Tytuł oryginału

ENDER IN EXILE

Copyright © 2008 by Orson Scott Card

All rights reserved

Projekt okładki

Dariusz Kocurek

Redakcja

Łucja Grudzińska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8069-899-4

Warszawa 2010

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Baydonowi Hiltonowi,

Jordanowi Hiltonowi

i Ricky’emu Fentonowi

Romeowi, Merkucjowi i Benwoliowi

– wciąż zyskujecie moje zaufanie i podziw

jako współwędrowcy po krętej ścieżce życia

Rozdział 1

To: jpwiggin@gso.nc.pub, twiggin@uncg.edu

From: hgraff%educadmin@ifcom.gov

Subject: Kiedy Andrew wróci do domu

Drodzy Johnie Paulu i Thereso Wiggin,

Rozumiecie zapewne, że podczas niedawnej próby przejęcia Międzynarodowej Floty przez Układ Warszawski w EducAdmin naszą jedyną troską było bezpieczeństwo dzieci. Teraz wreszcie możemy się zająć logistyką wysyłania ich do domów.

Gwarantujemy Andrew ciągły nadzór i aktywną ochronę podczas przekazania przez MF pod opiekę rządu amerykańskiego. Negocjujemy jeszcze, w jakim zakresie MF ma zapewnić ochronę po dokonaniu transferu.

EducAdmin podejmuje wszelkie wysiłki, by Andrew mógł powrócić do możliwie normalnego dzieciństwa. Jednakże chciałbym zasięgnąć rady Państwa, czy może pozostawić go tutaj, w izolacji, do zakończenia śledztwa w sprawie działań EducAdmin podczas niedawnej kampanii. Bardzo możliwe, że niektóre zeznania przedstawią Andrew i jego czyny w niekorzystnym świetle w celu uderzenia poprzez niego (i inne dzieci) w EducAdmin. Tutaj, w dowództwie MF, możemy się postarać, by nie dotarło do niego to, co najgorsze; na Ziemi taka ochrona nie będzie możliwa; jest też bardziej prawdopodobne, że będzie musiał „zeznawać”.

Hyrum Graff

Theresa Wiggin siedziała w łóżku, czytając wydruk listu Graffa.

– Będzie musiał „zeznawać”. To znaczy, że wystawią go na pokaz jako… kogo? Bohatera? Raczej potwora, bo już teraz różni senatorzy potępiają wykorzystywanie dzieci.

– To go oduczy ratowania ludzkości – stwierdził jej mąż, John Paul.

– To nie pora na żarciki.

– Bądź rozsądna, Thereso. Tak samo jak ty chcę, żeby Ender wrócił do domu.

– Wcale nie chcesz – odparła gniewnie żona. – Nie cierpisz codziennie z tęsknoty za nim.

Ale już kiedy to mówiła, wiedziała, że jest niesprawiedliwa. Zasłoniła oczy dłonią i potrząsnęła głową.

Trzeba przyznać, że nie próbował z nią dyskutować o tym, co czuje, a czego nie.

– Nigdy nie odzyskasz tych lat, które nam odebrali, Thereso. On już nie jest chłopcem, jakiego znaliśmy.

– W takim razie będziemy musieli poznać chłopca, jakim jest. Tutaj. W naszym domu.

– Otoczonego przez strażników.

– I na to nie mogę się zgodzić. Kto chciałby go skrzywdzić?

John Paul odłożył książkę. Już dawno przestał udawać, że ją czyta.

– Thereso, jesteś najbardziej inteligentną osobą, jaką znam.

– Przecież to jeszcze dziecko!

– Zwyciężył w wojnie przeciwko siłom o wiele potężniejszym.

– Wystrzelił z jednej broni. Której nie zaprojektował.

– Dostarczył ją w zasięg strzału.

– Formidów już nie ma! On jest bohaterem, nic mu nie grozi!

– No dobrze, Thereso, jest bohaterem. I teraz pójdzie do szkoły? Jaki nauczyciel w ósmej klasie jest przygotowany na takiego ucznia? Na jaką szkolną zabawę Andrew może się wybrać?

– To wymaga czasu. Ale tutaj, ze swoją rodziną…

– No tak, jesteśmy przecież taką ciepłą, kochającą się rodziną, prawdziwym gniazdkiem miłości, gdzie natychmiast znajdzie sobie miejsce.

– Przecież naprawdę się kochamy!

– Thereso, pułkownik Graff chce nas po prostu ostrzec, że Ender nie jest wyłącznie naszym synem.

– Nie jest niczyim innym synem!

– Przecież wiesz, kto chciałby go zabić.

– Nie, nie wiem.

– Każdy rząd, który uważa, że amerykańska potęga militarna jest przeszkodą w realizacji jego planów.

