OSHO

Księga Kobiet

Tytuł oryginału
The Book of Women

Redakcja
Krystyna Podhajska

Korekta
Ewa Jastrun

Projekt okładki oraz grafiki w tekście
Sławomir Kawka

Zdjęcie na okładce
Marcel Bielawski

Copyright © 1999 by Osho International Foundation, Switzerland

All rights reserved.

Materiał zawarty w tej książce pochodzi z różnych wystąpień publicznych Osho z okresu ponad 30 lat. Wszystkie wykłady Osho zostały wydane w całości w formie książkowej i są również dostępne w postaci oryginalnych nagrań. Nagrania dźwiękowe i pełny zbiór tekstów można znaleźć w internecie: OSHO Library, www.osho.com

OSHO jest zarejestrowanym znakiem handlowym, którego używanie wymaga zgody lub licencji.

Copyright © for the Polish edition by Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, 2008

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-095-9

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Wprowadzenie

W jaki sposób jako mężczyzna możesz mówić o kobiecej psychice?

Nie mówię jako mężczyzna, nie mówię jako kobieta. W ogóle nie wypowiadam się z poziomu umysłu. Używam umysłu, lecz wypowiadam się jako świadomość. Świadomość nie jest mężczyzną ani kobietą. Tego rodzaju rozróżnienie można stosować i wobec ciała, i wobec umysłu, ponieważ umysł jest wewnętrzną częścią ciała, a ciało jest zewnętrzną częścią umysłu. Ciało i umysł są nierozdzielne, są całością.

W rzeczywistości mówienie o ciele i umyśle jest nieprawidłowe. Nie powinniśmy używać spójnika „i” ani łącznika. Jesteśmy ciałemumysłem¹.

Dlatego tylko wtedy, kiedy mówimy o ciele i umyśle, używanie pojęć „męskość” i „kobiecość” jest odpowiednie. Istnieje jednak coś poza ciałem i umysłem, coś transcendentnego – prawdziwy rdzeń, twoja istota. Tę istotę stanowi jedynie świadomość, bycie świadkiem, postrzeganie. To czysta świadomość.

Nie wypowiadam się w tym momencie jako mężczyzna; nie mógłbym mówić o kobiecie. Wypowiadam się jako świadomość. Wielokrotnie żyłem i w ciele kobiety, i w ciele mężczyzny. Byłem świadkiem tego wszystkiego. Widziałem wszystkie domy, widziałem wszystkie ubrania. To, o czym mówię, wynika z bardzo wielu żywotów. Nie wynika jedynie z tego życia. Obecne życie stanowi zwieńczenie bardzo długiej pielgrzymki.

Tak więc nie słuchajcie mnie jako mężczyzny ani jako kobiety, ponieważ wówczas mnie nie usłyszycie. Słuchajcie mnie jako świadomości.

Rozdział 1 KOBIECOŚĆ

Wydaje się, że jesteś pierwszym znanym na tej planecie mężczyzną, który naprawdę rozumie kobiety i je akceptuje. Czy mógłbyś powiedzieć coś na ten temat?

Powiedziałem, że kobieta ma być kochana, a nie rozumiana. To przede wszystkim.

Życie jest tak tajemnicze, że dłońmi nie możemy dosięgnąć jego szczytów, oczyma nie możemy wniknąć w jego najgłębszą tajemnicę. Zrozumienie każdego przejawu egzystencji – mężczyzn, kobiet, drzew, zwierząt czy ptaków – jest zadaniem nauki, a nie mistyki. Naukowcy zaczynają to pojmować. Rezygnują ze swego dawnego uporu i fałszywego przekonania, że pewnego dnia poznają wszystko, co można poznać. Nie jestem naukowcem. Dla mnie nauka jest tajemnicą.

Dzięki Albertowi Einsteinowi nastąpiła zmiana, nauka wkroczyła na nową drogę. Stało się tak dlatego, że im bardziej Einstein wnikał w najgłębsze pokłady materii, tym bardziej czuł się zakłopotany. Musiał pozostawić wszelką logikę, porzucić postawę racjonalną. Nie można bowiem narzucać naturze własnych wyobrażeń na jej temat. Nie będzie ona podążać za naszą logiką. Albert Einstein wspomina, że w pewnym momencie swego życia wahał się, czy upierać się przy postawie racjonalnej. Byłoby to jednak głupie. Byłoby to ludzkie, lecz nie inteligentne. Jeżeli nawet kładziesz nacisk na logikę i racjonalność, życie nie zmienia się zgodnie z twoją logiką. To twoja logika ma się zmieniać zgodnie z życiem. Im głębiej wnikasz w istotę życia, tym bardziej tajemnicze się ono staje. Przychodzi taki moment, kiedy człowiek musi pozostawić logikę i racjonalność – po prostu musi słuchać natury. Nazywam to ostatecznym zrozumieniem. Nie jest to jednak zrozumienie w zwykłym tego słowa znaczeniu. Wiesz, czujesz, lecz nie możesz w żaden sposób tego wyrazić.

Mężczyzna jest tajemnicą, kobieta jest tajemnicą, wszystko, co istnieje, jest tajemnicą. Wszystkie nasze wysiłki, by poznać tę tajemnicę, zawodzą.

Pamiętam pewnego mężczyznę, który kupował w sklepie z zabawkami prezent dla syna na Boże Narodzenie. Był znanym matematykiem, dlatego właściciel sklepu przyniósł mu układankę. Matematyk spróbował ją ułożyć… Była naprawdę wspaniała… Próbował, próbował, zaczął się pocić. Nie mógł znaleźć właściwego rozwiązania. Klienci, sprzedawcy i właściciel sklepu przyglądali mu się ze zdziwieniem. W końcu zrezygnował i krzyknął do właściciela sklepu:

– Jestem matematykiem i skoro nie potrafię poradzić sobie z tą układanką, czy myślisz, że uda się to mojemu synowi?

– Nie rozumiesz. Jest ona skonstruowana w ten sposób, że nikt nie potrafi znaleźć rozwiązania, niezależnie od tego, czy jest matematykiem, czy też nie – odpowiedział właściciel.

– Dlaczego skonstruowano ją właśnie tak?

– Dlatego, by dziecko uczyło się od początku, że życie jest zagadką nie do rozwiązania.

Życia możesz doświadczać, możesz nim się cieszyć. Możesz zjednoczyć się z tajemnicą. Jednak idea, by zrozumieć życie z pozycji obserwatora, jest błędna.

Sam siebie nie rozumiem. Jestem dla siebie samego największą tajemnicą. Jednak mogę udzielić wam kilku wskazówek.

Psychiatra to facet, który stawia pytania i każe słono sobie za to płacić. Żona stawia ci pytania za darmo.

Jak osiągnąć szczęście? Możesz mówić o miłości, czułości i namiętności. Jednak prawdziwe szczęście wiąże się z odkryciem, że nigdy nie byłeś od niego oddzielony.

Na początku kobiety opierają się zalotom mężczyzn, w końcu zaś zatrzymują ich siłą.

Jeżeli chcesz, by kobieta zmieniła zdanie, zgódź się z nią.

Chcesz wiedzieć, o co naprawdę chodzi kobiecie? Spójrz na nią, zamiast jej słuchać.

Pewna dama podeszła do policjanta i powiedziała:

– Panie oficerze, ten człowiek na rogu ulicy mi dokucza.

– Cały czas się przyglądałem – powiedział policjant – ten mężczyzna nawet nie spojrzał na panią.

– No właśnie – stwierdziła kobieta – czyż nie jest to afront?

Romantyczny młodzieniec odwrócił się w łóżku ku pięknej młodej dziewczynie i spytał:

– Czy jestem pierwszym mężczyzną, z którym się kochasz?

Dziewczyna przez chwilę się zastanawiała, po czym odpowiedziała:

– Być może, mam słabą pamięć do twarzy.

Wszystko jest tajemnicze. Lepiej tym się cieszyć, niż próbować to zrozumieć. Ostatecznie człowiek, który próbuje zrozumieć życie, okazuje się głupcem. Natomiast człowiek, który cieszy się życiem, zyskuje coraz większą mądrość i cieszy się coraz bardziej. Staje się bardziej świadomy wszechogarniającej tajemnicy.

Najwyższe zrozumienie polega na tym, by pojąć, że nic nie może zostać zrozumiane, że wszystko jest tajemnicze i cudowne. Moim zdaniem z tego rodzi się postawa religijna człowieka.

Czy mógłbyś wyjaśnić, jakie są różnice między mężczyznami a kobietami?

Większość różnic między mężczyznami a kobietami wynika z uwarunkowań, powstających w ciągu tysięcy lat. Te uwarunkowania nie są właściwe samej naturze. Istnieje także kilka różnic, które nadają mężczyznom i kobietom wyjątkowe piękno i niezwykłą indywidualność. Łatwo je wyliczyć.

Przede wszystkim kobieta ma zdolność dawania życia, natomiast mężczyzna jej nie ma. Pod tym względem znajduje się on na niższej pozycji. To odegrało dużą rolę w procesie, w którego wyniku mężczyźni zdominowali kobiety. Kompleks niższości prowadzi do narodzin poczucia wyższości. Mężczyzna oszukuje samego siebie, oszukuje cały świat. Przez stulecia niszczył geniusz kobiety, jej talenty i uzdolnienia. W rezultacie mógł potwierdzić swoją wyższość przed samym sobą i przed światem.

Kobieta daje życie. Z tego powodu przez dziewięć miesięcy jest szczególnie wrażliwa. Jest też zależna od mężczyzny, co on wykorzystuje w bardzo niemiły sposób. A tymczasem to różnica fizjologiczna, która nie powinna mieć większego znaczenia.

Psychika kobiety jest niszczona przez mężczyznę, wmawiającego jej nieprawdę. Czyni to kobietę niewolnicą, stawia na gorszej pozycji. Przyczyną tej sytuacji jest większa siła mięśni mężczyzny. Lecz siła mięśni jest częścią naszej zwierzęcej natury. Jeżeli to miałoby decydować o wyższej pozycji, warto pamiętać, że wiele zwierząt dysponuje większą siłą mięśni niż mężczyzna.

Z pewnością istnieją jednak rzeczywiste różnice. Musimy je odnaleźć wśród wielu wytworzonych sztucznie. Jedna z różnic, którą spostrzegam, polega na tym, że kobieta jest bardziej niż mężczyzna zdolna do miłości. Miłość u mężczyzny mocniej lub słabiej wiąże się z potrzebą fizyczną. Dla kobiety natomiast miłość jest czymś większym, wyższym – to doświadczenie duchowe. Z tego powodu kobieta jest monogamiczna, natomiast mężczyzna poligamiczny. Mężczyzna chciałby posiąść wszystkie kobiety na świecie i jeszcze nie byłby usatysfakcjonowany. Jego apetyt nie ma granic.

Kobieta może być usatysfakcjonowana jedną miłością, całkowicie spełniona. Nie patrzy na ciało mężczyzny, lecz na jego ukryte głęboko cechy. Nie zakochuje się w mężczyźnie, który ma piękne, muskularne ciało. Zakochuje się w mężczyźnie, który jest obdarzony charyzmą, czymś trudnym do określenia, lecz niezmiernie atrakcyjnym. Taki mężczyzna ma w sobie tajemnicę, którą można badać. Kobieta chce, by jej mężczyzna nie był zwykłym mężczyzną, lecz przygodą odkrywania świadomości.

Mężczyzna ma niewielką wydolność w życiu seksualnym. Może mieć tylko jeden orgazm. Kobieta jest pod tym względem nieskończenie doskonalsza. Może przeżywać wiele orgazmów. To jedna z najbardziej kłopotliwych kwestii. Orgazm mężczyzny jest zlokalizowany, ogranicza się do strefy narządów płciowych. Orgazm kobiety jest całkowity i nie ogranicza się do strefy genitalnej. Całe ciało kobiety jest seksualne i może ona przeżywać piękne orgazmiczne doświadczenie, tysiąckrotnie większe, głębsze, bardziej sycące i bogatsze niż doświadczenie mężczyzny.

Tragedia polega na tym, że całe ciało kobiety powinno zostać pobudzone. Mężczyzna nie jest tym zainteresowany i nigdy nie był. Używa kobiety niczym maszyny do seksu, po prostu po to, by rozładować napięcie seksualne. Mężczyzna kończy w ciągu kilku sekund. A kiedy on kończy, ona jeszcze nawet nie zaczęła. Kiedy mężczyzna kończy uprawianie miłości, odwraca się i zasypia; akt seksualny pomaga mu uwolnić wszystkie napięcia, zrelaksować się i dobrze spać. Kobieta szlocha i płacze. Ona jeszcze nie wystartowała, nie została poruszona. Została wykorzystana. To najgorsza rzecz, jaka może się w życiu wydarzyć – być potraktowanym w sposób przedmiotowy, jak rzecz. Kobieta nie może wybaczyć mężczyźnie tego, że ją wykorzystał.

By kobieta stała się rzeczywistą partnerką i doznawała orgazmu, mężczyzna musi się nauczyć gry wstępnej. Nie może się spieszyć, by pójść do łóżka. Musi uczynić miłość rodzajem sztuki. Potrzebne jest stosowne miejsce – świątynia miłości – gdzie pali się kadzidło, gdzie nie ma jaskrawych świateł, lecz płoną świece. Mężczyzna powinien zbliżać się do kobiety, kiedy znajduje się we wspaniałym nastroju, kiedy jest pełen radości, kiedy ma się czym dzielić.

Zazwyczaj tak się dzieje, że kobiety i mężczyźni kłócą się ze sobą, a potem uprawiają miłość. To zatruwa miłość. Miłość jest rodzajem paktu, który potwierdza, że walka została zakończona, przynajmniej tego wieczoru. To rodzaj przekupstwa i oszustwa.

Mężczyzna powinien uprawiać miłość tak, jak malarz maluje obraz, jak poeta układa wiersze, jak muzyk gra: gdy czuje, że namiętność wypełnia jego serce. Ciało kobiety powinno być traktowane jak instrument muzyczny, którym tak naprawdę jest. Kiedy mężczyzna odczuwa radość, wtedy seks nie jest po prostu rozładowaniem napięcia, nie jest relaksem czy sposobem na dobry sen. Pojawia się gra wstępna. Mężczyzna tańczy z kobietą, śpiewa z kobietą. Wibracje pięknej muzyki wypełniają świątynię miłości, unosi się w niej zapach ulubionego kadzidła. Musi mieć to charakter świętości, ponieważ nie ma niczego świętego w zwykłym życiu, dopóki nie uczynimy miłości świętą. To początek otwierania drzwi do krainy zwanej nadświadomością.

Miłości nigdy nie można narzucać, miłość nigdy nie powinna być związana z wysiłkiem. Nie może ona wynikać z umysłu. Po prostu bawisz się, tańczysz, śpiewasz, radujesz się. Kiedy miłość sama przychodzi, jest piękna. Kiedy produkujesz miłość, jest brzydka.

Kiedy w czasie uprawiania miłości mężczyzna leży na kobiecie, nazywa się to pozycją misjonarską. Wschód stał się świadomy dyskomfortu wynikającego z tej pozycji. Mężczyzna jest cięższy, wyższy, bardziej muskularny. Rozgniata delikatną istotę pod sobą. Na Wschodzie stosowano sposób odwrotny – to kobieta znajdowała się na górze. Kobieta, przygniatana ciężarem ciała mężczyzny, jest pozbawiona swobody ruchów. Porusza się tylko mężczyzna i osiąga orgazm w ciągu niewielu sekund, a kobieta po prostu płacze. Była partnerką, lecz nie mogła się zaangażować. Została wykorzystana.

Kobieta, kiedy znajduje się na górze, dysponuje większą swobodą ruchów, mniejszą zaś swobodę ma mężczyzna. To powoduje, że czas orgazmu ich obojga zbliża się do siebie. Kiedy oboje wchodzą w doświadczenie orgazmu, jest to jakby kontakt z innym światem. Jest to przebłysk samadhi. Dla mężczyzny to pierwszy przebłysk świadomości, że nie jest on ciałem. Zapomina o ciele, zapomina o świecie. Zarówno mężczyzna, jak i kobieta docierają do nowego wymiaru, którego nigdy przedtem nie doświadczali.

Kobieta ma zdolność do wielokrotnego orgazmu, dlatego mężczyzna powinien działać tak wolno, jak to możliwe. W rzeczywistości jednak mężczyzna spieszy się i niszczy całą relację. Mężczyzna powinien być głęboko odprężony, a wówczas kobieta może doznać wielokrotnego orgazmu. Jego orgazm powinien nadejść na końcu, kiedy orgazm kobiety osiągnął szczyt. Te różnice są naturalne, nie wynikają z jakichkolwiek uwarunkowań.

Istnieją też inne różnice. Na przykład kobieta jest bardziej ześrodkowana niż mężczyzna. Jest bardziej pogodna, bardziej wyciszona, bardziej cierpliwa, bardziej zdolna do czekania. Prawdopodobnie z tego powodu jest też bardziej odporna na choroby i żyje dłużej niż mężczyzna. Z powodu pogodnego usposobienia i delikatności kobieta może doskonale wypełniać życie mężczyzny. Może wprowadzać w życie mężczyzny kojącą, przyjemną atmosferę. Ale mężczyzna czuje obawę. Nie chce być otoczony przez kobietę, nie chce jej pozwolić na stworzenie wokół siebie przyjemnego ciepła. Obawia się, że w ten sposób mógłby stać się zależny. Tak więc przez całe wieki mężczyzna trzymał kobietę na dystans. Mężczyzna czuje obawę, ponieważ gdzieś w głębi wie, że kobieta jest czymś więcej niż on. Kobieta może rodzić nowe życie. Natura wybrała ją – nie jego – do reprodukcji.

Funkcja mężczyzny w procesie reprodukcji jest prawie żadna, co stworzyło największy problem – mężczyzna zaczął podcinać kobiecie skrzydła, na wszelkie możliwe sposoby zaczął ją poniżać, potępiać; to miało mu pomóc uwierzyć w jego wyższość. Traktował kobiety jak bydło, a nawet gorzej.

W Chinach przez całe tysiąclecia panowało przekonanie, że kobieta jest pozbawiona duszy. Dlatego mąż mógł zabić żonę i nie odpowiadał z tego powodu przed prawem. Żona była jego własnością. Jeżeli mężczyzna chciał zniszczyć swoje meble, było to legalne. Jeżeli chciał zniszczyć swoją kobietę, również było to legalne. Oto największa zniewaga – stwierdzenie, że kobieta nie ma duszy.

Mężczyzna pozbawił kobietę możliwości zdobycia wykształcenia, pozbawił ją finansowej niezależności. Pozbawił ją też możliwości przemieszczania się. Bał się, ponieważ wiedział, że kobieta go przewyższa, że jest piękna. Wiedział, że przyznanie kobiecie niezależności jest niebezpieczne. Z tego powodu przez wieki nie dawano kobietom niezależności. Kobieta muzułmańska zmuszona jest nawet do zakrywania twarzy. Nikt, prócz męża, nie może widzieć piękna jej twarzy ani głębi jej oczu.

W hinduizmie kobieta musiała umrzeć, kiedy umierał jej mąż. Co za niesamowita zazdrość! Mężczyzna posiadał kobietę przez całe życie i chciał ją posiadać nawet po śmierci.

Kto wie, co się stanie, kiedy ja umrę? Być może znajdzie innego, lepszego ode mnie partnera – myślał.

I tak sati obowiązywało przez tysiące lat. Trudno sobie wyobrazić coś bardziej tragicznego.

Mężczyzna jest niezwykle egoistyczny. Z tego powodu nazywam go męskim szowinistą. Stworzył społeczeństwo, w którym nie ma miejsca dla kobiety. A przecież kobieta ma tyle wspaniałych cech! Na przykład mężczyzna ma dar inteligencji, kobieta natomiast dar miłości. Rodzi się wyposażona w zdolność do miłości. Ma więcej współczucia, więcej życzliwości, więcej wyrozumiałości. Nie oznacza to jednak, że kobieta nie może posiąść wiedzy. Może – należy tylko stworzyć jej sprzyjające warunki.

Mężczyzna i kobieta są dwoma strunami jednej harfy. Kiedy jednak zostaną rozdzieleni, cierpią. Ponieważ nie znają powodu swego cierpienia, zaczynają mścić się jedno na drugim.

Kobieta może pomóc w tworzeniu harmonijnego społeczeństwa. Różni się od mężczyzny, lecz nie jest mu nierówna. Jest równa mężczyźnie, podobnie jak każdy inny mężczyzna. Ma talenty niezbędne społeczeństwu. Nie wystarczy zarabianie pieniędzy, nie wystarczy odnoszenie sukcesów. Bardziej przydatny jest piękny dom, a kobieta ma taką zdolność, by każdy budynek przekształcić w dom. Potrafi napełnić go miłością. Ma taką wrażliwość. Potrafi mężczyźnie pomóc się odprężyć.

W Upaniszadach można znaleźć dziwny fragment. Młoda para przychodzi do proroka, a on udziela jej błogosławieństwa. Szczególne słowa kieruje do kobiety: „Mam nadzieję, że zostaniesz matką dziesięciorga dzieci, a twój mąż stanie się twoim jedenastym dzieckiem. Jeżeli nie staniesz się matką dla twego męża, nie będziesz prawdziwą żoną”. W tych słowach zawiera się głęboki psychologiczny wgląd. Potwierdza go współczesna wiedza psychologiczna: każdy mężczyzna szuka w kobiecie swej matki, a każda kobieta szuka w mężczyźnie swego ojca.

Z tego powodu każde małżeństwo doznaje niepowodzenia. Nie możesz znaleźć drugiej matki. Kobieta, którą poślubiłeś, nie przybywa do twego domu po to, by być twoją matką. Chce być żoną, kochanką. Jednak błogosławieństwo zawarte w Upaniszadach, które liczą sobie pięć czy sześć tysięcy lat, dostarcza inspiracji dla współczesnej psychologii. Kobieta, niezależnie od tego, kim jest, jest przede wszystkim matką. Jest niezbędna. Ojciec to instytucja wprowadzona, a nie naturalna.

Przeprowadzano eksperymenty dotyczące tego zagadnienia. Dzieciom odizolowanym od matek dawano wszelkie niezbędne im wyposażenie, środki medyczne, żywność. Stosowano wynalazki z różnych gałęzi nauki, lecz – co dziwne – te dzieci marniały i umierały w ciągu trzech miesięcy. Wówczas odkryto, że kontakt z ciałem matki i jej ciepło są absolutnie konieczne, by życie mogło się rozwijać. To ciepło jest absolutnie konieczne na początku istnienia w tym rozległym, chłodnym wszechświecie. Gdy go zabraknie, dziecko będzie czuło się opuszczone, będzie marniało i wreszcie umrze.

Nie ma powodu, by mężczyzna czuł się istotą niższą niż kobieta. Całe nieporozumienie wynika z tego, że traktuje się mężczyznę i kobietę jak dwa gatunki. Należą oni do jednej ludzkości. Mają uzupełniające się właściwości. Potrzebują siebie nawzajem i tylko wówczas, gdy są razem, tworzą całość. Należy podejść do życia z otwartością. Różnice nie oznaczają sprzeczności. Kobiety i mężczyźni mogą sobie wzajemnie pomóc, ogromnie siebie wzmocnić. Kobieta, która cię kocha, może wzmocnić twoją kreatywność, może zainspirować cię do rzeczy, o których nigdy nawet nie marzyłeś. Ona o nic nie pyta. Po prostu pragnie twojej miłości.

