Józef Aleksander Miniszewski

Legenda o królu Lechu

Warszawa 2012

[Legenda o królu Lechu]

Połamał Lecha i wiek zgrzybiały,

I myśli wielkie, i prace wielkie;

Włos mu pobielał jak gołębiowi,

Przygasły oczy jak zgorzelisko,

Ramię osłabło, a w jego mieczu

Pracy tak wiele zostało jeszcze

By nim granice Polski oborać!

Więc smutno było umrzeć Lechowi.

Oj! bo o Lechu dziwne powieści

W Ojczyźnie Niemców strach rozsiewały,

Był to wódz wielki i mocą ziemi,

I mocą nieba, i mocą piekła:

A mocą ziemi – stanowił ludy

W gniazdach ojczystych na żywot długi;

A mocą nieba – to w Archanioły

Rycerzy swoich zamieniał roty,

Skrzydła im nadał orłom wydarte,

Miecze w pioruny zamienił boże;

A mocą piekła – piekło otwierał,

I lał weń rzeki krwi najezdnika,

I w ciemność piekła gnał Niemców dusze,

Co się tak chciwie do Polski darły.

Toć sława Lecha jak mur stanęła

Niemcom w granicach. I dość tej sławy

Na strach i straże. Sam Odyn dumny

Pobladł przed jasnym licem Biełboga.

Ale niech jeno na te powieści

O śmierci Lecha ostatnia wpadnie,

Chciwość niemiecka odżyje snadnie

Za zniewag tyle zemsta się dźwignie.

Sam Odyn wtedy z kajdan rozkuty

Swój na Biełboga oręż pochwyci,

I teutońskie plemiona ruszy

Pogrzeby sprawiać Lechowej sławie,

A w krwi strumieniach, dymach pożogi

Tańce zawodzić na Lecha grobie.

Siedział Lech stary w Gnieźnie w zamczysku,

Piersi stygnące grzał przy ognisku,

W koło mu grała starszyzny rada

I wojowników młodych gromada

Dobrą nadzieją. – Lech spracowany

W schylonej głowie prządł dziwne pieśni

O jakich pewno młodym się nie śni. –

Kwiat narodowy w jego oblicze

Patrzał pokornie i patrzał dumnie, –

Mądrość mu prawem – sława dziejami

A takich królów mało na świecie!

Polska ich wiele miewała przecie.

Kiedy myślenie znalazło radę

Podniósł Lech głowę. Oczu płomieniem

Uciszył gwarę starców i młodzi.

– „Czekajcie tutaj, aż ja powrócę!

Śmierć blisko, zanim ziemię opuszczę

Trzeba i ludziom, i Bogom oddać

Rachunek z życia.”

To rzekł i wyszedł, a noc czerniała,

Wichry szalały po bożym świecie;

On szedł na błonia długie, szerokie,

Szedł ku borowi i w borze zniknął.

A na zamczysku starców gromada,

I wojowników młodych a sławnych,

Stare lirniki, gęślarze młodsi,

I tłum bajarzy o dziejach dawnych

Dziwny dumania taniec zawodzi.

Aż przy ognisku jedna z lir brzękła,

Do niej wtórując lutnia zajękła,

W tłum uciszony korowód wiodą.

Lira i lutnia dobrze znajome

Bo w serca ludzi zaraz się wdarły,

Do ócz nagnały płomyków jasnych,

Do lic nawiodły uśmiechów krasnych,

Na wszystkich czołach ciekawość siada.

Lira i lutnia były to sławne,

Jako Lechowa kolebka dawne.

Przez lirę – dusza Goplana prawi,

Lutnia Zagona – to aż pierś krwawi.

ISBN (ePUB): 978-83-7884-277-4

ISBN (MOBI): 978-83-7884-278-1

Wydanie elektroniczne 2012

Na okładce wykorzystano fragment obrazu „Grająca na lutni” Orazia Gentileschiego (1563–1639).

WYDAWCA

Inpingo Sp. z o.o.
ul. Niedźwiedzia 29B
02-737 Warszawa

Opracowanie redakcyjne i edycja publikacji: zespół Inpingo

Plik cyfrowy został przygotowany na platformie wydawniczej Inpingo.