– Ale Ender nie będzie w wojsku, będzie…

– W tym tygodniu nie trafi jeszcze do amerykańskiego wojska. Może. Thereso, w wieku dwunastu lat wygrał wojnę. Skąd pomysł, że gdy tylko wróci na Ziemię nasz łaskawy i demokratyczny rząd nie powoła go natychmiast? Albo umieści w areszcie zapobiegawczym? Może dadzą nam z nim iść, a może nie.

Theresa pozwoliła, by łzy pociekły jej po policzkach.

– Chcesz powiedzieć, że kiedy stąd odszedł, utraciliśmy go na zawsze?

– Chcę powiedzieć, że kiedy twoje dziecko idzie na wojnę, już nigdy go nie odzyskasz. Nie takie, jakie było. To już nie będzie ten sam chłopiec. Będzie odmieniony, jeśli w ogóle wróci. Pozwól zatem, że zadam ci pytanie. Czy chcesz, żeby przeniósł się w miejsce, gdzie jest najbardziej zagrożony, czy został tam, gdzie jest stosunkowo bezpieczny?

– Myślisz, że Graff próbuje nas skłonić, byśmy go poprosili, aby zatrzymał Endera przy sobie, w kosmosie?

– Myślę, że Graff obawia się o Endera i daje nam do zrozumienia… chociaż nie mówi tego wprost, bo każdy list, który napisze, może być użyty przeciw niemu w sądzie… że Ender znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Minęło chyba ledwie dziesięć minut od jego zwycięstwa, kiedy Rosjanie podjęli brutalną próbę przejęcia kontroli nad MF. Zabili tysiące oficerów floty, zanim udało się ich zmusić do kapitulacji. Co by zrobili, gdyby wygrali? Sprowadzili Endera do domu i urządzili defiladę na jego cześć?

Theresa wiedziała to wszystko. Wiedziała – przynajmniej podświadomie – od chwili, kiedy przeczytała list Graffa. Nie, wiedziała nawet wcześniej, już kiedy usłyszała, że skończyła się wojna z formidami.

Ender nie wróci do domu.

Poczuła na ramieniu dłoń Johna Paula. Strząsnęła ją, ale dłoń powróciła, gładząc delikatnie jej rękę. Theresa leżała odwrócona do męża plecami i płakała, bo wiedziała, że przegrała już w tym sporze; płakała, bo nawet ona sama nie stała po swojej stronie.

– Kiedy tylko się urodził, wiedzieliśmy, że nie należy do nas.

– Ale należy do nas!

– Jeśli wróci do domu, jego życie będzie należało do tego rządu, który ma siłę, by go ochraniać… albo zabić. Jest najważniejszym pojedynczym obiektem, jaki przetrwał tę wojnę. Śmiercionośną bronią. I tym już pozostanie… a także gwiazdą tak sławną, że samo to całkiem wyklucza normalne dzieciństwo. Czy możemy jakoś mu pomóc, Thereso? Czy rozumiemy, jakie było jego życie przez ostatnie siedem lat? Jakimi rodzicami bylibyśmy dla chłopca… dla mężczyzny… jakim się stał?

– Bylibyśmy cudowni – oświadczyła.

– A wiemy o tym, ponieważ jesteśmy tak idealnymi rodzicami dla tych dzieci, które mamy przy sobie.

Theresa przewróciła się na plecy.

– Ojej… Biedny Peter… To, że Ender może wrócić, musi być dla niego straszne.

– Całkiem straci wiatr w żaglach…

– Nie, tego wcale nie jestem pewna. Założę się, że już planuje, jak wykorzystać powrót Endera.

– Szybko się przekona, że Ender jest za sprytny, by dać się wykorzystywać.

– Ale jakie przygotowanie ma Ender do polityki? Przez cały czas był w wojsku.

John Paul zaśmiał się krótko.

– No tak, pewnie – zgodziła się Theresa. – Armia jest tak samo upolityczniona jak rząd.

– Ale masz rację – przyznał John Paul. – Tam Ender miał ochronę. Ludzie chcieli go wykorzystać, to jasne, lecz sam nie musiał prowadzić biurokratycznych bitew. Jeśli chodzi o tego typu manewry, jest pewnie jak dziecko we mgle.

– Czyli Peter rzeczywiście mógłby go wykorzystać?

– Nie to mnie niepokoi. Martwię się, co zrobi Peter, kiedy się przekona, że jednak by nie mógł.

Theresa znów usiadła i spojrzała na męża.

– Nie sądzisz chyba, że Peter podniósłby rękę na Endera?

– Peter nie podniósłby własnej ręki, żeby zrobić cokolwiek trudnego albo niebezpiecznego. Wiesz, jak wykorzystuje Valentine.

– Tylko dlatego, że ona pozwala mu się wykorzystywać – zaprotestowała Theresa.

– Dokładnie o tym mówię.

– Ender nie jest zagrożeniem da własnej rodziny!

– Thereso, musimy podjąć decyzję: co jest najlepsze dla Endera? Co jest najlepsze dla Petera i Valentine? Co jest najlepsze dla przyszłości świata?

