Gustaw Kamieński

Ogon królewskiego konia

Warszawa 2012

ROZDZIAŁ I 

Na placu katedralnym w Mediolanie, naprzeciwko tego wiekopomnego arcydzieła architektury stoi olbrzymi pomnik Wiktora Emanuela II. Twórca pomnika, znakomity E. Rosa umieścił króla na bardzo wysokim piedestale, na wspaniałym rumaku z potężnym, rozwianym ogonem.

Z boku pomnika stało dwóch mężczyzn zbliżających się do czterdziestki. Obaj inżynierowie koledzy, spotkali się rano w przedsionku Metropolie. Jeden Stanisław Grot-Grotowski wracający z Rzymu, drugi Jan Rajczak jadący do Turynu. Przypadkowe spotkanie wielce ich ucieszyło. Wyszli razem na miasto, które Jan miał opuścić około trzeciej po południu. Zatrzymali się i w milczeniu przypatrywali imponującemu pomnikowi. Naraz Stanisław usłyszał polską mowę dziecka i spostrzegł, prawie obok, wielkiej urody młodą damę z chłopczykiem może siedmioletnim.

Natychmiast wyrzekł głośno:

– Giovani! O, che grando ogono de Cavallo.

Malec usłyszawszy ten wykrzyknik, zwrócił się do damy:

– Mamusiu! Po włosku ogon nazywa się „ogono”!

W tej chwili Stanisław zbliżył się, uchylił kapelusza i wyciągnął rękę do chłopczyka, mówiąc:

– Bongiorno signiore piccolo Polaco! Come sta?

Wszystko to było nagle pomyślanym manewrem, celem poznania pięknej damy. Chłopczyna się zawstydził i nie wiedział co robić. Dama widząc wytwornego gentelmana przemówiła:

– Podaj Zbyszku panu rączkę – zwróciła się do Stanisława po francusku. – Proszę wybaczyć, my nie mówimy po włosku.

Zbyszko podał rączkę Stanisławowi, ten zdjął kapelusz mówiąc:

– My jesteśmy Polacy, słysząc polską mowę naumyślnie powiedziałem „ogono” będąc pewnym, że Zbyszka zainteresuję. I to mi się udało.

Przedstawił się, jak również i kolegę.

Jan zdjął kapelusz, dama uprzejmie schyliła głowę, ale swego nazwiska nie powiedziała.

Stanisław zaczął rozmowę o pomniku. Zbyszka zapytał, czy się nie boi konika i czy je lubi.

– Ja w lecie jeździłem na osiołku i nic nie bałem się – odpowiedział śmiało malec.

Jan i Stanisław jako dobrze wychowani ludzie bardzo oględnie, ale umiejętnie prowadzili rozmowę, zwłaszcza, że dama była poważną i powściągliwą. Zdołali jednak dowiedzieć się, że przepędzając jesień nad Lemanem wyjechała z drugą damą na wycieczkę. Zwiedziły Lago Magiorę i wyspy Boremeusza, a korzystając z bliskości zajechały do Mediolanu, gdzie bawią od onegdaj. Katedrę zwiedziły szczegółowo i są wielce zadowolone.

– A czy panie widziały... Przepraszam, mówię w liczbie mnogiej, chociaż towarzyszka jest nieobecna...

– Właśnie nadeszła – odezwał się głos z tyłu i zbliżyła się również młoda, elegancka dama.

Brunetka, ciemniejsza od towarzyszki, o wyrazistych czarnych oczach i pięknej cerze. Ostry, zgrabny nosek i umiejętne, a umiarkowane podbarwienie brwi oczu i warg wytwarzały ponętną całość. Nastąpiło przedstawienie panów, a Zbyszko paplał:

– Proszę pani, ten pan – wskazał palcem Stanisława – powiedział, że ogon konia – znów wskazał na pomnik – nazywa się po włosku „ogono”!

– Zbyszku, tyle razy ci już mówiłam, że nie można wskazywać paluszkiem, to nie ładnie i niegrzecznie – strofowała matka.

– A czym mam pokazywać, proszę mamusi? – Zapytanie to rozśmieszyło wszystkich i rozweseliło. Było do pewnego stopnia przełamaniem lodów...

Stanisław przemówił nieco weselszym tonem:

– Dokończę zaczętego w chwili nadejścia pani zapytania. Otóż czy panie widziały już „Wieczerzę Pańską” fresk Leonardo da Vinci?

– A prawda, zupełnie zapomniałam, że on tu się znajduje – odpowiedziała nowo przybyła.

– Jeśli panie pozwolą, możemy razem pojechać. Mam specjalny list z Rzymu, żeby pozwolono go obejrzeć, ponieważ w ogóle już nie jest do oglądania.

– A to z powodu? – zapytała matka Zbyszka.

– Jest bardzo uszkodzony, miejscami farba obsypuje się.

– Pani Jadwigo, czy pani chce pojechać? – spytała towarzyszka.

– A czy to daleko?

– Pojedziemy z tego placu tramwajem i za dwadzieścia minut będziemy w S. Maria Della Grazie, gdzie w refektarzu znajduje się fresk.

Panie zgodziły się, wtedy Jan rzekł:

– Siądźcie państwo do czwórki i zajedziecie na samo miejsce.

– Ależ ty, widzę, znasz Mediolan, jak Hrubieszów, gdzieś ujrzał światło dzienne – rzekł Stanisław.

– Ja panie pożegnam. Żałuję mocno, że nie mogę dotrzymać towarzystwa, mam bowiem załatwić sprawunki, a przed czwartą wyjeżdżam.

Stanisław namawiał kolegę, żeby został do jutra, ale nic nie wskórał. Pożegnali się, wsiedli do tramwaju i Jan polecił ich konduktorowi. W drodze Stanisław przypatrywał się dyskretnie towarzyszkom. Obie były bardzo przystojne i szykowne. Jadwiga miała słodki, nieco smętny wyraz twarzy i miły, melodyjny głos. Druga energiczny, nieco czupurny i wesoły wygląd, ale głos niedźwięczny, zmatowany. I robiła wrażenie bardzo pewnej siebie.

– Więc panie są na wycieczce i tak bez towarzysza?

– Bardzo jestem wdzięczna pani Rycie – odpowiedziała Jadwiga – że była inicjatorką. Zwiedziłyśmy Lago Maggiore, nadbrzeżne miejscowości i wyspy Boremeusza. Przecudne, urocze!

– A co do towarzysza – wtrąciła Ryta – to miałyśmy kawalera, Zbyszka, i ten wystarcza.

– O ile poznałem Zbyszka, to on sam potrzebuje opieki, a w wycieczkach zawsze jest potrzebny należyty, odpowiedni opiekun – odparł z uśmiechem Stanisław.

– To też w górach najmuje się przewodników specjalnych, ale tu, na równinach, jeziorach i wysepkach, same ze Zbyszkiem dałyśmy sobie doskonale radę i nie miałyśmy balastu. Przeważnie umizgającego się. – odpowiedziała Ryta.

– Widzę, że pani jest wrogo usposobiona do dorosłych mężczyzn.

ISBN (ePUB): 978-83-63149-39-0

ISBN (MOBI): 978-83-63149-40-6

Wydanie elektroniczne 2012

Na okładce wykorzystano fragment obrazu „On a ride through beautiful nature” Adolfa von Menzela (1815–1905).

WYDAWCA

Inpingo Sp. z o.o.
ul. Niedźwiedzia 29B
02-737 Warszawa

Opracowanie redakcyjne i edycja publikacji: zespół Inpingo

Plik cyfrowy został przygotowany na platformie wydawniczej Inpingo.