Waleria Marrené-Morzkowska

Pensjonarki

Warszawa 2012

Z PAMIĘTNIKÓW PENSJONARKI

Mama wstała wzruszona, uściskała mnie serdecznie i wyszła prędko z pokoju, zamykając drzwi za sobą, zanim ja opatrzyłam się, że to chce uczynić, bo miałam głowę spuszczoną i łzy zasłaniały mi oczy.

Ale usłyszawszy zamknięcie drzwi, zrozumiałam, że mama mnie odeszła, a skoro znalazłam się sama w salonie na pensji pani X, zrobiło mi się tak smutno, tak straszno, że ja także rzuciłam się do drzwi. Chciałam mamę koniecznie choć raz jeszcze zobaczyć i pocałować. Pobiegłam do drzwi, chwyciłam za klamkę, ale w tej chwili drzwi się otworzyły i ujrzałam w nich siostrę pani X., pannę Bronisławę, która była nauczycielką na pensji. Nie zważałam na to, serce biło mi gwałtownie, wszystkie pulsy drgały, zdawało mi się, że umrę, jeżeli mamy nie zobaczę więcej. Tymczasem panna Bronisława stała we drzwiach i nie myślała wcale ustąpić mi miejsca, przeciwnie, patrzyła na mnie spokojnie i poważnie, chociaż łagodnie.

– Ja chcę mamy – zawołałam, usiłując przecisnąć się koło niej. – Proszę, puść mnie, pani.

Pożegnanie z mamą trwało już bardzo długo, parę razy mama wychodziła, a ja zawsze swoim płaczem zmusiłam ją do powrotu.

– Mama twoja musi odjechać, Ksawerko – odparła panna Bronisława. – Wiesz przecie, że kolej nie czeka.

W tej chwili bardzo mało obchodziła mnie kolej, przeciwnie, przyszło mi na myśl, że jeśli mama na ten pociąg się spóźni, to zabawi parę godzin, a może i cały dzień dłużej, więc zamiast się uspokoić, wołałam głośniej, z całą rozpaczą, jaką czułam w tej chwili.

– Ja chcę mamy, ja chcę mamy!

I zgorączkowana, z całych sił odpychałam pannę Bronisławę, żeby się raz z tego pokoju wydostać, bo za nim był przedpokój, a mama mogła tymczasem wyjść na schody, może na ulicę, i już nie mogłabym jej zatrzymać.

Panna Bronisława wzięła mnie za rękę.

– Ksawerko, jesteś już dużą dziewczyną, masz osiem lat, powinnaś być rozsądną.

Słowa te wydały mi się bardzo dziwne, w domu przecież wszyscy uważali mnie za dziecko i mówili, żem bardzo maleńka. Chciałam to powiedzieć pannie Bronisławie, ale przyszło mi na myśl, że mama tymczasem odejść gotowa, więc nie tracąc czasu na próżno, wołałam znowu.

– Ja chcę mamy! Ja muszę mamę zobaczyć.

I mówiąc to, płakałam, ale moje łzy nie robiły wielkiego wrażenia na nauczycielce, nie puszczała mojej ręki, podniosła mi głowę do góry i zmusiła prawie, bym na nią patrzała.

– Ksawerko! – wyrzekła. – Sądziłam, że jesteś rozsądną i dobrą dziewczynką, że kochasz twoją mamę, widzę jednak, żem się omyliła.

Jak to! Ja nie kochałam swojej mamy, ja, co właśnie krzyczałam z całych sił, żeby ją jeszcze zobaczyć. Te słowa doprowadziły mnie do ostateczności i jakkolwiek panna Bronisława, wzbudzała we mnie pewną bojaźń, pomimo swojej zwykłej słodyczy, szarpnęłam ręką, którą ona trzymała i rzuciłam jej wyzywające spojrzenie.

ISBN (ePUB): 978-83-7884-219-4

ISBN (MOBI): 978-83-7884-220-0

Wydanie elektroniczne 2012

Na okładce wykorzystano fragment obrazu „Portret Pensjonarki” Emilii Dukszyńskiej-Dukszty (1847–1898).

WYDAWCA

Inpingo Sp. z o.o.
ul. Niedźwiedzia 29B
02-737 Warszawa

Opracowanie redakcyjne i edycja publikacji: zespół Inpingo

Plik cyfrowy został przygotowany na platformie wydawniczej Inpingo.