Większość rzeczy, które różnią mężczyzn i kobiety, to wynik warunkowania. Różnice powinny być podtrzymywane, ponieważ powodują wzajemną atrakcyjność obu płci. Nie można ich jednak wykorzystywać w celu poniżania kogokolwiek. Chciałbym, aby zarówno kobiety, jak i mężczyźni stworzyli organiczną całość, a jednocześnie pozostawali całkowicie wolni. Miłość nigdy nie tworzy krępujących więzów, lecz daje wolność. Dzięki takiej miłości możemy stworzyć lepszy świat. Połowę ludzkości pozbawiono szansy wniesienia wkładu w to dzieło. Ta właśnie połowa, czyli kobiety, ma ogromny potencjał, którego świat potrzebuje. Ich wkład może uczynić ten świat prawdziwym rajem.

Kobieta powinna szukać własnej duszy, własnego potencjału i rozwijać go. Wówczas czeka ją wspaniała przyszłość. Mężczyzna i kobieta nie są istotami ani sobie równymi, ani nierównymi. Są istotami niepowtarzalnymi. Spotkanie dwóch niepowtarzalnych istot wnosi do życia coś cudownego.

Rozdział 2 JEGO OPOWIEŚĆ

W Proroku Khalila Gibrana kobieta prosi Almustafę, by opowiedział o bólu. Czy możesz skomentować ten fragment?

A jakaś niewiasta tymi słowy przemówiła:

Powiedz nam o bólu.

I rzekł:

Wasz ból to muszli pęknięcie, w której rozumienie wasze się skrywa.

Podobnie jak pestka owocu pęka,

by serce jego słońce ujrzało, tak i ty ból

poznać musisz.

I gdybyś serce swoje w zadziwieniu ciągłym

nad cudami życia twego utrzymać potrafił,

twój ból nie wydałby się mniej

cudownym niż radość twoja;

I zmienne pory swego serca byś zaakceptował,

tak jak pory roku nad polami

twymi przechodzące zawsze akceptowałeś.

I poprzez zimy zgryzot swoich

na życie pogodnie byś spoglądał.

Wiele z twojego bólu sam przecie wybrałeś.

Niby gorzkie lekarstwo, którym lekarz,

jaki jest w tobie, duszę twoją chorą leczy.

Ufaj zatem lekarzowi i miksturę jego

w ciszy i pokoju wypijaj:

Jako że ręka jego, chociaż ciężka

i twarda, przez czułą dłoń Najwyższego

jest prowadzona.

A choć kielich, który ci podaje, usta twe

pali, z tej samej gliny ulepion został,

którą Wielki Garncarz łzami swymi świętymi

zrosił².

Wydaje się, że nawet mężczyźnie kalibru Khalila Gibrana bardzo trudno uwolnić się od głęboko zakorzenionego męskiego szowinizmu. Mówię o tym, ponieważ stwierdzenia Almustafy w pewnym sensie są słuszne. Jednak pomijają coś bardzo istotnego.

Almustafa zapomina, że pytanie postawiła kobieta. Jego odpowiedź jest bardzo ogólna, odnosi się zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet. Prawdą jest natomiast to, że ból i cierpienie, które były udziałem kobiet tego świata, przekraczają wszelkie wyobrażenie mężczyzn. Z tego powodu mówię, że Almustafa odpowiada na pytanie, ale nie odpowiada osobie pytającej. Jeżeli nie odpowiada się osobie pytającej, odpowiedź pozostaje powierzchowna, choć może wydawać się głęboka. Odpowiedź jest akademicka, filozoficzna.

Nie pojawia się w niej rozpoznanie tego, co mężczyzna uczynił kobiecie. Nie jest to kwestia jednego dnia, lecz tysięcy lat. Almustafa nawet o tym nie wspomina. Przeciwnie, robi to, co zawsze robią kapłani i politycy – pociesza. Za pięknymi słowami nie kryje się nic prócz pocieszenia. Pocieszenie nie może jednak zastąpić prawdy.

A pewna niewiasta przemówiła…

Czyż nie jest to zastanawiające, że wśród tego tłumu nie znalazł się mężczyzna, który zapytałby o ból? Czy to przypadek? Nie, z pewnością nie. Jest to bardzo symptomatyczne, że właśnie kobieta zadała pytanie o ból. Jedynie kobieta wie, jak wiele odniosła ran, ile doznała zniewolenia – fizycznego, psychicznego, duchowego. Kobieta cierpiała i nadal cierpi.

Kobieta została zraniona w najgłębszym rdzeniu swojej istoty. Żaden mężczyzna nie zna głębi bólu, pojawiającego się, gdy są niszczone godność, duma i człowieczeństwo.

Almustafa powiedział: Wasz ból to muszli pęknięcie, w której rozumienie wasze się skrywa.

To trywialne. To stwierdzenie tak powierzchowne, że czasami wstydzę się za Khalila Gibrana. Mógł to powiedzieć każdy głupiec. To powiedzenie nie jest warte Khalila Gibrana: Wasz ból to muszli pęknięcie, w której rozumienie wasze się skrywa. To uproszczenie, uogólnienie.

Podobnie jak pestka owocu pęka, by serce jego słońce ujrzało, tak i ty ból poznać musisz.

Nie lubię tego stwierdzenia. Wspiera ono tezę, że człowiek musi doświadczyć bólu. To truizm, lecz nie prawda. Wydaje się ono zgodne z rzeczywistością. Ziarno musi przejść przez wielkie cierpienie. Jeśli nie obumrze, nigdy nie narodzi się drzewo; nie będą się mogły pojawić piękne listowie i wspaniałe kwiaty. Kto jednak pamięta o ziarnie i jego odwadze? Kto pamięta, że trzeba obumrzeć po to, by mogło narodzić się nieznane?

Prawdą jest, że muszla, w której rozumienie wasze się skrywa, przechodzi przez cierpienie, pęka, uwalnia rozumienie. Musi się pojawić pewien ból. Czym jednak jest muszla? Khalil Gibran powinien wyjaśnić, czym jest muszla: całą nagromadzoną przez człowieka wiedzą, wszystkimi jego uwarunkowaniami, całym procesem wychowania i edukacji, całym społeczeństwem, całą cywilizacją. To wszystko tworzy tę muszlę – skorupę, która trzyma w zamknięciu ciebie i twoje zrozumienie. Jednak poeta nie mówi ani słowa o tym, co znaczy muszla.

Gautama Budda był mężczyzną. Jego najwięksi uczniowie – Mahakaśjapa, Siariputra, Moggalayan – także byli mężczyznami. Czy nie żyła wtedy żadna kobieta, która mogłaby osiągnąć ten sam poziom świadomości? Budda odmawiał inicjowania kobiet, jakby nie były ludźmi. Po co się nimi zajmować? Niech najpierw osiągną postać mężczyzny.

Budda twierdził, że mężczyzna jest niczym skrzyżowanie dróg, z którego można dotrzeć wszędzie, osiągnąć oświecenie i ostateczne wyzwolenie. Nie mówił nic o kobiecie. Nie jest ona skrzyżowaniem dróg, lecz ciemną uliczką, na której nikt nie zapalił światła. Nigdzie nie można nią dojść.

Bycie mężczyzną stanowi najprostszą drogę do celu. Najpierw kobieta musi wejść na tę drogę, musi stać się mężczyzną, musi się narodzić w ciele mężczyzny. Wówczas będzie mogła osiągnąć oświecenie.

Almustafa mówi: musicie poznać ból, ale w jakim celu? Jeżeli kobieta nie może osiągnąć oświecenia, dlaczego ma przechodzić przez ból? Nie jest przecież złotem, które poddane działaniu ognia staje się czystsze.

I gdybyś serce swoje w zadziwieniu ciągłym nad cudami życia twego utrzymać potrafił, twój ból nie wydawałby się mniej cudownym niż twoja radość… To prawda, lecz czasami prawda może być niebezpieczna niczym obosieczny miecz. Z jednej strony prawda chroni, z drugiej zaś niszczy. Jeżeli patrzysz na świat z podziwem, będziesz zaskoczony, stwierdziwszy, że nawet ból ma swoistą słodycz, jest na swój sposób cudowny i radosny. Ból jest nie mniej cudowny niż radość. Osobliwym faktem jest to, że kobieta bardziej przypomina dziecko, jest pełna zadziwienia światem. Mężczyzna natomiast zawsze kieruje się wiedzą. A czymże jest wiedza? Wiedza jest środkiem do tego, by uniknąć zadziwienia światem. Nauka jako całość próbuje wyjaśnić rzeczywistość, a słowo „nauka” znaczy „wiedza”. Im więcej wiesz, tym mniej w tobie podziwu – oto prosty fakt…

W miarę upływu lat tracisz wrażliwość i zdolność do zadziwienia. Stajesz się coraz bardziej znudzony. Powód leży w twoim przekonaniu, że już wszystko wiesz. Tak naprawdę nie wiesz niczego, lecz twój umysł wypełnia zapożyczona wiedza. Nie pomyślisz nawet, że na spodzie tej wiedzy znajdują się ciemność i ignorancja…

Almustafa nie wspomniał o tym, że kobiety bardziej niż mężczyźni są podobne do dziecka. Ich niewinność to jeden z aspektów ich piękna. One „nie wiedzą”. Mężczyzna nigdy nie pozwolił, by kobieta wiedziała cokolwiek. Kobieta zna się na drobnych sprawach – na prowadzeniu domu i kuchni, na opiece nad dziećmi, na trosce o męża. Tego rodzaju sprawy nie przeszkadzają słuchać uważnie. Nie wymagają wielkiej wiedzy. Łatwo odłożyć je na bok.

Z tego powodu ilekroć przychodzi do mnie kobieta, słucha mnie głębiej, uważniej, z miłością. Jeżeli mężczyzna po raz pierwszy przychodzi, by mnie słuchać, jest oporny, czujny. Obawia się, że wpłynę na niego, że go zranię, jeżeli nie uznam jego wiedzy. Gdy jest przebiegły, interpretuje wszystkie moje wypowiedzi zgodnie z własną wiedzą. Powie wtedy: „Wiem to wszystko. Nie ma w tym niczego nowego”. W ten sposób chroni swoje ego, chroni się za twardą skorupą. Jeżeli ta skorupa nie pęknie i człowiek nie będzie w stanie zachwycać się tak, jak czyni to dziecko, nie będzie mógł się skontaktować ze swą prawdziwą istotą, ze swą duszą.

Doświadczenie, które zdobyłem, podróżując po całym świecie, mówi, że kobieta słucha uważnie. W jej oczach można spostrzec błyski podziwu. Nie jest to słuchanie powierzchowne. To, co kobieta słyszy, trafia głęboko do jej serca.

Choć pytanie zostało postawione przez kobietę, Khalil Gibran nie zwraca na to uwagi. Faktycznie, mężczyzna jest tak tchórzliwy, że obawia się stawiać pytania. Pytania mogą ujawnić jego ignorancję.

Wszystkie najważniejsze pytania w Proroku stawiają kobiety. Dotyczą one małżeństwa, miłości, dzieci, bólu. Są prawdziwe. Nie dotyczą Boga ani płaszczyzny filozoficznej, lecz samego życia. Może się wydawać, że nie dotyczą one zasadniczych problemów, ale w rzeczywistości są bardzo ważne. Osoba, która potrafi rozwiązać te problemy, wkracza w nową rzeczywistość.

Almustafa odpowiada w taki sposób, jakby pytania pochodziły od kogoś abstrakcyjnego. Nie udziela odpowiedzi pytającemu. Ja natomiast uważam, że rzeczywistym pytaniem jest osoba, która je stawia.

Dlaczego pytanie zrodziło się w kobiecie, a nie w mężczyźnie? Ponieważ to kobieta cierpiała z powodu zniewolenia, z powodu poniżenia, z powodu zależności ekonomicznej. A jej najgłębsze cierpienie było spowodowane ciągłym zachodzeniem w ciążę. Przez całe wieki kobieta żyła w nieustannym bólu.

W początkowym okresie ciąży kobieta często nie może jeść, zwraca pokarm. Po dziewięciu miesiącach ciąży następuje poród. Narodziny dziecka stawiają kobietę na granicy życia i śmierci. Gdy kobieta nie zakończyła jeszcze cyklu ciąży i narodzin dziecka, mężczyzna jest już gotów zapłodnić ją ponownie. Wydaje się, że funkcja kobiety sprowadza się do bycia fabryką, produkującą ludzi.

Na czym polega funkcja mężczyzny? Mężczyzna nie uczestniczy w bólu kobiety. Kobieta cierpi przez dziewięć miesięcy, cierpi w czasie porodu. Co natomiast robi mężczyzna? Mężczyzna wykorzystuje kobietę, traktuje ją jako obiekt seksualny, by zaspokoić swą chuć. A przy tym ciągle powtarza: „Kocham cię”. Jeżeli mężczyźni prawdziwie kochaliby kobiety, na świecie nie byłoby przeludnienia. Słowo „kocham” jest puste.

I zmienne pory swego serca byś zaakceptował, tak jak pory roku nad polami twymi przechodzące zawsze akceptowałeś.

Są to prawdziwe słowa, lecz budzą pewne zastrzeżenia. Są prawdziwe, jeżeli nie bierzemy pod uwagę osoby, która zadała pytanie. To zdanie jest prawdziwe jako twierdzenie filozoficzne.

I zmienne pory swego serca byś zaakceptował…

Czasami pojawia się przyjemność, innym razem zaś ból. Czasami natomiast stan wewnętrzny jest niezróżnicowany: nie ma bólu ani przyjemności. Almustafa mówi: I zmienne pory serca twego byś zaakceptował, tak jak pory roku nad polami twymi przechodzące zawsze akceptowałeś.

Przy powierzchownym oglądzie to zdanie wydaje się prawdziwe. Akceptacja rzeczywistości przynosi spokój wewnętrzny. Nie poddajesz się niepokojowi, wiesz bowiem, że wydarzenia przemijają. Natomiast inaczej rzeczy się mają w przypadku kobiety. Dla niej istnieje tylko jedna pora roku – ciągły ból. W życiu kobiety nie następują zmiany pór roku. Lato nie przechodzi w jesień, a jesień w zimę. Nie pojawia się deszcz. Życie kobiety jest naprawdę ciężkie.

Obecnie sytuacja uległa zmianie, lecz jedynie w krajach rozwiniętych. Natomiast w Indiach osiemdziesiąt procent ludności mieszka na wsi. Tam indyjskie kobiety doświadczają ciężkiego losu. Tak się działo przez wiele stuleci bez jakichkolwiek zmian. Jeżeli weźmiemy pod uwagę te fakty, rozważane twierdzenie ma charakter antyrewolucyjny. Stanowi bowiem rodzaj pocieszenia, usprawiedliwienia: „Zaakceptuj zniewolenie człowieka, zaakceptuj męczarnie, na które jest on wydany”.

Kobieta żyła w takim bólu, tymczasem Almustafa zupełnie zapomina, kto postawił pytanie. Można zaakceptować zmiany pór roku, ale nie dziesięć tysięcy lat niewolnictwa. Pora roku się nie zmieniła…

Kobieta potrzebuje buntu, a nie akceptacji zniewolenia. Mężczyzna jest najbardziej lubieżnym ze wszystkich zwierząt, żyjących na ziemi. Wszystkie gatunki zwierząt mają okres godowy, kiedy samce interesują się samicami. Trwa on czasami kilka tygodni, czasami miesiąc lub dwa. Przez resztę roku samce zupełnie zapominają o seksie i o reprodukcji. Z tego też względu w świecie zwierząt nie występuje nadmierne zagęszczenie populacji. Człowiek jest aktywny seksualnie przez okrągły rok. Amerykanin pozostaje aktywny seksualnie zarówno w nocy, jak i w dzień. A ty prosisz kobietę, by zaakceptowała ból?

Nie mógłbym od ciebie wymagać, abyś zaakceptowała tego rodzaju ból, ból, który został ci narzucony przez innych. Ty bowiem potrzebujesz rewolucyjnych zmian.

I poprzez zimy zgryzot swoich na życie byś pogodnie spoglądał.

Dlaczego? Skoro możemy coś zmienić, to dlaczego mielibyśmy pozostać biernymi obserwatorami? Należy obserwować jedynie to, czego nie można zmienić. Obserwuj tylko to, co jest naturalne. Wtedy pozostawaj na pozycji świadka. W tym wypadku mamy do czynienia z chwytem poetyckim. Słowa te brzmią pięknie: i obserwuj ze spokojem…

Obserwuj wszystko, co naturalne, ze spokojem, buntuj się natomiast przeciwko wszelkiemu cierpieniu, które narzucają ci inni. To cierpienie mogą ci narzucać mężczyźni lub kobiety, ojciec lub matka, kapłan lub profesor, rząd lub społeczeństwo. Buntuj się przeciwko temu!

Jeżeli nie masz w sobie ducha buntu, nie jesteś żywy w prawdziwym tego słowa znaczeniu.

Wiele z twego bólu sam przecie wybrałeś…

To prawda. Wiele spośród twoich nieszczęść, wiele bólu, którego doświadczasz, powodują nie inni ludzie, lecz ty sam. Buntuj się przeciwko cierpieniu, które narzucają ci inni, natomiast porzuć to cierpienie, które sam wybrałeś. Nie ma potrzeby tego obserwować. Zwykłe zrozumienie: „Narzuciłem to samemu sobie”, jest tu wystarczające. Uwolnij się od tego. Pozwól, by inni zauważyli, że porzuciłeś cierpienie. Być może oni także postawią sobie podobne pytanie i zrozumieją: „Po co cierpieć nadaremno? Nasi sąsiedzi porzucili żal”.

Ból wywołuje zazdrość, gniew, chciwość, chore ambicje. Sam to wybierasz.

Niby gorzkie lekarstwo, którym lekarz, jaki jest w tobie, duszę twoją chorą leczy.

Almustafa ponownie cię pociesza. Nie dokonuje jasnego rozróżnienia. Istnieje cierpienie narzucone przez innych. Buntuj się przeciw niemu. Istnieje także cierpienie naturalne. Do niego podejdź z pozycji obserwatora. Obserwuj je ze spokojem. To gorzkie lekarstwo, które natura, czyli twój wewnętrzny lekarz, stosuje w celu uzdrowienia twojego chorego ja.

Ufaj zatem lekarzowi i miksturę jego w ciszy i pokoju wypijaj.

Pamiętaj jednak, że te słowa dotyczą lekarza, a nie twego męża czy rządu. Mąż i rząd narzucają ci cierpienie. Nie chcą cię uzdrowić, lecz raczej zdruzgotać, zniszczyć. Im bardziej będziesz rozbita, tym łatwiej będzie cię zdominować. W takiej sytuacji nie pojawia się obawa, że możesz się zbuntować. Pamiętaj o tym, kto jest prawdziwym lekarzem. Natura leczy, leczy też czas. Po prostu czekaj i pozostań na pozycji świadka. Jasno rozróżniaj, co jest naturalne, a co sztuczne.

Jako że ręka jego, chociaż ciężka i twarda, przez czułą dłoń Najwyższego jest prowadzona.

A choć kielich, który ci podaje, usta twe pali, z tej samej gliny ulepion został, którą Wielki Garncarz łzami swymi świętymi zrosił.

Nie przejmuj się tym, co jest naturalne, wobec czego nie możesz się buntować. Przyjmij to z wdzięcznością. To niewidzialna boska dłoń chce cię uzdrowić i przeprowadzić na wyższy poziom świadomości. Jednak pewne rzeczy nie są naturalne. Poddanie się dowolnemu rodzajowi zniewolenia oznacza niszczenie własnej duszy. Lepiej umrzeć, niż być niewolnikiem.

Odczuwam głęboką, mściwą wściekłość na wszystkich mężczyzn, którzy kiedykolwiek stosowali przemoc wobec kobiet, gwałcili je, ranili i zabijali. Odczuwam, że nosiłam w sobie to uczucie przez wiele żywotów. Pomóż mi, proszę, odkryć tę starą wiedźmę i zaprzyjaźnić się z nią.

Chrześcijaństwo potępiło wiedźmy. Tradycyjnie otaczano je szacunkiem³. Były one szanowane podobnie jak mistycy. Mistyk to mądry mężczyzna, wiedźma to mądra kobieta.

W średniowieczu chrześcijaństwo poczuło się zagrożone przez te mądre kobiety. Były o wiele mądrzejsze od biskupów, kardynałów i papieża. Znały sztukę transformacji ludzkiego życia. Sztuka tych kobiet opierała się na miłości i przekształcaniu energii seksualnej. Kobieta ma większą niż mężczyzna umiejętność transformowania tej energii. Kobiety są matkami. Nawet mała dziewczynka ma w sobie cechy matki.

Cechy macierzyństwa nie są związane z wiekiem; są częścią kobiecości. Transformacja istoty ludzkiej wymaga atmosfery wypełnionej miłością, wymaga macierzyńskiego ruchu energii.

Dla chrześcijaństwa te kobiety były zagrożeniem. Nie miało ono takich wartości, jakie reprezentowały te kobiety. Ale chrześcijaństwo dysponowało władzą. Ówczesna rzeczywistość była zdominowana przez mężczyzn. Podjęli oni decyzję, by zniszczyć wszystkie wiedźmy. W jaki jednak sposób można to zrobić? Nie była to kwestia zgładzenia jednaj kobiety, lecz tysięcy kobiet. Stworzono specjalny sąd badający, kto jest wiedźmą.

Każdą wskazaną przez chrześcijan kobietę, która miała wpływ na ludzi i była przez nich szanowana, chwytano i torturowano. Poddawano ją męczarniom tak długo, aż się przyznała, że jest wiedźmą. W teologii chrześcijańskiej nastąpiła zmiana definicji słowa „wiedźma”. Uznano, że wiedźmą jest kobieta, która ma stosunki seksualne z diabłem.

W czasach współczesnych nie słyszymy już o diable, który odbywa stosunki seksualne z kobietą. Czy stal się on chrześcijańskim mnichem, czy osobą żyjącą w celibacie? Co się stało z diabłem? Kim był ten, który miał stosunki seksualne z tysiącami kobiet, przede wszystkim starszych? Wydaje się, że to nie ma sensu. Dostępne były młode i piękne kobiety. Dlaczego więc diabeł sięgał po stare?

Aby stać się wiedźmą, potrzeba długiego treningu połączonego z dyscypliną. Potrzeba też doświadczenia. Zanim kobieta stała się wiedźmą, czyli kobietą mądrą, była już stara. Poświęcała wszystko, by osiągnąć mądrość, wiedzę alchemiczną.

Te stare kobiety zmuszano, by wyznawały, że miały stosunki seksualne z diabłem. Wiele zaprzeczało, lecz trudno im było znieść ból. Torturowano je na wiele brutalnych sposobów, aby przyznały się do winy. Usiłowały powiedzieć, że nie miały do czynienia z diabłem, że nie mają się do czego przyznawać. Nikt ich jednak nie słuchał, a tortury kontynuowano – aż do skutku.

Możesz zmusić dowolną osobę do przyznania się do czegokolwiek, jeśli będziesz ją torturować. Następuje taki moment, gdy osoba czuje, że lepiej się przyznać, niż przeżywać kolejne męki. Gdy kobieta przyznawała, że jest wiedźmą i że miała stosunki seksualne z diabłem, zaprzestawano tortur. Stawiano ją przed sądem. Był to specjalny sąd powołany przez papieża. Ponownie musiała przyznać się do winy, a następnie skazywano ją na karę. Kontakty z diabłem ówczesne chrześcijaństwo uznawało za największą zbrodnię. Jeśli kobieta rzeczywiście miałaby stosunki seksualne z diabłem, nie powinno to nikogo obchodzić. Nie jest to zbrodnia, gdyż taka kobieta nikomu nie szkodzi. Diabeł też nigdy nie zgłaszał na policji: „Ta kobieta jest niebezpieczna”. Na jakiej podstawie chrześcijaństwo skazywało te kobiety na stos?

Kara polegała na tym, że kobiety palono żywcem. Ten przykład odstraszał, napawał przerażeniem. Żadna kobieta nie miała już dość odwagi, by stać się wiedźmą. W ten sposób zniszczono tysiące kobiet, zlikwidowano istotną część ludzkości. Zniszczono też mądrość, którą te kobiety posiadały; zniszczono ich książki, wypracowane metody transformowania energii mężczyzn…

Przestań myśleć, że „wiedźma” jest złym słowem. Jest ono słowem bardziej godnym niż „papież”. Moim zdaniem nie można nazwać papieża mądrym mężczyzną. Papieże gadają jak papugi.

Być może istnieje w tobie doświadczenie z poprzednich żywotów, a zadane wtedy rany powracają. Z twojej nieświadomości wyłaniają się wspomnienia. Stąd rodzi się nienawiść do mężczyzn, to oni wyrządzili ci bowiem krzywdę.

To tylko skojarzenie, które należy porzucić. Tych zbrodni nie dopuścili się mężczyźni, lecz chrześcijanie. Chrześcijanie dopuścili się wielu zbrodni i nadal to czynią. Trudno w to uwierzyć, że nadal mówią o prawdzie, o Bogu… A tak naprawdę kłamią. Te „religijne” osoby na wszelkie sposoby próbują oszukać świat, oszukać umysł człowieka, zatruć go wierutnymi kłamstwami.

Nie zwracaj się przeciwko mężczyznom, zwróć się przeciwko okrucieństwu chrześcijan. To wystarczy…

Przez dwa tysiące lat chrześcijanie zabijali ludzi w imię religii, w imię Boga, w imię Chrystusa. Dlatego istnieje podstawa, by ich potępić. Nie każdy jednak mężczyzna jest chrześcijaninem.

Korzystne byłoby dla ciebie poddanie się hipnozie. Być może przypomnisz sobie techniki stosowane przez wiedźmy – to, w jaki sposób funkcjonowały, jak mogły zmieniać ludzi.

Rozdział 3 WYZWOLENIE KOBIET

Co jest twoim zdaniem największą potrzebą współczesnej kobiety?

Kobieta została zdominowana, była torturowana, pozbawiona znaczenia. Wskutek tego utraciła swe piękno. Kiedy człowiek nie może podążać za swymi potrzebami, staje się zgorzkniały, zatruty, okaleczony, sparaliżowany. Jego prawdziwa natura zostaje wypaczona. Kobiety, które dziś spotykamy, nie są prawdziwe, ponieważ były niszczone przez całe wieki. Jeżeli kobiety były niszczone, mężczyźni również nie mogli pozostać prawdziwi. To przecież kobieta daje życie mężczyźnie. Jeżeli kobieta jest nieprawdziwa, jej dzieci także nie są prawdziwe. Oddzielona od natury kobieta, kiedy staje się matką dziecka, obojętnie – chłopca czy dziewczynki – wpływa na jego rozwój.

Kobiety potrzebują wielkiego wyzwolenia. Jednak pod hasłem wyzwolenia robi się różne głupie rzeczy.

Znajduje się tu wiele kobiet, które należały do Ruchu Wyzwolenia Kobiet. Kiedy po raz pierwszy przyszły tutaj, były bardzo agresywne. Mogę zrozumieć ich agresję. Całe wieki dominacji mężczyzn spowodowały, że kobiety stały się agresywne. To po prostu zemsta. Kobiety stały się zaburzone. Odpowiedzialni za to są mężczyźni. Jednak powoli kobiety stają się bardziej miękkie, powraca ich wdzięk, zanika agresywność. Powraca ich kobiecość.

Prawdziwe wyzwolenie czyni z kobiety prawdziwą kobietę, a nie imitację mężczyzny. Obecnie kobiety za wszelką cenę próbują stać się takie jak mężczyźni: palą papierosy, noszą spodnie; naśladują inne męskie zachowania. W ten sposób stają się mężczyznami drugiej kategorii.

Nie jest to wyzwolenie, lecz jeszcze głębsze zniewolenie. Pierwotne zniewolenie kobiet spowodowali mężczyźni. Natomiast zniewolenie wtórne zostało stworzone przez same kobiety. Gdy ktoś nas zniewala, możemy się buntować. Gdy zniewalamy sami siebie, nie możemy się temu przeciwstawić.

Chciałbym, aby kobieta odzyskała swoją pierwotną naturę, wiele bowiem od niej zależy. Kobieta jest o wiele ważniejsza od mężczyzny, gdyż nosi w swoim łonie istoty płci zarówno męskiej, jak i żeńskiej. Opiekuje się chłopcami i dziewczynkami. Karmi dzieci obojga płci. Jeżeli kobieta jest zatruta, zatruty jest też jej pokarm – mleko w piersiach. Skażony staje się też sposób, w jaki wychowuje dzieci.

Jeżeli kobieta nie uzyska swobody, by stać się samą sobą, to swobody nie uzyska także mężczyzna. Wolność kobiety jest koniecznym warunkiem wolności mężczyzny. Wolność kobiety ma bardziej zasadnicze znaczenie niż wolność mężczyzny. Kobieta bowiem przez całe wieki była niewolnikiem. Może niemal niezauważalnie zniewolić mężczyznę. Kobieta nie walczy wprost, lecz stosuje subtelne metody, typowo kobiece, pośrednie. Kobieta będzie płakać i szlochać. Nie uderzy cię, ale uderzy siebie samą. Kobieta z najsilniejszego mężczyzny uczyni pantoflarza: płacząc, szlochając, uderzając samą siebie. Niepozorna, słaba kobieta może zdominować bardzo silnego mężczyznę… Kobieta potrzebuje całkowitej wolności. Wówczas może dać też wolność mężczyźnie. Zapamiętaj tę fundamentalną zasadę. Jeżeli czynisz kogoś niewolnikiem, to w ostatecznym rachunku zniewolisz sam siebie. Jeżeli zaś chcesz pozostać wolny, daj wolność innym. Nie istnieje inna droga.

Czy jesteś przeciwnikiem Ruchu Wyzwolenia Kobiet?

Ruch Wyzwolenia Kobiet jest czymś okropnym. Wiem o tym, że odpowiedzialność za zaistniałą sytuację spoczywa na męskich szowinistach. W ciągu wieków wyrządzili oni kobietom tak wiele krzywd, że chcą one dziś się na nich zemścić. Jednak każdy akt zemsty prowadzi do destrukcji. Rozdrapywanie ran nie ma sensu. Nie ma sensu mścić się z powodu minionych zdarzeń. Każdy powinien uczyć się wybaczenia i puszczać przeszłość w niepamięć. Tak, przeszłość była zła. Zaakceptuj to. Sposób, w jaki przez wieki traktowano kobiety, był nie do przyjęcia. Mężczyzna uczynił z kobiety niewolnicę, całkowicie ją uprzedmiotowił. Jaki jest jednak sens zemsty? W takiej sytuacji kobieta staje się prześladowcą, a mężczyzna prześladowanym. Wtedy rodzi się nowy typ szowinizmu – szowinizm kobiecy. Nie przyczyni się on do poprawy sytuacji, kobiety zaczną bowiem krzywdzić mężczyzn. Wcześniej czy później mężczyźni zaczną się mścić. Czy można ten proces powstrzymać? To błędne koło.

Czuję, że nie mężczyznom, ale kobietom łatwiej powstrzymać ten proces, ponieważ one bardziej potrafią kochać i współczuć. Swoje nadzieje wiążę z kobietami. Z tego względu nie popieram agresywnej postawy i stanowiska Ruchu Wyzwolenia Kobiet. Problemy życiowe można rozwiązać jedynie dzięki miłości, a nie – używając przemocy.

Kobieta i mężczyzna to dwa różne światy. Z tego powodu trudno jest im się komunikować i wzajemnie zrozumieć. Przeszłość obfitowała w nieporozumienia, ale przyszłość nie musi być taka. Z przeszłości możemy wyciągnąć naukę: Mężczyzna i kobieta muszą siebie wzajemnie rozumieć, muszą akceptować to, co ich różni. Różnice mają wartość i nie muszą powodować konfliktu; decydują one o wzajemnej atrakcyjności płci.

Jeżeli znikną różnice, jeżeli psychika kobiet i mężczyzn stanie się jednakowa, zniknie także miłość! Nie będzie już bowiem polaryzacji. Mężczyzna i kobieta są niczym dodatni i ujemny biegun pola elektrycznego; przyciągają się wzajemnie. Mają przeciwny ładunek i dlatego konflikt między nimi jest czymś naturalnym. Konflikty między mężczyznami a kobietami można rozwiązać, jeśli posłużymy się rozumieniem, współczuciem, miłością i jeżeli spojrzymy z sympatią na świat drugiej osoby. Nie ma powodu, żeby stwarzać nowe konflikty. Dość już tego!

Mężczyzna także potrzebuje wyzwolenia. Oboje potrzebują wyzwolenia, wyzwolenia umysłu. Powinni współpracować i pomagać sobie wzajemnie na drodze wyzwolenia od uwarunkowań, które stworzył umysł. Wówczas będzie to prawdziwy Ruch Wyzwolenia.

Czy myślisz, że jedynie kobiety odpowiedzialne są za to, jak wygląda Ruch Wyzwolenia Kobiet?

Ruch Wyzwolenia Kobiet, który szerzy się w świecie, stworzyli mężczyźni. Będziesz ponownie zaskoczona, gdy powiem, że to spisek uknuty przez mężczyzn. Mężczyźni chcą cieszyć się kobietami jak zabawkami. Unikają odpowiedzialności, która wynika z bycia w związku. Próbują przekonać kobiety na całym świecie, że powinny stać się niezależne. To sprytny chwyt. I wiele kobiet zaraziło się tą ideą.

Czy wiesz o tym, że pierwszymi osobami, które zaczęły mówić o równości między kobietami a mężczyznami, byli mężczyźni? Ten pierwotny impuls wyszedł z chytrego umysłu mężczyzn. Zawsze tak było. Kiedy tylko mężczyzna odczuwał, że coś jest dla niego korzystne, robił to. Jego przebiegłość jest bardzo subtelna. Z tego powodu doprowadza do sytuacji, w której kobieta sądzi, że robi coś z własnej woli.

Podobnie działo się w przeszłości. Mężczyźni przekonali kobiety, że są czystymi, anielskimi istotami. Mężczyzna jest brudny – chłopaki są chłopakami… Ale kobieta? Ona jest boska. Mężczyzna wyniósł kobietę na piedestał. Było to sprytne posunięcie, dzięki któremu mężczyzna mógł kontrolować kobietę. Mężczyzna czcił kobietę i w ten sposób ją kontrolował. Kobieta, kiedy znalazła się na piedestale, nabrała przekonania, że jest istotą boską. Nie wypadało jej robić rzeczy, które robili mężczyźni, przeczyłoby to bowiem jej obrazowi samej siebie. Przebywanie na piedestale przynosiło satysfakcję ego. Kobieta stała się matką i osobą boską. Miała więcej cech boskich niż mężczyzna: odrażający, niemoralny, któremu trzeba wiele rzeczy wybaczyć.

Mężczyzna nadał kobiecie wysoką pozycję. W ten sposób kobieta została schwytana w pułapkę. Nie mogła zmienić swego położenia. Jej ego było usatysfakcjonowane. Dążenie kobiety do osiągnięcia pozycji równej pozycji mężczyzny byłoby rodzajem upadku. Kobieta musiałaby zejść niżej. Dlatego musiała pozostawać na piedestale, zachować czystość; pozostawała dziewicą aż do chwili zamążpójścia.

Na Zachodzie mężczyzna przekonał kobiety: „Teraz musicie być wolne, musicie być równe mężczyźnie”. Zmieniły się czasy i wraz z tym zmieniły się warunki. Mężczyzna chce czerpać przyjemność z kontaktów z wieloma kobietami, nie tylko z własną żoną. Mężczyzna chce absolutnej wolności. Jedynym sposobem jej osiągnięcia jest przyznanie absolutnej wolności kobiecie. Mężczyzna przekonał kobietę. Obecnie protestujące kobiety z całego serca domagają się wolności i równości. Nie wiedzą, że wpadły w tę samą pułapkę. Ponownie mężczyzna na nie wpłynął, zadecydował za nie. Mężczyźni chcą wykorzystywać i porzucać kobiety, nie biorąc za to żadnej odpowiedzialności.

Jeżeli przyjrzysz się temu dokładnie, będziesz zaskoczona. Umysł mężczyzny jest bardzo przebiegły, umysł kobiety – niewinny. Nie potrafi ona myśleć strategicznie, tak jak polityk. Zawsze wierzyła mężczyźnie. Będziecie zaskoczeni moim twierdzeniem, że kobiety z Ruchu Wyzwolenia Kobiet znowu wierzą mężczyznom! Nic się nie zmieniło. Mężczyźni nadal czerpią z tej sytuacji korzyści. Mężczyzna może pozostać wolny i nie musi się do niczego zobowiązywać. Nie chce brać odpowiedzialności za dzieci ani też z tobą mieszkać. Chce natomiast codziennie zmieniać kobiety. Mężczyzna znów wypowiada piękne słowa: „Należy żyć bez zobowiązań, nie należy się angażować. Nie można być chciwym ani zazdrosnym”. Znów tworzy piękną filozofię. W przeszłości również to robił. Wtedy także zwodził kobiety. Kobiety ufają. Ufność przychodzi im łatwo. Miłość przychodzi kobiecie o wiele łatwiej niż logiczne rozumowanie. Kobiety koncentrują się na chwili bieżącej. Mężczyźni natomiast snują plany i myślą o przyszłości, układają strategie, posługują się taktyką. Myślą o tym, co się wydarzy i w jaki sposób.

Panuje teraz przekonanie, że kobieta powinna być równa mężczyźnie. Teraz nie musi interesować się domem, rodziną, dziećmi ani być macierzyńska. Jej obowiązkiem zaś pozostaje interesowanie się poezją, literaturą, malarstwem, nauką, techniką… i jeszcze innymi rzeczami. Obecnie grupy kobiet zbierają się w różnych krajach, by rozwijać swoją świadomość. Wszystkie te spotkania skupiają się wokół jednej sprawy. Kobiety muszą zniszczyć w sobie istotny element własnej kobiecości. Tylko wtedy będą mogły rywalizować z mężczyznami.

Kobiety są ze swej natury miękkie. Nie mogą rywalizować z mężczyznami. Jeżeli chcą to robić, muszą stać się twarde.

Tak więc ilekroć spotykasz wyzwoloną kobietę, możesz zauważyć, że jej twarz pozbawiona jest delikatności. Trudno do niej powiedzieć „dziecino”, bardzo trudno. Taka kobieta stanie się wtedy zła. Nie lubi tego rodzaju słów. Odezwie się: „Dlaczego mówisz do mnie »dziecino«?”. Jest przecież równa tobie. Twarda jak ty.

Wszelka walka prowadzi do usztywnienia, czyni człowieka twardym. Jako kobieta możesz przestać interesować się prowadzeniem domu, ponieważ zaangażowanie w prowadzenie domu odciąga cię od rywalizacji w świecie zewnętrznym. Jeśli interesujesz się swoimi dziećmi, nie masz czasu na rywalizację w świecie zewnętrznym. Takie zaangażowanie prowadziłoby bowiem do rozproszenia sił. W trakcie rywalizacji, kiedy chcesz udowodnić, że jesteś tak samo silna jak mężczyzna, musisz w jakiś sposób upodobnić się do niego. W ten sposób poniesiesz stratę. Będzie to strata, ponieważ jedyna nadzieja dla ludzkości wiąże się z miękkością kobiety, a nie z twardością mężczyzny. Męska twardość przyniosła nam już dość cierpień. Potrzebujemy teraz, by mężczyźni stali się podobni do kobiet.

Kobiety zaprzeczają sobie samym, kiedy starają się być twarde. Nie jest to dla nich naturalne. Naturalne w kobiecie są potrzeby jej łona, jej tęsknota za posiadaniem dzieci i domu. Dom jest widocznym, zewnętrznym łonem kobiety. Dom stanowi projekcję wewnętrznego łona.

Jeżeli kobieta przestanie interesować się domem, przestanie również interesować się swym łonem. A przecież jej łono istnieje. Mężczyźni i kobiety nie są równi, ponieważ mężczyźnie brakuje łona. Czyż mogą być sobie równi? Są przecież swoimi przeciwieństwami. Są tak różni, że nie mogą być ze sobą porównywani. Kobieta jest kobietą, a mężczyzna mężczyzną. Powinni też pozostać mężczyzną i kobietą. Kobieta powinna interesować się domem. Jeżeli przestanie się nim interesować, to przestanie być również zainteresowana łonem i dziećmi. Wówczas zacznie zmieniać się w lesbijkę.

Uważam, że mężczyzna musi się stać nieco bardziej kobiecy. Posunął się zbyt daleko w dążeniu do męskości, zgubił właściwy trop. Nie podążaj za nim, nie rywalizuj z nim. Grozi ci bowiem wejście na tę samą drogę i uwięzienie w rutynie. Staniesz się wówczas wojownikiem. Wyzwolone kobiety, które krzyczą, wrzeszczą i protestują na ulicach, są okropne. Reprezentują najgorsze męskie cechy.

Nie potrafię zrozumieć twoich uogólnień, dotyczących typu męskiego i kobiecego. Uznajesz, że niektóre cechy męskie i żeńskie można mieć niezależnie od płci. Przez większość czasu mówisz jednak o kobiecie jako o istocie prymitywnej, natomiast w mężczyźnie dostrzegasz wilka. Co powiesz o kobiecie, która wykazuje inicjatywę? A co o mężczyźnie mającym cechy kota? Niektórzy mężczyźni naprawdę tęsknią za tym, by przyjąć bierną postawę. Niektóre kobiety potrzebują potwierdzić swoje prawo do rozwoju. Czy to Ruch Wyzwolenia Kobiet czyni kobiety intelektualnie wyrafinowanymi i nadmiernie racjonalnymi?

Stwierdzenie, że kobiety są bardziej prymitywne od mężczyzn, nie oznacza, że je potępiam. Potępiam mężczyzn. Przez pojęcie „prymitywny” rozumiem „bardziej naturalny”, pozostający w zgodzie z życiem. Cywilizacja jest czymś sztucznym, fałszywym; stanowi odejście od natury. Im bardziej człowiek się cywilizował, tym bardziej zamykał się w swojej głowie. Tracił natomiast kontakt z sercem – nadal prymitywnym. To dobrze, że uniwersytety nie wypracowały jeszcze metod cywilizowania serca. Serce stanowi podstawę nadziei na przetrwanie ludzkości.

Wszyscy jesteśmy istotami ludzkimi. Bycie kobietą lub mężczyzną jest kwestią powierzchowną. Nie rób wokół tego zamieszania.

To, co mówię, może niekiedy przypominać generalizacje, ponieważ nie mogę za każdym razem wymieniać wszelkich uwarunkowań. W przeciwnym wypadku to, co do was mówię, musiałoby być obciążone licznymi przypisami. A ja nie lubię książek z przypisami! Po prostu ich nie czytam. Kiedy widzę przypisy, odrzucam książkę. Została napisana przez panditę, czyli przez uczonego, a dla mnie – przez głupią osobę.

Mówisz: „Nie potrafię zrozumieć twoich uogólnień dotyczących typu męskiego i kobiecego…”.

Zawsze mówię o typach, nie włączam w to płci. Ilekroć mówię „mężczyzna”, mam na myśli „typ męski”. Ilekroć mówię „kobieta”, mam na myśli „typ kobiecy”. Nie mogę za każdym razem mówić „typ męski” czy „typ kobiecy”. Masz rację, że są kobiety, które nie przypominają kobiet. Są wilkami. Są też mężczyźni, którzy nie są wilkami, lecz kotami. Cokolwiek jednak mówię o „typie męskim” będzie można odnieść do kobiet, które są wilkami. Podobnie wszystko, co mówię o kobietach, można odnieść do mężczyzn, którzy są kotami. Nie mówię o biologicznych różnicach pomiędzy mężczyznami a kobietami, lecz o różnicach psychicznych. Są mężczyźni bardziej kobiecy niż jakakolwiek kobieta, są też kobiety bardziej męskie od jakiegokolwiek mężczyzny. Nie jest to właściwy porządek rzeczy. To okropne, ponieważ wywołuje wewnętrzny podział. Jeżeli masz ciało mężczyzny, a umysł kobiety, stwarza to konflikt, wojnę domową w twoim wnętrzu. Ciągle walczysz, trwasz w napięciu.

Jeżeli jesteś fizjologicznie kobietą, a masz umysł mężczyzny, będziesz tracić dużo energii na konflikty wewnętrzne. O wiele lepiej jest pozostawać w harmonii – mieć męskie ciało i męski umysł lub kobiece ciało i kobiecy umysł.

Ruch Wyzwolenia Kobiet stwarza zbędne problemy, przemienia kobiety w wilki, uczy je walki. W mężczyźnie każe widzieć wroga. Czy można kochać wroga? Czy można wejść z nim w bliską, intymną relację? Mężczyzna nie jest wrogiem.

Kobieta, aby stać się autentyczna, musi być bardziej kobieca, delikatniejsza i wrażliwsza. Podobnie mężczyzna, aby stać się autentyczny, musi wniknąć w swą męskość tak głęboko, jak to tylko możliwe. Prawdziwy mężczyzna i prawdziwa kobieta znajdują się na przeciwnych biegunach. Jednak tylko osoby, które ucieleśniają przeciwieństwa, mogą zakochać się w sobie i cieszyć wzajemną bliskością. Przeciwieństwa się bowiem przyciągają.

Zachodzi teraz proces unifikacji płci. Mężczyźni stają się coraz bardziej kobiecy, kobiety coraz bardziej męskie. Wcześniej czy później zanikną wszelkie różnice. Społeczeństwo będzie bezbarwne i nudne.

Pragnę, by kobieta stała się tak kobieca, jak to tylko możliwe. Jedynie wówczas może rozkwitnąć. Podobnie mężczyzna musi być tak męski, jak to tylko możliwe. Jedynie wtedy może rozkwitnąć. Kiedy stają się przeciwieństwami, powstaje między nimi silne przyciąganie, silny magnetyzm. W sytuacji, gdy zbliżają się do siebie w sposób intymny, wnoszą do relacji dwa różne światy, dwa różne wymiary i odmienne wewnętrzne bogactwo. Ich spotkanie jest wielkim błogosławieństwem.

Jaki następny krok, twoim zdaniem, powinny uczynić kobiety?

Chcę powiedzieć wszystkim kobietom, że Ruch Wyzwolenia Kobiet niczego nie uzyskał, ponieważ kierują nim głupie osoby. Przyjmują one postawę reakcyjną, a nie rewolucyjną. Pierwszą bowiem i najważniejszą rzeczą jest żądanie osobnego głosowania. Kobiety powinny głosować tylko na swoje kandydatki – na inne kobiety; mężczyźni zaś na swoich kandydatów – na innych mężczyzn. Jest to prosty krok ku temu, by wszystkie parlamenty na całym świecie zostały w połowie zapełnione przez kobiety. Oczywiście, władzę sprawowałyby kobiety, gdyż mężczyźni ze swej natury przejawiają skłonność do walki. Mężczyźni tworzą partie polityczne oraz ideologie religijne, opierając się na niewielkich, trywialnych różnicach.

Kobiety mogłyby stanowić w parlamencie całość. Mężczyźni byliby podzieleni na osiem lub dziesięć partii. W ten sposób cały świat mógłby być rządzony przez kobiety. Kobiety nie są zainteresowane wojnami, pociskami nuklearnymi, komunizmem czy kapitalizmem. Wszystkie „izmy’ są produktami głowy. Kobiety chcą żyć radośnie. Zainteresowane są zwykłymi życiowymi sprawami: pięknym domem, ogrodem, basenem. Życie może stać się rajem. Pozostanie jednak piekłem dopóty, dopóki mężczyźni nie zostaną całkowicie odsunięci od władzy. A można do tego doprowadzić w prosty sposób.

Rozdział 4 SEKSUALNOŚĆ

Odczuwam strach przed wejściem w bliską relację z mężczyzną i przed całkowitą utratą kontroli. W moim wnętrzu jest zamknięta bezczelna kobieta. Kiedy w pewnej chwili się pojawia, mężczyźni zwykle są zaskoczeni. Dlatego powraca ona ponownie do stanu zamrożenia, postępuje w bezpieczny sposób i jest mocno sfrustrowana. Czy możesz się wypowiedzieć na temat tego rodzaju lęku przed bliskością?

Rodzaj ludzki, a szczególnie kobiety, cierpi na wiele chorób. Aż do dziś cywilizacje i kultury chorują. Nie mają dość odwagi, by się do tego przyznać, by rozpoznać swoje choroby. Pierwszy krok leczenia polega przecież na uznaniu, że jesteś chory.

Warto przypomnieć kilka faktów, o których już wspominałem. Mężczyzna ma zdolność osiągania jednego orgazmu, kobieta zaś wielu orgazmów. Stworzyło to poważny problem, który nie powstałby, gdyby nie narzucono mężczyźnie i kobiecie monogamii. Wydaje się, że takie rozwiązanie nie było intencją natury. Mężczyzna obawia się kobiety z prostego powodu. Jeżeli doprowadzi ją do orgazmu, wówczas staje się ona gotowa do przeżycia kolejnych sześciu orgazmów. Mężczyzna nie jest w stanie jej zaspokoić. Znalazł na to sposób: nie dać kobiecie szansy nawet na jeden orgazm; pozbawić ją świadomości, że w ogóle może mieć orgazm.

Doznania seksualne mężczyzny mają miejscowy, genitalny charakter. U kobiety wygląda to inaczej. Jej seksualność i zmysłowość są rozprzestrzenione po całym ciele. Kobieta potrzebuje więcej czasu, by się rozgrzać. Zanim kobieta się rozgrzeje, mężczyzna już kończy, odwraca się plecami i zaczyna chrapać. Przez tysiące lat miliony kobiet na całym świecie żyły i umierały bez poznania największego naturalnego daru – radości płynącej z orgazmu. Kobieta potrzebuje długiej gry wstępnej, tak długiej, aż całe jej ciało zacznie zmysłowo wibrować. Pojawia się jednak wówczas problem: Co robić z jej zdolnością do osiągania wielokrotnego orgazmu?

Patrząc na to z naukowego punktu widzenia, można zaproponować dwa rozwiązania. W pierwszym wariancie należałoby zrezygnować z wyłączności i zaprosić przyjaciół do udziału w stosunku seksualnym. Wtedy kobieta mogłaby doświadczyć całej gamy orgazmów. W drugim wariancie można zaproponować użycie wibratora. W obu przypadkach pojawia się problem. Jeśli kobieta użyje wibratora, może on jej dostarczyć tylu orgazmów, ile tylko może przeżyć. Ale wtedy kobieta zamiast partnera może wybrać wibrator. Z kolei jeśli się zgodzisz, by przyłączyło się do ciebie kilku przyjaciół, może to wywołać skandal. Ludzie mogą ci zarzucić, że bierzesz udział w orgiach.

Najprostsze rozwiązanie, które odkryli mężczyźni, polega na tym, że kobieta nie powinna poruszać się podczas stosunku. Powinna leżeć nieruchoma jak zwłoki. U mężczyzny ejakulacja występuje bardzo szybko, po dwóch, a najwyżej trzech minutach. W tym czasie kobieta nie zdąży nawet zdać sobie sprawy z tego, co traci.

Z punktu widzenia biologicznej reprodukcji orgazm nie jest czymś koniecznym. Jest natomiast konieczny w procesie rozwoju duchowego.

Uważam, że doświadczenie orgazmu, dającego poczucie niezwykłej błogości, dawno temu zainspirowało ludzkość do poszukiwania innych tego typu doświadczeń: medytacji, wyższych stanów ducha. Orgazm stanowi naturalne potwierdzenie faktu, że masz w sobie ogromne pokłady błogości, daje ci przedsmak błogich doświadczeń. Skłania cię do dalszych poszukiwań.

Stan orgazmu zaczęto rozpoznawać dopiero niedawno. W XX wieku psychologowie uświadomili sobie, z jakimi problemami spotykają się kobiety. Przedstawiciele psychoanalizy i innych szkół psychologicznych doszli do tego samego wniosku, że kobieta zostaje zatrzymana w duchowym rozwoju i sprowadzona do poziomu służącej.

Ejakulacja mężczyzny wystarczy do reprodukcji. Z biologicznego punktu widzenia problem nie istnieje, istnieje natomiast problem psychiczny. Kobiety są bardziej skłonne do irytacji, więcej plotkują i są bardziej gderliwe – wszystko dlatego, że odebrano im ich naturalne prawo do orgazmu. One nie są nawet świadome istnienia tego prawa. Na Zachodzie tylko młodsze pokolenie stało się świadome istnienia orgazmu. Nie jest to przypadek, że młodsze pokolenie zaczęło poszukiwać prawdy i ekstatycznych doświadczeń. Orgazm trwa krótko, ale dostarcza transcendentnego wglądu.

W czasie orgazmu zachodzą dwa procesy. Po pierwsze – umysł zaprzestaje ciągłego gadania. Na chwilę staje się nie-umysłem. Po drugie – zatrzymuje się czas. Jeden moment radości, którą niesie orgazm, ma taki potencjał, daje odczucie takiej pełni, że pozwala sobie wyobrazić, czym jest wieczność.

Już w zaraniu dziejów człowiek uświadomił sobie, że to dwie rzeczy, które mogą przynieść mu największą przyjemność. Obie są naturalne. Jeżeli potrafisz powstrzymać rozgadany umysł i staniesz się tak spokojny, że wszystko – także czas – się zatrzyma, wtedy będziesz mógł się uwolnić od życia seksualnego. Nie musisz zależeć od innej osoby, od mężczyzny ani od kobiety. Możesz samodzielnie osiągnąć stan medytacji. Orgazm jest tylko przemijającym doświadczeniem; medytacja może się rozciągnąć na całe dwadzieścia cztery godziny.

Budda Gautama przebywał w każdym momencie w stanie orgazmicznej radości. Nie miało to nic wspólnego z seksem.

Ciągle powracam do pytania, dlaczego tak niewiele kobiet osiągnęło oświecenie. Istnieje kilka przyczyn. Najważniejsza jest ta, że tyle kobiet nigdy nie doświadczyło orgazmu. Okno na bezmierną przestrzeń nieba nigdy się dla nich nie otworzyło. Kobiety żyły, rodziły dzieci i umierały. Były traktowane przez mężczyzn na sposób przedmiotowy, jak fabryki produkujące dzieci.

Na Wschodzie nawet obecnie bardzo trudno spotkać kobietę, która wie, co to jest orgazm. Pytałem o to bardzo inteligentne, wykształcone, kulturalne kobiety. Nie miały o tym pojęcia. W językach Wschodu nie występuje odpowiednik angielskiego słowa „orgazm”. Nie było ono potrzebne, gdyż nie zajmowano się tą sferą.

Mężczyzna nauczył kobietę, że przyjemność z seksu czerpią jedynie prostytutki. Prostytutki jęczą, stękają i krzyczą; stają się niemal szalone. Szanowana kobieta nie powinna się tak zachowywać! I dlatego żyje w napięciu, czuje się głęboko upokorzona. Wiele kobiet mówiło mi o tym, że po stosunku seksualnym, kiedy ich mąż chrapał, one płakały. Kobieta podobna jest do instrumentu muzycznego. Całe jej ciało jest bardzo wrażliwe, zmysłowe. Ta zmysłowość powinna zostać rozbudzona w grze wstępnej. Po zakończeniu stosunku seksualnego mężczyzna nie powinien zasypiać. To zachowanie nieprzyjemne, niecywilizowane, niekulturalne. Kobieta, która dostarczyła ci tak wiele radości, potrzebuje pieszczot także po stosunku. Powinieneś o tym pamiętać po prostu z wdzięczności.

Twoje pytanie jest bardzo ważne. Będzie się stawało coraz ważniejsze w przyszłości. Ten problem musi zostać rozwiązany. Jednak na przeszkodzie stają instytucja małżeństwa, religia oraz pewne stereotypy. To wszystko powoduje, że połowę ludzkości omija radość. Cała energia, która powinna przekształcić się w radość, przemienia się w truciznę. Zostaje zużyta w gadulstwie, gderaniu i plotkowaniu.

Mężczyźni i kobiety nie powinni zawierać kontraktu, którym jest małżeństwo. Powinna ich łączyć miłość, jednak niezbędne jest, by zachowali wolność. Oni nie są sobie wzajemnie niczego winni.

Kobieta powinna się kontaktować z wieloma mężczyznami, a mężczyzna z wieloma kobietami. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy seks jest traktowany jak radosna zabawa, nie jak grzech. Od czasu wprowadzenia pigułek antykoncepcyjnych nie istnieje obawa przed zajściem w niepożądaną ciążę.

Uważam, że to pigułki antykoncepcyjne spowodowały największą rewolucję w historii ludzkości. Mężczyźni nie zdali sobie jeszcze sprawy z wagi tego wynalazku. W przeszłości uprawianie seksu oznaczało rodzenie się coraz większej liczby dzieci. Niemal ciągłe bycie w ciąży wpływało na kobietę niszcząco. Rodzenie dwunastki czy dwudziestki dzieci jest męczącym, wyczerpującym doświadczeniem. Kobiety wykorzystywano jak bydło.

Przyszłość może być zupełnie inna. Nie stanie się to za sprawą mężczyzn. Marks wypowiedział pamiętne słowa: „Proletariusze wszystkich krajów łączcie się, nie macie niczego do stracenia”. A wszystko do zyskania. Marks postrzegał społeczeństwo jako podzielone na dwie klasy: bogatych i biednych.

Ja postrzegam społeczeństwo jako podzielone na dwie klasy: mężczyzn i kobiety.

Mężczyzna przez całe wieki pozostawał panem, kobieta zaś niewolnikiem. Była ona wystawiana na licytację, sprzedawana, palona żywcem. Wobec kobiet podejmowano wszelkie nieludzkie działania. Kobiety stanowią połowę ludzkości…

Mówisz: „Odczuwam strach przed wejściem w bliską relację z mężczyzną i przed całkowitą utratą kontroli”.

Każda kobieta się tego obawia. Jeśli straci samokontrolę w relacji z mężczyzną, on może tego nie wytrzymać – będzie zaszokowany jej reakcjami. Seksualność mężczyzny jest uboga. Mężczyzna jest dawcą, traci energię podczas stosunku. Odwrotny proces zachodzi u kobiety, ona czuje się napełniona energią.

Te fakty należy wziąć pod uwagę. Przez całe wieki mężczyzna zmuszał kobietę, by się kontrolowała. Trzymał ją na dystans. Nigdy nie pozwolił na zbytnie zbliżenie się do siebie. Całe jego gadanie o miłości to nonsens.

„W moim wnętrzu jest zamknięta bezczelna kobieta. Kiedy w pewnej chwili się pojawia, mężczyźni są zwykle zaskoczeni. Dlatego powraca ona ponownie do stanu zamrożenia, postępuje w bezpieczny sposób i jest mocno sfrustrowana”.

Nie jest to tylko twoja historia, jest to historia wszystkich kobiet. Żyją one w głębokiej frustracji. Takie kobiety nie widzą drogi wyjścia, nie wiedzą, co im odebrano. Znajdują tylko jedno rozwiązanie. Można je zobaczyć w kościołach, synagogach, świątyniach – modlące się do Boga. Jednak ich Bóg jest męskim szowinistą.

W chrześcijańskiej Trójcy nie ma miejsca dla kobiety: Ojciec, Syn i Duch Święty. To klub złożony z samych chłopców.

Ponieważ zarówno kobiety, jak i mężczyźni nie są monogamiczni, lecz poligamiczni, największą szkodę wyrządziło im małżeństwo. To rozwiązanie narzucone wbrew naturze. Ponieważ kobieta była zależna od mężczyzny, musiała znosić wszelkiego rodzaju poniżenia. To mężczyzna był panem i właścicielem, to on dysponował pieniędzmi.

Aby zaspokoić swą poligamiczną naturę, mężczyzna stworzył prostytucję. Prostytucja jest produktem ubocznym małżeństwa. Ta okropna instytucja nie zniknie z tego świata dopóty, dopóki będzie istnieć małżeństwo. Prostytucja to cień małżeństwa. Mężczyzna nie chce być związany relacją monogamiczną, ma swobodę przemieszczania się, dysponuje pieniędzmi, wykształceniem, władzą. Mężczyzna wynalazł prostytucję. Niszczenie kobiety przez uczynienie jej prostytutką jest najgorszą zbrodnią, jaką można popełnić.

Zadziwiające jest to, że wszystkie religie przeciwne są prostytucji, a jednocześnie stanowią jej przyczynę. Wszystkie religie optują za małżeństwem, a nie dostrzegają tego prostego faktu, że prostytucja pojawiła się wraz z powstaniem instytucji małżeństwa.

Obecnie Ruch Wyzwolenie Kobiet usiłuje powielać wszelkiego rodzaju głupoty i nadużycia, które mężczyźni popełnili względem kobiet. W Londynie, Nowym Jorku, San Francisco można znaleźć męskie prostytutki. To nowe zjawisko, które nie oznacza postępu, lecz regres.

Problem polega na tym, że jeżeli nie puści się kontroli podczas uprawiania miłości, nie dozna się orgazmu. Dlatego przynajmniej wy, jako moi słuchacze, powinniście zrozumieć, że kobieta ma prawo jęczeć, stękać i krzyczeć. Zachowuje się w ten sposób, ponieważ całe jej ciało angażuje się w stosunek.

Mężczyzna nie powinien się tego obawiać. Te reakcje są niezwykle uzdrawiające dla kobiety. Nie będzie napastliwa, nie będzie gderać. Cała nieprzyjazna energia przemieni się w niezwykłą radość. Nie obawiajcie się też sąsiadów. To ich problem, jeśli przejmują się jękami czy stękaniem.

Uczyńcie swą miłość prawdziwym świętem. Niech nie będzie to tylko krótkie zdarzenie. Tańczcie, śpiewajcie, cieszcie się muzyką. Nie pozwólcie, by seks odbywał się na poziomie głowy. Seks powinien być spontaniczny. Stwórzcie odpowiednią oprawę. Sypialnia powinna być miejscem równie świętym jak świątynia. W sypialni nie zajmujcie się niczym innym, lecz śpiewajcie, tańczcie, bawcie się. Jeżeli miłość pojawi się spontanicznie, sama z siebie, będziecie niezmiernie zdumieni, że biologia daje wam wgląd w medytację.

Niech mężczyzna nie martwi się o kobietę, która staje się szalona. Ona musi stać się właśnie taka. Jej ciało znajduje się w zupełnie odmiennej przestrzeni. Kobieta nie może już dłużej siebie kontrolować. Jeżeli narzuci sobie kontrolę, stanie się zwłokami.

Miliony ludzi kochają się ze zwłokami. Słyszałem historię o Kleopatrze, niezwykle pięknej kobiecie. Po śmierci, zgodnie z egipskim rytuałem, jej zwłok nie chowano przez trzy doby. W tym czasie mężczyźni odbywali z nimi stosunki seksualne. Byłem zaskoczony, kiedy usłyszałem o tym po raz pierwszy. Jakiego rodzaju mężczyźni mogli to robić? Potem odczułem, że ta sytuacja nie jest wcale dziwna. Wszyscy mężczyźni traktują kobiety jak zwłoki, zwłaszcza podczas stosunku seksualnego.

Najstarszym traktatem na temat miłości i seksu jest Kamasutra pióra Watsjajany, zbiór wskazówek, rad i aforyzmów, dotyczących seksu. Autor opisuje osiemdziesiąt cztery pozycje, w których można uprawiać seks. Przybywający na Wschód chrześcijańscy misjonarze byli zaskoczeni tym odkryciem. Znali tylko jedną pozycję, w której mężczyzna leży na kobiecie: on swobodnie się porusza, ona jest nieruchoma jak zwłoki.

Watsjajana trafnie sugeruje, że kobieta powinna znajdować się na górze. Mężczyzna, znajdując się na górze, zachowuje się wobec delikatnej kobiety brutalnie. Mężczyźni wybierają tę pozycję, ponieważ dzięki niej mogą kobietę kontrolować. Piękno kobiety znajduje się pod kontrolą bydlęcego ciała mężczyzny. Kobieta nie może nawet otworzyć oczu, ponieważ zachowałaby się jak prostytutka, a powinna zachować się jak dama. Pozycja, w której mężczyzna znajduje się na górze, zwana jest na Wschodzie misjonarską.

W relacji między kobietą a mężczyzną zachodzą obecnie głębokie zmiany. W wielu rozwiniętych krajach powstają instytuty, w których uczy się sztuki miłości. Podstawy dotyczą gry wstępnej oraz zachowania po stosunku. Stosowanie tych podstaw w praktyce sprawia, że miłość staje się świętym doświadczeniem. Zwierzęta wiedzą, w jaki sposób należy uprawiać miłość. Szkoda, że człowieka trzeba tego uczyć.

Powinnaś porzucić lęk przed bliskością i całkowicie puścić kontrolę w kontakcie z mężczyzną. Jeżeli ten idiota chce się bać, to jego sprawa. Powinnaś być autentyczna i wierna sobie. Na razie okłamujesz, oszukujesz i niszczysz siebie.

Co się stanie, kiedy mężczyzna się przestraszy i wybiegnie nagi z pokoju? Zamknij drzwi! Pozwól, by całe otoczenie wiedziało, że jest idiotą. Ale nie kontroluj swojej zdolności do orgazmu. To doświadczenie łączenia i rozpuszczania, w którym zanikają ego, umysł i czas. Może cię prowadzić do nowego doświadczenia, doświadczenia autentycznej medytacji. Bez udziału mężczyzny możesz porzucić umysł, porzucić czas i samodzielnie wkroczyć w doświadczenie orgazmicznej radości.

Nie obawiaj się, ciesz się grą, traktuj ją jako zabawę. Jeżeli jakiś mężczyzna wycofa się z kontaktu z tobą, pamiętaj o tym, że istnieją miliony mężczyzn. Pewnego dnia znajdziesz jakiegoś szalonego faceta, który nie zdziwi się i nie wycofa.

Słyszałem, że dziewięćdziesiąt osiem procent kobiet na Wschodzie nie zna orgazmu. Dlaczego zatem zachowują one wdzięk i nie są tak sfrustrowane jak kobiety na Zachodzie?

Na Wschodzie dziewięćdziesiąt osiem procent kobiet nie wie, czym jest orgazm. Twoje pytanie brzmi: „Dlaczego zachowują one wdzięk i nie wyglądają na tak sfrustrowane jak kobiety na Zachodzie?”. Otóż to!

Frustracja pojawia się w sytuacji, kiedy doświadczyłaś czegoś, a potem ci tego odmówiono. Jeżeli nie wiesz, że orgazm istnieje, frustracja się nie pojawia. W minionych wiekach także na Zachodzie kobiety nie doświadczały frustracji z tego powodu.

Dzięki psychoanalizie i pogłębionym badaniom ludzkich energii odkryto, że przez tysiąc lat byliśmy w błędzie. Uważaliśmy, że kobieta doznaje orgazmu pochwowego. To nieprawda. Kobieta nie doznaje orgazmu pochwowego. Pochwa jest zupełnie niewrażliwa, nie reaguje na bodźce. Kobieta doznaje orgazmu łechtaczkowego, a łechtaczka stanowi całkowicie odrębną część ciała. Kobieta może rodzić dzieci, nie znając orgazmu. Może odbywać stosunki seksualne, nie znając orgazmu. Dlatego przez całe wieki zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie kobieta czerpała satysfakcję jedynie z macierzyństwa. W pewnym sensie była przeciwna uprawianiu seksu, ponieważ nie przynosił jej satysfakcji, lecz powodował kłopoty – zajście w ciążę. Przez całe wieki kobiety pełniły rolę fabryk produkujących dzieci; tak traktowali je mężczyźni. Dziewięcioro z dziesięciorga dzieci zwykle umierało. Jeżeli mężczyzna chciał mieć dwoje czy troje dzieci, kobieta musiała ich urodzić dwa, trzy tuziny. Nieustannie zachodziła w ciążę. A ciąża wiąże się z cierpieniem.

Kobieta nigdy nie lubiła seksu. Znosiła go, tolerowała. Godziła się na współżycie, ponieważ uważała to za swój obowiązek. W głębi serca nienawidziła męża, gdyż zachowywał się wobec niej jak zwierzę. Dlaczego kobiety czciły świętych, żyjących w celibacie? Podstawowy powód był taki, że celibat czynił ich w oczach kobiet istotami wyższymi.

Jeżeli odbyłeś z kobietą stosunek seksualny, znika jej szacunek do ciebie. Taki koszt ponosisz. Kobieta wie, że ją wykorzystałeś.

W każdym języku istnieje podobne wyrażenie nazywające uprawianie miłości; mężczyzna uprawia miłość z kobietą – nie odwrotnie. Dziwne… W stosunek seksualny są zaangażowani oboje, lecz w każdym języku mówi się, że to mężczyzna uprawia miłość z kobietą. Kobieta jest tylko przedmiotem. Mimo to podejmuje współżycie, czuje się do tego zobowiązana. Mężczyzna jest bogiem i kobieta musi uczynić jego życie tak przyjemnym, jak to tylko możliwe. Jej samej seks niczego nie daje.

W starożytności małżeństwo nie istniało, a kobiety i mężczyźni byli wolni jak ptaki. Powszechnie wiedziano o tym, że kobieta ma zdolność do osiągania wielokrotnego orgazmu.

Rozbudzenie w kobiecie energii orgazmu stanowi jednak poważne zagrożenie dla mężczyzny. Mąż nie potrafi zaspokoić żony. Żaden mąż nie potrafi zaspokoić swojej żony. Mężczyźni woleli zatem nie dopuszczać do świadomości faktu, że kobieta może mieć orgazm. Na azjatyckim Wschodzie ta sytuacja utrzymuje się nadal, szczególnie w niższych warstwach społecznych. W niektórych współczesnych metropoliach Wschodu tylko niewiele kobiet mogło usłyszeć nazwiska Mastersa i Johnson, którzy odkryli zdolność kobiet do wielokrotnego orgazmu.

Na Zachodzie powstał problem, ponieważ odbywały się jednocześnie dwa procesy: odkrywanie zdolności kobiet do wielokrotnego orgazmu oraz ujawnianie nadużyć, których przez wieki mężczyźni dopuszczali się wobec kobiet. W tym samym czasie zaczął się rozwijać Ruch Wyzwolenia Kobiet. Kobiety odkrywały różne krzywdy wyrządzone im przez mężczyzn. Mocno uchwyciły się wniosków, wynikających z przeprowadzonych badań. Najbardziej fanatyczne uczestniczki Ruchu stały się lesbijkami: Tylko kobieta może pomóc kobiecie w przeżyciu wielokrotnego orgazmu, ponieważ nie jest on w ogóle związany z pochwą.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Osho chodzi o to, że nie powinniśmy zapisywać nazwy tego pojęcia jako „ciało-umysł”, z łącznikiem (przyp. tłum.). [wróć]

Tłumaczenie Paweł Karpowicz. [wróć]

Słowo „wiedźma” pochodzi od „wiedzieć” (przyp. tłum.). [wróć]