Teofil Nowosielski

Bajki

Warszawa 2012

Spis treści

[BAJKI]

BAJKOPISARZ

FIOŁEK I STOKROTKA

ŁAKOMY AZOREK

ŚWIĘTOJAŃSKI ROBACZEK

PSZCZÓŁKA

BOLEŚ I PSZCZOŁY

ADAŚ I WRÓBLICA

JAŚ I KOŃ

CHŁOPCZYK I DRZEWKO OWOCOWE

JÓZIA I MYSZKA

OGRODNIK I JABŁOŃ

MUCHA l PSZCZOŁA

STEFCIO

ŁAKOMY KOTEK

PARA GOŁĄBKÓW I BRONIŚ

UCZONA PAPUGA

ZAJĄC I WRÓBEL

NIEPOSŁUSZNA FRANUSIA

DWIE MYSZKI

ŻYWY MŁYNEK

ŁZA SIEROTY

STARZEC PIELĘGNUJĄCY DRZEWKO OWOCOWE

NAGRODA NIERÓWNA

WYGODA I BEZPIECZEŃSTWO

TRZOS I BUTY

PIES I WIEPRZ

MŁODZIK I STARZEC

WIERNY BRYTAN

DZIEDZIC I EKONOM

PIES I NÓŻ

SKNERA

PAJĄK I JEDWABNIK

UBOGI I JEGO PRZYJACIEL

DWA PŁUGI

SKROMNOŚĆ I PYCHA

PIESZCZOTY

LIS I BRYTAN

DWAJ BRACIA

KOMPAS I ZEGARKI

DZBANEK I GARNEK

FRAK I PŁASZCZ

PAN I JEGO WYŻEŁ

ŻEGLARZE PODCZAS BURZY

PAŁASZ I POCHWA

MIECZ I PŁUG

DWÓCH NIEBOSZCZYKÓW

TOŁUMBAS I FLECIK

PAN KNIEI I WILK

UCZONY I SKĄPIEC

STARY WIARUS

SŁOŃ I GORYL

DWAJ BRACIA

MŁODY HRABIA

GAZECIARZE

MAGNAT I JEGO DWORZANIE

SPISEK ZWIERZĄT DOMOWYCH

KOLOFON

[BAJKI]

BAJKOPISARZ

Bajarz, siedząc za stołem ze spuszczoną głową,

Chciał koniecznie utworzyć jaką bajkę nową;

Ale jakoś mu nie szło, choć ciągle coś kreśli,

Bo nie może wlot schwycić oryginalnej myśli.

Na próżno mózg swój suszy i woła jak czajka,

Na jego zawołanie nie przychodzi bajka.

Tak jak wyrzekł dowcipny bajkopisarz dawny,

Książę polskich poetów, nasz Krasicki sławny.

Pomimo to jego czciciel nad bajką się biedzi:

Szukając świeżej myśli, do północy siedzi.

Już nawet na kominku dawno ogień zgasnął;

Wreszcie autor znużony z piórem w ręku zasnął...

Spał smacznie aż do rana: sen pokrzepił siły,

I nazajutrz pomysły nowe się zjawiły.

Przebudzony, dziękując za błogi sen Bogu,

Sam siebie jako przedmiot wziął do epilogu.

Ot i bajka gotowa, którą wyznam szczerze,

Dziś z rana na cierpliwym skreśliłem papierze;

A dając jej z innymi w świat krzyżyk na drogę,

Zachowałem dla wszystkich tę ważną przestrogę.

Że źle czyni, kto umysł do działania zmusza,

Wpierw nim przyjdzie natchnienie i wypocznie dusza.

FIOŁEK I STOKROTKA

I.

Stokrotka powabna, miła,

Do fiołka raz mówiła:

„Kwiateczku luby, uroczy!

Ukrywając się wśród ziółek,

Myślisz, że cię nikt nie zoczy”.

Na to rzekł skromny fiołek:

„Cóż mnie zdradzi w tej ustroni?”.

A stokrotka fiołkowi

Tak odpowie:

„Tchnienie własnej miłej woni!”.

(Taż bajka w inny sposób przerobiona):

II.

Ukryty w trawce, wśród leśnych ziołek,

Kwitnął fiołek,

Roznosząc miły zapach dokoła.

Rosnąca obok ładna stokrotka,

Wiosny pieszczotka,

Nagle zawoła:

„Luby fiołku, z twoim urokiem,

Czemu się kryjesz przed ludzkim okiem?

Czyliż w ukryciu tak ci przyjemnie?

A ja Ci powiem, że nadaremnie

Chowasz się pośród trawek i ziołek!”.

Na to odrzecze skromny fiołek:

„Któż mnie tu znajdzie w mojej zaciszy?

Nikt mnie nie widzi, nikt mnie nie słyszy!”.

Dobra stokrotka tak mu odpowie,

W znanej jedynie kwiateczkom mowie:

„Zgadzam się na to, iż w tej zaciszy,

Nikt cię nie widzi, nikt cię nie słyszy;

Lecz sam się zdradzasz w cichej ustroni

Twą miłą barwą, lubością woni!”.

ŁAKOMY AZOREK

Leżał nóż na stoliku użyty do miodu

Nuże go oblizywać pieszczony Azorek.

Niebaczny! przez łakomstwo, bo wcale nie z głodu,

Boleśnie się skaleczył w różowy ozorek.

Z bólu tedy nasz piesek skowyczeć zaczyna,

Choć może wiedział dobrze, że to własna wina.

Ozwał się też doń z boku stary wyżeł chromy:

„Dobrze ci tak Azorku, czemuś tak łakomy!”.

ŚWIĘTOJAŃSKI ROBACZEK

Świętojański robaczek

Siadłszy sobie na krzaczek,

Jaśniał w nocy jak gwiazdka.

Jak koliber wśród gniazdka.

Wtem szkaradna ropucha,

Wyskoczywszy zza krzaka,

Na lśniącego robaka

Jadem swoim wybucha.

„Cóżem ja ci uczynił...

Cóżem ja ci zawinił?”

Pyta biedna ofiara.

Tu odpowie poczwara

Z oburzeniem i wrzaskiem:

„Wzrok mój razisz swym blaskiem!”.

PSZCZÓŁKA

Pracowita skrzętna pszczółka,

Tam i ówdzie w dzień latała.

Odwiedzała kwiaty, ziółka,

I miód słodki z nich zbierała.

Raz ktoś do niej się odzywa:

„Ach! co robisz, nieszczęśliwa!

Ty na każdy siadasz kwiat...

Wraz z słodyczą ssiesz i jad!”.

Pszczółka na to odpowiada:

„Z tej przestrogi jestem rada;

Że życzliwa, bardzo wierzę;

Ale wyznać muszę szczerze,

Że choć wszystkim kwiatom sprzyjam,

Miód z nich zbieram, jad omijam”.

ISBN (ePUB): 978-83-7884-569-0

ISBN (MOBI): 978-83-7884-570-6

Wydanie elektroniczne 2012

Na okładce wykorzystano fragment obrazu „Reading lesson” Auguste’a Toulmouche’a (1829–1890).

WYDAWCA

Inpingo Sp. z o.o.
ul. Niedźwiedzia 29B
02-737 Warszawa

Opracowanie redakcyjne i edycja publikacji: zespół Inpingo

Plik cyfrowy został przygotowany na platformie wydawniczej Inpingo.

Niniejsze wydanie książki zostało przygotowane przez firmę Inpingo w ramach akcji „Białe Kruki na E-booki”. Utwór poddano modernizacji pisowni i opracowaniu edytorskiemu, by uczynić jego tekst przyjaznym dla współczesnego czytelnika.