Tytuł oryginału

GATES OF PARADISE

Copyright © 1989 by the Vanda General Partnership

Pocket Books, a division of Simon & Schuster Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Izabella Marcinowska

Zdjęcie na okładce

© Elisabeth Ansley/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Agnieszka Rosłan

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8069-498-9

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

PROLOG

Jedyną osobą, z którą mogłam dzielić moje najtajniejsze sekrety, był Luke Casteel junior. Tylko przy nim czułam, że żyję naprawdę, i w głębi serca wiedziałam, że Luke czuje to samo, choć nigdy nie miał śmiałości mi o tym powiedzieć. Chciałam być z nim, patrzeć na niego, tonąć w tych ciemnoszafirowych oczach i mówić mu, co naprawdę czuję. Ale taka bliskość była zakazana. Luke Casteel junior był moim bratem przyrodnim.

Znalazłam jednak sposób, abyśmy mogli wpatrywać się w siebie nawzajem przez długie godziny, z czystym sumieniem, nie martwiąc się, że ktoś odkryje nasz sekret. Było tak, kiedy go malowałam. Zawsze chętnie mi pozował. Oddzielona od niego sztalugą, używając jej w roli okna, które nas oddziela, mogłam do woli studiować tę śniadą twarz o wyrazistych kościach policzkowych i idealnych rysach. Mogłam bez przeszkód utrwalać na płótnie spadające mu na czoło niesforne czarne loki.

Luke miał włosy mojej ciotki Fanny, a szafirowe oczy i perfekcyjny nos odziedziczył po ojcu. Zarys jego ust i ostre, regularne linie szczęki zdradzały siłę i charakter. Mimo woli dopatrywałam się w nim podobieństwa do mojego ojca, a nawet do siebie. Był tak samo szczupły i wysoki jak tata, i trzymał się prosto jak on. To podobieństwo nieodmiennie mnie smuciło. Przypominało mi, że Luke nie jest moim legalnym bratem przyrodnim, tylko bratem przyrodnim z nieślubnego łoża; owocem chwilowego zauroczenia taty ciotką Fanny, siostrą mojej mamy. Wszyscy o tym wiedzieli, ale w myśl niepisanej umowy nie wspominano o tej sprawie.

Usiłowaliśmy udawać, że jej nie ma, zepchnąć ją w mrok, choć oboje wiedzieliśmy, co plotkują o nas ludzie w Winnerrow. Moja rodzina, jakkolwiek jedna ze znaczniejszych i najzamożniejszych w mieście, była jednak mocno nietypowa. Luke junior mieszkał ze swoją matką, Fanny Casteel, dwa razy zamężną. Pierwszy raz wyszła za człowieka od siebie starszego, który szybko umarł. Potem związała się z mężczyzną o wiele młodszym, który ją porzucił.

Wszyscy w Winnerrow pamiętali słynną rozprawę sądową, w trakcie której mama i ciotka Fanny walczyły o opiekę nad bratem przyrodnim Fanny, małym Drakiem. Drake był sierotą; jego ojciec Luke ze swoją nową żoną, Stacie, zginęli tragicznie w wypadku samochodowym. Drake miał wtedy pięć lat. Opiekę przyznano ciotce Fanny, ale później mama dogadała się z nią i Fanny zrzekła się praw do dziecka za niemałą sumę.

Drake nie znosił o tym słuchać i nieraz wdawał się w szkole w bójki, kiedy chłopcy dokuczali mu, że został „sprzedany i kupiony”. Zresztą, jak mówiła mama, Drake odziedziczył zapalczywy charakter po swoim ojcu. Był przystojny, atletycznie zbudowany i wysportowany, inteligentny i bardzo ambitny. Aktualnie robił dyplom w Harvard Business College. Choć praktycznie był moim wujem, zawsze traktowałam go jak starszego brata. Mama i tata wychowali go jak własnego syna.

Większość ludzi w Winnerrow zna historię mamy, jej trudne dzieciństwo na Wzgórzach Strachu, śmierć jej matki przy porodzie, a potem – po latach spędzonych w nędznej chałupie – pałacowe życie z bogatą rodziną matki, Tattertonami.

Mieszkała w Farthinggale Manor, Farthy, jak nazywała tę rezydencję w rzadkich chwilach, kiedy udało mi się namówić ją na wspomnienia z tamtych czasów.

Za to ja i Luke często rozmawialiśmy o Farthy.

Farthinggale Manor królowało w naszej wyobraźni. To magiczny, ale i złowrogi wielki dom; zamek tysiąca sekretów, z których część – o czym wiedzieliśmy – dotyczyła nas. W posiadłości nadal mieszkał tajemniczy Tony Tatterton, który poślubił naszą prababcię i od lat kierował słynną Wytwórnią Zabawek Tattertonów, obecnie luźno już tylko związaną z Fabryką Zabawek w Winnerrow, niegdyś swą filią. Z powodów, o jakich mama nigdy nie chciała rozmawiać, wolała nie mieć z Tonym nic wspólnego, choć regularnie przysyłał nam kartki z życzeniami urodzinowymi i świątecznymi. Mnie, odkąd pamiętam, na urodziny przysyłał też lalki z różnych stron świata. Dobrze, że mama pozwalała mi je zatrzymać. Miałam chińskie lalki, delikatne jak porcelana, o długich, prostych, czarnych włosach, i lalki z Holandii, Norwegii i Irlandii, w kolorowych strojach, o ślicznych, wesołych buziach.

Chcieliśmy z Lukiem dowiedzieć się więcej o Tonym Tattertonie i Farthy. Drake także był tego ciekaw, choć nawet w części nie rozmawiał o tych sprawach tyle co my. Och, gdyby nasz rodzinny dom, Hasbrouck House, był otwarty na rodzinną przeszłość tak, jak bywał otwartym domem w weekendy, kiedy przybywali przyjaciele rodziców i poruszali się po nim swobodnie. Tyle pytań domagało się odpowiedzi! Co sprawiło, że moi rodzice wrócili tutaj, porzucając bogaty, olśniewający świat Farthinggale Manor? Dlaczego moja mama tak bardzo chciała wrócić do Winnerrow, gdzie wielu nadal uznawało ją za wywłokę z gór? Choć była nauczycielką, tamtejsze bogate, snobistyczne towarzystwo nigdy jej nie uznało.

Tyle mrocznych tajemnic kryło się wokół nas; czaiło się w zakamarkach naszych umysłów jak stare pajęczyny. Odkąd pamiętam, czułam, że czegoś powinnam się o sobie dowiedzieć, ale nikt nie kwapił się, żeby mi to zdradzić – ani moja mama, ani tata, ani Drake. A jednak wyczuwałam tajemnicę w chwilach milczenia, które czasami zapadało pomiędzy rodzicami, pomiędzy nimi a mną, a już zwłaszcza pomiędzy mną a mamą.

Żałowałam, że nie mogę podejść z pędzlem do pustego płótna i wymalować na nim prawdy. Może dlatego, odkąd pamiętam, byłam opętana malowaniem. Bezustannie tworzyłam; praktycznie nie było dnia, żebym czegoś nie namalowała. Było to dla mnie równie niezbędne do życia i oczywiste jak oddychanie.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział pierwszy

RODZINNE SEKRETY

– O nie! – zawołał Drake, stając za mną. Nie zauważyłam go, tak byłam zajęta malowaniem. – Znów kolejny widoczek Farthinggale Manor, z Lukiem juniorem gapiącym się z okna na chmury. – Teatralnie wywrócił oczami i udał, że mdleje.

Luke wyprostował się i odgarnął włosy z czoła. Zawsze tak robił, kiedy był zakłopotany albo zdenerwowany. Odwróciłam się powoli, gotowa ofuknąć Drake’a w stylu panny Marbleton, mojej i Luke’a nauczycielki angielskiego, która bez przerwy karciła uczniów, ale zobaczyłam jego szelmowski uśmiech i oczy błyszczące jak dwa czarne kamienie. Jak zwykle mnie rozbroił. Był niesamowicie przystojny, ale bez względu na to, ile razy się golił, zawsze miał cień zarostu na twarzy. Moja mama z czułością przeciągała mu dłonią po policzku i żartem prosiła, żeby zgolił te kolce jeżozwierza.

