Adam Krechowiecki

Jeden dzień

Trzy odsłony

Warszawa 2012

Spis treści

OSOBY

ODSŁONA PIERWSZA

SCENA PIERWSZA

SCENA DRUGA

SCENA TRZECIA

SCENA CZWARTA

SCENA PIĄTA

SCENA SZÓSTA

SCENA SIÓDMA

SCENA ÓSMA

SCENA DZIEWIĄTA

ODSŁONA DRUGA

SCENA PIERWSZA

SCENA DRUGA

SCENA TRZECIA

SCENA CZWARTA

SCENA PIĄTA

SCENA SZÓSTA

SCENA SIÓDMA

SCENA ÓSMA

SCENA DZIEWIĄTA

SCENA DZIESIĄTA

ODSŁONA TRZECIA

SCENA PIERWSZA

SCENA DRUGA

SCENA TRZECIA

SCENA CZWARTA

SCENA PIĄTA

SCENA SZÓSTA

SCENA SIÓDMA

SCENA OSTATNIA

Kolofon

ODSŁONA PIERWSZA

Salon wspaniale urządzony. Dużo kwiatów, bukietów. Wchodzą goście weselni i przechodzą do sąsiedniego salonu. Scena przez chwilę pusta. Wchodzi HENRYK, widocznie wzburzony rozgląda się wokoło. Za chwilę ukazuje się MATKA IRENY, ujrzawszy HENRYKA wita go z radością

SCENA PIERWSZA

MATKA, HENRYK, GOŚCIE

MATKA

A! kochany, drogi pan Henryk! Straciliśmy już nadzieję... dlaczego nie telegrafowałeś?

HENRYK

(mówi szybko, z goryczą) Telegram pani nie zastał mnie we Florencji... Gdym go odebrał, nie wiedziałem, co czynić: telegrafować z powinszowaniem, czy też wyprawić się samemu... Nie wiem, dlaczego wybrałem to ostatnie...

MATKA

Nie wiesz dlaczego? Jak to? Wszak wiesz, jak tego pragnęliśmy... Jak cię kochamy.

HENRYK

A... a... wiem! odczuwam to głęboko, bardzo głęboko... Ale czy być może, aby Renia... panna Irena... tak nagle się zdecydowała?... I po co ten pośpiech?...

MATKA

Zygmunt jest co się nazywa dobrą partią. Nazwisko ma piękne... rodzina bardzo majętna... On wprawdzie trochę swoją schedę nadszarpnął, ale teraz się ustatkuje. Zresztą, przed rokiem, jakeś stąd wyjeżdżał, mogłeś już uważać skłonność Reni dla Zygmunta.

HENRYK

Nie widziałem... nie! nic a nic... Trochę zalotności.

MATKA

Ale oko matki to dostrzegło i było rade... Zygmunt...

HENRYK

(z cicha, z naciskiem) Łotr! szubrawiec!

MATKA

Panie Henryku! co znaczy ten wybuch? Czyż Zygmunt zasłużył? Byliście przecie przyjaciółmi.

HENRYK

(miarkując się z trudem) Przepraszam panią, bardzo przepraszam!... Uniosłem się niepotrzebnie. Ale po prostu zdumiało mnie i przeraziło to postanowienie Re... panny Ireny... Proszę wybaczyć. Zresztą już za późno...

MATKA

(pociąga go na przód sceny) Nie, panie Henryku, tak być nie może. Musisz się wytłumaczyć. Wyrosłeś tu wśród nas... uważałam i uważam cię za najbliższego. Więc jeżeli wiesz co złego... co by Reni zagrażać mogło, to powiedz!

HENRYK

(wahająco) Nic nie wiem... nadto, co pani wie... co wiedzą wszyscy... Lekceważycie to. Gdybym dzisiaj chciał was trwożyć, wyglądałoby to tak, jak gdybym teraz odziedziczywszy po wuju znaczny majątek, chciał odsunąć Zygmunta i sam sięgnąć po to, o czym dotychczas marzyć nie mogłem... (ironicznie) po szczęście zostania mężem Re... panny Ireny... Cha! cha! cha! A pani przecież wie najlepiej...

MATKA

(bacznie patrząc) Wiem... wiem... nie lubiłeś nigdy Reni. Byłeś przykry dla niej. Zarzucałeś jej płochość... Nawet, gdyś przed rokiem wyjeżdżał stąd do chorego wuja, zaledwie się z nią pożegnał. Biedne dziecko. Było to jej bardzo przykro... płakała.

HENRYK

Och, płakała! Płakałaby jeszcze gorzej, gdybym jej powiedział, że jej pan Zygmunt...

MATKA

(żywo) Jej powiedzieć nie można, ale mnie powiedz. (chwyta go za rękę) Powiedz... Zaklinam cię, powiedz wszystko, co wiesz!

HENRYK

Cóżbym innego powiedzieć mógł nadto, co pani przed rokiem mówiłem... że Zygmunt lubi wesołe towarzystwo, że w karty gra, że się często upija.

MATKA

Zawsze byłeś zbyt surowy w sądzie o ludziach, panie Henryku! Sam bardzo poważny, zapatrujący się na życie, jak na coś, co jest smutną koniecznością...

HENRYK

Tak... tak...

MATKA

Jak na gorzką pigułkę, którą przełknąć trzeba...

HENRYK

(przerywa) Nie udławiwszy się.

MATKA

Nie mogłeś przebaczyć innym, że są młodzi i weseli. Prawda, Zygmunt był wesół, nawet swawolny... pozwalał sobie na wybryki...

HENRYK

Z którymi mu nawet było do twarzy.

MATKA

Proszę cię, panie Henryku, nie drwij. Mamy zaledwie chwilę rozmowy. Chciałabym rozproszyć twój zły humor, abyś mógł szczerym sercem wziąć udział...

HENRYK

Ależ droga pani, biorę udział całym sercem w tym... szczęściu rodzinnym.

MATKA

Pragnę w to wierzyć... jak wierzę Zygmuntowi, że to, co było, minęło bezpowrotnie, że odkąd zaręczył się z Renią, inaczej patrzy na świat.

HENRYK

I ja wierzę, że inaczej...

MATKA

Mówisz to ironicznie. Ale gdybyś był słyszał, z jaką szczerością on mi się do wszystkiego przyznał...

HENRYK

(mimowolnie – cicho) Czy i do Stelli...

MATKA

Co mówisz? do kogo?

HENRYK

E, nic... Mówię, że to dobrze, jeżeli...

MATKA

Jeżeli szczerze. Oczywiście, że szczerze... ze łzami w oczach. Przysiągł, że kart do ręki nie weźmie.

HENRYK

W takim razie... rzecz pewna.

MATKA

Zresztą, on tu zaraz przyjdzie... rozmówisz się z nim, zobaczysz, jaka zmiana. Ja muszę cię zostawić samego... muszę witać gości. Ale à propos, gdzie stanąłeś?

HENRYK

Ośmieliłem się, tak jak dawniej... zająć mój pokoik w oficynach.

MATKA

(serdecznie) Dobrze uczyniłeś. Poczciwy jesteś, panie Henryku... znać, że nas jeszcze kochasz.

HENRYK

Nikogo nie kocham.

MATKA

(śmiejąc się) Zawsze jednakowy. Gorzki w słowach, a z sercem złotym. No już idę. Do widzenia!

Podaje mu rękę, którą on całuje

SCENA DRUGA

HENRYK, JÓZEF

HENRYK przechadza się po salonie wzburzony. Z niechęcią patrzy na snujące się w oddali pary weselnych gości. Przez scenę przechodzi stary sługa JÓZEF. Ujrzawszy HENRYKA, podbiega ku niemu z radością

JÓZEF

Nasz pan Henryk! Nareszcie pan przyjechał. Jużeśmy nie mieli nadziei.

HENRYK

(zimno) Jak się masz, Józefie. Daj mi szklankę wody.

JÓZEF

(podaje i patrzy na niego długo) Nic się pan nie zmienił... zawsze taki poważny... smutny.

HENRYK

(jak wyżej) Mniejsza o mnie. Co u was słychać?

JÓZEF

A no, chwalić Boga. Teraz wszystko dobrze... weselej odkąd pan Zygmunt...

HENRYK

A tak, weselej... coraz weselej!

JÓZEF

Bo też pan Zygmunt to złoty...

HENRYK

A panna Irena? co panna Irena?

JÓZEF

Teraz jak ptaszek swobodna. A po „pańskim wyjeździe” była chora i smutna. Bogu dzięki minęło.

HENRYK

Minęło... wszystko mija.

JÓZEF

Ucieszy się nasza panienka, gdy się dowie, że pan przyjechał.

HENRYK

(ostro) To idź jej powiedz. Niech się cieszy!

JÓZEF

(patrzy na niego ze zdziwieniem, po czym zwolna odchodzi)

ISBN (ePUB): 978-83-7884-027-5

ISBN (MOBI): 978-83-7884-028-2

Wydanie elektroniczne 2012

Na okładce wykorzystano fragment obrazu „Portret Ireny Solskiej” Leona Wyczółkowskiego (1852-1936).

WYDAWCA

Inpingo Sp. z o.o.
ul. Niedźwiedzia 29B
02-737 Warszawa

Opracowanie redakcyjne i edycja publikacji: zespół Inpingo

Plik cyfrowy został przygotowany na platformie wydawniczej Inpingo.