Copyright © Mateusz Marcin Lemberg, 2014

Projekt okładki

Mariusz Banachowicz

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Adam Pluszka

Korekta

Anna Mirkowska

ISBN 978-83-7961-722-7

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Adriannie

DZIEŃ PIERWSZY

niedziela, 24 października

Kamienica na Koszykowej. Minęły trzy lata, od kiedy z kolejnych pięter wyprowadzili się wszyscy najemcy: kilka miejskich urzędów i prywatna firma.

Aldona Bielska przez blisko trzy dekady sprzątała tu schody, myła podłogi, ścierała kurze i utrzymywała łazienki w czystości. Nowy właściciel sprawił, że na tętniących życiem kondygnacjach zagościły pustka i marazm. Kobieta zachowała dwupokojową służbówkę na parterze kosztem trwającego lata procesu, a właściwie dwóch. Jeden – o bezprawne użytkowanie lokalu – wytoczył jej nowy kamienicznik. W drugim Aldona oskarżyła magistrat, że oddał budynek w prywatne ręce, nie zapewniwszy godnego bytu swojej wieloletniej pracownicy.

Bielska musiała poszukać sobie innych mieszkań do wysprzątania. Wracając wieczorem w stare mury, czuła się co najmniej nieswojo. Niespodziewane stuki w ścianach, stękania posadzek nieraz wyrywały ją ze snu i sprawiały, że jeszcze długo leżała z bijącym sercem, wpatrzona w sufit, nad którym wznosiły się piętra ziejące martwotą.

Tego niedzielnego popołudnia Bielska sprzątała podwórze. Z czystego przyzwyczajenia i wrodzonego zamiłowania do porządku zamiatała okolice śmietnika, zbierała do worków liście opadłe z rosnącego na środku kasztanowca. Coś jej kapnęło na kurtkę. Wściekła machnęła miotłą w kierunku lecącej wrony, chociaż wiedziała, że nie dosięgnie ptaszyska. Śledziła lot czarnych skrzydeł, zła na Stwórcę, który wydał na świat te niewdzięczne stworzenia. Zauważyła, jak siwy ptak usiadł na balustradzie balkonu na czwartym piętrze. Rozejrzał się niczym złodziej planujący włamanie, rozcapierzył skrzydła i jak gdyby nigdy nic wpadł przez uchylone drzwi balkonowe wprost do środka. Przeklęty dziki lokator. Kto tam zostawił otwarte drzwi?

Wróciła do siebie. Zadzwoniła do męża, który kazał jej wezwać gliny. Bielska nie posłuchała od razu. Pojechała rozklekotaną windą na czwarte piętro sprawdzić, czy drzwi do lokalu są zamknięte. Nowy właściciel zmienił wszystkie zamki i nie pofatygował się, aby zostawić jej zapasowe klucze.

Lokal zastała zamknięty. Zapukała, nacisnęła klamkę, krzyczała. Bez odzewu. Zjechała z powrotem parter i wyszła na wewnętrzne podwórze. Do mieszkania właśnie wleciały dwie nowe wrony. Zaniepokojona, poszła zadzwonić do obecnego właściciela. Ale jego telefon milczał.

Trwała niedzielna sesja jazzowa w klubie Tygmont na Mazowieckiej. Wielki Majk podszedł do sceny w trakcie dość długiego pasażu, który Witczak wykonywał na swoim saksofonie altowym. Barman zrobił gest, jakby trzymał słuchawkę przy uchu, po czym wrócił do nalewania trunków. Gitarzysta stojący obok Witczaka zgrabnie przejął temat i przepuścił kolegę, nagradzanego skromnymi brawami.

Niski czterdziestotrzylatek Witczak, komisarz stołecznej policji zwany przez podwładnych Zerą, wypił ostatni łyk drinka o skomplikowanej angielskiej nazwie, której brzmienia nigdy nie potrafił zapamiętać, i narzucając krótką kurtkę, podszedł do czekającego nań samochodu. Za kierownicą siedział wielki jak góra Tymański, czyli Hif, jeden z podwładnych Witczaka, młodszy od niego o dobre osiem lat. Mężczyzna ledwie mieścił się w kokpicie opla.

– Jest dwunastak – oznajmił.

Przezwisko „Hif” wzięło się z czasów, kiedy policjant rozpracowywał gang narkomanów wyłudzających na Centralnym pieniądze. Zaczepiali przypadkowych podróżnych, prosząc o gotówkę, a jeśli nagabywany nie chciał się podzielić zawartością portfela, członkowie gangu grozili mu „czerwoną strzałą”. Określenie to dotyczyło brunatnego płynu, który narkoman nazywał w trakcie napadu „swoją parszywą juchą”. W ten sposób, strasząc strzykawką z własną krwią, owi – jak ich czasem nazywano – kompotowcy zarabiali na codzienną dawkę czarnej euforii. Wodzili Hifa za nos przez trzy miesiące, schwytał ich dopiero po tym, jak przesiedział okrągły tydzień na dworcowej ławce, udając podróżnego. Hif, ukłuty w czasie przeszukania igłą, spędził kilka wesołych tygodni w szpitalu, gdzie przyjmował leki rozwalające mu wątrobę.

Ten ciężki kawałek policyjnego chleba policjant odreagowywał, polując na lisy, dziczki i inną zwierzynę łowną. W codzienne rozmowy – niedotyczące bynajmniej tak istotnych spraw jak długość badyli u łosia, jakość fajek odyńca czy futro mykity – często wplatał elementy żargonu. Dwunastak w języku myśliwskim oznaczał jelenia z bogatym porożem. Witczak zrozumiał. Trup.

Hif, trąbiąc na taksiarzy parkujących niezgodnie z przepisami, wyminął ich gabloty oklejone reklamami korporacji i ruszył w kierunku Kredytowej.

Warszawa tej październikowej nocy przypominała mu miasto z ponurych opowiadań fantastycznych: sprószone mokrym światłem neonów kamienice Śródmieścia błyszczały złowrogo niczym przycumowane statki kosmiczne. Witczak w tych niedoświetlonych budynkach widział raczej czających się w cieniu olbrzymów, gotowych zadać człowiekowi nieoczekiwany cios.

Z klubu Tube odebrali Agnieszkę, trzeciego członka zespołu.

– Która godzina, awruk anolodreip? – zawołała, sadzając swoje chude ciało na tylnym siedzeniu opla. Cyna, znana z mówienia wspak, mogła dzięki tej umiejętności pozwolić sobie na niecenzuralną jazdę nawet przy komendancie Wolskim. Nieodmiennie pozostawiała go z wyrazem konsternacji na twarzy.

– Naganiacz dzwonił – tłumaczył Hif. – Ściągają nas, bo nocny dyżur zajmuje się Rosołowską.

Cyna wzruszyła ramionami. Zgon przebrzmiałej gwiazdy polskiego kina, o którym zdążył już zaszumieć internet, jakoś mało ją obszedł.

Dziewczyna przeszła do kryminalnych zaledwie pół roku temu. Wcześniej z ramienia policji współpracowała z fundacją Itaka. Niespełna trzydziestoletnia, niska i pryszczata, z rzadkimi włosami postawionymi na sztorc za pomocą jakiegoś taniego żelu, w nieodłącznej skórze z podniesionym kołnierzem przypominała niewydarzonego nastolatka, który ukradł ubranie starszemu bratu. Umiała się bić, a dziewczęcą wrażliwość, o którą Zero ją podejrzewał, skrywała pod maską cyniczki.

Na Koszykowej, tuż przy placu Na Rozdrożu, czekał na nich patrol: dwóch zdenerwowanych krawężników w towarzystwie Aldony Bielskiej, byłej gospodyni.

– Co jest, panowie? – rzucił Hif, kiwając kudłatą głową, kiedy wysiedli z krzywo zaparkowanego auta.

– Pani opowie – poprosił Aldonę ryży chudzielec w przekrzywionej czapce. Wymienili z kolegą zmieszane spojrzenia.

Bielska powtórzyła im historię o otwartym oknie i wronach.

Witczak zapalił. Hif przeprosił Aldonę i odciągnął obu mundurowych na bok.

– Co wy, kurwa, w kulki sobie gracie? Po co ja komisarza zrywam z łóżka w środku nocy? Żeby słuchać o jakichś srokach? – ględził. Odwrócił się do Zery. – Przepraszam. Naganiacz gadał, że trup.

Witczak wzruszył ramionami.

– Skoro już jesteśmy, to zajrzyjmy – zdecydował.

– Może ja wyjaśnię – wtrąciła się Bielska. – Te wrony to idą do padliny. Zawsze. A mieszkanie jest zamknięte. Właściciel nie odbiera telefonów.

– Dostęp? – rzucił Hif. Obaj aspiranci znów spojrzeli po sobie. Nie odpowiedzieli.

– Pani prowadzi – zarządził.

Przeszli ciemnym korytarzem.

– Żarówka poszła – sarknęła Bielska. – Ta kutwa, właściciel, nawet grosza nie da.

Wąskimi drzwiami dostali się na dziedziniec, klasyczną studnię. Witczak spojrzał na zaciemnioną pierzeję. Aldona wskazała balkon. Coś tam rzeczywiście się kotłowało. Z piętra dochodziły ponure skrzeki.

– Kurwa – rzucił Hif. – Mówi pani, że drzwi są zamknięte?

Bielska pokiwała głową.

– Z dachu by trzeba, awruk – wtrąciła swoje Cynowska.

– Ma pani klucz na dach? – spytał Witczak. Bielska pokazała gestem, aby iść za nią.

Wjechali na szóste piętro. Przez niskie drzwi weszli do zatęchłego pomieszczenia o pochyłym stropie. Ostre światło gołej żarówki sprawiało, że wszyscy rzucali ekspresjonistyczne cienie. Witczak i Hif mieli latarki. Bielska otworzyła klapę i pokazała drogę.

– Szkoda, że mąż w trasie. Zwierzęta wozi do rzeźni – wyjaśniła, choć nikt jej pytał. – Pójdzie pan przy krawędzi. Tam – wskazała palcem – można się spuścić na balkon piątego. Potem już łatwo.

– Spuścić się, powiada pani. Pewnie nie ma pani żadnej liny? – spytał Hif.

– Może by tak strażaków wezwać? – odezwał się ryży.

Witczak zaśmiał się skrzekliwie jak wrona.

– Dajesz – rozkazał. – Ja za tobą.

Hif poślizgnął się na metalowym poszyciu dachu.

– Ślisko, kurwa – skomentował.

Ruszyli. Krok za krokiem, pochyleni, łapiąc się wystających rur wentylacyjnych. Hif włożył sobie latarkę do ust i po chwili poczuł, jak ślina ścieka mu po obfitym zaroście. Dotarli do miejsca wskazanego przez Bielską. Tymański spojrzał w dół i pokiwał głową. Wyjął latarkę z ust, wytarł o rękaw, poświecił. Ostrożnie klęknął na blasze, położył swoje prawie dwumetrowe ciało, spuścił jedną nogę, a potem drugą. Kolega ubezpieczał go chwytem za kołnierz. Nagle coś trzasnęło i Tymański wyślizgnął się Witczakowi. Poleciał w dół. Klapnął tak mocno, że cały dach aż się zatrząsł.

– Żyjesz? – rzucił Zero z nutą zaciekawienia w głosie.

– Rynna poszła – skomentował Hif.

Witczak opuścił się za nim. Była mroźna, październikowa noc, a obaj spocili się jak bobry w żeremiach.

Hif zeskoczył na drugi balkon. Nagle rozpętało się piekło. Wrony podniosły larum, przez wąskie drzwi przeleciało hurtem kilkanaście opierzonych ciał, uzbrojonych w dzioby i pazury. Tymański wrzasnął. Stracił równowagę, mało co nie przeleciał przez niską barierkę. Młócąc powietrze łapami wielkimi jak cepy, oganiał się od muskających go piór. Wreszcie nastąpiła cisza. Kraczące potwory zniknęły gdzieś na nocnym niebie. Hif poczuł słodkawy zapach, który je przywabił.

– Żyjesz? – spytał ponownie Witczak. W świetle latarki widział tylko kłąb opierzonych, czarno-siwych ciał i machające ręce podwładnego.

– Kurwa – powtórzył swoje zaklęcie Tymański. Splunął. – Pióra mam w ustach.

– Zrób mi miejsce – poprosił Witczak. Zeskoczył.

– Co jest, awruk? – krzyknęła z dachu Cyna, która szła za nimi.

– Wracaj na klatkę, otworzymy ci od środka – odpowiedział Hif. – Poradź Młodemu, żeby zabrał z dołu maskę gazową.

Ptaki zasrały całą podłogę. Światło nie działało. O ścianę tłukła się samotna wrona niemogąca znaleźć wyjścia. Hif ją przydeptał; złamał jej kark.

Lokal składał się z ośmiu pomieszczeń. Oprócz jednego wszystkie były puste, bez żadnego mebla. Pierwszy pokój zastali urządzony. Skromnie: spanie, wieszak, komoda, stół. Obok niewielka kuchnia. Tymański poświecił na łóżko. Bielska miała rację. W pościeli leżał trup. Nagi mężczyzna z twarzą wyjedzoną przez ptaki. Ślady uczty były widoczne na całym ciele. Wrony nie przebiły się na szczęście do jelit, bo wtedy fetor, a nie zwierzęta, zaalarmowałby gospodynię.

Hif poszedł otworzyć drzwi. W progu stała Cynowska, a za nią młodszy aspirant w masce.

– Do końca korytarzem i w prawo – wytłumaczył Tymański. Po chwili usłyszeli charakterystyczne dźwięki wydawane przez człowieka topiącego się we własnych rzygach. Hif zdusił złośliwy śmiech. Chłopak wybiegł na klatkę schodową i wylał z naprędce zsuniętej maski przegląd ostatnich posiłków.

– Wezwij, kogo tam trzeba – zarządził Zero.

Najchętniej daliby sobie spokój z pogotowiem, ale ktoś musiał urzędowo stwierdzić zgon. Tymański obudził prokurator Malicką, a Zero wezwał Henia.

Zakontraktowany przez policję lekarz patolog był zaskakująco przystojnym mężczyzną o delikatnych dłoniach. Witczak za każdym razem, kiedy się spotykali, zachodził w głowę, czemu ktoś tak elegancki nie został znanym chirurgiem plastycznym albo ginekologiem. Czemu wolał plasterkować mózgi i kroić wątroby?

Ich paroletnia znajomość nie wyjaśniła tej niewiadomej. Za jedyny trop mogła Witczakowi służyć zasłyszana kiedyś plotka, że rodzice Henia byli właścicielami domu pogrzebowego, a on praktycznie wychował się w kostnicy.

Lekarz traktował swoją pracę jak hobby. Wezwany, zjawiał się o dowolnej porze dnia i nocy, gotów z zapałem pochylić się nad zwłokami.

– Pieprzony ornitolog – mruknął Henio w progu. Chłopaki z Cynowską przynieśli z bagażnika czekające tam na podobną okazję lampy na statywach.

Przystąpili do swoich zadań. Cyna zdążyła zebrać ślady i obfotografować miejsce zdarzenia jeszcze zanim przyjechał Henio. Tymański spisywał swoje kwity. Witczak miał pójść z Bielską zbudzić sąsiadów z kamienicy przy alei Przyjaciół. Ich okna wychodziły na trefne podwórze.

Czekał jednak na prokurator Malicką. Drobna brunetka o dużych kasztanowych oczach, której wiek oceniał na kilka lat przed czterdziestką, sprawiała, że pocił się w dziwnych miejscach. Lubił ją jako współpracownika. Równocześnie odgrywała ona główne role w niejednej z fantazji, które snuł nocami. Z reguły potem nie mógł już usnąć.

Nie kochał się w niej. Dawno temu uznał, że w jego życiu nie ma zwyczajnie miejsca na zauroczenia typowe dla wczesnej młodości. Malicka zaś była szczęśliwą mężatką. Nigdy też nie doszło między nimi do czegokolwiek więcej niż tylko przyjacielskiego flirtu, który sprowadzał się do przekomarzań na temat starokawalerstwa Witczaka i dyspozycyjności Malickiej. Lubiła go. Czasem omawiali sprawy zawodowe na mieście przy kawie lub jedząc lunch w knajpce z żarciem z Indonezji.

Tego wieczoru na kolację jadła krewetki. Lubiła połykać ogonki. Witczak je dostrzegł i przyłapał się na zazdrości. Malicka rzygała w kącie. Patrzył na nią z rozczuleniem.

– Przepraszam – szepnęła, przecierając usta rękawem bluzy. O tej porze Witczak gotów był jej wybaczyć wszystko. Najchętniej by ją przytulił, ale musieli wracać do rzeczywistości.

Cyna w sąsiednim pokoju spisywała protokół oględzin trupa.

– Jak długo tu leży? – rzuciła Malicka do Henia.

– Trudno powiedzieć – odpowiedział.

– Co o tym wszystkim myślisz? – spytała, odruchowo bekając.

– Dziwne – mruknął.

– Sprecyzuj, Henio, nie mamy całej nocy – poprosił Witczak.

– Niektóre rany noszą cechy przyżyciowe. – Patolog wskazał na twarz.

– Wyjadły mu gałki na żywca? – zdziwiła się Malicka.

– I nie bronił się? – spytał zaskoczony Tymański.

– Nie znalazłam żadnych dragów – dodała Cynowska.

– Wyniki toksykologii powinny dać nam jakąś odpowiedź – uciął Henio.

Witczak zajmował czteropokojowe mieszkanie na parterze willi przy Sobieskiego. Dom był ruiną. Wieloletnie spory własnościowe sprawiły, że nieremontowany budynek niszczał. Otoczony dzikim ogrodem, który nie izolował mieszkańców ani od hałasów ulicy, ani od zapachów dochodzących z sąsiedniej restauracji, przypominał chatkę czarownicy albo dom Normana Batesa z Psychozy.

Zero zajrzał do salonu, gdzie na kanapie leżała śpiąca kobieta. Pilot w jej dłoni celował w telewizor. Na ekranie migał nocny konkurs, ładna dziewczyna przy tablicy z wielką krzyżówką zapewniała o „otwartej linii”.

Kobieta sapała przez sen. Witczak spojrzał na nią z mieszaniną współczucia i obawy. Z żalem przyznawał, że ich dawny związek przypominał raczej szereg uników. Określenie „związek” było zresztą bardzo na wyrost, pieśń przeszłości. Po prostu mieszkali razem i wyświadczali sobie nawzajem codzienne przysługi. Witczak opłacał rachunki, ona gotowała, prała, rzadko szła z nim do łóżka. Z większą hojnością obdarzała Zerę ironią i sarkazmem, zapewne obwiniając go o własne niepowodzenia. Bezsilny wobec jej kobiecości, starał się bywać u siebie jak najrzadziej. Tym sposobem widywali się głównie wtedy, gdy jedno bądź drugie już spało. Jak dzisiaj.

Zero usiadł w kuchni i przy włączonej lampce nastawił wodę. Zapalił. Nigdy nie miał problemów z alkoholem jak jego ojciec. Popadł jednak w uzależnienie od tanich fajek z przemytu. Popielniczka na stole zawsze zapełniała się podczas jego nocnych nasiadówek. Trudności ze snem wyniósł z domu rodzinnego, prawdopodobnie odziedziczył je po matce, która skończyła z o wiele poważniejszymi problemami na zamkniętym oddziale szpitala psychiatrycznego. Niemniej wszystko zaczęło się właśnie od bezsenności.

Wiedział, że przez obciążenie genetyczne stoi na równi pochyłej. Choroba ukryta w komórkach jego mózgu sprawiła, że zrezygnował z życia osobistego i zastąpił je protezą w postaci Małgorzaty. Nie chciał mieć dzieci. Uważał, że nawet jeśli sam nie zachoruje, z pewnością mógłby przekazać im piętno. Lekarz matki uspokajał go jednak i zapewniał, że psychoza powinna się była ujawnić w okolicach trzydziestki, a groźbę dziedziczenia właściwie też można podać w wątpliwość.

Witczak osiągnął już taki wiek, że myśli o założeniu rodziny zostawił za sobą. Jego zdaniem było już na to po prostu za późno i właściwie moment, kiedy przekroczył czterdziestkę, przyjął z ulgą. Wierzył, że teraz może się zająć wyłącznie pracą.

Właśnie wtedy, aby uczcić ten moment, wyruszył w niefortunną, jak się okazało, wyprawę do Hiszpanii, kraju ulubionej lektury dzieciństwa: Don Kichota. Spędził tydzień w deszczu, gapiąc się z niedowierzaniem na sewilską Giraldę, minaret przemieniony w dzwonnicę katedry. Musiał przebyć trzy i pół tysiąca kilometrów, aby się dowiedzieć, że pierwowzór stalinowskiego Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie powstał w kulturze rekonkwisty! Niesamowite. Od tamtej podróży widok najwyższego budynku w rodzinnym mieście, zaprojektowano zgodnie z socrealistycznymi kanonami, nieodmiennie przenosił go do La Manchy i na równiny Estremadury.

Pobyt w Andaluzji Witczak uznał za pasmo porażek: nie potrafił się porozumieć z kelnerami, hotel okazał się zawilgoconą dziurą z przeciekającym dachem i obskurną łazienką, pogoda była najgorsza od lat. Zrażony do zagranicznych wojaży, naprędce przebukował bilet lotniczy i resztę wolnego czasu spędził w starej daczy rodziców pod Piasecznem, zajadając się gruszkami.

Wypiwszy herbatę i skończywszy trzecią tego dnia paczkę fajek, sprawdził godzinę i poszedł do sypialni. Dochodziła piąta trzydzieści. Na siódmą był umówiony w wydziale.

Po odstawieniu Witczaka Hif podrzucił Cynowską na Sadybę, po czym przejechał mostem Siekierkowskim na drugą stronę Wisły, zjechał na Wał Miedzeszyński, a następnie po dwóch kilometrach skręcił na lewo i zagłębił się w osiedle domków jednorodzinnych. Zaparkował pod jednym z nich, pilnie strzeżonym przez systemy czujników ruchu i kamery.

Podszedł do bramy i wklepał na klawiaturze domofonu kod. Zamek wydał pojedynczy pisk, Hif pchnął skrzydło furtki, wszedł do ogrodu i dokładnie zamknął za sobą wejście na posesję. Znalazł się w swoim królestwie.

Pierwsze kroki skierował do aneksu kuchennego, gdzie dobrał się do doskonale zaopatrzonej lodówki. Sprzęt był potężnych rozmiarów. Za każdym razem, kiedy Hif otwierał jedne z dwojga drzwi tej lodowej szafy, był pewien, że mógłby w jej wnętrzu przeżyć atak atomowy. Nieco marudził, bo nie wiedział, na który z piętnastu gatunków piwa belgijskiego miał ochotę (wybrał miętowe), zamknął część przeznaczoną wyłącznie na trunki, otworzył drugą, wyjął ukochaną wiejską kiełbasę i opuścił aneks. Agata, do której należał dom, chrapała w sypialni.

Skierował kroki do sali kinowej, gdzie zaczął przebierać w płytach DVD. Kolekcja kina fantastycznonaukowego zajmowała całą ścianę pomieszczenia. Po chwili z głośników ryknęły fanfary wytwórni 20th Century Fox, a ekran pięćdziesięciocalowego ciekłokrystalicznego telewizora zalała czerń kosmosu. Rozpoczął się seans Obcego 3 w wersji reżyserskiej. Hif znał film na pamięć; tę część lubił najbardziej z całej serii. Dlatego wypiwszy piwo i pożarłszy pęto kiełbasy, zapadł w spokojny sen.

Po drugiej stronie Wisły, w trzypokojowym mieszkaniu na piątym piętrze wieżowca z lat siedemdziesiątych, postawionego w technologii „rama H”, Cyna starała się nie zbudzić śpiącej w sypialni Anki, dziewczyny, którą poznała trzy miesiące wcześniej w knajpie Mandarynka.

Znajomość rozwijała się dynamicznie. Zdążyły już dwa razy ze sobą zerwać i kolejne dwa do siebie wrócić. Każdy okres niezgody zamykały namiętnym seksem na wielkim łóżku zakupionym w Ikei. Związek z Anką był dziewiątym z kolei w ciągu trzech lat, które dzieliły Cynę od wyprowadzki z mieszkania matki, mieszczącego się na ulicy Stefana Bryły w jednym z potężnych mrówkowców na Służewcu.

Cyna przyzwyczaiła się już do ciągłych zmian warty w swoim łóżku. Ich przyczyna nie leżała w kapryśnym charakterze dziewczyny, ale w jej nienasyceniu. Miała naturę zdobywcy, a także dążyła do ideału, marzyła o Claudii Schiffer w swojej pościeli. Z początku podrywała same brzydule, ciesząc się, że mimo jej wyglądu w ogóle ktoś chciał spędzić z nią noc.

Tak naprawdę Cyna nie uważała się za lesbijkę, ale za mężczyznę w ciele kobiety. W swojej sytuacji zorientowała się dość wcześnie, jeszcze w szkole podstawowej. W liceum poszła do psychologa, od którego dowiedziała się, że cierpi na zespół dezaprobaty własnej płci. Zainteresowanie dziewczynami musiała tłumić aż do dwudziestki, kiedy powiedziała „dość” dominującej matce. Wynajęła mieszkanie i rozpoczęła życie na własny rachunek.

Dorywcze prace w klubach nocnych szybko sprawiły, że otarła się o narkotyki. Udało jej się jakoś pozbierać. Wstąpiła do policji, a potem nawiązała współpracę z ruchem obrony kobiet. Przez kilkanaście miesięcy działała w fundacji Itaka, zajmującej się zaginionymi. Wciąż jednak szukała czegoś więcej, pociągały ją sytuacje skrajne. W fundacji spotkała inną policjantkę, Marlenę, z którą nawiązała krótki romans. Marlena, najbrzydsza z jej partnerek, skontaktowała Cynę ze swoim przełożonym. Ich zespół rozpracowywał właśnie gang Marszałka – Łotysza, którego podejrzewano o werbowanie dziewcząt do niemieckich burdeli. Cyna znalazła wreszcie swoją niszę.

Namówiła szefa Marleny na współpracę. Przekonała go, że dotrze do Marszałka jako policjant pod przykryciem. Góra tego nie przyklepała, „ochrona fizyczna operatora niemożliwa”, odpowiedzieli. Wtedy Cyna postanowiła działać sama. Werbunek miał kilka postaci. Jeden ze sposobów polegał na załatwianiu legalnej pracy w RFN. Na miejscu zaczynały się problemy, narastały długi kobiet wobec pośrednika, który proponował prostytucję jako formę spłaty pożyczki. Wraz z mijającymi miesiącami okazywało się, że przez absurdalnie wysokie oprocentowanie długów nigdy nie uda się ich spłacić. W ten sposób koło się zamykało.

Drugą metodą stosowaną przez Marszałka i jego ludzi były porwania. Cynę, kiedy już zaczęła się kręcić wokół Łotyszy, napojono alkoholem z pigułką gwałtu, a następnie zgarnięto z ulicy. Najpierw siedziała zamknięta w piwnicy jakiegoś domu. Potem została wywieziona za granicę w schowku na tirze.

Przeżyte piekło wyryło w psychice Cyny głęboką nienawiść do przemysłu erotycznego i związanych z nim mężczyzn. Jej akcja zakończyła się sukcesem, ale policjantka nie była już tym samym człowiekiem. Porzuciła myśli o poddaniu się operacji zmiany płci.

Po powrocie do Polski i otrząśnięciu się z depresji napisała raport z wnioskiem o przeniesienie do kryminalnych. Otrzymała poparcie przełożonego Marleny, zdała wszystkie testy. Zdecydowała też o rozpoczęciu studiów zaocznych. Poszła na prawo.

Cynowska zrzuciła ubranie na podłogę sypialni, ziewnęła, przeciągnęła się i wkradła do łóżka, aby wtulić się w pachnące nocą ciało Anki.

DZIEŃ DRUGI

poniedziałek, 25 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ TRZECI

wtorek, 26 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ CZWARTY

środa, 27 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ PIĄTY

czwartek, 28 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ SZÓSTY

piątek, 29 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ SIÓDMY

sobota, 30 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ ÓSMY

niedziela, 31 października

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DZIEWIĄTY

poniedziałek, 1 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DZIESIĄTY

wtorek, 2 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ JEDENASTY

środa, 3 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DWUNASTY

czwartek, 4 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ TRZYNASTY

piątek, 5 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ CZTERNASTY

sobota, 6 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ PIĘTNASTY

niedziela, 7 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ SZESNASTY

poniedziałek, 8 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ SIEDEMNASTY

wtorek, 9 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DWUDZIESTY

piątek, 12 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ OSIEMNASTY

środa, 10 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DZIEWIĘTNASTY

czwartek, 11 listopada

Dostępne w pełnej wersji

DZIEŃ DWUDZIESTY

piątek, 12 listopada

Dostępne w pełnej wersji

Podziękowania

Dostępne w pełnej wersji