– Siedząc tutaj, w łóżku, w środku nocy, my dwoje mamy decydować o losach świata?

– O losach świata, moja droga, zdecydowaliśmy, kiedy poczęliśmy małego Andrew.

– I mieliśmy z tego sporo radości – dodała.

– Czy powrót do domu jest dobry dla Endera? Czy da mu szczęście?

– Naprawdę sądzisz, że o nas zapomniał? – spytała. – Myślisz, że mu nie zależy na powrocie?

– Powrót do domu trwa dzień, może dwa. Potem to już życie tutaj. Zagrożenie ze strony obcych mocarstw, nienaturalność jego nauki w szkole, bezustanne naruszanie prywatności… No i nie zapominajmy o nienasyconych ambicjach i zazdrości Petera. Więc pytam: czy Ender będzie tutaj szczęśliwszy, niż gdyby…

– … gdyby został w kosmosie? A jakie tam czeka go życie?

– MF złożyła zobowiązanie: absolutna neutralność w stosunku do wszystkiego, co dzieje się na Ziemi. Jeśli będzie miała Endera, to cały świat… każdy rząd dobrze się zastanowi, zanim spróbuje wystąpić przeciwko Flocie.

– Czyli nie wracając, Ender będzie nadal ratował świat w sposób ciągły – uznała Theresa. – Jakież użyteczne życie będzie prowadził.

– Najważniejsze, że nikt inny nie będzie mógł go wykorzystać.

– Czyli twoim zdaniem… – Theresa użyła swojego najsłodszego tonu – … powinniśmy napisać do Graffa i powiedzieć mu, że nie chcemy, by Ender wracał do domu?

– Tego zrobić nie możemy – odparł John Paul. – Napiszemy, że nie możemy się już doczekać, by znowu zobaczyć naszego syna, i nie sądzimy, by ochrona była konieczna.

Dopiero po chwili zrozumiała, czemu wydaje się negować wszystko, co do tej pory powiedział.

– Wszelkie listy, jakie wyślemy do Graffa – stwierdziła – będą tak samo publiczne jak list, który on do nas napisał. I równie nieistotne. My tymczasem nie zrobimy nic i pozwolimy sprawom toczyć się własnym torem.

– Nie, moja droga. Tak się składa, że w naszym własnym domu, pod naszym dachem, żyje dwoje najbardziej wpływowych manipulatorów opinią publiczną.

– Ale przecież, John Paul, oficjalnie nie wiemy, że nasze dzieci włóczą się po sieciach i sterują wydarzeniami poprzez sieć korespondentów Petera i błyskotliwy, perwersyjny talent Valentine do demagogii.

– A one nie wiedzą, że w ogóle mamy mózgi – odparł John Paul. – Myślą chyba, że jakieś elfy podrzuciły nam ich oboje, a nie że mają w sobie nasz materiał genetyczny. Traktują nas jak podręczne próbki nieświadomej niczego opinii publicznej. Zatem… przekażmy taką opinię publiczną, która skłoni ich do zrobienia tego, co będzie najlepsze dla ich brata.

– Najlepsze… – powtórzyła Theresa. – Nie wiemy, co będzie najlepsze.

– Nie – zgodził się John Paul. – Wiemy tylko, co wydaje się najlepsze. Ale jedno jest pewne: wiemy o tym o wiele więcej niż nasze dzieci.

* * *

Valentine wróciła ze szkoły zagniewana. Głupi nauczyciele! Czasami dostawała szału, kiedy zadawała pytanie, a potem słuchała, jak nauczyciel cierpliwie jej wszystko tłumaczy – całkiem jakby pytanie było znakiem, że to Valentine nie zrozumiała tematu, a nie on. Ale siedziała grzecznie i milczała, gdy równanie pojawiło się na holodisplayach nad biurkami, a nauczyciel zaczął omawiać je punkt po punkcie.

Wtedy zakreśliła w powietrzu kółko wokół tego elementu problemu, którego nauczyciel nie omówił, jak należy – powodu, dla którego wynik nie był prawidłowy. Oczywiście, kółko Valentine nie pokazało się na wszystkich biurkach; taką możliwość miał tylko komputer nauczyciela.

No więc nauczyciel zakreślił kółko w tym samym miejscu i powiedział:

– Czego nie zauważyła Valentine, to że nawet przy tym wyjaśnieniu, jeśli pominiemy ten element, nadal nie otrzymamy poprawnego wyniku.

Było to takie oczywiste tuszowanie błędu mające chronić jego ego… Ale oczywiste tylko dla Valentine. Inni uczniowie, którzy i tak ledwie pojmowali, o czym mowa (zwłaszcza że tłumaczył im to ignorant), myśleli, że to Val przeoczyła wyrażenie w nawiasach, choć właśnie z jego powodu w ogóle zadała pytanie.

A nauczyciel rzucił jej głupawy uśmieszek mówiący wyraźnie: „Nie uda ci się mnie pokonać i upokorzyć przed całą klasą”.

Tylko że Valentine wcale nie próbowała go upokorzyć. Zależało jej tylko, by materiał został wyłożony należycie. A gdyby – uchowaj Boże – któryś z uczniów jej klasy został inżynierem budowlanym, żeby jego mosty nie waliły się i nie zabijały ludzi.

Na tym polegała różnica między nią a idiotami tego świata. Wszyscy oni starali się uchodzić za inteligentnych i utrzymywać swoją pozycję towarzyską. Valentine tymczasem nie obchodziła pozycja, zależało jej, żeby wszystko było prawidłowo. Zależało jej na dojściu do prawdy, jeśli prawda była osiągalna.

Nic nie powiedziała nauczycielowi ani innym uczniom. Wiedziała, że w domu też nie może liczyć na współczucie. Peter drwiłby z niej, że zbyt się przejmuje szkołą i pozwala, by taki klaun jak nauczyciel psuł jej humor. Ojciec spojrzałby tylko na problem i wskazał właściwe rozwiązanie, a potem by wrócił do pracy, w ogóle nie zauważając, że Valentine nie prosi o pomoc, prosi o współczucie.

A mama? Mama zechce od razu popędzić do szkoły i zrobić coś w tej sprawie, przeciągnąć nauczyciela po rozżarzonych węglach. Nawet nie wysłucha Val tłumaczącej, że wcale nie chce zawstydzać nauczyciela, chce tylko, żeby ktoś powiedział: „To dziwne, że w tej specjalnej szkole dla wybitnie uzdolnionych dzieci trzymają nauczyciela, który nie zna własnej dziedziny”, a ona by wtedy odpowiedziała: „Faktycznie”, i poczułaby się lepiej. Bo ktoś stanąłby po jej stronie. Ktoś by zrozumiał i nie byłaby osamotniona.

Mam takie proste potrzeby, myślała. Jedzenie. Ubranie. Wygodne miejsce do spania. I żadnych idiotów.

Ale świat bez idiotów byłby raczej pusty. O ile nawet ona by się tam dostała. W końcu to nie jest tak, że sama nigdy nie popełnia błędów.

Jak ten błąd, kiedy pozwoliła Peterowi zmusić się do bycia Demostenesem. On nadal uważał, że codziennie po szkole musi jej tłumaczyć, co powinna napisać – jak gdyby przez te lata nie przyswoiła sobie tej postaci. Eseje Demostenesa mogłaby pisać nawet przez sen. A gdyby potrzebowała pomocy, wystarczyłoby jej posłuchać autorytatywnych wypowiedzi ojca o stanie spraw świata; zdawało się, że jak echo powtarza wszystkie demagogiczne, nacjonalistyczne, wojownicze opinie Demostenesa, choć twierdził, że nigdy nie czytuje jego tekstów.

Gdyby wiedział, że pisze to wszystko jego słodka, naiwna córeczka, chyba by go rozniosło.

Ze złością wpadła do domu. Od razu siadła przed komputerem, przejrzała wiadomości i zaczęła pisać esej, który Peter by na pewno jej zlecił – diatrybę o tym, że MF nie powinna kończyć konfliktu z Układem Warszawskim, nie żądając przedtem, by Rosja oddała swoje głowice jądrowe, bo powinna zapłacić jakąś cenę za rozpoczęcie otwarcie agresywnej wojny. Wszystkie typowe bluzgi jej antyawataru – Demostenesa.

A może ja – jako Demostenes – jestem prawdziwym awatarem Petera? Czy zmieniłam się w postać wirtualną?

Klik… Przyszedł e-mail. Wszystko będzie lepsze od tego, co właśnie pisała.

List był od mamy. Zawierał e-mail od pułkownika Graffa. O tym, że kiedy Ender wróci do domu, będzie miał ochroniarza.

Pomyślałam, że zechcesz to zobaczyć, pisała mama. Czy to nie CUDOWNE, że powrót Andrew jest już TAK BLISKO?

Nie krzycz, mamo. Dlaczego używasz wielkich liter do akcentowania? To takie… jak z podstawówki. No cóż, nieraz mówiła to Peterowi: mama jest taką trochę cheerleaderką.

Dalszy ciąg listu mamy miał taki sam ton. BARDZO SZYBKO da się przygotować dawny pokój Endera na jego powrót i nie ma powodu, żeby odkładać sprzątanie choćby o SEKUNDĘ dłużej, chyba że – jak myślisz? – może Peter chciałby mieć WSPÓLNY pokój ze swoim młodszym braciszkiem, żeby mogli się ZAPRZYJAŹNIĆ i znowu do siebie ZBLIŻYĆ? I co twoim zdaniem Ender chciałby na swój PIERWSZY obiad w domu?

Jedzenie, mamo. Cokolwiek zrobisz, z pewnością będzie dostatecznie SPECJALNE, by wiedział, że za nim TĘSKNILIŚMY i go KOCHAMY.

Wszystko jedno. Mama była taka naiwna, że brała list Graffa za dobrą monetę. Val wróciła do niego i przeczytała jeszcze raz. Nadzór. Ochrona. Graff przesyłał ostrzeżenie, a nie chciał jej ucieszyć powrotem Endera. Enderowi będzie groziło niebezpieczeństwo. Czy mama tego nie widzi?

Graff pytał, czy powinni zatrzymać Endera w przestrzeni do zakończenia śledztwa. Ale to potrwa miesiące… Skąd mamie przyszło do głowy, że trzeba szybko usunąć z jego pokoju graty, które zebrały się tam przez lata? Graff oczekiwał od niej prośby, żeby jeszcze Endera nie odsyłać. Bo nie byłby bezpieczny.

I natychmiast wyobraziła sobie cały zakres grożących Enderowi niebezpieczeństw. Rosjanie uznają, że jest bronią, której Ameryka może użyć przeciwko nim. Chińczycy pomyślą to samo – że uzbrojona w Endera Ameryka może stać się agresywna i znowu wtargnąć w chińską strefę wpływów. Oba kraje odetchną, jeśli Ender zginie. Choć oczywiście muszą się postarać, żeby zabójstwo wyglądało na dokonane przez jakąś organizację terrorystyczną. A to znaczy, że nie ograniczą się do zastrzelenia go, raczej wysadzą w powietrze jego szkołę.

Nie, nie, nie, nie! – upomniała samą siebie Val. Nie musisz w to wierzyć tylko dlatego, że coś takiego napisałby Demostenes.

Ale wizje kogoś, kto wysadza Endera w powietrze albo strzela do niego, czy jakiejkolwiek metody użyje – te wizje wciąż pojawiały się w jej myślach. Czy to nie ironiczne – a przy tym typowo ludzkie – że osoba, która ocaliła ludzkość, ma zginąć w zamachu? To całkiem jak zabójstwo Abrahama Lincolna albo Mohandasa Gandhiego. Niektórzy zwyczajnie nie rozumieją, kim są ich zbawcy. A to, że Ender wciąż jest jeszcze dzieckiem, na pewno im nie przeszkodzi.

Nie może wrócić, uznała. Mama tego nie zrozumie, nie mogę jej tego powiedzieć, ale… nawet jeśli go nie zabiją, to jakie będzie tu miał życie? Nigdy mu nie zależało na sławie ani stanowiskach, a jednak wszystko, co zrobi, znajdzie się w widach; ludzie będą komentować jego fryzurę (Głosujcie! Podoba się wam czy jest okropna?) czy jakie zajęcia wybrał w szkole (Kim zostanie bohater, kiedy dorośnie? Głosujcie, do jakiej kariery powinien się waszym zdaniem przygotowywać!).

Co za koszmar… To nie byłby powrót do domu. Zresztą i tak nie można sprowadzić Endera do domu. Ten dom, który opuścił, już nie istnieje. Dzieciaka, którego z tamtego domu zabrali, także już nie ma. Kiedy Ender był na Ziemi – niecały rok temu – Val pojechała nad jezioro i spędziła z nim te godziny. Wydawał jej się stary. Czasami skłonny do żartów, owszem, ale wyraźnie czuł na ramionach ciężar świata. A teraz zdjęto mu to brzemię – lecz konsekwencje go nie opuszczą, przygniotą do ziemi, zniszczą mu życie.

Dzieciństwo przeminęło. Kropka. Ender nie będzie już chłopcem, który w domu rodziców zmienia się w młodzieńca. Już teraz był młodzieńcem – w latach i w hormonach – a dorosłym mężczyzną pod względem odpowiedzialności, jaka na nim spoczywała.

Jeśli mnie szkoła wydaje się bez sensu, jak będzie się w niej czuł Ender?

Już kończąc esej o rosyjskich głowicach i koszcie porażki, układała w myślach kolejny. Ten, w którym tłumaczyła, że Ender nie może wrócić na Ziemię, ponieważ stanie się celem dla każdego wariata, szpiega, paparazzo i zamachowca, więc normalne życie nie będzie dla niego możliwe.

Ale nie napisała go. Wiedziała bowiem, że wystąpi poważny problem: Peter byłby wściekły.

Albowiem Peter miał już inne plany. Locke, jego sieciowa tożsamość, zaczął już przygotowywać grunt na powrót brata. Dla Valentine było oczywiste, że kiedy Ender będzie już w domu, Peter ujawni się jako prawdziwy autor tekstów Locke’a, a zatem osoba, która zaproponowała warunki zawieszenia broni, wciąż obowiązującego między Układem Warszawskim a MF. Peter zamierzał wykorzystać sławę Endera – młodszy z braci uratował ludzkość przed formidami, starszy ocalił ją przed wojną domową zaraz po zwycięstwie. Dwaj bohaterowie!

Ender nienawidziłby sławy, Peter pragnął jej tak bardzo, że zamierzał ukraść bratu tyle, ile zdoła.

Oczywiście nigdy się do tego nie przyzna, myślała Valentine. Będzie miał bardzo wiele argumentów, że to dla dobra Endera. Prawdopodobnie tych samych, o jakich ja pomyślałam.

Czy w takim razie sama nie postępuję tak samo jak Peter? Czy nie wymyśliłam wszystkich argumentów za tym, żeby nie wracał do domu, bo w głębi serca go tu nie chcę?

Ta myśl wzbudziła takie emocje, że Val zaczęła szlochać nad biurkiem. Chciała go znowu zobaczyć. I chociaż rozumiała, że Ender naprawdę nie może wrócić – pułkownik Graff miał rację – wciąż tęskniła za swoim małym braciszkiem, którego jej ukradziono. Tyle lat spędziłam z bratem, którego nienawidzę, a teraz brata, którego kocham, staram się trzymać z dala dla jego dobra…

Zaraz… wcale nie muszę go trzymać z dala od siebie. Nie cierpię szkoły, nie cierpię swojego życia tutaj, nie cierpię, nie cierpię, nie cierpię chodzić na smyczy Petera. Po co mam zostawać? Dlaczego nie mogę odlecieć w kosmos razem z Enderem? Przynajmniej na pewien czas. Mnie jest najbliższy. Tylko ze mną się spotkał w ciągu ostatnich siedmiu lat. Jeśli nie może wrócić do domu, to kawałek domu – właśnie ja – może polecieć do niego.

Trzeba przekonać Petera, że powrót Endera nie leży w jego interesie – ale tak, by Peter się nie zorientował, że ona próbuje nim manipulować.

Wtedy ogarnęło ją zniechęcenie, bo Peter niełatwo dawał sobą manipulować. Potrafił przejrzeć wszystko. Dlatego musiała być całkiem szczera, a do tego subtelnie okazywać pokorę, gorliwość, by Peter zdołał pokonać swoją pogardę dla wszystkiego, co ona mówi, uznał, że od początku sam tak uważał i…

A czy moim prawdziwym motywem jest opuszczenie planety? Chodzi mi o Endera, czy o to, żeby się uwolnić?

Jedno i drugie. Możliwe jest jedno i drugie. Powiem Enderowi prawdę – z niczego dla niego nie rezygnuję. Wolę raczej być z nim w kosmosie i nigdy nie oglądać Ziemi, niż zostać tutaj, z nim czy bez niego. Bez niego – bolesna pustka. Z nim – ból, gdy będę patrzeć, jakie żałosne, frustrujące życie go czeka.

Zaczęła układać list do pułkownika Graffa. Mama była nieuważna i nie usunęła jego adresu. To prawie naruszenie procedur bezpieczeństwa… Mama jest czasem taka naiwna. Gdyby była oficerem MF, zwolniliby ją już dawno.

* * *

Przy kolacji mama nie mogła przestać mówić o powrocie Endera. Peter słuchał tylko jednym uchem, ponieważ mama – oczywiście – nie potrafiła spojrzeć poza sentymentalną perspektywę „utraconego synka, który wraca do gniazda”; Peter tymczasem rozumiał, że sprawa jest niezwykle skomplikowana. Trzeba podjąć wiele przygotowań. I nie chodzi tylko o ten głupi wspólny pokój, Peter może oddać bratu nawet własne łóżko – liczy się to, że przez krótki czas Ender znajdzie się w centrum uwagi całego świata, a wtedy Locke odrzuci anonimowość i zakończy spekulacje co do tożsamości „wielkiego dobroczyńcy ludzkości, który z powodu własnej skromności pozostaje nieznany i tylko dlatego nie może odebrać Nagrody Nobla, choć bardzo na nią zasługuje, gdyż doprowadził do końca ostatnią wojnę w dziejach naszej cywilizacji”.

Te słowa napisał dość entuzjastyczny fan Locke’a – który przypadkiem był też szefem partii opozycyjnej w Wielkiej Brytanii. Naiwna była ta jego wiara, że nieudana próba przejęcia przez Nowy Układ Warszawski kontroli nad Międzynarodową Flotą miała być „ostatnią wojną”. Jedynym sposobem, by mieć rzeczywiście „ostatnią wojnę”, jest zjednoczenie całej Ziemi pod władzą jednego skutecznego, silnego, a równocześnie popularnego przywódcy.

A sposobem prezentacji tego przywódcy było pokazanie go przed kamerami, stojącego obok wielkiego Endera Wiggina, obejmującego go za ramiona, ponieważ – chyba nikogo by to nie zdziwiło – „Chłopiec wojny” i „Człowiek pokoju” są braćmi.

Teraz ojciec coś paplał, tyle że tym razem zwracał się bezpośrednio do Petera, więc Peter musiał odgrywać rolę grzecznego syna i słuchać, jakby go to obchodziło.

– Naprawdę sądzę, że powinieneś się zdecydować, jaką karierę dla siebie planujesz. Zanim jeszcze twój brat wróci do domu.

– A to dlaczego? – spytał Peter.

– Och, nie udawaj naiwnego. Czy nie rozumiesz, że brat Endera Wiggina zostanie przyjęty do każdego college’u, jaki sobie wybierze?

Ojciec wymówił te słowa takim tonem, jakby była to absolutna mądrość wypowiedziana na głos przez kogoś, kto już wkrótce zostanie deifikowany przez rzymski senat albo kanonizowany przez papieża. Ojcu nigdy nie przyjdzie do głowy, że doskonałe oceny Petera i jego wyniki na wszystkich testach dają mu przepustkę do dowolnej szkoły. Nie musi korzystać ze sławy brata. Ale nie, on zawsze uzna, że wszystko, co dobre, Peter zawdzięcza Enderowi. Ender, Ender, Ender… jakie głupie imię.

Ale jeśli ojciec tak myśli, to z pewnością wszyscy inni także. A przynajmniej wszyscy inni poniżej pewnego minimalnego poziomu inteligencji.

Peter dostrzegał tylko, jaką popularność da mu powrót Endera do domu. Ojciec przypomniał mu o czymś innym – że wszystko, czego dokonał, ludzie zlekceważą właśnie dlatego, że jest starszym bratem Endera Wielkiego. Owszem, zobaczą ich ramię w ramię – ale zaczną się zastanawiać, czemu brat Endera nie trafił do Szkoły Bojowej. Peter wyjdzie na kogoś słabszego, gorszego…

Stanie tam wyraźnie wyższy – starszy brat, który został w domu i nic nie robił. „Ale przecież pisałem wszystkie teksty Locke’a, zakończyłem konflikt z Rosją, zanim zdążył się przerodzić w wojnę światową!”… No więc jeśli jest taki sprytny, czemu nie pomagał młodszemu bratu w ratowaniu ludzkości przed całkowitą zagładą?

Owszem, okazja zdobycia popularności. Ale też koszmar.

Jak może wykorzystać tę okazję, by nie wyglądało, że jest tylko pasożytem, niczym remora usiłującym się pożywić sławą brata? To straszne, gdyby jego ujawnienie zabrzmiało jak żałosne „ja też!”. Myślicie, że mój brat jest wspaniały? No więc musicie wiedzieć, że ja też uratowałem świat na swój smętny, mizerny sposób!

– Dobrze się czujesz, Peter? – spytała Valentine.

– Coś się stało? – zmartwiła się mama. – Niech ci się przyjrzę, skarbie.

– Nie zdejmę koszuli ani nie pozwolę ci użyć na sobie termometru doodbytniczego tylko dlatego, że Val ma halucynacje. Wyglądam bardzo dobrze.

– Dam ci znać, kiedy i jeśli zacznę mieć halucynacje – oświadczyła Val. – Potrafię sobie wyobrazić lepsze widoki niż twoja twarz, jakbyś właśnie miał wymiotować.

– Interesujący pomysł na reklamę – stwierdził Peter, niemal odruchowo. – Wybierz własną halucynację… A nie, przecież jest już coś takiego. Nazywa się „narkotyki”.

– Nie lekceważ nas, ludzi na głodzie. Ci uzależnieni od własnego ego nie potrzebują narkotyków.

– Dzieci! – wtrąciła mama. – Czy tak samo będziecie się kłócić, kiedy Ender wróci?

– Tak – odpowiedzieli chórem Val i Peter.

– Chciałbym wierzyć – rzekł ojciec – że uzna was za odrobinę bardziej dojrzałych.

Ale Peter i Val zaśmiewali się już do rozpuku. Nie mogli się uspokoić, więc ojciec kazał im odejść od stołu.

* * *

Peter przejrzał esej Val o rosyjskich głowicach jądrowych.

– Strasznie nudne…

– Nie wydaje mi się – odpowiedziała. – Mają te głowice i to powstrzymuje inne kraje od dania im klapsa, kiedy trzeba… czyli często.

– Co właściwie masz przeciwko Rosji?

– To Demostenes ma coś przeciwko Rosji – wyjaśniła Val z udawaną nonszalancją.

– I dobrze. Zatem Demostenes przestanie się martwić o rosyjskie rakiety, a zacznie o to, żeby Rosja nie dostała w ręce najpotężniejszej broni ze wszystkich.

– System destrukcji molekularnej? – zdziwiła się Val. – MF nigdy nie dopuści, żeby Ziemia znalazła się w zasięgu.

– Nie dr System, dzieciaku. Mówię o naszym bracie. Naszym niszczącym cywilizacje młodszym rodzeństwie.

– Jak śmiesz wyrażać się o nim z pogardą?!

Na twarzy Petera pojawił się drwiący uśmieszek. Ale za tą maską kryły się gniew i uraza. Wciąż potrafiła go zranić, choćby tylko wyraźnie pokazując, że Endera kocha o wiele bardziej.

– Demostenes napisze esej, w którym postawi tezę, że Ameryka musi natychmiast Andrew Wiggina sprowadzić na Ziemię. Koniec ze zwlekaniem. Świat jest dla Ameryki zbyt niebezpieczny, by rezygnować z usług największego przywódcy wojskowego, jakiego zna ludzkość.

Valentine zalała nowa fala nienawiści do Petera. Po części dlatego, że jego podejście będzie o wiele skuteczniejsze niż ten esej, który już napisała. Nie zinternalizowała Demostenesa tak dobrze, jak jej się wydawało. Demostenes z pewnością żądałby powrotu Endera i wcielenia go do amerykańskiej armii.

I będzie to w pewnym sensie równie destabilizujące jak wezwanie do rozmieszczenia na wysuniętych pozycjach głowic jądrowych. Artykuły Demostenesa były pilnie czytane przez rywali i nieprzyjaciół Stanów Zjednoczonych. Jeśli zażąda, by natychmiast ściągnąć Endera na Ziemię, zaczną się manewry zmierzające do zatrzymania go w kosmosie. A przynajmniej niektórzy otwarcie oskarżą Amerykę o wrogie zamiary.

Wtedy przyjdzie pora na Locke’a, który po kilku dniach czy tygodniach zaproponuje kompromis, rozwiązanie godne męża stanu: zostawcie dzieciaka w przestrzeni.

Valentine dobrze wiedziała, kiedy zmienił zdanie. Powodem była ta głupia uwaga taty przy kolacji – przypomnienie, że cokolwiek Peter by zrobił, zawsze pozostanie w cieniu Endera.

Cóż, nawet polityczna owca powie czasem coś, co przyniesie dobre rezultaty. Teraz Val nie musi już przekonywać brata o konieczności zatrzymania Endera z dala od Ziemi. Teraz to w całości jego pomysł, nie jej.

* * *

Theresa znowu siedziała na łóżku i płakała. Wokół leżały rozrzucone wydruki artykułów Demostenesa i Locke’a, o których wiedziała, że uniemożliwią Enderowi powrót do domu.

– Nic nie poradzę – oświadczyła mężowi. – Wiem, że to słuszne, rozumiem to tak, jak chciał Graff. Ale miałam nadzieję, że znowu go zobaczę. Naprawdę miałam nadzieję…

John Paul usiadł przy niej i objął mocno.

– To najtrudniejsza rzecz, jakiej dokonaliśmy.

– A nie oddanie go wtedy?

– To było trudne – zgodził się – ale wówczas nie mieliśmy wyboru. I tak by go nam zabrali. A tym razem… Sama wiesz, gdybyśmy wstawili do sieci nasze widy, jak prosimy, żeby pozwolić naszemu synowi wrócić do domu… mielibyśmy spore szanse.

– A nasz synek będzie się zastanawiał, czemu tego nie zrobiliśmy.

– Nie, nie będzie.

– Ach, uważasz, że jest taki sprytny i domyśli się, co robimy? Dlaczego nic nie robimy?

– A czemu nie?

– Bo nas nie zna – oświadczyła Theresa. – Nie wie, co myślimy i co czujemy. Może uważać, że całkiem o nim zapomnieliśmy.

– Jest coś, co poprawia mi humor w całej tej historii – wyznał John Paul. – Wciąż dobrze nam wychodzi manipulowanie naszymi genialnymi dziećmi.

– Ach, to… – mruknęła lekceważąco Theresa. – Łatwo jest manipulować kimś, kto jest absolutnie przekonany o twojej głupocie.

– Natomiast smuci mnie – mówił dalej John Paul – że Locke wygląda na takiego, który najbardziej się troszczy o Endera. Więc kiedy jego tożsamość wyjdzie na jaw, wszyscy pomyślą, że lojalnie wystąpił w obronie brata.

– To nasz syn – przypomniała mu Theresa. – Ależ z niego typ…

– Mam takie filozoficzne pytanie. Zastanawiam się, czy to, co nazywamy dobrocią, nie jest cechą dowodzącą złego przystosowania. Dopóki przejawia ją większość ludzi, a zasady społeczne promują ją jako cnotę, wtedy naturalni przywódcy mają otwarte pole do działania. Właśnie z powodu dobroci Endera zostaniemy w domu na Ziemi z Peterem.

– Och, Peter też jest dobry – odparła z goryczą Theresa.

– Tak, zapomniałem – odparł John Paul. – Przecież dla dobra ludzkości zostanie władcą świata. Takie altruistyczne poświęcenie.

– Kiedy czytam, jak się wdzięczy w tych swoich tekstach, mam ochotę wydrapać mu oczy.

– On także jest naszym synem – przypomniał jej mąż. – I tak samo jak Ender i Val produktem naszych genów. I sami go do tego zachęciliśmy.

Theresa wiedziała, że mąż ma rację. Ale to wcale nie pomagało.

– Nie musiał przecież tak się z tego cieszyć, prawda?

POZOSTAŁE ROZDZIAŁY DOSTĘPNE W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI