Copyright © Katarzyna Kołczewska, 2014

Projekt okładki

Irina Pozniak

Zdjęcie na okładce

Elisabeth Ansley/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-7961-714-2

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Mojej Siostrze

ROZDZIAŁ I

Inspektor Stefan Jaśkiewicz lubił swoją robotę, ale robota nie lubiła inspektora. O siedemnastej zero trzy wrzasnęła głosem przełożonego:

– Pakuj tyłek w auto i zasuwaj na Domaniewską! Mamy skoczka!

Jaśkiewicz podniósł oczy na kwitnące kasztany. Pożałował, że odebrał telefon.

– Ale ja jestem już po służbie! Nie może ktoś inny? – spróbował.

– Nie! Nie może nikt inny. Gdzie jesteś?

– W Łazienkach.

– To masz niedaleko. Zakładaj koguta i zasuwaj!

Stefan westchnął ciężko. W lewej ręce trzymał kebab. Tłusty sos spłynął mu po palcach na spodnie. Zaklął.

– Jaśkiewicz! Nie klnij, tylko do roboty! Biurowce KTS!

– Kto wyskakuje w majowe, słoneczne popołudnie? – wyjęczał, próbując zebrać sos ze spodni i przyciskając barkiem komórkę do ucha.

– Kobieta! Ludzie nie robią takich rzeczy. Jutro rano chcę mieć raport z miejsca zdarzenia i jeszcze z czynności, jakie wykonywałeś w godzinach pracy w Łazienkach w dniu dzisiejszym!

– Jutro jest sobota.

– Ty uważaj sobie!

Nadkomisarz Waldemar Rembiński rozłączył się, a Stefan znowu zaklął. Skończył jeść kebab w dwóch kęsach, wytarł ręce w papierową chusteczkę i ruszył pospiesznie do samochodu. Przejazd na Domaniewską w piątkowe popołudnie, nawet na kogucie, zajął mu kilkanaście minut. Widział, gdzie ma podjechać. Tłumek gapiów, karetka i dwa radiowozy były widoczne z daleka. Zbliżył się do szlabanu przy wjeździe na parkingi. Cieć zerknął w jego kierunku i otworzył bez żadnych pytań. Z drugiej strony stał cały sznurek aut czekających na swoją kolej. Na parkingu był spory ruch. Wszyscy próbowali zacząć majowy weekend. Poza zebranymi pod najwyższym budynkiem. Ci widocznie mieli coś ciekawszego do roboty. Stefan podszedł do tłumku gapiów i wyciągnął blachę.

– Proszę się rozejść! Policja!

Ludzie rozstąpili się, jednak zaraz za nim znowu zamknęli krąg wokół radiowozów i rozciągniętej pomiędzy nimi taśmy. Przy samych drzwiach wejściowych na granitowych płytach leżały zwłoki. Przykryto je folią aluminiową, która odbijała ostre światło słoneczne.

– A ta co? Opala się tutaj? – zapytał Stefan, podchodząc do stojących dwóch policjantów i pokazując brodą ciało.

– Sie ma! – zawołał do niego potężnie zbudowany sierżant.

– Co mamy, Zbychu?

– Elżbieta Miczkowska jakoś tam. Skoczyła z osiemnastego piętra – odpowiedział grubas i zadarł głowę do góry, spoglądając wzdłuż szklanej elewacji budynku. Jaśkiewicz podążył za nim wzrokiem.

– Kiedy?

– Około szesnastej pięćdziesiąt pięć.

– Ktoś to widział?

Mówili półgłosem, stojąc blisko siebie. Zbychu popatrzył wokół znacząco. Za ich plecami i po prawej stronie kłębiło się kilkanaście osób. Po lewej za zamkniętymi szklanymi drzwiami wejściowymi zebrali się kolejni gapie, przyciskający nosy do szyby. Na wprost, pod ich stopami leżała bohaterka popołudnia.

– Wszyscy! To pora, kiedy wychodzą z roboty i zapierdalają do swoich błyszczących aut.

