Karina Bonowicz

PIERWSZE KOTY ROBACZYWKI

Fragment

Wszystkim mężczyznom, którzy mnie nie chcieli

– wdzięczna autorka

Żeby nikt niewinny (czyli JA) nie ucierpiał, umówmy się, że wszelkie podobieństwo do osób oraz wydarzeń istniejących w rzeczywistości jest niezamierzone i  zupełnie przypadkowe. Rzecz dzieje się w LO X w mieście X i X wam do tego, co piszą na blogu ofiary systemu edukacji w tej szkole.

PIERWSZE KOTY ROBACZYWKI

www.nafochu.pl

Elo, ludzie

„Codziennie rano budzę się piękniejsza, ale dzisiaj to już, k-wa, przesadziłam”. To, niestety, nie jest mojego autorstwa, ale dołączyłam to wczoraj do ulubionych zajęć i zainteresowań na Facebooku. Podobnie jak „Who the f*** is Justin Biber?”. Naprawdę nie mam pojęcia, kto to taki i zastanawiam się, czy taką wiedzę posiada sam zainteresowany. Nie mam czasu sprawdzać go w Wikipedii, bo jutro muszę wstać w środku nocy, czyli punkt 7.30 i pójść do miejsca, które:

a ) nada mi kod paskowy,

b) włoży do przegródki z napisem „produkt polskiego systemu edukacji”,

c) uczyni ze mnie pozbawioną jakichkolwiek cech indywidualnych kandydatkę do tytułu „nienadającej się do eksportu ciemnej masy”, która nie będzie chodzić na wybory, bo „nie ma na kogo głosować”, i będzie narzekać, kiedy wygrają „ci drudzy”, jak również narzekać, kiedy wygrają „ci pierwsi” z winy „tych, co na nich głosowali”, nadto awanturować się w kolejce do kasy o jogurty z promocji i smarkać nad zmarnowanym życiem, oglądając powtórki Na dobre i na złe.

Jednym słowem, muszę iść do szkoły. Nie wiem, kto wymyślił taki system edukacji, jaki mamy, ale powinien zostać za to spalony na stosie. Nobla natomiast powinni przyznać temu, kto wymyślił empetrójkę i soczewki kontaktowe. Nie jestem zadowolona z takiego stanu Nobla. W ogóle jest bardzo mało rzeczy, z których jestem zadowolona, ale co najważniejsze, jestem niezadowolona z innych rzeczy niż cała reszta. Mało tego, to co mnie wyróżnia spośród innych niezadowolonych, to że każdy jest niezadowolony, ale nie każdy mówi głośno o swoim niezadowoleniu (najczęściej awanturujemy się wtedy, kiedy nikt nie słyszy, nad Bogu ducha winnym psem, kanarkiem albo śledziem, który po raz kolejny ośmielił się być nieświeży). Dlatego będę tu mówić wszystko, co mi się nie podoba, i nikt mi nie zamknie ust. Nawet najfajniejszy facet na świecie (byle nie Robert Pattinson ani ten drugi, co podobno też [?] jest przystojny).

Kim jestem? Nie powiem. Mijacie mnie codziennie na korytarzu, spotykacie w toalecie, może nawet od czasu do czasu ze mną rozmawiacie. Może pewnego dnia zapytacie na Facebooku „Who the f*** is sFOCHowana”? A ja się chętnie przyłączę. Bo i tak wam nie powiem, kim jestem.

Pozdro

Niech FOCH będzie z wami!

sFOCHowana

Kiedy dzwoni budzik
i nie następuje Armagedon

Znów miałam ten sen. Gonił mnie matematyk z  zeszytem do trygonometrii i wykrzykiwał jakieś obelżywe słowa, które w rzeczywistości były wzorami na tangensy i cotangensy. Zawsze się zastanawiałam, czy odpytujący mnie matematyk nie obraża mnie przypadkiem, bombardując niezrozumiałymi słowami. Jakoś nigdy nie mogliśmy znaleźć wspólnego języka. Gdybym kiedykolwiek zakochała się w matematyku (marne szanse, ale życie bywa czasem przewrotne), nie byłabym w stanie – nawet z miłości do niego – zaprzyjaźnić się z logarytmami. A jak wiadomo, wiążąc się z chłopakiem, wiążesz się z jego kumplami. Eh... Nienawidzę szkoły. Nienawidzę szkoły. NIENAWIDZĘ. NIE-NA-WI-DZĘ. Brrr... Mamroczę te słowa jak mantrę, zakrywając głowę poduszką. Znamienne jest to, że zaczął się wrzesień, co oznacza, że te poranne medytacje potrwają jeszcze minimum dziesięć miesięcy. Niektórzy po przebudzeniu modlą się do Allacha, Buddy albo Zbyszka Nowaka. Moim rytuałem jest litania nieprzyzwoitych słów, które – wierzcie mi – nie mają nic wspólnego z tangensami i cotangensami. Otworzyłam jedno oko, modląc się, żeby nastąpił Armagedon, potop albo przynajmniej nie okazało się, że jest już ta przeklęta siódma. Niestety, wszystko wskazywało na to, że świat ma się dobrze i nic nie ocali Idy Werner. Zrezygnowana sięgnęłam po komórkę, którą wczoraj Z PREMEDYTACJĄ wepchnęłam pod łóżko, i soczyście zaklęłam, kończąc w ten uroczysty sposób powitanie nowego dnia. Była ósma! Tak oto modlitwy, żeby nie było siódmej, zostają wysłuchane. Uważaj, o co prosisz, Ida, bo może się spełnić. Tylko niekoniecznie po twojej myśli. Okej, spokojnie, tylko SPOKOJNIE. Muszę znaleźć dżinsy, T-shirt i  trampki. Tak, tak, wiem. Sto razy obiecywałam sobie, że nie będę co rano brać udziału w akcji pod hasłem: W POSZUKIWANIU ZAGINIONEJ GARDEROBY. Panie Boże, Absolucie czy Ktokolwiek, OBIECUJĘ, że nie będę rzucać ciuchów gdzie popadnie, tylko błagam, niech się wreszcie znajdą te cholerne dżinsy i niech nie będą poplamione! To był ostatni raz! Naprawdę. No dobrze, może PRZEDOSTATNI (wolałabym jednak zostawić sobie jakiś margines błędu). Na szczęście (albo: o zgrozo) dżinsy leżały najspokojniej w świecie pod łóżkiem. Z resztą nie było już tak łatwo. Stanik wplątany był w rękaw T-shirta, skarpetkę do pary szlag trafił, a trampki nie były pierwszej świeżości. Po drodze do łazienki potknęłam się o stos czasopism, które zamierzałam sprzątnąć jakieś pół roku temu. Między myciem zębów a czesaniem włosów (obie te czynności, jak wiedzą wszystkie kobiety na świecie, można wykonywać równocześnie) spróbowałam obliczyć, ile czasu zajmie mi jazda metrem. Nigdy nie byłam dobra z matmy, ale nawet będąc kompletnym matematycznym IMBECYLEM, można sobie obliczyć, że się nie zdąży. A przecież mogło być gorzej. Mogłam przecież należeć do TYCH kobiet, które – zanim wyjdą – muszą:

– umyć, wysuszyć i wymodelować włosy,

– spryskać je lakierem, względnie wetrzeć w nie żel albo piankę,

– nałożyć podkład, cień i takie tam,

– obrysować oczy kredką,

– wyskubać i przyciemnić brwi,

– wytuszować rzęsy,

– pomalować usta,

– wciągnąć rajstopy, pończochy, ewentualnie popularne „antygwałtki”,

– zdecydować, która „góra” pasuje do „dołu” albo odwrotnie,

– dobrać buty i dodatki,

– spryskać się perfumami, a potem wetrzeć je odpowiednio w: nadgarstki, miejsce za uszami i między piersiami,

– etc., etc., etc.

Boże, musiałabym to robić chyba dzień wcześniej. Albo dwa. Witaj, szkoło! – pomyślałam, wybierając numer taksówki. A niech to szlag!

