowy.

– Widzisz to? – zapytał.

Zanim zamknął drzwi, Janis zdążył dostrzec Tanyę. Siedziała pochylona, opierając czoło o blat. Być może płakała. Jej szary pomięty żakiet leżał na podłodze.

– Nie podarował jej obrączki. Kupił za nią usługę. Jeden malutki cholerny esemes, oto co dostał za swoją wielką, wypasioną obrączkę.

Dawid ruszył w stronę stalowych drzwi, prowadzących na zewnątrz.

Janis pośpieszył za nim.

– Ale to wbrew wszelkim przepisom.

– Zrobiło jej się żal jego rodziny. Kiedy poprosił ją o pozwolenie na wysłanie esemesa, dzięki któremu jego żona dowiedziałaby się, że żyje… – Dawid otworzył drzwi i wyszedł z budynku – …twoja wspaniała strażniczka się na to zgodziła, rozumiesz? Pozwoliła mu wysłać tę wiadomość.

Okrążyli fasadę i wyszli na parking przed głównym budynkiem więzienia. Dawid podszedł do samochodu, otworzył drzwi i odwrócił się do Janisa.

– Akim Kac usunął wiadomość po wysłaniu. Tanya nie widziała więc, co napisał. Musicie skontaktować się z operatorem i to ustalić.

Wsiadł do samochodu i uruchomił silnik. Zanim zamknął drzwi, utkwił spojrzenie w swoim towarzyszu.

– Coś mi mówi, że to nie był esemes z wyznaniem miłosnym. Jeżeli intuicja mnie nie zawodzi, ty i to twoje dziurawe sito zwane więzieniem jesteście w cholernych tarapatach. Proponuję, żebyś obudził Akima, wpompował w niego całe gówno, jakie tylko masz, i dowiedział się, co było napisane w tej wiadomości i kto był jej odbiorcą.

Zanim Janis zdążył odpowiedzieć, Dawid zamknął drzwi i ruszył w kierunku wewnętrznej stróżówki. Janis podążał wzrokiem za tylnymi światłami samochodu, które po chwili zniknęły w ciemnościach Haluzy. Myślał o Tanyi. Co właściwie zrobił jej szef Mossadu?

Mogadiszu, Somalia

Dotarli na miejsce pół godziny przed czasem. Niebo było niebieskie i bezchmurne, a temperatura wynosiła dwadzieścia sześć stopni, choć był poranek. Bazar nie został jeszcze otwarty, ale na dużym placu panował gorączkowy ruch. Rachel Papo przestała obserwować bazar i zaczęła wypatrywać ochroniarza Jaamaca Bentou. Uzgodnili, że znajdzie miejsce, w którym będą mogli siedzieć z dala od innych. Nagle zobaczyła, jak wychodzi z kawiarni po drugiej stronie placu – skinął głową na znak, że ta będzie odpowiednia. Na kamiennej ławce, których rząd stał po jednej stronie placu, siedział Rosjanin Gregor Khazan. Wyglądał na zdenerwowanego, a jego koszula była mokra od potu. Jaamac wrócił i uśmiechnął się, błyskając złotymi zębami.

– Mój szwagier jest właścicielem tej kawiarni. Będziemy mogli zająć stolik z dala od pozostałych gości.

Rachel skinęła głową i popatrzyła na zegarek. Odwróciła się do Gregora.

– Czas iść na umówione miejsce.

Olbrzym uniósł się z ławki. Wyglądał na nieszczęśliwego. Rachel spojrzała mu w oczy.

– Pamiętaj, żeby nie okazywać zdenerwowania. Widzisz tę kawiarnię po drugiej stronie placu? Tę z zielonym szyldem?

Gregor skinął głową.

– Jak tylko nawiążecie kontakt, idźcie tam. Spotkam się z wami w środku.

– Masz przy sobie jego dokumenty?

Rachel podniosła książkę Suckewera.

– Wszystko jest tutaj. Idź już.

Gregor, niepocieszony, przełknął ślinę i poczłapał w kierunku dużego drzewa pośrodku placu. Rachel i Jaamac, przeciskając się przez tłum, ruszyli w stronę kawiarni. Rachel pilnowała, by nie spuszczać Gregora z oczu. Bazar zaczął się zapełniać odwiedzającymi, a handlarze wykrzykiwali swoje oferty. Schrypnięte głosy mieszały się z muzyką pop, odtwarzaną z trzeszczących głośników przez sprzedawców płyt CD. Jak tylko doszli do składanych krzeseł ustawionych przed wejściem do kawiarni, Rachel zobaczyła, że do Gregora podchodzi młody czarnoskóry mężczyzna w czerwonej czapce modlitewnej. Był niski, chudy, miał na sobie białą koszulę i czarne spodnie. Rachel usiadła na jednym z krzeseł ustawionych na chodniku. Po chwili usiadł również Jaamac. Spojrzał na nią, a ona kiwnęła głową w kierunku bazaru.

– Gregor spotkał się ze swoim partnerem biznesowym, są w drodze. Poczekaj tu, dopóki nie skończymy rozmowy. Zaraz potem wrócimy do hotelu.

Jaamac skinął głową. Siedzieli w milczeniu i patrzyli na kolorowy tłum przed sobą. Starszy mężczyzna trzymający kawałek materiału podszedł do nich i powiedział do Rachel coś po somalijsku. Jaamac odpowiedział. Mężczyzna się skłonił i wrócił do kawiarni. Rachel już miała zapytać, czego chciał, kiedy Jaamac drgnął. Przymrużył oczy, ale tylko na krótką chwilę. Rachel się odwróciła i zobaczyła, na co patrzył. W ich stronę szedł Gregor w towarzystwie niskiego Somalijczyka. Wstała i uścisnęła dłoń mężczyźnie, który przedstawił się jako Baaszi Abdulle. Jaamac, uśmiechając się, siedział na krześle. Zostawili go i weszli do środka. W kawiarni, gdzie nie było okien, panował chłód i unosił się zapach kawy. Lokal był zaskakująco przestronny i prawie wszystkie miejsca były zajęte. Ożywione dyskusje przy stolikach mieszały się z delikatnym jazzem płynącym z radia gdzieś za barem. W pobliżu kasy stał starszy mężczyzna i przygotowywał dzbanek z herbatą. Na ich widok dyskretnie skinął głową w kierunku fioletowej draperii koło kuchni. Rachel poszła przodem i uniosła draperię przed Gregorem i Baaszim. Po drugiej stronie znajdował się mały składzik albo biuro. Stały tam trzy składane krzesła, takie same jak na ulicy. Kiedy Rachel usiadła, poczuła coś lepkiego pod butem. Nie mogła zapomnieć wyrazu twarzy Jaamaca na widok Baasziego. Popełnili błąd, pozwalając mu siedzieć na zewnątrz, gdzie mógł zadzwonić albo spotkać się z kimkolwiek. Miejsce także było źle dobrane. Gdyby na zewnątrz coś się wydarzyło, pomieszczenie to mogłoby się okazać śmiertelną pułapką. Rachel pochyliła się do przodu i lekko odsunęła draperię. Dzięki temu choć trochę widziała, co się dzieje w lokalu. Mocno ściskała książkę Suckewera. Dokumenty tożsamości przykleiła taśmą po wewnętrznej stronie okładki. Z uśmiechem odwróciła się do Baasziego i powiedziała po somalijsku:

– Panie Abdulle. Niestety mój somalijski pozostawia sporo do życzenia. Czy moglibyśmy rozmawiać po persku, włosku, francusku albo angielsku?

Baaszi spojrzał na Gregora, jakby szukając potwierdzenia, ale Rosjanin nie zrozumiał ani słowa z tego, co powiedziała Rachel. Jego twarz była pusta i nieobecna. Baaszi ponownie zwrócił się do Rachel i przeciągając sylaby, zapytał po francusku:

– Macie papiery? Gdzie załatwiliście azyl?

– Teraz jest pan obywatelem Tanzanii – odparła Rachel nienaganną francuszczyzną. – Mam tu paszport i dokument potwierdzający, że przebywał pan w Somalii jako obserwator ONZ. Do domu najlepiej wróci pan przez Kenię. Z dworca Boosteejo każdego dnia odjeżdżają cztery autobusy. Dostanie pan pieniądze i propozycję trasy, która, na tyle, na ile to możliwe, pozwoli uniknąć terenów kontrolowanych przez Al-Szabab. Z tymi dokumentami może się panu udać.

Baaszi milczał. Było wyraźnie widoczne, że nie tego się spodziewał. Zamknął oczy i przełknął ślinę. Następnie znów spojrzał na Rachel.

– Czy nie mógłbym uzyskać dostępu do którejś z ambasad tu, w Mogadiszu? Albo pomocy w załatwieniu lotu do Stanów czy do Europy?

Rachel pokręciła głową.

– Informacja, którą pan posiada, jest interesująca tylko dla mnie i mojej organizacji, nikt inny za nią nie zapłaci. Stany Zjednoczone nigdy nie przyjęłyby terrorysty z Al-Szababu. Ani Unia Europejska.

Przez chwilę wydawało się, że Baaszi zacznie płakać. Wiedział, że nigdy nie dotrze do Tanzanii – Rachel widziała to w jego oczach. Wyjrzała na salę, ale nie zobaczyła nic podejrzanego. Siedzieli tu już za długo i chciała doprowadzić transakcję do końca. Baaszi wyprostował plecy, wyciągnął pomiętą brązową kopertę i wręczył ją Rachel. Otworzyła ją i ze środka wyjęła kartkę, cienką jak jedwab. Był to dowód wypłaty z UBA – United Bank of Africa – kwoty trzystu tysięcy dolarów. Wypłacającym była spółka Nigerian Leasing. Ktoś przekreślił nazwę firmy i niedbałym charakterem pisma napisał słowo Salsabil.

– Co to jest?

– Dowód uiszczenia opłaty za ochronę. Przez Libańczyków. Tych, którzy byli w Somalilandzie.

– Jak pan wszedł w jego posiadanie?

– Mój brat jest jedną z osób odpowiadających za finanse tej grupy. Dał mi to, żebym mógł się wykupić.

– Więc nigdy nie spotkał pan osobiście członków tej grupy, którzy byli w Somalilandzie?

Baaszi pokręcił głową. Rachel poczuła irytację.

– Może mnie pan doprowadzić do kogoś, kto miał z nimi bezpośredni kontakt?

Baaszi ponownie pokręcił głową. Rachel spojrzała za draperię. Na sekundę otworzyły się drzwi i zdążyła dostrzec zielonego policyjnego dżipa zaparkowanego przed kawiarnią. Szybko zwinęła bankowy kwit i wsunęła do książki Suckewera. Nie spuszczając wzroku z drzwi, zapytała:

– Dlaczego tu jest napisane Salsabil? Co to znaczy?

Przerwał im właściciel kawiarni, który odsunął draperię i wymachując rękoma, powtarzał w kółko jedno słowo:

– Booliska. Booliska.

Rachel wiedziała, co to znaczy. Krajowa policja. Przeklinała się w duchu za to, że zostawiła Jaamaca na ulicy, zgodziła się na ten ciasny pokój i pozwoliła, by spotkanie się przeciągnęło. Gwałtownie wstali, jedno z krzeseł przewróciło się z hukiem. Baaszi gapił się na nią jak zaczarowany. Popchnęła go przed sobą.

– Szybko, pan pójdzie pierwszy. Odczekamy jakąś minutę i też wyjdziemy.

Baaszi zaczął stawiać opór i chwycił Rachel za ramię, wpijając w nią palce niczym szpony.

– Moje papiery. Daj mi moje papiery.

Rachel wyszarpnęła rękę i wypchnęła go z zaplecza.

– Spokojnie, dostaniesz je, jak tylko wyjdziemy. Gdyby policja cię teraz złapała, straciłbyś wszystko. Pośpiesz się.

Nadal stawiał opór, ale Rachel popchnęła go mocno w kierunku wyjścia. Potykając się, ruszył w stronę drzwi, otworzył je i wyszedł na ulicę. Rachel odwróciła się do Gregora.

– Trzymaj się blisko mnie, a wszystko będzie dobrze.

Wzięła za rękę starego właściciela kawiarni i spojrzała mu w oczy. Nie umiała powiedzieć tego po somalijsku, więc odezwała się po francusku, licząc, że zrozumie.

– Jest tu jakieś inne wyjście? Tylne drzwi?

Staruszek kiwnął głową i pociągnął ich za sobą do kuchni. Przecisnęli się obok długiego zlewu i kilku pudeł stojących na podłodze. Na samym końcu znajdowały się drzwi prowadzące do czegoś w rodzaju składziku na rowery i mopedy. Rachel upewniła się, że Gregor idzie za nią, po czym lawirując między rowerami, doszła do uchylonych drewnianych drzwi. Ostrożnie wyjrzała. Wychodziły na boczną uliczkę, prawdopodobnie prowadzącą na duży bazar. Roiło się na niej od ludzi, którzy zmierzali w tamtą stronę. Nie widziała policjantów. Zdyszany Gregor wysapał jej do ucha:

– Co się dzieje, do cholery? Co powiedział ten stary człowiek? Dlaczego biegniemy?

– Później ci wytłumaczę. Po prostu trzymaj się blisko mnie.

Poprawiła hidżab i wmieszała się w tłum. Gregor szedł tuż za nią. Pokonali może ze dwadzieścia metrów, kiedy rozległ się głośny krzyk, a tłum dookoła się rozstąpił. Dwóch policjantów w beżowych mundurach i czerwonych beretach wskazywało ich kałasznikowami. Gregor zaczął jęczeć i pociągać nosem.

– Kurwa. No to jesteśmy martwi. Martwi.

– Uspokój się. Nie jesteśmy martwi. Jeszcze nie.

Rachel uniosła ręce nad głowę i skinęła Gregorowi, żeby zrobił to samo. Pozwoliła się gwałtownie pociągnąć w kierunku głównej ulicy. Kiedy wyszli z bocznej uliczki, zobaczyła, że przed kawiarnią stoją trzy policyjne dżipy, a wokół nich kilkunastu policjantów. Wszyscy byli uzbrojeni w karabiny automatyczne. Nigdzie nie widziała Jaamaca, ale stary właściciel kawiarni stał przyciśnięty do kamiennej ściany z rękoma nad głową. Nagle spostrzegła zdrajcę, Baasziego. Stał skulony przed dżipem, pomiędzy dwoma policjantami. Na jej widok wytrzeszczył oczy i szukał czegoś w jej twarzy. Znaku, sygnału, że wszystko będzie dobrze. Nie odrywała od niego wzroku, kiedy starszy mężczyzna w niebieskim berecie, prawdopodobnie dowódca, popchnął ją naprzód. Stojący obok policjant wyrwał jej z ręki książkę Suckewera i podał dowódcy. Ten wziął ją do ręki, lecz w ogóle na nią nie spojrzał. Odezwał się łamaną angielszczyzną.

– Pani paszport.

Wręczyła mu katarski dokument. Mężczyzna przeglądał go nonszalancko, nie wykazując zainteresowania. W książce, którą wsunął pod pachę, były podrobione dokumenty Baasziego ze zdjęciami i fałszywym nazwiskiem. Nigdy nie byliby w stanie się z tego wytłumaczyć, zostaliby poddani torturom i zabici. Nie miała wyboru, musiała działać tu i teraz. Była zmuszona wydać im Gregora. Mówił tylko po rosyjsku, więc i tak niewiele by z niego wyciągnęli. Z kolei Baaszi stanowił problem. Myślała szybko, a kiedy już podjęła decyzję, przełączyła się na autopilota, jak gdyby wszystkie uczucia, strach i wahanie zostały zatrzymane, ustępując miejsca czemuś, do czego najbardziej pasowałoby słowo „odurzenie”. Krzyknęła głośno po francusku:

– Biegnij, Baaszi! Biegnij!

Słowa podziałały na niego jak lodowaty prysznic. Zareagował instynktownie, dokładnie tak, jak się spodziewała. Wyrwał się i zaczął biec ulicą. Policjanci krzyczeli za nim, a po kilku sekundach dwóch z nich otworzyło ogień. Pociski trafiły go w plecy, tył głowy i nogi. Poleciał do przodu i upadł na żwir. Leżał tam, do połowy zaklinowany pod zardzewiałą mazdą. Na moment wszyscy skupili uwagę na Baaszim. Rachel natychmiast to wykorzystała. Kopnęła dowódcę w lewe kolano, a kiedy pochylił się do przodu, chwyciła go za włosy, drugą ręką z całej siły uderzając w brodę. Kręgi szyjne trzasnęły głośno. Puściła głowę dowódcy, zabrała książkę, pochyliła się i przeturlała do tyłu. Mocno uderzyła o skraj chodnika, ale udało jej się stanąć na nogi. Po chwili zniknęła w kawiarni. Ktoś krzyknął. Okrążyła bar, znowu przebiegła przez kuchnię, dotarła do składziku na rowery i wybiegła na boczną uliczkę. Wszystko to trwało dosłownie kilka minut. Próbowała wtopić się w tłum, nie tracąc prędkości. Wiedziała, że są za nią, ale nie wiedziała, jak blisko i ilu ich jest. Nagle padł strzał i Rachel uskoczyła w bok. Kobieta przed nią upadła na ziemię. W biegu Rachel zrzuciła buty. Rozległ się kolejny huk i ściana obok eksplodowała ostrym gradem tynku i betonu. Wybiegła na szeroką, zatłoczoną ulicę i na chybił trafił skręciła w prawo. Tuż przed nią zahamował autobus. Uderzyła o blachę, okrążyła go i biegła dalej. Na chodniku panował zbyt wielki tłok, więc wybiegła na jezdnię. Jakiś samochód zatrąbił wściekle. Wróciła na chodnik, przepuszczając go. Potknęła się o żebraka, odzyskała równowagę i biegła dalej. Samochód zatrąbił znowu i rozległo się głośnie wołanie:

– Nadira! Nadira!

Z początku nie zareagowała, ale po chwili dotarło do niej, że to jej imię. Spojrzała przez ramię i zobaczyła czerwoną hondę Jaamaca. Otworzyła drzwi, wskoczyła na tylne siedzenie i zatrzasnęła je z powrotem. Jaamac lawirował autem po zatłoczonej jezdni, a zdyszana Rachel próbowała zobaczyć, czy nikt ich nie śledzi. Nie zauważyła żadnych radiowozów. Po kilku minutach, kiedy ruch zelżał, a samochód przyśpieszył, mogła w końcu nieco odetchnąć. Opadła na siedzenie i starała się uspokoić oddech. Wciąż ściskała kurczowo książkę Suckewera, ale zgubiła hidżab. Kiedy opuściła wzrok, spostrzegła, że ze stopy płynie jej krew. W lusterku napotkała spojrzenie kierowcy. Uśmiechnął się szeroko.

– Be cool, baby – powiedział. – Zaufaj Jaamacowi.

Tel Awiw, Izrael

Kiedy zadzwonił telefon, Dawidowi Jassurowi śniło się, że uczestniczy w dziwacznym przyjęciu urodzinowym, siedząc pomiędzy pisarzem José Saramagiem a Leninem. Próbował zignorować dzwonek, ale kiedy Rebecca zaczęła go kopać, uniósł się na łokciach i spojrzał na zegarek. Była ósma pięćdziesiąt cztery. Tak późno? Dzwonił Jakub Nachman, kierujący oficjalną częścią działalności jednostki rozpoznania radioelektronicznego 8200.

– Przeszkadzam?

– Nie. Co udało wam się ustalić?

– Odbiorca esemesa korzystał z telefonu na kartę zakupioną w Tel Awiwie. W wiadomości podany był adres domu na południowym krańcu Hajfy. Mieszkają tam czterdzieści trzy osoby. Dokładnie sprawdziliśmy wszystkich lokatorów.

– I co?

– Nie licząc chłopaka, który siedział za pobicie, nie znaleźliśmy nic godnego uwagi. Nic, co pozwoliłoby powiązać ich z Akimem Kacem albo Hezbollahem.

– Byliście tam?

– Trzech naszych ludzi poświęciło poranek na pukanie do wszystkich drzwi po kolei. Weszli do każdego mieszkania, ale w żadnym nie było nic podejrzanego.

– A więc zabrnęliśmy w ślepą uliczkę?

– Można tak powiedzieć. W tej chwili nic więcej nie zdziałamy.

Dawid zakończył rozmowę i położył się na plecach. Leżał w kompletnym bezruchu. U jego boku miękko oddychała Rebecca, zza okna dobiegał świergot ptaków. Pokój był jasny. Żaluzje niedokładnie zasłaniały okno – wzdłuż krawędzi i przez małe otwory na sznurek wpadały promienie słońca. Dlaczego Akim wysłał esemes z adresem w Hajfie? Co takiego przeoczyli? Odwrócił się z powrotem w kierunku nocnego stolika, wziął do ręki telefon i wyszukał numer do Janisa Solmana w Ketziot. Solman odebrał po pięciu sygnałach.

– Cześć, Dawid. Dobrze, że dzwonisz.

– Przesłuchałeś Akima w sprawie esemesa?

– Przesłuchałem. Musieliśmy ostro zadziałać z chemikaliami. Nie wiem, czy nie zaczęły już uszkadzać mózgu, bo nigdy wcześniej w taki sposób nie reagował.

– Co się stało?

– Najpierw zaczął śpiewać. Analizujemy nagranie, żeby zrozumieć, co to było. W każdym razie nie rozpoznałem języka, stawiałbym na jakąś pieśń religijną.

– A kiedy skończył śpiewać?

– Zaczął powtarzać w kółko jedno zdanie. Robił to również po przesłuchaniu i przez całą drogę powrotną do celi. Daję ci słowo, że w dalszym ciągu tam leży i mówi to samo.

– Janis, nie mam czasu na twoje krasomówcze popisy. Po prostu powiedz, do cholery, co takiego mówił.

Rebecca uszczypnęła go w nogę.

Janis kontynuował, nieco wymuszonym tonem:

– Ona straci swój jedyny skarb.

– Co takiego?

– Tak mówił. Nie wspominał ani słowem o esemesie. Bez względu na to, jak wiele razy powtarzałem pytania i modyfikowałem mieszankę substancji, wciąż powtarzał tylko to jedno zdanie. Wydaje mi się, że długo już tak nie pociągnie.

Dawid wpatrywał się w szczeliny w suficie sypialni. Po chwili ciszy przerwał połączenie. Objął żonę.

– Nie śpisz?

– Nie. Wydawałeś się zły.

– Nie jestem zły. Sfrustrowany owszem, ale nie zły.

Przez chwilę leżeli bez ruchu. Któreś z dzieci przebiegło koło drzwi. Dawid ściszył głos.

– Co by ci przyszło na myśl, gdybym powiedział, że kobieta ma stracić swój jedyny skarb?

– Czy to zagadka?

– Tak.

– Tak na szybko przychodzi mi do głowy dziecko. Straci dziecko. Ale oczywiście może to być coś innego. Na przykład miłość. Godność. Albo wiara.

Dawid nie odpowiedział. Rebecca pogładziła palcami jego ramię.

– No więc? Zgadłam?

Pocałował ją w szyję.

– O, kochanie, sam chciałbym to wiedzieć.

Sztokholm, Szwecja

Sven Sahlgren zaparkował niedbale na jedynym wolnym miejscu, jakie mógł znaleźć – możliwe, że było przeznaczone dla niepełnosprawnych. Choć restauracja Haga Forum leżała tuż obok szpitala Karolinska, spóźnił się na umówiony lunch. Wszedł i rozejrzał się dookoła. Samotny mężczyzna na końcu sali spotkał się z nim wzrokiem. Sven go rozpoznał, podniósł rękę na powitanie i zaczął się przeciskać między stolikami.

– Przepraszam za tak duże spóźnienie.

Mężczyzna wstał i uścisnął jego wyciągniętą dłoń. Kierownik do spraw badań w firmie Cryonordic, Henrik Dahlström, był wysoki i miał przenikliwe spojrzenie.

– Nic się nie stało. Siedziałem tu i oglądałem mecz – odparł i wskazał okno.

Około dwudziestu metrów dalej znajdował się kort tenisowy, na którym grało dwóch chłopców.

Sven się uśmiechnął.

– Prowadzicie naprawdę imponującą działalność. Już straciłem dwóch najlepszych badaczy, którzy odeszli do Cryonordic.

– Możesz nas odwiedzić w każdej chwili.

– Na pewno to zrobię.

Sven przez chwilę milczał. Następnie pochylił się nad stołem.

– Henrik, będę z tobą całkowicie szczery. Siedzę tu, bo poprosiła mnie o to Ulrika Seger z SMI. Chce, żebyśmy współpracowali. Zważywszy na powagę sytuacji, to na pewno słuszna decyzja, ale osobiście uważam, że kontrolujemy rozprzestrzenianie się wirusa, więc zagrożenie nie jest zbyt wielkie. Poza tym środki, jakimi dysponujemy, pozwalają nam zadbać o prewencję i opiekę nad chorymi.

– Uważam, że się mylisz. Zaryzykowałbym tezę, że żadne europejskie laboratorium nie może się z nami równać. Już mamy kilka konkretnych hipotez, w jaki sposób można powstrzymać NCoLV.

Sven wziął kawałek chleba i zjadł go dwoma nerwowymi kęsami.

– Więc jak brzmi wasza najlepsza teoria?

Henrik wyjrzał przez okno. Mecz tenisowy trwał. Odpowiedział, nie odrywając wzroku od rozgrywki:

– Nie mogę zdradzić wszystkiego. Jak mówiłem, nie działamy oficjalnie. Mamy umowy poufności i akcjonariuszy, którzy chcą zachować dyskrecję. Pewna interesująca koncepcja wiąże się jednak z pacjentką zero.

– Hanną Söderqvist?

– Tylko ona wyzdrowiała. Lekarz prowadzący utrzymywał, że sprawił to Centric Novatrone, ale my mamy wątpliwości.

– Chcecie prześledzić odpowiedź immunologiczną?

– Chcemy zrozumieć, dlaczego akurat ona pokonała wirus. Może bylibyśmy w stanie zidentyfikować przeciwciała albo jakiś rodzaj limfocytów T?

Kelnerka przyniosła kartę. Henrik rzucił na nią okiem.

– Poproszę sałatkę z krewetkami.

Sven, który nie zdążył nawet otworzyć karty, zamówił to samo, po czym ponownie spojrzał na kierownika do spraw badań.

– Rozmawialiście z Hanną? Zjawi się u was?

Henrik wypił łyk wody mineralnej i pokręcił głową.

– Nie, ale miejmy nadzieję, że jak najszybciej uda nam się umówić na pobranie próbek.

Henrik miał w sobie pewną wyższość, która denerwowała Svena. Przerabiał to już tyle razy. Z jakiegoś powodu koledzy z sektora prywatnego patrzyli z góry na pracowników firm państwowych. Teraz ten człowiek wolał patrzeć na kort tenisowy. Mecz dobiegł końca, chłopcy zbierali rzeczy.

– Nawet jeśli miała odporność na pierwotny wariant NCoLV lub udało jej się go przezwyciężyć, nie wydaje się prawdopodobne, by poradziła sobie z jego obecną wersją – odparł.

Spojrzał na odbicie w szybie i zauważył, że Henrik mu się przygląda.

– Co masz na myśli?

Sven poczuł zadowolenie. Przynajmniej wiedział o NCoLV coś, czego nie wiedziano w Cryonordic.

– Wirus mutuje. Wariant, który badamy obecnie, jest znacznie groźniejszy od tego, który zaatakował panią Söderqvist.

Odbicie w szybie pokiwało głową.

– Wiem o tym. NCoLV mutuje niezwykle szybko, a do tego jest jedyny w swoim rodzaju. Masz absolutną rację, może się okazać, że ewentualne przeciwciała Hanny są już przestarzałe.

Sven zaklął w duchu. Ulrika Seger się wygadała. Kelnerka przyniosła sałatki i zaczął jeść, nie mówiąc już nic więcej. Henrik na pewno wyczuwał jego frustrację, ale zamiast się wycofać, przycisnął jeszcze mocniej.

– Najwyższy czas, żeby ktoś powstrzymał tego wirusa. Cieszymy się z zaufania, jakim obdarzyło nas SMI, nie zawiedziemy ich. Potrzebuję natychmiast kopii waszych raportów badawczych. I oczywiście zainfekowanej krwi. Musimy jak najszybciej mieć dostęp do żywego NCoLV.

– To bardzo niebezpieczny wirus, a jego zdolności mutacyjne mnie przerażają – odparł Sven z zaciętą miną. – W żadnym wypadku nie możemy pozwolić na kontakt NCoLV z wirusami należącymi do innych rodzin.

– Nie martw się. Jesteśmy przyzwyczajeni do pracy z wysoce patogennymi wirusami. W naszym laboratorium mamy już ebolę, wirus Marburg, SARS, dengę, wirus Lassa, wściekliznę i półpasiec. – Podniósł szklankę wody, ale zanim wypił, dodał: – No i oczywiście H5N1, ptasią grypę.

Mogadiszu, Somalia

Samochód stał zaparkowany obok zawalonego muru, otoczonego przez brązowoszare zarośla. Na tylnym siedzeniu było gorąco jak w piekarniku. Opuściła szybę, licząc na to, że uda się wpuścić do środka trochę świeżego powietrza. Jaamac Bentou przechadzał się tam i z powrotem po żwirowej drodze i rozmawiał przez telefon. Czasami spoglądał w jej stronę. Rachel Papo zabiła policjanta. Jej rosyjski towarzysz podróży prawdopodobnie siedział teraz w jakiejś piwnicy z kablami elektrycznymi przyczepionymi do jąder. Jaamac miał właśnie zadzwonić do kilku osób i postarać się zorganizować drogę ucieczki. Przez uchylone okno dobiegał niekończący się dźwięk syren. Trwała obława i Rachel nie miała wątpliwości, że w tym stosunkowo małym mieście prędzej czy później zostanie znaleziona. Mniej więcej orientowała się, gdzie jest. Jaamac wjechał w Via Sanca i minął stadion, więc teraz powinni być blisko wybrzeża. Dzień wcześniej poświęciła kilka godzin na nauczenie się na pamięć nazw ulic i zdjęć miasta. Oparła się o szorstki materiał siedzenia i wsunęła dłoń pod bluzkę. Nie spuszczając wzroku z Jaamaca, sięgnęła pod piersi i wyczuła pakunek, który przykleiła tam taśmą przed pójściem na bazar. Wszystko było na swoim miejscu. Pytanie brzmiało tylko, jak miałaby dotrzeć pod właściwy adres, skoro w każdej chwili mogła zostać zastrzelona albo aresztowana. Po chwili Jaamac wrócił, wcisnął się na przednie siedzenie i zamknął drzwi z głuchym trzaskiem. Uruchomił silnik i odwrócił się do niej z charakterystycznym uśmiechem.

– Wszystko załatwione, Jaamac cię uratuje.

– Jak?

Jaamac zamknął drzwi i wyjechał na żwirową drogę w kierunku wybrzeża.

– Zabiorę cię do Buur Gaabo. Tam spotka się z nami kilku przyjaciół. Zawiozą cię na lotnisko. A stamtąd fru do Kenii.

Samochodem zarzucało. Podskakiwał na wybojach. Kilka kilometrów przed nimi widać było morze. Hanna spojrzała Jaamacowi w oczy we wstecznym lusterku i uśmiechnęła się.

– Brzmi fantastycznie, ale jak ominiesz tych wszystkich policjantów?

– Nie ma problemu, Jaamac zna różne sztuczki. Wystarczy, że dojedziemy na Jidka Afgooye, a wszystko będzie cool.

Kilka minut później dotarł do Wadada Liido i skręcił w prawo, w stronę miasta i starego portu. Hanna kiwnęła z zadowoleniem głową, jednocześnie przypominając sobie mapę. Wiedziała, że plan Jaamaca to pułapka. Jego tak zwani przyjaciele to milicja, policja albo Al-Szabab. Samochód minął hotel Curuba i Via Londra. Koło nich przejechał radiowóz, błyskając światłami. Wkrótce będą niedaleko Corso Somalia i Via Bin Idriss. Zdawała sobie sprawę, że nie dostanie drugiej szansy. Musiała go skłonić, by zwolnił albo się zatrzymał. Mocne perfumy przyklejały się do wszystkiego i szczypały w gardło. Wpadła na pomysł. Sapnęła i zaczęła kaszleć. Jaamac spojrzał na nią w lusterku. Pochyliła się do przodu, zamknęła oczy i mocno ścisnęła zagłówek fotela pasażera. Jaamac odrobinę zwolnił.

– Nadira? Jak się czujesz?

Rachel znów kaszlnęła i spojrzała na niego ze łzami w oczach.

– Ja… niedobrze mi. Będę wymiotować.

Przełknęła ślinę i zakryła usta dłonią.

Jaamac patrzył to na drogę, to na nią. Minęli duży biały meczet i wyjechali na Via Bin Idriss. Wkrótce mogło być za późno. Pochyliła się mocno do przodu między siedzenia i udawała, że walczy z torsjami. Teraz wszystko zależało od tego, jak bardzo Jaamac troszczył się o swój nowy, piękny samochód. Przez kilka sekund patrzył na nią z zaciętym wyrazem twarzy, najwyraźniej gotów jechać dalej, ale po chwili zaklął, nacisnął hamulec i skręcił na plac z czymś, co przypominało miniaturową kopię łuku triumfalnego. Plac był pusty, jeśli nie liczyć kobiety w czarnym chimarze i żylastego osła. Jaamac wyskoczył z samochodu i gwałtownie otworzył tylne drzwi.

– Nie możesz tu przebywać, to niebezpieczne. Pójdę za tobą. Chodź, tam możesz zwymiotować.

Wskazał pomnik, usiany dziurami po kulach. Rachel skinęła głową i skulona wytoczyła się z samochodu, wciąż zakrywając usta dłonią. W drugiej trzymała książkę Suckewera. Przyciskała ją mocno do nogi i miała nadzieję, że Jaamac nie zauważy, że ma ją ze sobą. O ile się nie myliła, miejsce, którego szukała, leżało dwie dzielnice dalej. Kiedy podeszli do muru, pochyliła się do przodu, chwiejąc się na nogach. Spod grzywki zerkała na Jaamaca. Nagle kobieta w chimarze krzyknęła coś do osła, a wtedy Jaamac na chwilę odwrócił wzrok. Wyprostowała się i uderzyła go łokciem w skroń. Krzyknął, zachwiał się do tyłu i przeklinając, upadł na kolana. Rachel zaczęła biec. Wiedziała, że Jaamac jest szybszy, ale liczyła na to, że uderzenie go oszołomiło. Ból w stopach był nie do wytrzymania. Usłyszała kroki Jaamaca na żwirze i przyśpieszyła. Przebiegła przez opuszczony plac pełen kolczastych krzewów, które raniły jej nogi. Kawałek dalej spostrzegła ruiny spalonego domu i coś, co przypominało sylwetkę kobiety. Przeskoczyła niski murek i wbiegła w wąską uliczkę. Przed nią grupa małych chłopców bawiła się kijkami. Jaamac wołał:

– Zabiję cię! Słyszysz? Stój! Nadira!

Kiedy przebiegała, chłopcy patrzyli na nią szeroko otwartymi oczyma. Jaamac miał pistolet i w każdej chwili mógł wystrzelić. Minęła sklep spożywczy i wybiegła na ruchliwe skrzyżowanie. Zadyszana, szukała wzrokiem właściwego budynku. Po chwili zobaczyła dom po drugiej stronie ulicy. Czerwono-biała flaga przy furtce powiewała lekko na wietrze. Wybiegła prosto na jezdnię, wpadła na trąbiące auto i zobaczyła kątem oka, jak policyjny dżip zakręca i włącza sygnalizację. Nie zwalniając, rozdarła bluzkę i wyciągnęła przyklejony pakunek. Udało jej się zerwać ochronną folię i w tej samej chwili dobiegła do uzbrojonego strażnika. Dysząc, uniosła czerwony paszport ze złotym księżycem i gwiazdą. Republic of Turkey. Strażnik popatrzył na nią zdumiony, zatrzymał na chwilę spojrzenie na jej czarnym staniku, po czym wziął do ręki paszport. Owijając się rozdartym materiałem, Rachel odważyła się na uśmiech. Strażnik powiedział coś przez radio i ponuro skinął głową.

– Sen geçebilir. Można przechodzić.

Wzięła do ręki paszport i najspokojniej, jak potrafiła, wkroczyła na teren ambasady. Wyłożoną kamieniami ścieżką szła przez bujny ogród. Miała łzy w oczach, ale starała się nie utykać, wiedząc, że strażnik na pewno za nią patrzy. Kiedy wreszcie dotarła do schodów prowadzących do dużego budynku ambasady, odwróciła się. Za pomalowanym na czarno ogrodzeniem ruch uliczny trwał, jak gdyby nigdy nic. Jaamac zniknął. Policja również. Rachel przez dłuższą chwilę stała, wpatrując się w ulicę. Skrzywiła się z bólu, odwróciła się i pokuśtykała do budynku.

Rijad, Arabia Saudyjska

Duża bieżnia była ustawiona na pięćdziesiąt procent prędkości i program „jogging na nierównym terenie”. Na kolorowym wyświetlaczu widać było wirtualne wzgórza o stromych zboczach. Po ostatnich atakach dusznicy bolesnej Enes al-Twaijri obiecał swojej najstarszej żonie, że będzie biegał co najmniej pół godziny dziennie. Maszyna huczała, wprawiając w drgania całą siłownię. Wiedział, że ten dźwięk słychać w sali obok, gdzie żona miała swój codzienny masaż, więc bieżnia musiała być włączona. Enes siedział na kanapie obok i pił herbatę. Od swojego rzecznika prasowego otrzymał wycinki z dzisiejszych gazet. Wybiórczy przegląd światowych wydarzeń. Choć Enes był jednym z najbardziej wpływowych miliarderów w regionie i głównym właścicielem koncernu paliwowego Al-Twaijri Petrol Group, nigdy nie oglądał telewizji i nie czytał gazet. Lubił newsy, ale tylko te, które go dotyczyły. Artykuły o jego spółkach, inwestycjach, klubach sportowych i sympatiach politycznych. Większość dzisiejszych medialnych żniw dotyczyła spadających cen ropy. Enes zignorował grafy i diagramy i przeglądał dalej. Wkrótce znalazł artykuły o wirusie komputerowym Mona. Ponieważ finansował ten projekt, chętnie śledził rozwój sytuacji. Rozprzestrzenianie się wirusa zostało zahamowane, a na całym świecie trwały prace dekontaminacyjne. Z czasem Mona na pewno zostanie całkowicie usunięta, ale na razie dziecko Samira Mustafa wciąż powodowało problemy z działaniem sieci w krajach zachodnich. Enes z rozbawieniem czytał o wypadku na paryskim lotnisku Charles’a de Gaulle’a. Wieża kontroli lotów, z powodu niewykrytego wirusa komputerowego, podała samolotowi British Airways nieprawidłowe dane lądowania. Boeing nie trafił w pas i zderzył się ze stojącym nieopodal hotelem Hilton. Zginęły sto czterdzieści trzy osoby.