– No dobra, powiedz mi jeszcze, dlaczego w sreberku? Widać ją z daleka.

Zbychu wskazał brodą w stronę karetki.

– Worków im zabrakło.

– No to mamy skoczka z pretensjami do gwiazdorstwa! Techniczni są? – zapytał Stefan.

– Minutę temu pojechali na górę.

– Coś o niej wiemy? Ktoś zawiadomił rodzinę?

Sierżant ruchem głowy wskazał dwie osoby stojące nieco dalej, w rogu budynku, przy popielniczce. Wysoki, szpakowaty mężczyzna około pięćdziesiątki, w ciemnym garniturze, i atrakcyjna blondynka w wieku nieodgadnionym dla inspektora Jaśkiewicza. Zawsze miał z tym problem. Nie potrafił rozpoznać wieku kobiet, pomiędzy trzydziestym a czterdziestym piątym rokiem życia wszystkie wyglądały dla niego tak samo. Kobieta trzymała kurczowo papierosa w lewej dłoni. Prawą, trzęsącą się, manipulowała komórką. Coś próbowała robić, ale jej ruchy wydawały się bezcelowe i nieporadne. Obok tych dwojga stała młoda, drobna policjantka. Notowała coś w zeszycie.

– Ten kolo to podobno szef tej, co wyskoczyła – tłumaczył Spory Zbychu. – A ta blondi to jej koleżanka czy też szefowa. A może podwładna. Nie do końca załapałem. Maryśka ma wszystko spisać. Oni ją znali i podobno mają namiary na męża. Szanowna wylądowała im pod nogami, kiedy wychodzili z pracy.

Stefan wyciągnął telefon i zrobił kilka zdjęć ciała, budynku, drzwi, twardych, masywnych, granitowych płyt. Wiedziała, gdzie wyskakiwać, pomyślał.

Podszedł do przykrytych folią zwłok. Parę metrów na prawo stała karetka. W otwartych bocznych drzwiach siedział znudzony sanitariusz. Drugi stał przy jedynym drzewie w okolicy i palił papierosa. Stefan ukląkł obok ciała, zasłaniając je sobą przed gapiami, i nieznacznie uniósł folię. Pochylił się do ziemi i zajrzał pod płachtę. Kobieta leżała na brzuchu. Nogi miała rozrzucone i wygięte w nienaturalny sposób. Obie ręce przyciskała do piersi jak ktoś, kogo nagle zabolało serce. Szyja była nienaturalnie skręcona, głowa obrócona tak, że widać było większą część twarzy. Czaszka została spłaszczona tam, gdzie uderzyła o granitową płytę. Inspektor Jaśkiewicz stwierdził ze zdziwieniem, że to babka z klasą. Ładna. Szczupła. Króciutkie, modnie ułożone włosy, eleganckie ciuchy, nienaganny makijaż. Nawet tusz na rzęsach się nie rozmazał. Zajrzał w otwarte, zielone oczy. Zauważył soczewki kontaktowe; prawa trochę się przesunęła. Jedyną skazą na nienagannej twarzy była strużka krwi, która zaschła na wargach. Ofiara miała usta pomalowane szminką. Kto sobie maluje usta przed wyskoczeniem z okna?, zapytał sam siebie, a po chwili odpowiedział sobie: Albo babka ma niezłe jaja, albo sama nie wyskoczyła. Coś mu się tu nie podobało. Samobójcy nie robią sobie makijażu, nie wyskakują w butach na wysokim obcasie. Nie w maju, nie o tej porze dnia. Wszystko nie tak, jak powinno. Westchnął ciężko. Nie potrzebował teraz takiej sprawy. Od lat już nie dostawał samobójstw kobiet albo morderstw upozorowanych na samobójstwo. Poczuł, że jeszcze nie jest gotowy na takie śledztwo. Ukłuło go serce.

Zrobił jeszcze parę zdjęć i wrócił do policjantów. Stała wśród nich młoda kobieta w stopniu aspiranta.

– Nie podoba mi się to – oświadczył. – Zbyszek, gadaliście ze świadkami? Ktoś z nią rozmawiał tuż przed albo widział, jak wchodzi na parapet? A zostawiła list pożegnalny?

– Techniczni są na górze, jeżeli coś zostawiła, to znajdą.

– Sprawdziliście nagrania z kamer? Macie listę wjeżdżających na parking samochodów?

– W takich biurach zawsze mają spis osób wchodzących i wychodzących, godziny i tym podobne – odezwała się dziewczyna.

Sierżant popatrzył na nią z góry. Miała wyższy stopień od niego, ale z daleka było widać, że dopiero skończyła szkołę.

– A ty skąd wiesz, dziecko, co oni mają w takich firmach? Byłaś kiedyś w takiej?

– Tak słyszałam – odpowiedziało dziewczę i spuściło głowę.

– Dobry pomysł, pani aspirant! – pochwalił ją Stefan i zaraz dodał ironicznie: – Błysnęłaś! To teraz idź do portiera w budynku i do parkingowego i załatw listę osób wchodzących na osiemnaste piętro dzisiaj od rana. I jeszcze listę wjeżdżających na parking samochodów.

– Ale tych samochodów będzie bardzo dużo – zauważyła pani aspirant, rozglądając się wokół.

– To weź bardzo długą listę – odpowiedział jej Stefan.

– Możemy zabierać? – zawołał sanitariusz z karetki.

– Jeszcze nie.

Nikt z zebranych nie był zadowolony z tej odpowiedzi.

Gapiów wyraźnie ubywało, ale para nadal stała przy popielniczce, gorączkowo o czymś rozprawiając. Kobieta już nie paliła papierosa.

– A kto tam jest? – zapytał Stefan, pokazując kciukiem w górę.

Padły dwa dobrze znane mu nazwiska. Znał je od tamtej sprawy sprzed lat.

– Panie inspektorze! Nie ma co szukać dziury w całym! – zawołał starszy posterunkowy, który stał obok Zbycha. – Pogoda ładna, zaraz mecz! Trzeba kończyć i zbierać się stąd!

– A ty co? – zwrócił się do niego Stefan. – Robotę tu mamy! Na służbie jesteście, Nowak!

– Tak jest, ale nasi grają. Chcemy wrócić na komendę! – wyjęczał tamten.

– I tak dostaną w dupę, więc co tu się podniecać.

Przez chwilę na twarzy policjanta widać było czystą nienawiść.

Zabrzęczał telefon w kieszeni Stefana. Na ekranie wyświetlił się komunikat: „Prosiak dzwoni”.

– Tak, panie nadkomisarzu?

– No i jak to tam wygląda?

– Kiepsko. Raczej to nie samobójstwo. Techniczni jeszcze są na górze. Chcę tutaj trochę popytać i rozejrzeć się.

– Jaśkiewicz! Ty tam nie jesteś od stawiania hipotez i wyroków. Kończcie robotę! Zwolnij ludzi, zabierajcie ciało i do domu! Jest piątek!

– Taa? Prawie zapomniałem – westchnął Stefan, rozłączając się.

Podszedł do tych dwojga przy popielniczce.

– Dzień dobry! Inspektor Stefan Jaśkiewicz, wydział dochodzeniowo-śledczy, Komenda Rejonowa Warszawa-Mokotów. Państwo znali… – Zawahał się przez chwilę. Kiedy popatrzył w twarz kobiety, uznał, że słowo „denatka” absolutnie tu nie pasuje. – Tę… panią… – zdążył już zapomnieć nazwiska.

– Elżbietę? – Blondynka podniosła na niego zapłakane oczy. Były bardzo oryginalnego koloru.

– Pracowaliśmy razem. Grzegorz Pietruski – przedstawił się mężczyzna. – Dyrektor generalny Meyersa na Polskę. Elżbieta jest u nas dyrektorem medycznym. To znaczy była…

– Czy ostatnio miała jakieś kłopoty? Czy zachowywała się dziwnie?

– To znaczy? – zapytał Pietruski.

– Jakieś niestandardowe zachowania. Coś dziwnego, nietypowego dla niej. Nieusprawiedliwione nieobecności w pracy. Niewywiązywanie się z obowiązków. Nagłe zmiany nastrojów. Depresja, płacze, zobojętnienie. Może leczyła się na coś? Może miała jakieś problemy?

Kobieta patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami, jakby zupełnie nie rozumiała, o co chodzi. Powieki miała podpuchnięte i zaczerwienione, wokół oczu sine cienie rozmazanego tuszu. Wyglądała żałośnie. Mężczyzna starał się współpracować.

– Nie wiem. Może trochę. W tym tygodniu spóźniła się do pracy dwa razy. Potem poprosiła o tygodniowy urlop. Była na urlopie tydzień temu, a teraz znowu chciała brać. To dla niej nietypowe. Wydawała się może trochę podenerwowana. Mieliśmy teraz duży kłopot z pewnym ważnym badaniem, którego wyniki trochę nas zaskoczyły i mogły oznaczać kłopot z lekiem już wprowadzonym do obrotu…

Inspektor popatrzył na niego z politowaniem. Facet za bardzo się starał. Stefan postanowił mu przerwać.

– Czy państwo mają może numer do jej rodziny? Do męża?

– Koleżanka już dzwoniła. Kasia, podaj panu numer do Szymona. Podobno już tu jedzie.

– Ale po co? – mruknął Stefan w notatnik.

Blondynka wysunęła do niego telefon z wyświetlonym numerem i nazwiskiem Szymona Iwanowicza. Ręka tak jej się trzęsła, że policjant musiał chwycić za nadgarstek, aby móc odczytać cyfry.

– A pani zauważyła coś dziwnego w zachowaniu koleżanki? – zwrócił się do kobiety.

Jej reakcja go zadziwiła. Blondynka zaczęła rozglądać się nerwowo dookoła, unikając jego wzroku.

– Nie. Nie wiem. Raczej nic nie zauważyłam – odpowiedziała półgębkiem i po jej policzkach znowu popłynęły łzy.

Pietruski podał jej chusteczkę i kobieta schowała w niej twarz.

– Proszę państwa, zapytam wprost, czy wiecie o czymś, co mogłoby skłonić tę panią Elżbietę do popełnienia samobójstwa?

– Samobójstwa?! – wykrzyknął mężczyzna. Kobieta zaszlochała głośno i zawołała:

– Upadła mi pod nogi! Pod nogi! Widziałam to! Widziałam! O Boże!

Stefan westchnął. Pietruski objął koleżankę i uspokajająco poklepał ją po plecach. Twarz miał zmęczoną i bladą.

– Zostawili państwo swoje namiary?

– Tak, ta młoda policjantka wszystko spisała.

– Odezwiemy się i zaprosimy państwa na przesłuchanie. Teraz proszę jechać do domu – powiedział Stefan i już miał się odwrócić i odejść, ale jeszcze zapytał: – Nie ma pan nic przeciwko temu, żebyśmy chwilę się rozejrzeli w firmie?

– Nie, bardzo proszę – odpowiedział Pietruski. – Możemy już iść?

Poszli. Dyrektor niósł czerwoną torebkę blondynki i czarną aktówkę w jednej ręce. Drugą podtrzymywał wiszącą na nim kobietę. Poszli w stronę trzech zaparkowanych nieopodal, identycznych aut. Stefan miał przeczucie, że trzecim powinna była odjechać pani Elżbieta Miczkowska jakoś tam.

ROZDZIAŁ II

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ III

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ V

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IX

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ X

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XVIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XIX

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XX

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXVI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXVII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXVIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXIX

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXX

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXIII

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXIV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXV

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXVI

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XXXVII

Dostępne w pełnej wersji