– Drake – powiedziałam miękko, błagając go spojrzeniem, żeby przestał się już nad nami pastwić.

– Ale tak jest, prawda, Annie? – upierał się. – Namalowałaś chyba z dziesięć obrazów takich jak ten, gdzie Luke jest w domu albo przechadza się po ogrodach. A przecież tam nigdy nie był!

Ostatnie zdanie wypowiedział prowokacyjnym tonem, jakby chciał podkreślić, że on sam dostąpił tego przywileju. Przechyliłam głowę, tak jak robiła to mama, kiedy nagle coś sobie uświadomiła. Czyżby był zazdrosny, że swoim stałym modelem uczyniłam Luke’a? Nie przyszło mi do głowy, żeby poprosić Drake’a o pozowanie, gdyż nie potrafił dłużej wysiedzieć spokojnie.

– Moje obrazy Farthy nigdy nie są takie same – powiedziałam z urazą. – Maluję wyłącznie z wyobraźni i według tego, co usłyszałam od mamy i taty.

– Wydawałoby się, że to dla wszystkich jasne – stwierdził Luke, nie odrywając wzroku od podręcznika do literatury angielskiej.

Drake uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Co sprawiło, że Wielki Budda przemówił? – zapytał z uciechą. Uwielbiał droczyć się z Lukiem.

– Drake, przestań, bo stracę natchnienie – prosiłam. – Kiedy przychodzi twórczy moment, artysta musi go zatrzymać, tak jak trzyma się pisklę w dłoni, delikatnie, ale stanowczo. – Zdawałam sobie sprawę, że moje artystyczne wyznanie zabrzmiało nieco pretensjonalnie, ale nie znosiłam, kiedy Luke i Drake zaczynali swoje przepychanki.

Moje błagania wreszcie przyniosły skutek. Rysy Drake’a złagodniały.

– Przepraszam. Po prostu chciałem wyrwać stąd na chwilę naszego Platona. Potrzebujemy dziewiątego zawodnika do softballu.

Luke spojrzał na niego znad książki, zaskoczony zaproszeniem. Nieufnie obserwował Drake’a spod zmrużonych powiek. Czy propozycja jest szczera? Drake przyjechał z uczelni do domu na przerwę wiosenną i dotąd przeważnie spędzał czas ze swoimi dawnymi przyjaciółmi.

– Sam nie wiem… – Luke spojrzał na mnie. – Muszę się uczyć do sprawdzianu – dodał szybko – i pomyślałem, że przez ten czas Annie może mnie…

– Jasne, jasne, rozumiem, mój ty Einsteinie – odpowiedział Drake głosem ociekającym sarkazmem. – Tyle że wiedzy nie czerpie się wyłącznie z książek i powinieneś o tym wiedzieć – dodał, poważniejąc. – Trzeba poznawać ludzi, pogłębiać kontakty, sprawić, żeby ludzie cię lubili i szanowali. Oto sekret sukcesu. Więcej prezesów wywodzi się z boisk niż z sal wykładowych – perorował, podkreślając swoje tezy gestami.

Luke milczał. Przeczesał dłonią czuprynę i wlepił w Drake’a to swoje stoickie, lecz bystre, analityczne spojrzenie, czego Drake wyjątkowo nie znosił.

– Ach… niepotrzebnie strzępię sobie język – mruknął i odwrócił się do mnie. – Mówiłem ci, że Farthy jest szare, a nie niebieskie – powiedział, patrząc na mój obraz.

– Byłeś tam tylko parę razy i miałeś wtedy pięć lat. Na pewno nie wszystko pamiętasz – powiedział Luke, przychodząc mi w sukurs.

– Nie zapomina się koloru takiego wielkiego domu! – Drake nie krył irytacji. – Wiek nie ma tu nic do rzeczy.