Enes na chwilę odpłynął myślami. Samir Mustaf nie żył, a Akim Kac siedział w izraelskim więzieniu, gdzie z całą pewnością torturowano go i poniżano. Ale może nie musiał umierać. Może wręcz udałoby mu się uciec. Wiadomość, którą wysłał z więzienia, została odebrana i plan był wcielany w życie. Wydawał się naciągany, ale nie szkodziło spróbować. Nawet jeśli nie uwolnią Akima, wstrząsną Mossadem i będą mogli poczuć coś w rodzaju triumfu. Enes wziął kilka winogron ze złotej miski stojącej koło dzbanka z herbatą i wrócił do czytania artykułów. Jedna kartka wyróżniała się spośród kilku podobnych. Był to wydruk z internetowego serwisu informacyjnego o nazwie Research Frontier. Rzecznik prasowy zakreślił tytuł czerwonym długopisem i dorysował wesołego ludzika. Co to miało znaczyć? Wycinek dotyczył raportu badawczego ze Szwecji, a tytuł brzmiał: Could Mona infect humans? Enes czytał tekst z rosnącym zainteresowaniem. Kiedy skończył, odchylił się na kanapie i pogrążył w myślach. Bawił się absurdalną tezą, że NCoLV jest przedłużeniem Mony. Jeżeli wirus komputerowy jest w stanie wywołać tak wielką panikę, to co dopiero mówić o wirusie biologicznym? I co mogło być bardziej symboliczne niż wirus zrodzony z dzieła Samira? Cryonordic, małe laboratorium ze Szwecji, najwyraźniej było zaangażowane w opracowywanie szczepionki. Ta informacja również go zainteresowała. W głowie Enesa zaczął się rodzić pomysł, a właściwie jego zalążek czy przynajmniej podniecający ciąg myśli. Przez dłuższą chwilę siedział nieruchomo, rozważając poszczególne scenariusze. W końcu zamknął teczkę, wstał i zatrzymał taśmę bieżni. Nadszedł czas na prysznic. Trening sprawił, że zaczął się pocić.

Sztokholm, Szwecja

Eric trochę zwolnił i spojrzał na wyświetlacz radia. NRJ. Hanna słuchała zupełnie innej muzyki niż on. Zmieniał stacje, nie spuszczając oczu z samochodu przed sobą. Znalazł P2 i podkręcił głośność. Symfonia dantejska Ferenca Liszta. Ruch na Huddingevägen był niewielki. Było pochmurno i chyba siąpił deszcz. Eric czuł się roztrzęsiony i przestraszony. Wizyta na izolowanym oddziale I64 w Huddinge była strasznym przeżyciem. Stan Thomasa Wethje i pozostałych ofiar NCoLV był krytyczny. Eric mocno ścisnął kierownicę. Jeżeli NCoLV naprawdę stanowił mutację Mony, on sam ponosił za to odpowiedzialność. Wprawdzie nie on napisał wirusa, ale Mind Surf był jego dziełem. Może i nie można było nazwać tego morderstwem, ale na pewno spowodowaniem śmierci.

Eric włączył migacz i skręcił w Älvsjövägen. Mimo wszystko dostrzegał promyk nadziei. Kiedy jechał do szpitala, zadzwoniła Hanna. Skontaktowała się z nią firma Cryonordic z Uppsali, która podobno opracowywała szczepionkę na NCoLV. Chcieli pobrać od niej próbki. Naukowcy pewnie liczyli na to, że uda im się wykorzystać przeciwciała obecne w jej krwi. Hanna poprosiła go o radę. Czy powinna się zgodzić na oddanie krwi? Nie musiał się długo zastanawiać. Oczywiście powinni zrobić wszystko, co w ich mocy, żeby pomóc, nie tylko ze względu na Thomasa, ale również na odwieczny dług wdzięczności wobec lekarzy. Eric wystukał numer Hanny. Od razu włączyła się automatyczna sekretarka. Wyjechał na E20 i dodał gazu. W radiu leciał teraz Nokturn c-moll Chopina. Minął posępną dzielnicę Aspudden i wyjechał na mosty prowadzące do Sztokholmu. Na czarnych wodach zatoki Riddarfjärden unosiły się białe gęsi. Deszcz przybrał na sile i Eric włączył wycieraczki. Zadzwonił telefon. Odebrał przyciskiem na kierownicy.

– Halo?

– Gdzie jesteś? – samochód wypełnił donośny głos Jensa.

– Wracam do domu. Byłem w odwiedzinach u naszego przyjaciela Thomasa.

– Jak on się czuje?

– Niedobrze. Wszyscy zarażeni są w śpiączce. Kilkoro pacjentów krwawi… Tyle krwi, z uszu, ust i… Niech to szlag. I mają na ciele duże, czarne wrzody. To okropne. A lekarze… – Zmienił pas, żeby zjechać na Fridhemsplan. – Lekarze są równie zagubieni jak wówczas, gdy zachorowała Hanna.

W słuchawce rozległo się gulgotanie. Jens pił kawę. Eric zjechał z autostrady i ruszył w stronę parku Rålambshov. Spróbował nadać głosowi nieco weselszy ton.

– Teraz pozostaje liczyć na przeciwciała Hanny. Zadzwonili z laboratorium w Uppsali, chcą upuścić jej trochę krwi.

– Wiem, mówiła mi przez telefon. Dlatego do ciebie dzwonię.

Eric usłyszał niepokój w głosie Jensa.

– Coś w tym złego?

– W zasadzie nie. Ale Hanna jest słaba. Widziałeś, jak zareagowała wieczorem kilka dni temu. Jeżeli wierzymy, że doszła do siebie po tym piekle, jakie przeżyła, to jesteśmy ślepi. Sama powiedziała, że się niepokoi, i ja ją rozumiem. Czy będzie w stanie wrócić do szpitala? Znów zostać czymś w rodzaju królika doświadczalnego?

Eric się skrzywił. Określenie „królik doświadczalny” mocno na niego podziałało. Dokładnie wiedział, co Jens ma na myśli. Nigdy nie rozmawiali o tym, przez kogo zachorowała Hanna, ale Jens, podobnie jak sam Eric, uważał, że duża część winy spoczywa na jego barkach. Poza tym Eric był zazdrosny, że Hanna tak otwarcie powiedziała Jensowi o swoich obawach związanych z oddaniem krwi. Przy nim starała się tylko być dzielna. A może po prostu nie potrafił słuchać. Jak zwykle.

Jens wyczuł jego niepokój.

– Bracie, nie chciałem sugerować, że specjalnie wystawiłeś ją na ryzyko. Wiem, że chciałeś jej tylko pokazać dzieło swojego życia. Kto, do cholery, mógł przewidzieć to wszystko? Ale teraz jest inaczej. Teraz jesteśmy mądrzejsi. Jej zdrowie musi stać na pierwszym miejscu. Nie wiemy nawet, czy temu laboratorium w ogóle przyda się ta krew. Mnie samemu wydaje się to naciągane.

Eric posępnie pokręcił głową.

– Jej zdrowie jest ważne. Święte. Ale, jak już mówiłem, widziałem ofiary na oddziale I64. Nie był to przyjemny widok. Jeżeli kilka próbek krwi Hanny może im pomóc, mimo wszystko jestem za tym, by spróbować.

Wjechał na Karlavägen. Miał nadzieję, że zastanie w domu Hannę.

Jens zmienił ton.

– Jest jeszcze jedna sprawa… Jako dziennikarz człowiek staje się wyczulony na różne kwestie. Sprawdza, czyta…

– No i?

Ericowi zdawało się, że Jens przegląda papiery.

– To laboratorium, Cryonordic, jest prywatne. Co prawda jednym z właścicieli jest fundacja, w skład której wchodzi między innymi fundusz emerytalny pod nazwą Tredje AP-fonden i fundusz inwestycyjny Industri Kapital, ale mimo wszystko…

Eric skręcił w Banérgatan, podniósł wzrok i spojrzał w stronę swojego mieszkania. W żadnym z okien nie paliło się światło.

– Do czego zmierzasz?

– Czy nie należy być ostrożnym w przypadku laboratorium, które ma u siebie najniebezpieczniejszego wirusa na świecie?

Eric zamknął samochód, wbiegł po schodach, przycisnął telefon do ucha i otworzył drzwi.

– Jak najbardziej. Ale Tredje AP-fonden i Industri Kapital chyba zwiększają ich wiarygodność?

– Właśnie o to chodzi.

Eric wszedł do ciemnego przedpokoju, mieszkanie było puste.

– Fundacja właśnie skontaktowała się z londyńskim bankiem inwestycyjnym.

– W jakim celu?

– Firma Cryonordic ma zostać sprzedana.

Mogadiszu, Somalia

Turcy mieli spróbować zorganizować Rachel Papo bezpośredni lot do Tel Awiwu. Po trzydziestu minutach grzecznego popijania herbaty z małym, okrągłym sekretarzem ambasady usłyszała, że na czas oczekiwania na bezpieczny transport z Somalii dostanie własny pokój. Okazał się mały, ale przytulny. Były w nim kwieciste tapety i grube zasłony. Przy oknie znajdowało się wąskie łóżko, a obok niego zużyty skórzany fotel. Przy drzwiach stały białe biurko i krzesło, a na jednej ze ścian wisiał czarno-biały portret Mustafy Kemala Atatürka – pierwszego prezydenta Turcji. Był to elegancki mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i starannie przyciętych wąsach. Rachel usiadła przy biurku, wzięła do ręki książkę Suckewera, ostrożnie odkleiła taśmę po wewnętrznej stronie okładki i wyjęła fałszywe dokumenty zdrajcy Baasziego Abdulle. Podarła papiery, a kawałki schowała z powrotem do koperty. Następnie odwróciła książkę i nią potrząsnęła. Na stół wypadło pokwitowanie z banku. To z powodu tego dokumentu Baaszi i policyjny dowódca zostali zabici. Kwota wynosiła trzysta tysięcy dolarów. Nigerian Leasing było przekreślone, a w tym samym miejscu ktoś koślawymi literami napisał Salsabil. Co to znaczyło? Rozejrzała się dookoła. Na biurku stała jedynie popielniczka z pudełkiem zapałek w środku. Wyciągnęła małą szufladę biurka i znalazła ogryzek ołówka. Żadnej kartki jednak nie było. Wzięła książkę Suckewera i na skrzydełku obwoluty zapisała to słowo, próbując różnych pisowni i kombinacji. Napisała je po arabsku i, ze względu na miejsce pobytu, także po turecku. Żaden z wariantów niczego jej nie wyjaśnił i po chwili odłożyła książkę. Wzięła do ręki zapałki i podpaliła kopertę z podartą przyszłością Baasziego. Trzymała ją, płonącą, za róg do samego końca, pozwalając płomieniom lizać sobie palce. W końcu upuściła resztę na popielniczkę. Położyła głowę na stole i patrzyła na popielniczkę, która stała teraz zaledwie centymetr od jej twarzy. Żar rysował jasne linie w coraz bardziej czarnym papierze. Pomyślała o Tarze. Czy mogła czuć, że Rachel o niej teraz myśli? Czy ona również tęskniła za siostrą? Żar w popielniczce dogasł. Rachel lekko dmuchnęła w popiół, który pokrył biurko cienkim szarym obłokiem.

Glilot, Izrael

Dawid Jassur odłożył ostatni raport o rozprzestrzenianiu się wirusa komputerowego Mona. Analitycy szacowali, że zaraził aż jedenaście procent światowych sieci finansowych, a ponadto przedostał się do szeregu kluczowych systemów. Poważne wypadki lotnicze, chaos komunikacyjny i całe miasta bez prądu były tylko niektórymi problemami, jakie spowodował. Kiedy świat stał na krawędzi kolejnego kryzysu, wreszcie udało się znaleźć kombinację środków, które powstrzymały postępy wirusa. Były one jednak kosztowne i czasochłonne. Każdy kraj, każde przedsiębiorstwo i każda jednostka musiały pomóc. Obecnie najważniejszym zadaniem Mossadu było znalezienie osoby albo organizacji, która sfinansowała całą operację. Nie mógł to być Hezbollah. Odpowiadali za działania operacyjne, ale nie dysponowali kapitałem. Wiele wskazywało na to, że w grę wchodził prywatny sponsor. Niektóre ślady prowadziły do Arabii Saudyjskiej, inne do Jemenu. Jeden wiódł do Kanady. Było mnóstwo poszlak, ale nic, na czym mogliby oprzeć swoje działania. Dawid rzucił okiem na zegarek. Za dwie godziny miał być na spotkaniu w Jerozolimie, więc musiał się zbierać. Właśnie zaczął składać dokumenty, które miał wziąć ze sobą, kiedy rozległo się głośne pukanie do drzwi. Zanim zdążył otworzyć, do pokoju wpadł Jakub Nachman. Na jego twarzy malowała się panika.

– Dawid, po pierwsze chcę powiedzieć, że biorę na siebie pełną odpowiedzialność.

– Co się stało?

– Ten dom w Hajfie to nie tylko czynszówka.

– Co masz na myśli?

– Na wewnętrznym dziedzińcu mieści się dom opieki.

– No i?

– Mieszka tam pięć osób, każda z jakimś rodzajem niepełnosprawności albo zaburzeń rozwoju. I pielęgniarka.

– Co ty mówisz?

– Jedna z pensjonariuszek nazywa się Papo. Tara Papo.

Dawid zerwał się z krzesła.

– Powiedz, że nic jej się nie stało.

– Nie wiem. Dzwonimy tam, ale nikt nie odbiera. Dwa radiowozy są już w drodze. Zastanawiamy się, czy ze względu na godziny szczytu nie wysłać śmigłowca.

– Zastanawiacie się? Wyślijcie wszystko, co macie!

Dawid spojrzał mu w oczy.

– Czy ktoś rozmawiał z Rachel?

– Wraca do domu z Somalii. Nie możemy się do niej dodzwonić.

Dawid usiadł na skraju biurka. Nie myślał o niczym. Po głowie krążyło mu tylko zdanie, które Akim Kac powtarzał raz po raz w trakcie przesłuchania: „Ona straci swój jedyny skarb”.

Uppsala, Szwecja

Wszyscy w Cryonordic byli bardzo uczynni i nawet ochroniarze wiedzieli, kim jest. Spotkali się przy furtce, którą w końcu udało jej się znaleźć, i z uśmiechem wyjaśnili, że widocznie wybrała złą drogę z dworca autobusowego. Przeprosiła za spóźnienie i powiedziała, że wyładował jej się telefon i dlatego nie mogła zadzwonić i zapytać o drogę. W recepcji oschła, ale uprzejma kobieta wyjaśniła, jak będzie przebiegał proces pobierania próbek. Budynek w ogóle nie przypominał szpitala, a raczej nowoczesne biuro z pięknymi designerskimi meblami w dużych, jasnych salach i jaskrawymi abstrakcyjnymi obrazami na ścianach. Na chwilę Hanna odetchnęła, a niepokój wrócił do swojej kryjówki za żołądkiem. Już po kilku minutach przyjazna pielęgniarka w popielatym fartuchu wprowadziła ją do pokoju zabiegowego. Zdezynfekowała jej ramię. Z dumą w głosie oznajmiła, że krew pobierze sam Henrik Dahlström – kierownik do spraw badań. Miał się posłużyć specjalnym przyrządem – aktywnym ekstraktorem osocza, czyli rodzajem rurki, dzięki której pobrana krew zachowuje się tak, jakby nadal była w ciele, więc nie zachodzą w niej żadne niepożądane reakcje.

Dopiero kiedy została sama w pokoju, strach znów dał o sobie znać. Pomieszczenie było duże i oświetlone mocnymi jarzeniówkami na suficie. Jak wszędzie w Cryonordic, tak i tutaj wszystkie powierzchnie i kąty były idealnie symetryczne. Zza zamkniętych drzwi nie dochodziły żadne dźwięki ani głosy, panowała cisza i spokój. Hanna poczuła szybko wzbierającą panikę, której nie dało się powstrzymać. To było coś więcej niż panika, to był czysty strach przed śmiercią. Nagle zdała sobie sprawę, dlaczego tak bardzo się boi. Była tu już wcześniej, w swoich koszmarach. W ostatnich, rozedrganych sekundach, tuż przed śmiercią. Leżała w białej świątyni. Na ołtarzu. Już miała wstać, kiedy otworzyły się drzwi i do środka wszedł wysoki mężczyzna w białym stroju. Miał na sobie cienkie rękawiczki, a w ręku trzymał stożkowaty pręt z błyszczącego srebra, zaokrąglony na jednym końcu, a ostry jak igła na drugim. Mężczyzna miał na twarzy białą maseczkę i w ostrym świetle wyglądał, jakby nie miał twarzy. Hanna z rozpaczą uniosła ręce w obronnym geście.

Hajfa, Izrael

Sierżant Andreas Jalen potrzebował minuty, żeby przejść przez furtkę i dotrzeć na wewnętrzny dziedziniec. Dom opieki był zbudowany z jasnego betonu i przypominał mu wiejskie gospodarstwa w Libanie. Na tarasie nie było nikogo. Zapukał mocno do drzwi. Po chwili otworzyła mu młoda kobieta w dużych okularach. Spojrzała ze zdziwieniem na zdyszanego żołnierza.

– Tak?

– Dlaczego nie odbieracie telefonu?

Kobieta przewróciła oczyma.

– Od wczoraj mamy problemy z linią, konserwator ma przyjść jutro.

– Przychodzę, żeby porozmawiać z jedną z waszych pacjentek.

– Pensjonariuszek.

– Co?

– To pensjonariusze, nie pacjenci – odpowiedziała z uśmiechem. – Kogo pan szuka?

– Tary Papo.

Kobieta wybuchnęła śmiechem.

– Ojej, ależ się zrobiła popularna. Przez ponad tydzień była sama, a potem nagle wszyscy jednego dnia zwrócili na nią uwagę.

– Mogę się z nią zobaczyć?

– To niestety niemożliwe. Wczesnym rankiem przyjechała po nią babcia. Miały pojechać na bar micwę. Z początku nie chciała, ale kiedy usłyszała, że będzie tort, od razu inaczej rozmawiała. Naprawdę fajnie, że mogła pojechać.

Andreas oparł czoło o futrynę drzwi. Uśmiech zniknął z twarzy kobiety.

– Wygląda pan na zmartwionego.

– Bo jestem zmartwiony.

Wszedł do środka, przyłożył radio do ust i wezwał centralę. W pokoju unosił się zapach spalenizny. Czekając na odpowiedź, rozejrzał się dookoła. Na ścianie w jednym rzędzie wisiało pięć haczyków. Nad każdym była kolorowa tabliczka z imieniem. Kobieta wciąż stała przy drzwiach. Pocierała ręce i patrzyła na niego z niepokojem.

– Nie może pan po prostu zadzwonić do jej babci? – zapytała cicho.

Andreas westchnął.

– Tara nie ma babci.

CZĘŚĆ II

Siostrzana miłość

CZĘŚĆ II - Siostrzana miłość

Glilot, Izrael

Dawid Jassur siedział w ciszy w dużej sali konferencyjnej. Naprzeciwko zasiadł jego szef Meir Pardo i trzymał w ustach zgaszoną fajkę. Dawid wyjrzał przez okno i zapatrzył się na Highway 5, rozświetloną reflektorami przejeżdżających samochodów. Było zbyt ciemno, żeby mógł zobaczyć morze. Meir dodzwonił się do Rachel Papo kilka minut po tym, jak wylądowała na lotnisku Ben Guriona, i zdał jej krótką, nieupiększoną relację z wydarzeń. Teraz mieli się spotkać we trójkę i przedyskutować ewentualne działania. Rachel zawsze sprawiała, że się denerwował. Miała w sobie coś nieprzyjemnego. A może nie. I może właśnie ten fakt był tak nieprzyjemny. Sprawiała wrażenie kobiecej i kruchej, choć jednocześnie wiedział, że jest agresywna, niestabilna emocjonalnie i przejawia skłonności samobójcze. Była zimnokrwistą morderczynią, która w pojedynkę wykonała około dwudziestu zadań dla jednostki 101. Doszły go słuchy, że w Somalii również było brutalnie. Jak się czuła teraz? Jak sobie poradziła z tą okropną nowiną?

Meir opróżnił fajkę, stukając nią o krawędź dużej srebrnej popielniczki. Następnie wyjął mały foliowy woreczek i zaczął napełniać fajkę świeżym tytoniem. Dlaczego miał tytoń w fajce, skoro nie mógł jej zapalić, pozostawało tajemnicą. W całym budynku obowiązywał zakaz palenia. Szef Mossadu milczał, odkąd się dowiedział, że Tara zniknęła. Za drzwiami sali konferencyjnej rozległy się szybkie kroki i zanim Dawid zdążył wstać, drzwi się otworzyły. Z jakiegoś powodu zakodował sobie, że Rachel jest wyższa, i przy każdym spotkaniu dziwił się, że tak nie jest. Miała na sobie czarną obcisłą koszulkę polo, czarne wojskowe spodnie i wysokie sznurowane buty. Włosy spięła w kok. Jej oczy były czerwone. Bez słowa skinęła im głową i usiadła na jednym z krzeseł po drugiej stronie podłużnego stołu. Meir wstał, obszedł stół, stanął koło Rachel i wyciągnął ręce. Z początku nie ruszyła się z miejsca i próbowała go ignorować, intensywnie wpatrując się w blat, ale po chwili wstała i go objęła. Jej opór pękł i wybuchnęła płaczem. Dłuższą chwilę stali nieruchomo, przytuleni do siebie. Szeroka sylwetka Meira prawie całkowicie zasłaniała jej postać. W tej niespodziewanej intymnej chwili Dawid poczuł się jak intruz. Ponownie wyjrzał przez okno. Meir szepnął coś Rachel do ucha i pomógł jej usiąść. Sam opadł ciężko na krzesło obok. Rachel przeciągnęła ręką po twarzy, najwyraźniej zbierając siły. Następnie zapytała cicho:

– Jak Akim ustalił, gdzie mieszka moja siostra?

– W taki sam sposób, w jaki poznał twój adres. Odwiedzając Herclijję, posłużył się fałszywymi dokumentami. Personel uznał, że ma prawo wglądu w twoje dane. Zresztą w pewnym sensie rzeczywiście tak było, z racji jego stanowiska. – Dawid pochylił się do przodu i ściszył głos. – Przeznaczyłem znaczne środki na poszukiwania Tary. Obserwujemy wszystkie granice i mamy nadzieję, że nie wywieźli jej z kraju. Znajdziemy ją. Nie wydaje nam się, żeby chcieli jej zrobić krzywdę.

– Co pozwala wam tak myśleć? – zapytała Rachel, a w jej głosie wyraźnie pobrzmiewał sarkazm.

– Gdyby chcieli ją skrzywdzić, działaliby inaczej. Zrobiliby to od razu, na miejscu. A tymczasem podjęli duże ryzyko, zdecydowali się ją wywieźć. Nie mogli wiedzieć, jak szybko ustalimy adres. W tym domu mogło na nich czekać cokolwiek. Wygląda więc na to, że chcieli ją żywą.

Rachel po raz pierwszy popatrzyła prosto na Dawida, w jej głosie był chłód.

– Nigdy nie znajdziecie Tary. Muszę się spotkać z Akimem. To jedyny sposób.

Meir spojrzał na Dawida, który lekko pokręcił głową.

– Zdajesz sobie sprawę, że jest teraz poddawany intensywnym przesłuchaniom. Personel dokładnie przestrzega protokołów. Wiara w ich kompetencje leży w twoim interesie. Poza tym wątpię, czy byłby to sensowny dialog. Akim jest pod wpływem narkotyków, więc nie wyciągnęłabyś z niego niczego sensownego.

Rachel odwróciła się do Meira. Teraz to ona chwyciła go za rękę.

– Tara jest całym moim życiem. Wiesz o tym. Muszę porozmawiać z Akimem, chociaż przez kilka minut. Umiem sobie z nim poradzić. Wpłynąć na niego. Uwierz mi, nie ma innego sposobu. – Nachyliła się bliżej. – Proszę cię.

Meir długo milczał. Z zamkniętymi oczyma ssał ustnik fajki. Po chwili odłożył ją na stół wolną ręką i spojrzał Rachel w oczy.

– Będziesz mogła się z nim spotkać. Ale on jest dla nas bardzo ważny. Pod żadnym pozorem nie możesz mu grozić ani zrobić mu krzywdy. Poza tym w tej chwili jest jedynym ogniwem łączącym nas z twoją siostrą. Rozumiesz, co mówię? Składając mu wizytę, musisz brać to pod uwagę. Absolutnie nie wolno ci go dotykać. Okej?

Rachel nie odpowiedziała. Pustym wzrokiem wpatrywała się w stół przed sobą.

Sztokholm, Szwecja

Eric dzwonił do banku, ale Hanny tam nie było. Jens nie wiedział, gdzie jest, a jej młodsza siostra Judith nie miała z nią kontaktu od kilku dni. Eric ze strachu odchodził od zmysłów, ale mimo to próbował się skupić na dokumentach leżących na stole w kuchni. Przymierzał się do sprzedaży swoich udziałów w firmie. Po tym, co się stało, nie był w stanie kontynuować prac nad Mind Surfem. Zamierzał wrócić do wykładów, a badania odłożyć na półkę, przynajmniej na jakiś czas. Zresztą projekt i tak był zawieszony w oczekiwaniu na usunięcie wirusa. Wszystkie testy kliniczne odłożono do czasu, aż sieć zostanie oczyszczona z Mony. Mimo problemów z wirusem Królewski Instytut Technologiczny wspólnie z Ericssonem zaproponowali, że kupią jego akcje. Eric miał kłopoty ze zrozumieniem wszystkich diagramów, przepływów pieniężnych i prognoz wzrostowych. Było jasne, że otrzyma mnóstwo pieniędzy. Spadek po Matsie Hagströmie też miał się powiększyć. Pomyślał o Philippie Hagström. Pamiętał ją jako dumną i silną kobietę. Czy powinien się do niej odezwać? Zapytać, czy może jakoś pomóc? Odsunął papiery i wziął łyk zimnej kawy, która stała nietknięta od ponad godziny. Chwycił telefon i odszukał numer Philippy. Zerknął na zegarek na piekarniku. Dziewiąta trzydzieści. Czy nie było za późno? Włączyła się automatyczna sekretarka. Nagrał się i poprosił, żeby oddzwoniła. Rozłączył się i jeszcze przez chwilę siedział z telefonem w dłoni. Ktoś chwycił za klamkę, a następnie rozległ się dźwięk klucza w zamku. Wybiegł do przedpokoju.

– Co się stało? Gdzie ty byłaś?

Włosy Hanny były rozczochrane, a oczy opuchnięte.

– Przepraszam. Chyba się zbłaźniłam.

Pomógł jej zdjąć kurtkę, otoczył ją ramieniem i poszli do kuchni. Usiedli przy stole. W lodówce znalazł otwartą butelkę rieslinga. Mógł być za stary i skwaśnieć, ale przynajmniej był zimny. Nalał do dwóch kieliszków i podał jej jeden. Wzięła, ale nie piła, tylko patrzyła na kieliszek i wyraźnie była pogrążona w myślach. W końcu się odezwała, nie odrywając wzroku od jasnożółtego wina:

– Próbowałam zgrywać superbohaterkę. Pojechałam do Cryonordic, sama.

Eric jęknął.

– Mogłaś zadzwonić.

– Komórka się rozładowała. Wiesz, jak to bywa. Zawsze padnie, kiedy człowiek najbardziej jej potrzebuje.

Eric wysunął krzesło i usiadł blisko niej.

– Co się stało?

– Byłam tam już wcześniej, w moich koszmarach. W snach, które nawiedzały mnie pod wpływem Mony. To była świątynia. Miejsce, w którym miałam umrzeć… Byłam wstrząśnięta.

Wyjęła paczkę marlboro. Paliła tylko wtedy, kiedy się źle czuła. Eric odsunął od siebie kieliszek. Zawsze odrzucało go od złych nawyków, kiedy ona tak otwarcie ich szukała.

– Tak naprawdę nie są to nawet sny, lecz… przeczucia.

– Przeczucia? Co takiego widzisz?

– Świat po Monie. Po pandemii. Wszystko jest zapleśniałe, zardzewiałe i opuszczone… – Zaciągnęła się papierosem. – Wszystko zaczyna się od starego budzika. We śnie znajduję go na czerwonej pustyni. Popełniam błąd i go podnoszę, a wtedy wszystko budzi się do życia. To początek końca… – Z rezygnacją odchyliła się do tyłu. – Kiedy pojawił się lekarz, przeżyłam załamanie nerwowe. Wyglądał dokładnie jak mężczyzna ze snu. Dostałam kompletnej histerii.

– Co zrobili?

– A co mieli zrobić? Musieli przerwać. Zaprowadzili mnie do pokoju wypoczynkowego, żebym się uspokoiła. Zasnęłam, a kiedy się obudziłam, zamówili mi taksówkę. Jasna cholera, co za wstyd.

– To moja wina. Zapytałaś, czy oddanie krwi to dobry pomysł, a ja cię naciskałem. Powinienem być ostrożniejszy.

– Nadal chcę pomóc Thomasowi i reszcie.

– To się da załatwić. Krew można pewnie oddać w pierwszej lepszej przychodni. A następnym razem pojedziemy razem. – Uśmiechnął się do niej. – Może powinnaś pomyśleć o jakiejś pomocy? Chodzi mi o te sny.

Wypiła odrobinę wina.

– Mówisz o psychologu?

– Żeby móc pójść dalej. Żeby zapomnieć.

Hanna nie odpowiedziała. Wrzuciła niedopałek do kieliszka, wstała i poszła do sypialni. Eric został na miejscu i próbował poukładać sobie wszystko w głowie. W końcu wstał i umył kieliszki.

Pustynia Negew, Izrael

Dawid Jassur przyglądał się kobiecie, która siedziała koło niego na tylnym siedzeniu. Na jej twarzy malował się zacięty wyraz. Jeszcze raz spróbował nawiązać rozmowę.

– Siły Obronne Izraela używają tej części pustyni Negew jako poligonu doświadczalnego dla obrony przeciwrakietowej. To tylko kwestia czasu, zanim trafią jakiś zabytek.

Zabrzmiało to pusto i idiotycznie. Rachel Papo nie odpowiedziała. Dawid milczał przez resztę podróży. Jadąc, zostawiali za sobą chmurę kurzu. Po dwudziestu minutach czarne bmw skręciło na teren więzienia. Janis Solman czekał na nich przed drzwiami biura administracyjnego. Był wyraźnie zdenerwowany, ale i tak uprzejmie się z nimi przywitał.

– Od razu zjedziemy na dół. Dziś rano Akim Kac nie powiedział ani słowa. O ile mi wiadomo, miał ciężką noc – oznajmił, a następnie zwrócił się do Rachel: – Po odstawieniu preparatów jest jeszcze gorzej niż w czasie ich przyjmowania. Nie wiem, czy to efekt uboczny, czy bonus.

Dawid nie był pewien, czy Janis Solman próbował żartować. Skrzywił się, czując ucisk w uszach, kiedy zjeżdżali windą. Mogło się w niej zmieścić szpitalne łóżko. Spojrzał na Rachel. Jej twarz miała coraz bardziej zacięty wyraz. Ręce były splecione, a usta zaciśnięte. Zabranie jej tutaj było wielkim błędem. Jednym z najgorszych pomysłów Meira. Jednak Meira tu nie było i gdyby coś się stało, cała wina spadłaby na niego. Minęli pancerne drzwi, obok których stało dwóch ciężko uzbrojonych strażników, i weszli do „ośmiokątnej loży” – dużego, sterylnego wnętrza z kilkoma kanapami i stolikami. Tu wypoczywał personel. Pracownicy mogli napić się kawy albo pooglądać telewizję, czekając, aż więźniowie zostaną wprowadzeni do sąsiadujących z nią pokoi przesłuchań albo z nich wyprowadzeni. Osiem par drzwi rozmieszczonych było w regularnych odstępach. Więźniów wprowadzano tylnym wejściem, bezpośrednio z bloku więziennego.

Janis rozłożył ręce.

– Może zaprosilibyśmy na kawę?

Dawid pokręcił głową.

– Darujmy sobie cappuccino. Jest już gotów?

Janis wskazał białe drzwi po prawej. Były oznaczone dużą czwórką. Dawid spojrzał na Rachel.

– Wchodzimy oboje.

Janis skinął głową i przywołał na twarz wymuszony uśmiech. Następnie zwrócił się do Rachel:

– Proszę cię, nie zbliżaj się zanadto. Wprawdzie jest unieszkodliwiony i w ogóle, ale tak na wszelki wypadek. Zdarza im się pluć. Siedź na swoim miejscu i zadawaj pytania. Macie dziesięć minut. Ja będę oglądał cały show w pokoju nadzoru.

Mocno pociągnął klamkę i ciężkie drzwi się otworzyły. Za nimi było niewielkie, słabo oświetlone pomieszczenie i kolejne dwie pary drzwi. Otworzył te po lewej, skinął głową w ich stronę i zniknął. Dawid szukał wzrokiem spojrzenia Rachel.

– Jesteś tego pewna?

– Całkowicie.

– To pójdziesz tam i usiądziesz przy stole, na krześle po prawej. I będziesz siedziała, dopóki nie skończymy. Zrozumiano?

– Zrozumiano.

Dawid położył dłoń na klamce i czekał. Koło klamki była mała, świecąca na czerwono dioda. Po jakiejś minucie jej kolor zmienił się na zielony i usłyszeli kliknięcie. Dawid otworzył drzwi.

W pokoju stały dwa metalowe krzesła i metalowy stół. Za stołem, w odległości dwóch metrów, jak oszacowała Rachel, siedział Akim Kac. Był nagi i chudszy niż wtedy, kiedy aresztowała go przed willą w Jerozolimie. Ogolili mu głowę. Stojąc przed nim, poczuła wręcz obezwładniającą bezsilność. On był w stanie uratować Tarę. Chciała do niego zaapelować, pokazać mu, że jest gotowa zrobić wszystko, ze wszystkiego zrezygnować, byle tylko Tara była bezpieczna. Czuła w piersiach palący niepokój. Przełknęła ślinę, nie chciała wyjść na słabą przed Akimem, ale jej oczy szybko napełniły się łzami. Opadła na krzesło i zamknęła oczy. Mieli do dyspozycji tylko kilka minut, a tak wiele chciała mu powiedzieć, o tak wiele zapytać. Próbowała znaleźć właściwe słowa.

– Mała, brudna Rachel.

Otworzyła oczy i zobaczyła, że Akim się uśmiecha. Uśmiech był wykrzywiony, być może mięśnie twarzy nie działały tak, jak powinny. Jedno oko nabiegło krwią, naczynka musiały popękać. Wargi miał suche, aż krwawiące.

– Wiem, dlaczego tu jesteś. To cudowne. Ty jesteś moją odpowiedzią.

Rachel zaczęła mrugać, żeby osuszyć oczy z łez. W dalszym ciągu próbowała znaleźć właściwe pytania i słowa, od których mogłaby zacząć. W samochodzie wszystko wydawało jej się jasne, ale teraz czuła tylko ucisk w piersi i chaos w głowie. Akim ściszył głos.

– Haluza w regionie Negew to miejsce, w którym Hagar, kochanka Abrahama i matka Izmaela, spotyka potężnego anioła.

Rachel wyprostowała plecy.

– Akim, wiem, że…

Przerwał jej.

– Ja jestem tym aniołem. Słyszysz, co mówię? Ja decyduję, kto ma żyć, a kto umrzeć.

Dawid wyjął długopis i zapisał coś w czarnym notatniku, który miał przy sobie. Rachel nadała głosowi ostrzejszy ton, żeby nie pokazywać desperacji.

– O niczym nie decydujesz. Jesteś w piekle i w nim zgnijesz. – Pochyliła się do przodu. – A teraz powiesz, które z twoich cholernych pieszczoszków mają Tarę i gdzie można ją znaleźć. Jeśli tego nie zrobisz, będziesz cierpiał nie tylko ty, ale i cały twój lud. Wytropimy i wybijemy ich wszystkich, co do nogi. Słyszysz? Spalimy każdą pierdoloną wioskę, wykurzymy każdy obóz.

Dawid patrzył na nią, marszcząc czoło.

– Rachel, uspokój się.

Akim przymrużył oczy.

– Mamy sposoby, żeby utrzymać ją przy życiu, wierz mi. To zdumiewające, bez ilu organów da się przeżyć, przynajmniej przez jakiś czas. Ile bólu można znieść, nie tracąc przytomności. Cała tajemnica polega na tym…

Rachel zerwała się z wrzaskiem. Za jednym zamachem odepchnęła Dawida, zgarnęła leżący na stole długopis i skoczyła w stronę Akima. Dawid coś krzyknął, ale nikt nie mógł jej powstrzymać. Rzuciła się na nagiego więźnia, usiadła na nim okrakiem i mocno przycisnęła długopis do jego szyi. Wiedziała, że koniuszek dotyka aorty, czuła w dłoni pulsującą krew Akima Kaca. Strumień życia. Wystarczyło lekkie pchnięcie, żeby go zabić. Wpatrzyła się w jego wytrzeszczone oczy.

– Może i jesteś aniołem, Akim, cholera wie. Ale ja jestem diabłem.

Usłyszała za sobą hałas. Grube ubrania i ciężkie buty. Najwyraźniej do pokoju weszli strażnicy. Nie odwróciła się, lecz z wściekłością przycisnęła twarz do twarzy Akima. Jej wargi dotykały jej policzka.

– Zwrócisz mi moją siostrę. Słyszysz? Bo jeśli nie…

Czyjaś silna dłoń chwyciła ją za ramię i ściągnęła z krzesła. Rachel przeturlała się do tyłu, okręciła i wyciągnęła przed siebie ręce. Jeden ze strażników już miał się na nią rzucić, kiedy Dawid krzyknął:

– Stop!

Posłał Rachel surowe spojrzenie.

– Nie rób niczego, czego mogłabyś pożałować. Rachel? Słyszysz mnie?

Oddychała ciężko, wpatrując się w strażnika przed sobą. W końcu powoli opuściła ręce i odwróciła się do Akima. Po szyi spływała mu cienka strużka krwi. Spojrzał jej w oczy i uśmiechnął się krzywo.

– Jesteś teraz sama, Rachel. Zupełnie sama.

Sztokholm, Szwecja

Jens Wahlgren miał monitorować sprawę nowego wirusa. Jak dotąd reszta redakcji wykazywała stosunkowo niewielkie zainteresowanie tym tematem, a szef redakcji newsowej najwyraźniej nie zareagował na brak reportażu o NCoLV. Jens celowo unikał pisania o wirusie. Nie chciał się przyczyniać do budowania wizji niepopartych faktami i pragnął ochronić Hannę. Skoncentrował się więc na sprawie sprzedaży Cryonordic. Angielski bank inwestycyjny liczył na to, że w ciągu tygodnia będzie miał wiążącą ofertę. Czy każdy może sobie kupić laboratorium, w którym w małych probówkach przechowuje się Armagedon? W jaki sposób kontrolowani są oferenci? Jaki urząd zatwierdza tego typu transakcje? Kątem oka dostrzegł Jonasa Bjäremana. Ich spojrzenia się spotkały i Jonas pomachał jakąś kartką. Szedł szybko w jego stronę. Jens skrzyżował ręce na piersi. Coś się stało. Szef redakcji newsowej podszedł do biurka i z triumfalną miną podał mu wydruk.

– Już czas, Jens. Teraz wreszcie możesz coś napisać!

– Co? O czym mam pisać?

– Ona nie żyje.

– Kto?

– Pia Haglund. Pielęgniarka.

Jens spojrzał na dokument. Śmierć pacjentki nastąpiła o trzeciej czterdzieści siedem na oddziale I64 w Huddinge. Przyczyną zgonu było uduszenie na skutek ostrej niewydolności płuc wywołanej wirusem NCoLV. Jens podniósł wzrok i zamierzał coś powiedzieć, ale szef redakcji newsowej już się oddalał. Krzyknął głośno przez ramię:

– Uderzaj w klawisze, maestro. Będziemy to mieli jako pierwsi… Koniec świata jest bliski!

Jens patrzył pustym wzrokiem w redakcyjną podłogę. Następnie zmiął wydruk i wyrzucił do kosza.

Tel Awiw, Izrael

Słońce stało wysoko na niebie, a temperatura wynosiła prawie czterdzieści stopni. Rachel Papo biegła szybko, drobnymi kroczkami, machając rękoma na wysokości bioder. Zazwyczaj w drodze z hotelu Dan Panorama spalała tysiąc pięćset kalorii. Wiedziała jednak, że przy tej samej prędkości w obecnej temperaturze będzie ich znacznie więcej. Dawid Jassur wściekł się, kiedy przesłuchanie Akima Kaca zostało przerwane. Rachel zrzucała winę na stres i tłumaczyła, że nie mogła się powstrzymać. Dawid w końcu się uspokoił, ale zapowiedział, że już nigdy więcej nie będzie mogła się spotkać z Akimem.

Dotarła do czterokilometrowego odcinka końcowego, który pokonywała, biegnąc ulicą Retsif Herbert Samuel i wzdłuż parku Charlesa Clore’a. Nagle zorientowała się, że obok niej jedzie samochód, który utrzymuje tę samą prędkość co ona. Rzuciła szybkie spojrzenie w bok. Czarne bmw, ciemne szyby, dodatkowe lusterka boczne, trzy anteny. Samochód rządowy. Albo Mossad. Zignorowała go. Gdy przebiegała ostatni kilometr, wydawało jej się, że klatka piersiowa w każdej chwili może eksplodować, a kiedy dotarła do końca odcinka, resztkami sił wbiegła na piasek i runęła na ziemię. Leżała nieruchomo i dyszała, czując bicie serca. Wyciągnęła ręce i zatopiła twarz w gorącym piasku. Była przemoczona. W skroniach pulsowała jej krew.

– Rachel? Żyjesz?

Rozpoznała ten głos. Był to Meir Pardo. Z wysiłkiem przekręciła się na plecy i mrużąc oczy, spojrzała w kierunku ostrego słońca. Zobaczyła górującą nad sobą sylwetkę Meira – duży, czarny profil otoczony świecącą aureolą.

– O Boże, przez ciebie czuję się taki stary. Jechaliśmy za tobą sześć kilometrów, biegłaś tak szybko, że kierowca ledwo nadążał.

Puls Rachel wracał do normy, oddech się uspokajał. Wytarła mokrą od potu twarz w bluzę i spojrzała na szefa Mossadu. W jego oczach krył się niepokój. Rachel wypluła piasek i zmusiła się, by zadać pytanie:

– Co się stało?

Meir wskazał głową parkowe ławki przy deptaku.

– Usiądźmy.

Rachel wstała i na sztywnych nogach podeszła do najbliższej ławki. Jakieś dziesięć metrów dalej, w pewnej odległości od siebie, stało trzech ochroniarzy. Meir usiadł ciężko obok Rachel.

– Chcesz coś do picia? W samochodach mamy chyba wodę.

Pokręciła głową i spojrzała na duże, spienione fale, głośno bijące o brzeg.

– O czym chciałeś mi powiedzieć?

Meir również spojrzał na morze.

– Nawiązaliśmy kontakt.

Rachel drgnęła i odwróciła się do niego z proszącym wyrazem twarzy.

– No i?

– Z Tarą podobno wszystko w porządku. Przynajmniej tak mówią.

– Mamy jakieś dowody, że nic jej nie jest?

– Tylko ich słowa.

– W takim razie to nic nie znaczy, Tara równie dobrze może być martwa.

– Chcą zrobić wymianę, więzień za więźnia.

– Akim Kac?

Meir skinął głową.

– Kiedy?

Meir zawahał się, wyraźnie nie chciał zdradzać jej więcej.

– Kiedy? – powtórzyła pytanie.

Meir dłuższą chwilę przyglądał się Rachel. Jego milczenie napawało ją niepokojem. Co się z nim działo? Dlaczego po prostu nie odpowiedział na pytanie? W końcu się odezwał. Widać było, że czuje się niezręcznie.

– Wiesz, że Tara żyje, i to wystarczy. Pozwól nam zająć się resztą.

– Mówimy o mojej siostrze.

– Właśnie dlatego.

Rachel poczuła narastającą złość. Paliły ją policzki.

– Po tym wszystkim, co się stało. Po wszystkim, co zrobiłam. Nie ufasz mi?

Meir wyraźnie się męczył.

– Poprzednim razem, kiedy postąpiłem wbrew przepisom, pozwalając ci na spotkanie z Akimem, zawiodłaś mnie. Nie mogę ryzykować, że historia się powtórzy.

Rachel przełknęła ślinę. W narastającej panice szukała czegoś, co mogłoby mu pomóc się otworzyć. Musiała wiedzieć.

– To, co się stało w Ketziot, było wielkim błędem i bardzo tego żałuję. To była absurdalna sytuacja, stanąć oko w oko z tą świnią. I to wszystko, co mówił… Straciłam grunt pod nogami. To się już nigdy nie powtórzy. Obiecuję, że nie będę się w to mieszać, ale proszę, powiedz. – Położyła dłoń na jego dłoni. – Meir, nie mogę spać, nie mogę jeść. A teraz to… Niewiedza doprowadzi mnie do szaleństwa.

Wpatrywała się w niego proszącym wzrokiem. Meir prychnął.

– Naprawdę nie rozumiem, dlaczego gdy chodzi o ciebie, tak uparcie wykonuję te bez dwóch zdań błędne posunięcia. Rozumiesz, że całkiem niepotrzebnie zwracam na siebie uwagę? – Rachel uśmiechnęła się słabo, a Meir mówił dalej: – Obiecaj mi, do cholery, że podejdziesz do tego profesjonalnie. Nie życzę sobie żadnych wyskoków.

Rachel pokiwała głową i ściszyła głos.

– Kiedy ma się odbyć wymiana?

– Pojutrze o siedemnastej, na Cyprze.

– Gdzie dokładnie?

– W Nikozji, na starym międzynarodowym lotnisku. Jak być może wiesz, dziś jest to coś w rodzaju cmentarza. Wszystko zostało opuszczone w czasie inwazji Turków. Płyta, poczekalnie, sklepy, wszystko stoi puste, dokładnie tak, jak to zostawiono czterdzieści lat temu. To szczególne miejsce.

– Jak to przeprowadzimy? Zakładnicy nadejdą z dwóch przeciwnych stron? Będą ubezpieczani przez snajperów?

– Rachel…

– Nadajnik dla Akima i atak dronów dziesięć minut po przekazaniu? A może zdalnie sterowany ładunek wybuchowy, który będzie miał na sobie?

– Rachel!

– Co?

Meir wpatrywał się intensywnie w jakiś punkt pośród fal, nie był w stanie spojrzeć jej w oczy.

– Nie będzie żadnego przekazania.

– Jak to?

– Izrael nie negocjuje z terrorystami. A Akim jest zbyt cenny. Trzeba wydobyć z niego informacje, a potem sprawić, że zniknie. Myślę, że rozumiesz. Mimo to jednak powinnaś potraktować ten kontakt jako coś pozytywnego. Teraz wiemy, że Tara żyje, a poza tym znamy ich motywy.

Rachel podniosła się z ławki i stanęła naprzeciwko niego. Była zbyt wzburzona, żeby usiedzieć w miejscu.

– A co ze spotkaniem? Musimy sprawić, żeby tam z nią przyszli. Zaczekać na nich, bez względu na to, czy Sinon też tam będzie, czy nie.

– Rachel, to nie są małe dzieci. Pamiętaj, że mamy do czynienia z organizacją, która stworzyła najgroźniejszego wirusa na świecie, infiltrowała Kneset i wysadziła w powietrze twój dom. Sfingowane przekazanie więźnia byłoby bardzo niebezpieczne dla twojej siostry. Poza tym nasze stosunki z Cyprem i tak są chłodne. Uwolnienie, które wymknęłoby się spod kontroli, byłoby katastrofą.

– No to co robimy, do cholery? Jaki jest plan?

– Czekamy na następną okazję do kontaktu. Próbujemy to rozciągnąć w czasie. Jednocześnie kontynuujemy przesłuchania Akima. I oczywiście pracę wywiadowczą Dawida. Twoja podróż do Somalii dała nam dobry trop. Kwit z banku.

– Czekamy? Sam powiedziałeś, że to nie są małe dzieci. Oni ją zabiją. Rozumiesz, co mówię?

Meir nie odpowiedział. Rachel usiadła w kucki i położyła dłonie na jego nogach.

– Wiesz, że tamtego ranka pod jego domem próbowałam go zabić. Wszystko było przygotowane. Karetka miała go potrącić, kiedy jechał na rowerze, ale ty powiedziałeś „nie”. Zgodziłam się, a teraz moja siostra jest w rękach porywaczy. Musisz wziąć za to odpowiedzialność. Pomóc mi wszystko naprawić. Pozwól nam na tę wymianę. Potem go odszukam, masz moje słowo.

Meir położył jej dłoń na ramieniu.

– Nie myśl, że nie mam wyrzutów sumienia z powodu wszystkich błędów, jakie popełniłem, ale tym razem nie zmienię zdania. Zwłaszcza że uzgodniłem to z Benem Szawitem, który powiedział wprost: „Nie negocjujemy z terrorystami”.

Rachel poczuła się tak, jakby miała zaraz zemdleć. Tara była nie wiadomo gdzie, samotna i przerażona, a oni składali ją w ofierze. Izrael zamiast niej wybrał Akima. Rachel bez słowa zabrała ręce, po raz ostatni spojrzała w oczy Meira, odwróciła się i zaczęła biec z powrotem ulicą Retsif Herbert Samuel. Meir krzyknął coś za nią, ale ona tylko przyśpieszyła. Płacz uwiązł jej w gardle i biegła, choć nie miała już siły. Na chwiejnych nogach przecięła ścieżkę rowerową i kilka razy ledwo uniknęła zderzenia z bawiącymi się dziećmi i mijającymi ją plażowiczami.

Uppsala, Szwecja

Henrik Dahlström stał przy oknie swojego gabinetu w Cryonordic. Mieścił się on na pierwszym piętrze, a duże okna wychodziły na parking i starannie przystrzyżony trawnik, który ciągnął się aż po ogrodzenie przy skraju lasu. Świeciło słońce, a liście wielkiego dębu rosnącego koło parkingu pięknie falowały na delikatnym wietrze. Henrik zastanawiał się, co tak bardzo przeraziło Hannę Söderqvist. Kiedy po raz pierwszy spotkał ją w poczekalni, wydawała się zrównoważona, spokojna i zdecydowana. Jednak po wejściu do gabinetu zabiegowego dostała histerii. Na szczęście udało mu się ocalić niewielką resztkę próbki krwi, ale to nie wystarczy, żeby mogli przeprowadzić najważniejsze testy. Komórka zaczęła wibrować w kieszeni płaszcza. Wziął ją do ręki, spojrzał na wyświetlacz i na jego twarzy pojawił się grymas. Dzwonił Robert Bromberg, prezes i zarazem główny właściciel Cryonordic.

– Witaj, Robercie – powiedział Henrik.

– Cześć, jak leci?

Daleko, za ogrodzeniem, Henrik dostrzegł pasącą się sarnę.

– Przeprowadziłem trochę wstępnych testów, ale…

– No i? Co myślisz? Widać jakąś reakcję?

– Jak najbardziej. Ale…

– Jak wiele brakuje do stworzenia szczepionki?

Henrik z irytacją przyglądał się sarnie.

– …nie mamy wystarczającej ilości materiału.

– Jak to?

– Mamy za mało krwi. Musimy sprowadzić panią Söderqvist i pobrać przynajmniej dwieście, trzysta mililitrów. W obecnej sytuacji nie możemy iść dalej. Czekamy na więcej surowca.

W słuchawce zapadła cisza, co w przypadku rozmowy z Robertem należało do rzadkości. Henrik nie dodał nic więcej. Sarna najwyraźniej próbowała kopać przednimi nogami przy krawędzi ogrodzenia. Po krótkiej chwili ostry głos Roberta rozległ się znowu.

– Henrik, dopilnuj, żeby stawiła się na kolejne pobranie krwi.

– Oczywiście, szukamy jej. Ale już teraz widzę, że ta krew łączy się z wirusem. Atak jest agresywny.

W głosie Roberta znów pojawił się entuzjazm.

– Wspaniale, właśnie takich nowinek potrzebuję. Czegoś, co będę mógł przesłać ekipie z Londynu zajmującej się sprzedażą. To podbije cenę.

Henrik pokręcił głową.

– Nie powinniśmy jeszcze nic mówić, zbyt mało wiemy.

– Nie martw się, profesorze. Zajmij się swoją robotą, a ja dopilnuję reszty. Nie można być dobrym we wszystkim, prawda? Ty się znasz na biologii molekularnej, a ja na strategii PR. Uzupełniamy się wzajemnie. Rozumiesz?

– Rozumiem. Ale…

– Dobrze. Zadzwoń, jak tylko zorganizujecie więcej krwi.

Rozmowa została przerwana. Henrik oparł głowę o szybę. Bez względu na wszystko sprzedaż będzie miała przynajmniej jeden pozytywny aspekt: Cryonordic zyska nowego prezesa zarządu. Przypuszczalnie lepszego. Na pewno lepszego. Sarna podniosła głowę i nadstawiła uszu. Po chwili odwróciła się i zniknęła w gęstym lesie.

Rijad, Arabia Saudyjska

Imperium Enesa al-Twaijriego, opierające się na spółce paliwowej, obejmowało linie lotnicze, banki, firmy biotechnologiczne, agencje ochrony, operatorów telekomunikacyjnych i dwie międzynarodowe sieci hoteli. Wiele z nich miało zaawansowane struktury właścicielskie złożone z wielu warstw spółek – holdingowych i fikcyjnych. Zawiłe stosunki własności dawały mu szerokie pole manewru, gdy chodziło o podatki, obroty walutami i ograniczanie konkurencji. Poza spółkami Enes stał również za szeregiem organizacji non profit, pokaźną liczbą fundacji i tak zwanych inwestycji politycznych, które przede wszystkim polegały na mniej lub bardziej jawnym finansowaniu rozmaitych inicjatyw muzułmańskich na całym świecie, począwszy od szkół imamów w Afryce po meczety w Rosji i organizację bojowników w Europie i na Środkowym Wschodzie. Projekt Mona, sfinansowany za pośrednictwem Hezbollahu, był jedną z takich politycznych inwestycji. Na atakach Mony zrobił bardzo dobry interes, ponieważ zarobił na krótkiej sprzedaży akcji mniej więcej dobę przed wykryciem wirusa. Zazwyczaj takie inwestycje miały jednak charakter dotacji i prezentów. Infiltracja Knesetu przez Sinona również była inwestycją polityczną. Podobnie jak próba jego uratowania. Brat Akima Kaca przeprowadził porwanie Żydówki, a Enes odpowiadał za finansowanie. Plan był taki, by wymienić ją na Akima. Właśnie leciała do Rijadu jednym z jego prywatnych samolotów. Postanowił przechować ją u siebie. Może była to ryzykowna decyzja, ale tylko tymczasowa. Gdyby Izraelczycy zgodzili się na wymianę, już jutro zostałaby przetransportowana na Cypr. Jeżeli nie, zostanie rozstrzelana albo sprzedana. W każdym razie w grę wchodziło najwyżej kilkudniowe zakwaterowanie. Enes ani przez sekundę nie wierzył, że Akim zostanie wymieniony na opóźnioną w rozwoju kobietę, bezwartościową dla Bena Szawita, ale ciekawiło go, jak się rozwinie sytuacja. Jeżeli Akim mimo wszystko wyjdzie na wolność, będzie przydatny. Był gotowy do działania, inteligentny i lojalny – kombinacja tyleż rzadka, co atrakcyjna.

Enes zmienił pozycję. Bardzo lubił tę wielką kanapę, na której zapadał się w bezkresnym morzu poduszek. Jedynym problemem było wstawanie – jego ciężkie ciało nie było już tak zwinne jak kiedyś. Gabinet miał ponad trzysta metrów kwadratowych i pięć metrów wysokości. Z kanapy miał dobry widok na basen oraz trzeci i siódmy fairway na polu golfowym. Trawy doglądali dwaj greenkeeperzy, którzy przycinali ją tak dokładnie, jak gdyby używali nożyczek do paznokci. Wszystko było doskonałe. Nie tylko widok, ale i całe jego życie. Sterylna perfekcja i sztuczna rzeczywistość nudziły go. Coś się musiało wydarzyć, coś wyjątkowego. Wiedział, co to będzie… Nowy projekt, ochrzczony przez niego kryptonimem Dżawda, miał zadatki na coś wielkiego. Poza tym mógł się okazać dochodowy. Jak tylko WHO uzna, że ryzyko wystąpienia pandemii jest wystarczająco duże, kraje na całym świecie zaczną się decydować na zakup szczepionki. Właściciel patentu na skuteczny preparat będzie mógł zażądać każdej ceny.

Jednak wiele elementów musiało trafić na swoje miejsce, żeby projekt Dżawda mógł zostać zrealizowany. Przede wszystkim Enes musiał kupić małą firmę badawczą Cryonordic. To stanowiło trzon jego planu. Za pośrednictwem fikcyjnej spółki agresywnie zalicytował, podając cenę znacznie wyższą od wywoławczej, więc sprawa powinna być jasna. Bank inwestycyjny twierdził, że firma jest na dobrej drodze do ukończenia prac nad szczepionką na NCoLV. Enes pokiwał głową. Energia i inspiracja wracały. Spojrzał przez kuloodporną szybę w panoramicznym oknie i zaczął śledzić wzrokiem czyściciela basenów, który płynnymi ruchami przeciągał siatkę przez błękitną wodę – nie miało to zbytniego sensu, woda i tak była czysta i świeża. Proces czyszczenia trwał jednak dzień w dzień, wszystko po to, by utrzymać nieskazitelną, idealną fasadę. Miliarder prychnął. Znów nadchodził czas zmian. Wystarczyło tylko zająć odpowiednie miejsce na szachownicy, żeby naprawdę na tym skorzystać.

Jerozolima, Izrael

Ben Szawit poluzował krawat i rozpiął górny guzik koszuli. Jako premier Izraela miał niewiele czasu na prywatne bywanie na imprezach kulturalnych, a wolne wieczory trafiały się rzadko. Spojrzał na żonę, która siedziała obok niego na tylnym siedzeniu przestronnego mercedesa. Widział, że jest zmęczona, ale i zadowolona. Zespół tańca Batszeewa zaprosił ich na fantastyczny występ. Ben stłumił ziewnięcie, objął ramieniem Sarah i przycisnął do siebie. Kochał delikatny zapach jej owocowych perfum. Jak one się nazywały? Mężczyzna powinien znać nazwę zapachu swojej żony, ale kompletnie wyleciała mu z głowy. Po kilku minutach leniwej ciszy samochód zwolnił i zahamował. Ben wysiadł i skinął głową strażnikom pilnującym bramy do pięknie położonej dużej, szarej willi Beit Aghion. Pomógł żonie wysiąść z samochodu, po czym trzymając się za ręce, ruszyli żwirową ścieżką w kierunku głównego wejścia. Jeden ze strażników zasalutował i otworzył masywne dębowe drzwi. W domu panowała cisza i paliło się przytłumione światło. Dzieci spały. Służba na pewno też, bo Sarah dała im wolne. Weszli po szerokich schodach. Sarah potknęła się i zachichotała jak nastolatka, która wywinęła jakiś numer. Kiedy weszli na piętro, mrugnęła do niego i ruszyła w stronę łazienki. Ben skręcił do sypialni. Ściągnął krawat, rozpiął koszulę i zapalił światło. Z zaskoczenia gwałtownie nabrał powietrza. W jednym z dwóch foteli przy oknie siedziała młoda kobieta ubrana na czarno. Spokojnym gestem wskazała pusty fotel.

– Szalom, panie premierze. Proszę usiąść.

Włamywaczka. W jego własnej sypialni. Ile osób jej towarzyszyło? Z korytarza dobiegał szum prysznica. Kobieta w fotelu patrzyła na niego bez słowa. W końcu dał za wygraną i podszedł do intruza w czerni. Tego właśnie obawiał się zawsze najbardziej – że któryś z wrogów kraju dotrze aż tutaj, do samego centrum i do jego rodziny. Zanim usiadł, wskazał ją palcem i ściszył głos, żeby nie było go słychać w łazience:

– Jeżeli w jakikolwiek sposób przestraszycie albo skrzywdzicie kogokolwiek z mojej rodziny, to przysięgam, że…

Kobieta mu przerwała.

– Pańskiej rodzinie nic nie grozi. Nie jestem wrogiem. Przeciwnie, pracuję dla pana. Jest pan moim szefem.

Ben spojrzał na nią, nie rozumiejąc. Kobieta mówiła dalej.

– Wiem, że wybrałam nieodpowiedni sposób na spotkanie, ale po prostu nie mam wyboru. Musi mi pan pomóc poradzić sobie z nagłą sytuacją. Z kryzysem. Który dotknął mnie, ale także cały Izrael.

Premier rzucił okiem w stronę szeroko otwartych drzwi sypialni, po czym usiadł w fotelu.

– Kim pani jest?

Kobieta wyciągnęła rękę.

– Rachel Papo.

Ben zignorował gest i zaczął szperać w pamięci. Nazwisko brzmiało znajomo.

– Gdzie pani pracuje?

– W Mossadzie. Grupa Mona.

– Dlaczego włamała się pani do mojego domu?

– Jestem tu, żeby prosić o pomoc. Pan najlepiej ze wszystkich będzie w stanie zrozumieć powagę sytuacji i z pewnością może dać zielone światło.

– Co to za sytuacja? Na co się mam zgodzić? – w głosie Bena Szawita słychać było narastające zdenerwowanie.

– Wie pan, że obywatelka Izraela została porwana w biały dzień w Hajfie? I że ci, którzy ją uwięzili, domagają się wymiany za szpiega Sinona, czyli pańskiego byłego doradcę Akima Kaca?

Na dźwięk nazwiska dawnego przyjaciela rodziny Ben drgnął, a jego spojrzenie zrobiło się bardziej mroczne.

– Słyszałem o tym, to bardzo poważna sprawa.

– Nie możemy pozwolić, by niewinna Żydówka była więziona przez terrorystów. Jeżeli nie dostaną Akima, z całą pewnością ją zabiją. Ona… – Rachel straciła wątek, słowa uwięzły jej w gardle, po chwili jednak ogarnęła się i mówiła dalej: – Przekażemy Akima, a kiedy już będziemy ją mieli, znów go wytropimy. Uda się nam, ale teraz musimy zagrać w grę pod tytułem „Sinon w zamian za kobietę”.

Ben zorientował się, że szum wody ustał. Sarah mogła wejść do sypialni w każdej chwili. Czy powinien spróbować włączyć alarm? Zerknął na czerwony przycisk na rogu łóżka. Kobieta wpatrywała się w podłogę. Pochylił się. Krzesło zatrzeszczało pod jego ciężarem.

– Czy zdaje sobie pani sprawę, jaką szkodę wyrządził Akim temu krajowi?

– Z całym szacunkiem, panie premierze, ja dokładnie wiem, co zrobił Akim. Sama byłam jednym z celów jego bomb. I to ja go schwytałam. Jednak mimo odniesionych obrażeń darowałam mu życie, żebyście mogli go przesłuchać. To była idiotyczna decyzja, a jej rezultatem jest to tchórzliwe uprowadzenie.

A więc to stąd znał jej nazwisko. Rachel Papo, kobieta, która zdemaskowała i pojmała Sinona. Spojrzał na drzwi sypialni, a następnie z powrotem na Rachel. Odezwał się nieco łagodniejszym tonem:

– W pełni się z panią zgadzam, że musimy znaleźć sposób na uwolnienie porwanej kobiety, ale dziwi mnie, że proponuje pani wymianę. Wie pani, że nigdy nie negocjujemy z terrorystami, a w tej sytuacji jest jasne jak słońce, na którą stronę przechyla się szala… Prawdopodobnie największy wróg naszego państwa w zamian za jedną kobietę? Nie mówię, że nie jest ważna, ale nie jest aż tak wyjątkowa. Nikt nie jest.

Rachel podniosła głowę.

– I tu się pan myli, właśnie ta kobieta jest bardzo wyjątkowa. I ma nazwisko: Tara Papo. Jeżeli nie jest pan gotów zrobić tego dla niej, proszę zrobić to dla mnie. Robiłam dla Izraela rzeczy, o których się panu nawet nie śniło. Brudną robotę, dzięki której pan mógł obiecywać w telewizji stabilność i bezpieczeństwo. Zadania, po których tygodniami śniłyby się panu koszmary, gdybym je tylko opisała. Wszystko po to, by utrzymać naszą kruchą fasadę. A więc, panie Szawit, jeśli nie dla Tary, to proszę przynajmniej zrobić to dla mnie.

Ben odchylił się na fotelu. Meir Pardo opowiadał mu o Rachel Papo. Była niezrównoważona i śmiertelnie niebezpieczna. Teraz na dodatek działała pod presją i nie spała od kilku dni. Porwana kobieta była jej siostrą. Gdyby popełnił błąd, wszystko mogłoby się źle skończyć. Bóg wie, do czego była zdolna. Jednocześnie nie zmienił zdania. Gdyby Rachel nie była w to tak zaangażowana emocjonalnie, zrozumiałaby, że wymiana jest wykluczona.

– Przykro mi, Rachel. Naprawdę. Znajdziemy sposób, żeby odzyskać twoją siostrę, ale nie mogę pozwolić na wypuszczenie Akima. Nie ma mowy.

Rachel popatrzyła mu w oczy. To była próba sił, a on nie uciekł wzrokiem. Nagle wstała, tak niespodziewanie, że aż podskoczył. Wzruszyła ramionami i poszła do drzwi. Kiedy się odwróciła, miała zaciśnięte pięści.

– Dokonał pan wyboru. I teraz będzie pan musiał żyć z konsekwencjami.

Wyszła. Ben Szawit siedział na miejscu i ciężko oddychał. Czy powinien włączyć alarm? Coś mu podpowiadało, że nic to nie da – Rachel już zniknęła. Jakie konsekwencje miała na myśli? Co zamierzała zrobić?

– Witaj, nieznajomy! – Sarah, owinięta dużym ręcznikiem frotté, stanęła w drzwiach.

Uśmiech zniknął jej z twarzy, kiedy zobaczyła jego minę.

– Co się stało? Wyglądasz, jakbyś zobaczył śmierć.

Ben Szawit wstał i posłał jej zmęczony uśmiech.

– Bynajmniej, kochanie. Bynajmniej – powiedział.

Gdy jednak ją objął, zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie trafiła w sedno.

Buszehr, Iran

Kiedy książę Abdullah bin Aziz kupił liczący sześćdziesiąt pięć metrów długości jacht typu Benetti, poddał go pełnej renowacji, między innymi w prywatnych kajutach zastępując metal czystym złotem. Jacht był zacumowany w Zatoce Perskiej, sto pięćdziesiąt metrów za oświetlonym portem w Buszehrze. Noc była ciepła, a okna w przestronnym salonie otwarte. Jutro miał ruszyć na południe, przez Zatokę Omańską i wąską cieśninę Ormuz, a następnie wypłynąć na Morze Arabskie i Ocean Indyjski. Jego celem była Afryka Południowa i doroczne targi koni. Saja była wymęczona, czekało ich kilka tygodni na morzu, a ponieważ książę nie chciał spać przy dźwięku pracujących silników, czas płynął dwa razy wolniej. Siedziała na uboczu, zatopiona w jednym z dużych foteli, i dzieliła uwagę pomiędzy film a chłopców. Dziwiła się, że nadal nie śpią, zwłaszcza Nabil, który miał dopiero dziewięć lat. Jedli czekoladę i Saja tylko czekała, aż na białej sofie pojawią się brązowe odciski palców. Książę nie interesował się niczym poza filmem. I głośnym jedzeniem pistacji. Brał je do ust w całości, a łupiny wypluwał do szklanej miski, którą trzymał na kolanach. Nowe dziewczyny też tam były i oglądały film. Posługiwały się jakimś europejskim językiem, którego nie rozumiała, i przez cały czas chichotały. Jako najmłodsza żona księcia nie powinna przebywać w tym samym pomieszczeniu co te tanie hieny z Europy. Film był amerykańskim dramatem kostiumowym osadzonym w czasach wojny secesyjnej. Abdullah uwielbiał filmy kostiumowe, a ona ich nienawidziła. Może właśnie dlatego.

W chwili gdy Nabil w końcu położył lepką rękę na białej sofie, dziewczyny wybuchnęły jeszcze bardziej histerycznym chichotem, a książę splunął skorupkami pistacji, życzyła sobie, żeby wszystko po prostu zniknęło. I jej modlitwy zostały wysłuchane. Choć jeszcze o tym nie wiedziała.

Nagle w salonie pojawił się niski chudy mężczyzna. Wyglądał prawie jak chłopiec. Miał sympatyczną, lekko okrągłą twarz i był bardzo dobrze ubrany. Jak się tu dostał? Nie eskortował go żaden z ochroniarzy. Czyżby był przyjacielem księcia? Zerknęła na męża. Abdullah siedział nieruchomo na kanapie. Nikt się nie podniósł. Wszyscy byli zmęczeni po zbyt obfitym i zbyt długim obiedzie. Film, który oglądali, trwał nadal za plecami mężczyzny. Książę zrobił zapraszający gest ręką, ale przybysz nie usiadł. Zaczął zadawać pytania. Wymienił mnóstwo nazwisk i zapytał, czy książę zna któreś z nich. Książę Abdullah nie odpowiadał, ale Saja widziała, że jest zdenerwowany. W końcu odchrząknął i zapytał gościa, czy sam również nosi jakieś nazwisko. Mężczyzna o wyglądzie chłopca uśmiechnął się i przeprosił, że zapomniał się przedstawić. Powiedział, że nazywa się Avner Grant i pracuje dla jednostki 101 izraelskiego Mossadu. Po tych słowach zastrzelił dziewczyny. To stało się tak szybko, że Saja nie zdążyła krzyknąć. Strzelił im w głowy. Pistolet był wyposażony w tłumik i zabijał bezgłośnie. Widziała już wcześniej ciche pistolety, ale tylko w filmach. Mężczyzna o imieniu Avner zaczął zadawać kolejne pytania. Kto był sponsorem głównego autora Mony, Samira Mustafa? Kto sfinansował cyberatak na Izrael? Kiedy Abdullah nie odpowiadał, Avner nagle oblał Nabila płynem, który miał przy sobie w zielonej buteleczce. Chłopiec zaczął wrzeszczeć. Na ich oczach jego twarz zaczęła się rozpuszczać. Saja próbowała krzyczeć, ale brakowało jej powietrza. Dobry, kochany Nabil. Avner ze spokojem powtórzył pytania. Książę płakał i pociągał nosem, ale w dalszym ciągu nie odpowiadał. Avner oblał płynem Adima, najstarszego syna księcia. Abdullah płakał i prosił o litość. Modlił się, żeby mężczyzna ocalił jego dzieci, ale było już za późno. W powietrzu unosił się paskudny odór. Avner chwycił głowę księcia i wlał mu resztkę płynu do ust. Książę zaczął się trząść. Z jakiegoś powodu Saja nie mogła przestać patrzeć na jego stopy. Palce u nóg zgięły się kurczowo. Zawsze lubiła stopy swojego męża, były gładkie i kształtne. Złotą obręcz, którą miał na nadgarstku, dostał od niej na urodziny dwa lata temu.

Kiedy wszyscy już nie żyli, Avner wreszcie usiadł na dużej sofie. Saja bała się oddychać. Zapytał, czy jest coś do jedzenia, a ona podała mu miskę z figami. Avner jadł, kilkakrotnie kiwając głową z uznaniem. Powiedział, że nie ma nic lepszego niż świeże figi. I że właśnie irańskie lubi najbardziej. Potem wstał, dokładnie wytarł usta i strzelił jej w klatkę piersiową. Również tym razem strzał padł bezgłośnie, dokładnie tak jak w filmach.

Haluza, Izrael

W świetle reflektorów ukazał się przystanek autobusowy. Był oddalony o półtora metra od pierwszego ogrodzenia i dwa kilometry od muru. Składał się z krzywego słupa z rozkładem jazdy, jednej ławki i wgniecionego śmietnika. Rachel Papo zwolniła i zatrzymała się. Drzwi zgrzytnęły, kiedy wysiadała z zardzewiałego pikapa. Po trudnej jeździe z Beer Szewy silnik trzaskał, a spod maski buchała para. Rozejrzała się dookoła. Tej nocy nie było deszczu ani wiatru. Rozgwieżdżone niebo zapierało dech w piersiach, a na tle czarnej pustyni przystanek zdawał się unosić w powietrzu. Czy mógł to być ostatni przystanek na świecie? Czy wsiadający tu pasażerowie na zawsze opuszczali ziemię i ruszali ku wieczności? W jej przypadku tak właśnie było. To tutaj zostawiła wszystko, w co kiedyś wierzyła, o co walczyła i czego przysięgała bronić. Zostawiła tu światło i wkroczyła w ciemność. „Jesteś teraz sama, Rachel” – powiedział jej Akim Kac, zanim wyszła z pokoju przesłuchań. W jego głosie pobrzmiewała pewność siebie, no i miał rację. Od tamtej pory była sama. Stała nieruchomo koło wgniecionego śmietnika i patrzyła na ogromny kształt przed sobą: Ketziot, najlepiej strzeżone więzienie na świecie.

Plan był równie naciągany, co szalony i zdawała sobie sprawę, że w ciągu godziny najprawdopodobniej będzie martwa albo sama trafi do jednej z cel sekcji piątej. Zdjęła mały plecak i ostrożnie włożyła go do śmietnika. Do przyjazdu następnego autobusu pozostało jeszcze kilka godzin i nie mogła ryzykować, zabierając go ze sobą. W plecaku były trzy paszporty, każdy z jej zdjęciem, choć z inną narodowością i nazwiskiem. Do tego dwie rolki srebrnej taśmy, domowej roboty atrapa, która z daleka wyglądała jak ładunek wybuchowy, oraz półautomatyczny glock trzydzieści osiem. Ponownie usiadła za kierownicą, przekręciła kluczyk, włączyła bieg i ruszyła w stronę pierwszego punktu kontrolnego. Zerknęła na zegarek. Była za pięć czwarta rano. Kiedy dotarła do ogrodzenia, zatrzymała się i wyłączyła silnik. Szlaban opuszczono, ale stróżówka była pusta. Ten punkt nie stanowił żadnej ochrony, więc nie zatrudniano tam nikogo na noc. Mimo to wiedzieli, że przyjechała. Mała kamera na słupie koło szlabanu zrobiła zbliżenie na samochód. Była jak zimne rybie oko, które wszystko widzi i nigdy nie mruga. Spojrzała w obiektyw i czekała. Wyjdą jej naprzeciw czy pozwolą dojechać aż do bramy? Po niespełna dziesięciu minutach szlaban podniósł się z cichym pomrukiem. Rachel podjechała ostatnie pięćset metrów do dużych metalowych drzwi w murze więzienia. Po kolejnej minucie zapalił się mocny reflektor. Cały obszar, o powierzchni boiska piłkarskiego, skąpany był w sterylnym białoniebieskawym świetle. Trzech młodych strażników z bronią automatyczną wyszło poza jasny krąg. Jeden z nich podszedł do samochodu i dał znak, by wysiadła. Wszyscy trzej skierowali broń w jej stronę. Wyszła z samochodu, demonstracyjnie trzymając ręce nad głową. W prawej dłoni miała dowód osobisty. Starała się poruszać spokojnie i ostrożnie – strażnicy z pewnością byli spięci na widok niespodziewanego gościa o tak wczesnej porze. Zardzewiały pikap nie poprawiał sytuacji. Strażnik stojący najbliżej wyraźnie odetchnął, kiedy zobaczył, że w samochodzie siedzi młoda kobieta. Rozpoznała tę reakcję, prawie wszyscy mężczyźni popełniali ten sam błąd. Skinął jej głową.

– To teren chroniony. Musi pani natychmiast stąd odejść.

Uśmiechnęła się, nie opuszczając rąk.

– Nazywam się Rachel Papo i pracuję dla służb bezpieczeństwa. Możecie sprawdzić moją tożsamość. Przyjechałam spotkać się z Janisem Solmanem.

– Nie zgłaszał żadnej wizyty. O co chodzi?

– To tajna sprawa niezwykłej wagi.

Trzej mężczyźni wymienili spojrzenia. Strażnik stojący najbliżej opuścił broń i wyciągnął rękę.

– Poproszę pani papiery.

Rachel podała mu dokument. Ze wszystkich sił starała się sprawiać wrażenie spokojnej. Nachyliła się do samochodu, opuściła wzrok i patrzyła na mieniący się piasek. Strażnik znalazł się z powrotem w świetle reflektora. Dwaj pozostali nie ruszyli się z miejsca, ale trochę opuścili broń i teraz nie celowali już w jej pierś, lecz w kolana. Spokojna powierzchowność żadną miarą nie odzwierciedlała tego, co działo się w jej wnętrzu. To był jeden z najbardziej newralgicznych punktów planu. Jeżeli spotkanie nie dojdzie do skutku, wszystko trafi szlag. Jak Janis Solman zareaguje na wieść, że kobieta, która próbowała zabić jego najcenniejszego więźnia, dzwoni do drzwi o czwartej rano? Strażnicy celowali teraz w jej stopy. Kawałek dalej w świetle zamknęły się drzwi i chwilę później pojawił się strażnik, który zabrał jej dokumenty. Uważnie słuchał kogoś, kto mówił do niego przez radio. Spojrzał jej w oczy. Po chwili skinął głową i opuścił radio.

– Janis nie wie nic o żadnej tajnej sprawie i kazał mi dopilnować, żeby pani jak najszybciej stąd zniknęła.

Wyloty luf znów znalazły się na wysokości jej piersi.

Rachel potrząsnęła głową.

– Nalegam.

Strażnik wyglądał na zdenerwowanego.

– Sprawdzamy pani tożsamość i skontaktujemy się z bezpośrednim zwierzchnikiem. Pani zachowanie jest naprawdę szczególne. Nie będzie pani na nic nalegała, tylko po prostu zrobi to, co mówię. Wsiądzie do tego zardzewiałego rzęcha i wróci, skąd przyjechała. Rozumiemy się?

– Czy mogę przynajmniej porozmawiać z nim przez radio? Nie na darmo chyba pokonałam taki szmat drogi – powiedziała i przekrzywiła głowę.

Strażnik coś wymamrotał, podniósł radio i czekał na odpowiedź. Nie sposób było przeoczyć, że nie uśmiecha mu się po raz kolejny przeszkadzać Janisowi. Po krótkiej wymianie zdań, której nie słyszała, podał jej radio. Mrugnęła do niego i wcisnęła przycisk nadawania.

– Janis?

– O co chodzi, do cholery?

Rachel odwróciła się, żeby strażnik jej nie słyszał.

– Lew Solman.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Nagle rozległ się trzask i ponownie usłyszała metaliczny głos Janisa.

– Co mój ojciec ma z tym wspólnego?

– Mam zdjęcie, które chciałabym ci pokazać. Zostało zrobione niecałe dwie godziny temu i przedstawia twojego ojca. Myślę, że chciałbyś je zobaczyć.

– Mój ojciec jest w domu i śpi. Co ty, do diabła, kombinujesz?

Rachel spojrzała na strażnika, który wyglądał na zniecierpliwionego.

– Masz całkowitą rację. Jest w domu w Beer Szewie, a dokładnie w swojej starej zielonej willi przy Tel Hai siedem. Jednak bardzo bym się zdziwiła, gdyby spał. Myślę, że kiedy zobaczysz zdjęcie, zrozumiesz dlaczego. Powiem tylko, że…

– Tak? O co chodzi? – w głosie Janisa pojawiła się nagła niepewność.

– Tęskni za swoim małym geniuszem, swoją małą Jidyszer kop.

Rachel czekała w napięciu. W końcu usłyszała trzask i w słuchawce rozległ się głos Janisa.

– Oddaj radio Elijahowi.

Odwróciła się do strażnika.

– Domyślam się, że to ty jesteś Elijah? – powiedziała, podając mu radio. – Chce z tobą rozmawiać.

Przejechanie przez wszystkie bramki zajęło jej czterdzieści trzy minuty. Kiedy w końcu zatrzymała się na dużym parkingu przed głównym budynkiem więzienia, niebo miało już kolor jasnego różu. Kobieta w prostym beżowym mundurze powitała ją przy wejściu i zaprowadziła do pustego bufetu.

– Kawy?

Rachel pokiwała głową i z wdzięcznością przyjęła ciepły kubek. Kofeina była jej bardzo potrzebna. Nie zanosiło się na to, by w ciągu najbliższej doby jeszcze pospała. Usiadła przy jednym z białych plastikowych stolików i położyła przed sobą swojego blackberry. Kilka minut później otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł Janis Solman. Miał przekrwione oczy i potargane włosy. Ubrany był w dżinsy i biały T-shirt.

– Co ty, do cholery, wyrabiasz?

Nie zdążyła odpowiedzieć, bo Janis mówił dalej:

– Próbowałem się dodzwonić do ojca, ale nie odbiera. Obudziłem jego sąsiadkę Sonję i poprosiłem, żeby zadzwoniła do drzwi. Nikt nie otwiera. Gdzie on jest, do diabła?

Rachel wzięła do ręki telefon.

– Już mówiłam. W domu.

– To dlaczego nie daje znaku życia?

Nie patrząc na wzburzonego Janisa, przeglądała zdjęcia. Kiedy znalazła właściwe, podała mu telefon i przyjrzała się jego twarzy. Wydał z siebie zduszone westchnienie i wytrzeszczył oczy.

– Dlaczego jest związany? I co takiego ma przyklejone taśmą do piersi? – Podniósł głos. – Odpowiadaj! Co to za gówno?

– To dwa detonatory. Jeden sterowany ruchem ciała, który odpali ładunek, jeśli twój ojciec będzie próbował się uwolnić, i drugi, uruchamiany za pomocą sieci GSM. Innymi słowy, mogę do niego zadzwonić i zdalnie wysadzić go w powietrze.

Janis opadł na krzesło naprzeciwko niej. W dalszym ciągu kurczowo ściskał w dłoni telefon. Rachel widziała, że w jego świeżo rozbudzonej świadomości kołaczą się tysiące myśli. Po chwili powiedział nieco ciszej:

– Mogę kazać cię aresztować, tu i teraz. Mam twoją komórkę, więc nie możesz z niej zadzwonić. Grupa saperów pojedzie do taty i rozbroi bombę.

Pokiwała głową.

– Jasne, ale kto powiedział, że jestem sama? Może zadzwonić ktoś inny. I czy naprawdę nie boisz się ryzyka, że do odrywania taśmy weźmie się jakiś niestabilny emocjonalnie stary kombatant albo, co gorsza, pryszczaty rekrut?

Janis zrozumiał, że przegrał, i trzęsącymi się rękoma oddał jej telefon. Spojrzał na nią ze łzami w oczach.

– Ale… dlaczego? Co ja ci zrobiłem? – zapytał zduszonym głosem.

Rachel wzięła telefon i popatrzyła na zdjęcie. Lew był przywiązany taśmą do krzesła. Do jego piersi przymocowane było coś, co wyglądało bardzo groźnie. W rzeczywistości były to dwie sklejone ze sobą paczki papierosów, kilka kabli, bateria i mrugająca dioda. Dokładniejsze oględziny zdemaskowałyby atrapę, ale na zdjęciu sprawdzała się dobrze. Zresztą nie była już nawet przytwierdzona do ojca Janisa. Spoczywała w plecaku zostawionym w koszu przy przystanku. Gra była ryzykowna – gdyby sąsiadka miała zapasowy klucz albo gdyby ktoś mimo wszystko włamał się do mieszkania, zastałby Lwa całego i zdrowego, choć przywiązanego do krzesła w kuchni. Czas działał na jej niekorzyść, więc musiała działać szybko.

– Dlaczego? Dlatego, że moja młodsza siostra jest teraz w takiej samej sytuacji jak twój ojciec. Licz się z tym, że jestem gotowa oddać za nią twojego ojca.

– Ja… wiem, co spotkało twoją siostrę. Bardzo mi przykro. Naprawdę. Uwierz mi, próbowałem wyciągnąć z Akima Kaca coś użytecznego. Wykorzystaliśmy wszystkie dostępne metody i…

Rachel weszła mu w słowo.

– To, czym się tam zajmujecie, nic tu nie zmieni i nie uratuje życia Tarze. Nie mam czasu na dyskusje, po prostu zrobisz dokładnie to, co mówię.

Janis nie odpowiedział, więc Rachel kontynuowała:

– To całkiem proste. Mam gdzieś, w jaki sposób to załatwisz, ale mówiąc w skrócie: masz mi dać Akima. Jeśli to zrobisz, podam ci numer telefonu, który wyłącza bombę.

– Chcesz, żebym… co takiego?

– Chcę, żebyś dał mi Akima Kaca. Wyjedzie stąd ze mną. Możesz to nazwać potajemnym przeniesieniem czy jak tam sobie chcesz. Po prostu to załatw.

Janis wlepił wzrok w Rachel.

– Rozumiesz, czego tak naprawdę żądasz? To najlepiej strzeżony więzień w kraju…

– Wiem, ale to ty jesteś za niego odpowiedzialny. Wszyscy cię tu znają i darzą zaufaniem. Możesz to załatwić. Fałszuj papiery, kłam, zabijaj. Rób, co trzeba.

– Nawet gdybym chciał, to się nigdy nie uda. Tu jest zbyt wiele procedur bezpieczeństwa. Nie mogę tego zrobić.

Rachel długo patrzyła mu w oczy. W końcu, rozczarowana, pokręciła głową, chwyciła telefon i opadła z powrotem na krzesło. Wybrała zapisany numer i przełączyła na głośnik. Rozbrzmiał jeden sygnał. Janis zerwał się z krzesła.

– Co ty wyprawiasz? Nie możesz…

– Detonator jest ustawiony na osiem sygnałów. To ulubiona cyfra mojej siostry.

Janis rzucił się w kierunku Rachel, próbując zabrać jej telefon. Zrobiła prosty unik. Rozległ się kolejny sygnał.

– Zrobiłeś wielki błąd, uznając, że blefuję. Zrozum, mam w dupie, co się stanie z twoim ojcem. Po prostu muszę znaleźć jakiś sposób na odzyskanie siostry.

Trzeci sygnał zabrzmiał głośno i złowieszczo. Janisowi zbierało się na płacz.

– Nie mogę… Musisz…

Czwarty sygnał. Rachel również zaczęła się denerwować. Wiedziała, że Janis musi ją powstrzymać, a ona musi ustąpić. W przeciwnym wypadku blef wkrótce zostanie zdemaskowany. Zaryzykowała.

– Kiedy od niego wychodziłam, płakał. A wiesz dlaczego? Powiedział, że nigdy go nie uratujesz. Powiedział to w jidysz. Mentsz. Nie jesteś Mentsz, dobrym człowiekiem. Wiedział, że go zdradzisz.

Piąty sygnał. Janis splótł ręce.

– Poczekaj!

– Co?

– Ja…

Rachel poczuła na czole zimny pot, ale mimo to nie ustąpiła.

– Nie słyszę cię.

Szósty sygnał. Janis krzyknął.

– Dam ci Sinona!

Rachel przerwała połączenie. Janis rzucił się do przodu i opadł na stół. W pokoju zapadła cisza. Słychać było tylko sapanie Janisa. Rachel nachyliła się do niego i powtórzyła polecenie.

– Chyba najlepiej będzie, jeśli każesz przenieść go w inne miejsce. Na przykład do centrali Mossadu w Glilot. Będę czekała przy samochodzie na parkingu. Dopilnuj, żeby go porządnie nafaszerowali środkami usypiającymi, najlepiej takimi, które działają przez wiele godzin. Wsadzimy go do pikapa, a ty postarasz się o to, żebym stąd bezpiecznie odjechała. Po piętnastu minutach zadzwonię do ciebie i podam numer, który rozbroi bombę.

Janis podniósł głowę i spojrzał jej w oczy.

– Skąd mogę mieć pewność, że podasz mi właściwy numer? – odezwał się zmęczonym głosem. – Że po prostu nie zdetonuję bomby?

Rachel się uśmiechnęła.

– Nie możesz.

Glilot, Izrael

Meir Pardo nie okazywał ekscytacji. Spokój to ważna i pożądana cecha, gdy stoi się na czele jednej z najbardziej efektywnych organizacji szpiegowskich na świecie i odpowiada za ponad dziesięć tysięcy pracowników rozsianych po całym globie. Piętnaście po piątej rano przeszedł przez grube szklane drzwi prowadzące do centrali Mossadu i ignorując przyjazne pozdrowienia ochroniarzy, ruszył od razu do windy. Czuł ból w nodze – efekt dawnego wojennego urazu, ale nie miał czasu wziąć laski. Kiedy w windzie został sam, zaczął zbierać myśli. W nocy Rachel Papo włamała się do domu Bena Szawita. Groziła mu i żądała, by zatwierdził wymianę. Jak, do cholery, mogła zrobić coś tak szalonego? Czyżby się naćpała? Widział już niejedno, ale czegoś takiego jeszcze nie. Natychmiast powinna zostać zwolniona ze służby. Oskarżona i skazana. Winda wjechała na najwyższe piętro i drzwi się otworzyły. Szybkim krokiem minął rzędy pustych sal. Przez duże okna w korytarzu wpadało słońce. Drzwi do jego gabinetu były otwarte. Przyśpieszył kroku, wszedł w drzwi i zobaczył Dawida Jassura nachylonego nad jego biurkiem, ze słuchawką przy uchu i skupionym wyrazem twarzy. Przez wszystkie lata, kiedy razem pracowali, Meir nigdy nie widział Dawida w pracy o tej porze. Nigdy też pod jego nieobecność Dawid nie bywał u niego w gabinecie. Meir opadł na krzesło dla gości i wyjął fajkę. Pomyślał, że pozwoli Dawidowi dokończyć to, co robił. Było jasne, że jest wściekły.

– Nie jestem w stanie po raz kolejny słuchać tego gówna. Powtórzyłeś to samo trzy razy, a ja już za pierwszym zrozumiałem, że się wygłupiliście. Chcę mieć pewność, że zamknęliście wszystkie granice. I to tak, że nic się nie przeciśnie. Obserwujcie telefon, namierzcie ją, kiedy się połączy, ale, do ciężkiej cholery, nie ingerujcie, dopóki nie dostaniecie pozwolenia. Nie spuszczajcie z oczu jej karty kredytowej, alternatywnych tożsamości i połączeń z mobilnym internetem. No i sprawdźcie wszystkie bezpieczne adresy od Naharijji po Ejlat.

Dawid trzasnął słuchawką. Odwrócił się i spojrzał na Meira.

– Słyszałeś?

– Rachel wymknęła się spod kontroli. Ben szaleje i podważa kompetencje całej organizacji. Całe szczęście, że przynajmniej nie posunęła się dalej i go nie zaatakowała.

Dawid pokręcił głową.

– Czyli nie słyszałeś. To, co się stało u Bena, to nic. Za to później…

Meir wyjął fajkę z ust i się pochylił.

– Wyduś to z siebie. Co może być gorsze niż włamanie do domu premiera?

– Około drugiej w nocy Rachel włamała się do mieszkania ojca Janisa Solmana w Beer Szewie. Przyczepiła mu jakiś ładunek wybuchowy i zrobiła zdjęcia telefonem.

Meir siedział nieruchomo. Jakimś sposobem domyślał się dalszego ciągu.

– Potem pojechała do Ketziot. Grożąc, że wysadzi ojca Janisa w powietrze, skłoniła go do wydania… – Dawid spojrzał w sufit – …Akima Kaca.

Meir wiedział od początku, że Rachel to ryzyko, ale mimo wszystko odważył się je podjąć. Zaufać jej. Wielu wątpiło i kwestionowało jego decyzję. Teraz wyszedł na idiotę. Nic dziwnego. Przez jego bezmyślność stracili kontrolę nad najważniejszym więźniem w kraju. Chciał zapalić fajkę, ale jakiś nowy przepis zakazywał palenia w budynku – prawdopodobnie mogło to włączyć system zraszaczy. Dawid najwyraźniej czytał coś w komórce. Meir odłożył fajkę na stół przy fotelu.

– Jest w drodze na Cypr. Będzie próbowała przeprowadzić wymianę.

Dawid spojrzał na niego, najwyraźniej się zastanawiając, jak bardzo jest to prawdopodobne. Po krótkiej chwili skinął głową i wystukał numer. Kiedy się dodzwonił, powiedział ostrym tonem:

– Wyślijcie dodatkowych ludzi do obserwowania portów. I mniejszych, prywatnych lotnisk. Chcę też, żeby jednostka 101 na wszelki wypadek wysłała kogoś bezpośrednio do Nikozji.

Meir zacisnął pięści, ale się nie odezwał. Zdał sobie sprawę, że nie ma innej możliwości – Rachel była stracona. Dawid zakończył rozmowę i spojrzał na niego. Być może w jego wzroku kryło się współczucie.

– Wiem, co czujesz, i nie będę o tym mówił. Ale musisz poprosić Bena, żeby podpisał czerwony papier, i to natychmiast. Jednostka 101 musi działać niezwłocznie, jeśli chcemy mieć jakiekolwiek szanse na powstrzymanie tej katastrofy.

Meir wyjrzał przez okno. Ile takich wyroków śmierci miała w ręku sama Rachel przez wszystkie lata pracy w jednostce? Tym razem na dokumencie znajdzie się jej nazwisko. Który z jej dawnych kolegów otrzyma to zadanie? Meir poczuł gorzki smak w ustach. Wziął do ręki leżącą na stole fajkę i wstał z krzesła.

– Przygotuję czerwony papier. Słuchaj, Dawid…

– Tak?

– Upewnij się, że jednostka powierzy to swojemu najlepszemu człowiekowi.

Sztokholm, Szwecja

Jens wcześnie zjawił się w pracy, co było do niego niepodobne. Zazwyczaj był nocnym markiem – przychodził w porze lunchu i kończył pracę długo po północy. Ale nie dzisiaj. Dziś towarzyszyło mu nieprzyjemne uczucie i nie mógł spać. Śmierć pielęgniarki Pii Haglund nie dawała mu spokoju. Bardzo polubił tę surową siostrę o stalowoszarych oczach, które ciągle mrużyła. Dziennik „Expressen” umieścił tę wiadomość na pierwszej stronie: Nieznany sztokholmski wirus zabija pielęgniarkę, lekarze przerażeni. Nie potrafił sobie wyobrazić gorszego tytułu. Szef redakcji newsowej Jonas Bjäreman był wściekły, że to przegapili, choć dostali cynk od informatora już kilka minut po zgonie. Jens tłumaczył, że system publikacji z jakiegoś powodu usunął artykuł. Było to słabe kłamstwo, które w każdej chwili mogło zostać zdemaskowane, ale Jens liczył na to, że Jonas ma zbyt dużo pracy, by to sprawdzać.

Nie tylko śmierć Pii go niepokoiła, sprzedaż Cryonordic również była złą wiadomością. W nocy zawarto coś w rodzaju porozumienia i firma w zasadzie zmieniła właściciela. Kupującym był Crystal Globe Enterprises – międzynarodowy koncern farmaceutyczny, o którym nigdy wcześniej nie słyszał. Nie mieli swojej strony internetowej, a w Google można było znaleźć zaledwie kilka artykułów na ich temat: notatkę o niewielkim projekcie dobroczynnym w Sudanie, przyznanym w Azji wyróżnieniu za patent oraz wyborze nowego szefa. W komunikacie prasowym banku Wilson & Sterner wyczytał, że Crystal Globe jest własnością fundacji z siedzibą w Singapurze. Kiedy udało mu się znaleźć fundację, okazało się, że ta z kolei jest kontrolowana przez spółkę inwestycyjną z Montevideo w Urugwaju. Ani fundacja, ani spółka inwestycyjna nie miały swoich stron internetowych. Po wpisaniu ich nazw wyszukiwarka nie pokazywała choćby jednego wyniku. W komunikacie Wilson & Sterner znalazła się informacja, że nowy właściciel zamierza inwestować w N-Gate, unikalną, opracowaną przez Cryonordic szczepionkę na NCoLV. A więc laboratorium pracowało nad szczepionką. Była to dobra, choć zaskakująca wiadomość. Dlaczego potrzeba było szczepionki przeciwko tak ograniczonemu wirusowi jak NCoLV? Jens z namysłem przypatrzył się logo Crystal Globes na ekranie komputera. Trzy srebrne litery – C, G i E – zapisane futurystyczną czcionką, a poniżej srebrnoszara szklana kula, która zdawała się otaczać Ziemię.

Okolice Aszdodu, Izrael

Statek towarowy M/s „Limassol” wypłynął z tętniącego życiem portu w Aszdodzie, czterdzieści kilometrów na południe od Tel Awiwu. Jego nośność, czyli łączna masa ładunku, paliwa, wody i załogi, wynosiła tego dnia osiem tysięcy ton – jakieś pięćset ton więcej od dozwolonej. Dla właściciela – Roseman Shipping Company – maksymalizacja zysków była ważniejsza niż bezpieczeństwo załogi. Samych właścicieli nie było na pokładzie, siedzieli bezpiecznie i liczyli pieniądze gdzieś w Afryce Południowej. Pierwszy oficer Zafer Pavlou był jednak na pokładzie i przeciążenie go niepokoiło. To on zostałby pociągnięty do odpowiedzialności, gdyby zdarzyła się inspekcja albo, co gorsza, gdyby statek zatonął. Zanurzenie było zbyt duże, a ładownia znajdowała się stanowczo za blisko poziomu wody. Zafer przestudiował jednak prognozy pogody i nic nie wskazywało na to, by na odcinku między Aszdodem a Limassol czekało ich coś innego niż spokojny wiatr i słońce. Pierwszy oficer pozwolił sobie na chwilę odprężenia. Przez kilka godzin był w pełnej gotowości – z nieznanych mu powodów w porcie roiło się od policjantów i funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Pewnie szukali czegoś lub kogoś – samo w sobie nie należało to do rzadkości.

Aszdod był największym portem w Izraelu i wysyłano tam wszystko, od importowanej broni po pomoc humanitarną dla Gazy. Kontrole bezpieczeństwa i naloty policyjne były tu na porządku dziennym. Wyjął z kieszeni wymiętą paczkę karelia slimów i zapalił. Wprawdzie nie lubił cypryjskich papierosów, ale w czasie postoju w Izraelu był zbyt zajęty, by zejść do sklepu wolnocłowego. Popatrzył na kolorowe rzędy kontenerów. Pracował na morzu dwadzieścia trzy lata i widział już prawie wszystko. Jako nastolatek był marynarzem na tureckim tankowcu. Dla cypryjskiego Greka była to nieustanna walka i często kładł się spać z połamanymi żebrami, krwawiącym nosem albo pękniętą wargą. Życie na morzu było niepodobne do czegokolwiek innego. Tu obowiązywał inny rytm, inna kultura i przede wszystkim zupełnie inny zbiór zasad. Z czasem można się było od tego uzależnić. Jak tylko schodził na ląd, natychmiast tęsknił. Przy obecnej masie M/s „Limassol” mógł rozwinąć prędkość maksymalnie szesnastu węzłów. To znaczyło, że podróż z Izraela na Cypr potrwa ponad czternaście godzin. Od jakiegoś czasu nie widział kapitana. Pewnie leżał w swojej kajucie i odsypiał upojenie alkoholowe. Już kilka godzin temu czuć było od niego alkoholem. Uzależnienie kapitana było po przeciążeniu drugim powodem do niepokoju.

Zafer mocno zaciągnął się papierosem i spojrzał przez bakburtę na ląd. W oddali, na wysokości Holonu, dokładnie na południe od Tel Awiwu, dostrzegł drobny, ciemny punkcik. Osłonił oczy dłonią i przyjrzał się dokładniej. Był to mały ponton. Zafer poczuł skurcz w żołądku. Czyżby Straż Ochrony Wybrzeża? Niezapowiedziana inspekcja? Nie, nic na to nie wskazywało. Był to raczej czarno-biały ponton sportowy. W środku siedziała jedna osoba. Zafir usiadł w kucki i odpalił jednego papierosa od drugiego. Wypluł kilka włókien tytoniu za burtę. Mały ponton przypomniał mu o Ablu. Od ich ostatniego spotkania minęły ponad dwa lata. Nie było łatwo utrzymywać kontakt, kiedy Abel mieszkał z matką. Po raz ostatni widzieli się w Salonikach. Zabrał go wtedy na ryby. Łódź, którą wypożyczyli, była czarno-biała, tak samo jak ten ponton. Jaki to był dzień? Zbliżały się jedenaste urodziny Abla. Postanowił, że ponownie nie przegapi tego dnia, nie powtórzy zeszłorocznego błędu.

Mały ponton płynął z dużą prędkością, prosto na M/s „Limassol”. Za sterami siedziała kobieta. Podskakiwała pod wpływem prędkości, a jej włosy powiewały na wietrze. Zafer zszedł po schodach, a następnie do ładowni i stanął przy dolnym relingu. Po kilku minutach mały ponton zrównał się z dużym statkiem towarowym. Zafer przebiegł kilkanaście metrów wzdłuż relingu i wychylił się, żeby zobaczyć, co robi sterniczka. Zobaczyła go i zaczęła gestykulować. Czyżby wzrok płatał mu figla, czy też koło niej leżał mężczyzna? Co tu się działo? Czy był to jakiś nagły wypadek? Jeśli tak, to dlaczego nie popłynęła w drugą stronę, w kierunku lądu, gdzie mogła się spodziewać pomocy? W kryzysowych sytuacjach ludzie często nie myślą jasno. Może ogarnęła ją panika? Rozejrzał się dookoła, ale na pokładzie nie dostrzegł nikogo innego. Myślał szybko. Statek był wyposażony w platformę, której używali do mycia dużego logo Roseman Shipping namalowanego z boku kadłuba. Białe litery na zielonym tle. Właściciele zawsze pilnowali, żeby nazwa firmy lśniła czystością. Gdzie była teraz ta platforma? Przebiegł między kontenerami na sterburtę i wyjrzał, przechylając się nad relingiem. Zobaczył, że platforma jest zamocowana przy dźwigach. Wrócił na bakburtę. Przez chwilę wydawało mu się, że ponton odpłynął, ale nagle pojawił się znowu, daleko w dole. Kobieta miała trudności z utrzymaniem pontonu równo ze statkiem, a kilwater w każdej chwili mógł go przewrócić. Gestem dał jej znać, żeby przepłynęła na drugą stronę. Wydawało mu się, że kobieta coś krzyczy, ale nie słyszał jej słów. Zwiększyła prędkość, a kiedy była około stu metrów przed statkiem, zakręciła. Zafer pobiegł wzdłuż relingu i ścinając drogę, dotarł do ładunków po drugiej stronie. Platformy do mycia pod żadnym pozorem nie należało używać podczas rejsu. Gdyby zobaczył go teraz ktoś z załogi, pomyślałby, że oszalał. Ale był drugą najważniejszą osobą na statku i kiedy kapitan leżał pijany pod pokładem, to on podejmował decyzje. Sytuacja zaś była wyjątkowa. Przycisnął włącznik i obluzował haki zabezpieczające takielunek. Następnie nacisnął duży, czarny przycisk i platforma powoli zaczęła się obniżać wzdłuż kadłuba. Sterniczka ze wszystkich sił próbowała utrzymać kurs. Pomysł był szalony. Platforma wprawdzie sięgnie wody, ale jak ta biedna kobieta będzie w stanie przenieść na pokład dorosłego mężczyznę, nie zatrzymując pontonu? Plan był śmiertelnie niebezpieczny i wszystko wskazywało na to, że nie wypali. Jeśli ktoś zginie, to on będzie ponosił odpowiedzialność. Powinien pójść na mostek i wydać rozkaz wyłączenia silników. Wtedy jednak byliby opóźnieni, a w Limassol mieli przewidziany przedział czasowy. Gdyby się w nim nie zmieścili, właściciele dostaliby szału. W tej firmie czas przypłynięcia był świętością. Skrzywił się. Niech to szlag, już za późno, żeby się wahać albo zmieniać strategię. Platforma była już przy poziomie wody i chybotała się, smagana wiatrem i spienionymi falami. Zafer spojrzał z niepokojem na maszynerię – łańcuchy przy poduszce silnika były naprężone. To był naprawdę gówniany pomysł. Co będzie, jeśli cała platforma po prostu się urwie?

Wyjrzał i wydał zduszony okrzyk. Potężny mężczyzna leżał już na platformie. Jak się tam dostał? Jak tej kobiecie udało się go tam położyć i jednocześnie sterować pontonem? Wychylił się mocno nad relingiem i gestami próbował dać jej do zrozumienia, że zaraz zacznie podnosić – platforma nie utrzymałaby ich obojga. Krzyczał najgłośniej, jak potrafił, kiedy nagle kobieta zrobiła jakąś akrobatyczną figurę i wylądowała na platformie. Ponton popłynął dalej w prawo i zniknął mu z oczu. Uchwyty małego dźwigu zgrzytnęły złowieszczo. Zafer zaklął i nacisnął przycisk podnoszący platformę, modląc się, aby Bóg miał ich w swojej opiece. Platforma powoli się unosiła, łańcuchy dźwięczały, a silnik dymił. Zafer zaczął krzyczeć na mały, brunatny silnik:

– Wytrzymaj, ty kupo złomu! Słyszysz? Wytrzymaj!

Po długich, zgrzytliwych minutach platforma w końcu dotarła do relingu i Zafer pomógł wciągnąć na pokład ciężkie ciało. Przez chwilę wydawało mu się, że mężczyzna nie żyje, ale kiedy chwycił go za nadgarstki, poczuł, że są ciepłe. Udało im się przerzucić go przez reling. Mężczyzna uderzył mocno o pokład i leżał nieruchomo. Kobieta zwinnie przeskoczyła barierkę i wylądowała na obu nogach koło niego. Miała mały plecak. Włosy zwisały jej mokrymi pasmami, spływała wodą i była zdyszana, ale poza tym wydawała się cała i zdrowa. Z kolei Zafer był wykończony. Opadł na ryflowaną podłogę i próbował złapać oddech. Kobieta ukucnęła przy nieprzytomnym mężczyźnie i zaczęła go badać. Miał na sobie czerwoną bluzę od dresu, workowate zielone spodnie i niebieskie kalosze. Na ubiór kobiety składały się czarna koszulka polo, czarne wojskowe spodnie z dużymi kieszeniami na udach i czarne wojskowe buty. Po chwili podniosła głowę i spojrzała Zaferowi w oczy. Uśmiechnęła się.

– Dziękuję za pomoc.

Zafer zaczął szperać w kieszeni na piersi. Po chwili wyjął pogniecioną paczkę papierosów. Siedząc na podłodze, oparty o zardzewiałą stalową ścianę, zapalił papierosa i mocno się zaciągnął.

– Nie ma za co – odparł stłumionym głosem.

Uppsala, Szwecja

Henrik Dahlström włączył kierunkowskaz i wyjechał na przeciwny pas. Przy silniku wtryskowym o mocy czterystu siedemdziesięciu koni mechanicznych wyprzedzanie nie nastręczało problemów. Jego aston martin model DB9 miękko wyprzedził sznur volvo i bmw. Henrik wrócił na prawy pas i zwiększył bieg srebrną dźwignią przy kierownicy. To był jego wolny dzień i zamierzał popracować w ogrodzie, ale wiadomość z Cryonordic zmieniła jego plany. Wszyscy pracownicy powinni przyjechać do firmy. O piątej po południu mieli poznać nowego szefa. Zażądali też oddzielnego spotkania z kierownikiem do spraw badań. Z willi Henrika w Edsbace do laboratorium koło Uppsali było nieco ponad pięćdziesiąt kilometrów. Jeśli utrzyma prędkość prawie dwustu kilometrów na godzinę, wkrótce będzie na miejscu. Pomyślał o NCoLV. Wczoraj zaczął pracować nad wirusem. Nie przypominał niczego, z czym miał wcześniej do czynienia, a im więcej wiedział na jego temat, tym bardziej był przerażony. Według analizy profesora Svena Sahlgrena wariant, który otrzymali z Karolinska, zdążył już zmutować kilkanaście razy od czasu wariantu zero, którym zarażona była Hanna Söderqvist. Nowa wersja wirusa wykorzystywała układ krwionośny do szybszego rozprzestrzeniania się po organizmie. Najbardziej niepokoił fakt, że NCoLV był teraz znacznie bardziej stabilny. Nie można było pozwolić, żeby stabilność wzrosła na tyle, by mógł przeżyć poza organizmem człowieka i zaczął się rozprzestrzeniać drogą powietrzną. To oznaczałoby katastrofę.

Henrik zwolnił na widok radiowozu i zerknął na zegar na desce rozdzielczej. Spotkanie informacyjne miało się zacząć za dwadzieścia pięć minut. Prezes Robert Bromberg zostawił mu tylko krótką wiadomość na poczcie głosowej. Poinformował, że firma została sprzedana, że nowi właściciele obiecali skupić się przede wszystkim na pracach nad szczepionką przeciwko NCoLV i zapewniali, iż dysponują znacznymi środkami, więc mała firma z Uppsali tylko na tym zyska. Komunikat prasowy również wyjaśnił niewiele, poza tym, że kupującym jest Crystal Globe Enterprises – nieznany Henrikowi koncern farmaceutyczny. Radiowóz włączył kierunkowskaz i skręcił w kierunku Knivsty. Henrik zmienił bieg, silnik zamruczał i prędkość wzrosła do dwustu kilometrów na godzinę. Zjechał w stronę Skölsty i po kilku minutach zwolnił przed szlabanem na terenie Cryonordic. Po wyjątkowo skrupulatnej kontroli pozwolono mu wjechać na wąską asfaltową drogę prowadzącą do laboratorium. Na parkingu przed głównym budynkiem gwałtownie zahamował. Przed drzwiami stało w rzędzie sześć czarnych mercedesów. Skręcił i po jakimś czasie udało mu się zaparkować. Szybkim krokiem przeszedł przez parking. W oszklonym holu roiło się od pracowników firmy, którzy rozmawiali w małych grupkach, popijając szampana i jedząc minikanapki z papierowych talerzyków. Henrik przywitał się z kilkoma kolegami, podziękował za kieliszek szampana i wybrał miejsce koło owalnej sceny, na której zwykle stała szklana łódź wyrzeźbiona przez Bertila Valliena. Teraz na scenie znajdowała się mównica. Umieszczono na niej logo – kryształową kulę, zawierającą w sobie stylizowany ziemski glob, nad którym widniały srebrne litery CGE. Henrik zaczął się zastanawiać, co się stało z łodzią.

– Mister Dahlström?

Zobaczył koło siebie młodą kobietę o ciemnej karnacji.

– Tak.

– Proszę za mną.

Mówiła po angielsku z brytyjskim akcentem. Henrik spojrzał na zegarek.

– A prezentacja?

– Nie musi się pan o nią martwić. Proszę po prostu pójść ze mną.

Przeszli przez tętniący życiem korytarz i weszli w kolejny, prowadzący do pokoju zarządu. Kobieta zapukała do drzwi i od razu otworzyła.

– Czekają na pana.

Dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach stało przy długim mahoniowym stole konferencyjnym. Byli pogrążeni w dyskusji, ale po wejściu Henrika umilkli. Młodszy z nich odłożył iPada, rozłożył ręce i szeroko się uśmiechnął.

– Ach… Henrik Dahlström. Co za zaszczyt.

Henrik niepewnym krokiem podszedł do mężczyzn i wyciągnął rękę. Ten, który go powitał, uścisnął ją serdecznie.

– Nazywam się Craig Winter. To jest Nicholas Moreman. Właśnie wychodził.

Starszy mężczyzna zignorował wyciągniętą dłoń Henrika i bez słowa wyszedł z pokoju. Henrik rozejrzał się dookoła.

– Chciał się pan ze mną spotkać? W takim razie przegapię prezentację.

– Skądże, niczego pan nie przegapi. Nasz szef PR poinformuje tylko, że personel zostaje zwolniony ze skutkiem natychmiastowym.

– Że personel zostaje… co takiego?

– Zwolniony. CGE ma swoich pracowników.

– Ale przecież oni tam stoją i popijają szampana… Co chce pan przez to powiedzieć? To są moi współpracownicy, ludzie, których pozyskanie kosztowało mnie mnóstwo ciężkiej pracy. Poza tym to obiekt chroniony. Nie każdy może tu pracować. Są pewne zasady, nie możecie…

– Ależ możemy. Daję panu słowo. Już uzgodniliśmy te zmiany z SMI. Mogę panu obiecać, że nie będzie pan zawiedziony, kiedy spotka swoich nowych współpracowników. To światowa czołówka. Będzie mi pan dziękował.

Henrik, oszołomiony, pokiwał głową.

– Kim pan jest?

– Jestem nowym dyrektorem generalnym Cryonordic. Dyrektorem generalnym i… kierownikiem do spraw badań – dodał z jak gdyby przepraszającym uśmiechem.

Henrik poczuł, że opuszczają go siły. Powinien być teraz w przydomowym ogrodzie i pielęgnować jabłonki, a tymczasem stał przed obcym mężczyzną, który zwalniał go z pracy.

Craig najwidoczniej czytał w jego myślach.

– Nie, pan nie straci posady. Przeciwnie. Zostanie pan szefem N-Gate, niezwykle ważnego projektu. Właściwie najważniejszego. Cały swój czas poświęci pan na opracowanie szczepionki przeciwko NCoLV. W tej nowej roli uniknie pan mnóstwa biurokracji i będzie raportować bezpośrednio do mnie.

Henrikowi nie przychodziła do głowy żadna rozsądna odpowiedź. Przez drzwi słychać było, że w korytarzu rozpoczęło się już wystąpienie rzecznika prasowego.

Craig przyglądał mu się z uwagą. W jego spojrzeniu kryły się chłód i dystans. Po chwili znowu się uśmiechnął.

– NCoLV to prawdopodobnie najniebezpieczniejszy wirus, jaki widział świat. WHO, ECDC i instytuty zwalczania chorób zakaźnych na całym świecie nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństwa, ale my tak. Crystal Globe nie może pozwolić, by świat był bezbronny w obliczu epidemii NCoLV, a biorąc pod uwagę sposób, w jaki mutuje wirus, jest to tylko kwestia czasu. Musimy być o krok do przodu i opracować N-Gate. Dziś może nie ma popytu, ale kto wie, jak sytuacja będzie wyglądała jutro.

– Nie rozumiem. Jak NCoLV miałby się rozprzestrzenić? Przecież wyizolowaliśmy wirusa. Został powstrzymany.

– To prawda. Ale mimo wszystko stwórzmy N-Gate. Przyszłość jest niepewna.

Z korytarza zaczęły dobiegać odgłosy awantury. Ludzie wznosili oburzone okrzyki. Craig pokręcił głową.

– Wygląda na to, że pańscy koledzy nie mają godności. Tak trudno im pogodzić się z losem. Ale spokojnie, nasi ochroniarze zaprowadzą tam porządek.

– Zaprowadzą porządek? Do jasnej cholery, mówi pan o moich kolegach.

Craig zignorował te słowa i wziął do ręki iPada. Uśmiech zniknął mu z twarzy.

– Proszę mi powiedzieć, dlaczego pobraliście tak mało krwi pacjentowi zero?

– Przestraszyła się, kiedy tu przyszła – odparł Henrik z zaciętą miną. – Nie udało nam się skłonić jej do powrotu.

Zastanawiał się, co zrobić. Czy powinien od razu wypowiedzieć umowę o pracę, czy też spróbować wypracować porozumienie? Umowę, która spowoduje, że jego współpracownicy zostaną na stanowiskach? Craig kliknął coś na iPadzie. Ekran wypełniła mapa. Henrik zdążył tylko zobaczyć nazwę Utrecht. Po chwili jednak Craig zamknął przeglądarkę i otworzył pusty plik tekstowy.

– Czy mogę prosić o jej numer telefonu?

Henrik się zastanowił. Próbował sobie przypomnieć, czy ma numer do Hanny Söderqvist. Kiedy wyciągał telefon, zauważył, że drżą mu ręce. W końcu udało mu się wyświetlić numer i podyktował go Craigowi. Craig odłożył iPada, wziął do ręki mały, czarny telefon i zadzwonił.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki