Jacek Skowroński

ZABIĆ

ZNIKNĄĆ, ZAPOMNIEĆ...

Fragment

Większość postaci ukazanych w powieści jest autentyczna, lecz wydarzenia, w których uczestniczą, nigdy nie miały miejsca. Choć autor nie dałby za to głowy...

Rozdział 1

Kierowca nie zatrzymał się na przystanku. Zdezorientowany mężczyzna w dżinsowej kurtce zrobił ruch, jakby chciał zerwać się z siedzenia, kiedy uświadomił sobie nagle, że nocne autobusy stają tylko na żądanie. Wdusił przycisk z napisem „stop”. Pojazd wjechał w małą zatoczkę, drzwi drgnęły odrobinę, mężczyzna stuknął w nie otwartą dłonią, jedno skrzydło odskoczyło z trzaskiem. Postał chwilę na chodniku, potem ruszył w stronę przeciwną niż oddalający się autobus.

Latarnie dawały akurat tyle blasku, żeby nie potknąć się na jakiejś wyszczerbionej płycie chodnikowej. Uśpione przedmieście pachniało niewywiezionymi śmieciami i stygnącym po upalnym dniu asfaltem. Człowiek w dżinsowej kurtce, z wypchaną reklamówką w ręku, szedł spokojnym krokiem, wsłuchując się w odgłosy nocy. Znał okolicę doskonale, mógł pójść na skróty między trzypiętrowymi blokami, których szare tynki i brak balkonów nasuwały myśl, że w pracowni architektonicznej pierwotnie zaprojektowano wojskowe koszary albo budynki więzienne. Trzymał się jednak chodnika. Na chwilę skręcił do śmietnika osiedlowego, zostawił reklamówkę za blaszanym kontenerem i szedł dalej. Rzucił okiem na zegarek. Miał sporo czasu, ledwie minęła północ.

Obszerny teren, przycupnięty w anonimowej miejskiej sypialni, ogrodzono ostro zakończonymi metalowymi prętami. Rosnące wewnątrz wiekowe tuje stykały się gałęziami, tworząc nieprzeniknioną dla wzroku barierę. Nocny gość, mijając szeroką bramę z łańcuchem i kłódką, zobaczył budynek wyglądający jak przedwojenny dworek. Dookoła biegła wydeptana w trawie koślawa ścieżka, żarówka bez klosza słabo oświetlała niewielki ganek z dwiema prostymi kolumnami. Dom prezentował się ponuro i niegościnnie, brudnoszary tynk popękał w wielu miejscach, kraty w wysokich oknach na parterze sprawiały wrażenie, jakby nie tyle broniły dostępu z zewnątrz, ile zamykały drogę ucieczki przebywającym w środku. Na piętrze nie było krat, mężczyźnie wydało się, że w jednym z mrocznych oczodołów dostrzega jaśniejszą plamę bez wyraźnych konturów. Pod jego wzrokiem plama się cofnęła, blaknąc jak kryjąca się za chmurami tarcza księżyca.

Na rogu zwolnił, zerknął w głąb pustej ulicy i skręcił błyskawicznie, znikając za gęstymi krzakami. Ostrożnie przedzierał się wzdłuż ogrodzenia, aż dotarł na tyły posesji. Dotknął małej latarki w kieszeni spodni, ale jej nie wyjmował. Widok skrawka rozgwieżdżonego nieba między iglakami podpowiedział mu, że jest we właściwym miejscu. Jedna z tuj nie przetrzymała mroźniejszej zimy, dozorca wykopał ją parę lat temu, lecz nie zasadził nowej. Mężczyzna włożył cienkie skórzane rękawiczki, sięgnął ręką między prętami i wymacał niezbyt szeroką deskę, lekko przysypaną opadłymi gałązkami iglaków. Wyciągnął ją i oparł pod niewielkim kątem na ogrodzeniu. Stanął na niskim murku z cegieł, chwycił poziomy pręt przyspawany do szczytu pozostałych i podciągnął się na tyle, by móc umieścić czubek stopy na końcu deski. Teraz wystarczyło wyprostować nogę, ostrożnie przełożyć drugą nad ostrymi szpikulcami i powtórzyć wszystko w odwrotnej kolejności.

Domostwo sąsiadowało z zamkniętym o tej porze na głucho osiedlowym domem kultury, ponadto wysokie tuje skutecznie zasłaniały dworek, nie musiał się więc obawiać, że ktokolwiek dostrzeże z zewnątrz jego obecność. Przykucnął i długo obserwował teren. Nie przewidywał niespodzianek, ale gotów był zrezygnować przy najmniejszych sygnałach, że cokolwiek jest nie w porządku. Najwyżej wróci jutro lub choćby za miesiąc. Bo nie zamierzał ryzykować niepowodzenia. Dwa pety po wypalonych papierosach schował z powrotem do paczki. Minęła pierwsza w nocy.

Obszedł dworek i wyjrzał na dziedziniec. W całym domu panowały ciemności. Cofnął się na tyły posesji. Obok małego okienka piwnicznego stał plastikowy pojemnik po margarynie z resztkami mleka. Otwierane na zewnątrz okienko było uchylone na tyle, by kot mógł się przecisnąć. Mężczyzna zdjął drut przytrzymujący ramę i opuścił ją płasko. Tyłem wczołgał się do ciasnego otworu, wymacał nogą występ w ścianie, następnie umieścił okienko w poprzedniej pozycji. Błysnął latarką i zeskoczył na betonową podłogę. Sportowe buty na gumowej podeszwie stłumiły odgłos. Omiótł żółtym kręgiem światła niskie pomieszczenie. Kilka metalowych regałów zastawiono glinianymi doniczkami i jakimiś pudełkami, pod drugą ścianą leżały worki ziemniaków. Podszedł do drzwi z nieheblowanych desek zaopatrzonych w prosty zamek i nacisnął klamkę. Nie ustąpiły, ale niczego innego się nie spodziewał. Z wewnętrznej kieszeni wyjął krótki wytrych z tak wygiętą końcówką, że przypominał miniaturowy kij hokejowy. Ciche manipulacje nie trwały nawet minuty, język zasuwy cofnął się z delikatnym chrobotem.

Korytarz z półkoliście ukształtowanym stropem rozszerzał się z jednej strony, ukazując kilkoro podobnych drzwi, dalej zakręcał w prawo. Po przeciwnej stronie promień latarki wymacał strome schodki wyszlifowane setkami nóg. Chłodne piwniczne powietrze zalatywało stęchlizną i grzybem, głębokie szczeliny między zakurzonymi cegłami pełne były starych pajęczyn. Intruz wchodził powoli, wsłuchany w dzwoniącą w uszach ciszę, odruchowo pochylając głowę i kuląc ramiona. Nienawidził pająków. I bał się ich.

Na szczycie schodów znajdowały się kolejne drzwi. Pchnął mocno w pobliżu framugi, wcisnął w powstałą szczelinę kartę do gry i przesunął ku górze. Dama pikowa łatwo poradziła sobie z zabezpieczeniem, haczyk z grubego drutu prawie nie stawiał oporu. Włamywacz odczekał dłuższą chwilę, nim ruszył dalej. W holu stał pusty wieszak, otwarta szafka z rzędami butów i kilka prostych stolików z jakimiś drobiazgami. Sosnową boazerię obwieszono obrazkami w zwykłych drewnianych ramkach – tkwiły dziwnie nisko, jakby lokatorzy byli liliputami, jednak uwiecznione niewprawną ręką postaci z bajek oraz niziutkie krzesełka przy stolikach wskazywały, że mieszkają tu dzieci.

Stary dom zdawał się reagować sennie na obecność intruza. Na piętrze rozległ się jękliwy dźwięk, jakby sprężyny łóżka wracały do naturalnej pozycji, ledwie słyszalny chrobot z nieokreślonego kierunku mógł równie dobrze być dziełem kota, jak szczura kryjącego się przed nocnym łowcą. Skądś dolatywało stłumione chrapanie. Gdy włamywacz mijał kuchnię, lodówka włączyła się z wibrującym hałasem, który zaraz przemienił się w konspiracyjne buczenie. Zatrzymał się przed pokojem z połyskującą metalicznie wypukłą jedynką. Dotknął klamki...

Schody zaskrzypiały głośno. Zgasił latarkę i skrył się we wnętrzu kuchni. Nie zaryzykował powrotu do piwnicy, w ciemnościach łatwo nadziać się na jakiś mebel czy strącić ze ściany obrazek i zaalarmować mieszkańców. Musiałby się wtedy wycofać, a następna wizyta byłaby dużo niebezpieczniejsza, gdyby domownicy zabezpieczyli się lepiej w obawie przed nieproszonymi gośćmi. A on nie zamierzał wracać tu nigdy więcej.

Trzeszczenie schodów się nie powtórzyło. Nagle na tle boazerii przesunęła się ciemniejsza plama. Instynktownie uniósł ręce i zamarł. Był pewien, że dźwięk naprężającej się skóry rękawiczek zdradzi jego obecność.

Na tle okna pojawiła się dziewczyna. Przestał oddychać, czuł w skroniach każde uderzenie serca. Nocna koszula zdawała się utkana z jedwabnej pajęczyny, srebrzysta poświata obrysowała smukłą sylwetkę. Długie czarne włosy spływały na plecy, bose stopy stawiały bezgłośne kroki. Dziewczyna odwróciła się tanecznym ruchem i popatrzyła prosto w jego kierunku. Wrócił tu tylko z jej powodu. Wiedziała o tym.

Przymknął powieki, coś musnęło mu kark, potrząsnął głową i strzepnął wyimaginowanego pająka. Gdy znów otworzył oczy, był sam.

Chciał zapalić papierosa, ale uznał, że nie wolno mu kusić losu – zapachem dymu zaalarmowałby każdego, kto poczuje chęć udania się do toalety. Nie włączał latarki, trwał w bezruchu, starając się równo oddychać. Lodówka ponownie zaczęła pracę, odczekał, póki agregat nie ucichnie. Kiedy wyszedł na korytarz, znów usłyszał nierówne pochrapywanie. Dolatywało zza drzwi opatrzonych jedynką.

Klamkę naciskał ostrożnie niczym saper rozbrajający nieznanej konstrukcji bombę. Bez efektu. Stłumił uczucie rozczarowania, widać wyczerpał już limit szczęścia. Poświecił w otwór zamka. Zobaczył klucz tkwiący z drugiej strony. Sprawdził palcem, że dolna krawędź drzwi nie dochodzi do podłogi, szczelina miała kilka milimetrów szerokości. Wyciągnął z kieszeni złożoną gazetę, rozprostował i wsunął pod drzwi, tak by kawałek został na zewnątrz. Szczypcami z długimi cienkimi końcówkami, spiłowanymi jeszcze dodatkowo, chwycił przez dziurkę dostępny fragment klucza i przekręcił w prawo. Ćwierć obrotu, na tym koniec. Uchwyt narzędzia był zbyt słaby, a mechanizm wymagał użycia sporej siły, by otworzyć zamek. Włamywacz pomanipulował chwilę, aż wyczuł właściwe położenie, cofnął odrobinę szczypce, zetknął końcówki i wypchnął klucz z dziurki. Gazeta powinna na tyle zamortyzować upadek drobnego przedmiotu, żeby nie odbił się poza rozpostartą płachtę. Wyciągnął tabloid – upragniony kawałek metalu leżał przy samej górnej krawędzi. Włamywacz złożył starannie płachtę papieru i schował do kieszeni.

Przekręcił klucz, skobel cofnął się zgrzytliwie, chrapanie zmieniło odrobinę ton, jednak nie ustało. Intruz nie ruszał się przez minutę, potem delikatnie otworzył drzwi, wszedł i zamknął je cicho. Nie potrzebował latarki, dobrze znał ten pokój. Przez okno zaglądała pełnia księżyca. Źrenice prędko dostrajały się do półmroku, kontury mebli zaczęły wyłaniać się coraz wyraźniej niczym z głębi czarno-białej fotografii. Wybrał właściwą noc.

Leżący w łóżku mężczyzna zamlaskał i mruknął coś sennie. Intruz podszedł do niego tak blisko, że kwaśno-słodki zapach potu zakręcił mu w nozdrzach. Przylizane włosy śpiącego wyglądały jak namalowane końcem pędzelka, rzadka szczecina na brodzie i bezkształtny, wyglądający na rozdeptany nos upodobniały go do postaci z jakiejś delirycznej kreskówki o menelach. Archaiczny budzik na nocnej szafce jednostajnie wystukiwał sekundy, mała fosforyzująca wskazówka tkwiła w okolicach rzymskiej dwójki. Nocny gość pochylił się nisko, jakby na zawsze pragnął zachować w pamięci widziany obraz. Coś stuknęło w szybę, może uciekająca przed nietoperzem ćma pukała do ludzkiej siedziby. Chrapanie ustało, powieki uchyliły się nagle, szkliste oczy przez chwilę spoglądały nieruchomo, aż pojawiło się w nich zrozumienie.

I zwierzęcy strach!

Intruz wyszarpnął leżącemu poduszkę i z całej siły wcisnął mu głowę w materac. Usiadł okrakiem na wijącej się ofierze, która walczyła zaciekle, wierzgając i młócąc na oślep rękoma. Przycisnął jeszcze mocniej, kurczące się konwulsyjnie palce chwyciły go za nadgarstki, paznokcie wbiły się w skórę. Morderca napiął mięśnie, ale zrozumiał, że nie zdoła utrzymać poduszki, lada moment ofiara nabierze powietrza i zacznie krzyczeć. Wtedy poczuł na swoich dłoniach dotyk małych, zimnych rąk. Dociskały mocno, z jakąś straszliwą, nieludzką determinacją. Miał wrażenie, że kości trzasną mu za chwilę jak zapałki. Mieszkaniec pokoju wierzgał coraz słabiej. Budzik tykał jednostajnie, na dworze zawył pies. Małe ręce nie zwalniały nacisku, dopóki ofiara nie zwiotczała. Morderca uniósł się powoli, łapiąc powietrze jak po długim biegu.

Dziewczyna stała w oknie i patrzyła w noc. Wyglądała jak pozująca malarzowi muza, której obraz zastyga w czasie pod pędzlem artysty. Przypomniał sobie jej uśmiech, delikatny dotyk palców i słowa przeznaczone wyłącznie dla niego: Nigdy cię nie opuszczę, nigdy nie odejdę... Pragnął zbliżyć się, odetchnąć zapachem jej włosów i poczuć pod palcami gładką skórę. Lecz tylko poruszył bezgłośnie ustami.

Teraz odejdziesz?

Nie odpowiedziała. Istnieją pytania, na które nie ma odpowiedzi. A jemu kończył się czas, musiał być daleko stąd, gdy świt zacznie zaglądać przez okna.

Umieścił klucz na powrót w drzwiach i wymknął się ostrożnie na korytarz. Opuścił posesję tą samą drogą, tyle że znacznie szybciej.

W osiedlowym śmietniku odszukał za kontenerem reklamówkę. Opróżnił kieszenie, potem zdjął kurtkę, spodnie i buty. Wyciągnął z siatki części garderoby i ubrał się ponownie. Reklamówkę z ciuchami kupionymi parę dni temu w lumpeksie wsunął pod stertę worków w pojemniku. Dziesięć minut później minął przystanek, na którym wcześniej wysiadł. Nie spieszyło mu się, mógł wracać piechotą albo złapać autobus gdzieś dalej.

Wszystko poszło zgodnie z planem.

Rozdział 2

Stojąca przed witryną cukierni dziewczyna wyglądała, jakby miała się za moment rozpłakać. Zwróciłem na nią uwagę, gdyż nie pasowała do otoczenia, wyróżniała się niczym chwast kwitnący na wypielęgnowanej rabatce. Pomyślałem, że nawet do twarzy jej z tym wyrazem smutku, którego przyczyna nie miała zapewne nic wspólnego z lukrowanymi łakociami Bliklego. Tłum ludzi opływał ją obojętnie, aż dziw, że nikt jej nie potrącił. Zauważywszy moje spojrzenie, uciekła wzrokiem, kiedy ją mijałem.

– Przepraszam... – Cichy głos dogonił mnie po paru krokach, ale dopiero po kilku następnych uświadomiłem sobie, że mogłem być adresatem nieśmiałej inwokacji.

Zerknąłem przez ramię. Krótkie ciemne włosy okalały twarz o delikatnych rysach. Dziewczyna miała jasną bluzkę i dżinsy, żadnych wyzywających drobiazgów typu kolczyk w nosie, które zawsze wywołują u mnie uczucia dalekie od fascynacji – wręcz fizyczny dyskomfort, jakby to mnie powtykano w ciało kawałki metalu.

Nowym Światem sunął spory tłumek. Nie byłem pewien, czy zwracała się właśnie do mnie, więc z neutralnym wyrazem twarzy podszedłem i bez słowa popatrzyłem przez szybę na półmisek z ciastkami.

– Szukam ulicy Kopernika, to chyba niedaleko, ale... – nie dokończyła, jakby nagle zaczepianie nieznajomego mężczyzny wydało jej się czymś szalenie niestosownym.

– To parę minut drogi stąd. Chodźmy.

Mogłem jej rzecz jasna wytłumaczyć, jak znaleźć ulicę, i pójść w swoją stronę, lecz akurat nigdzie mi się nie spieszyło. Do tego wyglądała na zagubioną i nieśmiałą. No i miała piegi. Lubię piegi, a jeszcze bardziej lubię nieśmiałe dziewczyny. Jak większość mężczyzn.

– Jestem umówiona dopiero o szesnastej...

Nie potrafiłem się zorientować, czy jej uwaga oznacza niechęć do wspólnej przechadzki, czy jest zwykłą informacją.

– Więc mamy cztery godziny. Zapraszam na lody – wypaliłem bez zastanowienia. Najwyżej potraktuje mnie tak, jak zasługiwałem. A na Kopernika i tak jakoś trafi.

– Nie wiem...

Nie dowiedziałem się, czego nie wie, gdyż zwyczajnie złapałem ją za rękę i pociągnąłem za sobą. Ryzykowałem, że w ten sposób spłoszę ją definitywnie, jednak sztuka subtelnego flirtu nie była moją najmocniejszą stroną. Jak większość facetów wolałem jasne stawianie sprawy.

Nie opierała się, więc po chwili puściłem jej rękę, żeby nie czuła się zmuszana do czegoś, na co tak naprawdę zupełnie nie ma ochoty. Przez całą drogę milczała, rozglądając się uważnie, jakby starała się zapamiętać trasę.

Usiedliśmy w ogródku przed moją ulubioną knajpką na Starówce. Parasole rozpostarte nisko nad stolikami oraz kolorowe fasady kamienic przywodziły na myśl akwarelę w ciepłych, pastelowych barwach. Zamówiłem lody z bakaliami i starałem się nawiązać niekrępującą rozmowę.

Przedstawiłem się jako Sylwester. Moja nowa znajoma powiedziała z niejakimi oporami, że na imię ma Monika, na drugie właściwie, ale bardziej je lubi, bo na pierwsze dali jej Melania. Po babci. Studiuje pedagogikę i nie ma gdzie mieszkać. Wynajmowała bardzo tani pokoik u staruszki, która zmarła przed tygodniem. Syn kobiety pojawił się następnego dnia i powiedział jej, że może zatrzymać pokój. Za darmo... Był bardzo wdzięczny za opiekę nad matką. Przyszedł jeszcze tego samego wieczoru. Pijany. Jakoś się go pozbyła, powiedziała, że zaprosiła znajomych, więc sobie poszedł, ale ona teraz boi się tam nocować...

Nie musiała kończyć, mam dość dobrze rozwiniętą wyobraźnię i zdążyłem już poznać życie od jego ciemniejszej strony.

– Na Kopernika jest pokój do wynajęcia? Pewnie cena jak w Hiltonie? – Kiwnęła głową, a ja ciągnąłem: – Odpuść sobie, nawet tam nie chodź, mam znajomego w agencji nieruchomości, on ci coś znajdzie. Mówił mi, że trafiają się niewiarygodnie tanie oferty, ale sami windują ceny, żeby podnieść prowizję i nie psuć rynku.

– Naprawdę? – spytała z nadzieją i, nie wiedzieć czemu, spuściła wzrok. – Byłabym bardzo wdzięczna. Myślałam, że sama znajdę coś odpowiedniego na moją kieszeń, ale nie bardzo umiem.

Zamówiłem kawę z bitą śmietaną i koniak. Monika po dłuższych naleganiach wybrała sobie z karty jakiegoś wymyślnego drinka z plasterkiem cytryny, lodem i parasolką.

Może ośmielił ją alkohol, a może zaczynała darzyć mnie sympatią, bo pierwszy raz sama zadała pytanie:

– A ty czym się zajmujesz?

Zauważyłem, że zerknęła na moją prawą dłoń. Zapewne przypadkiem, tym bardziej że przecież brak obrączki o niczym nie musiał świadczyć.

– Jestem aktorem.

– Prawdziwym? – Błękitne oczy zrobiły się okrągłe jak w japońskich kreskówkach.

– Gram głównie w teatrze, ale mam propozycję serialową. Waham się, bo taka rola szufladkuje aktora. Miałbym grać księdza... – Wzruszyłem ramionami. – Czy ja wyglądam na księdza?

– To... to po prostu zupełnie niesamowite! Aktor! Musisz znać mnóstwo fantastycznych ludzi!

– Takich z ekranu? Są zupełnie zwyczajni, a mówiąc prawdę, mocno byś się rozczarowała przy bliższym poznaniu. Wizerunek filmowy kompletnie nie przystaje do rzeczywistości. – Wyciągnąłem serwetkę i nie patrząc nawet, co robię, zacząłem składać ją wzdłuż nieistniejących linii. Po chwili wyłonił się kształt, który przy odrobinie wyobraźni można było uznać za pelikana. – Wiesz, aktorzy to takie zakompleksione pajace, które nie przestają grać nawet przed babcią klozetową.

– Przecież są nieustannie obserwowani, żadnej prywatności – zauważyła. – Słyszałam, że bardzo trudno dostać się do szkoły teatralnej.

– Jednym trudniej, innym łatwiej, zwłaszcza jeśli noszą znane nazwisko. Wielu aktorów twierdzi, że o wyborze drogi życiowej zadecydował przypadek, ale naprawdę to typowy wyścig szczurów, który zaczyna się już od pierwszych zajęć. A ja... – Jakaś para zajęła sąsiedni stolik, głośno domagając się uprzątnięcia pozostałości po poprzednich gościach. Ściszyłem głos. Monika pochyliła się w moją stronę, opierając łokcie na blacie. – Jestem sierotą, wychowałem się w domu dziecka. Jeden z opiekunów dorabiał sobie statystowaniem w filmach. Czasem zabierał nas na plan, gdzie robiliśmy za tłumek dzieciaków. Zdaje się, że inkasował nasze honorarium, ale nam nie zależało. Graliśmy w filmie! Pewien starszy, bardzo znany aktor zainteresował się mną. Powiedział, że mam talent. Wziął mnie kilka razy na próbę w teatrze, potem zabrał na niedzielę do domu. Miał dużo młodszą żonę. Chyba mnie nie lubiła, ale dobrze udawała. W końcu była aktorką...

Monika umiała słuchać. Niewiele kobiet umie. Spojrzenie błękitnych oczu przywoływało wspomnienie pierwszej randki, pierwszego pocałunku... Kilka uderzeń serca później znów byłem w stanie kontynuować.

– I stał się cud. Taki prawdziwy, nie jakieś banalne rozstąpienie się morza czy zamiana wody w wino. Wiesz, o czym myślą dzieciaki we wszystkich domach dziecka na świecie? O czym nieustannie marzą, śnią i w tajemnicy przed innymi sierotami piszą do Świętego Mikołaja...? – Coś urosło mi w gardle i nie dało się połknąć. A Monika nie tylko umiała słuchać. Umiała też milczeć. Zdawało się, że ucichły szepty przy sąsiednich stolikach. Przechodnie zwolnili, jakby ciekawi dalszego ciągu. Lecz to tylko zegar na zamku wybijał godzinę, skupiając przez chwilę uwagę otoczenia. – Marzą, że któregoś dnia przyjdzie jakiś pan z panią, będą bardzo długo rozmawiać z wychowawcą, a potem zabiorą mnie ze sobą. I będę miał mamę i tatę. I swój pokój, swoje zabawki, pieska... Ale przede wszystkim mamę i tatę. Czasem, bardzo rzadko, to się spełnia.

– Przyszli po ciebie... – Zaszkliły jej się oczy.

Pomyślałem, że tym wilgotnym spojrzeniem mogła sobie każdego faceta owinąć wokół palca. I nie udawała, musiałem być bardzo przekonujący. Sam niemal uwierzyłem w swoją bajkę.

Od dłuższej chwili czyjeś słowa wypowiadane natrętnym, ohydnie pewnym siebie tonem zakłócały nam miły nastrój. Z wewnętrzną niechęcią zerknąłem w kierunku sąsiedniego stolika. Odpicowany jak prezes banku facet gestykulował oszczędnie, gdyż natchnionych prawd, które wygłaszał, nie trzeba było dodatkowo podkreślać – przecież to mówił ON.

Jego towarzyszka słuchała uprzejmie, ale myślami wyraźnie była gdzieś indziej. Czasem kiwnęła głową lub rzuciła pojedyncze słowo, gdy gość robił pauzę, łaskawie czekając na aprobatę.

– Jeśli ktoś jeździ codziennie po mieście, to średnio raz na rok ma jakąś stłuczkę – zaczął akurat nowy wątek. – To są prawa statystyki! Dlaczego ja mam płacić za to z własnej kieszeni? Pamiętaj, grunt to asertywność! Wiesz, co zrobiłem? Poszedłem prosto do gabinetu prezesa i mówię: Nie zgadzam się na takie warunki! Nie jestem panienką do wynajęcia! Albo mi pan zapewni...

Przerośnięte ego nie pozwalało mu dostrzec we wzroku towarzyszki, że został skreślony z listy, a zainteresowanie przerodziło się w zwyczajną uprzejmość. Kobieta potrafi przymknąć oko na pospolite męskie wady, jeśli czuje się doceniana, lecz on nie umiał tego okazać. Nawet się nie starał. Następnej randki nie będzie.

Monika dyskretnie obserwowała niedobraną parę, wreszcie zerknęła na zegarek i powiedziała:

– Późno już, chyba powinnam się zbierać...

Odprowadziłem ją pod sam dom.

– Może sprawdź, czy nikogo nie ma w środku. On pewnie ma zapasowe klucze.

Czekałem na jej reakcję. Nie zawiodła mnie.

– Wpadłbyś na chwilę...? Boję się, że... No wiesz. Jak pomyślę, że mógłby przyjść, kiedy będę sama... – Jej ton zdradzał niepokój i rozterkę. – Tylko nie mam nic do jedzenia, trochę głupio tak...

– Zrobimy zakupy. Co powiesz na szampana? I oliwki. Lubisz czarne oliwki?

– Nigdy nie próbowałam oliwek.

Nie umknęło mi, że nie skomentowała wzmianki o szampanie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29

Dostępne w wersji pełnej

ZABIĆ ZNIKNĄĆ, ZAPOMNIEĆ...

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

* * *

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Karta redakcyjna

Copyright © Jacek Skowroński, 2013

Projekt okładki

Dariusz Haponiuk

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Agnieszka Roslan

Korekta

Bronisława Dziedzic-Wesołowska

ISBN 978-83-7839-942-1

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl