Tytuł oryginału

FRENZY

Copyright © 2014 by John Lutz

All rights reserved

Projekt okładki

Anna Damasiewicz

Zdjęcie na okładce

Paul Gooney/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Adrian Markowski

Redakcja

Renata Bubrowiecka

Korekta

Małgorzata Denys

ISBN 978-83-8069-733-1

Warszawa 2015

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Wendy

Z nieustającą miłością

Część pierwsza

Gwiazdy otwierają się pośród lilii.

Czy widzisz coś pośród rozbłysku tych bezgłośnych syren?

Tak brzmi milczenie zdumionych dusz

– Sylvia Plath, Crossing the water

Rozdział 1

Dwa lata wcześniej, Creighton w stanie Maine

Quinn chwytał łapczywie powietrze i usiłował wydłużyć krok, ale nie dawał rady. Przełknął ślinę, pogodził się z bólem. Biegł dalej.

Zabójca miał nad nim na tyle dużą przewagę, że nie widział go między drzewami, od czasu do czasu słyszał jednak, jak w tym swoim pędzie ku wolności przedziera się przez krzaki. Poza tym rozpaczliwy oddech uciekiniera stawał się jakby coraz głośniejszy.

Quinn go doganiał. Nie miał wątpliwości, że inni też stopniowo skracają dystans. Dał z siebie wszystko na samym początku, zaangażował do pracy każde włókno i każdy mięsień swojego ciała. Teraz płacił za to wysoką cenę, ale przynajmniej był najbliżej.

Quinn był najbliżej, coraz bliżej.

*

Przypominało to trochę polowanie na lisa, w którym to jemu przypadła rola lisa. Zabójca, który podpisywał swoje ponure dzieła literami D.O.A., wzbudzał wokół siebie szelest i trzask zeszłorocznych zeschłych liści. Wsłuchiwał się w szczekanie psów i rozlegające się od czasu do czasu ludzkie okrzyki. Grupa pościgowa coraz bardziej skracała dystans. Miał wrażenie, że zaczęli sobie z nim pogrywać. Oni z nim!

Brakowało mu tchu i prawie zupełnie brakowało mu innych możliwości. Owo „prawie” jednak zdaje się czynić wielką różnicę.

Ziemia zaczęła mu uciekać spod nóg. Zbiegał zboczem, co wyraźnie czuł w mięśniach ud. Kąt nachylenia pagórka podpowiadał mu, że zbliża się do wody. Niewiele brakuje!

Ujadanie psów przybierało na sile i wściekłości. Zastanawiał się, jakie to psy. Szczekały jak ogarnięte szałem, jak gdyby chciały go zagryźć. Może na tym właśnie polegała ta gra.

Rzucił okiem w kierunku niebieskozielonej toni, która wyłaniała się przed nim spośród liści. Nagle poczuł nowy przypływ nadziei. Jezioro! Tylko w którym miejscu na jego linii brzegowej wyłoni się z lasu? Czy wyskakując spomiędzy drzew tak nagle, nie ściągnie przypadkiem na siebie uwagi i gradu pocisków? To się jeszcze może udać! To się może udać!

Zdobył się na ostatni wysiłek, który w jego mniemaniu pozwolił mu znacznie przyspieszyć, w rzeczywistości jednak tylko wzmógł chaos jego ruchów. Przypominał wyczerpanego długodystansowca wykonującego rzut na taśmę.

Prawie się udało!

Prawie!

Rozdział 2

Sarasota w stanie Floryda, 1992

– Dwayney!

Dom, w którym do tego doszło, znajdował się tuż nad wodą. Zielony trawnik za nim łagodnie opadał w stronę basenu o rozmiarach olimpijskich, który zdawał się zlewać w jedno z zatoką. Ciekawe złudzenie optyczne.

– Dwayney! Kochanie!

Maude Evans wołała do niego z plecionego leżaka stojącego na brzegu basenu. Wyglądała trochę dziwnie, jakby unosiła się nad niewidocznym horyzontem. Mniej więcej co pół minuty przeciągała giętkie i opalone ciało, żeby sięgnąć po whiskey sour, wziąć łyk i odstawić szklaneczkę na mały biały stolik. Leżała na starannie rozłożonych ręcznikach, które miały ją uchronić przed tymczasowymi, ale brzydkimi odciskami plecionki na gładkiej skórze.

– Dwayney, przynieś mi jeszcze jednego drinka! – zawołała.

Dwayne drgnął, wybudzony z lekkiej drzemki w słońcu, które wczesnym rankiem zalewało Florydę. Spojrzał na Maude znad ciemnych ramek okularów przeciwsłonecznych. Ona również rzuciła mu spojrzenie, unosząc przy tym szklankę i kręcąc tym, co jeszcze zostało na dnie. To był czytelny sygnał i jasne polecenie zarazem.

Posłusznie poszedł do kuchni i przyrządził whiskey sour dokładnie tak, jak go nauczono. Osobiście nie lubił tego drinka. Jego niezbyt duże doświadczenie w tym zakresie w ogóle skłaniało go do przekonania, że nie przepada za napojami alkoholowymi. Mimo to po przyrządzeniu mikstury wziął łyk, żeby się upewnić, że napój spełni oczekiwania Maude. Może zresztą należało mówić o jej żądaniach.

Wyszedł przed dom i podał jej szklankę, a ona prawie nie zwróciła na niego uwagi. Pomyślał, że pięknie pachnie. Wyczuł od niej woń olejku połączoną z potem połyskującym na gładkiej skórze. Oddalił się od basenu i stanął na tarasie domu, skąd mógł obserwować swoją przyszłą macochę. Właśnie skończył czternaście lat i nic nie mógł poradzić na to, że Maude go fascynowała. Jej to zresztą nie przeszkadzało. Potajemnie nawet go zachęcała, uśmiechając się do niego i mrugając, gdy jego ojciec nie widział. Choć w sumie to nawet bardzo się z tym nie kryła. Oboje z ojcem z pewnym rozbawieniem obserwowali dyskomfort Dwayne’a, gdy nie potrafił ukryć wzwodu, który często występował u niego w obecności Maude. Dwayne’a tak bardzo to krępowało, że cały pąsowiał, a wtedy oni się z niego śmiali.

Czasami, żeby powstrzymać podniecenie, Dwayne starał się myśleć o swojej zmarłej matce. O tym, jak bardzo jej nienawidził. Ona i ojciec wykorzystywali go na różne sposoby, zupełnie dla niego niewyobrażalne. Nie znosił tego, a przez to nie znosił zarówno ich, jak i siebie. Gdy dziewięć miesięcy temu matka Dwayne’a zmarła, nie bardzo wiedział, co powinien w związku z tym czuć. Rozumiał, że nocne wizyty się skończą, że nie będzie już czuć tego oddechu zabarwionego dżinem ani słuchać tego chichotania. Nie będzie doświadczać bólu, który jego rodzicom sprawiał taką radość. Ojciec z początku się nie zgadzał, żeby robili mu krzywdę, ale potem matka go przekonała, że to nie ma znaczenia – że w rzeczywistości to sprawia Dwayne’owi przyjemność. Wynajdywała różne sposoby, aby to udowodnić. Gdy umarła z powodu niewydolności serca (w jakiś sposób związanej z tym białym proszkiem, który wraz z mężem zażywali), Dwayne udawał żałobę na tyle przekonująco, że bez trudu zwiódł rzekomych przyjaciół i współpracowników matki przybyłych, by ją pożegnać. Całkiem nieźle sobie z tym radził. Bo czymże jest życie, jeśli nie zbiorem ról do odegrania?

Nigdy nie mówiło się o tym, skąd wzięła się w świecie jego ojca Maude Evans. Po prostu pojawiła się kilka tygodni po śmierci matki. Jego matki. Ujmując rzecz najprościej, wypełniła tę lukę w jego życiu własną wersją.

Dwayne z kolei wypracował nową rutynę. Zamiast chodzić do szkoły, uczył się w domu, gdzie pięć razy w tygodniu o dziewiątej rano pojawiała się surowa nauczycielka, pani Jacoby, i zostawała do pierwszej. Była to sporych rozmiarów kobieta w średnim wieku, która nieustannie marszczyła brwi. Nie musiał znać jej imienia. Wystarczyło, że przyswoi sobie liczby pierwsze i łacińskie tematy. Absolutnie nie pozwoliłaby mu się omotać. Pani Jacoby i Maude sprawiały wrażenie, jak gdyby w ogóle się nie zauważały. Chociaż niewykluczone, że zachowywały się tak tylko w obecności Dwayne’a. Punktualnie o dziewiątej, gdy w drzwiach stawała pani Jacoby, ojciec Dwayne’a wychodził do pracy. Jego firma zajmowała się pozyskiwaniem nieruchomości oraz ich zarządzaniem i posiadała atrakcyjne nadmorskie nieruchomości na terenie całej Florydy, a także w obu Karolinach. Pieniądze nie stanowiły więc żadnego problemu. Z powodzeniem wystarczało ich na finansowanie licznych kąpieli słonecznych.

Z podsłuchanej rozmowy Maude z Billem Phoenixem, który co drugi dzień przychodził zadbać o basen, Dwayne dowiedział się, że jego przyszła macocha zainteresowała się ojcem wyłącznie dla pieniędzy. Phoenix był wysokim i smukłym mężczyzną o przyjaznych brązowych oczach i mocno zarysowanych mięśniach. Zarówno jego głowę, jak i klatkę piersiową porastały czarne kręcone włosy. Zdaniem Dwayne’a dobrze by się nadawał do roli Jamesa Bonda. Ale jego z kolei interesowały i Maude, i pieniądze. Dwayne wiedział, że tych dwoje snuje pewien plan.

Rozdział 3

Dwa lata wcześniej, Creighton

Quinn biegł wzdłuż brzegu cały czas mniej więcej w tym samym tempie. Czujnym okiem starał się objąć jak największy obszar. Wiedział, że psy nieco go wyprzedzają, że znajdują się po jego lewej stronie. Po prawej miał jezioro. Bezpośrednio przed nim uciekał natomiast zabójca. Przypominało to trochę bieg po ramionach trójkąta równoramiennego w kierunku wierzchołka, gdzie zabójca i grupa pościgowa mieli się wkrótce spotkać. Jeśli zabójca utrzyma azymut, wówczas zostanie oskrzydlony z dwóch stron, jeśli rzuci się w lewo, będzie próbował ominąć policjantów z psami. Ale mógł też wybrać drogę w prawo, a wówczas musiałby płynąć. Quinn spodziewał się, że zabójca będzie zmierzać niezmiennym kursem, a kres tej ucieczki stanie się również kresem jego wolności lub… życia. Może tak to właśnie zaplanował. Nie da się tego przewidzieć. Nie ma sensu się nad tym zastanawiać.

Prawie dopadli drania w domku myśliwskim, gdzie zabił właśnie swoją ostatnią ofiarę, którą najpierw torturował, przypalając papierosem, zadając dziesiątki ran nożem i stopniowo ją patrosząc. Anonimowy telefon z informacją, że w tym miejscu właśnie dochodzi do morderstwa, otrzymali zbyt późno, by kobietę dało się uratować. Zabójca widział, jak się zbliżają. Uciekł z miejsca zdarzenia tuż po tym, jak zatelefonował. Najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, że tak szybko zareagują, że Quinn aż tak depcze mu po piętach. Teraz występował w roli zwierzyny łownej i uciekał przed Quinnem oraz ludźmi miejscowego szeryfa.

Quinn dobrze wiedział, że szeryf – szczupły i siwy mężczyzna nazwiskiem Carl Chalmers – odniósł poważne obrażenia. Gdy go ostatnio widział, Chalmers siedział na ziemi w kałuży krwi i rozmawiał, jak sądził Quinn, przez telefon komórkowy. Wolnym ramieniem machnął na niego, nakazując mu kontynuowanie pościgu. Chalmers nie uczestniczył w śledztwie od początku, dołączył do Quinna już po tym, jak martwe ciała doprowadziły detektywa z Nowego Jorku do Maine. Quinn prowadził więc ten pościg, korzystając z dość nieoczekiwanej pomocy. Wiedział bowiem, że to szeryf wezwał nie tylko policję stanową, ale również psy. Przypuszczał też, że anonimowy telefon pochodził od samego mordercy, który chciał go przyciągnąć na miejsce zbrodni i zmusić do bezowocnej pogoni. Dupek był z tych, co to lubią sobie tak pogrywać.

Zważywszy jednak na okoliczności, pościg wcale nie musiał się okazać bezowocny, chyba że zabójca miał gdzieś w krzakach schowaną łódkę. Zasadniczą rolę mogą w tym wszystkim odegrać psy, które znacznie przyspieszyły pogoń. Niewykluczone, że akurat ich zabójca się nie spodziewał.

Nagle po prawej ręce Quinna między drzewami pojawiła się tafla jeziora. Dokładnie tam spodziewał się ją zobaczyć. Zwolnił i zwrócił się w jej kierunku, przekroczył próg lasu i znalazł się w pobliżu zniszczonego drewnianego pomostu, który niczym wyprostowany palec wskazywał przeciwległy brzeg. Quinn się zatrzymał i pochylił, żeby złapać oddech. Karabin oparł o pobliskie drzewo. Wiedział już, jak zabójca planował uciec. Wiedział, że przewyższał go pod względem przemyślności i pomysłowości. Nie miał jednak nad nim przewagi szczęścia.

Quinn go dopadł!

*

Zabójca zobaczył płaską niebieskozieloną powierzchnię. Wiedział, że prawie dotarł już do błotnistego brzegu. Zwolnił i rozejrzał się na prawo i lewo, żeby zorientować się w sytuacji. Widział przerzedzające się drzewa. Wyczuwał subtelny, ale jednoznaczny zapach butwiejącego drewna, wodorostów oraz stojącej wody. Nie biegł na oślep. Mniej więcej orientował się, gdzie się znajduje. Wiedział, że pomost jest w pobliżu.

Rzucił okiem pomiędzy drzewa i natychmiast się zatrzymał. Stanął, usiłując uspokoić oddech. Przed nim, tyłem do wody, stał Quinn! W umyśle zabójcy pojawiły się jednocześnie żal i gniew. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, poza może pojawieniem się tego cholernego szeryfa. Gdyby nie przybył tu wraz z Quinnem, gdyby nie przeżył na tyle długo, żeby wezwać psy gończe, cała sprawa potoczyłaby się po jego myśli.

Potem stwierdził, że nie ma aż tak dużego pecha. Quinn zginał się wpół i opierał dłonie na kolanach, próbując złapać oddech. Broń stała oparta o drzewo, poza jego bezpośrednim zasięgiem. Zabójca przyglądał się, jak Quinn prostuje się i rozciąga, jak unosi wysoko ramiona i wygina ciało. W tym momencie zwrócił się twarzą do jeziora. Chyba nie mógł się oprzeć i musiał raz jeszcze spojrzeć na rozklekotany pomost, przy którym stało coś, czego się zupełnie nie spodziewał. Potem odwrócił się w kierunku brzegu, najpewniej w poszukiwaniu kryjówki, w której mógłby się zaczaić na swoją ofiarę. Musiał zakładać, że dotarł do jeziora pierwszy.

Świetnie! Nawet gdyby pierwszy strzał okazał się chybiony, zabójca zdołałby jeszcze wystrzelić w stronę Quinna kolejny pocisk, zanim zaskoczony policjant sięgnie po broń.

Zabójca ruszył w kierunku dużego drzewa, zza którego nie będzie go widać nawet po oddaniu strzału. Nie mógł powstrzymać lekkiego uśmiechu. Pomyślał: Szach-mat.

Rozdział 4

Sarasota, 1992

Domek o niebiesko-białych ścianach stał na uboczu od strony wschodniej, żeby nie zasłaniać widoku na zatokę. Przy zachowaniu ostrożności Dwayne mógłby dotrzeć przez przycięte krzaki na jego tyły. Z uwagi na kształt zatoki ktoś mógłby go zobaczyć tylko z wody, nie stanowiło to więc większego problemu. A siedząc tam, mógł niepostrzeżenie przysłuchiwać się pobliskiej rozmowie, a także wszystkim dźwiękom przenikającym przez cienkie ściany domku.

Zbliżał się zachód. Dwayne czekał, aż się ściemni, i dopiero wtedy przedostał się na swoje upatrzone miejsce. Teraz nikt go nie mógł dostrzec nawet z łodzi pływającej po zatoce, chociażby używał lunety albo lornetki. Ojciec wyjechał w interesach do Augusty, Dwayne miał w tym czasie odrabiać zadania domowe. Maude i jej kochanek Bill Phoenix nie spodziewali się, że mógłby opuścić swój pokój i ulokować się za ścianą domku. Dwayne wiedział z doświadczenia, że będą rozmawiać w środku z obawy, że na zewnątrz dźwięk mógłby nieść się nad wodą. Poza tym Bill Phoenix nie chciał, aby zobaczył ich czy podsłuchał któryś z sąsiadów. Chociaż Dwayne podejrzewał, że tak naprawdę nie sąsiadami się martwił, a w każdym razie nie nimi samymi. Martwiło go raczej, że mogliby plotkować, a przecież on zadawał się z przyszłą żoną jednego z najbogatszych i najpotężniejszych ludzi na Florydzie. Taki człowiek może zatrudnić detektywów. Albo jeszcze kogoś gorszego.

Maude była nie tylko bogata, ale też niesamowicie atrakcyjna. Phoenix tymczasem zaliczał się do tych mężczyzn, którzy dbają o czystość w basenach bogatych ludzi. Łatwo dodać dwa do dwóch. Ale Dwayne znał swojego ojca i wiedział, że nie podejrzewał Maude o spotykanie się z innym mężczyzną, a już na pewno nie na terenie ich domu. Mało kto zdecydowałby się na takie ryzyko. Maude jednak była wyjątkowa.

Dwayne umościł sobie miejsce tuż przy ścianie domku i przycisnął do niej ucho.

– Przekonałam go do wyznaczenia daty – mówiła Maude. Ściany były cienkie, więc Dwayne dobrze ją rozumiał. – Po powrocie do miasta poinformujemy wszystkich o ślubie. Może nawet urządzimy wielkie przyjęcie.

– Chryste! – powiedział Phoenix. – W przyszłym tygodniu.

– To musi tak być. Mamy akurat dobrą okazję, więc z niej skorzystamy. Stary jest we mnie wpatrzony jak w obrazek, a to przecież nie potrwa wiecznie. Jego żona nie żyje, więc sporządzi nowy testament i wtedy dziedziczką fortuny zostanie druga żona, czyli ja.

– A co z dzieciakiem?

– Dziedziczką całej fortuny.

– Nie rozumiem, przecież on na pewno będzie chciał coś chłopakowi zostawić.

– Po śmierci nie będzie miał nic do powiedzenia na ten temat. Zaufa mi, że przekażę Dwayne’owi sprawiedliwą część. On naprawdę myśli, że ja kocham tego małego gówniarza. Że jestem dla niego jak matka. W każdym razie zdołałam go przekonać, że dzieciak ma kłopoty intelektualne. Że tak twierdzi jego nauczyciel. On się po prostu nie umie uczyć. Być może nigdy się nie nauczy, jak należy postępować z prawdziwymi pieniędzmi. Już podjęliśmy rozmowy z prywatną szkołą w Kentucky, do której trafi. Chłopak się zdziwi.

– A co z nauczycielką? Nic nie powie?

– Dostanie swoje.

– Tylko żeby potem nie próbowała nam zaszkodzić.

– Nie będzie… Zorientuje się, co zrobiliśmy i że ona się do tego przyczyniła. Weźmie swoją rozsądną działkę i zniknie.

– A dzieciak?

– Nie rozśmieszaj mnie.

– Przez niego mogą być kłopoty, Maude.

– Nic się nie martw. Zajmę się tym. Przecież z żoną sobie poradziłam, nie? Za sprawą heroiny ćpunka na koniec odbyła najbardziej niesamowitą podróż swojego życia.

Dwayne doskonale wiedział, co ma przez to rozumieć. Jego matka została zamordowana. Co do tego nie miał wątpliwości. Zaczął trząść się tak mocno, że aż naszła go obawa, że mogą go przypadkiem usłyszeć. Nagle ogarnął go spokój, zupełnie jak gdyby owiała go chłodna bryza znad morza. Znalazł się w dość kłopotliwym położeniu. Na szczęście sama pani Jacoby nauczyła go, jak w takich sytuacjach się zachować i jak nie dać się przytłoczyć nadmiarem informacji. Wiedział, że musi zachować zimną krew i trzeźwo myśleć. Myśleć.

W sumie nie żałował, że jego matka nie żyje. Nie zamierzał udawać, że jest inaczej – nie po tym wszystkim, co mu zrobiła – nawet przed sobą, a może w szczególności przed sobą. Nie miało też dla niego większego znaczenia, że nie umarła przypadkiem. Maude postanowiła, że wyjdzie za jego ojca, a następnie go zabije, żeby odziedziczyć jego majątek. Maude i Bill Phoenix mieli się dzięki temu wzbogacić, by żyć potem długo i szczęśliwie... W tym w sumie też nie widział nic strasznego. To wcale nie musiało być takie złe. Wystarczyło tylko odpowiednio na to spojrzeć, jak go uczyła pani Jacoby. Dwayne był jej wdzięczny, chociaż za pieniądze od Maude i Billa Phoenixa zamierzała skłamać i tym samym wysłać go do przypominającej więzienie odległej prywatnej szkoły. Miała głowę na karku. Nie ma co...

Dwayne biegiem wracał spod chatki do domu, przez cały czas trzymając się w cieniu zarośli.

*

Większą część nocy spędził w łóżku na rozmyślaniach. Cały czas analizował to, co usłyszał.

W przyszłym tygodniu. Jak słusznie zauważył Bill Phoenix, nie zostało dużo czasu. Dwayne nie miał wątpliwości, że jeśli Maude postanowiła sobie, że ojciec zabierze ją do Las Vegas i tam poślubi, to tak się właśnie stanie. A co potem? Dwayne nie zamierzał dłużej brać udziału w grach dorosłych. Znał Maude, znał swojego ojca. Nie chciał się przenosić do prywatnej szkoły, gdzie czekało go nędzne życie. Wiedział, że gdy ojciec ożeni się z Maude, ona przeniesie się do łóżka, w którym sypiała jego matka, i w końcu wszystko znowu będzie tak samo jak dawniej. Potem, gdy upłynie już dostatecznie dużo czasu, by nikt nie snuł żadnych podejrzeń, ojciec Dwayne’a pożegna się ze światem.

Tak to chyba miało być. Rodzina znowu będzie razem, przynajmniej przez jakiś czas.

POZOSTAŁE ROZDZIAŁY DOSTĘPNE W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI