Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Postaci

ZHARA

Prolog

Część pierwsza: DZICZ

ZHARA

• 1 •

• 2 •

• 3 •

• 4 •

ELIZJA

• 5 •

• 6 •

ZHARA

• 7 •

• 8 •

• 9 •

ELIZJA

• 10 •

ZHARA

• 11 •

• 12 •

• 13 •

• 14 •

• 15 •

• 16 •

Część druga: DEMESNE

ELIZJA

• 17 •

• 18 •

• 19 •

• 20 •

• 21 •

• 22 •

• 23 •

• 24 •

ZHARA

• 25 •

• 26 •

ELIZJA

• 27 •

• 28 •

ZHARA

• 29 •

• 30 •

• 31 •

• 32 •

• 33 •

• 34 •

• 35 •

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału
EMERGENT

Redakcja
Robert Sudół

Projekt okładki
From EMERGENT by Rachel Cohn. Photo illustration and jacket design by Sammy Yuen. Reprinted by permission of Disney • Hyperion Books. All rights reserved.

Adaptacja okładki
Magdalena Zawadzka / Aureusart

Korekta
Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący
Anna Brzezińska

Copyright © 2014 by Rachel Cohn
All rights reserved. Published by Hyperion, an imprint of Disney Book Group.
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016
Copyright © for the Polish translation by Berenika Janczarska

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

ISBN 978-83-8015-118-5

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla (świętej) Emily

Postaci

Zhara Pierwsza Elizji, dziewczyna urodzona na Cerulei, niesłusznie uznana za martwą i sklonowana na Demesne

Elizja klonka Zhary, główna bohaterka części pierwszej

Gubernator i mama – właściciele Elizji z części pierwszej

Ivan syn gubernatora, którego Elizja zabiła w obronie własnej

Liesel młodsza siostra Ivana

Astrid siostra Ivana, opuściła Demesne i wyjechała na studia na Kontynencie

Alexander vel Xander (akwin) – przedstawiciel udoskonalonej genetycznie rasy nadludzi; ukochany Zhary z czasów Cerulei, opiekun i towarzysz Elizji na Demesne, przez Elizję zwany Alexandrem, przez Zharę – Xandrem

Aidan klon, przywódca Rebelii i społeczności Nowych na Dziczy

Tahir klon Pierwszego Tahira, syna demesnowskich potentatów Tariqa i Bahiyyi Fortesquieu, ukochany Elizji

Bety próbna seria nastoletnich klonów

Defekci klony, które w wyniku zażycia specjalnego narkotyku przebudziły się i zaczęły podejrzewać, że mają dusze

Nowi własne określenie defektów, którzy zyskawszy samoświadomość, uciekli z Demesne na Dzicz, gdzie przygotowują Rebelię

Utrapieńcy ostatnia faza życia nastoletnich klonów, w której rodzą się w nich mechanizmy autodestrukcyjne

Tragiczni Te dwójka nastoletnich klonów w zaawansowanym stadium utrapieńców, będąca obiektem eksperymentów naukowych

ZHARA

Prolog

– Zabójcza impreza! Zabójcza impreza!

Wrzeszczymy i wybijamy pięściami rytm o pokład żaglówki, na którym wylegujemy się i opalamy w oczekiwaniu na zmianę pogody. Moich towarzyszy poznałam zaledwie wczoraj, ale jesteśmy już wystarczająco zgrani, by zawiązać samobójczy pakt.

Tak naprawę to się wygłupiamy, Reggie, Holly i ja. Nasza impreza nie jest żadnym paktem samobójców. To zwykły wybryk, prowokacja, nazwa, którą nadaliśmy naszej eskapadzie na legendarną Demesne – gdzie bez zaproszenia dostać się mogą tylko zmarli i tylko po to, by poddano ich recyklingowi i przekształcono w niewolnicze klony. Wyspa należy do najbogatszych ludzi świata, jest ich nietykalnym azylem, do którego wpuszczają wyłącznie swoich gości. Trójka zbiegów, młodocianych przestępców, bez szans na otrzymanie oficjalnego zaproszenia, powzięła zamiar zobaczenia Demesne. Gotowi są zaryzykować wyprawę na otwarte morze i wszystko, co tylko będzie trzeba, by dotrzeć do celu. Ale biba! Cała naprzód!

– Zabójcza impreza!

Na Cerulei, skąd pochodzimy, słońce i upał nie dają wytchnienia. Pogoda zmienia się tylko wtedy, gdy przez wzgórza przechodzi kolejny pożar. Nad miastem unoszą się wówczas kłęby czarnego dymu i na dzień lub dwa odcinany jest dopływ wody, by jej nie zabrakło do gaszenia ognia. Pożary zdarzają się tak często, że nie uznaje ich się już nawet za kataklizmy. Owszem, środowisko naturalne jest dewastowane, mówią nam rodzice, ale za to żyje się dużo łatwiej niż w czasach naszej młodości.

Z bezchmurnego niebieskiego nieba leje się żar, a my tkwimy w bezruchu gdzieś na oceanie, w obrębie archipelagu Demesne, skandując, drwiąc, zaklinając wiatr:

– Zabójcza impreza!

Jesteśmy usmażeni żywcem, wynudzeni jak mopsy i naszprycowani raksją.

– Za co was zesłali do obozu? – pyta Reggie.

Opowiadanie o popełnionych wykroczeniach i przestępstwach to niezawodny sposób na rozpoczęcie rozmowy.

– Dewastacja zakładu odsalającego – odpowiada Holly. – Zrobiłam tylko jedno odlotowe graffiti. Nie rozumiem, o co cała ta awantura. Jakbym co najmniej wysadziła go w powietrze.

– Są starzy, wychowywali się w czasach wojen o wodę i teraz mają kota na punkcie swojego dawnego akwenu – mówi Reggie.

– To dla nich trauma – kwituję z westchnieniem. – Ale powinni ją w końcu przeboleć.

– Nie miałam pojęcia, że budynek był strzeżony – podejmuje Holly. – Wyglądał brzydko i sterylnie. Pomyślałam, że nie zaszkodzi mu trochę koloru. I kilku artystycznych rysunków uśmiechniętych penisów.

Reggie parska śmiechem.

– To twoje dzieło? Patrzyłem zza płotu, jak ochroniarze to zmywają. Świetna robota!

– Dzięki – rzuca Holly. – Niestety sędzia nie docenił mojej wizji twórczej. Wysłał mnie do obozu resocjalizacyjnego w dziczy. A jak było z wami?

– Ukradłem skuter piaskowy i wybrałem się na freestylową przejażdżkę.

– Też mi coś – wzrusza ramionami Holly, bo nie zrobiło to na niej wrażenia.

– Zwinąłem go z terenu Bazy – dodaje Reggie.

– Uaaa! – ryczymy z Holly jednogłośnie.

– Mój ojciec jest instruktorem musztry w Bazie – mówię. „I wojsko jest dla niego ważniejsze niż ja”, dodaję w myślach. – Macie szczęście, że wysłali was tylko do obozu. Mogliście trafić do więzienia.

– I powinniśmy – odparowuje Reggie. – Ale moja mama jest podpułkownikiem w Uni-Milu. Myślicie, że niby jak dostałem się do Bazy? Błagała sędziego o pobłażliwość. A ty, Zharo? Co zmajstrowałaś?

– Nadużywanie raksji – odpowiadam i wszyscy wybuchamy śmiechem.

Starożytni Grecy słowem „ataraksja” określali stan doskonałego spokoju, beztroski i odprężenia. „Raksja” to współczesna nazwa pigułki, która wywołuje identyczne doznania. Dreszcz błogiej słodkiej cudowności.

Zażartowałam sobie, ale powiedziałam prawdę. Tata uznał, że najlepiej rozwiąże problemy z nastoletnią córką, pozbywając się jej z domu. Lepiej, niż gdyby po prostu poświęcił jej więcej czasu. Wiedział, że nie oprę się pokusie: odwyk na obozie resocjalizacyjnym, w totalnej głuszy, „w pobliżu Demesne”. Wiedział, że to ostatnie słowo podziała na mnie jak przynęta. Nawet jeśli w rzeczywistości obóz mieścił się dość daleko od rajskiej wyspy, to i tak w innych okolicznościach nie znalazłabym się bliżej niej.

Gdy byłam mała, mama śpiewała mi na dobranoc kołysankę o Demesne, którą sama ułożyła.

Śnię o Demesne, co leży z dala od całego zła

Śnię o Demesne, tam zamieszkamy Zhara i ja.

W naszym domu znajdowało się mnóstwo zdjęć i obrazów przedstawiających tę wyspę: szmaragdowe góry i luksusowe domy zbudowane dla krezusów. Były tak wszechobecne, że chyba dopiero w wieku czterech lat zorientowałam się, że wcale nie mieszkamy na Demesne. „Naszemu wybrakowanemu światu nigdy dość przypominania o pięknie”, mówiła mama, gdy tata protestował przeciw kolejnej dekoracji w stylu demesnowskim: fioletowym ścianom w sypialni, sztucznym palmom w salonie, używanemu koncentratorowi tlenu, który rozpylał w gabinecie mamy podrabianą wersją tlenu premium, powszechnie dostępnego na prawdziwej Demesne.

„Dlaczego raj nie miałby być dostępny dla wszystkich?” – zapytywała mama.

Najwyraźniej zmęczyła się czekaniem, aż tata podzieli jej umiłowanie rajskich przestrzeni. Odeszła od nas, gdy miałam osiem lat, a rok później zmarła. Nigdy nie przestałam marzyć o dotarciu na Demesne. Ze względu na nią.

Reggiego i Holly poznałam poprzedniego dnia w obozie, na szkoleniu wprowadzającym, i namówiłam ich do wspólnej ucieczki. Rzuciłam pomysł, byśmy ukradli nocą żaglówkę i popłynęli ku Demesne. Raksja, którą przemyciłam w sportowej torbie, okazała się wystarczającą zachętą. Mieliśmy świadomość, że nawet jeśli jakimś cudem uda się nam dotrzeć do celu, to nie zostaniemy wpuszczeni. Ale czemu odmawiać sobie przyjemności wtargnięcia na ekskluzywny festiwal próżności, jaki fundują sobie bogacze, i narobienia tam małego bałaganu???

– Zabójcza impreza! – skanduje Reggie z ekscytacją.

– I to nie na żarty – rzuca Holly, wskazując na niebo.

– No nieźle – wzdycham.

Niebo zmieniło się niespodziewanie, jakby w jednej chwili zapadła noc. Nie ma śladu po bezchmurnym błękicie i palącym słońcu; ciemnoszary firmament upstrzony jest kłębiącymi się purpurowymi obłokami z refleksami w odcieniu fuksji. Żadne ze zdjęć, które widziałam, nie oddawało w pełni ich piękna. Te chmury to skutek manipulowania przy atmosferze Demense. Prywatna wyspa największych bogaczy świata została udoskonalona za pomocą bioinżynierii, by oferować swym mieszkańcom największy spokój i luksus. Efektem ubocznym tych ingerencji jest to, że reszta archipelagu cierpi z powodu kumulacji złych warunków atmosferycznych. Zmienne stany pogodowe, eliminowane z Demesne, gromadzą się dookoła pierścienia morskiego otaczającego wyspę i wywołują straszliwe sztormy, siejące spustoszenie w pozostałej części archipelagu. Malownicze toksyczne chmury są w pakiecie.

– Te chmury są absolutnie, nieziemsko obłędne – szepcze Holly.

Zaczyna padać lekki deszczyk, zdumiewająco ciepły, niemal słodki, niczym krople syropu lawendowego.

– Najlepsza impreza w historii – komentuję pod nosem, podziwiając purpurowo-fuksjowe świderki na niebie i rozkoszując się jedwabistą, ciepłą wilgocią na skórze. I to jest ten toksyczno-magiczny deszcz?! Ekstra.

Ledwie to powiedziałam, a morze zaczyna wściekle falować; po chwili wzburzone fale huczą. Milkniemy. Jesteśmy zbyt oniemiali i zbyt upaleni ziołem, aby zareagować. O żeglowaniu mamy znikome pojęcie, a o radzeniu sobie podczas sztormu – żadnego. Nawet nie zdążamy wpaść w panikę, bo w jednej chwili wiatr przybiera na sile, a deszcz przechodzi w ostry grad, który rani nam skórę jak ostrza noży. To już w niczym nie przypomina przyjemnej mżawki.

Krzyczymy, ale nie mamy się gdzie schronić. W ciągu kilku sekund żaglówka przechyla się tak gwałtownie, że z trudem udaje nam się przytrzymać poręczy. Nadchodzi fala wysoka na kilka pięter, podnosi łódkę niczym zabawkę, po czym ciska nią w dół. Łódź wywraca się, a my wpadamy do wzburzonej, gorzkiej wody.

Koziołkując pod powierzchnią ze wstrzymanym oddechem, aby woda nie zalała mi płuc, widzę tylko szary huczący ocean. Potrzebuję światła, żeby odnaleźć drogę na powierzchnię, ale jest ciemno – pewnie dlatego, że nie zasługuję na żadną pomoc. Nie zapracowałam na nią, jak wypominał mi tata, ilekroć nie udawało mi się dobrze skoczyć. Ale nie bez powodu odpadłam z eliminacji olimpijskich w skokach do wody; moje ciało zaczyna działać na autopilocie i pomimo ciemności udaje mi się wypłynąć na powierzchnię. Łapię za sznurkową drabinę wiszącą z boku łodzi i z trudem chwytam powietrze. Wspinam się z powrotem na pokład z nadzieją, że znajdę tam Reggiego i Holly. Dostrzegam ich w wodzie po drugiej stronie. Miotani prądem machają rękoma, próbując utrzymać się na powierzchni. Gorączkowo rozglądam się za kamizelkami ratunkowymi. Dostrzegam je po przekątnej burcie. Pędzę tam. Gdy rzucam je Reggiemu i Holly, kolejna fala z impetem wlewa się na pokład.

Tym razem siła wody jest tak wielka, że grozi mi śmierć.

Nie wiem skąd, ale to wiem.

Umarłam.

Nawet w chwili śmierci czuję, że mnie oszukano. Gdzie jest to cholerne białe światło? Serce mi zwalnia i niemal staje. Powinnam być teraz w drodze w błogie zaświaty, a otacza mnie tylko nieprzenikniona ciemność, niekończąca się otchłań, przez którą próbuję przepłynąć, przebić się, przymilając się światłu i błagając o jasność.

Kraina umarłych to najprawdopodobniej kara za „zabójczą imprezę”. Kara za to, że byłam niedobrą córką. Odwet na Piekielnicy. Tak nazywał mnie tata, gdy chciał mi uzmysłowić, jak bardzo jest rozczarowany tym, że moja zawzięta natura przekreśla wiązane ze mną nadzieje. Ośmieszyłam samą siebie i własnego ojca. Po tym, co zrobiłam, nigdy nie będę mogła wrócić do domu. Umarłam… zabierając ze sobą dwoje innych uciekinierów, którzy trafili tutaj za moją namową.

Nie znalazłam się ani w niebie, ani w piekle, lecz w miejscu pośrednim. W limbo. To jakiś zawieszony w połowie drogi dom pełen czarnej pustki, rodem z najgorszego koszmaru. Walczę z mrokiem. Nie potrafię sobie pomóc. Krzyczę, choć nikt mnie nie usłyszy. Wierzgam nogami. Rozpaczam. Wściekam się. Bunt przeciw temu, co mi się narzuca („Umieraj! Ale już!”) to przecież moja specjalność.

Wydaje mi się, że jestem świadoma, ale nie mogę się ruszyć. Nic nie widzę i z trudem oddycham. Wiem, że moje ciało leży na zalanej wodą łodzi, która wznosi się i opada na wzburzonych falach. Morze nieco się już uspokoiło – najgorsza burza minęła – ale nic nie może mnie uratować. Jestem martwa tak samo jako Reggie i Holly.

Jestem czy… nie jestem?

Słyszę donośny męski głos:

– Hej, na pokładzie jest ciało! Niezła sztuka.

Wątpię, aby był to głos Boga, oznajmiającego moje przejście przez perłowe bramy niebios. Jestem pewna, że Ona lub On ujęliby to lepiej.

– Po prawej burcie unoszą się jeszcze dwa inne.

– Też ciacha? – pyta ten pierwszy.

– Nie na standardy Demesne.

Choć martwe, moje ego czuje się połechtane. „Ciacho” to slangowe określenie „pracowników” Demesne, którzy są niesamowicie przystojni. Siłą roboczą Demesne są klony, zreplikowane z ciał niedawno zmarłych ludzi, zwanych Pierwszymi. Pierwsi rekrutują się z dwudziestoparolatków wyróżniających się szczególną atrakcyjnością – idealne ciała i piękne twarze. Osobowość nie odgrywa żadnej roli: dusze są usuwane, by klony sprawnie wypełniały swoje obowiązki, wolne od rozterek powodowanych przez ludzkie emocje. Tamtejsi potentaci chcą mieć służących o miłej aparycji, nieprzeżywających dylematów związanych z posiadaniem wolnej woli.

– Tętno?

Czuję, jak czyjaś dłoń zaciska się na moim nadgarstku.

– Brak.

To raksja. Uświadamiam sobie, że zanim rozpętała się burza, wzięłam za dużą dawkę, a potem jeszcze wypaliłam sporo marihuany. To pewnie dlatego moje serce tak spowolniło. Doświadczyłam już tego kiedyś, gdy przedawkowałam – znaczne obniżenie tętna, wielokrotnie skutkujące tragiczną śmiercią zażywającego. Ale moje serce nigdy nie wyhamowało do tego stopnia! Nigdy na tyle, by mnie wzięto za trupa.

– No to bierzmy tę małą. Nie spodziewałem się dziś tak udanego połowu.

Wielokrotnie słyszałam, że ciała demesnowskich klonów dostarczane są przez piratów, atakujących i plądrujących statki i łodzie, ale myślałam, że to legendy. Teraz, o losie!, okazało się to prawdą.

Moje ciało jest kompletnie odrętwiałe, puls niewyczuwalny. Nie mogę się poruszyć, powiedzieć choćby słowa, zaprotestować.

W głowie słyszę głos mamy: „Śnię o Demesne”.

Wygląda na to, że tam właśnie trafię, mamo. Nigdy nie podejrzewałam, że sprawy tak się potoczą. Że zawitam tam w charakterze Pierwszej.

„Proszę, pozwólcie mi ostatecznie umrzeć, gdy to się już stanie, gdy usuniecie mi duszę, a z mojego ciała zreplikujecie klona”.

„Przepraszam cię, Reggie. Przepraszam cię, Holly”.

„Xander, nigdy nie przestanę cię kochać”.

Czuję, że moje ciało się unosi, a umysł staje się pusty i pogrąża w błogiej ciemności.

A potem, jak rażona prądem, budzę się.

Teraz już mogę się poruszać. Stykam palce wskazujące z kciukami i rozprostowuję palce u stóp. Czuję. Niewykluczone, że dzieje się to naprawdę. Trzepocę powiekami i otwieram oczy. Okazuje się, że widzę! To naprawdę się dzieje!

NIE UMARŁAM!

Znajduję się w białej sali przypominającej laboratorium medyczne.

Robię wdech, smakując powietrze. Naprawdę ma smak, z nutą wiciokrzewu i jaśminu, tak słodki, że czuję natychmiastowe ukojenie. Trafiłam na Demesne!

Niemożliwe, by mnie sklonowano. Moja dusza pozostała nietknięta. Czuję ją: szaleje właśnie od zdezorientowania i paniki, przechodzących w gwałtowne i dogłębne poczucie wdzięczności. Jakimś cudem udało mi się oszukać śmierć. Przysięgam w duchu: „Jeśli naprawdę dostąpiłam takiej łaski, nigdy więcej nie tknę raksji. Wykorzystam tę drugą szansę i tym razem nie sknocę sprawy”.

Mocno gryzę się w język, by się upewnić, że wszystko to dzieje się naprawdę. Gdy czuję smak krwi, ogarniają mnie radość i spokój. To nie sen. Naprawdę żyję.

Ale co mam teraz zrobić?

Nie wiem, dokąd iść. Wątpię, bym w ogóle była w stanie utrzymać się na nogach.

Nagle zdaję sobie sprawę, że nie jestem sama. Stoi nade mną jakaś męska postać w białym kitlu. Rozpoznaję klona, bo na lewej skroni ma wytatuowaną czarną różę. Pokazywali takie stylowe klony w wiadomościach – któż by o nich nie słyszał! – ale nigdy nie widziałam żadnego na żywo. Pierwszy tego faceta dożył pewnie dwudziestu paru lat. Klon ma oliwkową cerę, kruczoczarne włosy i ostre rysy twarzy, złagodzone firmowymi dla Demesne oczami o barwie fuksji. Jest bardzo wysoki i nieprzyzwoicie pięknie umięśniony. Ma ciało zawodowego kulturysty – krzepkie, lecz zadziwiająco delikatne.

– Kim jesteś? – pytam.

– Tanatopraktorem – odpowiada, przybierając wyraz twarzy naśladujący to, co u ludzi nazwalibyśmy „zdziwieniem”. – I właśnie cię wskrzesiłem.

Część pierwsza

DZICZ

ZHARA

• 1 •

W oddali nad oceanem wiruje lej ognistych pomarańczowożółtych chmur, emitujący dość dużo ciepła, by stopić różowawy szron na gzymsie naszego domku na drzewie w środku dżungli, kilometry dalej.

– Piękny widok – zwracam się do Aidana, stojącego obok mnie, i wskazuję ręką na lej kondensacyjny.

– Za każdym razem jest potężniejszy – odpowiada, a na jego twarzy maluje się „zadowolenie”.

Zgina mały palec, w którym ma zindywidualizowany czip odczytujący pogodę. Opuszek rozbłyskuje niebieskawym światłem i wysyła wiązkę czerwonych promieni, którą Aidan kieruje prosto na lej. Widać błysk, po którym rozlega się wybuch. Chmura rozwiewa się w szaroczarny dym, a iskry spadają do morza, gasnąc w ciągu kilku sekund.

Nigdy bym się do tego przed Aidanem nie przyznała, ale jego władza nad pogodą działa na mnie podniecająco.

Tylko że to trochę dziwne lecieć na klona. Stać mnie na coś lepszego. Nie mogę pozwolić, by czyjaś kontrola nad pogodą kierowała moim libido.

Zanim przybyłam na tę feralną wyspę, którą klony nazywają Dzicz, znałam tylko monotonną pogodę na Cerulei – po długich dniach palącego słońca następowały gorące suche noce, duszne od dymu z odległych pożarów. Jeden biały obłoczek na niebie wywoływał u ludzi entuzjazm. W krótkim okresie, który upłynął od chwili, gdy zostałam wydalona z Cerulei przez własnego ojca, zdążyłam zobaczyć między innymi niesamowite purpurowofuksjowe chmury kłębiaste, kruczoczarne chmury burzowe i pomarańczowoczerwone leje kondensacyjne. Nie do końca się jeszcze przyzwyczaiłam do aury panującej w dżungli, gdzie jednego dnia jest niemiłosiernie gorąco i wilgotno, a następnego wściekle zimno i lodowato. Ale nie jest to duży problem. Niebawem pod wodzą Aidana zbiegłe klony wywołają Rebelię i wtedy wrócę z nimi na Demesne, gdzie pogoda jest doskonała przez cały czas. Ponieważ jestem ulubioną kompanką Aidana, naturalnym biegiem rzeczy najprawdopodobniej zostanę królową tej rajskiej wyspy. Nieźle jak na córkę instruktora musztry z Cerulei, bez grosza przy duszy i na gigancie!

Potrafię być cierpliwa. Raj będzie mój, gdy następnym razem tam zawitam.

– Udoskonaliłeś ognisty lej – chwalę Aidana. – To tylko kwestia czasu, a użyjesz go, by przenieść Rebelię na Demesne, prawda?

– To idealny scenariusz – mówi Aidan. – Nie możemy się tu dłużej ukrywać, uprawiając tak oczywiste gry wojenne.

– Tylko nie zniszcz całej Demesne – proszę. – Zostaw to, co w niej najlepsze. Żebyśmy mieli gdzie się zabawić.

Aidan to klon, któremu obce jest pojęcie „zabawy”.

– Zniszczenie jest nieuniknione – oznajmia. – Chyba że ludzie szybko się poddadzą.

Nauczę go, czym jest zabawa. Niespecjalnie będę tęsknić za naszą farmą w głuszy, gdy już ją porzucimy i wrócimy na Demesne.

Od kiedy tu obozuję ze zbiegłymi klonami, straciłam rachubę czasu. Na Demesne nazywa się je defektami, bo ośmieliły się mieć uczucia. Oni sami zaś mienią się „Nowymi”. Od chwili gdy obudziłam się na Demesne i mnie zabrano, żebym z nimi zamieszkała, musiało upłynąć kilka miesięcy. Oceniam to po długości moich włosów, rozjaśnionych przez słońce do koloru platyny – z każdym dniem czarne i niebieskie końcówki stają się dłuższe i coraz bardziej łamliwe. Niektórzy z Nowych pracowali na Demesne jako profesjonalni fryzjerzy, ale nie mam śmiałości przeszkadzać im w szkoleniu bojowym i prosić, by obcięli mi włosy albo wyregulowali brwi. Po Rebelii będzie mnóstwo czasu na tego rodzaju zabiegi upiększające. Klony same wtedy zdecydują, do czego wykorzystają swoje drogocenne umiejętności, zamiast bezwolnie służyć ludziom.

Burczy mi w brzuchu i chciałabym, żeby któryś z Nowych przyniósł lunch do naszego prowizorycznego biura, w którym urzęduję z Aidanem. Pogoda jest tak zmienna, że w domku na drzewie nie da się mieszkać ani spać, więc używamy go jako punktu obserwacyjnego i strategicznego do planowania różnych szkoleń. Lubię tę kanciapę, bo zapewnia mi odrobinę prywatności, z dala od nieustannie tętniących życiem Pieczar Buntu, gdzie Nowi mają swoje kwatery. My z Aidanem też zajmujemy jedną z tamtejszych jaskiń.

Jemu nie przeszkadza brak prywatności, co jest typowe dla klona; samotność to potrzeba ludzka. Nasze „biuro” zawieszone jest na gałęzi wyrastającej na wysokości przynajmniej dwóch dziesięciometrowych wież do skoków olimpijskich. Z wyglądu przypomina ptasie gniazdo – ze stożkowatym dachem uplecionym z cierni i bambusa, na bazie z trzcin, mchu i gałązek. Dziesięć lat trenowania skoków z wież sięgających trzypiętrowego budynku przygotowało mnie na takie warunki w stopniu co najmniej wystarczającym. Pociąg do ekstremalnych wysokości mam chyba we krwi; nie ucieknę przed tym. Na Cerulei spałam w hamaku przymocowanym do sufitu sypialni. Tata uważał, że będzie to dodatkowym ćwiczeniem. Ludzie płacą miliony unidolarów za widoki takie jak ten – zielone drzewa, niebieski ocean! Niczym nieograniczony nieboskłon! Zwykle jednak nie potrafią się obejść bez kanalizacji, windy, schodów i dużego metrażu, nie poradziliby sobie ze wspinaniem się po linie. Na co mi duży metraż? Nie posiadam niczego poza własną osobą. Nie ma po co gromadzić rupieci.

Domek na drzewie to idealne miejsce dla zagubionej, wyjętej spod prawa nastolatki. Pasuję tu jak ulał, do tej ziemi powstałej w wyniku katastrofy. Katastrofy to przecież moja specjalność.

Kilka pokoleń wcześniej pod oceanicznymi wodami wybuchł olbrzymi wulkan. Po chaosie spowodowanym erupcją, po tsunami i trzęsieniach ziemi, które przyniosły zagładę kontynentom, tylko jedną z archipelagu tropikalnych wysp wokół wulkanu uznano za nadającą się do zamieszkania.

Tak powstała Demesne. W przeciągu dekady stała się najbardziej ekskluzywną enklawą na świecie. Pozostałe wyspy archipelagu, zarośnięte dzikimi dżunglami i usiane niebezpiecznymi jaskiniami, uznano za bezużyteczne. Dobre tylko dla dzikusów.

Tymi dzikusami jesteśmy właśnie my: ja i nieliczny oddział Nowych. Czas i miejsce są tu bez znaczenia. Liczy się tylko przetrwanie. I wojna, która ma nadejść. Rebelia, jak mówią o niej Nowi.

– Zachowasz mnie jako trofeum, gdy wygracie? – pytam, żartując sobie z Aidana.

– Owszem – odpowiada ze śmiertelnie poważną miną.

Klony nauczyły się sztuki przetrwania w tych nieprzyjaznych warunkach, manipulowania pogodą, myślenia, a częściowo nawet czucia jak ludzie. Ale nie są w stanie zrozumieć sarkazmu. Dolna warga Aidana układa się w półuśmiech, ale wiem, że w ten sposób tylko naśladuje flirtowanie. Z konieczności jestem jego „dziewczyną”, ale oznacza to wyłącznie, że służę mu za towarzyszkę i asystentkę, nic ponadto. Oznacza również, że będę jedyną istotą ludzką, której pozwoli przeżyć i zostać na Demesne, gdy rebelianci zwyciężą.

Nowi zamierzają wyeliminować z Demesne – tego pięknego raju stworzonego ciężką pracą klonowych rąk – całą ludzką populację. Uważają wyspę za swoją ojczyznę i chcą ją odzyskać. Nie chodzi im nawet o zemstę. Zemsta to dodatkowa premia.

Na Dziczy przebywa około pięćdziesięciu Nowych. Wszystkie umiejętności, jakie przekazali im ludzie – bioinżynierię, architekturę, sztukę kulinarną, budownictwo – wykorzystali do własnych celów. Zbudowali domy na drzewach i podziemny labirynt mieszkalnych jaskiń. Przez pieczary poprowadzili kanały nawadniające, by mieć wodę pitną i użyźnić ziemię. Klony, które wcześniej udoskonaliły warunki pogodowe na Demesne, teraz posługują się swoimi zdolnościami do kontrolowania aury na Dziczy i w okolicach. Stworzyły atmosferyczne pole siłowe, żeby niemile widziane samoloty i statki ginęły w nagłych burzach. Eksperymenty te posłużą do odzyskania Demesne i odcięcia jej od reszty świata, by należała do klonów i nikogo więcej.

Aidan ogląda się do tyłu i patrzy ponad wierzchołkami drzew, w głąb wyspy, gdzie Nowi uprawiają pola, z których plony utrzymują nas przy życiu.

– Robotnicy kończą poranne obowiązki – oznajmia. – Pora lunchu. Twój żołądek jest jak zegarek. Idziemy?

Również spoglądam do tyłu na rzędy jasnoczerwonych orchidei i uświadamiam sobie, jak bardzo jestem głodna i spragniona, ale nie jałowego pod względem odżywczym jedzenia, którym są te kwiaty. To właśnie z tych roślin pochodzą nasiona cuvée, z których pozyskuje się raksję. Na Dziczy mogłabym mieć raksji, ile dusza zapragnie. Jasnoczerwone orchidee nieustannie przypominają mi o moich porażkach, ale i o sile woli. Nie przeżyłabym w tutejszych warunkach, będąc na haju. Na Dziczy trzeba mieć nieustannie wyostrzoną uwagę i refleks. Powstrzymuję się wyłącznie siłą woli – choć nie miałam jej aż tyle, by dostać się do drużyny olimpijskiej. Muszę odbudować w sobie tę siłę woli. Dzicz to dla mnie sprawdzian.

Życie tutaj nie jest wcale takie złe. Przede wszystkim liczy się to, że w ogóle ż y j ę. Staram się o tym pamiętać i to doceniać. Gdy raz się umarło i nie poszło do nieba, każdy oddech ma wielką wartość.

Reggie i Holly nie mieli tyle szczęścia. O tym też staram się nie zapominać. Być może jestem uwięziona w kompletnej dziczy, ale przynajmniej dostałam drugą szansę. Czy poczucie winy i żal po stracie towarzyszy kiedykolwiek przeminą?

– Chodźmy coś zjeść. Chyba że chcesz najpierw zarzucić raksję… – mówię żartem do Aidana.

– Nie chcę – odpowiada, jak zwykle biorąc mój żart dosłownie. – Raz wystarczy.

Nowi eksperymentowali z raksją, gdy byli niewolnikami na Demesne. Na Cerulei brałam ją, by ukoić ból serca, bo cierpiałam przez jednego chłopaka. Dla mnie raksja była sposobem na zdystansowanie się od życia. Dla Nowych okazją, by się do niego przebudzić. U ludzi narkotyk ten wywołuje błogą euforię, po której następuje słodkie ukojenie (staram się o tym nie myśleć, by nie zacząć tęsknić). U klonów odblokowuje inhibitory neuronowe, przez które nic nie czują i zachowują się jak roboty. Wystarczyło, by spróbowały jej choć raz, a natychmiast przechodziły przemianę. Te, które ją zażyły, nagle znajdowały w sobie odwagę, by zakwestionować swoją bezwolną służbę. Odkrywały, że są twórcze – z własnej inicjatywy, a nie dlatego, że tak je zaprojektowano. Takie przebudzone klony nazywano na Demesne „defektami” i odsyłano je do laboratorium, by poddać deaktywacji. Nie uwzględniano żadnych odwołań. Już na zawsze miały pozostać wyłączone z użytku. A przynajmniej tak się ludziom wydawało. Tanatopraktor z laboratorium miał oznaczać je jako nieaktywne, w rzeczywistości jednak odsyłał – wciąż żywe – na Dzicz, gdzie jako Nowi zaczynały nowe życie i przygotowały Rebelię.

– Chodźmy jeść – mówię do Aidana.

Podchodzę do sznurkowej drabiny, która prowadzi na ziemię. Aidan podaje mi rękę, gdy stawiam pierwszy krok. Jego palec wskazujący, choć wrócił już do naturalnej barwy, jest wciąż ciepły od fali elektrycznej, którą posłał w kierunku chmury, i przeszywa mnie przyjemnym prądem. Tego rodzaju dreszcz czułam wcześniej tylko w obecności Xandra.

Zdarza się, że ten sam dotyk, którym Aidan (vel Tanatopraktor) przywrócił mnie do życia na Demesne, wywołuje teraz dodatkowy efekt w postaci osobliwej słabości w kolanach.

– Co się stało? – spytałam Tanatopraktora.

Palec wskazujący miał niebieski, jakby spod skóry przebijało światło, ale w ciągu zaledwie kilku sekund odzyskał naturalny kolor.

Spojrzał na niego ze zdziwieniem.

– To było tylko na próbę. Nie sądziłem, że naprawdę zadziała.

– Nie umarłam tak do końca – wyszeptałam. – Przedawkowałam raksję i chyba dlatego się wydawało, że serce przestało mi bić.

– Może właśnie dlatego mój trik poskutkował.

– Jaki trik?

– Prąd elektryczny w moim palcu – odparł z wyrazem twarzy naśladującym „zatroskanie”. – Nie ma teraz czasu na wyjaśnienia. Jeśli czip tak działa, nie ukryję przed ludźmi niebieskiego światła. Będę musiał przyłączyć się do reszty wcześniej, niż planowałem. W zasadzie to nawet teraz.

Nie miałam pojęcia, o czym mówi, i było mi to obojętne. Interesowało mnie tylko jedno: czy zostałam sklonowana?

Nie był to czas na przechwałki, ale miałam świadomość, że ze swoją wysportowaną sylwetką – wąskimi biodrami, talią osy, długimi umięśnionymi nogami i idealnymi piersiami – spełniam estetyczne wymogi Demesne. Moje lniane włosy, zafarbowane na końcach na niebiesko i czarno, opadające falami na ramiona, były przedmiotem zazdrości dziewczyn w szkole, podobnie jak nieskażona trądzikiem brzoskwiniowa cera. Wiedziałam, że jestem atrakcyjna, bo gdy leżałam na metalowym stole operacyjnym, okryta tylko białym prześcieradłem, Tanatopraktor wpatrywał się we mnie z zachwytem w oczach.

– Doktor Lusardi próbowała cię sklonować – powiedział. – Ale nie udało się jej. Pewnie jesteś nastolatką.

Dorośli zazwyczaj wymawiają słowo „nastolatek” oskarżycielskim tonem, ale on wyraził to jak zwykłe spostrzeżenie, może dlatego, że licząc w latach ludzkich, był ode mnie niewiele starszy.

– Mam prawie siedemnaście lat – powiedziałam, uświadamiając sobie, jak wielki dar właśnie otrzymałam od tego klona: wygląda na to, że dożyję swoich osiemnastych urodzin!

– Doktor Lusardi nie opanowała jeszcze replikowania klonów do perfekcji – oznajmił. – Twój klon był porażką.

– No i dobrze – rzuciłam, czując z tego powodu taką samą ulgę jak z tego, że znowu żyję.

Zanim zdążyłam zapytać, co dalej, szczelnie owiniętą w prześcieradło dźwignął mnie ze stołu na swoje silne ręce. Czułam się bezpiecznie, znów wdychałam smakowite powietrze. Pragnęłam więcej.

– Gdzie mnie zabierasz? – spytałam.

Nie chciałam opuszczać Demesne, bo dopiero na nią dotarłam. Ale żeby tu pozostać, musiałabym pożegnać się z życiem na zawsze.

– Niedaleko stąd jest sekretna plaża z jaskiniami – powiedział. – Piraci, którzy dostarczają na Demesne ciała, chronią się tam przed sztormami i czasem pomagają naszym rebeliantom.

– Re-be-co?

Czyżby został zaprogramowany do mówienia nonsensów? Nic z tego nie zrozumiałam poza słowem „piraci”.

– To piraci sprzedali nasze ciała. Na pewno nie pomogą nam w ucieczce!

– Owszem, pomogą. W zamian za nasiona cuvée, które sprzedają na kontynencie.

– A więc piraci zarabiają, dostarczając Pierwszych, a potem ponownie, pomagając klonom zbiec? To obłęd. Odmawiam brania w tym udziału. Nie zamierzam…

– Nie masz wyboru – przerwał mi Tanatopraktor.

Podszedł do okna, z którego roztaczał się widok na połacie dżungli. Spojrzałam na ziemię pod plątaniną drzew i zorientowałam się, że znajdujemy się na wysokości kilku pięter.

Tanatopraktor sprawiał wrażenie, jakby chciał wyskoczyć z okna, trzymając mnie na rękach. Czy po to przebudziłam się ze śmierci, by popełnić z tym sklonowanym mięśniakiem grupowe samobójstwo? Hola, hola, chłopcze. Zaczęłam wierzgać nogami, ale był ode mnie szybszy: w ułamku sekundy chwycił ze stołu pod oknem strzykawkę i wbił mi igłę w ramię.

Przebudziłam się na Dziczy.

• 2 •

Choć w szkole nigdy nie byłam prymuską – może poza historią, którą tata nieustannie mi wbijał do głowy – to na zajęciach z psychologii uczyłam się o syndromie, na który najprawdopodobniej teraz cierpiałam. Polega on na tym, że więźniowie i zakładnicy zaczynają odczuwać sympatię do swoich oprawców. Nie jestem zakładniczką w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale trafiłam tutaj tylko dlatego, że zastrzyk pozbawił mnie świadomości. Przedstawiciele wymiaru sprawiedliwości uznaliby to za porwanie.

A jednak zostaję. Przyzwyczaiłam się do tego miejsca. Poza tym nie mam dokąd pójść, a przynajmniej nigdzie nie malują się przede mną lepsze perspektywy. No chyba że na Demesne, która jest absolutnie najlepszym miejscem. Bardzo chciałabym tam wrócić, ale w aurze triumfu, razem z Nowymi. Bogacze z Demesne utrzymują, że ich eleganckie klony zostały stworzone do służenia, co jest tylko eufemistycznym określeniem niewolnictwa. Wcześniej kwestia praw klonów nie leżała mi jakoś specjalnie na sercu – klony, które widziałam na Kontynencie, produkowano w laboratoriach, więc przypominały generyczne drony. Jednak tutejsze zreplikowano z prawdziwych ludzi, którzy przedwcześnie rozstali się z życiem. Wyglądają jak ludzie, których znałam. Wyglądają jak ja – autentycznie. Zupełnie naturalnie nasuwa się myśl, że te duplikaty zasługują na lepszy los od tego, który spotkał ich Pierwszych.

Pobyt na Dziczy wydaje się całkiem znośny również dlatego, że mój osobisty porywacz całkiem ładnie się prezentuje. Na pierwszy rzut oka wydaje się groźny, ale jego ostro zarysowana żuchwa i bulwiaste mięśnie są złagodzone czarną różą wytatuowaną na skroni i słodyczą fuksjowych oczu, spoglądających znad pełnych, rubinowych ust.

Na Dziczy Tanatopraktor z Demense od razu wyrósł na naturalnego prowodyra. A ja lubię władzę.

Idę za Aidanem na lunch do Pieczar Buntu, zadowolona, że służę w jego małym oddziale. Nie przestaję podziwiać ruchu jego twardych mięśni pośladkowych ani wyobrażać sobie, że wiodę palcem po jego oliwkowych plecach i zatrzymuję go u nasady szyi, gdzie zaczynają się czarne włosy i gdzie mogę złożyć pocałunek niczym wampirzyca. Z trudem powstrzymuję śmiech – jakie to szczęście, że klony nie mogą się rozmnażać, bo już sobie wyobrażam tłumaczenie naszym dzieciom, jak poznali się ich rodzice.

Docieramy do stołówki, gdzie obsługa kuchni wyłożyła dzisiejszy lunch: podroby z dzikiego indyka gotowane w sosie mango, z liśćmi botwinki podsmażanymi na czosnku. Mam ochotę zawyć: znowu?!

Zdrowa zielenina; czy naprawdę nie ma nic innego, co nadawałoby się do zjedzenia? Ale i tak nawet najgorszy tutejszy lunch jest lepszy niż posiłki serwowane w mojej szkole na Cerulei, które w ogóle trudno było nazwać żywnością. Składały się wyłącznie z resztek, które Baza darowywała członkom Uni-Milu albo z twardych owoców, które spadły z uschniętych drzew w ogrodach naszych rodzin. Podroby i zielenina to przy tym delicje. To, że mamy tu nawet siekany czosnek i sok, z którego można zrobić sos do mięsa, jest pomyślnym znakiem dla Nowych, którzy powstali bez kubków smakowych – a przynajmniej tak im powiedziano. Zmysł smaku, odblokowany przez raksję, wciąż stanowi dla nich zaskoczenie.

Gdy maszerujemy z Aidanem przez jadalnię, niosąc lunch do wspólnego stołu, wszyscy obecni rozstępują się na boki. Dwóch Nowych natychmiast robi nam miejsce u szczytu stołu, z szacunku dla nieoficjalnego króla i królowej wyspy. Podobają mi się te zaszczyty. Podobają mi się ci Nowi. Są o niebo fajniejsi niż cheerleaderki w szkole na Cerulei, z którymi trzymałam sztamę – „przyjaciółki”, które wcale nie darzyły się nawzajem sympatią, a już na pewno nie mnie, bo byłam „zbyt ładna”, przez co „nieznośna”. Miałam to wtedy w nosie – zbyt skupiałam się na Xandrze, by przejmować się życiem towarzyskim. Może właśnie z tego wyleczyła mnie śmierć – z bycia outsiderką. Bo teraz zależy mi, by Nowi, choć nie do końca mogę ich nazwać przyjaciółmi, dobrze się czuli w moim towarzystwie.

Z reguły nie przepadają za ludźmi. We mnie jednak nie widzą takiego zagrożenia jak w swoich dawnych właścicielach z Demesne. Jestem nastolatką, bezsilną, sprzymierzoną z najpotężniejszym Nowym na Dziczy. Dziewczyną, z którą żyje w „białym związku”. Jak na razie.

Siadamy z Aidanem u szczytu stołu i jak zwykle Nowi zarzucają mnie pytaniami o świat zewnętrzny. Nigdy nie zadają sobie trudu, by prowadzić grzecznościowe gadki, co mnie akurat cieszy – bezpośredniość to ich jedyny atut. Lubię, gdy przechodzi się od razu do sedna. Dla Nowych jestem jedynym źródłem wiedzy o świecie zewnętrznym. Urodzili się, a raczej „wykluli”, jak wolą to określać, w demesnowskim laboratorium, już jako dorosłe klony. Ich podstawowym źródłem informacji są czipy z bazami danych, które wmontowano im w głowy. Zawierają tylko te informacje, które ludzie uznali za przydatne dla służących.

Obok nas siedzi Catra, Nowa, która na Demesne była szefem kuchni, ale teraz odkryła swoje prawdziwe powołanie – gawędziarstwo. Chce udokumentować życie Nowych i ich walkę. W tym celu nieustannie mnie wypytuje o to, czego nie ma w swojej bazie danych. Jak zwykle zaczyna prosto z mostu:

– Skoro na świecie istniało tak dużo klonów wyprodukowanych w laboratoriach, dlaczego bogacze z Demesne stworzyli własną linię klonów replikowanych z Pierwszych?

– Mój tata mówił, że klony z Demesne są inne, bo bogatych ludzi cechuje próżność – odpowiadam. – Zawsze chcą czegoś nowego, innego, żeby poczuć się lepszymi. Zwykłe klony wyglądają identycznie i nie mają płci – są niczym niewyróżniającymi się dwudziestopięcioletnimi męsko-żeńskimi tworami. Bogaci zapragnęli, żeby ich niewolnicy wyglądali doskonale, pomnażając w ten sposób piękno ich małego raju. Sądzili także, że recykling zwłok będzie nadzwyczaj ekologiczny.

Nowi, zanim mnie poznali, nie wiedzieli nawet, że są elitarną linią klonów. Zwykłe klony w innych częściach świata produkuje się w laboratoriach, z kriogenicznych embrionów. Nie replikuje się ich z Pierwszych, którzy mieli swoją własną niepowtarzalną fizjonomię. Pospolite klony są funkcjonalne i mało interesujące pod względem estetycznym – poza niebiesko-zielonymi mozaikowymi tatuażami, które odróżniają je od ludzi. Stworzono je, by przyczyniły się do szybszego zakończenia wojny. W szkole nigdy się nie przykładałam do historii klonów, ale w domu tata uczył mnie o nich przy każdej okazji. Twierdził, że nie można tworzyć przyszłości, jeśli nie rozumie się przeszłości. Jakby to, że od świtu spędzałam długie i wyczerpujące godziny na pływaniu, chodzeniu do nudnej szkoły, trenowaniu skoków, nie wystarczało, bo wieczorami przepytywał mnie z historii. Zabawne, że to właśnie historię, jako jedyny przedmiot, zaliczałam w szkole celująco. Przynajmniej miałam jakąś rekompensatę za te rytualne wieczorne tortury fundowane mi przez ojca.

Dlaczego istnieją klony, Zharo?

Oto dlaczego, tato: zmiany klimatyczne i eksploatacja surowców doprowadziły świat na skraj upadku. Rosnący poziom wód spowodował liczne powodzie, które zatopiły duże miasta, a przedłużające się susze znacznie uszczupliły zasoby wody pitnej. Paliwa kopalne się wyczerpały. Zniszczenie infrastruktury transportowej uniemożliwiło sprawiedliwą dystrybucję dóbr, a zwłaszcza wody. W efekcie na całym świecie doszło do politycznych i obywatelskich zamieszek. Zginęły miliardy ludzi. Większość znaczących metropolii została zdewastowana.

Te niespokojne czasy zwane wojnami o wodę skończyły się, gdy inżynierowie środowiskowi opracowali metody odtworzenia utraconych rezerw. Niektóre ze starych miast odbudowano w mniejszej skali, a na niezamieszkanych dotąd terenach wzniesiono nowe aglomeracje, jak Biome City. Zbudowano je z wykorzystaniem technologii atmosferycznej, za pomocą której modulowano warunki pogodowe i wywoływano deszcze.

Dlaczego nie mamy tych technologii na Cerulei, Zharo?

Ponieważ główny pracodawca na Cerulei, czyli armia Uni-Milu, preferuje surowy klimat jako bardziej odpowiedni do szkolenia wojskowego w Bazie, tato. Uni-Mil zbudował w naszym mieście kompleks akwatyczny, bo nie możemy cieszyć się deszczami. Tak, wiem, tato, reszta świata ma dobrą pogodę, ale my dysponujemy jedynym fajnym basenem w promieniu setek kilometrów, na którym mogę trenować dzięki uprzejmości Uni-Milu i pewnego dnia wziąć udział w Olimpiadzie – jedynej wciąż żywej tradycji łączącej nas z kulturą starożytną. Czy jak to szło.

Gdy już opanowano techniki modulowania warunków atmosferycznych, umożliwiające przeżycie na ogołoconej ziemi, wyprodukowano klony, by wprowadziły ludzi w erę powojenną, w czasy nadziei i rozkwitu, których – tak, tato, dociera to do mnie – moje rozpieszczone pokolenie nie potrafi docenić. Nie znamy cierpienia minionych dekad. Wychowaliśmy się z klonami, które wykonywały za nas wszystkie niezbędne prace. Po wojnach o wodę stały się główną siłą roboczą, dzięki której odbudowano świat.

– A więc jesteśmy najlepszą kastą klonów? – pyta Catra, a w jej głosie nie pobrzmiewa próżność, tylko ciekawość.

– Kwestia interpretacji. Nie ulega wątpliwości, że wyglądacie dużo lepiej – przyznaję. – I jesteście o niebo bardziej zadziorni.

Jest też mnóstwo rzeczy, o które ja chciałabym spytać Nowych. Aidan skazany był na przebywanie w laboratorium i niczego poza nim nie widział, jest więc kompletnie bezużyteczny – i pozbawiony entuzjazmu – jako źródło informacji o życiu bogaczy na Demesne. „Opowiedzcie mi o luksusach Demesne! Opowiedz mi o dekadenckich posiłkach, olśniewających rezydencjach, rozkosznym morzu, o opiece ze strony elitarnych służących i…”. No cóż, może nie są to właśnie zagadnienia do roztrząsania z niewolnikami, którzy dopiero odzyskali wolność.

Do stołówki wchodzi klonka, wyglądająca na posłańca z wysokogórskiej bazy, którą Nowi zbudowali na najwyższym szczycie wyspy. Szuka wzrokiem Aidana. Dostrzega go i podbiega.

– Odebraliśmy komunikat od M-X. Zlokalizowano żołnierza Uni-Milu.

Aidan szykuje się do wyjścia.

– To znak, na który czekaliśmy.

– Czy Rebelia niedługo się rozpocznie? – pyta Catra, wbijając nóż w drobiowy żołądek na swoim talerzu.

– Mam nadzieję – rzuca Aidan.

– Iść z tobą? – pytam.

Oboje wiemy, że nie jestem mu do niczego potrzebna. Oboje też wiemy, że chętnie przystaje na moje towarzystwo, ilekroć mu je zaproponuję.

– Jak chcesz.

Wstaję.

– Chodźmy. Jaką mamy misję?

– Ścigaj się ze mną, to się dowiesz.

Biegam najszybciej na wyspie.

Pędzimy z Aidanem przez dżunglę, mijając pole cuvée. Sygnały świetlne mobilizują mnie, żeby dodać gazu, i uświadamiają mi, że muszę się wzmocnić. Biec niepohamowanie, szybko, z impetem, pokonując opór, to czuć, że się żyje. Gdy ćpałam raksję, nie dawałam rady biegać. Byłam apatyczna, milkliwa, znudzona. Nie pozwolę, by powróciła tamta Zhara. Nie pozwolę, by mój problem z raksją doprowadził znowu do czyjejś śmierci.

Aidan próbuje dotrzymać mi kroku, ale muskulatura działa na jego niekorzyść. Owszem, jest szybki, ale ja jestem zwinniejsza. Wyprzedzam go zaledwie o pięć czy sześć kroków, ale cieszę się nawet z tej drobnej przewagi.

Uwielbiam, gdy ktoś mnie goni.

W dawnym życiu, toczącym się wokół sportów wodnych, często urządzaliśmy sobie z Xandrem wyścigi w basenie i to ja zawsze zwyciężałam. Wygrywam we wszystkich zawodach, jeśli startuje w nich atrakcyjny chłopak. Ale teraz gnając na oślep, nie zauważam zwalonej gałęzi, potykam się i z impetem upadam na ziemię. Aidan przystaje, czego nie zrobiłby Xander, który miał tylko jeden imperatyw: wygrać każdy wyścig, za wszelką cenę.

– Wszystko w porządku?

– W porządku – wystękuję. Będę miała dużego siniaka. Drobnostka. – Daj mi sekundę, zaraz wstanę. Mocno się uderzyłam.

– Powinnaś wrócić do Pieczar Buntu. Nie musisz brać udziału w tej misji.

– Odprowadzę cię chociaż do obozu szkoleniowego. Potem odpocznę w domku na drzewie. Więc co to za misja?

– Przekonano nas, że sympatyk z Uni-Milu przybędzie nas wesprzeć. Zwołam kilku naszych i wypłyniemy po niego.

– Skąd wiesz, że ten sympatyk to chłopak. Może to ja? Dziewczyna.

Aidan podaje mi dłoń. Chwytam ją, a on podciąga mnie do góry i staję naprzeciw niego, niemal napierając na jego ciało. Spoglądam w jego fuksjowe oczy, które komponują się tak ładnie z wytatuowaną czarną różą na skroni. Odwracam wzrok od lilijki wypalonej po drugiej stronie jego twarzy, symbolu niewolnictwa klonów.

Kolano, na które przed chwilą upadłam, boli jak cholera, ale czuję, że w sercu wzbiera mi inny rodzaj boleści, spowodowany bliskością Aidana. Udręka pragnienia. Tęsknoty. Tak to się chyba nazywa. Pamiętam ten supeł w sercu, i to zbyt dobrze. Czułam go zawsze, gdy Xander znajdował się w pobliżu.

– Byłaś w Uni-Milu? – pyta Aidan.

Wydaje mi się, że przez chwilę w jego fuksjowych oczach mignęło coś flirtownego.

Od Xandra minęło tyle czasu, chyba cały rok. Znowu chcę się całować z chłopakiem. Przytulać i być przytulaną. Tyle się wydarzyło od tamtej pory, ale przypomnę sobie, jak to się robi. Całowanie z klonem na pewno nie różni się od całowania z normalnym facetem. No dobra, ściśle rzecz biorąc, nigdy dotąd nie całowałam się z normalnym facetem. Xander, mój jedyny, nie był człowiekiem, tylko istotą „nadludzką”. Mówię poważnie. Był akwinem, którego genetykę udoskonalono do granic możliwości. Niewidoczne sploty doskonałego DNA objawiły się wysokim wzrostem, jasnymi blond włosami z pasemkami pozłoconymi słońcem, ciałem twardym jak stal i turkusowymi oczami tak głębokimi i czystymi, aż trudno było uwierzyć, że należą do śmiertelnika. Prezentował się oszałamiająco w pełnym tego słowa znaczeniu.

Ale od czasu Xandra zdążyłam umrzeć i zostać wskrzeszona. Wykształcić zupełnie nową umiejętność. Skoro udało mi się „złowić” akwina, to czy mogę mieć jakieś trudności w uwiedzeniu klona-dziwoląga? Postanawiam, że dziś wieczorem, gdy Aidan wróci z misji, przystąpię do dzieła. Zainicjuję grę z dziedziny sportów uprawianych w domowym zaciszu.

– Ścigajmy się do boiska! – wołam i rzucam się biegiem, zapominając o posiniaczonym kolanie i zranionym sercu.

Nowi ćwiczą na bagnach bitewne manewry. Kierując się dochodzącymi naszych uszu postękiwaniami, natrafiamy na grupkę męskich klonów uwalanych błotem. To dawni robotnicy budowlani z Demesne – grupa potężnych, imponujących mężczyzn, małomównych, ale wytrwałych na szkoleniu. Jakby narodzili się dla walki i niczego więcej. Czterech żołnierzy czołga się przez bagno, niosąc na ramionach piątego członka ich pododdziału piechoty. Zadanie: zabrać martwego lub rannego kolegę z pola walki.

Szczerze wątpię, że jeśli dojdzie do Rebelii na rajskiej Demesne – tak spokojnej, że nawet nie ma własnych sił zbrojnych – potrzebne będą umiejętności walki na bagnach. Ale Nowi bardzo lubią gry tego rodzaju. Jedyne, czego zaznali na Demesne, to dyscyplina pracy, więc to zupełnie normalne, że teraz, gdy sami stanowią o swoim dniu, przenoszą ten zaprogramowany etos na sport.

Gdyby był tu mój ojciec, instruktor musztry, rzuciłby im na ścieżkę jakąś przeszkodę, żeby pomieszać im szyki i żeby upuścili żołnierza. Dekoncentracja wprowadziłaby chaos, zmuszając ich do działania zespołowego, przeformowania się i rozwiązania problemu. Gdy ćwiczyłam skoki do wody, tata stosował tę samą zagrywkę. Ale odgłos wystrzału ze ślepaka wcale nie nauczył mnie panowania nad sobą, wręcz przeciwnie: zaczęłam je tracić, przestałam ufać i sobie, i jemu.

Aidan odciąga na stronę Cesara, instruktora musztry.

– Żołnierz Uni-Milu, na którego czekaliśmy, jest na Minie.

Mina to kolejna wyspa w archipelagu. Mieszka tam Nowa, która jest uzdrowicielką, żyje w zupełnym odosobnieniu. Za to, że ma do wyłącznej dyspozycji całą wyspę, opiekuje się zbiegłymi klonami. Pod warunkiem, że opuszczą wyspę, jak tylko dojdą do zdrowia.

– Jaki mamy plan? – pyta Cesar.

– Popłyniemy po niego łodzią – oznajmia Aidan.

Na temat przybyłego wiem tylko tyle, że służył na Demesne jako pośrednik między Uni-Milem a Komisją Praw Klonów.

– Jest po naszej stronie – zapewnia Cesar. – Poznałem go na Demesne. Przyszedł zrobić z nami wywiad na temat warunków pracy. Jak on się nazywał… Blackburn chyba… Alexander Blackburn czy jakoś tak.

CO TAKIEGO?

– Idę z wami – rzucam.

Jedyne, czego nauczyłam się od taty: gdy chcesz wykonać jakieś zadanie, nie pytaj o pozwolenie.

Po prostu idź.

Alexander Blackburn – Xander – to mężczyzna, który złamał mi serce na Cerulei. Jakim cudem trafił do tego zapomnianego przez Boga zakątka świata?

Może być tylko jedno wyjaśnienie.

Musiał sobie zdać sprawę, jaki wielki popełnił błąd.

Przyjechał po mnie!

• 3 •

Co było, to było, prawda?

Bzdura.

Serce wali mi jak oszalałe, uświadamiając, że nie zapomnę przeszłości. Ani się z nią nie pogodzę.

Zawsze tak ze mną było. Wydaje mi się, że jestem wielką bohaterką i przyjmuję wyzwanie, a potem natychmiast żałuję swojej decyzji.

Dlaczego zgłosiłam się do tej wyprawy po żołnierza?

Powinnam zaczekać na Xandra na Dziczy, dać sobie trochę czasu i przygotować się na to spotkanie.

– Nic nie mówisz… – zauważa Aidan.

– Choroba morska – kłamię.

Choroba serca.

– Jak daleko jeszcze?

– Wiatr nam sprzyja – mówi Cesar. – Niedługo powinniśmy zobaczyć wyspę należącą do M-X.

Przez te wszystkie dni spędzone w dżungli i noce w jaskiniach zapomniałam, jakie to wrażenie, gdy ma się przed sobą ogrom oceanu. Całymi milami nie widać nikogo i niczego. To jednocześnie ekscytuje i przeraża. Za dużo wolności. Wiem, co ocean potrafi zrobić z zagubionymi podróżnikami, z głupcami. Wiem, że potrafi się zwrócić przeciw człowiekowi. „Przepraszam was, Reggie i Holly. Czy kiedykolwiek przeminą ten smutek i ból, który czuję na każde wasze wspomnienie?”.

W dali wyłania się wyspa: niewielka połać lądu otulona lasem. Widok ten uświadamia mi, jak ustronna i odizolowana od wszystkiego wydaje się Dzicz dla kogoś, kto patrzy z zewnątrz. Nic nieznaczący paproch na mapie.

Zbliżamy się i dostrzegamy jakąś samotną postać machającą do nas z brzegu.

– Oto i M-X – oznajmia Aidan.

– Co to za jedna? – pytam, rozpaczliwie próbując zająć czymś umysł.

– Klonka z Demesne, która miała dar uzdrawiania. Oznakowano ją jako defektkę i zamiast zdeaktywować, poddano torturom. Uciekła i postanowiła zamieszkać tu na stałe. Mina należy do niej i nikogo więcej. To jej wybór.

– Opiekowała się tym żołnierzem Uni-Milu? – pyta Cesar.

– Na to wygląda – opowiada Aidan.

– Co mu się stało? Odniósł jakieś obrażenia? – dopytuję.

Droga, którą odbyłam, by znów połączyć się z Xandrem – z obozu resocjalizacyjnego na „zabójczą imprezę”, a potem z Demesne na Dzicz – była obłędem. Mogę sobie tylko wyobrażać, co przydarzyło się jemu, skoro tu wylądował. Czyżby pomagał klonom i podżegał je do buntu? Zdezerterował z Uni-Milu? Co, u licha, jest grane?

Wypowiadam życzenie ponad wodami: oby był cały i zdrów!

– Nie wiem. Dlaczego pytasz? – rzuca Aidan. – Liczyłaś, że cię uratuje i zabierze z Dziczy? – dodaje, znacząco unosząc czarną brew.

– Nie potrzebuję, żeby mnie ktokolwiek ratował – odparowuję.

– Ależ oczywiście, że potrzebujesz – mówi Aidan. Wpatruje się fuksjowymi oczami w moją skrzywioną twarz, po czym dodaje: – Nie dlatego, że sama nie potrafisz się o siebie zatroszczyć. Ale dlatego, że jesteś dzika i porywcza, przez co ściągnęłaś na siebie śmierć.

Nie przybijamy do Miny. Nie ma takiej potrzeby. Gdy się zbliżamy, kobieta zwana M-X woła:

– Są na atolu, po drugiej stronie! Tam ich znajdziecie!

– Ich? – Cesar zwraca się do Aidana.

To samo pytanie mi też ciśnie się na usta.

Aidan wzrusza ramionami.

– Może zabrał ze sobą innych uciekinierów? Dowiemy się, gdy go zobaczymy. Zaraz zapadnie zmrok, nie ma czasu na dyskusje z M-X.

– Płyniemy tam! – woła Cesar do M-X. – Potrzebujesz zaopatrzenia?!

– Potrzebuję świętego spokoju – odpowiada M-X.

Odwraca się i odchodzi, znikając w zagajniku za plażą.

Do wyspy koralowej po drugiej stronie Miny jest jeszcze pół godziny drogi. Rozpoznamy, że jesteśmy na miejscu, po kanoe przycumowanym do brzegu tego miniaturowego raju z nieskazitelnym białym piaskiem, rozkołysanymi drzewami palmowymi, łagodnymi i odprężającymi wodami.

Czuję natychmiastową ulgę. Xander nie jest ranny! Chciał tu po prostu popływać! Jestem tego pewna. To miejsce jest zbyt doskonałe, aby mu się oparł.

Moje zbolałe serce nagle wydaje się lżejsze, szczęśliwsze, skacze z podekscytowania. Nienawidzę Xandra, ale nigdy nie przestanę go kochać. A teraz jest tak blisko. Po tym wszystkim, przez co przeszłam

Po tym wszystkim, przez co on przeszedł. Mamy sobie tyle do opowiedzenia, do wyjaśnienia. Od chwili gdy ostatni raz się widzieliśmy, nasze życie diametralnie się zmieniło, ale nie ulega wątpliwości, że serca pozostały takie same – zrośnięte.

Nie mogę uwierzyć, że przyszło mi do głowy, aby dziś wieczorem uwieść jakiegoś klona, dziś, gdy odzyskam mojego „nadczłowieka”.

Łódka zbliża się do brzegu wyspy. Nie mogę się doczekać, aż Aidan i Cesar wyciągną ją na piasek. XANDER! WIDZĘ GO! To nie sen! Wyłania się spośród drzew, smukły i oszałamiający, wygląda dokładnie tak, jak się spodziewałam. Wszędzie rozpoznałabym tego wysokiego, pięknego, genetycznie doskonałego mężczyznę. Na płyciźnie wyskakuję z łodzi i biegnę, jakby od tego zależało moje życie, do człowieka, który kiedyś skradł mi serce, ale teraz mi je zwróci – serce i życie.

– Xander! – wołam.

Chwila!

Jak to?

Spóźniłam się. Zdążył sobie znaleźć kogoś innego. Trzyma za rękę jakąś dziewczynę.

Biegnę, zatrzymuję się naprzeciw nich, zimna jak trup.

Wpatruję się w nią.

Ona wpatruje się we mnie.

Dziewczyna, którą Xander trzyma za rękę, jest moim klonem.

• 4 •

Muszę ją zabić.

To moja pierwsza myśl. Jest identyczna jak ja, w każdym calu, ale nie jest mną. Podróbka, oszustka. Horrendum, które musi zniknąć, natychmiast!

Ale symbole wytatuowane na jej twarzy – fioletowa lilijka na prawej skroni i purpurowo-niebieski kwiat „zaszczepiony” po lewej stronie – nie pozostawiają wątpliwości: to klonka z Demesne. Każda komórka mojego wciąż żywego ciała wrze od jakże ludzkich emocji:

GNIEWU.

MORDERCZEGO GNIEWU.

Nie umarłam! „Zabójcza impreza” z raksją doprowadziła do tego, że stanęło mi serce, ale się przebudziłam! Piraci znaleźli moje ciało i sprzedali je jako Pierwszą, ale próba replikacji się nie powiodła, bo jestem nastolatką, a nastoletnich klonów się nie robi. Tak mówił Aidan!

Więc dlaczego widzę przed sobą swojego klona?

Jej fuksjowe oczy – podstawowa fizyczna różnica między Pierwszymi a klonami – wyrażają udrękę, którą czuję i ja. Szok. Zagubienie.

– Zhara! – woła Xander. Puszcza rękę dziewczyny i wbija we mnie wzrok, w tej samej mierze przepełniony radością, co przerażeniem. – Żyjesz! Jak to możliwe?

Próbuje mnie przygarnąć, przytulić, ale wzdragam się przed jego dotykiem.

Nie wiem, kogo bardziej chcę zabić – jego czy ją?

Nie potrafię wydobyć z siebie słowa, zbyt jestem wstrząśnięta. Mój klon nie ma nic do powiedzenia. Dla niej mój widok jest zapewne równie szokujący.

– Wyglądasz jakoś inaczej, Zharo – mówi Xander. – Co się stało? Wszystko w porządku?

Ledwo docierają do mnie te słowa, bo nie mogę oderwać wzroku od jego towarzyszki. Jakieś wady w twarzy mojego klona? Jest tak ładna, tak delikatna w porównaniu z upiornym widokiem, który pewnie sobą przedstawiam. Od czasu rozstania z Xandrem przeszłam przez piekło. Kochaliśmy się, a potem mnie zostawił. Z zemsty zachowywałam się jak zołza wobec wszystkich poza tym jednym jedynym, który mnie zranił i porzucił. Odpadłam z eliminacji olimpijskich, dałam się usunąć z zespołu cheerleaderek, a potem ojciec wyrzucił mnie z domu, gdy problem z raksją stał się zbyt poważny. Urządziłam „zabójczą imprezę”, zmartwychwstałam i uciekłam z laboratorium szalonego naukowca, znajdując schronienie u grupy zbiegłych klonów na wyspie tak dziewiczej, że nawet banici nazywają ją Dzicz.

Przykro mi, że tak niekorzystnie wyglądam. Inaczej niż zwykle, delikatnie to ujmując. Ale miałam mnóstwo spraw na głowie.

Nie mam lusterka, ale czuję, jak sucha stała się moja skóra od nadmiaru słońca, jak zniszczone są moje przerośnięte włosy – matowe i poczochrane od wiatru. Pewnie bardziej niż siedemnastolatkę przypominam monstrum. Halo! Przecież niedawno miałam urodziny. Czy ktoś na Cerulei je w ogóle obchodził? Wspomniał choć o mnie?

Ślepa nienawiść do mojej klonki, która wygląda dużo ładniej i niewinniej, na chwilę słabnie i pojawia się osobliwa myśl: byłybyśmy najgenialniejszą parą w skokach synchronicznych. W końcu zdobyłabym złoto.

Taktowne zachowanie w momentach kryzysowych nigdy nie było moją mocną stroną.

Co wypada powiedzieć komuś, kto się ziścił jako najgorszy koszmar?

„Czołem! Jesteś ładniejsza ode mnie. Już zdążyłam cię znienawidzić”.

„O! Ścięłaś moje włosy. Nigdy nie sądziłam, że będę dobrze wyglądać w krótkiej fryzurze, ale ten pixiepunkowy look naprawdę pasuje do mojej twarzy”.

(Wiem, wiem. Chodzi o życie i śmierć i mam ważniejsze problemy niż fryzura, ale nie mogę się powstrzymać. Ładne włosy to jednak sprawa niebagatelna, a zapuściłam się do tego stopnia, że wyglądam jak rozkudłany potwór).

Poważnie, szok jest zbyt duży. Ponieważ nie mam jej nic do powiedzenia, milczę, stoję tylko z rozdziawioną buzią, ze szczęką rozwartą z oniemienia i upokorzenia, z sercem łomoczącym ze strachu. Bez słowa.

Puszczam się pędem przed siebie.

Biegnę po plaży, potem między drzewami, wzdłuż szafirowo- niebieskiej laguny pośrodku atolu. Moja klonka przed chwilą pływała tam z Xandrem. Wiem to. Czuję. Laguna wygląda jak mały raj i nie mogę znieść myśli, że gościła ich oboje. To ja powinnam tam być zamiast niej.

Biegnę i biegnę, aż tracę oddech i osuwam się na ziemię w cieniu palmy. Jestem wyczerpana. Zdezorientowana. Przerażona. Gdyby pękło mi teraz serce, przyjęłabym to z radością.

Chciałabym umrzeć.

Ale przecież już umarłam.

Ta śmierć przyniosła tylko klonkę, która ukradła mi ukochanego mężczyznę.

Xander przyszedł za mną. Przynajmniej ma dość przyzwoitości, że nie przywlókł jej ze sobą.

Tyle się wydarzyło, od kiedy widziałam go ostatni raz. Mam mu tyle do powiedzenia.

– Jak ona się nazywa? – Nic więcej nie potrafię z siebie wydusić.

– Elizja.

Słysząc znajomy, chrapliwy głos Xandra, chcę znowu umrzeć. Tym razem jednak od nieznośnego bólu w sercu, bijącym zbyt mocno dla kogoś, kogo kochałam i kto odwzajemniał moją miłość, ale niedostatecznie.

Xander powinien mieć genetycznie zaprogramowaną wierność. Jest akwinem. Gdy tacy jak on łączą się w pary, to na całe życie. Na to właśnie liczyłam, oddając mu się – umysłem, ciałem i duszą. Jeszcze bardziej niż doskonały wygląd akwinowie cenią lojalność. Wskaźnik rozwodów w ich społeczności wynosi zero, bo przedkładają stałe związki nad przypadkowe relacje. Dlaczego jestem wyjątkiem? A może jego związek z Elizją to chory wyraz „lojalności”, którą powinien czuć wyłącznie wobec mnie?

Elizja. Nawet imię ma ładniejsze.

Nie potrafię na niego patrzeć. Siedząc pod drzewem, wtulam głowę w ramiona. Nie chcę, żeby mnie widział. Nie chcę, by widział, że płaczę, ale nie potrafię powstrzymać dygotu ciała ani rwanego szlochu dobywającego się z moich ust. Niech przynajmniej nie widzi moich łez.

– Zharo – wypowiada łagodnie moje imię. Kładzie mi dłoń na plecach w geście pocieszenia, ale jego dotyk jest jak ukąszenie węża. Wzdragam się, więc odsuwa rękę. – Myślałem, że nie żyjesz. Potem na Demesne poznałem Elizję i zdałem sobie sprawę, jak wielki popełniłem błąd, kończąc nasz związek. Moje uczucia do ciebie się nie zmieniły. Obdarzyłem nimi ją. To było tak, jakbyś dała mi drugą szansę.

Jego głos jest pełen współczucia i boleści, szczerych, nie udawanych, jak to u klonów.

Przestaję szlochać, ale wciąż jestem rozwścieczona.

– W dziwny sposób odreagowujesz swój smutek. Czy ktoś w ogóle mnie szukał?

– Trenowałem w Bazie i nie miałem kontaktu ze światem zewnętrznym. Gdy zniknęłaś, ojciec wysłał za tobą ekipę poszukiwawczą. Zgłosiłem się, żeby iść z nimi, ale mi nie pozwolił. Uznano cię za zmarłą. Twój ojciec był zrozpaczony. Ja też.

Jestem zbyt oniemiała, by cokolwiek powiedzieć.

– Ciała dwójki twoich przyjaciół morze wyrzuciło na brzeg – podejmuje łagodnym głosem. – Przykro mi. Wiedziałaś, że nie żyją?

– Oczywiście, że wiedziałam. I to nie byli moi przyjaciele – odparowuję. Skąd we mnie tyle jadu? Nawet wobec zmarłych? Co ze mną nie tak? – Zaginęłam w pobliżu Demesne. Czy nikomu nie przyszło do głowy, że skoro nie odnaleziono ciała, to być może mnie sklonowano?

– Piraci, którzy polują na Pierwszych, mogli przecież zabrać do doktor Lusardi pozostałe dwa ciała, a tak nie zrobili, więc nikt nie przypuszczał, że wzięli twoje ciało. Śledczy uznali cię za zaginioną.

– Ale jednak znaleźli moje ciało. Sprzedali je do laboratorium Lusardi. Tylko że ja wcale nie byłam martwa. Obudziłam się.

– Owszem, widzę, że jesteś żywa. I to bardzo.

– Dlaczego nikt mnie nie szukał na Demesne?

– Zet, daj spokój, wiesz, że nikt nie ma tam wstępu poza właścicielami tamtejszych nieruchomości. I nikt nie przypuszczał, żeby Lusardi pracowała nad nastolatkami. Oficjalnie zadeklarowała przed Komisją Praw Klonów, że nigdy nie podejmie prób klonowania nastolatków, bo ich hormony zakłócą jej odkrycia naukowe. Powiedziała, że ponieważ nie da się przenieść nastoletnich klonów z dzieciństwa w dorosłość, będą nieprzydatne do pracy. Wiem, bo musiałem czytać wszystkie jej deklaracje, zanim podjąłem się misji wyznaczonej mi przez Uni-Mil na Demesne.

– Wygląda na to, że kłamała.

To Aidan skłamał. A to rozwściecza mnie jeszcze bardziej. Z powodu kłamstwa doktor Lusardi powstał mój klon. Okropne. I to do bólu. Ale z doktorką nie łączy mnie żadna więź; nigdy jej nie poznałam. Kłamstwo Aidana traktuję bardziej osobiście. Jest niewybaczalne.

– Twoje włosy wyglądają jakoś inaczej – zauważa Xander.

Podnoszę głowę i wbijam w niego zdumiony wzrok.

– To masz mi do powiedzenia po tym wszystkim? „Twoje włosy wyglądają jakoś inaczej?”.

Nie powinnam czuć ani krztyny satysfakcji, a jednak czuję: zwrócił uwagę na moje włosy.

– Jest tyle do powiedzenia. Nie wiem, od czego zacząć.

Oboje cicho się śmiejemy i na chwilę napięcie znika.

– Ja też. – Owijam sobie na palcach pasma zmierzwionych blond włosów, zafarbowane na niebiesko i czarno. – Gdy odszedłeś, obcięłam różowe końcówki. Czułam się nieźle poturbowana, zrobiłam więc sobie czarno-niebieskie pasemka. Włosy odrosły mi od skóry, ale na końcówkach farba się trzyma. Przypominają mi o tym, jak się czuję. A czuję się, jakby mnie zmasakrowano.

– Dobrze, że nie utraciłaś zdolności do dramatyzowania, Zet-el-es. – Chce przełamać lody, nazywając mnie jak kiedyś Zet-el-es, czyli „Zharą Lwie Serce”. Ale już przestałam się śmiać. Zamiast tego bacznie mu się przyglądam. Odwraca wzrok i spogląda na popołudniowe słońce. – Chodźmy. Musimy stąd ruszyć, zanim się ściemni. Wrócimy wszyscy do Pieczar Buntu, ja, Elizja, ty i pozostali defekci.

– Nie lubią, jak się ich tak nazywa. Mówią teraz o sobie „Nowi”.

– Doskonale. Na to właśnie liczyliśmy. Że będą sami tworzyć swoją tożsamość.

– „My”, czyli kto?

– Mówię o ludziach z wojska, którzy potajemnie wspierają defektów, a raczej Nowych i ich dążenie do Rebelii. Do wolności.

Za dużo tego wszystkiego do przetrawienia. W zeszłym roku Xander zachęcany przez mojego ojca dołączył do elitarnego skrzydła armii Uni-Milu, której pacyfistycznie nastawieni akwinowie raczej unikają. Nie popierają także klonowania, bo jest „wbrew naturze”. Ale teraz, jak się okazuje, Xander oddalił się z Uni-Milu bez pozwolenia i wspiera klony z Demesne. Od tego całego natłoku informacji zaraz pęknie mi czaszka

– Wstawaj – mówi Xander.

– Nie pośpieszaj mnie – odpowiadam mu warknięciem. – Wstanę, kiedy będę gotowa, a nie wtedy, gdy mi każesz.

Tak naprawdę to chciałam wstać, ale teraz nie mogę tego zrobić, żeby nie wyjść na potulne cielę.

– Niedługo zajdzie słońce. Wiesz przecież, że dla akwinów to najważniejsza pora dnia. Zawsze miałaś mi za złe, że nie chciałem zrezygnować z tej świętej chwili i zostać z tobą dłużej w wodzie.

– Chwila, czekaj, więc możesz uprawiać ze mną seks, a potem zdecydować, że oboje nie jesteśmy gotowi na związek – co jest wbrew całej filozofii akwinów, którzy lojalność cenią najwyżej ze wszystkich cnót. Ale nie możesz sobie darować jakiejś głupiej medytacji o zachodzie słońca? Jesteś totalnym hipokrytą!

Przez te wszystkie miesiące, gdy się nie widzieliśmy, jego postać nabrała jakiejś siermiężności. Opalone nogi i ramiona ma bardziej umięśnione, tors pełniejszy, twarz surową i chropowatą, spojrzenie turkusowych oczu głębsze i intensywniejsze. Przeszłam przez piekło. Niewykluczone, że on też.

– Tak mi przykro – powtarza cicho. – Nie potrafię nawet tego wyrazić. Postąpiłem źle. Ale co się stało, to się nie odstanie. Możemy tylko iść naprzód. – Podnosi wzrok na zachodzące słońce. – I to teraz, zaraz.

Odrzucę go tak, jak on odrzucił mnie. Przysięgam.

– Pójdę, jak będę gotowa – upieram się.

– Nie mamy czasu na ataki szału, Zet-el-esa – mówi Xander.

Zamiast się ze mną kłócić, po prostu mnie podnosi i przerzuca sobie przez ramię. Młócę pięściami w jego plecy, a stopami w klatkę piersiową. Próbuję się wydostać spod ręki, którą mnie przyciska. Niewiele mogę jednak zdziałać wobec siły potężnego faceta. Niosąc mnie między drzewami, nawet się nie zachwieje, jakby w ogóle nie zauważał, że Pierwsza jego sklonowanej narzeczonej wbija mu pazury w stalowo twarde ramię, raniąc je do krwi. Nawet nie zwolni.

W końcu się poddaję i pozwalam mu się nieść.

Jestem zmęczona.

Mamroczę, z ustami przywartymi do jego pleców:

– Dlaczego ona też musi z nami iść do Pieczar Buntu? Nie jest nawet prawdziwą osobą. To podróbka. Jest…

Nareszcie jakaś reakcja. Zdejmuje mnie z ramienia i stawia na ziemi tak blisko, że czuję na szyi jego oddech.

– Nie jest podróbką. Jest prawdziwa. Bądź dla niej miła.

Czyżby najlepszy dowcip z gatunku tych nieśmiesznych?

– Robisz sobie ze mnie jaja, prawda?

– Wcale nie. Elizja będzie potrzebować twojego współczucia i twojej siły.

– Przepraszam bardzo, ale to mnie zostawiono na pastwę losu, sklonowano wbrew mojej woli i zmuszono do ucieczki z grupą defektów.

– Nowych. Jej było jeszcze ciężej.

– Nie wierzę ci.

– No to uwierz. Twój klon jest w ciąży.

Umieram po raz kolejny.

– To twoje dziecko? – pytam.

– Nie.

Naukowcy mówią, że nie robią klonów z nastolatków. Mówią, że wyprodukowane przez nich klony nie mogą się rozmnażać. Dorośli tylko kłamią!

– Dlaczego miałabym ci wierzyć?

– Jeśli uważasz, że choć trochę mnie znasz, to mi uwierzysz..

I wierzę. Gdyby Xander kogoś zamordował, wyznałby wprost: tak, zrobiłem to. Nadstawiłby nadgarstki, aby go skuto i zabrano do aresztu, pokornie przyjąłby wyrok. Czy to możliwe, że zmajstrował mojej klonce dziecko? „Nie”. Tak powiedział. Taka jest więc prawda.

Skoro nie on, to kto? Czyżby klonka nie tylko była moim najgorszym koszmarem, ale i dziwką?

ELIZJA

• 5 •

– Dziwka! – krzyczy matka z miejsca dla świadków.

Powinnam się skoncentrować na ważniejszych sprawach – na przykład na wyroku skazującym, który zaraz zostanie ogłoszony – ale, gdy to słyszę, nie potrafię powstrzymać chichotu. Ten piskliwy okrzyk tak kontrastuje z dziecinnym, lekko chropawym głosem mamy. Miałam być pozbawionym emocji klonem. Zamiast tego jestem ofiarą ludzkich dziwactw – wrzodem na tyłku. Mama, dodatkowo rozwścieczona moim śmiechem, wskazuje mnie opierścieniowanym palcem z pomalowanym na burgundowo paznokciem i powtarza swoje piskliwe oskarżenie:

– DZIWKA! DZIWKA! DZIWKA!

Pani sędzia uderza młotkiem.

– Proszę o spokój! Proszę o spokój! Nie ma potrzeby wykrzykiwać takich brzydkich słów. Proszę się opanować, pani Bratton.

Mama przeciera dłonią czoło i bierze głęboki oddech.

– Przepraszam, Wysoki Sądzie – mówi cicho, dziecięcym głosikiem. Oczywiście wcale nie jest jej przykro. Jedyne, czego żałuje, to zakupu, którego tak pochopnie dokonała – czyli mnie.

Jak na standardy Demesne rodzina mamy nie jest bogata. Jej mąż, gubernator Bratton, jest dyrektorem generalnym wyspy, funkcjonariuszem wynajętym przez demesnowskich potentatów. Mama chciała dokonać nonszalanckiego, demonstracyjnego zakupu na wzór swoich zamożnych koleżanek, które traktowały ją z góry. Chciała zrobić na nich wrażenie i jako pierwsza stać się włascicielką Bety – testowej wersji nastoletniego klona. Ponieważ jej starsza córka Astrid wyjechała na studia, uznała, że trzeba znaleźć w zastępstwie towarzyszkę dla jej pozostałych dzieci, Ivana i Liesel.

Nie żałuje, że traktowała swoją Betę jak popychadło, ani tego, że jej syn zgwałcił i zapłodnił klonkę. Nie jestem nawet pewna, czy żałuje, że Beta zabiła jej syna, zanim ten zdołał zabić Betę. Żałuje tylko tego, że jej snobistyczne przyjaciółki dowiedziały się, jaka była niemądra, decydując się na ten nierozważny zakup.

– Czy jesteś winna zarzucanych ci czynów, Beto? – sędzia zwraca się do mnie.

– Jakich? – pytam, a w moim głosie pobrzmiewa nastoletnia buta.

Zebrani głośno wzdychają.

Alexander, siedzący w pierwszym rzędzie, odwraca się i z dumą oznajmia reszcie sali:

– Te Bety to się dziś robi jako strasznie niefrasobliwe istoty.

Sprawdzam nieznane mi słowo w bazie danych.

Niefrasobliwy – nieskłonny do martwienia się, bagatelizujący kłopoty.

„Niefrasobliwy”. Fajne słowo. Podoba mi się. Taka właśnie chcę być, wolna od troski o to, czy dzień mojego sądu nie przyszedł aby za wcześnie, obojętna na wszystko.

Spoglądam wprost na mamę, wytykając ją palcem tak, jak ona wcześniej mnie, i niefrasobliwie rzucam jej oskarżenie w postaci słowa, które, mam nadzieję, okaże się proroctwem na przyszłość.

– NĘDZARKA! NĘDZARKA! NĘDZARKA!

Nędzarka – osoba żyjąca w skrajnej biedzie.

Mama mdleje na dźwięk tego słowa i gubernatorowe klony-siepacze muszą ją wynieść z sali. Zebrani zaczynają skandować:

– Uciszyć Betę! Skazać ją na śmierć!

– Spokój! Spokój! – nakazuje sędzia, starając się przywrócić porządek na sali. Gdy okrzyki cichną, zwraca się do mnie: – Zarzuca ci się zabójstwo! Przyznajesz się czy nie? Nie uciekaj się więcej do bezczelnych zagrywek!

– Przyznaję się – odpowiadam. – Ale zrobiłam to w obronie własnej.

– Nie bądź śmieszna – mówi pani sędzia. – Klony nie mają prawa do obrony własnej. – Uderza młotkiem. – Winna. Kolejny zarzut: podżeganie do buntu. Przyznajesz się?

– Nie ja zaczęłam – odpowiadam, jakbym stwierdzała najoczywistszą prawdę pod słońcem. Bo tak właśnie jest. Dlaczego ci ludzie za wszystko winią właśnie mnie? – Tylko kontynuowałam dzieło innych.

– Winna! – oznajmia sędzia. – Kolejny zarzut: kradzież mojego chłopaka. Przyznajesz się?

Spoglądam na Alexandra, który wzrusza ramionami, a potem na sędzię, która wygląda identycznie jak ja – oprócz tego, że ma ludzkie oczy koloru miodu i skołtunione włosy. „Serio, nie zaszkodziłoby ci bliższe spotkanie ze szczotką”.

– Nie skradłam go – zwracam się do sędzi Zhary. – Po prostu go pożyczyłam, żeby pomógł mi przetrwać ciężkie czasy. Kocham Tahira. Tahira, który, tak jak ja, jest klonem Beta. Tahira, który…

Sędzia Zhara nie pozwala mi dokończyć i krzyczy piskliwie jak mama:

– WINNA! WINNA! WINNA!

Zebrani dostają amoku, skaczą na równe nogi, wyją szyderczo, ryczą i zachwyceni klaszczą w dłonie.

Gubernator, stojący przy drzwiach, skanduje z uciechą:

– DZIWKA! DZIWKA! DZIWKA!

Podchodzi woźny – klon z czarną różą wytatuowaną z boku twarzy – by zakuć mnie w kajdanki.

– Jaki wyrok? – pyta.

– Natychmiast uśmiercić! – rzuca sędzia Zhara. Potem zwraca się mnie: – Odzyskam swoją duszę, gdy umrzesz.

W Pieczarach Buntu jest tak ciemno, że wciąż tylko śpię i śpię. Może gdy się obudzę, koszmar się skończy. Może gdy się obudzę, nie będę w ciąży, nie będę zbiegiem i nie będę udawać, że zależy mi na akwinie, który uważa się za mojego obrońcę.

Chciałam uciec z Tahirem, moją prawdziwą Beta-miłością, a nie z Alexandrem i nie z Nowymi. Mnie jakimś cudem udało się czmychnąć z Demesne, ale Tahir napotkał na swej drodze przeszkodę najtrudniejszą ze wszystkich – własnych rodziców.

Gdy Pierwszy Tahira zginął w wypadku podczas surfingu, jego rodzice byli tak zrozpaczeni, że całe swoje bogactwo i wpływy wykorzystali do tego, aby go sklonować. Mój Tahir jest Betą, tak jak ja. Niestety, jego rodzice bardzo przywiązali się do swojego klona; nie mam pojęcia dlaczego. A teraz tylko opóźniają kolejny dramat, bo Tahir albo w końcu od nich ucieknie, albo zginie z ręki utrapieńca – albo jedno i drugie.

W marzeniach o przyszłości każdą chwilę – z tych kilku miesięcy życia, które nam pozostały, zanim zaprogramowani w nas przez Lusardi utrapieńcy obudzą się i doprowadzą do naszego wypalenia i śmierci – spędzam z Tahirem. Skoro to tylko fantazja, to chyba mogę sobie pozwolić na zachłanność? Na nadzieję? Marzę o przyszłości, w której nie musielibyśmy ukrywać się jak banici z powodu błędów popełnionych przez ludzi. W której moglibyśmy żyć swobodnie, gdzie chcemy i jak chcemy. Nie mieszkalibyśmy w raju ani w tych ponurych jaskiniach. Żylibyśmy jak zwykli śmiertelnicy, nie chowając się w odległych zakątkach świata. Spacerowalibyśmy po ulicach, zwiedzali katedry i spływali rzekami, oddychali pełną piersią i doceniali życie bardziej niż ludzie, bo poznaliśmy wagę każdego łyku powietrza na wolności.

W końcu zestarzelibyśmy się, skurczyli i złączyli dłonie w ostatnim uścisku wspólnego szczęścia, a potem zabrałaby nas śmierć, z powodu podeszłego wieku, a nie dlatego że zastosowano wobec nas przemoc lub nas zaprogramowano.

Zhara, moja Pierwsza, żyje. Umarła, a potem przeszła modyfikację. Czy ja też mogłabym prosić o to samo?

– Jak długo spałam? – pytam Alexandra, który leży obok mnie na zadziwiająco wygodnym łóżku, choć uwitym z patyków i gałązek. Na ścianach jaskiń połyskują tysiące malutkich różowych kryształków, oświetlając ostry zarys jego kości policzkowej. – Ale tu ciemno. Mogłabym tak spać całymi tygodniami i nie zauważyć różnicy.

Odgarnia mi ze skroni kosmyk włosów i delikatnie całuje mnie w czoło.

– Jakieś czternaście godzin. Musisz odpocząć po tym, co stało się wczoraj. Dużo przeszłaś. Ja też. Chciałbym spać tak słodko jak ty. Ale nie zmrużyłem oka, od kiedy tu przypłynęliśmy.

– Wszystko się zmieniło – mówię, mając na myśli Zharę.

– Wszystko jest dziwne – odpowiada Alex i po chwili dodaje: – Jeszcze dziwniejsze. Bo już wcześnie było bardzo dziwne. Ale nic się nie zmieniło, jeśli chodzi o mój stosunek do ciebie i dziecka. Kładzie mi dłoń na brzuchu i wiem – nawet jeśli on sam nie zdaje sobie z tego sprawy – że tak naprawdę chodzi mu wyłącznie o tę nienarodzoną istotę, którą noszę w środku. Ja nie będę jej tak hołubić. Z jakiegoś powodu tylko on potrafi to zrozumieć. Postanowił ją kochać i chronić w zastępstwie za mnie. Dlatego nie mogę oddać go Zharze. Jeszcze nie. Dziecko musi mieć jakiegoś sprzymierzeńca. A tym kimś nie będzie jego biologiczna matka. Jak tylko przyjdzie na świat, zamierzam przekazać je Alexowi, żeby zrobił z nim to, co uzna za stosowne. Mogę dać dziecku życie, ale to on wpoi mu wartości. Lojalność. Moc. Życzliwość.

Przez chwilę wydaje mi się, że czuję w łonie pierwsze kopnięcie, ale potem zdaję sobie sprawę, że to nie płód się poruszył, tylko ziemia pod moim łóżkiem. Drży, a dudnienie odbija się echem po całej jaskini. Zdumiona, przysuwam się do Alexa, opieram głowę na jego ramieniu i przywieram do jego silnej piersi.

– Co to było? – pytam.

Ale on wcale nie jest przestraszony, tylko się śmieje.

– To chyba trzęsienie ziemi! Niebywałe!

Składa dłonie i… bije brawo?

– Jestem przerażona! Dlaczego klaszczesz?

– Bo jeśli trafnie myślę, to znaczy, że Nowi ćwiczą wywoływanie tsunami.

Sprawdzam w bazie danych, co to jest tsunami, i nie podoba mi się to, co widzę.

– Tsunami może zmieść tę wyspę z powierzchni ziemi – mówię.

– Ale może też pchnąć Rebelię prosto na Demesne.

– Och – mówię. Może to i dobry pomysł. – W takim razie trzęsienie ziemi to fajna rzecz. – Wstrząsy nie podziałały jednak dobrze na mój wrażliwy żołądek, w którym teraz aż się kotłuje – z niepokoju albo z powodu porannych mdłości. Chwytam się za brzuch i już mam zwymiotować, gdy nagle mdłości mijają.

– Czy oni wiedzą? – pytam Alexa.

– Kto? I o czym?

– Nowi. O dziecku.

– Wiedzą. Jesteś ich bohaterką.

– To absurd. Nie zrobiłam niczego, by zasłużyć na ich podziw.

– Wymierzyłaś człowiekowi sprawiedliwość – mówi uspokajającym tonem. – Reprezentujesz ich potencjalną przyszłość.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki