Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 1:

Ludzkie zoo

Naga kobieta

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 2:

Zdobycz

Toksyczny 8az

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 3:

Psychoza

Operacja Delaney

Betty Blue

Kazirodztwo jako tabu kulturowe

Kolosalny błąd

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 4:

Neotenia

Żałoba

Literatura kobieca

Trener rozwoju osobistego

Sébastien

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 5:

Faza druga

Rzeźnik

Alkoholizm w rodzinie

Rohypnol

Zachowania intymne

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 6:

Wybuchowa przesyłka

Paradoks prawdopodobieństwa

Gwiezdne wojny

Alice St Croix

Pierwsza miłość

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 7:

Gedogen

Sensacja na pierwszą stronę

Śmierć

Początek

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 8:

Podziękowania

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:
The Last Honey Trap

Redakcja
Robert Sudół

Projekt okładki
Bekki Guyatt

Adaptacja okładki
Magdalena Zawadzka

Zdjęcia na okładce:
Figure © Lori Andrews/Moment Select/Getty Images
Car © Jeffrey Blackler / Alamy
All other images © Shutterstock

Korekta
Maciej Korbasiński

Redaktor prowadząca
Małgorzata Głodowska

Copyright © Luise Lee 2015
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-172-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Calluma i Lyry

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 1:

Nigdy nie bądź sobą.

Stań się kobietą o szałowym imieniu – do wyboru, do koloru, daj się ponieść fantazji.

Opanuj zjawiskowy krok modelki

Suń tak, jakby głowę podciągała ci do góry niewidoczna linka. Dzięki takiemu trikowi szyja się wydłuża, brzuch spłaszcza, a obwisłe cycki zadziornie sterczą do przodu.

Udawaj Francuzkę

Udawanie Francuzki to najskuteczniejsza broń każdej uwodzicielki. Owszem, Francuzki bywają płaskie jak deski, mają fatalny zgryz (patrz Vanessa Paradis), a mimo to – Bóg mi świadkiem – stanowią ucieleśnienie zapierającego dech w piersiach kobiecego powabu (patrz Vanessa Paradis).

Oto kilka prostych wskazówek, jak się stać Vanessą Paradis: wrzuć egzemplarz Feministycznej teorii literatury do niszczarki. Odtąd twoją biblią będzie Femme fatale: jak to robią Francuzki. Postaraj się sprawiać wrażenie łatwej i zarazem niedostępnej, posługując się wyłącznie spojrzeniem.

Ćwicz na nieatrakcyjnych nieznajomych

Mężczyźni nie są głupi, od razu cię przejrzą. Dadzą się jednak porwać fascynującej grze – na tej samej zasadzie działa fenomen piłki nożnej, zabawy w doktora oraz tańca erotycznego. Ewolucja tak zaprogramowała facetów, że ulegają pokusie, choć wiedzą, że nie powinni.

Zawsze kieruj się złotą zasadą

Moja brzmi następująco: jeden pocałunek z języczkiem przez pięć sekund i sprawa zamknięta.

Na koniec znajdź odpowiednią motywację

Moja propozycja: nikt nie powinien być podstępnie zmuszany do życia w kłamstwie – czegokolwiek by ono dotyczyło.

Ludzkie zoo

Język w moim uchu należy do holenderskiego ministra bezpieczeństwa publicznego i sprawiedliwości.

Obściskujemy się w półmroku ekskluzywnego klubu 101 w londyńskim Mayfair. Ten lokal popularny wśród bogatych i sławnych ludzi może się poszczycić dyskretną, niemal niewidoczną obsługą. Boazeria z ciemnego dębu, przytulne kąciki, sączący się z głośników anonimowy jazz, słowem: idealna miejscówka, jeśli chce się zniknąć w tłumie.

Minister de Groot miał nadzieję na taki właśnie wieczór – spokojny, bez zakłóceń, z wiernym ochroniarzem u boku jako jedynym towarzystwem.

Wspomniany goryl siedzi trzy stoliki za nami. Dostrzegłam go zaraz po wejściu do klubu – z udawaną nonszalancją gadał do własnego nadgarstka. Na imię ma Gustav i choć w tej chwili go nie widzę, czuję na sobie jego spojrzenie, wwiercające mi się w kark. Koleś gapi się na mnie niczym wilk na bezczelne karibu, gdyż kołysząc biodrami, właśnie podeszłam do baru i nieproszona dosiadłam się do jego szefa.

Niepotrzebnie tak się niepokoi. Minister de Groot jest najgrubszą rybą, na jaką przyszło mi dotychczas polować, a do bezczelności mi daleko.

I faktycznie – trochę to trwa, zanim minister złapie haczyk. Wszystkiemu winne są jego stanowisko oraz świadomość, że jest jednym z tych, którzy rządzą światem. Owszem, dla świętego spokoju zgodził się postawić mi drinka, lecz jego pierś pozostała wypięta, a dłonie zaciśnięte na szklaneczce glendronach.

Rozwiałam jego wątpliwości, bawiąc się w milczeniu obrączką. Mam tyle samo do stracenia co ty, zdawała się szeptać mu do ucha.

Jego wzrok powędrował w dół i spoczął na moich piersiach…

Odpowiednio wyprostowana i w odpowiednim staniku mam nienaganny dekolt. Jako fizycznie nieatrakcyjna nastolatka zasłużyłam na estetyczną rekompensatę od losu. Ten uśmiechnął się do mnie przed pięciu laty, gdy kompletnie niespodziewanie moje ciało i twarz nabrały właściwych proporcji. Miałam wówczas dwadzieścia siedem lat i przez rok obserwowałam, jak moja kobiecość rozkwita. Aby postawić kropkę nad „i”, dokładnie przestudiowałam technikę Alexandra i nabyłam dopasowujący się do kształtu piersi biustonosz typu push-up.

„Zmysłowa, lecz niewinna – powiedział kiedyś o mnie pewien koleś. Pracował na poczcie, w sąsiednim okienku. – Jesteś typem babki, którą faceci bardzo chcieliby pozbawić cnoty. To znaczy, dopóki nie otworzysz ust” – dodał. Alternatywne możliwości zatrudnienia posypały się z nieba niczym konfetti.

Następnie minister de Groot przyjrzał się z bliska mojej twarzy…

Chciałabym wierzyć, że bije z niej inteligencja. Byle nie nazbyt przytłaczająca – za wysokie IQ mogłoby mężczyzn onieśmielać. Wystarczy odrobina, akurat tyle, by zyskali pewność, że mają do czynienia z kobietą, która nie rozpowiada na prawo i lewo, że się z kimś całowała w samej bieliźnie.

Tak się składa, że rzeczywiście tego nie robię. To nie w moim stylu.

Szczerze wątpię, czy minister poświęcił choć chwilę, aby odgadnąć, czym się zawodowo zajmuję, a szkoda. Oszczędziłoby mu to całej masy kłopotów. Poza tym z czysto osobistego punktu widzenia jest mi zawsze bardzo miło, gdy obiekt wykazuje zainteresowanie moją osobą. Niestety, rzadko się to zdarza, co niezwykle mnie rozczarowuje, bo sama nieodmiennie obdarzam mężczyzn zainteresowaniem.

Jak choćby dzisiaj wieczorem.

Zagadnęłam ministra o akcent, cel jego wizyty oraz krawat – londyński aspinal; de Groot wygładził go dumny jak paw. Pomyśleć, że ktoś tak błyskotliwy, kto podejmuje decyzje w imieniu całego narodu, ślini się ze szczęścia, bo pochwaliłam jego krawat, brzydki zresztą jak noc i nieposiadający żadnego praktycznego zastosowania poza tym, że wskazuje kierunek, gdzie znajduje się jego kuśka.

Gładząc srebrzysty turecki wzór, minister obrócił się na stołku i usiadł z kolanami zwróconymi w moją stronę. Był to wiele mówiący manewr – najwyraźniej jego krocze również chciało wziąć udział w rozmowie.

Trafiony, zatopiony.

Ciekawostka z dziedziny kinezyki: komunikacja międzyludzka w dziewięćdziesięciu trzech procentach opiera się na mowie ciała i sygnałach pozawerbalnych. Co oznacza, że faktyczna wymiana zdań stanowi zaledwie siedem procent. Słowami można z łatwością manipulować, podczas gdy mowa ciała odbierana jest na poziomie podprogowym, w związku z czym trudno cokolwiek udawać – no, chyba że jest się komandosem albo psychopatą.

Powiadają, że to niemy język, ja zaś opanowałam go do perfekcji.

Wyznałam ministrowi, że nigdy jeszcze nie byłam w Holandii. Niemniej jednak kultura jego ojczyzny niezwykle mnie fascynuje…

Dzięki temu miał szansę się wykazać – rzadki luksus, którego facetom skąpią żony – a ja przez cały jego monolog wdzięcznie chichotałam, zadawałam trafne pytania i kokieteryjnie kładłam palce na jego ramieniu, za każdym razem licząc w myślach do trzech.

Sprawdzona zasada randkowa mówi, że jeśli w ciągu dziesięciu minut towarzysz odwzajemni twój dotyk, między wami coś iskrzy. Podczas udanej pierwszej randki powinno trzykrotnie dojść do fizycznego kontaktu trwającego około trzech sekund każdy.

My tego wieczoru dotknęliśmy się osiem razy.

O godzinie 21.53 minister wstał i tanecznym krokiem zaprowadził mnie do dyskretnego boksu. Następnie zamówił szampana, pochylił się nad moją szyją i odnalazł drogę do mojego ucha.

No i właśnie w tym momencie jesteśmy.

Choć cieszy mnie dotychczasowy sukces, mam dosyć lizania mi ucha. Kobiety takie jak ja muszą jednak wykonać konkretne zadanie: powinniśmy chichotać jak idiotki i dopieszczać męskie ego bez żadnych zahamowań. Przy tym wciąż sobie powtarzamy, że godnie zarabiamy na życie.

Albo, jak w tym przypadku, rozbijamy bank.

Minister był przekonany, że udamy się do hotelu Mayfair, a konkretnie do apartamentu Schiaparelli, gdzie zwykł zabierać poderwane przez siebie dziewczyny. W sumie szkoda, że tak nie jest; jeśli wierzyć słowu pisanemu, apartament nazwano na cześć projektantki mody, która jako pierwsza dała elegantkom na całym świecie ciuchy w kolorze fuksji. Chińskie antyki, miękka różowa kapa na łóżku – aż mnie świerzbi, żeby zobaczyć to na własne oczy.

Sęk w tym, że ściśle przestrzegam pewnej zasady: nigdy nie idź do niego po pierwszej randce.

Mam jeszcze inną zasadę: nie kalaj własnego gniazda.

Dlatego w potrzebie przychodzi mi z pomocą mój brat. Pozwala mi kalać swoje gniazdo. Naturalnie staram się go nie narażać. Jesteśmy z Michaelem wspólnikami w interesach, to prawda, ale przede wszystkim jestem jego starszą siostrą i moim obowiązkiem jest go chronić.

Mój brat wymaga ode mnie tylko jednego: żebym pod żadnym pozorem nie dotykała jego rzeczy.

Ma lekką nerwicę natręctw.

Ja jednak zgrywam zmysłową i uwodzicielską kobietę, co znaczy, że muszę przesuwać z miejsca na miejsce różne bibeloty i muskać palcami ramki czarno-białych fotografii.

Jedna z nich przedstawia naszą matkę.

Znaną powszechnie jako Bambi. Czy to dlatego, że wiecznie była czymś wystraszona i zdziwiona? – zapytacie. Nie; dłużej niż zwykle pieszczę dotykiem ramkę. Ponieważ była Włoszką i tak właśnie miała na imię.

Kobiety takie jak ja ukrywają zwykle wszystko, co mogłoby naprowadzić obiekt na trop ich prawdziwej tożsamości, zwłaszcza zdjęcia matek. Mojej matce wszakże nic nie grozi; odkąd widziano ją po raz ostatni, minęło dwadzieścia pięć lat. Jeżeli ja nie potrafię jej odszukać, nikt tego nie dokona.

– Panie ministrze de Groot. – Odwracam fotografię Bambi twarzą do ściany. – Proszę złożyć rozsądną ofertę.

Minister jest zaskoczony. Jego dotychczasowe założenia wzięły w łeb.

– Królowa nocy – mówi. – Nigdy bym się nie domyślił.

Bo nie jestem królową nocy.

– Gdybym wiedział, wcześniej przeszedłbym do interesów… – Przegląda zawartość swojego portfela. Wyjmuje z niego jedną kartę kredytową za drugą, aż znajduje American Express i przesuwa nią po moim ramieniu, w górę i w dół, jakby rozcierał mi biceps.

Ciekawe, ile holenderskich prostytutek nosi ze sobą terminale płatnicze?

– Pięćset – mówi.

– Słucham?

– Za noc. Pięćset funtów.

Prycham lekceważąco.

Gdybym miała się przespać z facetem za pieniądze – co, nawiasem mówiąc, nigdy mi się nie zdarzyło i nie zdarzy – zażądałabym o wiele więcej niż marne pięć setek.

–W takim razie sześćset?

Nie zniżam się do odpowiedzi. Wiem, że w przeszłości płacił za seks pięciokrotnie więcej. Wciska ludziom kit, że w poprzednim wcieleniu był Maurycym Orańskim, księciem Nassau – trwonienie pieniędzy na niewolnice seksualne zaspokaja jego megalomańskie ciągoty, choć podobno ze względów bezpieczeństwa wybiera raczej ekskluzywne dziwki. W ciągu dwóch tygodni zarabiają tyle, ile można dostać za artykuł w brukowcu, więc zwyczajnie nie opłaca im się sprzedawać swoich historii prasie. Czasami zresztą miło jest pogadać z prostytutką. W przeciwieństwie do żony wysłucha, pokiwa głową, a potem jeszcze będzie jęczeć z rozkoszy, jakby nigdy przedtem nie obciągała równie podniecającemu facetowi.

Tak, ministrowi bardzo odpowiada ten staroświecki układ biznesowy bez zbędnych zobowiązań.

Popatrzcie tylko na niego, aż się uśmiecham wbrew sobie; wydaje mu się, że jest na aukcji dobroczynnej.

– Siedemset!

Przywierając biustem do jego piersi, odpowiadam półszeptem:

– Jestem warta swojej ceny, panie ministrze.

Z przyjemnością obserwuję, jak to na niego działa. Udawana zmysłowość bywa ryzykowna, a banalne teksty potrafią zatruć powietrze na podobieństwo aromatu przejrzałego stiltona. W tym jednak przypadku mój ton i wyczucie czasu są doskonałe.

Minister wręcz klaszcze w dłonie.

– Ostro się targujesz. To mi się podoba. Ty mi się podobasz, Isabello.

Nie mam na imię Isabella.

Ale posługuję się tym imieniem, ponieważ budzi silne skojarzenia erotyczne i ma w sobie latynoski ogień. Ukradłam je jednej dziewczynie, z którą chodziłam do szkoły. Nazywała się Isabella Purdy-Valentine. Jej rodzice naprawdę się postarali – chłopcom stawało, ilekroć wyczytywano jej nazwisko podczas sprawdzania listy obecności.

Minister de Groot też ma erekcję, która wędruje za mną po pokoju niczym różdżka radiestety.

– Dziewięćset? Daj spokój, Isabello, to cholerna kupa forsy.

Całkowicie się z nim zgadzam. Niemniej jednak jego oferta odstaje cokolwiek od niemoralnej propozycji Roberta Redforda, opiewającej na okrągły milion dolarów.

Oczy mi błyszczą, gdy wygładzam wyimaginowane fałdy spódnicy na krągłych biodrach.

– Wiele kobiet, Pieter, wymaga wielkich sum pieniędzy.

Na moment zapominam o zmysłowych ruchach. Podchodzę do regału i przesuwam grubą księgę Rodzina: cud natury doktora Dana Hallidaya.

Gdyby minister zadał sobie trud, aby zapoznać się z tym dziełem, dowiedziałby się z notki na okładce, że „podstawowa komórka społeczna stanowi klucz do szczęścia”.

To poważna obietnica.

Wiem jednak, że nawet nie weźmie książki do ręki. Mężczyźni nie zawracają sobie głowy poradnikami, kiedy już ich mózg zawędruje na południe.

Mój pierwszy mąż stale myślał członkiem. Raz za razem przeżywał objawienia, i to w najmniej spodziewanym otoczeniu, na przykład takim jak moja najlepsza przyjaciółka. Nakryłam ich na gorącym uczynku, mimo to zdołali oboje zareagować świętym oburzeniem, jakbym oskarżyła ich o coś niewyobrażalnego, na przykład o wjazd skradzionym samochodem do sklepu albo zaprószenie ognia w lesie.

Ostatecznie mój małżonek przyznał się do niewierności, zrzucając jednak całą winę na mnie. Wmawiał znajomym, że to ja spoczęłam na laurach i pozwoliłam, aby w naszym związku przygasł żar erotycznych uniesień. Rzecz jasna broniłam swojego stanowiska – „Po prostu jestem trochę nieśmiała” – lecz faceci i tak przez pewien czas trzymali się ode mnie z daleka. Dla kobiety nie ma gorszej łatki niż opinia, że jest gnuśna w łóżku.

Dziś wieczorem mój uśmiech obiecuje ministrowi czystą lubieżność.

– Isabello, Isabello. Puścisz mnie w skarpetkach.

Akurat.

– Tysiąc pięćset?

– Już lepiej. – Ukradkiem zaglądam mu do nosa. Facet ma twarz mięsistą i pofałdowaną niczym szczeniak rasy shar pei, ale nie zauważam ani jednego włoska. Dobre i to; lubię u mężczyzn nieowłosione dziurki w nosie.

Mój mąż numer dwa był okropnie włochaty. Nago wyglądał tak, jakby miał na sobie kostium goryla, tyle że bez łba. Wyszłam za niego, szukając pocieszenia po wcześniejszym zawodzie miłosnym. Wydawał się bezpieczną przystanią; co jak co, ale to przyjaźń powinna być najtrwalszym fundamentem małżeństwa, prawda? Okazuje się, że lepiej się sprawdza obsesyjna, zwierzęca namiętność, która nie chce wygasnąć.

Po trzech latach małżeństwa wciąż czuliśmy się nieswojo w sypialni. Funkcjonowaliśmy w różnym tempie: posuwista rumba kontra rytmy disco.

Mój drugi mąż uważał, że jestem za to współodpowiedzialna. Terapeucie powiedział, że mężczyzna nie chce mieć w żonie siostry ani najlepszej przyjaciółki – i miał rację. Woli wieczność u boku udomowionej ladacznicy.

Nachylam się, żeby sprawdzić zawartość torebki. Moja twarz znajduje się teraz na wysokości kolan. Nazywa się to skłonem tułowia w przód w staniu, dla purystów uttanasana. Tej pozycji nauczył mnie mój trener rozwoju osobistego. Ma ona przywracać spokój umysłu, redukować stres oraz napięcie ciała. Dzisiaj dzięki niej minister de Groot może dłużej pogapić się na mój tyłek.