– Czyżby? Kiedyś opowiadałeś nam, że są tam dwa zewnętrzne baseny, a potem Logan sprostował to, mówiąc, że jeden był w środku, a drugi na zewnątrz – ciągnął bezlitośnie Luke.

Jeśli chodziło o Farthy, zawsze staraliśmy się z Lukiem trzymać tego, czego zdołaliśmy się dowiedzieć, nawet jeśli były to drobne szczegóły. Skąpiono nam wiedzy na ten temat i musieliśmy ją z trudem zdobywać.

– Czyżby, Sherlocku Holmesie? – powtórzył Drake i jego spojrzenie stało się chłodne. Nie lubił być poprawiany, zwłaszcza przez Luke’a. – Otóż przyjmij do wiadomości, że nigdy nie twierdziłem, jakoby tam były dwa zewnętrzne baseny; powiedziałem tylko, że były dwa baseny. Nie słuchasz, kiedy do ciebie mówię. Zawsze mnie dziwiło, jakim cudem tak dobrze radzisz sobie w szkole. Może ściągasz?

– Drake, proszę! – Chwyciłam go za rękę i delikatnie ścisnęłam.

– Kiedy on naprawdę nie słucha. Chyba że ty do niego mówisz. – Uśmiechnął się z satysfakcją, bo dotknął czułego miejsca.

Luke zarumienił się; spojrzenie jego niebieskich oczu na sekundę spoczęło na mnie, zanim odwrócił się z posmutniałą twarzą.

Popatrzyłam w dal ponad jego głową, na Wzgórza Strachu o wierzchołkach zasłoniętych chmurą, którą wiatr wyrzeźbił w kształt łzy. Nagle zachciało mi się płakać – i nie tylko z powodu niesnasek pomiędzy Drakiem a Lukiem. Nie po raz pierwszy melancholijny nastrój spadał na mnie jak czarna chmura nasuwająca się na słońce. Zauważyłam przy tym, że smutek często stymulował mnie do malowania. Malowanie niosło ulgę, przywracało równowagę i spokój. Tworzyłam na płótnie taki świat, jakiego pragnęłam; świat widziany moimi wewnętrznymi oczami. Mogłam sprawić, że zapanuje w nim wieczna wiosna albo zima jak z bajki. Czułam się niczym czarodziejka wyobrażająca sobie coś niezwykłego i pięknego, a potem wyczarowująca to na płótnie. Kiedy szkicowałam swoją najnowszą wersję Farthy, świat wokół nabierał ciepła, jakbym strząsnęła z niego cień i wpuściła światło. Teraz, gdy z winy Drake’a mój dobry nastrój uleciał bezpowrotnie, powrócił smutek.

Uświadomiłam sobie, że obaj patrzą na mnie, zmartwieni moją ponurą miną. Zdusiłam płacz.

– Moje obrazy Farthinggale Manor różnią się od siebie, bo samo Farthy się zmienia – powiedziałam cicho.

Luke popatrzył na mnie wielkimi oczami i uśmiech przemknął po jego miękkich wargach. Wiedział, co oznacza ten ton w moim głosie. Znów mieliśmy zacząć naszą grę fantazji, kiedy pozwalaliśmy naszej wyobraźni wędrować swobodnie, nie krępując jej niczym i nie bojąc się rozmawiać o sprawach, które inne nastolatki uznałyby za głupie.

Jednak nasza gra była jeszcze czymś więcej. Kiedy bawiliśmy się w nią, mogliśmy mówić to, czego normalnie nie śmielibyśmy sobie powiedzieć. Mogłam być księżniczką, a on moim księciem. Mogliśmy zwierzać się sobie z najgłębszych uczuć, udając, że nie chodzi o nas, tylko o wyimaginowane postacie, w które się wcieliliśmy. W takich chwilach żadne z nas nie czerwieniło się ani nie odwracało wzroku.

Drake pokręcił głową. On też wiedział, co się szykuje.

– O nie! – jęknął i teatralnie złapał się rękami za głowę. – Wy znowu swoje!

Zignorowałam go i spoglądając na obraz, mówiłam dalej:

– Może Farthy jest jak pory roku, szare i ponure zimą, błękitne i ciepłe latem. – Uniosłam wzrok, jakby wszystkie pomysły spłynęły na mnie z nieba, i zaraz wróciłam spojrzeniem do Luke’a.

– A może staje się tym, czym chcesz, żeby się stało – podsunął Luke, podejmując wątek. – Jeśli zechcesz, żeby było z cukru i syropu klonowego, będzie takie.

– Cukier i syrop klonowy? – Drake zachichotał.

– Czemu nie? A ja chcę, żeby Farthy było wspaniałym zamkiem, z lordami, służbą i smutnym księciem snującym się po krużgankach, czekającym na swoją księżniczkę – odpowiedziałam.

– Może ja byłbym tym księciem? – podchwycił Luke, wstając. – I czekałbym na ciebie?

Serce zabiło mi szybciej, kiedy się zbliżył. Ujął mnie za rękę; dotyk jego palców był ciepły i delikatny. Jego twarz znalazła się tuż przy mojej twarzy.

– Annie, moja księżniczko – szepnął, kładąc mi dłonie na ramionach.

Czułam łomot serca w uszach. Chciał mnie pocałować.

– Hola, nie tak szybko! – zawołał nagle Drake. Pochylił się, opuścił ramiona i wyglądał teraz jak garbus. Zagiął palce w szpony i ruszył na mnie. – Jestem Tony Tatterton – zachrypiał złowrogo. – Przyszedłem, żeby zabrać ci twoją księżniczkę, sir Luke. Żyję w najczarniejszych trzewiach zamku Farthy i zabiorę tam z sobą Annie, aby uczynić ją królową ciemności! – Wybuchnął głośnym, demonicznym śmiechem.

Wyraz zaskoczenia na naszych twarzach go otrzeźwił. Wyprostował się z zakłopotaną miną.

– Co za głupota! – prychnął. – O mało nie dałem się w to wkręcić.

– To nie jest głupota. Fantazje i marzenia czynią nas twórczymi. Tak ostatnio mówiła nam na lekcji panna Marbleton, prawda, Luke?

Luke bez słowa skinął głową. Sprawiał wrażenie głęboko urażonego. Wbił wzrok w podłogę i przygarbił się jak tata, kiedy coś go martwiło. Luke przejął bardzo wiele cech taty.

– Mam nadzieję, że nie chodziło jej o wymysły na temat Farthy – stwierdził Drake.

– A ty nigdy nie zastanawiałeś się, jak naprawdę wygląda Farthy? – zapytałam.

Wzruszył ramionami.

– Któregoś dnia urwę się z uczelni i pojadę tam. To nie jest daleko od Bostonu – powiedział nonszalancko.

– Serio? – Pozazdrościłam mu tego pomysłu.

– Jasne, a czemu nie?

– Przecież wiesz, że mama i tata nie chcą nawet słyszeć o Farthy – przypomniałam mu. – Będą wściekli, jeśli tam pojedziesz.

– Dlatego… nic im nie powiem. Powiem tylko wam. To będzie nasz sekret, Annie – dodał, zerkając wymownie na Luke’a.

Spojrzeliśmy z Lukiem na siebie. Drake nie był nawet w połowie tak zaangażowany w sprawy przeszłości i Farthy jak my.

Od czasu do czasu udawało mi się obejrzeć wspaniałe zdjęcia z bajkowego przyjęcia weselnego rodziców w Farthinggale Manor. Były na nich tłumy eleganckich ludzi, mężczyzn w smokingach i kobiet w olśniewających kreacjach, przy stołach uginających się od potraw, obsługiwanych przez tabuny służby. Kelnerzy kręcili się wśród nich z kieliszkami szampana na tacach.

Było też zdjęcie mamy tańczącej z Tonym Tattertonem. Wyglądał atrakcyjnie niczym gwiazdor filmowy, a mama była taka promienna, śliczna i świeża. Jej bławatkowe oczy, które odziedziczyłam, błyszczały jak gwiazdy. Patrząc na nich, trudno było uwierzyć, że ten człowiek mógł zrobić coś tak okropnego, że go znienawidziła. Jakże smutne i zarazem tajemnicze było to wszystko. Przyciągały mnie te zdjęcia, jak gdyby wpatrywanie się w nie miało ujawnić mroczny rodzinny sekret.

– Zastanawiam się, czy kiedykolwiek zobaczę Tony’ego na własne oczy. Zazdroszczę ci, że tam byłeś, Drake, choć miałeś tylko pięć lat. Przynajmniej masz jakieś wspomnienia, choćby i wyblakłe.

– Sprzed szesnastu lat – uściślił sceptycznie Luke.

– Dobrze, ale on może przymknąć oczy i wywołać coś z pamięci, nawet niewyraźnie – zaprotestowałam. – A ja? Jedyne obrazy Farthy, nie licząc paru zdjęć, pochodzą z mojej wyobraźni. Jak odległe są od rzeczywistości? Gdyby tylko mama zechciała ze mną o tym porozmawiać! Gdybyśmy mogli tam pojechać. Nie możemy przecież udawać, że Tony Tatterton nie istnieje. Mama nie pozwala nam go zobaczyć, zamienić z nim słowa, ale moglibyśmy przynajmniej pojechać tam i z daleka…

Luke zerwał się na równe nogi, bo mama wyłoniła się zza rogu. Musiała tam stać od pewnego czasu, słuchając naszej rozmowy. Drake kiwnął głową, jakby spodziewał się takiego obrotu spraw.

– Tak, mamo? – Speszona, schowałam się za sztalugą.

Mama spojrzała na Luke’a, który szybko odwrócił wzrok, a potem podeszła do mnie, starając się nie patrzeć na płótno.

– Annie – odezwała się miękko, przepełniona głębokim smutkiem – przecież prosiłam cię, żebyś nie dręczyła siebie i mnie ciągłym wspominaniem Farthinggale Manor.

– Ostrzegałem ich – powiedział Drake.

– Dlaczego nie słuchasz wujka, kochanie? Drake jest na tyle dorosły, by to zrozumieć.

– Tak, mamo. – Choć tak smutna, wyglądała pięknie ze swoją różaną cerą i figurą ciągle tak dziewczęcą jak wtedy, kiedy wychodziła za tatę. Wszyscy, którzy widzieli nas razem, zawsze reagowali tak samo, zwłaszcza mężczyźni: „Wyglądacie jak siostry, nie jak matka i córka”.

– Mówiłam ci, że samo wspomnienie tamtych dni sprawia mi przykrość. Uwierz mi, Farthy nie jest bajkowym pałacem. I nie ma tam przystojnych książąt, którzy z zachwytem padliby ci do stóp. Nie powinniście z Lukiem snuć takich fantazji.

– Usiłowałem ich powstrzymać – zaznaczył Drake. – Bawili się w tę głupią grę wyobraźni.

– To nie jest głupia gra – zaprotestowałam. – Każdy fantazjuje.

– Oni czasami zachowują się jak dzieci z podstawówki – donosił dalej Drake. – Luke ją do tego zachęca.

Luke popatrzył na mamę spłoszonym wzrokiem. Wiedziałam, jak bardzo zależy mu, żeby go lubiła.

– Nieprawda! – zawołałam. – To mój pomysł i moja wina.

– Och, proszę, skończmy z tym – powiedziała z westchnieniem mama. – Jeśli musicie już coś udawać, to jest przecież tysiące innych miejsc, postaci czy epok – dodała lżejszym tonem. Uśmiechnęła się do Drake’a. – Wyglądasz świetnie w tym harwardzkim blezerze. Pewnie się nie możesz doczekać, kiedy wrócisz na uczelnię. – Odwróciła się do Luke’a. – Luke, mam nadzieję, że będziesz równie pilnym studentem jak Drake.

– Na pewno. Już nie mogę się doczekać. – Luke spojrzał na mamę, po czym szybko wrócił spojrzeniem do mnie. Odkąd pamiętam, zawsze był onieśmielony w obecności mamy. Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek miał dłuższe rozmowy z nią czy z tatą, choć wiedziałam, że bardzo ich kocha i podziwia.

– Wspaniale, że tak dobrze radzisz sobie w szkole, Luke – powiedziała mama, prostując ramiona i unosząc głowę gestem, o którym niektórzy w mieście mówili: „ta harda duma Casteelów”. Wiedziałam, że większość kobiet w Winnerrow zazdrości mamie, bo jest nie tylko piękna, ale i świetnie radzi sobie w interesach. Nie było mężczyzny, który by jej nie adorował i zarazem nie szanował, gdyż potrafiła łączyć urok osobisty ze skutecznością działania. – Wszyscy jesteśmy z ciebie dumni – dodała.

– Dzięki, Heaven – odpowiedział, odgarniając włosy z twarzy i pochylając się nad książką. Udawał, że się uczy, ale jego serce szalało z radości.

Nagle zerknął na zegarek.

– Och, już późno. Muszę wracać.

– Myślałam, że zjesz z nami kolację – zaprotestowałam.

– Oczywiście, że powinieneś zjeść z nami, Luke. – Mama z miłością popatrzyła na Drake’a. – To ostatni wieczór Drake’a w domu. Jutro wraca do koledżu. Czy Fanny będzie miała coś przeciwko?

– Nie. – Lekki, sarkastyczny uśmieszek pojawił się w kącikach ust Luke’a. – Nie będzie jej w domu.

– W takim razie zostajesz – zdecydowała mama. Nie chciała znać szczegółów. Wszyscy wiedzieliśmy o eskapadach Fanny z młodszymi mężczyznami, a ja wiedziałam, jak dręczy to jej syna. – Każę przygotować nakrycie.

Odwróciła się, żeby odejść, i jej wzrok na moment spoczął na obrazie. Byłam ciekawa, jak zareaguje. Nieznacznie przechyliła głowę, jej spojrzenie stało się odległe i nieobecne, jak gdyby nasłuchiwała serenady dobiegającej z oddali.

– Jeszcze nie skończyłam – usprawiedliwiałam się z obawy, że mnie skrytykuje. Jakkolwiek odkąd zaczęłam malować, ona i tata bardzo popierali moją twórczość, płacąc za lekcje, farby i przybory, wątpiłam w swój talent. Tata zatrudniał w fabryce wspaniałych artystów, sławnych w całym kraju. Znał się na sztuce.

– Dlaczego nie namalujesz Wzgórz Strachu, Annie? Z chęcią powiesiłabym taki obraz w jadalni. Wzgórza w rozkwicie wiosny, z ptakami i kwiatami, albo jesienne, ze wszystkimi barwami liści. Świetnie wychodzą ci krajobrazy malowane z natury.

– Och, mamo, nie maluję tak dobrze, żeby pokazywać swoje obrazy. Przynajmniej na razie.

– Masz talent. – Patrzyła na mnie z miłością i zaufaniem. – Masz go we krwi – dodała szeptem, jakby wypowiadała bluźnierstwo.

– Wiem. Pradziadek rzeźbił wspaniałe króliki i inne leśne zwierzaki.

– Tak. – Westchnęła i wspomnienia rozjaśniły jej twarz łagodnym uśmiechem. – Widzę go, jak całymi godzinami siedzi na werandzie naszej chaty i z bezkształtnego kawałka drewna kozikiem wyczarowuje jakieś stworzenie, które wygląda jak żywe. Cudownie jest mieć talent, Annie; podchodzić do białego płótna i tworzyć na nim coś pięknego.

– Och, mamo, jeszcze wiele mi brakuje do bycia malarką. Może nigdy nią nie zostanę. Ale bardzo chcę i będę się starała – dodałam, nie chcąc jej zawieść.

– Naturalnie, że będziesz malarką i będziesz się starała, gdyż… sprawi to twoje artystyczne dziedzictwo.

Urwała, jakby przed chwilą wyznała mi wielką tajemnicę, a potem uśmiechnęła się i pocałowała mnie w policzek.

– Pozwól ze mną, Drake, dobrze? – powiedziała. – Mam jeszcze parę spraw do omówienia przed twoim wyjazdem.

Drake zatrzymał się na moment przed moim obrazem.

– Ja tylko żartowałem, Annie. Jest dobry. – Zniżył głos do szeptu, żeby mama nie słyszała. – Wiem, że chcesz zobaczyć więcej niż Winnerrow. Kiedyś wyjedziesz z tej dziury – dodał i nieznacznie zwrócił się do Luke’a: – Ty też nie będziesz musiał fantazjować, że jesteś gdzie indziej.

Podszedł do mojej mamy. Wzięła go pod ramię i razem przekroczyli próg Hasbrouck House. Musiał powiedzieć jej coś śmiesznego, bo parsknęła śmiechem. Wiedziałam, że Drake zajmuje specjalne miejsce w jej sercu, gdyż bardzo przypomina mamie jej ojca. Uwielbiała spacerować z nim pod ramię po Winnerrow.

Czasami widziałam, jak Luke tęsknie patrzy na nich, kiedy są razem, i robiło mi się przykro, bo widać było, jak bardzo brakuje mu pełnej rodziny. Dlatego tak lubił spędzać czas w Hasbrouck House, choć głównie milczał i tylko nas obserwował. Tu był ojciec – a on ojca nie miał – i matka taka, jaką pragnął mieć, zupełnie inna niż Fanny.

Poczułam na sobie wzrok Luke’a i odwróciłam się. Patrzył na mnie z troską i smutkiem, jak gdyby czytał w moich myślach i wiedział, że martwię się o nas wszystkich, pomimo naszego bogactwa i pozycji w Winnerrow. Czasami łapałam się na tym, że zazdroszczę biednym rodzinom, ponieważ ich życie jest o tyle prostsze niż nasze… bez tajemnic przeszłości, bez krewnych, których trzeba się wstydzić, bez przyrodnich braci czy wujków. Oczywiście kochałam całą swoją rodzinę, nawet ciotkę Fanny. Po prostu miałam wrażenie, że wszyscy jesteśmy ofiarami tej samej klątwy.

– Chcesz dalej malować, Annie? – zapytał Luke z błyskiem nadziei w niebieskich oczach.

– A nie jesteś zmęczony?

– Nie, a ty?

– Malowanie nigdy mnie nie męczy, a już zwłaszcza malowanie ciebie – odparłam.

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej, płatnej wersji

Pełny spis treści:

PROLOG

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział pierwszy. RODZINNE SEKRETY

Rozdział drugi. PREZENTY URODZINOWE

Rozdział trzeci. NIEPOKOJĄCE ROZDROŻA

Rozdział czwarty. URODZINY CIOTKI FANNY

Rozdział piąty. STRASZLIWA TRAGEDIA

Rozdział szósty. TONY TATTERTON

Rozdział siódmy. CZAS MROKU

Rozdział ósmy. Z ZALECENIA LEKARZA

CZĘŚĆ DRUGA

Rozdział dziewiąty. MARZENIA I RZECZYWISTOŚĆ

Rozdział dziesiąty. POKÓJ MAMY

Rozdział jedenasty. DRAKE

Rozdział dwunasty. DUCHY W DOMU

Rozdział trzynasty. TAJEMNICZY NIEZNAJOMY

Rozdział czternasty. WYZNANIA TONY’EGO

Rozdział piętnasty. JAK MAMA

Rozdział szesnasty. KALEKA!

Rozdział siedemnasty. ZEMSTA PANI BROADFIELD

Rozdział osiemnasty. BUNT

Rozdział dziewiętnasty. PO DRUGIEJ STRONIE LABIRYNTU

Rozdział dwudziesty. UCIECZKA

CZĘŚĆ TRZECIA

Rozdział dwudziesty pierwszy. POWRÓT DO DOMU

Rozdział dwudziesty drugi. MIŁOŚĆ BŁOGOSŁAWIONA, MIŁOŚĆ PRZEKLĘTA

Rozdział dwudziesty trzeci. TAJEMNICA DOMKU Z POZYTYWKĄ

Rozdział dwudziesty czwarty. MÓJ KSIĄŻĘ – NA ZAWSZE