Tytuł oryginału
LOVE, COME TO ME

Copyright © 1988 Lisa Kleypas
All rights reserved

Projekt okładki
studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce
© Dana France/Trevillion images

Redaktor prowadzący
Katarzyna Rudzka

Redakcja
Ewa Witan

Korekta
Małgorzata Denys

ISBN 978-83-7839-873-8

Warszawa 2013

Wydawca
Prószyński Media Sp. z o.o.
02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28
www.proszynski.pl

Drodzy Przyjaciele

Przez lata wielu Czytelników pytało mnie o książkę, którą napisałam, kiedy byłam tuż po dwudziestce. Mieszkałam wtedy w Concord w stanie Massachussetts; jest to tak śliczna okolica, z tak bogatą historią, że uznałam, iż stanowiłaby cudowne tło romansu historycznego. Tak więc napisałam opowieść o miłości pięknej niewinnej dziewczyny z Północy i seksownego przybysza z Południa. Akcja mojej książki dzieje się tuż po wojnie secesyjnej. Pamiętam, jak zbierałam materiały w piwnicy biblioteki w Concord, wspaniale spędzając czas przy lekturze niezwykłych, zakurzonych wiekowych tomów, których od dziesięcioleci nikt nie dotykał. (Och, ten zapach dawnych książek, starego papieru welinowego i skóry – boski!). Pamiętam też, że byłam tak podekscytowana tą historią, że rano po przebudzeniu nie mogłam się doczekać, kiedy zasiądę przy maszynie do pisania. Mam nadzieję, że sprawią Wam przyjemność dzieje Lucindy i Heatha, opowiedziane z entuzjazmem, który, jak mam nadzieję, wynagrodzi wszelkie błędy wynikające wyłącznie z mojej młodości i braku doświadczenia. Bardzo się cieszę, że mogę Wam przedstawić jedną z moich pierwszych powieści.

Jak zawsze życzę Wam szczęścia

Lisa

Rozdział 1

Heath podniósł kołnierz płaszcza i zacisnął zęby, przeklinając lodowaty podmuch wiatru, który dmuchnął mu w szyję. To była jego pierwsza zima w Massachusetts i zaczynał odkrywać, że Nowa Anglia nie jest przychylna dla zagubionych Południowców. Stopami kruszył stwardniałe warstwy śniegu, które zgromadziły się podczas ostatnich zamieci. Śnieg padał już tak wiele razy i Heath podejrzewał, że wszystko to dopiero w czerwcu całkiem stopnieje.

Mimo że nosił ciężką wełnianą odzież jak rodowity mieszkaniec północnego wschodu, każdy od pierwszego spojrzenia zorientowałby się, że ten mężczyzna nie mieszka tutaj długo. Cerę miał opaloną jak człowiek przywykły do żaru południowego słońca. Jego wzrost – ponad metr osiemdziesiąt centymetrów – w Kentucky czy Wirginii wcale nie należał do rzadkości, tutaj jednak Heath górował nad większością szczupłych, drobnych mieszkańców Nowej Anglii i spoglądał na nich swoimi niebieskimi oczyma z bezpośredniością, która wprawiała ludzi w zakłopotanie. W jego stronach nawet nieznajomi pozdrawiali się na ulicy, tu zaś przywilej patrzenia prosto w oczy najwyraźniej przysługiwał tylko krewnym, przyjaciołom czy wspólnikom w interesach. Heath zastanawiał się, dlaczego mieszkańcy Massachussetts nie rozumieją, jacy są dziwni. W żaden sposób nie mógł sobie wytłumaczyć tej sztywności, chłodu i cholernie osobliwego poczucia humoru. Może to wpływ klimatu.

Uśmiechnął się do swoich myśli (ten uśmiech kiedyś sprawiał, że każde kobiece serce w hrabstwie Henrico zaczynało szybciej bić) i mocniej chwycił rękojeść siekiery, z którą wyszedł po drewno na opał. Szybko zużywał zapasy drewna i węgla, próbując ogrzać jak należy kupiony w zeszłym roku niewielki dom. Panował taki mróz, że trudno było nawet gwizdać, ale idąc, Heath wypełniał sobie czas znośną interpretacją All Quiet Along the Potomac Tonight, jednej z najpopularniejszej wojennych piosenek. Skomponował ją Jankes, jednak co chwytliwa melodia, to chwytliwa melodia.

Nagle umilkł i zwolnił kroku, gdy dotarły do niego stłumione krzyki dobiegające od strony rzeki. Mieszkał na wzniesieniu, głos unosił się na wietrze i rozpraszał między drzewami, aż wreszcie trudno go było rozpoznać. Przypominał jednak kobiece wołanie.

To niemożliwe, żeby miała umrzeć w ten sposób i w takim miejscu. Postąpiła niemądrze, próbując przejść przez zamarzniętą rzekę, by oszczędzić sobie dodatkowych trzystu metrów do mostu, ale przecież nie zasłużyła na taką śmierć – nikt nie zasłużył. Po pierwszym szoku spowodowanym załamaniem się lodu Lucy zaczęła gwałtownie machać rękami, aż w końcu zdołała chwycić się krawędzi otworu. Wystarczyło niecałe pięć sekund, a przenikliwy ziąb przedarł się przez ubranie i dziewczyna przemarzła do szpiku kości. Wszystko działo się tak szybko. Oddychała ciężko, próbując się wydostać, ale kaszmirowe mitenki ślizgały się po lodzie i znowu wpadała do wody, która sięgała jej niemal do ust.

– Niech ktoś mi pomoże! Pomocy... – Głos jej się załamał, gdy spojrzała na pokryty śniegiem krajobraz rozciągający się nad rzeką, poznaczony obłokami dymu z pobliskich domów. Nie potrafiąc opanować płaczu, wołała drżącym głosem, a jej słowa mieszały się ze szlochem.

– Wpadłam do wo-wody... ratunku...

Ktoś na pewno ją usłyszał. Zaraz ktoś jej pomoże.

To nie mogło się przydarzyć jej, Lucy Caldwell, którą od urodzenia rozpieszczano i otaczano troskliwą opieką. W przypływie paniki zdołała zerwać mitenki i zaczęła dziko skrobać palcami lód, kaszląc i plując wodą. Suknia i halki ciągnęły ją w dół niczym ołów i na jedną przerażającą chwilę zanurzyła się całkowicie. Otoczona lodowatą ciemnością, walczyła z ciężarem ubrania. Jakimś cudem udało jej się znowu wypłynąć i zdołała nabrać powietrza w płuca. Bezradnie szlochając, kurczowo zacisnęła dłonie na lodzie i oparła o niego policzek. Nie była w stanie się ruszać, ale nie zamierzała się poddać.

Zamknęła oczy, wbijając gołe palce w lód. Nikt nie wie, że już wróciła. Ojciec myśli, że córka nadal przebywa w Connecticut u ciotki Elizabeth i wuja Josiaha... a przez tę ostatnią kłótnię nie zawiadomiła Daniela o wcześniejszym przyjeździe... Sprowokowała go do sprzeczki, na którą miała ochotę. Tak mi przykro, pomyślała, nie czując już łez płynących po policzkach. Zawsze wywołuję kłótnie... Danielu...

Z wolna lodowata woda zaczęła ją parzyć, a strach ustępował miejsca odrętwieniu. Lucy zdawało się, że rzeka do niej przemawia, uporczywy, usypiający cichy głos wdzierał się do jej umysłu.

Kiedyś, wiele lat temu utonęła tu pewna dziewczyna. Czy rzeka zabrała ją tak łatwo i tak delikatnie, jak teraz zabiera ją, Lucy? Czy tamta też miała wrażenie, że to sen?

Niechaj wszystko zniknie, powtarzała nagląco ciemność.

Promienie słońca, wiosna, Daniel... miłość... wszystko to sen... wszystko jest nicością.

Nagle ocknęła się, czując czyjąś silną dłoń na przegubie. Szarpnęła się w odruchu sprzeciwu, jej powieki zatrzepotały. Przez mokre kosmyki włosów zobaczyła nad sobą jakiegoś mężczyznę. Jego niezwykle błękitne oczy wpatrywały się w jej twarz, dłoń na przegubie zacisnęła się i nieznajomy zaczął unosić ją z wody. Lucy próbowała coś powiedzieć, ale zdołała tylko cicho jęknąć.

Mężczyzna chyba coś do niej mówił, choć nie potrafiła rozróżnić słów. Poczuła, jak szarpie ją mocniej, i zaraz ogarnęła ją ciemność.

Niósł ją przez las, jej głowa wspierała się na okrytym wełną ramieniu wybawcy, czoło dotykało jego szyi, nogi kołysały się lekko, uderzając o jego biodro. Nieznajomy maszerował przez śnieg pewnym, równym krokiem konia pociągowego. Wyczuwając, że Lucy odzyskała świadomość, odezwał się cicho z wyraźnym południowym akcentem:

– Szedłem po drewno na opał, kiedy usłyszałem wołanie. Nie mam pojęcia, co panienka chciała zrobić, ale powinna mieć panienka dość rozumu, by nie wchodzić na lód. Nie widziała panienka, że rzeka jeszcze nie zamarzła cała?

Otwarcie ust przypominało rozrywanie zardzewiałego żelaza. Lucy usiłowała coś powiedzieć i usłyszała śmieszny, drżący pisk. Była zbyt zmarznięta, żeby mówić, zbyt zmarznięta, żeby myśleć.

– Niech się panienka nie martwi, nic panience nie będzie – dodał nieznajomy, a zszokowanej i nieszczęśliwej Lucy jego lekki ton wydał się niewiarygodnie bezduszny.

Ciężkie i lodowate ubranie oblepiało jej ciało i sprawiało ból. Przez całe życie wszystkie jej otarcia i skaleczenia natychmiast ktoś opatrywał, pocieszając ją i uspokajając. Nigdy dotąd nie czuła podobnego bólu – uporczywego, strasznego, wszechogarniającego. Przekonała się, że nie potrafi znieść takiego cierpienia, i zaczęła słabo popłakiwać. Heath, cicho klnąc pod nosem, podniósł ją wyżej, tak by jej głowa pewnie opierała się o jego ramię. Usta miał tuż przy jej uchu.

– Co za zimne uszko – mruknął. – Posłuchaj mnie, skarbie, to już niedługo i zaraz lepiej się poczujesz. Zabieram cię do miłego ciepłego pokoju, gdzie w kominku huczy ogień. Jesteśmy prawie na miejscu. Nie płacz. Wytrzymaj jeszcze minutę i zobaczymy, czy uda nam się ciebie odmrozić.

Mówił do niej jak do dziecka i chociaż głos miał oburzająco protekcjonalny, jego pocieszenia ją uspokoiły. Pomimo zapewnień, że „już niedługo”, wydawało się, że minęły godziny, nim wreszcie dotarli do małego, dobrze oświetlonego domu. Lucy była bliska paniki, gdy sobie uświadomiła, że od szyi w dół zupełnie nic nie czuje. Przebiegły jej przez głowę najgorsze podejrzenia. Jest sparaliżowana? Straciła palce u nóg albo rąk? Gdy nieznajomy wniósł ją do domu, przerażenie zacisnęło jej usta. Zamknąwszy drzwi przed zamiecią, ostrożnie położył Lucy na sofie. Najwyraźniej w ogóle się nie przejął, że ociekające wodą ubranie i włosy dziewczyny zmoczą materiał, którym był pokryty mebel. Pokój oświetlały radosne płomienie z otwartego paleniska. Lucy widziała ciepło, ale go nie czuła. Głośne szczękanie jej zębów współgrało z trzaskaniem ognia.

– Za chwilę się rozgrzejesz – powiedział Heath, dokładając drewna.

– Ni-ni-nigdy – zdołała wyjąkać, trzęsąc się gwałtownie.

Uśmiechnął się lekko, rzucając naręcze kołder na pobliskie krzesło.

– Ależ tak. Rozgrzeję cię tak, że za chwilę będziesz prosiła o wachlarz i szklankę mrożonej herbaty.

– Ni-nic nie czu-czuję. – Świeże łzy wezbrały jej w oczach. Heath ukląkł koło sofy i odgarniał Lucy z twarzy mokre pasma włosów.

– Mówiłem, żebyś nie płakała... panno Lucindo Caldwell. Tak się nazywasz, prawda?

Pokiwała głową, wciąż dygocząc.

– Widziałem cię, jak pracowałaś w sklepie swojego ojca – ciągnął Heath, ściągając jej z szyi przemoczony kaszmirowy szal. – Ja jestem Heath Rayne... i powinnaś wiedzieć, Lucindo, że od długiego czasu miałem zamiar cię poznać. Nie wybrałbym takich okoliczności, ale nie pozostaje nam nic innego, tylko jak najlepiej je wykorzystać. – Sprawnie rozpiął jej płaszcz. Lucy otworzyła szeroko oczy, jeszcze mocniej szczękając zębami. – Lucindo, zwinęłaś się jak mały wąż. Musisz mi pomóc. Pozwól, że odwrócę cię na plecy.

– N-nie...

– Nie zrobię ci krzywdy, chcę ci pomóc. Spróbuj mi to ułatwić, Lucy, odwróć się. O, właśnie tak... – Sięgnął palcami do baskinki podróżnej sukni i rozpiął guziki. Lucy wzdrygnęła się, pojmując, co Heath robi. Żaden mężczyzna dotąd jej nie rozbierał, ale teraz było to konieczne, a ona nie mogła nic zrobić sama. Z wysiłkiem stłumiła instynktowny odruch, by walczyć ze swoim wybawcą. – Dobrze, że w rzece jest taki słaby nurt – zauważył rzeczowo. – W przeciwnym razie wszystkie te halki... falbanki... szybko by cię pociągnęły.

Lucy zamknęła powieki; dopiero gdy Heath wytarł jej oczy rogiem kołdry, uświadomiła sobie, że łzy wciąż spływają jej na policzki. Zręcznie zdjął jej suknię z modną turniurą i krynoliną, a także wszystkie halki. Kilka guzików odpadło i Heath zaklął pod nosem, kiedy potoczyły się po podłodze. Namokniętych tasiemek gorsetu nie można było rozwiązać; krzywiąc się, wyciągnął z kieszeni nóż myśliwski i przeciął je. Lucy jęknęła cicho, gdy fiszbiny przestały ją ściskać, powodując ból w żebrach. Heath przerwał na sekundę, a potem wsunął palce pod halkę. Lucy jeszcze bardziej zesztywniała, choć wydawało się to nieprawdopodobieństwem. To jakiś senny koszmar. Nie potrafiła inaczej wyjaśnić tego, co jej się przydarzyło.

– Przepraszam – szepnął, zdejmując z niej cieniutką halkę i pantalony.

Wydawało jej się, że słyszy ciche westchnienie, ale to mógł być szelest kołder, którymi ciasno otulił ją całą, tak że tylko głowa wystawała. Przenikający ją do kości ziąb sprawił, że jęknęła rozpaczliwie, prostując nogi i ręce. Heath bez trudu wziął ją na ręce i usiadł w fotelu przy ogniu, mocno tuląc do siebie Lucy. Nawet przez kołdry czuła, że jego ramiona są twarde jak skała.

– Daniel. Chcę do Daniela. – Po jej policzkach potoczyły się lodowate łzy. Zapomniała, że on nie wie, kim jest Daniel.

– Pomogę ci. – Wielka, ciepła dłoń odgarnęła jej z czoła splątane włosy, a potem kojąco i delikatnie pogładziła po szczypiących policzkach.

– Bo-bolą mnie nogi. W kolanach czuję...

– Wiem, ja też kiedyś to przeżyłem.

– Na pewno nie...

– Do diabła, mówię, że przeżyłem to samo. – Uśmiechnął się do niej. – I wyszedłem z tego, jak ci teraz opowiadam, więc dla ciebie też jest nadzieja.

– Kiedy?

– W sześćdziesiątym czwartym podczas oblężenia Richmond. Kryłem się przed obstrzałem i wylądowałem w lodowatym stawie. Piekło nie jest gorące, skarbie, tylko bardzo, bardzo zimne.

– Walczyłeś... z nami.

Gdy uniosła powieki, przekonała się, że Heath z uwagą jej się przygląda; w jego niezwykle błękitnych oczach malowała się litość i coś, czego nie potrafiła odczytać.

– Tak, jestem z Wirginii.

– Dlaczego jesteś... tutaj?

Nie odpowiedział, tylko spojrzał w ogień, zamykając rozdygotaną Lucy w jeszcze mocniejszym uścisku. Pomyślała, że gdyby nie ta straszna sytuacja, pewnie umarłaby zszokowana. Nigdy dotąd żaden Południowiec jej nie dotykał, a tym bardziej nie trzymał w objęciach. Nieważne jednak, skąd pochodził jej wybawca, czuła się tak bezpiecznie w jego silnych ramionach, zapewniających ochronę przed zimnem.

– Lepiej? – zapytał wreszcie.

– Nie. Jestem przemarznięta od środka... do szpiku kości.

Przesunął ją nieznacznie i sięgnął do kieszeni, skąd wyjął poobijaną srebrną piersiówkę, która połyskiwała w ogniu.

– To ci pomoże.

Odkręcił butelkę, a Lucy poczuła intensywny zapach mocnego alkoholu.

– Słyszałaś o zabijaniu z pięciu metrów?

Reszta w pełnej wersji

Rozdział 2

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 3

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 4

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 5

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 6

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 7

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 8

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 9

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 10

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 11

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 12

Dostępne w pełnej wersji

Rozdział 13

Dostępne w pełnej wersji