Idę mu na rękę – opieram się o parapet i wyglądam przez okno na Greek Street. Patrzę na chodnik skrzący się blaskiem z kafejek i restauracji, wsłuchuję się w magnetyczny szum przypominający dźwięk elektrycznej pułapki na muchy. Można zostawić swoje codzienne sprawy za sobą i niepostrzeżenie wtopić się w mrok. Wiele tutejszych mieszkań ma wejścia wprost od ulicy, bo świadczy się w nich usługi w ramach legalnej prostytucji. Jeden taki lokal jest naprzeciwko, bezpiecznie usytuowany nad kuszącą czerwienią witryną libańskiej knajpy.

Wychylam się i wyglądam na ulicę – przytrzymując się delikatnie parapetu, bo mam lekki lęk wysokości – podziwiam łysiny, końskie ogony oraz dach czarnej limuzyny bentley continental flying spur. O drzwi od strony kierowcy opiera się ochroniarz ministra.

Wpatruje się we mnie nieruchomym wzrokiem. Jego spojrzenie jest pełne odrazy.

A powinien patrzeć na mnie z podziwem, bo wiem o nim całkiem sporo…

Nazywa się Gustav Aart Nijstad i jest jednym z może tuzina osób w Holandii, które nie potrafią mówić po angielsku lepiej niż rodowici Anglicy. Może brak znajomości tego języka ma być przejawem patriotyzmu – bądź co bądź Gustav to niezwykle oddany pracownik holenderskiego rządu, a zwłaszcza ministra de Groota. Jego zadaniem jest towarzyszyć swemu chlebodawcy i bronić go do ostatniej kropli krwi (własnej), na co gotów jest w każdej chwili, gdyby tylko ministra ktoś zaatakował. Kiedy akurat nie wypatruje skrytobójców, wystaje przed hotelami i prywatnymi mieszkaniami z wejściem od ulicy. Kontrakt zobowiązuje go oczywiście do zachowania wybryków ministra w tajemnicy, lecz w zasadzie to niepotrzebne – Gustav wolałby wykonać trójskok do kotła z wrzącym olejem niż skompromitować Pietera de Groota. Gdyby miał znajomych, ci nabijaliby się z niego, żartując, że się podkochuje w swoim tłustym szefuńciu. Gustav pewnie by ich powystrzelał, bo zakonspirował się w szafie tak głęboko, że praktycznie wyemigrował do Narnii.

Jak widać, jestem dobrze poinformowana. Ale też mam świetnego informatora.

Spójrzcie tylko, co za palant; pokazuję ochroniarzowi środkowy palec. Jego podbródek unosi się ku mnie, ku ukochanemu szefowi, który stoi gdzieś za mną. W tej pozie Gustav przypomina usychającą z miłości surykatkę.

Obracam się, przysiadam na parapecie, z palcami opartymi o zimną szybę, i posyłam ministrowi blady, lecz szczery uśmiech, ponieważ Pieter de Groot to człowiek balansujący na krawędzi. W przeciwieństwie do Gustava nie podpisałam żadnego kontraktu. No, może raz, kiedy zaczynałam pracę na poczcie, ale to było dziesięć lat temu i o ile nazwisko ministra nie zostało w nim dopisane na dole drobnym drukiem, to mam całkowitą swobodę mówienia, czego chcę i komu chcę.

Ależ głupiec z tego ministra.

De Groot przysuwa się bliżej, chwyta mnie w talii i prowadzi do holu, jakbym była rozkosznie nadąsanym brzdącem.

– A zatem tysiąc pięćset – stwierdza rzeczowo. – Przenieśmy się teraz do sypialni.

W mieszkaniu jest tylko jedna sypialnia – pokój mojego brata, ale tam obowiązuje całkowity zakaz wstępu. Nie chcąc mu się narażać, pociągam ministra na sofę. Jego opasły brzuch wyciska resztki powietrza z leżących pod nami poduszek – tych samych, które brat przykazuje mi zawsze układać w porządną stertę pod ścianą. To niezwykle ważna zasada.

Minister znowu dobiera się do mojego ucha.

– Dwa tysiące. – Odpycham go od siebie. – Ale nie możesz tu zostać na noc.

– Zgoda. – Uśmiecha się triumfalnie. – Zapłaciłbym ci nawet pięć tysięcy.

Zachowuję kamienny spokój. Tego wieczoru nie zainkasuję od niego ani pensa, mimo to czuję się oszukana, kompletnie wystrychnięta na dudka. Minister najwyraźniej uważa, że ubił świetny interes.

– A więc, panie ministrze… Robił pan to już kiedyś? No, wie pan… – Walę prosto z mostu: – Płacił pan kobiecie za seks?

Moje pytanie rozbawia go do łez. Przesuwa się na bok i moje narządy wewnętrzne wydają westchnienie ulgi.

– Dlaczego o to pytasz, Isabello?

– Bo znam wielu takich mężczyzn jak ty, Pieter. Bogatych. Sprawujących władzę. Sławnych. I nigdy nie przestają mnie zadziwiać słabości takich wpływowych ludzi jak ty.

Wymierzam mu mocnego klapsa w pośladek i przywołuję na twarz minę mówiącą: „Opowiedz mi o swoich świństewkach, bo cholernie mnie to kręci”.

Muszę się przy tym naprawdę wysilić.

De Groot pobłażliwie wzrusza ramionami. Nie dostrzegam u niego najmniejszych wyrzutów sumienia.

– Jestem bardzo zepsutym człowiekiem. Odczuwam niekontrolowany pociąg do profesjonalistek, a ty, Isabello, jesteś najnowszym z moich licznych podbojów.

– To obrzydliwe. – Mój uśmiech jest szczery. – Mów dalej.

Jego zwierzenia są wyczerpujące i oddają pełnię jego demoralizacji. Od czasu do czasu minister tryka biodrem moje udo, ale głównie zajęty jest wyliczaniem swoich brudnych sekretów. Widzę, że sprawia mu to olbrzymią frajdę. Jego monolog nabiera tempa, a ja doznaję nagłego olśnienia. Ciekawe, że potrzebowałam aż dwóch nieudanych małżeństw, żeby odkryć uniwersalną prawdę, a mianowicie, że nowe znaczy pociągające.

Wraz z tym objawieniem spływa na mnie świadomość czego innego: instytucja małżeństwa jest przereklamowana, podobnie jak monogamia, prawda, szacunek oraz honor. Prędzej czy później ktoś mniej atrakcyjny, głupi czy wręcz niesympatyczny zawróci twojemu partnerowi w głowie tak bardzo, że będzie on sobie w łóżku wyobrażał, iż twoje łopatki, biodra i pośladki należą do tej osoby. A wszystko z jednego powodu: bo ona nie będzie tobą. Wszystko, co nie jest tobą, będzie bardziej seksowne, bo nowe znaczy pociągające. Tak cholernie pociągające, że warto nawet zakpić z miłości, a małżeństwo zmienić w okrutny żart.

Zwierzenia dobiegają końca i de Groot zaczyna majstrować przy pasku od spodni, gotów wreszcie zrealizować transakcję.

„Pospiesz się!” – błagam w myślach brata, bo okropnie dziś zwleka.

Wreszcie widzę, jak wchodzi do salonu, i krzyczę przestraszona – nie za głośno, żeby nie niepokoić sąsiadów, ale w sam raz, żeby minister przestał rozpinać pasek i poderwał głowę do góry.

– Kurwa mać! – wrzeszczy na widok mężczyzny o gabarytach małej żyrafy spoglądającego na nas z góry

Mój brat ma na imię Michael, po świętym Michale Archaniele. Metr dziewięćdziesiąt wzrostu, dwadzieścia osiem lat i mięśnie pleców przypominające złożone ptasie skrzydła. Twarz erudyty i wyjątkowo dobroduszny wygląd – taki miks Noëla Cowarda z Lenniem Smallem (opóźnionym umysłowo uroczym mordercą z powieści Myszy i ludzie), tyle że z włosami rudoblond. Mówi z przepięknym, śpiewnym akcentem z południowo-zachodniej Anglii, który wznosi się i opada łagodnie niczym pagórkowaty krajobraz Purbeck, o ile ktoś z was zna Dorset.

Jest także dość kiepskim aktorem, więc nawet ja dziwię się, jak groźnie brzmią jego słowa, gdy mówi:

– Gnieciecie moje poduszki.

Zszokowany minister zrywa się na równe nogi i niepewnym ruchem wyciąga dłoń na powitanie.

Michaela nie interesują uprzejmości. Wczuł się w rolę zdradzonego męża. Wzburzony łypie spode łba na obcego faceta w swoim salonie i wskazuje mnie oskarżycielsko palcem.

– Ona jest mężatką – syczy.

Zasadniczo mówi prawdę. Od lat nie widziałam męża numer dwa, jednak z całą pewnością on wciąż mnie szuka, pragnąc zrzucić małżeńskie więzy i zadzierzgnąć nowe z jakąś udomowioną ladacznicą poderwaną w Poole. Może sobie szukać. Wyświadczam tej dziewczynie przysługę.

– To ty masz męża? – Minister patrzy na mnie z odrazą, jakby nie widział wcześniej obrączki na mojej dłoni i sam nie był niewiernym mężem matki czworga dzieci. Teraz dla odmiany to ja wzruszam lekceważąco ramionami. Mogłabym mu o sobie wiele opowiedzieć.

Ale naturalnie jego to w ogóle nie obchodzi. Faceci generalnie mają takie rzeczy w dupie.

Minister podnosi ręce do góry, jakby Michael mierzył do niego z pistoletu, i rozpaczliwymi ruchami brody wskazuje drzwi wejściowe.

„Nie zabijaj mnie” – błagają niemo jego oczy.

Najpierw jednak Michael musi sobie pobiadolić. Zwraca się więc do mnie: – Jak mogłaś mi to zrobić?

Okropnie mi go żal. Jak dotąd nie dostał żadnej roli. Tyle lat szkoły teatralnej, a na przesłuchaniach ciągle zjada go trema.

Minister niczego nie zauważa. Jest za bardzo zaabsorbowany manewrami mającymi na celu wyminięcie Michaela i dotarcie do drzwi. Myśli tylko o tym, żeby znaleźć się znów w pobliżu wiernego Gustava.

Nawet się nie ogląda. Nie prosi o mój numer telefonu. Nie myśli o ponownym spotkaniu w przyszłości. Nie mam wątpliwości, że już nigdy nie zobaczę holenderskiego ministra bezpieczeństwa publicznego i sprawiedliwości.

W salonie zapada cisza, a ja i brat patrzymy na siebie i głęboko wzdychamy.

Potem on podnosi jedną z rozrzuconych poduszek, z taką miną, jakby to był martwy pies.

Szybko chwytam torebkę.

– Kup sobie nowe. – Muszę odwrócić jakoś jego uwagę, bo choć od roku nakrywa mnie z „kochankami”, nadal jest swoim najsurowszym krytykiem.

Siadam na sofie i poklepuję miejsce obok siebie.

– Znakomite wyczucie czasu, wspólniku. – Kiwam głową z uznaniem.

Michael strzepuje niewidoczny pyłek ze stolika do kawy.

– Byłem do bani. Szympans lepiej by sobie poradził.

– Szympans nie wniósłby takiego elementu dramatycznego napięcia. Jak ty to zrobiłeś? Musiałeś wcześniej ćwiczyć rolę, mam rację?

Wygładza bonżurkę.

– Staram się odwoływać do własnych emocji i przeżyć. – Mruży oczy, usiłując sobie przypomnieć, co napisano na ten temat w podręczniku dla aktorów. – Rozwijam wewnętrzne zdolności sensoryczne.

– To chyba bardzo trudne.

– Owszem.

– Ale jak widać działa.

– Rzeczywiście – przyznaje nieskromnie. – Najważniejsze to zrozumieć motywację postaci, utożsamić się ze swoim bohaterem. Tak jak to robią Christian Bale i Dustin Hoffman.

– A po co ta bonżurka? – Poprawiam mu aksamitne klapy, jakbym była jego matką.

– Korzystam z metody Stanisławskiego – wyjaśnia mój brat. Nagle oczy mu się rozszerzają. – Masz ochotę na sushi?

Walę go pięścią w udo.

– Jasne.

Ech, to jego rozkojarzenie!

W jednej chwili potrafi ulec jakiejś namiętności, aby za moment porzucić ją dla innej, bardziej intrygującej. Zawsze taki był. W szkole stale wyprowadzał nauczycieli z równowagi. Siostra Angela, której regularnie grał na nerwach, powiedziała mu kiedyś, że jest uczniem specjalnej troski. Michaelowi było z tego powodu ogromnie przykro. Uścisnął dłoń zakonnicy; trzydzieści dziewięć punktów w skali autyzmu dziecięcego wydało mu się żałośnie marnym wynikiem – następnym razem bardziej się postara.

Mama też uważała go za fenomen i z powagą powtarzała mu, że liczą się właśnie takie ulotne chwile prawdziwej pasji. Z pewnością zaś są najbardziej autentyczne, trwają bowiem zbyt krótko, aby skaził je fałsz. „Asperger, akurat” – drwiła; Michael był po prostu jedyny w swoim rodzaju.

Odgarniam mu włosy z czoła.

– A zatem sushi. Ale najpierw muszę dokończyć robotę. Tymczasem tu odkurz. Potem zjemy i zamkniemy sprawę.

Oboje jesteśmy za starzy, żeby przybijać piątkę, ale i tak z przyjemnością to robimy.

Północ.

Odkurzacz zaczyna ryczeć, ja zaś podchodzę do regału i ostrożnie wysuwam opasły poradnik zatytułowany Rodzina: cud natury.

Jego autor, doktor Dan, występował kiedyś w telewizji śniadaniowej jako ekspert od relacji międzyludzkich. Zdjęcie na okładce przedstawia jowialnego mądrego człowieka – łysego jak kolano, z wąsem niby szczotka do zamiatania – który odmienił życie milionów Brytyjczyków.

Otwieram książkę.

Wewnątrz nie ma kartek. Ten poradnik nie był wart papieru, na którym go wydrukowano. Z czasem okazało się, że doktor Dan to hochsztapler, który w dodatku bije żonę, bez żalu więc zniszczyłam dzieło jego życia i zastąpiłam strony pełne świętoszkowatych porad bezprzewodowym urządzeniem wielkości talii kart.

Kamera to prawdziwe cacko – kąt widzenia sześćdziesiąt dwa stopnie, rozdzielczość 380 linii TV, wbudowany superczuły mikrofon i obiektyw sprytnie ukryty w maleńkim otworze wywierconym w grzbiecie książki.

Na wszelki wypadek mam jeszcze kamerki w torebce i w wykrywaczu dymu nad sofą.

Gdyby nagranie z dzisiejszego wieczoru trafiło w nieodpowiednie ręce, mogłoby zniszczyć karierę ministra. Jednak intencją mojej klientki nie jest doprowadzenie de Groota do politycznego upadku.

Nie jestem głodna, mimo to jem – Michael uwielbia przyglądać się, jak pożeram jego maki sushi, gratulując mu talentu kulinarnego. Później przerzucam na komputer nagranie z dzisiejszego wieczoru, ale najpierw odwracam stojącą na półce fotografię mamy przodem do pokoju.

Spoglądam w jej oczy wielkie niczym guziki płaszcza i zastanawiam się, czy świat nadal stanowi dla niej zagadkę. Zakładając, rzecz jasna, że Bambi Love wciąż go zamieszkuje.

Druga rano.

Klientka czeka na nas w lobby hotelu Knightsbridge w Chelsea.

Siedzimy w samochodzie przed światłami na King’s Road, ja na fotelu pasażera, Michael za kierownicą, bębniąc nierówno palcami w rytm muzyki płynącej z radia. Słuchamy free jazzu, gatunku, który w latach siedemdziesiątych stanowił oprawę dla nadawanych późnym wieczorem amerykańskich filmów o didżejach prowadzących nocne audycje, policjantach albo seryjnych mordercach obserwujących przez lunetę kobiety z naprzeciwka będące zawsze w negliżu. Na ścieżki dźwiękowe tych produkcji składała się nieodmiennie mieszanka melancholijnego, budzącego grozę jazzu, jak w Brudnym Harrym. W tym ostatnim przypadku kompozytorem był Lalo Schifrin.

Spoglądam przez szybę.

Słowo o muzyce filmowej: pewnego dnia Lalo Schifrin napisze ścieżkę dźwiękową do filmu o moim życiu – coś eksperymentalnego i ponadczasowego, około piętnastu kawałków z motywem przewodnim granym na perkusji i niespokojnym rytmem elektrycznej gitary basowej. Zakładając rzecz jasna, że wcześniej nie umrze.

Żeby do tego nie dopuścić, żegnam się ukradkiem: pocieram skroń, bawię się guzikiem marynarki, strzepuję pyłek z lewego ramienia, poprawiam prawy rękaw. Muszę to robić w sekrecie, ponieważ Pan Bóg to nie moja działka. Poza tym Michael na pewno by do mnie dołączył. On akurat wierzy w Boga – religia jest dla niego łatwiejsza do zaakceptowania niż prawda naukowa.

Mrugam powiekami, mówiąc w duchu: „Amen”. Mój wzrok pada na wyłożoną gąbką kopertę obok moich nóg. Wewnątrz znajduje się dzisiejszy urobek w postaci nagrania wideo oraz odbitek zdjęć.

To będzie prosta wymiana, niemniej jednak właśnie tego momentu boję się najbardziej. Wyobrażam sobie minę klientki, obrzydzenie, z jakim zareaguje na fotki męża, i aż ściska mnie w żołądku.

Michael zauważa, że nagle ucichłam, i z całej siły wali mnie pięścią w udo.

– Za tydzień są twoje urodziny – obwieszcza z powagą.

Rozcieram nogę i gapię się na parę nastolatków całujących się żarłocznie pod latarnią.

– Założę się, że to Francuzi – mówię.

– Flo, musisz to jakoś uczcić! Może wybierzemy się do klubu albo na drinka?

– Czyli znowu będzie jak w pracy.

– Świetnie! – cieszy się Michael. – Zaproszę Sébastiena.

– Super – mruczę. – Spędzę urodziny, robiąc za przyzwoitkę.

Publiczne okazywanie uczuć to domena Michaela. Za bardzo żyje chwilą, za mało przejmuje się wymogami etykiety społecznej – zupełnie jak ta francuska parka całująca się tak, jakby od tego zależało ich życie.

– Myślisz, że on próbuje jej wyciągnąć gumę do żucia z przełyku?

Michael bierze to na serio.

– Krzyknij przez okno, żeby spróbował palcami, Flo!

– Po prostu im zazdroszczę.

– Ja też – odpowiada, chociaż to nieprawda.

Wyczerpana, opadam na oparcie i wracam do tematu urodzin.

– Mam ochotę na spokojny wieczór we własnym towarzystwie. Po dwudziestych dziewiątych urodzinach nie wypada dalej liczyć.

– Ty przecież kończysz trzydzieści trzy lata.

– A jeszcze mniej wypada, żebyś mi to wypominał. Pozwól mi pobyć samej. Obejrzę jakiś film – Bezsenność w Seattle, Przeminęło z wiatrem. – Zwracając się w stronę zakochanych Francuzów, dodaję w myśli: Coś romantycznego.

– PS. Kocham cię. – Michael wymienia ten tytuł, bo kiedyś kupił mi taką książkę. Dotąd jej nie przeczytałam, ale on o tym nie wie. Wydaje mu się, że byłam nią zachwycona.

Światło zmienia się na zielone.

Odprowadzam spojrzeniem całującą się parę, aż ich podskakujące głowy nikną ze wstecznego lusterka.

Które nie pozostaje długo puste.

Dziesięć metrów za nami sunie czarny motocykl marki Triumph Scrambler. Mrużąc oczy, przyglądam mu się w lusterku, a następnie odwracam głowę. Przez tylną szybę widzę tylko czarną skórę i długie jasnoblond włosy; kosmyki wysuwają się spod kasku po bokach i z tyłu niczym oryginalne odblaski.

Naukowy fakt dotyczący blondynek: mężczyźni podobno je wolą, lecz one nie mają się z czego cieszyć. Cierpią bowiem na niedostatek eumelaniny, ciemnego barwnika we włosach. W skali Fischera-Sallera motocyklista za nami to bezwarunkowo typ B.

Czyli praktycznie albinos.

Ja dla odmiany mam nadmiar eumelaniny. Jak Pocahontas. Ochrzcił mnie tak pewien pijak, kiedy trzy lata temu po raz pierwszy przyjechałam do Londynu z plecakiem i dyplomem prywatnego detektywa w bocznej kieszeni (w internetowym kursie zdobyłam sto procent punktów).

Szeroko otwartymi oczami oglądałam wtedy stolicę.

Pijak siedział na stopniach dworca Paddington. „Ej, Pocahontas!” – zawołał za mną rozwścieczony. W kącikach jego warg zebrała się spieniona ślina. Mimo to uśmiechnęłam się do niego i pomachałam mu, jakbym naprawdę tak się nazywała, bo w kreskówce Pocahontas była naprawdę śliczna. W rzeczywistości już nie tak bardzo – sprawdziłam w Wikipedii.

Motocykl wydaje głośny pomruk, przyśpiesza i powoli nas wyprzedza. Obserwuję, jak sunie za szybą od strony Michaela. Odruchowo chwytam z podłogi kopertę i chowam ją pod marynarkę.

Niepotrzebnie.

Jasnowłosy motocyklista nie zaszczyca nas – mnie ani koperty – choćby jednym spojrzeniem. Wygląda na to, że interesuje go tylko jezdnia.

Naga kobieta

Leżymy na brzuchu i oglądamy Aniołki Charliego. Bambi i ja. Palcami wsuwa mi do ust kawałki frittaty – to się nazywa „ograniczanie strat” i ma miejsce wtedy, gdy mama ogląda telewizję i wykorzystuje swoje długie paznokcie, żeby przenosić jedzenie z talerza prosto na mój język.

Żadnych okruszków.

To bardzo ważna zasada.

Kiwa głową w stronę ekranu.

– We Włoszech one są jeszcze bardziej seksowne – szepcze, jakbyśmy były w kinie.

Nie jesteśmy. Jesteśmy same w salonie i oglądamy powtórki. Gdyby był z nami tata, od razu by ją ofuknął.

„«Seksowny» to nie jest słowo, jakiego powinno się używać przy dziecku” – powiedziałby.

Jak dla niego za szybko dorastam. Zapomina, że mam już siedem i pół roku, więc kiedy mama mówi „seksowne”, z lubością chichoczę.

Mama ucisza mnie szorstko:

– Florence, bo go obudzisz.

No jasne.

Piętro wyżej śpi Michael.

Ma trzy lata i jest jak cholerny wrzód na dupie. Mój brat – zawsze grzeczny, cichy i nieabsorbujący.

Sęk w tym, że ja byłam tutaj pierwsza.

– Czy każdy kraj ma swoje Aniołki Charliego? – pytam zaciekawiona.

Mama kręci głową, jakby kompletnie mi odbiło.

– Aktorki są te same, tylko mówią innym językiem.

– Przecież wiem – przytakuję dojrzale.

– To się nazywa dubbing – dodaje Bambi.

– To też wiem.

– Bugiardo. – Mama uśmiecha się, nie odrywając wzroku od twarzy Farrah Fawcett; jej szpony wciskają mi do gardła ziemniaki zasmażane z jajkiem.

Słowo o językach obcych: bugiardo po włosku znaczy „kłamczucha”.

Śmieję się z lubością, cichutko.

Te żarciki to nasz sekret, mój i mamy. Tata pracuje na poczcie, więc nie ma czasu na wygłupy. Michael z kolei to jeszcze dzieciak, brak mu dorosłego poczucia humoru. Za to mama jest przezabawna. Nie przy wszystkich, tylko przy mnie. W towarzystwie innych jest okropnie nieśmiała.

Jest też bardzo piękna, zupełnie jak aktorki z tych starych seriali kryminalnych, które tak uwielbia oglądać.

Przyglądam się ukradkiem jej twarzy.

Rzęsy, włosy i oczy ma w kolorze ciemnej czekolady, a cerę porcelanowobladą w odcieniu, jaki mieliby wszyscy południowcy, gdyby przez całe życie trzymano ich zamkniętych w piwnicy. Mamy oczywiście nikt w piwnicy nie zamykał; po prostu woli trzymać się na uboczu.

Uwielbia zwłaszcza te seriale, które oglądała w Monte San Savino we Włoszech, skąd pochodzi. W dzieciństwie marzyła, że kiedyś zostanie policjantką, tak jak jej tata. Nie był rzecz jasna policjantką, tylko poliziotto, po włosku – policjantem. Niestety zginął na służbie i wszystkim jego krewnym zabroniono pójść w jego ślady, ponieważ włoskie matki są okropnie bojaźliwe.

Bambi czekała zatem, aż Michael podrośnie, żeby w tajemnicy podjąć pracę prywatnego detektywa i wieść podwójne życie, o którym nie wiedziałby nikt poza mną.

Ze szczegółami przedstawiła mi swoje plany walki z przestępczością.

– Będę nosiła takie stylowe sztruksy, piccolina, z szeroką nogawką, dopasowane w biodrach. Do tego opiętą koszulkę polo, w której cycki wyglądają jak odwrócone rożki do lodów. – Nade wszystko pragnęła mieć spiczaste piersi.

Frittata jest już zjedzona, więc mama używa paznokci, żeby połaskotać mnie w ramię, a ja wydaję z siebie westchnienie rozkoszy – głębokie, pełne zadowolenia, z rodzaju tych, które nas samych zaskakują.

– Jak będę duża, chcę mieć paznokcie takie długie jak twoje – mówię.

– A nie dłuższe?

– Nie, taka długość mi się podoba.

– A mnie się podoba twój styl. – Mama ruchem głowy wskazuje ekran. – Teraz oglądajmy, bo zaraz koniec.

Oto inne ulubione powtórki Bambi:

Cagney i Lacy.

Magnum. (On też jest bardziej seksowny we Włoszech).

Posterunek przy Hill Street.

CHiPs.

Dzięki mamie sporo się dowiaduję o morderstwach. W Ameryce liczba przestępstw z użyciem broni lawinowo rośnie. „Z.w.d.d.s” znaczy „zmarł w drodze do szpitala”. „Sprawca” to zawsze zły człowiek, podobnie jak „psychol”, „świr” oraz „zbok”. A policyjna furgonetka nazywa się „suka”.

Na górze Michael chyba się jednak obudził. Mama teatralnie jęczy zniecierpliwiona. Ja jęczę naprawdę. Na chwilę przytula mnie do siebie i obie udajemy, że nic nie słyszymy.

Udajemy, że jesteśmy tylko we dwie.

Muskam palcami jej wisiorek – złotą papryczkę chili. Wisi na łańcuszku cienkim jak jedwabna nitka. Naturalnie nie jest to prawdziwa papryczka, tylko cornicello, czyli róg na szczęście, chroniący przed złym spojrzeniem. Nie jestem pewna, o co chodzi z tym spojrzeniem – wiem tylko, że szkodzi matkom oraz ich dzieciom, przynajmniej we Włoszech.

Michael dalej gaworzy. Nie ma za grosz wyczucia. Zdaję sobie sprawę, że nie powinnam tak myśleć, ale czasami marzę, aby przez kilka tygodni znowu być jedynaczką i nie wysłuchiwać tych słodkich niemowlęcych odgłosów – okropnie mi przeszkadzają.

– Jutro sobota, piccolina. – Mama zakrywa mi uszy dłońmi i obiecuje: – Obejrzymy sobie Drużynę A.

Zawsze dotrzymuje słowa. Ja jednak milczę, bo chcę ją ukarać. Tak robią dorośli, kiedy czują się przez kogoś zranieni. (Widywałam to setki razy i opisałam tę technikę w swoim tajnym notesie detektywa).

– Pan T po włosku brzmi o wiele zabawniej. – Mama pstryka mnie w nos. – Taka prawda.

Ponieważ jestem mistrzynią milczenia, wychodzę do ogrodu, tupiąc przy tym gniewnie. Dopiero gdy mam pewność, że mama na mnie nie patrzy, biegnę w podskokach do Żółtego Domku.

Żółty Domek znajduje się w niedużym lesie za naszym ogrodem. Wiedzie do niego drabina o trzynastu szczeblach – spory wysiłek dla kogoś, kto ma siedem i pół roku i jest dziewczyną, cierpiącą w dodatku na lęk wysokości. Na szczęście świetnie się wspinam. Udaję, że gram w filmie, a dostanie się na szczyt to dla mnie sprawa życia lub śmierci.

Na podłodze zbitej z desek leży Atlas ptaków Wielkiej Brytanii. Przesuwam go nogą, bo okładkę pokrywają martwe muchy wysuszone na wiór. Potem klepię się po udzie jak prawdziwy gliniarz i siadam z szeroko rozsuniętymi nogami na wiaderku przewróconym dnem do góry.

W kącie, w opakowaniu po chipsach, ukryty jest mój notes detektywa, a na parapecie leży plastikowa czerwona lornetka. Przecieram soczewki rękawem.

Słowo o lornetkach: trzeba patrzeć od właściwej strony, w przeciwnym razie wszystko wydaje się strasznie małe.

Wciskam lornetkę w oczodoły i mrużąc powieki, reguluję ostrość. Patrzę na nasz dom, zaglądam w okno kuchenne.

Czuję przyjemne mrowienie w żołądku. Na blacie siedzi Michael, na piersi ma ściereczkę do naczyń w kwiatki. Jej rogi są zatknięte na karku za dekolt jego bluzy, jakby mama strzygła mu włosy. Nie robi tego – po prostu chroni ubranko Michaela przed zabrudzeniem, bo plamy i wszelki bałagan budzą w niej „południowy temperament”.

Mama karmi go frittatą, a w przerwach opowiada coś, co sprawia, że Michael chichocze. Tylko ona potrafi go rozśmieszyć. Zwykle Michael rzadko się śmieje.

Nagle widzę tatę. Wrócił wcześniej z pracy i jak co dzień mocno przytula mamę, ujmując jej twarz w dłonie, jakby od dawna jej nie widział. A przecież widzieli się rano przy śniadaniu – byłam tam i wszystko opisałam.

W tajnym notesie detektywa skrupulatnie zamieszczam meldunek:

„Godzina 16.36. W domu jesteśmy tylko mama, tata, Michael i ja. W okolicy spokój. Bez odbioru”.

Rodzice mnie nie widzą, bo pełnię misję w Żółtym Domku, a mimo to mówię do nich szyfrem.

– Słoniowy sok – szepczę przez brudną szybę, udając, że na mnie patrzą – ponieważ „słoniowy sok” oznacza „kocham cię”, ale tylko wtedy, gdy wypowie się to bezgłośnie. Potem znów wzdycham z rozkoszą – po raz drugi tego samego dnia. Ale się rozpędziłam.

Poprzedniego wieczoru zażyłam tabletkę nasenną.

Ani się obejrzałam, a już jest ranek i jakiś drań podkręcił głośność w całym Londynie.

Napierają na mnie odgłosy ulicy – symfonia na taksówki, piętrowe autobusy oraz smarty przeciskające się między studentami, biegaczami i rowerami sponsorowanymi przez bank Barclays. Klaksony, dzwonki rowerowe, życzliwe pokrzykiwania, rytmy reggae, poranne audycje radiowe, Madame Butterfly; melodia samochodowych silników wznosi się i opada, ulotna niczym orgazm.

Nie pamiętając, abym w ogóle spała, wpatruję się nieprzytomnie w okno, za którym widać tylko milczące niebo.

Oto Londyn.

Moja tajna kwatera znajduje się na Torrington Place, w pobliżu Tottenham Court Road, rzut beretem od londyńskiego West Endu. Mieszkam na najwyższym, siódmym piętrze czynszówki z czerwonej cegły – spore wyzwanie dla dziewczyny z lekkim lękiem wysokości. Mimo to wybrałam sobie to orle gniazdo, bo jestem uparta jak osioł i w nim stawiam czoło demonom. Na szczęście mam swoje książki; sięgają aż pod sufit, wzmacniając ściany, budując mur z myśli i prawd.

Uwaga, ważne: w życiu trzeba zawsze szukać oparcia w pewnikach.

Moje lokum stanowi znakomitą bazę wypadową dla prywatnego detektywa.

Ci na poziomie chodnika nie mają pojęcia o moim istnieniu, chyba że mijając budynek, zadrą głowę do góry. Rozplotkowani studenci, wiecznie spóźnieni rowerzyści, biegacze z plecakami pełnymi schludnie złożonych rzeczy do przebrania się w pracy. Ja za to widzę ich jak na dłoni. Na parapecie trzymam lunetę, bo od czasu do czasu nachodzi mnie ochota na podglądanie ludzi.

Ale nie dzisiaj.

Ponownie przeliczam pieniądze zarobione na sprawie de Groota sprzed tygodnia. Trzy tysiące. Ktoś mógłby powiedzieć, że to nieźle jak za jeden wieczór, lecz nie wiedziałby, o czym mówi. Prowokacja przypomina burzenie fabrycznego komina – dziesięciosekundowa spektakularna implozja, poprzedzona wieloma tygodniami pieczołowitych przygotowań.

Chowam banknoty z powrotem do poszewki poduszki i natychmiast ogarnia mnie niepokój. To normalne w tej branży wspominać swoje ofiary – wściekłe, często dysponujące środkami, aby mnie odnaleźć i zniszczyć.

Z torebki wyciągam gaz pieprzowy i wsuwam go pod sąsiednią poduszkę, tę po stronie łóżka zarezerwowanej zazwyczaj dla męża.

Słowo o ajurwedzie: medytacja pozwala pohamować natłok myśli, oczyszcza umysł i pomaga osiągnąć transcendencję.

Przez równe dziesięć sekund oddycham głęboko i staram się o niczym nie myśleć. W dwunastej sekundzie spoglądam na zasłaną ubraniami podłogę i zauważam sukienkę. Tę samą, w której tydzień wcześniej uwiodłam holenderskiego ministra bezpieczeństwa publicznego i sprawiedliwości. Jeżeli ktokolwiek dysponuje środkami, aby mnie odnaleźć, to właśnie on.

Powraca wspomnienie klientki, która zleciła mi tę sprawę…

Widok jej twarzy, gdy spotkałyśmy się w lobby hotelu Knightsbridge. Najlepiej zapamiętałam podbródek, bo kiedy wręczyłam jej kopertę z nagraniem relacji o pozamałżeńskich igraszkach ministra de Groota, dumnie wyciągnęła szyję o dobre kilka centymetrów w górę – gest rzadko przeze mnie widywany w podobnych sytuacjach. Jej podbródek zdawał się mówić: „Dziękuję, pomogła mi pani odzyskać honor”. Poczułam się wtedy jak członek służb ratowniczych.

Moją klientką była Linda de Groot, przez dwadzieścia siedem lat żona ministra. Obecnie rozwiedziona, zachowała nazwisko byłego męża niczym sentymentalną pamiątkę.

„W pracy jest niezastąpiony – powiedziała podczas naszego pierwszego spotkania. – Byłabym samolubna, gdybym chciała pozbawić naród holenderski takiego polityka”.

Z tego powodu nie miała zamiaru ujawniać nikomu grzeszków ministra – niezwykłe, zważywszy na to, że przed trzema laty Linda de Groot weszła do łazienki obok małżeńskiej sypialni i zastała w niej ministra de Groota na sedesie. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że siedziała na nim okrakiem Edith Lammers, minister edukacji.

Podczas naszego pierwszego spotkania Lidia płakała: „Nikt nie powinien czegoś takiego oglądać”.

Uwierzyłam jej na słowo. Nie chciała jednak dokopać Pieterowi – równie dobrze mógłby cierpieć na przykrą chorobę genetyczną – tylko jego kochance Edith Lammers, a raczej Edith de Groot, obecnej żonie ministra.

Cel Lidii był jasno sprecyzowany: „Chcę, żeby ta suka poczuła, jak to jest być zdradzaną”.

„Nienawiść i chęć zemsty są równie groźne i podstępne jak nowotwór” – przestrzegłam ją, lecz klienci są zwykle zbyt zranieni, aby się tym przejmować.

Dostarczyłam pierwszej żonie upragnioną amunicję.

Druga żona nie zasłużyła na to, żeby się z nią patyczkować.

Co do mnie, sprawa była zamknięta.

Ponieważ nie mam nic lepszego do roboty, wsuwam dłoń między uda. Bądź co bądź, dzisiaj są moje urodziny. Na wszelki wypadek rzucam okiem na drzwi.

Są zamknięte na zatrzask, rygiel oraz dwie zasuwy – bez tarana nikt nie wejdzie do środka, mimo to zachowuję czujność. To pozostałość z czasów dojrzewania, kiedy tata mógł mnie nakryć w każdej chwili. Z tamtej epoki pozostało mi też myślenie o Bogu, chociaż ostatnio staram się nie umiejscawiać go w żadnej konkretnej religii.

Powiem inaczej: myślenie o Bogu, Allahu, Sziwie czy jakimkolwiek innym bóstwie podczas polerowania muszelki bywa wyjątkowo irytującym reliktem wczesnej młodości.

Spójrzmy prawdzie w oczy: imię nie ma znaczenia. Wszystkich bogów łączy jedna koszmarna cecha:

Dokładnie wiedzą, co robimy.

W moim przypadku wszystkiemu winna jest nauka w szkole prowadzonej przez zakonnice. Katolicyzm dawkowany codziennie przez czternaście kolejnych lat skutkuje przyzwyczajeniami, których trudno się potem wyzbyć. W końcu się to udaje, lecz Bóg (jakkolwiek Go nazywamy) z uporem powraca w oparach chrześcijaństwa (czy jakiegoś innego eklezjastycznego trunku), sprawiając, że człowieka aż mdli od wyrzutów sumienia. W dodatku pojawia się zawsze wtedy, gdy najmniej się Go spodziewamy, zazwyczaj w trakcie masturbacji.

„Dziecię moje, widzę cię”.

Jest jeszcze coś, o czym staram się nie myśleć, kiedy się onanizuję: zmarli.

Sama ukręciłam na siebie ten bicz. W hospicjum poprosiłam babcię, żeby nade mną czuwała. Pamiętam, jak zawodziłam: „Babciu, obiecaj, że nigdy mnie nie opuścisz, że zawsze przy mnie będziesz! Przysięgnij!”. Ona zaś ścisnęła moją rękę tak mocno, że jej pierścionek z brylancikami odcisnął się na moim kciuku. Z żarliwością, na jaką stać jedynie umierającą Irlandkę, przyrzekła: „Mój duch zawsze będzie stał przy tobie, moje kochane dziecko, we dnie i w nocy, na wieki wieków amen, tak mi dopomóż Bóg”.

Wolną ręką zarzucam kołdrę na głowę. Mam nadzieję, że wyglądająca mi zza ramienia babcia się odwróci i złoży moje zachowanie na karb urodzinowych przyjemności. Najprawdopodobniej i tak gdera z powodu stert zakurzonych książek i czasopism, brudnych ramek do zdjęć oraz tego, że moje mieszkanie od ponad roku nie widziało szmaty ani szczotki.

Staram się skoncentrować.

Trudno nie wyobrażać sobie, że babcia siedzi za mną z niezadowoloną miną i nuci Przyjaciela mamy w Jezusie, ignorując to, że jej wnuczka dokonuje samogwałtu pod poszarzałą kołdrą, którą, Chryste Panie, naprawdę przydałoby się wyprać.

Cholera jasna, poddaję się.

Bóg wykonuje triumfalny taniec i pląsając, znika z mojej głowy.

Mój wzrok pada na kabel od laptopa. Przyciągam do siebie gniewnie komputer i kładę go na kolanach.

Moja skrzynka pocztowa nigdy się nie zapełnia, dziś jednak znajduję w niej dwa zapytania, co jak na tę branżę oznacza znakomity wynik.

Zaginiony pszyjaciel

Środa 25/6/14, godz. 02:23

Od: tarikma68@yahoo.co.uk

Do: info@londonpiservices.uk.net

Szanowni Państwo,

Ja chciałby skorzystać z Państwa usłóg, żeby odnaleźć zaginioną osobę. Chodzi o dawnego pszyjaciela, z którym ja chciałby się znowu spotkać. My się bardzo pszyjaźnili, ale potem on wyjechał i teraz mi smutno. Nie widziałem go od dwónastu lat i chciałbym zapytać, czy możecie pszyjąć moją sprawę. Ten pszyjaciel chyba wrócił do Libii. Proszę powiedzieć, ile to może kosztować, bo ja nie mam durzo piniędzy.

Z poważaniem,

Tarik Mohammad Amazigh

Wyjaśnijmy sobie jedną rzecz. Z zasady trzymam się z daleka od krajów targanych wojną domową i zamieszkami na tle religijnym. Unikam też klientów, którzy twierdzą, że są spłukani, bo nieodmiennie okazuje się, że kłamią. Po prostu nie są dość zdesperowani, żeby wyłożyć niezbędną gotówkę. Aby prywatne dochodzenie zakończyło się sukcesem, obie strony muszą być jednakowo zaangażowane. Właśnie tak jak drugi nadawca:

Pomocy!

Środa 25/6/14, godz. 03:39

Od: steveloveskatie@gmail.com

Do: info@londonpiservices.uk.net

Witam,

Poszukuję swojej byłej dziewczyny, Katie Helen Knight (data urodzenia: 13.06.1985; numer ubezpieczenia: JL 56 78 00 B; dotychczasowe numery telefonów komórkowych: 08750 567329, 08750 333901, 07739 324578, 07654 900051, 07739 566773, 08756 892486, 07871 677811, 07899 545452).

Rozstaliśmy się w przybliżeniu 38 miesięcy i 3 dni temu, wkrótce potem wyprowadziła się z mojej okolicy. Chociaż przez dłuższy czas z powodzeniem monitorowałem jej ruchy, 06.06.14 o godzinie 13.34 straciłem ją z oczu. Mam uczciwe zamiary – jak tylko ją odnajdę, zamierzam ponownie się oświadczyć. Kłopot w tym, że jej mąż czuje się zagrożony przez nasz związek i próbuje mnie od niej odsunąć. Zafundował pranie mózgu jej, jej rodzinie i znajomym, którzy ignorują moje telefony, listy oraz wizyty. Wielka szkoda, ale domyślam się, że są między młotem a kowadłem.

Czy mogą mi Państwo pomóc? Załączam akta sprawy (dotychczasowe adresy, pracodawcy, wykształcenie, krewni, posiadane pojazdy, zainteresowania, itd.). Proszę o informację na temat kosztów.

Serdecznie pozdrawiam,

Steve

Akta sprawy liczą dwadzieścia trzy strony. Założę się o całą forsę schowaną w mojej poduszce, że koleś ma sądowy zakaz zbliżania się do swojej byłej. Nie da się jednak ukryć, że tacy prześladowcy to kopalnia złota. Tkwiąca we mnie romantyczka podziwia ich determinację, nieugiętość, oddanie oraz gotowość do działania i wyłożenia konkretnej kasy. Nie to, co niektórzy:

Zaginiony pszyjaciel

Środa 25/6/14, godz. 04:44

Od: tarikma68@yahoo.co.uk

Do: info@londonpiservices.uk.net

Szanowni Państwo,

On może być w Maghrebie.

Z poważaniem,

Tarik Mohammad Amazigh

Gdybym była jak inni prywatni detektywi, Tarik Mohammad Amazigh nie doczekałby się odpowiedzi. Na ogół jednak dziękuję piszącym za ich zainteresowanie – trzeba odwagi i pewnej dozy szaleństwa, żeby się skontaktować z prywatnym detektywem. Skoro nie mogę pomóc, chcę chociaż wskazać właściwy kierunek postępowania.

Re: Zaginiony pszyjaciel

Środa 25/6/14, godz. 11:02

Od: info@londonpiservices.uk.net

Do: tarikma68@yahoo.co.uk

Drogi Tariku,

Obawiam się, że nasze kontakty w Libii i pozostałych krajach Maghrebu są ograniczone. Uprzedzam także, że poszukiwania prowadzone na skalę międzynarodową są bardzo kosztowne. Jeżeli mimo to jest Pan zdecydowany, proszę się zwrócić do agencji specjalizującej się w danym regionie geograficznym. Może się Pan również skonsultować z Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Prywatnych Detektywów.

Powodzenia.

Londyńskie Biuro Usług Detektywistycznych

Zauważcie, że podpisuję się jako „Londyńskie Biuro Usług Detektywistycznych”. W kupie raźniej. Wystarczy rzut oka na moją stronę internetową, aby się przekonać, że wymyśliłam sobie całe biuro konsultantów:

Keith odpowiada za inwigilację – piętnaście lat służył w wydziale specjalnym Scotland Yardu.

Maureen zajmuje się informatyką – obsługiwała wcześniej między innymi mongolskiego giganta komputerowego Bull-Tech.

Ken specjalizuje się w weryfikacji danych dotyczących zatrudnienia – pozostałość po czasach, gdy prześwietlał kandydatów do służby w rodezyjskiej milicji.

Słowo o działalności prywatnego detektywa: tego rodzaju konfabulacje są konieczne.

Podobnie jak numer infolinii, wyświetlający się na stronie dużymi cyframi – pomaga stworzyć złudzenie profesjonalizmu. Spójrzcie tylko, jacy jesteśmy zapracowani; zarabiamy tyle, że oprócz wykwalifikowanych specjalistów musimy zatrudniać telefonistki. Świadczymy usługi na takim poziomie, że możecie się z nami skontaktować za darmo.

W rzeczywistości wszelkie połączenia są przekierowywane na komórkę – jedyną komórkę należącą do jedynego pracownika, którego biuro mieści się na tylnym siedzeniu renault kangoo. Gdy brakuje mu rąk do pracy, zawsze może liczyć na pomoc chętnego ojca albo najlepszego kumpla. „Pomożesz mi prowadzić obserwację?” – pyta, marszcząc lekko brwi, ponieważ nie może im zapłacić. Nie ma sprawy; wspomniany ojciec albo kumpel o mało nie klaszcze w dłonie z zachwytu, jakby właśnie wygrał wczasy all inclusive na Malediwach.

Oto czego jeszcze dowiecie się z mojej strony internetowej:

„Prywatni detektywi świadczą wiele usług. Powszechnie sądzi się, że tylko śledzimy niewiernych małżonków, podczas gdy zdrady małżeńskie stanowią w istocie niewielki odsetek spraw”.

Poniżej ciągnie się długa lista: ustalanie ojcostwa, wykrywanie kłamstw, odzyskiwanie dzieci, szpiegostwo korporacyjne, poszukiwanie osób, za których ujęcie wyznaczono nagrodę, i tak dalej. Oferta została zamieszczona ze słodką świadomością, że nikt nigdy nie zażąda ode mnie podjęcia podobnych działań.

Zasadniczo prywatni detektywi mają jedno główne zadanie: śledzić niewiernych małżonków. I jeszcze jedno: odnajdywać osoby zaginione. Ale to rzadziej.

Rzecz jasna, są jeszcze zlecenia korporacyjne, najczęściej z gazet – wówczas praca prywatnego detektywa bywa nieco monotonna i polega na śledzeniu niewiernych celebrytów.

Odpisuję właśnie Steve’owi Prześladowcy, gdy radosny wibrujący dźwięk zawiadamia mnie, że otrzymałam nową wiadomość. Trzy zapytania jednego dnia! Zadowolona otwieram e-mail, lecz zaraz marszczę brwi; nie znam tej Alice, a ona zwraca się do mnie po nazwisku.

Elementarna zasada prywatnego detektywa brzmi: nigdy, przenigdy nie podawaj klientom swojego prawdziwego nazwiska.

Sprawa małżeńska

Środa 25/6/14, godz. 11:04

Od: asc345@hotmail.com

Do: info@londonpiservices.uk.net

Szanowna Panno Love,

Zarekomendował mi Panią znajomy, który pragnie pozostać anonimowy, podobnie jak ja – przynajmniej na początku. Był on niezwykle zadowolony z Pani usług i co najważniejsze, zapewnił mnie o Pani dyskrecji, która w tej sprawie jest szczególnie istotna.

Czy mogłybyśmy się spotkać? Proszę wybrać dogodny czas i miejsce.

W trakcie spotkania spodziewam się otrzymać od Pani pełne zestawienie kosztów. W ramach usługi interesuje mnie obserwacja zakończona prowokacją. Niewykluczone, że konieczne będzie zebranie dodatkowych informacji. Sprawą najwyższej wagi jest dla mnie zdobycie dowodów w postaci zdjęć oraz nagrania wideo.

Pragnę jeszcze raz podkreślić, że moja szczególna sytuacja osobista wymaga całkowitej dyskrecji. Zależy mi na starannych przygotowaniach i skrupulatnym wykonaniu zadania. Chciałabym, aby podjęła się go Pani tak szybko, jak tylko pozwoli na to terminarz Pani zajęć. Ostateczna decyzja zapadnie rzecz jasna po naszej rozmowie, podczas której ocenię pod kątem fizycznym Pani przydatność do realizacji tego zlecenia.

Z niecierpliwością oczekuję odpowiedzi.

Kłaniam się,

Alice

Babka zamierza sprawdzać, czy fizycznie się nadaję do tej roboty? Bezczelna suka! Mimowolnie w mojej głowie rodzi się pytanie: czy rzeczywiście się do tego nadaję?

W łazience wisi zamglone lustro, a nad nim jarzeniówka. Pociągam za brudny sznurek i biała rurka szumi i trzeszczy, dopiero po chwili roztacza niekorzystne blade światło. Przysuwam twarz do lustra.

Skórę wokół oczu plami rozmazany tusz do rzęs, między zębami utkwił zielony kawałek wodorostów z sushi. Wiem, że powinnam się martwić, skąd Alice zna moje nazwisko, ale w tej chwili przejmuję się tylko tym, że mam za długi nos i jestem za stara, aby sprostać jej szczególnym wymaganiom.

Z prysznica spadają mi na twarz krople gorącej wody. Zaciskam powieki i obmyślam plan.

Na spotkanie włożę sukienkę od Karen Millen i kolczyki od Tiffany’ego. Do tego zapach Chanel nr 5 i staranny dyskretny makijaż. Uczeszę się w gładki kok – albo nie, najlepiej w koronę. Albo rozpuszczę lekko potargane włosy jak Beyoncé. Pokażę Alice, że idealnie się nadaję do tej roboty.

Najpierw jednak podnoszę z podłogi nieświeżą ścierkę, owijam nią głowę i dzwonię do Michaela.

Ledwo wybiło południe; mój brat nadal leży w łóżku, więc nagrywam wiadomość.

– Hej, leniu! Chcesz zarobić parę funciaków? Po południu szykuje się spotkanie z potencjalną klientką.

Na podłodze dostrzegam swoją pechową dwupensówkę. Musiała mi wypaść z kieszeni. Podnoszę ją i umieszczam ostrożnie na skrzynce stojącej przy łóżku.

– Zapowiada się normalka, ale na wszelki wypadek chcę cię mieć w odwodzie. Powiedzmy, o piątej? Tam, gdzie zwykle?

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 2:

Nie mów nikomu, czym się zajmujesz.

Zalety tej pracy:

jest totalnie odlotowa. Kiedy mówisz innym, jak zarabiasz na życie, od razu się rozpromieniają, wyglądają, jakby chcieli ci bić brawo. Odwzajemniasz ten entuzjazm, bo ludzki podziw nigdy ci się nie nudzi. Najbardziej cieszą cię ich miny. Przez jedną, krótką, wolną od ściemniania chwilę szczerości z całego serca inni pragną być tobą!

A teraz proza życia:

armia żądnych zemsty, okpionych facetów będzie łaknęła twojej krwi – o ile zdołają cię namierzyć. Dlatego najlepiej nikomu nie mówić, czym się zajmujesz.

Na wszelki wypadek:

1. Nie wtajemniczaj rodziny ani przyjaciół, chyba że absolutnie musisz. Oznacza to mniej okrzyków zachwytu, ale pozwala zachować anonimowość.

2. Skombinuj coś do obrony. Broń palna jest nielegalna. Osobiście używam gazu pieprzowego, bo choć również jest zabroniony, zachodzi mniejsze prawdopodobieństwo, że zostanę oskarżona o zabójstwo, gdy go użyję. Równie skuteczny bywa pistolet na wodę, napełniony roztworem soli i mielonego chili. Stosować z umiarem, bo piecze jak diabli.

3. Postaraj się o wspólnika. Będzie cię krył, jeśli trzeba, a skuteczność inwigilacji gwałtownie wzrośnie. Tylko wybierz rozsądnie – prowadzenie potajemnej obserwacji to robota skazująca człowieka na cholerną samotność. Dlatego wspólnik, jako jedyny uczestnik twoich eskapad, może się stać dla ciebie wszystkim.

Zdobycz

Piąta po południu, hotel Charing Cross.

Michael jest już na miejscu. Ubrany jak bogaty ziemianin, w głębi baru udaje, że czyta „Vogue’a”, nonszalancko sącząc mojito. Wzdycham skrycie na ten widok. Jego przebrania nieodmiennie przyciągają uwagę.

Na wprost widzę swoją klientkę Alice.

Dokładnie wykonała moje instrukcje. Siedzi przy wykuszowym oknie, w fotelu w kolorze kości słoniowej, zwrócona twarzą do wejścia. Przed nią na stole stoi imbryk z herbatą, a na fotelu naprzeciwko leży egzemplarz „The Independent”.

Zauważa mnie, przybieram więc życzliwy wyraz twarzy i uśmiecham się serdecznie.

Mam to doskonale przećwiczone, bo zawsze działa na klientki. Pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Mam góra trzy sekundy, aby zdobyć to zlecenie, wykorzystuję zatem ten czas do maksimum.

Oprócz uśmiechu prezentuję też próbkę swojego repertuaru: idąc, prowokacyjnie kołyszę biodrami, odgarniam włosy z twarzy i odrzucam je do tyłu, stwarzając iluzję sztucznego wiatru. Na koniec współczująco przechylam głowę w bok, jakbym mówiła: „Jestem po twojej stronie”.

Alice nie odwzajemnia uśmiechu.

Przekładam gazetę i siadam na wprost niej w fotelu. Ledwo dostrzegalnie kiwa mi głową.

Co dość niezwykłe w tej branży, Alice nie jest zadbaną i wystrojoną kobietą w średnim wieku. Może mieć około trzydziestki. Ubrana modnie, w ciuchy z wyższej półki, ale nie topowych marek, bardziej przypomina mi uczennicę ekskluzywnej szkoły dla dziewcząt niż Kate Moss. Jeśli chodzi o wygląd, w skali od jednego do dziesięciu dałabym jej siedem. Jest ładna, ale nie piękna. Idealny materiał na żonę lekarza albo gracza w polo, na pewno nie na czyjąś kochankę – pod tym względem biję ją na głowę.

Odczuwam przyjemną satysfakcję.

Wtedy ona otwiera usta i muszę zmienić zdanie. Babka ma szansę nawet na ósemkę, natychmiast mnie oczarowuje. Co za hipnotyczny głos; mam wrażenie, że pieści moją szyję długimi paznokciami.

– Proszę mi wybaczyć, panno Love, okropnie się denerwuję. Nigdy nie przypuszczałam, że porwę się na coś takiego…

Wyraźny, melodyjny, odrobinę dziecinny irlandzki zaśpiew sprawia, że mam ochotę ją stąd przegonić. Uciekaj, niewinna istoto, zanim będzie za późno! W ciągu dwudziestu minut nakłonię cię do zrobienia czegoś niemoralnego. Zaproponuję akcję, która złamie ci serce, chociaż na koniec zapewne dodam: „Jeśli wszystko dobrze się potoczy, przekona się pani, że ma fantastycznego, wiernego faceta”.

– Proszę się odprężyć, jest pani w dobrych rękach. – Dotykam lekko blatu stolika. – Proszę przedstawić swoją sytuację, zobaczymy, czy będę w stanie pani pomóc. Zapewniam, że wszystko, co usłyszę, zachowam w ścisłej tajemnicy.

Aż mnie skręca w środku na tę drętwą gadkę. Na próżno usiłuję dorównać kobiecie, która pod względem wokalnym zdecydowanie mnie przewyższa. Jestem jak Eliza Doolittle recytująca Deszcz w Hiszpanii. Nagła zmiana sposobu mówienia stawiałaby pod znakiem zapytania moją poczytalność, więc się hamuję.

– Nie jest pani wyjątkiem, Alice. Wszystkie kobiety w pani sytuacji się denerwują. Byłoby poniekąd dziwne, gdyby było inaczej. – „Poniekąd”, psiakrew.

– Tak, wiem. Dziękuję. Jestem pewna, że to naturalne odczuwać niepokój.

Owszem – niepokój, potem uniesienie, następnie obrzydzenie, wreszcie mściwość.

– Zna pani moje nazwisko – zauważam.

– A pani moje imię.

Rozglądam się po sali. Widzę dwóch mężczyzn siedzących osobno – jeden czyta gazetę, drugi smaruje masłem ciepłą bułeczkę. Jakaś staruszka usiłuje wysyłać SMS-y. Michael przy barze popija drugie mojito za osiem funtów.

– Nie podaję klientom prawdziwego nazwiska. – Łypię wściekle na brata. – Dla dobra wszystkich zainteresowanych powinnam pozostać anonimowa. Chciałabym wiedzieć, kto jest pani informatorem.

– Proszono mnie o dyskrecję.

– Kto panią prosił?

Alice wygładza spódnicę.

– Osoba, która mi panią poleciła.

– To znaczy?

– To delikatny temat. Ta osoba korzystała z pani usług w konkretnym celu… – Zwraca się do swoich kolan. – Naprawdę, nie widzę potrzeby…

Wstaję i zarzucam torebkę na ramię.

– Przykro mi, Alice. Nie ufamy sobie, a to jest absolutnie kluczowe.

– Mój partner jest osobą publiczną – szepcze.

– Tacy jak on to moja specjalność – kłamię.

– Ta sprawa może się okazać wyjątkowo trudna, panno Love.

– Spodziewam się.

– Chcę powiedzieć: trudniejsza niż zwykle.

Siadam, zaintrygowana i odrobinę zniecierpliwiona.

– Może zaczęłaby pani od początku?

Alice powoli nalewa nam earl greya do filiżanek.

– Mój partner i ja znamy się od bardzo dawna. Uczyliśmy się w tej samej szkole średniej. Chodziliśmy ze sobą z małymi przerwami. Wszystko to było bardzo niewinne, choć zawsze coś do siebie czuliśmy. – Marszczy nos. Nagle wydaje się taka bezbronna. – Niestety, były nam pisane odmienne losy.

Nachylam się nad stolikiem.

– Kim jest pani partner?

Alice wyjmuje z torebki brązową kopertę i kładzie ją przede mną na blacie.

– Spotkaliśmy się ponownie pół roku temu, kiedy po latach odwiedził rodzinne strony. Cork. Stamtąd pochodzi. Oboje stamtąd pochodzimy. – Pozwala sobie na uśmiech. – Można by pomyśleć, że rozstaliśmy się ledwo dzień wcześniej. Żadnej świty, tylko on i ja, szkolna para zakochanych. Powiedział, że przy mnie czuje się, jakby wrócił do domu. – Patrzy mi z przejęciem w oczy. – Wierzy pani w istnienie bratnich dusz?

Nawet nie muszę się nad tym zastanawiać.

– Znacznie ciekawsza byłaby odpowiedź na pytanie, czy od razu staliście się bratnimi duszami, czy potrzebowaliście na to więcej czasu.

Alice nie robi żadnych uników.

– W naszym przypadku to było jak grom z jasnego nieba.

Kiwam głową.

– Najlepsza opcja.

– Oczywiście poznaliśmy się jako zupełne dzieciaki. – Próbuje się tłumaczyć, lecz pozwólcie, że powiem wam słowo o bratnich duszach: wiek nie ma w tych sprawach żadnego znaczenia.

– W ciągu tych wszystkich lat spotykałam się z różnymi mężczyznami, panno Love. A on z pewnością spotykał się z wieloma kobietami. To jego sprawa, w tej chwili bez znaczenia. Jego menedżer wolał tych romansów nie nagłaśniać, bo nie pasowały do jego wizerunku. – Wypija łyk herbaty. – Przez kilka ostatnich miesięcy znowu się do siebie zbliżyliśmy. Jestem jego słodką tajemnicą, a on moją.

I jak im nie zazdrościć?

– Kim on jest? – pytam jeszcze raz.

– Wyjątkowo utalentowanym człowiekiem. Nie mam jednak złudzeń: sławie towarzyszą różne pokusy.

Zerkam na kopertę, na której napisano „Florence Love”. Moje prawdziwe imię i nazwisko.

Mrużę oczy.

– Więc pani przyjaciel interesuje się kobietami?

– Nie bardziej niż przeciętny mężczyzna.

– Alkohol? Narkotyki?

Niecierpliwie kręci głową.

– Bardzo dba o kondycję.

Osuwam się na oparcie fotela.

– To co ja tutaj robię?

Teraz Alice nachyla się nad stolikiem.

– Boję się, że czegoś nie dostrzegam. Że przez lata on stał się innym człowiekiem. Że jest mniej… – waha się, czy to właściwe słowo – uczciwy.

– I prowokacja ma rozwiać te wątpliwości?

– Nie oczekuję, że mnie pani zrozumie. – Alice niespokojnie kręci się w fotelu.

– Więc proszę mi to wytłumaczyć.

Widzę, że jej nozdrza niemal niedostrzegalnie się rozszerzają. Wyraźnie nie ma ochoty na tę rozmowę, niemniej jednak ulega i przedstawia mi konkrety.

– Kiedy miałam dwa latka, matka opuściła nas dla innego mężczyzny. Tak po prostu. Nawet się nie obejrzała. Och, mój tata starał się jak potrafił, ale nie był już tym samym człowiekiem co dawniej. Zawsze uważał, że byli z matką bratnimi duszami. Żadna inna nie mogła się z nią równać, nawet ja. Zmarł w ubiegłym roku.

Dotykam ręką serca.

Właśnie dlatego nie prowadzę psychoterapii dla ludzi pogrążonych w żałobie. Gdy składam kobiecie kondolencje, mam ochotę płakać razem z nią/nad nią. To się nazywa współczucie, nie empatia, a współczucie nikomu na nic się nie przyda, jeśli wierzyć mojemu terapeucie.

Alice ciągnie, oglądając uważnie swoje kolano:

– Tata miał zawał. Nie przypuszczam, aby moje serce lepiej zniosło podobną sytuację. To musi być okropne wiedzieć, że najszczęśliwsze chwile życia mam już za sobą i nawet one były grą pozorów, gdyż ten, którego miałam za bratnią duszę, był tylko wytworem mojej romantycznej wyobraźni.

Te słowa mnie dobijają.

Niechętnie przyznaję, że polubiłam Alice. Szczególnie podoba mi się, gdy chowa twarz w dłonie, szepcząc:

– Zachowuję się kompletnie nieracjonalnie.

Kładę rękę na jej dłoni.

– Jest pani po prostu rozważna.

Odwzajemnia mój uścisk. Przez ułamek sekundy czuję się tak, jakbyśmy były przyjaciółkami.

– Jeżeli źle go oceniłam i nie jest już tym samym człowiekiem, którego pamiętam sprzed lat, nasz związek opiszą wszystkie gazety, panno Love.

Gazety?

– Jeżeli okaże się niewierny, cały świat będzie oglądał mój upadek. To okrutne. – Pozbywszy się zbroi, Alice mówi teraz zupełnie otwarcie: – Oznajmił menedżerowi, że chcemy się ujawnić. Niech cały świat wie, że związał się z kimś na poważnie. – Milczy przez chwilę. – Mogę mówić szczerze? Okropnie się tego boję.

„Cały świat”?

– Nikt się chyba nie spodziewa, że pani partner do śmierci będzie kawalerem – mówię.

– Yoko Ono, Linda McCartney, Priscilla Presley, Maria Magdalena, wszystkie one dostawały pogróżki. Bycie jego dziewczyną nie sprowadza się tylko do sesji zdjęciowych i branżowych przyjęć. Dochodzą do tego ciągłe scysje mojego partnera z jego otoczeniem. Oni chcą dawkować informacje, on woli opcję „szalony romans”, bo to bardziej romantyczne – dodaje rozbawiona i w końcu przechodzi do sedna: – Teraz zamierza pokazać mnie światu. Mam mu towarzyszyć na czerwonym dywanie.

– Serio? – To wszystko jest bardzo ekscytujące.

Alice tak nie uważa.

– Podczas ceremonii rozdania nagród, od dziś za dwa tygodnie, w czwartek. Podobno w czwartki ludzie są w najlepszym nastroju, bo nadciąga weekend. Będą więc bardziej wyrozumiali, słysząc, że ich idol nie jest już do wzięcia.

– Fascynujące…

– Wierzę, że jesteśmy bratnimi duszami – zapewnia mnie żarliwie – i ponad wszystko chcę, abyśmy byli normalną parą: chodzili na spacery z psem i do teatru, założyli rodzinę. Chcę robić to wszystko, co robią zwykli zakochani, być spontaniczna, nie roztrząsać, czy nam coś wolno, czy nie. Ale najpierw, panno Love, muszę mieć pewność. Zanim znajdę się na świeczniku.

– Na jakim świeczniku?

Patrzy na mnie poirytowana – najwyraźniej nie zrozumiałam ani słowa z jej wywodów.

– Mam na myśli strzelające flesze, nagonkę mediów, pismaków z „Daily Mail” komentujących moją figurę i braki w garderobie albo spekulujących, czy jestem w ciąży. Zdjęcia, na których mój partner rozmawia z dziewczyną – jakąkolwiek dziewczyną – i wybuchającą natychmiast medialną histerię. Muszę mieć całkowitą pewność. Nie jestem celebrytką z pierwszych stron gazet ani do tego nie aspiruję. Jestem zwykłą nauczycielką z Cork. Uczę w podstawówce.

– Fajna praca – stwierdzam.

Potakuje, bo praca jest rzeczywiście fajna.

– Ten świat to dla mnie zupełna nowość. Wie pani, że istnieje cała machina dbająca o nieskazitelny wizerunek mojego partnera w mediach? Dzięki temu sprzedaje więcej płyt. Jego ludzie zrobią wszystko, żeby podtrzymać ten wizerunek, są nawet gotowi mnie okłamywać. A ja chcę wiedzieć, komu mogę zaufać, panno Love. Muszę to wiedzieć.

Kolejne zdanie Alice wszystko mi wyjaśnia:

– Nie chcę skończyć jak mój tata.

Odruchowo spoglądam na Michaela.

Mój brat zapomniał o naszym istnieniu. Pogryzając kokieteryjnie słomkę, gawędzi szeptem z barmanem. Serce podchodzi mi do gardła. Gdyby Michael z nami siedział, jego serce również biłoby teraz jak szalone. Jedyna różnica między nami polega na tym, że on wyrzuciłby w górę swoje długie ramiona i zapewnił Alice, że dokładnie wie, jak ona się czuje.

Że oboje – i on, i ja – dobrze wiemy, co znaczy stracić jednego z rodziców.

Nigdy bym się do tego nie przyznała, ale prawda jest taka, że dla mnie było to znacznie trudniejsze. Michael był wtedy jeszcze mały. Żal po stracie to nie dyscyplina olimpijska, żeby ze sobą rywalizować, mimo to moje wspomnienia są bardziej żywe. Dlatego w przeciwieństwie do brata tak dobrze rozumiem Alice; może byłoby lepiej, gdyby nasi rodzice w ogóle się nie spotkali, gdybyśmy nigdy się nie urodzili?

– Proszę zaplanować tygodniowy wyjazd – wraca mi głos. – Nie do Cork, gdzie indziej. Żeby on wiedział, że go pani nie zaskoczy. Niech mu pani o tym jak najszybciej powie, bo musi mieć czas, żeby zmienić plany, skoro będzie miał cały dom dla siebie.

– Tylko nie w domu. – Alice robi przerażoną minę. – Tak nie można!

Skoro tak woli. Ale w ten sposób możemy wywołać jeszcze większy skandal.

– Muszę wszystko wiedzieć, Alice: dokąd chodzi na drinka, gdzie pracuje, jak wygląda jego rozkład dnia.

Kręci głową.

– To nie takie proste. On nie chodzi do pubów. Z reguły nie zna nawet swojego planu dnia. Rano zjawia się asystent i mówi mu, co ma robić. Poza tym głównie siedzi w domu.

– Adresy, posiadane nieruchomości, dane osobowe, zainteresowania, upodobania seksualne… – Mimowolnie puszczam do niej oko. – Nie chciałabym się przystawiać do niewłaściwego faceta.

Wyrzucam sobie tę nonszalancję, lecz Alice po raz pierwszy się do mnie uśmiecha. Ósemka, bezwarunkowo ósemka.

– Aha, jedno zdjęcie chyba powinno wystarczyć – mówi i podsuwa mi brązową kopertę.

W środku jest magazyn „Time Out New York”. Wyciągam go i kręcę głową, ponieważ pomimo wszystkich wskazówek najwyraźniej wciąż czegoś nie rozumiem.

Alice nachyla się i muska palcami okładkę.

– Moim partnerem jest Scott Delaney.

Scott Delaney.

Uśmiecha się do mnie ze zdjęcia z mikrofonem w dłoni. W tle widać jego zespół. Patrzy prosto na mnie – we mnie. Prędko odwracam czasopismo okładką do dołu. Moje obiekty rzadko bywają ludźmi aż tak znanymi. Kogo próbuję oszukać? Nigdy nie są tacy przystojni. Odruchowo dotykam włosów.

– Ile to będzie kosztowało? – pyta mnie Alice.

– Tanio nie będzie.

Unosi dumnie podbródek.

– Dzięki tacie jestem wypłacalna. Jaka jest pani skuteczność?

Też unoszę podbródek.

– Bardzo wysoka.

– Znakomicie. W takim razie proszę podać swoją cenę.

– Pięćdziesiąt funtów za godzinę pracy obejmującej zebranie niezbędnych informacji, wstępną obserwację oraz sporządzenie raportu. Osobno pokrywa pani wydatki służbowe i łapówki. Nagranie wideo i zdjęcia są wliczone w cenę. Sama prowokacja kosztuje łącznie tysiąc funtów. Po czterech godzinach, jeśli obiekt nie połknie haczyka, przedstawię pani swoją bezstronną opinię, ale koniec końców to pani będzie musiała ocenić jego zachowanie i stwierdzić, czy mam kontynuować. Na ile to możliwe, wszystkie moje rozmowy z obiektem będą nagrywane.

Mam ochotę śmiać się w głos.

W oczach Alice dostrzegam błysk podniecenia. A nie mówiłam! Ta gra potrafi zdemoralizować najczystszy umysł.

Kręci głową z lekkim niedowierzaniem.

– Nie mam pojęcia, jak zdoła się pani do niego zbliżyć.

Ja też nie mam pojęcia.

– Proszę zostawić to mnie. I pamiętać, że mam jedną niezłomną zasadę: nigdy, przenigdy nie sypiam z obiektem prowokacji.

Mina nieco jej zrzedła. Może dopiero teraz dociera do niej, na czym polega moje zadanie. A może jest odrobinę rozczarowana? Żyjemy w naprawdę popierdolonym świecie.

– Seks nie jest konieczny, Alice. Nie, kiedy mogę zdobyć coś lepszego, pełne przyznanie się do winy.

– Ale pocałunki wchodzą w grę?

– Owszem. Z języczkiem, pięciosekundowe, w sam raz, aby stwierdzić, czy facet ma ochotę się łajdaczyć. I sprawa zamknięta.

Alice obraca w dłoniach portmonetkę wielkości śliwki.

– Jak mam pani zapłacić?

– Tysiąc z góry gotówką. Zaliczka jest bezzwrotna. Codziennie będę meldować e-mailem o postępach.

Przez głowę przelatują mi różne pomysły. Mam tylko czternaście dni, żeby szczegółowo poznać życie pięknego, sławnego na cały świat mężczyzny, wkręcić się w jego otoczenie i go uwieść.

Wciąż ugniatając miniaturową portmonetkę, Alice mamrocze:

– Muszę pójść do bankomatu.

– Nie musi pani – odpowiadam stanowczo. – Powinna pani wrócić do domu i poważnie się zastanowić, czy naprawdę chce pani pójść tą drogą.

– No tak. – Wygląda na nieco zagubioną. Bierze płaszcz i gazetę.

– Proszę do mnie napisać, jeśli się pani zdecyduje.

– Dobrze. Dziękuję, tak zrobię.

– Aha, proszę też podać nazwisko osoby, która mnie pani poleciła. Obawiam się, że ten warunek nie podlega negocjacjom. – Liczy się też ostatnie wrażenie, więc chwytam ją za rękę, kiedy mnie mija. – Jeśli wszystko dobrze się potoczy, przekona się pani, że ma fantastycznego, wiernego faceta.

Po prostu nie potrafię się zamknąć. Mam wrażenie, że zaraz wybuchnę śmiechem.

W odpowiedzi Alice nachyla się i z wdzięcznością mnie przytula. Jej uścisk trwa o ułamek sekundy za długo.

– To, panno Love, jest fundamentem, na którym można budować wspólną przyszłość.

Poklepuję ją serdecznie po plecach i zastanawiam się, kto tu kogo przekonuje.

Pieprzony Scott Delaney.

Alice wychodzi, a ja zerkam na Michaela. Wygłupia się, rzucając mi znad czasopisma zezowate spojrzenia. Unosi w górę kciuki jak wtedy, gdy nurkowaliśmy w dzieciństwie – ja w masce, on robiący głupie miny, wsadzający kciuki w policzki – a potem na wyścigi wypływaliśmy na powierzchnię, żeby się nie opić wody, tak nam się chciało śmiać. Michael, jak to on, znowu zapomina się uśmiechnąć, ale w środku cały aż promienieje.

Nieoczekiwanie mam ochotę rzucić mu się na szyję, mocno go wyściskać i przeprosić, bo z niczego tak się nie cieszę jak z tego, że nasza matka go urodziła.

– Głupek – szepczę, przechodząc obok. – Chodźmy lepiej to oblać. Mam zlecenie.

Toksyczny 8az

Scott Scat Delaney

Zaczerpnięte z Wikipedii, wolnej encyklopedii:

Scott Delaney, znany również jako Scat Delaney (urodzony 13 września 1980 r.), wokalista jazzowy o irlandzkich korzeniach. Laureat licznych nagród, w tym dwóch Grammy[1][2] oraz wyróżnienia Brit Award.[3] Jego debiutancki album znalazł się w pierwszej dziesiątce najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Komercyjny sukces przyniosła mu nagrana w 2011 r. płyta So What. Album z 2013 r., zatytułowany Scat and Django, cieszył się jeszcze większym powodzeniem, docierając na szczyt amerykańskiego notowania Billboard 200 oraz zajmując pierwsze miejsca w australijskim zestawieniu płytowym ARIA i na europejskich listach przebojów. Delaney występuje najczęściej na kameralnych koncertach w takich salach jak Birdland, Le Caveau de la Huchette czy U Ronniego Scotta. Choć żyje jak odludek, sprzedał już ponad 20 milionów płyt na całym świecie.

Michael, z ręką na sercu, mrużąc powieki, czyta ze strony otwartej w swoim iPhonie.

– Ksywka „Scat” ma związek z jego stylem śpiewania – cytuje z internetu – polegającym na wykonywaniu improwizowanych melodii poprzez naśladowanie odgłosów instrumentów.

Poprawiam mu fular. To prawda: Scott Delaney jest taaaki boski, że współcześni nadali mu ksywkę na cześć dźwiękonaśladowczej techniki wokalnej.

– Nikt nie scatował lepiej niż Ella Fitzgerald – stwierdzam.

– Możemy pójść na jej koncert? – błaga od razu Michael.

– Odeszła już do Jezusa, skarbie. – Mój brat nie ma bladego pojęcia, kim była Ella Fitzgerald, ale wygląda, jakby miał się zawalić cały jego świat. Szybko go uspokajam: – Co innego Scott Delaney. Pod warunkiem, że dobrze rozegramy tę partię.

Mrugam do niego, ale robię to nieszczerze. Moja pewność siebie nagle się ulotniła. Kogo próbuję oszukiwać?

Nie nadaję się do tego fizycznie; obawy Alice były w pełni uzasadnione.

Scott Delaney jest zbyt przystojny, zbyt utalentowany. Powinna go podrywać kobieta z tej samej ligi co on: Angelina Jolie, ewentualnie Elizabeth Taylor w roli Kleopatry. Albo Helena Trojańska, gdyby nie była postacią mityczną.

Z drugiej strony Alice też nie należy do pierwszej ligi. To zwykła nauczycielka z Cork.

Pub, który wybrał mój brat, nazywa się „Konsekwencja”. Ledwo wchodzimy, klaszcze na barmana i nie sięgając po portfel, woła:

– Szampan dla jubilatki!

Ze znużeniem wyciągam portmonetkę i podaję barmanowi pięćdziesiąt funtów. Przyjmuje pieniądze, nie żądając, żebym się wylegitymowała.

A ja wciąż czuję się jak szesnastolatka.

Facet po prostu robi swoje, nie ma też żadnych złudzeń co do mojego wieku. „Jesteś już kobietą”. W ogólnym zgiełku wyczytuję z jego ust nieme pytanie: „Jeden kieliszek czy dwa?”.

– Dwa – odpowiadam, podnosząc w górę palce ułożone w kształt litery V.

– Flo, posłuchaj tego. – Michael poprawia fular i teatralnie chrząka. – „Scott Delaney poznał muzykę jazzową dzięki swojemu dziadkowi, który później oferował darmowe usługi ogrodnicze muzykom, aby ci pozwalali Scottowi scatować razem z nimi na scenie”.

– Urocze – przyznaję.

– Czego się nie robi dla rodziny – kiwa mądrze głową mój brat.

– W czwartek za dwa tygodnie w Londynie odbędzie się ceremonia rozdania nagród. Jakich?

Michael wrzuca to w wyszukiwarkę.

– Urban Music Awards. Pójdziemy?

– Nie.

– Dlaczego?

– Bo do tej pory robota ma być wykonana.

Spodziewany wynik: katastrofalna porażka.

Rozglądam się po barze. Znajomi gawędzą, śmieją się i wesoło do siebie pokrzykują. Pary siedzą w całkowitym milczeniu. Przygnębiające. Wzdycham, zastanawiając się, po co w ogóle ruszali się z domu.

– Michael, chyba powinniśmy być realistami. Najprawdopodobniej nie jestem w jego typie.

– Zamknij się. Jesteś w typie każdego faceta. Ja bym się skusił.

– To byłoby kazirodztwo.

Otula się ciaśniej tweedową marynarką.

– Wiesz, co mam na myśli.

Wiem i nagradzam go za ten komplement, wskazując stanowczo jego telefon.

– Znajdź mi jakieś trupy w szafie. Przez ostatnie dziesięć lat Scott Delaney musiał zrobić coś złego. Sado-maso, tanie blondyny, psychofanki?

Podczas gdy Michael szuka haków na Scotta Delaneya, ja zauważam siedzącego w kącie mężczyznę z jasnymi włosami do ramion. Kogoś mi przypomina: motocyklistę, który minął nas tego wieczoru, gdy zamykaliśmy sprawę de Groota. Naturalnie to nie on. Jeśli chodzi o odcień blond, to według skali Fischera-Sallera ten tutaj byłby literą D. Niemniej jednak udaję, że to ów odziany w czarną skórę swobodny jeździec, i przyglądam mu się spod zmrużonych powiek, jakbym grała w filmie. To scena, w której dostrzegam ukrytego w kącie groźnego, lecz dziwnie pociągającego prześladowcę. Często się tak bawię: udaję, że jestem gwiazdą we własnym filmie.

Nie minęła nawet minuta, gdy Michael stwierdza kategorycznie:

– Scott Delaney jest czysty jak łza.

Ruchem głowy wskazuję telefon, jakby za krótko mył zęby.

– Sprawdź jeszcze raz, dokładniej. Nikt nie jest czysty jak łza.

To święta prawda. Każdy ma jakąś piętę achillesową. W przypadku Michaela to niewysocy, narcystyczni mężczyźni, którzy odróżniają produkty marki Dyson od Electroluxa. W moim – obsesyjność. Nie ma nic bardziej romantycznego niż gdy ktoś zostawia ci trzydzieści sześć wiadomości w poczcie głosowej, podgląda cię zza ogrodzenia, włamuje się do twojej skrzynki odbiorczej. Uśmiecham się kokieteryjnie do blondyna, jakby ten wcześniej mnie zaczepiał. Nie zaczepia, tylko przegląda program telewizyjny.

Mimo woli powracam myślami do ślubu numer jeden. Z zażenowaniem spoglądam w przeszłość.

Osobiście wybrałam czytanie z Listu św. Pawła do Koryntian, 13, 4-7. Ale ubaw. Miłość wcale nie jest cierpliwa ani łaskawa. Zazdrości, szuka poklasku, unosi się pychą i szuka swego. Pamięta to, co złe, a już z pewnością niczemu nie wierzy i w niczym nie pokłada nadziei – ale czy nie na tym polega jej cholerny urok? Cudownie jest myśleć, że gdzieś tam na świecie żyje ta jedyna osoba zdolna nakłonić nas do naprawdę złych rzeczy, bo tylko przy niej – i przy nikim innym – nasz moralny kompas tak niebezpiecznie się rozregulowuje.

– Wiesz, co powinnaś zrobić? Udawaj niedostępną w towarzystwie Delaneya. – Michael z powagą wskazuje swojego iPhone’a. – To się nazywa psychologia odwrócona.

Śmieję się i mierzwię mu włosy.

– Powinieneś napisać książkę. Serio.

– O czym?

– O sztuce uwodzenia.

– Dlaczego?

Sanskryt, suahili i sarkazm są dla mojego brata równie niezrozumiałe. Znów skupiam uwagę na kolesiu z programem telewizyjnym. Tak, obsesyjni faceci to faktycznie bezpieczna opcja. Wystarczy się nie ugiąć, konsekwentnie zgrywać nieosiągalną i zachowywać się jak ostatnia suka, a będą przy nas trwali do końca życia. Mój mąż numer jeden wszędzie za mną łaził, sprawdzając, czy nie jestem za mocno umalowana i nie mam za krótkiej spódnicy. Twierdził, że to uwłacza mojej godności. A ja się na to godziłam, bo w tamtym czasie liczył się dla mnie przede wszystkim kompromis.

Pozwólcie, że zilustruję to przykładem: moja była najlepsza przyjaciółka, która z nim teraz jest, maluje się jak dziwka. I choć życzę jej, żeby zdechła, dała mi bardzo cenną lekcję. Uległość jest równie pociągająca, co szumy w uszach.

– Mam! – wrzeszczy Michael, wpatrując się w wyświetlacz telefonu.

– To mów.

– Nie, mam pracę! – Unosi podbródek i mówi stanowczo, bez śladu akcentu z południowo-zachodniej Anglii: – Skonsoliduj swój kredyt. Oferujemy przystępne miesięczne raty, dzięki czemu… – robi pauzę dla większego efektu – ty możesz żyć pełnią życia!

– Niemożliwe! Wzięli cię do tej reklamy? Super!

Ja też krzyczę, bo naprawdę się cieszę. Michael nigdy jeszcze nie pracował jako aktor. W zasadzie poza zleceniami, które mu podsuwam, i krótką fuchą polegającą na trzymaniu na Tottenham Court Road transparentu z napisem „Tania galanteria skórzana – tędy” nigdzie na poważnie się nie zaczepił.

– Wystąpię w telewizji, Flo. – Mój brat bębni otwartymi dłońmi w kontuar (ja mu wtóruję), a potem mówi: – Muszę zadzwonić do Sébastiena.

Z komórką przy uchu przechadza się w tę i z powrotem.

– Seb! Tu Michael. Nie zgadniesz, co się stało…

Rozglądam się po knajpie, obserwuję mężów i narzeczonych ignorujących kobiety, za którymi się kiedyś uganiali, do których wzdychali i z myślą o których walili konia.

Szczególnie bacznie przyglądam się kolesiowi z programem telewizyjnym, jakby naprawdę mnie fascynował, a reżyser kierował właśnie kamerę prosto na moją twarz.

Odgrywam teraz rolę dziewczyny z Pieśni nad Pieśniami. Odtwarzam sobie nawet w myślach odpowiedni fragment: „Bo jak śmierć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak Szeol, żar jej to żar ognia, płomień Pański”1.

I… cięcie.

Scott Delaney nigdy tak na mnie nie spojrzy. W tej branży pewność siebie to podstawa, postanawiam zatem, że rozsądniej będzie unikać mężczyzn, którzy obniżają moją samoocenę.

Michael klaszcze i rozkłada ręce.

– Seb już tu jedzie.

Wydaje mu się, że to coś mnie obchodzi.

Lepiej będę się zwijać. Sébastien nie wyłazi z domu bez grubej warstwy makijażu. Podkład, puder, tusz do rzęs, błyszczyk – wygląda to wszystko bardzo naturalnie, ale i tak zawsze gapię się na niego jak sroka w gnat. Jest za bardzo nieskazitelny. Jego włosy i baczki wydają się domalowane. Ramiona, klatkę piersiową i podbródek ma tak gładkie, że musiał chyba poddać całe ciało zabiegowi elektrolizy. Sztywny uśmiech wygląda jak po botoksie u kukiełki z serialu Thunderbirds. Strzela przy tym oczami, jakby miał w karku przełącznik. No dobra, nie ma żadnego przełącznika, ale i tak strzela oczami jak wariat. Nic dziwnego, że niepewnie się przy nim czuję.

Poza tym Sébastien cierpi na lekki niedobór wzrostu. Bez kubańskich obcasów ma nie więcej niż metr pięćdziesiąt osiem, co znaczy, że jego oczy znajdują się na wysokości sutków mojego brata.

Naprawdę nie ogarniam, dlaczego Michael tak mu nadskakuje.

Dzisiaj na przykład można by przypuszczać, że to Sébastien dostał angaż do reklamy albo że to są jego trzydzieste trzecie urodziny. Wątpię, czy naprawdę ma na imię Sébastien.

Wracam do domu potwornie zatłoczonym metrem.

Osaczona przez facetów w garniturach i energicznych turystów siedzę i rozmyślam o Scotcie Delaneyu. O sposobach uwiedzenia sławnego człowieka. Ukrywam twarz w dłoniach, bo to absurdalne, kompletnie beznadziejne zadanie. Przypominam sobie ojca Alice, który umarł, bo jego serce nie wytrzymało utraty bratniej duszy.

Słowo o zawałach: w kręgach lekarskich tragiczny w skutkach atak serca nosi nazwę „fabrykanta wdów”.

Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że po śmierci ojca Alice nikt nie owdowiał. Jego przeznaczeniem było nie być potrzebnym nikomu.

Mój tata twierdzi, że mama była jego bratnią duszą. Ale jak to możliwe? Na co dzień tata żyje, jakby nic się nie stało. Co wtorek wystawia worki ze śmieciami. Na grządce za domem hoduje karczochy, pietruszkę oraz werbenę. Nagrywa programy przyrodnicze, prowadzi rachunki, myje zęby i śmieje się z żartów.

Miałam osiem lat, gdy znaleziono datsuna mamy. Na fotelu pasażera siedział martwy obcy facet, Bambi natomiast zniknęła bez śladu.

Ostatecznie uznano, że w ostatniej chwili pojawiły się u niej wątpliwości i wysiadła z auta, zostawiając kochanka samego. Do szyb przymocowane były ręcznie wykonane naklejki: „Niebezpieczeństwo – toksyczny gaz. Nie otwierać drzwi”.

Z jakiegoś powodu właśnie te naklejki zapamiętałam najlepiej. Może widziałam je na zdjęciu w gazecie? A może policja przyniosła fotografie, żeby tata zidentyfikował samochód? Tak czy siak, rozpoznałam charakter pisma mamy. Jej „g” zawsze wyglądało jak ósemka.

„Niebezpieczeństwo – toksyczny 8az”.

Przez dwadzieścia pięć lat zastanawiałam się, dlaczego do nas nie wróciła. Jedyne wytłumaczenie, jakie się nasuwało, to to, że ani przed próbą samobójczą, ani po niej nie miała dla kogo żyć.

Tata siedzi na brzegu wąskiego łóżka i potrząsa mnie za ramię. Powieki mam sklejone po śnie. Wkurzona, wycieram śpiochy i mrużąc oczy, spoglądam na czerwone cyfry na wyświetlaczu radia z budzikiem: dopiero sześć po piątej.

Za oknem nadal jest ciemno, ale na dole są jacyś ludzie. Słyszę niewyraźne głosy, zupełnie jak podczas przerwy w koncercie. Przyglądam się tacie i strach zapiera mi dech w piersiach. Jego twarz wydaje się stara jak twarz Pana Boga.

Powoli podciągam kołdrę pod szyję i szepczę:

– Co się stało, tatusiu?

Patrzy na mnie przez dłuższą chwilę, lecz wzrok ma zamglony, jakby wcale mnie nie widział. Ale to nie jest najgorsze: jego brwi układają się w najsmutniejszy kształt, jaki można sobie wyobrazić. Nigdy dotąd nie widziałam, żeby się tak układały. Dotyka mojego policzka, lecz w jego spojrzeniu jest zbyt wiele miłości, a kiedy się odzywa, mówi nienaturalnym głosem, cienkim jak u dziewczyny:

– Mam bardzo, bardzo złą wiadomość, Florrie.

Po policzku spływa mu duża słona łza.

Moje serce ma ochotę krzyczeć. Ściskam jego dłoń i wołam: „Nie!”, bo cokolwiek chce mi powiedzieć, nie jestem na to gotowa. Głos taty, ta łza, żadnego: „Wstawaj, pobudka, śpiochu”, żadnych kiełbasek skwierczących na patelni w kuchni, żadnego gaworzenia Michaela. Nie jestem głupia. Wiadomość, którą tata chce mi przekazać, jest nie tylko zła, jest fatalna.

Ktoś umarł.

– Florrie, skarbie, chodź do mnie.

Wyciąga ramiona. Mam go pocieszyć? Czy może on chce pocieszyć mnie? Nie jestem pewna, o co mu chodzi. Tak czy owak, nie życzę sobie tego. Dopóki mi nie powie, co się stało, moje życie jest dokładnie takie samo jak wczoraj wieczorem, kiedy kładłam się spać.

Ale tata tego nie rozumie.

– Chodź do mnie, kochanie, proszę…

Wściekła walę go pięścią w pierś, co jest straszliwym grzechem, ale nie czuję się winna, bo on nawet tego nie zauważa. Po prostu patrzy na mnie spod tych ściągniętych brwi.

– Nie – mówię stanowczo. – Nie mów tego, do cholery.

Pierwszy raz w życiu przeklinam na głos. Tata nie uderza mnie jednak w rękę, co tylko potwierdza moje najgorsze obawy.

Do głowy przychodzą mi trzy okropne słowa: „Michael nie żyje”.

Zaciskam dłonie na brzuchu, kołyszę się w przód i w tył.

„Michael nie żyje”.

„Michael nie żyje”.To wyłącznie moja wina.

Mam sekret, którego nie mogę nikomu zdradzić: kilka razy, kiedy Michael kładł się spać i zostawaliśmy tylko we troje – mama, tata i ja – wyobrażałam sobie, jak by to było, gdyby nigdy się nie urodził.

„Nie wypowiadaj życzeń zbyt pochopnie” – ostrzegł mnie kiedyś tata przy całkiem innej okazji, lecz jego słowa utkwiły mi w głowie.

Co ja najlepszego zrobiłam?

Tata znowu próbuje mnie objąć, lecz z moich ust wyrywa się niski jęk, przypominający muczenie krowy.

Bo to nie jest cała prawda.

Zdarzało mi się pomijać Michaela w modlitwach.

„Panie Boże, miej w opiece mamusię, tatusia, kózki, króliczka, którego widziałam kicającego w zaułku, pana mleczarza, babcię Love i dziadka Love…”.

Nigdy nie widziałam dziadka Love – przynajmniej od czasu, gdy byłam nie większa od jego przedramienia – a mimo to modliłam się za niego częściej niż za mojego braciszka. Malutki święty Michał mógł się obyć bez boskiej pomocy; nasi rodzice poświęcali mu tyle uwagi, ile potrzebują mali chłopcy.

Przysięgam, że tylko się na niego dąsałam. Od czasu do czasu zwyczajnie żałowałam, że nie jestem już taka mała jak on. Mam przecież osiem lat i jestem cholernie dorosła; nie ma nic słodkiego w byciu ośmiolatką.

Z całej siły zaciskam dłonie pod kołdrą i modlę się jak jeszcze nigdy w życiu.

„Niech to będzie dziadek Love, niech się okaże, że to on umarł”. Właściwie nawet go nie znam. Miał dobre życie – nie wiem tego na pewno, ale w ten sposób przedstawiam to Jezusowi. „Jeżeli okaże się, że Michael żyje, zostanę zakonnicą i już zawsze będę się codziennie modliła za biednych. I za Michaela. Wynagrodzę mu te wszystkie modlitwy, w których o nim zapominałam”.

To nie Jezus mi odpowiada, tylko kłótliwa część mojego umysłu:

„Spójrzmy prawdzie w oczy, Florence – z Michaelem zawsze było coś nie tak. I tak by długo nie pożył. Wiele wskazywało na to, że umrze. Nie śmiał się wtedy, kiedy trzeba, denerwował się, gdy jedzenie na jego talerzu się zmieszało…”.

Zaczynam przeciągle zawodzić.

Tata nie daje się zbyć. Przyciąga mnie gniewnie do siebie, więc w końcu się poddaję i przytulam do jego piersi przyobleczonej w koszulę. Pachnie gotowanymi warzywami; woń brokuł, purée ziemniaczanego, jakiegokolwiek jedzenia wydaje się w tej chwili niestosowna, a myśl, że kiedykolwiek miałabym znowu coś zjeść, jest okrutna, wręcz nie do zniesienia.

Mój żołądek wykonuje fikołka. Wymiotuję tacie na kolana.

Teraz kołyszemy się oboje; moja głowa spoczywa bezwładnie na jego piersi. Tata robi, co może, żeby mnie uspokoić, ale w tej chwili potrzebuję tylko jej.

– Mamusiu – jęczę. – Ja chcę do mamusi.

Tata obejmuje mnie bardzo, bardzo mocno. Odpycham go, ale on nie puszcza.

– Tak bardzo cię kochała. – Mówi, jakby zrobił coś złego. – Pamiętaj o tym. Nigdy by cię nie skrzywdziła, gdyby wiedziała, że jest inne wyjście…

Ona?

Wpatruję się w niego przez dłuższą chwilę, bo mam wrażenie, że spoglądam przez lornetkę trzymaną z niewłaściwej strony. Znajduję się w tunelu, a tata jakieś półtora kilometra dalej. Nie widzę wyraźnie jego twarzy, tylko zarys sylwetki. Przyciskam podbródek do klatki piersiowej, bo szyja nie wytrzymuje ciężaru mojej głowy.

Tata powiedział: „Tak bardzo cię kochała”.

– Musimy być silni dla Michaela, piccolina. – Jego głos dobiega z bardzo daleka, malutka głowa taty wskazuje mi drzwi… A konkretnie podest schodów i pokoik Michaela… Naraz olbrzymie dłonie podnoszą w górę moją bezwładną głowę. Patrzę w wielkie zapłakane oczy taty. – Musimy być silni dla siebie nawzajem.

Niemal widzę, jak moja matka odpływa w dal.

Wściekła na cały świat wymierzam łokciem kuksańca dziewczynie stojącej przede mną w metrze. Ja siedzę, ona stoi; pośladkami zawadza o moją głowę.

Dziewczyna odwraca się i łypie na mnie z góry.

– Zrobiłaś to specjalnie?

– Owszem – mówię do siedzącego obok mnie starszego faceta. – Jej tyłek przyprawia mnie o ból głowy.

– Jak cię walnę, to dopiero rozboli cię głowa.

– Całujesz takim ryjem swoją dziewczynę?

– Nazywasz mnie lesbą?

Cóż za oburzająca insynuacja. Nie mam nic przeciwko lesbijkom. Raz się z jedną przespałam. Wstaję. W wagonie panuje ścisk, dziewucha – a zwłaszcza jej krocze – znajduje się zdecydowanie za blisko mnie.

Składam dłonie i oznajmiam:

– Shorinji kempo to sztuka walki. Może o niej słyszałaś?

Dziewczyna wpatruje się we mnie wojowniczo, ani myśli uciekać wzrokiem – to trzeba jej oddać.

– Rozumiem, że nie słyszałaś. Będzie bolało jak cholera. Chcesz darmowej prezentacji? W takim razie śmiało, atakuj. Uprzedzam tylko, że mój cios łokciem pozbawi cię życia.

W wagonie robi się cicho jak makiem zasiał. Ja i homofobiczna lesba przez dłuższą chwilę mierzymy się wzrokiem. Potem unoszę dłonie jak do ciosu karate, chociaż zapewne wyglądam przy tym niczym chirurg czekający na włożenie rękawiczek przed operacją – przez ten tłok brakuje mi miejsca na łokcie.

Tamta w końcu załapuje, mruży oczy, mamrocze coś pod nosem o wariatkach i sukach, po czym pierwsza odwraca wzrok i przesuwa tyłek nieco w lewo.

– Domo arigato gozaimashita – dziękuję jej po japońsku, siadam i odwracając się do starszego gościa obok, wzdycham ciężko. „To dzisiejsze społeczeństwo” – miałabym ochotę powiedzieć, gdyby nie to, że on i pozostali pasażerowie zawzięcie unikają patrzenia w moją stronę.

Przyznam, że w głębi duszy liczyłam na owację.

Nic dziwnego, że mało kto występuje w filmach kręconych na podstawie swojej biografii. Pomimo całej hollywoodzkiej magii nie ma nic fajnego w oglądaniu własnego życia na ekranie. Nie jest to ani zabawne, ani nawet urocze.

Czuję, że mam wypieki. Wbijam spojrzenie w cudze sznurówki i stawiam czoło nieubłaganym faktom: kobieta mojego pokroju nie ma żadnych szans u takiego faceta jak Scott Delaney.

Po wyjściu ze stacji metra przy Goodge Street odbieram telefon od taty. Przypomina mi, że nie widzieliśmy się już od czterech miesięcy.

– Wpadnę, jak tylko będę mogła. Obiecuję.

Mówię to zupełnie szczerze. Sęk w tym, że ilekroć wsiadam do autobusu na Victoria Station, mam wrażenie, jakby ktoś obrzucał moje serce kamieniami. Kiedy dojeżdżamy do Christchurch, ledwo mogę dźwignąć się z miejsca. To jak powrót na miejsce śmiertelnego wypadku.

– A jak się ma moja jubilatka? – pyta śpiewnie tata.

– Świetnie! – Przetrząsam kieszenie w poszukiwaniu kluczy.

– Jak kurs komputerowy?

– O, znakomicie, naprawdę.

– Cieszę się – mówi całkowicie usatysfakcjonowany.

Tata nie widzi sensu w nadmiernym dokształcaniu się. Matura, studia, dyplom z biologii ewolucyjnej – dla niego to wszystko było uroczym kaprysem. Uważał, że koniec końców będę potrzebowała posady na całe życie, takiej, która pozwoli mi na przerwę na ślub i dzieci, a potem na powrót do pracy. W tym celu kupił dla mnie wiejski urząd pocztowy.

Mojemu bratu zamierzał zaś pewnego dnia przekazać w spadku resztę swojego imperium handlowego: stragan z warzywami. Szanse, że Michael kiedykolwiek włoży fartuch, są takie same jak to, że zrobi to Elvis Presley.

Niemniej w ten sposób związał nas ze sobą na wieki. Urząd pocztowy i stragan są niczym przymocowane do naszych nadgarstków linki z włókna węglowego, takie, jakich używają astronauci wychodzący w przestrzeń kosmiczną. Tata postarał się, żeby w przeciwieństwie do żony jego dzieci nie odfrunęły zbyt daleko.

Za bardzo nas kocha, wiem. Dlatego tak bardzo mi go szkoda.

Trzeba jednak przyznać, że tata uważa nasz pobyt w Londynie za znakomity pomysł. „Nigdy nie jest się za starym na urlop naukowy” – tłumaczy klientom pod naszą nieobecność. Nie trzeba dodawać, że spodziewa się nas z powrotem. Dotyczy to zwłaszcza Michaela – tata z wielką niechęcią zareagował na pomysł, aby brat dołączył do mnie w Londynie. Zagadałam go jednak z kretesem; ostatecznie skończyły mu się argumenty i pozwolił Michaelowi tu przyjechać. To takie kobiece kłapać dziobem bez wytchnienia. Uroczyście przyrzekłam czuwać na moim młodszym braciszkiem.

– Czego się w tym tygodniu nauczyłaś? – pyta teraz tata.

– Przerabiamy tadodastyczne systemy operacyjne.

– Bardzo się nam taki przyda na poczcie. Trzeba iść z duchem czasu.

Czasami wolałabym, żeby był mniej wyrozumiały. Żeby postawił na swoim, od czasu do czasu spuścił mi lanie, zabronił realizować marzenia i podążać za głosem serca. Ta jego bezgraniczna wiara w trafność mojego osądu, cała ta ślepa miłość sprawiają, że czuję się jak ostatni nieudacznik.

– A co tam słychać u twojego brata? – pyta jeszcze.

Marszczę brwi, bo nie mogę znaleźć kluczy. Nie ma ich w kieszeni. Ani w torebce. Miałam je przy sobie, wychodząc po południu z mieszkania…

– Wszystko w najlepszym porządku…

Zapominam przekazać mu wspaniałą nowinę o angażu Michaela do reklamy telewizyjnej i naciskam w domofonie przycisk mojej sąsiadki Zanny – trzymam u niej zapasowy komplet kluczy.

Tata z entuzjazmem opowiada mi o przebudowie magazynku pocztowego, ja tymczasem przeskakuję po dwa stopnie i na ostatnim schodku staję jak wryta.

Przed sobą mam drzwi swojego mieszkania. Z wąskiej szczeliny przy framudze pada promień światła, w którym wirują drobinki kurzu.

– Przepraszam cię, tato, ale przychodzą dziś do mnie koleżanki. – Ostrożnie podchodzę bliżej i popycham stopą drzwi. Otwierają się na oścież. Wsuwam głowę do środka. Nikogo nie ma. – Muszę przyrządzić drobne przekąski.

– Dziewczyny, tak? I bardzo dobrze. Wobec tego nie będę ci przeszkadzał. Wszystkiego najlepszego, moja śliczna.

Cmokam do słuchawki i szybko się rozłączam, po czym omijam ręczniki, sterty ubrań, książki w twardej i miękkiej oprawie oraz opakowania po daniach na wynos i docieram do materaca. Siadam i rozglądam się po pokoju. Ktoś mniej spostrzegawczy mógłby uznać, że wszystko jest tak, jak było, kiedy wychodziłam.

Ale nie jest.

Wystarczy spojrzeć na mój laptop, który wystaje spod papierów rozrzuconych na podłodze.

Podstawowa zasada prywatnego detektywa: wychodząc z domu, zawsze ukryj komputer pod warstwą dokumentów. Dodatkowo ułóż go pod określonym kątem (powiedzmy 135 stopni) w stosunku do wybranego punktu w przestrzeni. Nieproszeni goście nie noszą przy sobie kątomierzy. Zanim zapoznają się z historią twoich wyszukiwań w internecie, zawartością plików oraz e-maili, zainstalują program szpiegujący i przejrzą fotki z wakacji, zdążą zapomnieć, jak gruba była warstwa papierów przykrywająca laptop i pod jakim kątem był on ułożony. Uznają, że to drobiazg bez znaczenia – właściciel takiej nory pewnie z trudem trafia do łazienki, więc jak mógłby zauważyć, że jego komputer przesunął się o centymetr w prawo? Postawią na niedbalstwo i to będzie ich błąd.

Żeby nie było żadnych wątpliwości: nie mieszkam w takim bałaganie z wyboru. Niezupełnie.

Weźmy na przykład to opakowanie tabletek nasennych. Poprzedniego wieczoru rzuciłam je na podłogę. Wylądowało dwadzieścia centymetrów na północny zachód od egzemplarza Zachowań intymnych: klasycznego studium intymności człowieka. Szansa na to, że znajdzie się na postawionej do góry dnem skrzynce obok łóżka (przynajmniej w naszym wszechświecie), są równe zeru – niemożliwa trajektoria.

Przerażenie ściska mi żołądek.

Wiedziałam, że to tylko kwestia czasu, że prędzej czy później ktoś mnie odnajdzie.

Prowokacja różni się od typowych działań prywatnego detektywa. Trzeba się obnażyć. Śmiać się w twarz facetom z ogromnymi majątkami i wielkim ego. Naturalnie niejeden poprzysięga zemstę. Kilku może dotrzymać słowa. Wiem, co sama zrobiłabym komuś mojego pokroju – rozmyślałam nad tym przez siedemset dwanaście nocy z rzędu.

Wyciągam spod poduszki gaz pieprzowy i trzymając go przed sobą w wyprostowanej ręce, skradam się do łazienki. Zaglądam za drzwi i do kabiny prysznicowej, uderzam pięścią w cienką zasłonkę w oknie, potrząsam drewnianą ramą okienną.

Tamta dziewczyna w metrze specjalnie trącała mnie tyłkiem, żeby wywołać sprzeczkę; chciała mi ukraść klucze na prośbę jakiegoś faceta, któremu się naraziłam.

Nie bądź śmieszna. Pocieram twarz; musieliby być cholernie szybcy, żeby zdążyć.

Dokładnie zamykam drzwi – zatrzask, rygiel i obydwie zasuwy. Potem przeliczam pieniądze ukryte w poszewce. Nic nie zginęło.

Dobiegający z korytarza niespodziewany łoskot sprawia, że na moment tracę oddech.

Na tym piętrze są jeszcze dwa inne mieszkania – jedno po prawej, drugie po lewej stronie. Na prawo mieszka pracująca para. Słyszę przez ścianę, jak się ze sobą bzykają. Ona udaje orgazm, a on popiskuje niczym duszona szynszyla. Z lewej strony mieszka Zanna, starsza pani, którą uwielbiam. Ilekroć ją widzę, muszę się powstrzymywać, żeby nie poklepać jej po głowie, bo jest niska jak betonowy pachołek i ma miękkie siwe loczki niczym szczeniak rasy lagotto romagnolo.

Ona też mnie uwielbia, bo pomogłam jej opracować drzewo genealogiczne jej rodziny, dzięki czemu odnalazła sens życia. W podzięce obdarowuje mnie teraz szydełkowanymi cudeńkami, takimi jak na przykład ocieplacz na rolkę papieru toaletowego. Albo ściągany sznurkiem ażurowy woreczek na minikabaczka albo małą cukinię. Trzymam w nim pojemnik z gazem pieprzowym, choć się do tego nie przyznaję – nie jestem pewna, jakie są jej poglądy na temat broni chemicznej.

Zanna ma zapasowe klucze od mojego mieszkania i wpuszcza mnie, ilekroć zapodzieję swój komplet. Parka z prawej nawet nie mówi mi dzień dobry, przynajmniej kiedy są razem; zdybany w pojedynkę Pan Szynszyla rozpływa się w uśmiechach.

Przez ścianę z lewej strony sączy się Sonata księżycowa Beethovena.

Bliskość Zanny dodaje mi otuchy. Ale wygląda na to, że dzisiaj ma gościa. Nasłuchuję, jak drepczą w tę i z powrotem po drewnianej podłodze. Tańczą walca. Moje tętno się wyrównuje.

Uwielbiam starych ludzi i choć nie chciałabym być jednym z nich, to stwierdzam, że mają w sobie coś pokrzepiającego. Wszystko jest dla nich takie czarno-białe. Nie muszą się przejmować, że kogoś obrażą, bo i tak wkrótce kopną w kalendarz. Rozumiem to i bardzo to sobie cenię. Podobna swoboda i szczerość działają na mnie jak ożywczy prysznic.

Chowam gaz pieprzowy z powrotem pod poduszkę i upominam siebie w duchu, że przecież robię to, o czym zawsze marzyłam. Bambi byłaby ze mnie taka dumna.

Niestety, każda wymarzona praca ma swoje wady – to coś, o czym moja matka nie miała okazji osobiście się przekonać.

Nagle ją dostrzegam.

Moją pechową dwupensówkę. Stoczyła się ze skrzynki i znów leży na podłodze. Prawda spada na mnie niespodziewanie niczym wiadro szczyn na łeb.

Mam dość tego ciągłego strachu.

Dokonałam tego, o czym marzyłam, zrealizowałam swoje fantazje.

Ludzie mnie oklaskiwali i zazdrościli mi takiego życia.

Uwodziłam bogatych mężczyzn i znajdowałam rozmaitych łajdaków.

Nosiłam przebrania, krzyczałam do taksówkarzy: „Za tym samochodem!”, sikałam do papierowych kubków, instalowałam podsłuchy i myszkowałam w cudzych koszach na śmieci.

Wręczałam łapówki, wyłudzałam informacje, śledziłam ludzi i włamywałam się do ich komputerów.

Odhaczyłam wszystkie pozycje. Zaliczyłam dreszczyk emocji. Brawo ja!

A teraz chcę się wycofać.

Muszę się wycofać.

Wkładam bejsbolówkę, postanawiając odwiedzić dawną przyjaciółkę oraz byłą kochankę. Kobietę, z którą spotykałam się po mężu numer dwa.

Wstęp do sztuki prowokacji, porada nr 3:

Stwórz krąg zaufanych kontaktów.

A więc porzuciłaś przyjaciół i bliskich. Witamy w klubie – poznaj swoich informatorów, zwanych również „kontaktami”.

Najważniejsza wskazówka.

Wybierając informatorów, kieruj się intuicją i pozwól sobie na odrobinę je ne sais quoi.

Kto jest najlepszym informatorem?

Rozgoryczeni administratorzy sieci, w stu procentach. Jedyny warunek: muszą mieć dostęp do baz danych i haseł. Postaraj się zdobyć po jednym z następujących sektorów: podatkowego, więziennictwa, wydziału komunikacji, państwowej służby zdrowia oraz banku Barclays. W branży mówi się na to „poker królewski”.

Czy można się zaprzyjaźnić z informatorem?

Uchowaj Boże.

Czy można pójść z którymś do łóżka?

Tak. W tym zawodzie człowiek żyje na emocjonalnej pustyni; dobrze jest mieć jakiś punkt zaczepienia w rzeczywistości.

A jeśli się zakocham w swoim informatorze?

Taki związek z góry skazany jest na porażkę. Rozstanie będzie z pewnością nieprzyjemne, lecz przede wszystkim cholernie smutne. Twoje grono przyjaciół i tak nie jest zbyt liczne.

Dlatego najlepiej nigdy nie zakochiwać się w informatorach.

Psychoza

W XVII wieku nostalgię uważano za chorobę. W dodatku taką, na którą mogą cierpieć wyłącznie Szwajcarzy, lekarze byli bowiem przekonani, że wywołuje ją hałaśliwe podzwanianie krowich dzwonków w Alpach. Wygląda więc na to, że mam w sobie całkiem sporo ze Szwajcarki.

Maeve Rivers dla odmiany nie ma w sobie ani odrobiny krwi szwajcarskiej.

– Wpuścisz mnie czy nie? – szepczę do mojej byłej.

Maeve otula ciasno piersi szlafrokiem i stopą w kapciu blokuje drzwi wejściowe.

– Co ty tu robisz, do cholery?

– Akurat przechodziłam. – Uśmiecham się; to silniejsze ode mnie. Na jej widok zawsze mam ochotę chichotać jak nastolatka. Dziś jednak Maeve nie jest do śmiechu. – Spałam – warczy na mnie.

Czyli jej mąż jest w domu.

– Dzisiaj są moje urodziny. – Klaszczę w dłonie, lecz jej wzrok mnie mrozi. Zaglądam nad jej ramieniem do holu. – Mogę krzyczeć przez próg, jeżeli tak wolisz.

Niechętnie odsuwa się na bok i syczy:

– Zdejmij buty!

Robię cyrk, skradając się na paluszkach do salonu, ale Maeve nie przyłącza się do zabawy. Czuję się jak skończona idiotka.

Dawniej lubiła takie wygłupy, śmieszyło ją wszystko, co robiłam. Teraz uważa moje poczucie humoru za dziwactwo. Moje żarty wprawiają ją w zakłopotanie. Zastanawiam się, co jest prawdziwsze: przeszłość, dokonana i oczywista, czy teraźniejszość, w której z perspektywy czasu nic nie wydaje się już takie jednoznaczne.

Z mieszkania Maeve roztacza się widok na Hyde Park.

Tego wieczoru nie zawracam sobie głowy widokami, tylko od razu siadam na słynnym fotelu jaju według projektu Arne Jacobsena i gapię się na obraz wielkości dywanu, wiszący na ścianie. Banksy. Psiakość, Maeve naprawdę ma pieniędzy jak lodu. „Jakkolwiek by patrzeć – powiedziała kiedyś – poza nimi nie liczy się nic innego”. „A miłość?” – zasugerowałam, odgarniając jej lok znad oka i całując ją w nagie ramię. To miał być przykład, nie zamierzałam mącić jej w głowie.

Maeve wchodzi do salonu z dwoma kubkami, ale żadnego mi nie podaje. Stawia za to jeden na stole.

Nie jest klasyczną pięknością. Wysoka, krągła nie tam gdzie trzeba, z odrobinę za długą szyją i burzą kanarkowożółtych włosów może wyglądać nieco dziwnie na zdjęciach, w rzeczywistości jest jednak urzekająca. Ożywienie jej służy. Dodaje jej charyzmy, a także dowcipu, inteligencji oraz bezwzględności. Pracownicy, przyjaciele, najbliżsi – wszyscy są nią w tej samej mierze oczarowani, co się jej boją.

Oczywiście z wyjątkiem mnie. A nawet gdyby, nigdy bym tego nie okazała. W łóżku nazywałam ją Boudiką, cholerną królową Icenów. Doceniała, że się jej nie podlizuję.

– W niedziele czytam twoją gazetę.

To miał być zgrabny początek rozmowy. Nie chciałam stwarzać wrażenia, że czekam na oklaski, lecz Maeve Rivers, redaktor naczelna „Daily News”, najbardziej poczytnego brukowca na świecie, zaczyna mi teatralnie bić brawo.

Po raz drugi tego dnia moja twarz oblewa się rumieńcem.

Poznałyśmy się właśnie przez gazetę. Sprzedawałam Maeve ploteczki – pikantne drobiazgi, z których jej dziennikarze potrafili zrobić sensację na pierwszą stronę. Słabość pewnego ministra do orgietek sado-maso, o której dowiedziałam się pewnego pijackiego wieczoru od jego asystentki. Albo romans znanego piłkarza z nieletnią dziewczyną – włamałam się do jej poczty głosowej. Niezbyt to było moralne, wiem, ale w tamtych czasach absolutnie de rigueur.

Ale potem zlecenia się skończyły, a zaczęły sprawy sądowe, komisje parlamentarne i ogólna wrzawa w związku z naruszeniami cudzej prywatności. Oficjalnie media zdystansowały się od takich osób jak ja, choć, rzecz jasna, cały proceder trwał. Tyle że dziennikarze sami teraz wygrzebują brudy i za wszelką cenę starają się nie zostawiać twardych dowodów swoich poczynań.

Maeve siada w drugim końcu pokoju, jakbym była zakaźnie chora.

– Czego ode mnie chcesz, Florence?

Czuję się trochę zraniona i zdaję sobie sprawę, że słychać to w moim głosie, gdy odpowiadam:

– Mówiłaś, że gdybym kiedyś czegoś potrzebowała…

– To było dziesięć miesięcy temu.

– Obietnica to obietnica.

– Znowu paliłaś trawkę?

– Ktoś mi się włamał do mieszkania.

– Przykro mi.

– Jakieś podejrzenia?

– A powinnam jakieś mieć?

Mój półuśmiech w założeniu ma być kokieteryjny.

– Swego czasu wkurzyłyśmy mnóstwo ludzi.

– To ja wkurzyłam mnóstwo ludzi. – Meave jest wyraźnie znudzona. – Wierz mi, tobie nic nie grozi.

– Nikt cię o mnie nie wypytywał?

– Gazeta od roku nie korzysta z twoich usług. Jesteś wymarłym gatunkiem.

Jej lodowaty chłód zbija mnie z tropu. Odruchowo podchodzę, przyklękam obok niej i delikatnie kładę rękę na jej dłoni.

– Maeve, nie byłoby mnie tutaj, gdybym nie znalazła się w rozpaczliwej sytuacji. Potrzebuję twojej pomocy.

Przez chwilę wpatruje się we mnie niczym bokser przed walką. Potem ciężko wzdycha, opuszcza podbródek i spogląda na mnie ze znużeniem. Mimowolnie obrysowuję palcem zarys jej szczęki.

Biorę głęboki oddech.

– Musisz mi dać jakąś normalną pracę, Maeve.

– Cholera, jesteś niemożliwa! – Zrywa się na nogi.

Nie rozumiem, w czym rzecz. Kiedy zdecydowałam się zakończyć nasz romans, powiedziała, cytuję: „Gdybyś kiedykolwiek czegoś potrzebowała, wszystko jedno czego, wal do mnie jak w dym. W dzień czy w nocy, zawsze odbiorę od ciebie telefon”.

Nie chciała puścić mojej ręki, kiedy próbowałam wyjść wtedy z restauracji. Jeśli mam być szczera, zrobiła z siebie widowisko. Nie osądzałam jej – tak samo zachowywałam się przy mężu numer jeden, chociaż nie składałam mu żadnych obietnic, których nie zamierzałam dotrzymać. W przeciwieństwie do Maeve. No i proszę. Minęło raptem dziesięć miesięcy, a zrobiłam z siebie kretynkę, przychodząc tutaj.

– Coś ci zginęło? – pyta, podchodząc do drugiego fotela, żeby być dalej ode mnie.

– Złodziej głównie się rozglądał.

– Czyli w sumie nic się nie stało.

Marszczę brwi.

– Uważasz, że powinnam po prostu zmienić zamki?

– Dobry pomysł. – Rzuca szybkie spojrzenie na drzwi. No tak, jej mąż Harry śpi w sypialni w głębi korytarza.

Ja jednak ani drgnę.

– Zrealizowałam twój czek.

– Zauważyłam.

– Wszystko ci zwrócę. To była podbramkowa sytuacja. Czesne za studia Michaela, jego rachunek w barze, rachunek za komórkę. Kazałam mu odtąd dzwonić tylko na kartę. – Nie jestem pewna, czy Maeve w ogóle mnie słucha.

– Nie chcę tych pieniędzy.

– Nie można tak nagle zmienić zdania – wytykam jej.

Nasz ostatni wspólny wieczór upłynął na niekończącym się roztrząsaniu, dlaczego nie mogę się już z nią widywać. Powiedziałam jej wówczas, że nie jestem lesbijką – nie tak otwarcie zdeklarowaną jak ona. Chwytając się ostatniej deski ratunku, wypisała mi czek na pięć tysięcy funtów. Żeby pomóc przyjaciółce o nieregularnych dochodach? Żeby mnie skusić do powrotu? Żebym zaciągnęła u niej niespłacalny dług? Nie poczułam się tym urażona. Najlepsza jest miłość, która sprawia, że jesteśmy zdolni do najgorszego. Zgodziłam się zachować czek na wszelki wypadek, pod warunkiem że jeśli kiedykolwiek go zrealizuję, oddam jej wszystko co do pensa. Przypieczętowałyśmy umowę pożegnalnym lizankiem na tylnym siedzeniu jej astona martina V12 zagato.

Nie może jej teraz nie dotrzymać. Cholernie mi głupio, że muszę tak na nią naciskać.

– Powiedziałam, że wszystko ci oddam, Maeve.

– Coś jeszcze?

Staram się nie tracić panowania nad sobą i rzucam z udawanym optymizmem:

– Wiesz, jeśli chodzi o pracę… Myślałam o tym, żeby zacząć od nowa. Mogłabym pisać felietony.

Śmieje się, jakbym powiedziała znakomity dowcip.

– Odkąd to masz doświadczenie jako dziennikarka?

– Doświadczenie jest nieistotne. Będę pisała anonimowo. To może być coś w rodzaju bloga. „Wspomnienia zawodowej uwodzicielki”.

Maeve wstaje i otwiera drzwi do holu, ale ja jeszcze nie skończyłam – obmyślałam tę przemowę, odkąd wyszłam ze swojego mieszkania.

– To bardzo na czasie, Maeve. Blogowanie, pikantne sekrety, klimaty jak z Piękności dnia…

Maeve mówi nagle przez zaciśnięte zęby:

– Poradzić ci coś, Florence? Znajdź faceta ze znanym nazwiskiem, naturalnie żonatego. Prześpij się z nim i sfilmuj, jak to robicie. A potem weź te tony nagrań, zadzwoń do wydawcy, usiądź wygodnie i ciesz się swoją nową pozycją celebrytki z pipidówy.

Każde jej słowo ocieka jadem.

Przez chwilę nie wiem, co mam odpowiedzieć.

Sądziłam, że Maeve na mnie zależy. Wygodnie było mi w to wierzyć przez prawie rok.

– Nigdy… nigdy bym tak nisko… – Rozczarowanie, oburzenie, smutek odbierają mi głos.

Chciałabym powiedzieć, że świadczę profesjonalne i dyskretne usługi jako prywatny detektyw. Anonimowość ma dla mnie nadrzędne znaczenie. Kieruję się surowym kodeksem etycznym. Nie robię i nigdy nie zrobiłabym niczego, co mogłoby skompromitować mnie albo klienta. Gdybym potrzebowała referencji, zdobyłabym je bez problemu, i to na pęczki, a wszystkie byłyby najlepsze. Na litość boską, Maeve, kochałaś mnie kiedyś!

– Nie jestem pieprzoną prostytutką. Przestrzegam złotej zasady: jeden pocałunek z języczkiem przez pięć sekund i sprawa zamknięta.

Twarz Maeve przypomina posąg z Wyspy Wielkanocnej.

– To świetna zasada – mamroczę, bo widzę, że chce się mnie pozbyć. Idę więc do wyjścia, głośno tupiąc i wołając na cały głos: – Siemasz, Harry, nie chciałabym być na twoim miejscu!

Jednego Maeve nie może mi odebrać: godności.

Drzwi zatrzaskują się za mną.

Czy to moja wina, że zakładałam, iż do końca jej nędznego żywota pozostanę piętą achillesową Maeve?

Przygnębiona, przekręcam klucz w zamku i otwieram drzwi do swojej kawalerki. Przeszukuję potencjalne kryjówki, oceniam ułożenie poszczególnych przedmiotów względem innych i stopień ich ukrycia pod papierami, sprawdzam zasuwy, zapadki oraz rygle. Wreszcie siadam na materacu i naciągam kołdrę na głowę, tworząc coś w rodzaju indiańskiego namiotu, w którym mogę się skryć przed całym światem.

Ludzie samotni czują się o wiele mniej samotni, wierząc, że ktoś za nimi tęskni.

Szczególnie w dniu ich urodzin.

Żadne koleżanki nie odwiedzą mnie dziś wieczorem. Nie będzie picia prosecco, malowania sobie nawzajem paznokci, tańców, bitew na poduszki ani wspólnego oglądania komedii romantycznych. Jeśli mam być szczera, nigdy nie obchodziłam urodzin w ten sposób, nigdy nie urządzałam babskich imprez. Okej, raz – z Olivią, moją przyjaciółką ze studiów. No i proszę, jak to się skończyło – Olivia i mój pierwszy mąż parzą się teraz i płodzą dzieci w idyllicznym hiszpańskim mieście Toledo.

Klepię się energicznie po kolanach.

Bez pomocy Meave będę musiała wyczarować dla siebie nową ścieżkę kariery.

– Jaki zawód poza fuchą prowokatorki może wzbudzać w ludziach podziw i zachwyt? – pytam na głos, chociaż w tej burzy mózgów nie bierze udziału gromadka przyjaciółek, które narzekałyby na facetów, planowały wspólne wypady na zakupy, nalewały słodkiego likieru do kieliszków i śpiewały: „Flo najlepszą przyjaciółką jest…”.

Samotnie rozważam możliwości.

Z wyjątkiem dziennikarstwa – w tej branży doświadczenie najwyraźniej jest niezbędne.

Wciągam laptop do namiotu z kołdry i wpisuję w wyszukiwarkę hasło: „najlepsza praca na świecie”. Znajduję artykuł napisany przez mężczyznę, który wylicza: zawodowy tester prostytutek, wodnych zjeżdżalni, gier Warcraft oraz prezenter w programie Top Gear… Potem sprawdzam swoją pocztę.

Jest jedna wiadomość. W dodatku taka, jakiej wcale nie chcę.

Re: sprawa małżeńska

Czwartek 26/6/14, godz. 23:59

Od: asc345@hotmail.com

Do: info@londonpiservices.uk.net

Witaj, Florence,

Potraktuj, proszę, ten e-mail jako zlecenie podjęcia uzgodnionych działań w najbliższym możliwym terminie. Polecił mi Ciebie Twój były partner.

Całuję,

Alice

Colin? Był pierwszym prywatnym detektywem, z którym pracowałam po przyjeździe do Londynu. Na samą myśl o nim krew się we mnie gotuje. Mimo to wybaczam Alice, że się z nim skontaktowała. Nie wiedziała przecież, jaki z niego fiut. Ważniejsze, że wreszcie mi ufa. Na koniec napisała „całuję”, to bardzo sympatyczne.

Słowo o mnie.

Nie jestem jak inne prowokatorki. One rzuciłyby się na to zlecenie, postawiły twarde warunki, po czym, jak tylko zaczęłyby się schody – a w tym przypadku przewidywałam nie lada trudności – znikłyby jak sen. Serio, żałowałam, że brak mi takiego tupetu. Sęk w tym, że moje ego dorównuje wielkością Ameryce Południowej. I wymaga ode mnie absolutnej perfekcji. Maeve uważała wręcz, że moja sumienność graniczy z patologią.

„Przesadna, chora motywacja to klucz do zawodowego i osobistego sukcesu. Spójrz tylko na mnie” – mówiła.

Akurat. Według mnie w zachowaniu pani Rivers nie było nic chorobliwego. Skubiąc szorstką skórę na podeszwie stopy, rozmyślam o chorobach psychicznych. Dotykają najinteligentniejszych ludzi, na przykład naukowcy często są autystyczni. Artyści przejawiają symptomy zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, politycy bywają uzależnieni od seksu, a seryjni zabójcy cierpią na różne psychozy.

Psychoza – to brzmi fascynująco.

Wpisuję „psychiatria sądowa” do wyszukiwarki i zastanawiam się, dlaczego wcześniej na to nie wpadłam. Profilowanie sprawców przestępstw jak w serialach telewizyjnych to fucha zdecydowanie zasługująca na oklaski. Klaszczę cichutko pod kołdrą. W moim namiocie robi się duszno, zamykam więc laptop, przybieram pozycję embrionalną, żeby oszczędzać tlen, i zaczynam myśleć o normalnych rzeczach: kursach doszkalających z psychologii, uniwersytetach oraz miastach, gdzie najlepiej studiować, mieszkać i pracować w zawodzie psychiatry sądowego.

Manchester. Bohater serialu Cracker tam mieszkał – klasyczny antybohater, a zarazem błyskotliwy i utalentowany profiler policyjny. Jutro kupię sobie wszystkie sezony. Psychiatra sądowy – to tak do mnie pasuje.

Usiłuję przypomnieć sobie nazwiska seryjnych morderców, mam przecież o nich tyle książek. Charles Manson. Małżeństwo Birnie. Dennis Nilsen. Richard Ramirez zwany „Nocnym Prześladowcą”, bo zakradał się przed świtem do sypialni swoich ofiar, bił je, dźgał nożem, gwałcił, okaleczał, a potem znowu gwałcił. Ted Bundy – wykształcony, charyzmatyczny, przystojny, a jednocześnie socjopatyczny gwałciciel, porywacz i nekrofil; masakrował i hańbił kobiety podobne do jego byłej, która wystrychnęła go na dudka.

Jestem ostatnią suką.

Wystrychnęłam na dudka całe mnóstwo facetów. Lidia de Groot może o tym zaświadczyć.

Naraz zaczynam zbyt szybko oddychać.

„Wybaw mnie ode złego – targuję się z Bogiem – a do końca życia co niedziela będę w kościele”.

Jednak Bóg jest równie niewzruszony jak Maeve. Nie materializuje się obok mnie pod kołdrą w obłoku nieziemskiego światła, nie szepcze czule i uspokajająco, nie otula mnie boskim ciepłem. Na tym polega zasadniczy problem z Bogiem: nie robi nic, żeby uwiarygodnić swoje istnienie.

Odrzucam kołdrę i zapalam światło.

Tabletki nasenne wciąż leżą równo ułożone na skrzynce obok łóżka. Wmuszam w siebie jedną, po czym rzucam opakowanie przez pokój niczym frisbee. Ląduje jakieś piętnaście centymetrów na południowy wschód od różowej koperty, którą ktoś wsunął pod drzwiami. Kiedy? Nie mam bladego pojęcia.

Marszczę brwi, bo nie cierpię urodzin, szczególnie własnych; chcąc nie chcąc, zaczynam się wtedy zastanawiać, czy dziecko może ponosić część odpowiedzialności za uparcie przedłużającą się nieobecność matki.

Na czworakach podkradam się ostrożnie do koperty, podnoszę ją i wyjmuję ze środka okolicznościową kartkę.

Na której napisano tylko jedno zdanie: „Tego dnia myślę o Tobie, X”.

Brakuje podpisu. Jest zresztą całkiem zbędny. Skupiam się na jednym słowie.

„Tego”…

Czytam to słowo raz za razem, na okrągło, aż wreszcie zaczynam jęczeć. Dziwny, niski lament wydobywa się gdzieś z głębi mojej klatki piersiowej. Może z płuc? Nie, raczej z serca. Nie pamiętam, abym kiedykolwiek wydała z siebie podobny dźwięk.

„Tego”.

„Tego”.

„Te8o”.

Z trudem opanowuję odruch wymiotny.

„Te8o”.

Różowa koperta jest czysta, nie ma na niej nawet mojego imienia. Na kartce widnieją narysowane balony, co wzrusza mnie do łez, bo jako dziecko bardzo je lubiłam. Obwąchuję klapkę koperty, ale nie rozpoznaję zapachu śliny.

Podchodzę do okna i wbijam wzrok w przestrzeń.

Czy to naprawdę ona? Mama mnie odnalazła?!

Na dachu po przeciwnej stronie ulicy coś się porusza – kot, podglądacz, superbohater? Nierówna powierzchnia tworzy tam tor przeszkód w sam raz dla superbohaterów. Mogą biegać, wyskakiwać w powietrze, ćwiczyć przewroty i walczyć z broniącymi dachu mutantami w ludzkim przebraniu. Może należy do nich moja matka; przeskakuje z budynku na budynek jak akrobatka, zmieniając się w gaz, przenika do mieszkań przez zamknięte okna, a wszystko dlatego, że kiedyś, zanim jeszcze dała nogę z auta pełnego spalin, nawdychała się chemicznej mieszanki, dzięki której nabrała nadprzyrodzonych zdolności.

Wiem, wiem… Ale przez tę jedną cudowną chwilę wszystko wydaje się możliwe.

Na przykład to, że to ona dostała się do mojej kawalerki.

Po raz kolejny wybieram numer Michaela – brak odpowiedzi. Wybiegam na korytarz i łomocę do drzwi mieszkania Zanny.

Otwarcie ich zajmuje jej całą wieczność.

– Dzisiaj są moje urodziny – oznajmiam prędko. – A właściwie już były. Wczoraj.

Zanna spogląda w górę na moją twarz – ma pastelowobłękitne oczy i włosy rzadkie jak u niemowlaka – a z jej ust wyrywa się pełne zachwytu westchnienie, jakbym właśnie odpaliła fajerwerki. Ciaśniej otula swoją płaską pierś podomką w dziecięcym rozmiarze i wdaje się w uprzejmą pogawędkę:

– Co dostałaś w prezencie od mamy i taty?

– Tata dał mi urząd pocztowy, kiedy skończyłam dwadzieścia jeden lat. – Lekceważąco macham ręką. – To połączony prezent urodzinowo-bożonarodzeniowy na resztę życia. – Widzę, że nie bardzo wie, co zrobić z tą informacją. – Wcale go nie chciałam – zaznaczam.

Zauważam, że Zanna nie przesuwa się, żeby wpuścić mnie do środka. Zwykle w ciągu kilku sekund siedzę u niej w salonie, popijam herbatę, słucham nowin dotyczących jej najnowszego genealogicznego odkrycia i przyjmuję szydełkowane upominki.

Dziś jednak Zanna najwyraźniej woli konwersować ze mną przez próg.

– A od mamy? – pyta.

– Nie orientuję się, gdzie dokładnie teraz przebywa. – Opieram policzek o framugę.

Zanna kręci głową, może z żalu nade mną – zazwyczaj matki za bardzo kochają swoje dzieci, żeby tak znikać bez śladu. Ukradkiem zaglądam nad nią do salonu. Na sofie siedzi jakiś dżentelmen w piżamie i przegląda płyty Zanny.

– Wybacz. – Cofam się. – Nie wiedziałam, że masz gościa.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Pnp 8,6, za Biblią Tysiąclecia. ↩