Szukajcie, a znajdziecie się tam,
gdzie nie chcecie

Nie wiem jak wy, ale widok pustego holu i  wyludnionych korytarzy szkolnych zawsze wywołuje u mnie bliżej NIEOKREŚLONY niepokój. Zwłaszcza rano. I zwłaszcza kiedy nie mogę sobie przypomnieć, gdzie mam pierwszą lekcję. Może czas wreszcie zacząć nosić ze sobą plan lekcji... A może powinnam go sobie zaszyć w ubraniu jak chorzy na alzheimera? Albo nosić w plastikowej szpitalnej bransoletce? Zaryzykowałam i zajrzałam do torby. Przetrząsanie własnej torby może dać NIEKIEDY zdumiewające efekty, toteż poszukiwania planu zajęć pozwoliły mi w rezultacie na znalezienie między innymi awizo sprzed trzech tygodni, ulotki reklamowej jadłodajni U Dziada i gałki od kaloryfera, która odpadła przedwczoraj. Takie poszukiwania dają również niemal stuprocentową gwarancję nieznalezienia tego, czego się szuka. I w tym wypadku nie mogło być inaczej.

– Lekcje zaczęły się piętnaście minut temu –  usłyszałam za sobą głos i nawet nie będąc jurorem The Voice of Poland, miałam niezachwianą pewność, że jego właścicielką jest wyjątkowo wredne stworzenie. Odwróciłam się, choć nie byłam na „tak” i wcale nie chciałam, żeby grała w mojej drużynie.

– Słucham? – spytałam, żeby zyskać na czasie, bo trochę mną wstrząsnął widok mojej interlokutorki. Przede mną stała... MYSZA, tak, MYSZA w okularach BrzydUli, szczerząca wiewiórcze zęby. Niewątpliwie należała do tych dziwnych wybryków natury, które powstały pod wpływem migreny Pana Boga. Tak, z pewnością Pan Bóg miał gorszy dzień i stworzył krzyżówkę wiewiórki z myszą, a następnie ubrał ją w sukienkę. Zanim jednak wymyśliłam jakąś błyskotliwą ripostę, otworzyły się drzwi dyrektora i tubalny, niezwiastujący niczego dobrego głos z offu zahuczał: „Zapraszam!”.

Dyrektor prezentował wyjątkowo NIENACHALNY typ urody. Był wielkim, zwalistym facetem, który nosił adidasy do garnituru. Kiedy rozejrzałam się po jego gabinecie, zrozumiałam dlaczego. Dyrektor okazał się byłym sportowcem i wuefistą. Też chyba byłym, bo nie sądzę, żeby biegał w garniturze po sali gimnastycznej. Usiadłam i odruchowo schowałam pod krzesło stopy w trampkach, które – jak już wiemy – nie były pierwszej świeżości. Zaszurałam nimi po dywanie. Nie wiem, jak to możliwe, ale w każdym gabinecie każdego dyrektora na podłodze zalega TURECKI dywan. Przechyliłam głowę, żeby dokładniej się przyjrzeć hipnotyzującym tureckim wzorkom. Dyrektor chrząknął znacząco.

– Ładny dywan – zagaiłam.

Dyrektor spojrzał pod nogi, a mój wzrok mimowolnie powędrował do jego adidasów. Usiłowałam przeczytać nazwę firmy, ale nie byłam w stanie ustalić, czy są to buty firmy Adidos, czy Abibos.

– Przypomnij mi, który raz się spóźniasz? – Podniósł jedną brew. Rozumiem, że miało to zrobić na mnie wrażenie.

– Dopiero drugi – odpowiedziałam tonem mogącym w niektórych kręgach uchodzić za bezczelny.

– W ciągu dwóch dni? – Teraz podniosły mu się obie brwi, co mu urody nie dodawało.

– Czy to moja wina, że druga linia metra buduje się tak długo?

Patrzył na mnie, jakby właśnie wyrosły mi czułki.

– Co?!

– Mogę już iść? – Podniosłam się. – Inaczej będę spóźniona jeszcze bardziej, co może być mi policzone jako jutrzejsze spóźnienie.

Skinął głową, choć minę miał dość głupią.

– To się nie powtórzy. – Odwróciłam się przed samymi drzwiami, żeby go udobruchać.

– Nie zapomniałaś o czymś?

Odwróciłam się jeszcze raz.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Pokaż mi swój dowód, a powiem ci,
jak się nazywasz

Dostępne w wersji pełnej

Nie taki diabeł straszny
jak pokój nauczycielski

Dostępne w wersji pełnej

„Od przyjaciół Boże strzeż,
z wrogami sobie poradzę”

Dostępne w wersji pełnej

Nauczyciele wesoło wybiegli ze szkoły,
zapalili papierosa...

Dostępne w wersji pełnej

Co masz zrobić dziś, zrób pojutrze,
będziesz mieć dwa dni wolnego

Dostępne w wersji pełnej

O czym szumi woda w toalecie?

Dostępne w wersji pełnej

Jeśli jesteś zadowolony, nie martw się.
Przejdzie ci

Dostępne w wersji pełnej

Ballada o wcale nielekkim zabarwieniu
erotycznym...

Dostępne w wersji pełnej

Pieniądze szczęścia nie dają,
ale każdy chce to sprawdzić osobiście

Dostępne w wersji pełnej

Pijesz – nie jedź, nie pijesz – wypij

Dostępne w wersji pełnej

Miłość, ibuprom i inne używki

Dostępne w wersji pełnej

Jak zostać dyslektykiem. Lekcja pierwsza

Dostępne w wersji pełnej

Kolacja bez śniadania, czyli śmierć frajerom

Dostępne w wersji pełnej

Nauczycielu, czy ci nie żal...

Dostępne w wersji pełnej

Idź się leczyć, czyli jak to w poczekalni ładnie,
kiedy baba z krzesła spadnie

Dostępne w wersji pełnej

Przychodzi baba do lekarza, a lekarz...

Dostępne w wersji pełnej

Spokojnie, to tylko (?!) awaria

Dostępne w wersji pełnej

Mery Krismes!

Dostępne w wersji pełnej

Opowieść wigilijna. Wersja nowa

Jeśli nie chcesz mojej zguby,
do McDonalda weź mnie, luby

Dostępne w wersji pełnej

Święta, święta i po co to komu?

Dostępne w wersji pełnej

Życie to nie teatr, to żart w formie skeczu

Dostępne w wersji pełnej

Studniówkowa masakra. Część pierwsza

Dostępne w wersji pełnej

Studniówkowa masakra. Część druga

Dostępne w wersji pełnej

Nieważne jak, byle mówili. Najlepiej w TVN

Dostępne w wersji pełnej

Kobiety plotkują.
Faceci tylko wymieniają informacje

Dostępne w wersji pełnej

Walentynkowa rzeźnia.
Część pierwsza i ostatnia

Dostępne w wersji pełnej

Wiosną apetyty rosną. Zwłaszcza nieletnie...

Dostępne w wersji pełnej

Humorami żądzą hormony,
hormonami (męskimi) – kobiety

Dostępne w wersji pełnej

Jesteś moją kokainą... albo coca-colą
(obydwie uzależniają)

Dostępne w wersji pełnej

1001 sposobów na urwanie się z lekcji
(dotyczy też nauczycieli?)

Dostępne w wersji pełnej

Kocham kino, ale szkoła to czeski film

Dostępne w wersji pełnej

Jawohl, jawohl, ich liebe alkohol...

Dostępne w wersji pełnej

Cukierek albo psikus?
Oczywiście, że cukierek!

Dostępne w wersji pełnej

Matura to bzdura? Przekonajmy się

Dostępne w wersji pełnej

Jak kocha, to poczeka.
Jak kocha, to się pospieszy!

Dostępne w wersji pełnej

Seks, kłamstwa i indyjska sałatka ryżowa,
choć może nie w tej kolejności...

Dostępne w wersji pełnej

Koniec i bomba, wypadła mi plomba

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © Karina Bonowicz, 2013

Projekt okładki

Joanna Szułczyńska

Zdjęcia na okładce

Benne Ochs, Flash Press Media / Getty Images

Tara Moore, Flash Press Media / Getty Images

Redakcja

Agnieszka Rosłan

Korekta

Jolanta Kucharska

ISBN 978-83-7839-948-3

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl