POLECAMY W SERII

Dotyk śmierci

Sława i śmierć

Skarby przeszłości

Kwiat Nieśmiertelności

Śmiertelna ekstaza

Czarna ceremonia

Anioł śmierci

Święta ze śmiercią

Rozłączy ich śmierć

Wizje śmierci

O włos od śmierci

Naznaczone śmiercią

Śmierć o tobie pamięta

Zrodzone ze śmierci

Słodka śmierć

Pieśń śmierci

Śmierć o północy

Śmierć z obcej ręki

Śmierć w mroku

Śmierć cię zbawi

Obietnica śmierci

Śmierć cię pokocha

Śmiertelna fantazja

Fałszywa śmierć

Pociąg do śmierci

Zdrada i śmierć

Śmierć w Dallas

Celebryci i śmierć

Psychoza i śmierć

Wyrachowanie i śmierć

Ukryta śmierć

Niewdzięczność i śmierć

Święta i śmierć

Tytuł oryginału

OBSESSION IN DEATH

Copyright © 2015 by Nora Roberts

All rights reserved

Projekt okładki

Elżbieta Chojna

Opracowanie graficzne okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Rich Legg/iStockphoto.com

Redaktor prowadzący

Katarzyna Rudzka

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Mariola Będkowska

ISBN 978-83-8097-458-6

Warszawa 2016

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Grzech posługuje się licznymi narzędziami,

Ale kłamstwo jest rączką, pasującą do nich wszystkich.

Oliver Wendell Holmes

W Boże Narodzenie baw się i raduj,

Albowiem Boże Narodzenie jest tylko raz w roku.

Thomas Tusser

Prolog

Zabijanie okazało się łatwiejsze, niż można by sądzić, i znacznie bardziej satysfakcjonujące. W końcu czuję, że udało mi się dokonać czegoś ważnego, czegoś, co zasługuje na prawdziwą uwagę. Odkąd pamiętam, próbuję, dokładam starań, ale nikt nigdy naprawdę nie doceniał moich wysiłków, nie dostrzegał, kim jestem.

Mogę obiektywnie, szczerze powiedzieć, że zadanie, będące częścią nowego, ważnego przedsięwzięcia, od początku do końca zastało wykonane sprawnie i skutecznie.

Podczas tych tygodni – właściwie miesięcy – planowania, przeprowadzania selekcji, dopracowywania najdrobniejszych szczegółów, bywało, że ogarniało mnie zniecierpliwienie, a nawet złość na siebie.

Niejeden raz opadały mnie wątpliwości, czasami niemal opuszczała mnie odwaga, niknął mi z oczu wytknięty cel. Bo bardzo łatwo można się zniechęcić, kiedy nikt nie docenia naszych umiejętności i wysiłków.

Ale teraz widzę, że warto było poświęcić cały ten czas (a właściwie lata) na doskonalenie się.

I cały ten wysiłek nie pójdzie na marne, bo wszystkie przygotowania i plany przydadzą się w przyszłości.

Swój pierwszy sukces zawdzięczam wielotygodniowej obserwacji obiektu mojego zainteresowania, poznaniu jego zwyczajów, dokonaniu wizji lokalnej, zainwestowaniu w najlepszy sprzęt, wielogodzinnemu powtarzaniu wszystkich kolejnych kroków.

I dzięki temu na szalę trafił pierwszy odważnik, by w końcu osiągnąć równowagę. Można powiedzieć, że to mój pierwszy hołd dla przyjaciółki i partnerki.

Ta zimna blondyna zasłużyła sobie na śmierć.

Czy to nie Szekspir napisał coś takiego, żeby na początek zabić wszystkich prawników? Muszę to sprawdzić. Tak czy owak, dzięki mnie jedna osoba z ich grona już nie będzie sobie nabijać kieszeni, reprezentując najgorsze szumowiny. Ale najważniejsze, że już nigdy nie znieważy ani nie poniży tej, którą najbardziej podziwiam. Tej, która zasługuje na szacunek!

Uważam za wyjątkowy zaszczyt, że to mnie przypadła naprawa zła, oddanie prawdziwej sprawiedliwości kobiecie, która z uwagi na ograniczenia, jakie nakładają na nią wymogi pracy, nie może sama wymierzyć sprawiedliwości.

Będę jej mścicielem, jej obrońcą.

Wkrótce się dowie, że jest ktoś, kto stanie w jej obronie, kto zrobi to, co należy zrobić. Kiedy zobaczy moje przesłanie, będzie wiedziała, że jest ktoś, kto ją rozumie, podziwia i szanuje. Tak, jak nikt nigdy nie rozumiał, nie podziwiał i nie szanował mnie. Więź między nami jest tak silna, tak głęboka, że często czytam w jej myślach. Ciekawe, czy ona czyta w moich.

Czasami, w środku nocy, mam wrażenie, że jest tuż przy mnie. W przeciwnym razie skąd ta pewność, gdzie zacząć i co robić?

Cenię sobie tę głęboką, silną i odwieczną więź duchową. Właściwie jesteśmy jedną osobą, dwiema stronami monety.

Śmierć nas jednoczy.

Wie teraz, na co mnie stać. Zostało jeszcze wiele do zrobienia, bo lista jest długa. Ale dziś wieczorem pozwolę sobie na spisanie tego, co czuję, na małą uroczystość. Jutro znów będę wymierzać sprawiedliwość.

Kiedyś nadejdzie dzień, kiedy się spotkamy. Tego dnia przekona się, że ma we mnie najprawdziwszego przyjaciela.

To będzie najszczęśliwszy dzień w moim życiu.

Rozdział 1

W zimny, rześki ranek u schyłku dwa tysiące sześćdziesiątego roku porucznik Eve Dallas stała w luksusowo urządzonej sypialni, gdzie dominowały głębokie fiolety, ciemne, metaliczne szarości i zielone akcenty. Za oknem balon reklamowy maniakalnie zachwalał POŚWIĄTECZNE MEGAWYPRZEDAŻE!, a uliczni sprzedawcy głośno zachęcali do kupna podróbek najmodniejszych zegarków na rękę i damskich torebek tłumy turystów, które ściągnęły do miasta na świąteczny tydzień.

Za oknem życie toczyło się jak zwykle. W tej wspaniałej sypialni, tak modnej i kolorowej, nagle uległo przerwaniu.

Wielgachny bukiet białych lilii i purpurowych róż w wysokim, szklanym wazonie na postumencie pod szerokim oknem nie do końca zagłuszył zapach śmierci, tylko utworzył kolejną, mdląco słodką warstwę.

Na wielkim łóżku, mogącym pomieścić sześć osób, spoczywała kobieta, która tak niedawno była prawdziwą pięknością. Nawet teraz jej wysmakowany styl ubierania się było widać w perfekcyjnie dobranych domowych srebrnych spodniach, jedwabnej, lawendowej górze, idealnie zadbanych paznokciach u rąk i nóg, pomalowanych na ciemny fiolet.

Oczami o mocno wymalowanych rzęsach spoglądała prosto w sufit, jakby lekko zaintrygowana.

Na szyi widoczna była cienka, głęboka rana. Krew, nim zastygła, poplamiła jasnoszarą pościel i jasnoblond włosy.

Język ofiary umieszczono w naczyniu z rżniętego szkła, stojącego na błyszczącej szafce nocnej.

Ale największe wrażenie, przynajmniej na Eve, wywarł napis na ścianie nad grubo tapicerowanym zagłówkiem. Czarne drukowane litery na szarym tle informowały:

DLA PORUCZNIK EVE DALLAS,

Z PODZIWEM I ZROZUMIENIEM.

JEJ ŻYCIE BYŁO KŁAMSTWEM; JEJ ŚMIERĆ NASZĄ PRAWDĄ.

NIE OKAZYWAŁA PANI SZACUNKU, ŹLE O PANI MÓWIŁA,

STARAŁA SIĘ ODNIEŚĆ KORZYŚĆ, PODWAŻAJĄC WSZYSTKIE PANI DZIAŁANIA. Z NAJWIĘKSZĄ PRZYJEMNOŚCIĄ I DUMĄ MOGĘ POINFORMOWAĆ, ŻE SZALE WAGI WRESZCIE OSIĄGNĘŁY RÓWNOWAGĘ.

SPRAWIEDLIWOŚCI STAŁO SIĘ ZADOŚĆ.

PANI PRAWDZIWY I LOJALNY PRZYJACIEL.

Stojąca obok Eve detektyw Peabody, jej partnerka, odetchnęła głęboko.

– Jasna cholera, Dallas.

Trudno stwierdzić, czy Eve uważała tak samo, bo odwróciła się do umundurowanego funkcjonariusza, stojącego na progu sypialni.

– Kto ją znalazł?

– Jej asystent. Ofiara nie pojawiła się wczoraj wieczorem na służbowej kolacji, a rano nie przyszła do pracy, chociaż miała umówione kolejne spotkanie. Więc asystent, Cecil Haversham, wybrał się tutaj. Do ofiary nie można się było dodzwonić, nie otworzyła drzwi do mieszkania. Asystent zna szyfr i ma klucz. Oświadczył, że pod jej nieobecność podlewa kwiaty i te pe. Wszedł do środka jakiś kwadrans po dziewiątej, usłyszał, że w sypialni jest włączony telewizor, tak jak teraz, zajrzał tam i ją zobaczył. Mamy jego zgłoszenie pod dziewięćset jedenaście o dziewiątej dziewiętnaście, więc wszystko się zgadza.

– Gdzie teraz jest?

– W mieszkaniu jest aneks jadalny, który można zamknąć. Umieściliśmy go tam.

– Bardzo dobrze. Potrzebne mi nagrania z kamer monitoringu w budynku i przed nim, chcę, żeby zaczęto wypytywać sąsiadów, począwszy od mieszkańców tego piętra.

– Tak jest. – Wskazał brodą napis na ścianie. – Zna pani ofiarę?

– Miałam z nią kilka razy do czynienia. – Eve odwróciła się, żeby uniknąć dalszych pytań.

Przed wejściem do mieszkania wraz z Peabody zabezpieczyły podeszwy butów i dłonie. Eve włączyła nagrywarkę, nim przekroczyła próg sypialni. Teraz przez chwilę stała bez ruchu, wysoka, szczupła, z krótkimi, zmierzwionymi, brązowymi włosami i ostro zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Złotobrązowymi oczami rozglądała się beznamiętnie dookoła.

Tak, przypuszczalnie zetknęły się kilka razy na płaszczyźnie zawodowej, pomyślała, i nie poczuła ani krztyny sympatii do ofiary. Ale wszystko wskazywało na to, że razem z Peabody spędzą ostatnie dni roku, szukając sprawiedliwości dla do niedawna dynamicznej adwokat obrony, która zdaniem Eve miała moralność grzechotnika.

– Potwierdźmy tożsamość, Peabody, i działajmy ściśle według obowiązującej procedury.

Peabody skinęła głową, zdjęła różowy, skórzany płaszcz – prezent gwiazdkowy od Eve – odłożyła go ostrożnie na bok, a potem wyjęła z zestawu podręcznego urządzenie do identyfikacji. Wciąż mając na głowie różową czapkę z pomponem, podeszła do martwej kobiety.

– Ofiara to Leanore Bastwick, zameldowana pod tym adresem.

– Przyczyna śmierci wydaje się dość oczywista. Uduszenie, prawdopodobnie przy użyciu garoty tnącej. Ale musi to potwierdzić lekarz sądowy. Ustal godzinę zgonu.

Peabody znów sięgnęła do zestawu. Wyjęła urządzenia pomiarowe i podczas pomiaru trzymała je pod takim kątem, żeby kamera wszystko zarejestrowała, zgodnie z niewypowiedzianym na głos poleceniem Eve.

– Osiemnasta trzydzieści trzy.

– Brak śladów walki, nie widać ran obronnych ani innych obrażeń. Na pierwszy rzut oka nie ma śladów włamania do mieszkania. Ofiara jest ubrana, wszędzie dużo cennych przedmiotów, które można bez trudu wynieść. Nie wygląda to na zabójstwo na tle seksualnym ani włamanie. Ktoś zwyczajnie chciał ją zamordować.

Peabody uniosła wzrok na wiadomość na ścianie.

– I bez ogródek to obwieścił.

– Taak. Może zapisy z kamer monitoringu zarejestrowały coś innego, ale wygląda na to, że ofiara otworzyła drzwi komuś, kogo znała albo myślała, że zna. Zabójca ją obezwładnił – niech lekarz sądowy zleci pilne analizy toksykologiczne, sprawdzi, czy na ciele denatki są ślady paralizatora albo strzykawki. Albo siłą ją tu zaciągnął. Takie mieszkania są idealnie dźwiękoszczelne, więc mogła wzywać pomocy, krzyczeć, a mało prawdopodobne, by ktokolwiek coś usłyszał. Rolety w oknach są opuszczone.

– Brak śladów na przegubach rąk i kostkach u nóg, a zatem zabójca nie posłużył się kajdankami.

Eve zbliżyła się do ofiary i uważnie przyjrzała się jej głowie, uniosła ją, by obejrzeć tył czaszki.

– Brak obrażeń, świadczących o uderzeniu tępym narzędziem.

Sięgnęła do swojego zestawu po mikrogogle, obejrzała wszystko uważnie.

– Otarcie, drobne stłuczenie. Upadła, może uderzyła głową. Została obezwładniona, ogłuszona albo podano jej środki odurzające bądź gdy otworzyła drzwi, bądź – jeśli znała zabójcę – kiedy wszedł do środka. Łóżko jest starannie zasłane, poduszki leżą równiutko.

Ujęła jedną dłoń ofiary, przyjrzała się uważnie palcom, paznokciom.

– Żadnych śladów, raczej nie znajdziemy tu fragmentów naskórka zabójcy. Kiedy ktoś próbuje nas udusić, bronimy się, jeśli możemy. Czyli nie mogła się bronić.

Ciągle mając mikrogogle na nosie, Eve pochyliła się nad kryształowym naczyniem, by obejrzeć ucięty język.

– Wygląda, jakby został równiutko ucięty. Rana nie jest poszarpana. Prawdopodobnie posłużono się ostrym narzędziem o cienkim ostrzu. Może skalpelem. Nie mając języka, nie można pleść bzdur – powiedziała na poły do siebie. – Nie można bronić kryminalistów, jeśli nie może się mówić. To było coś ekstra, symbol… Trofeum.

– Dla ciebie.

Eve uważnie przeczytała chore przesłanie.

– Jak powiedziałam, tak to sugeruje. Parę lat temu ścięłyśmy się przy okazji sprawy Jessa Barrowa, tuż przed tym, nim zabito jej wspólnika. Była twarda, ale na ogół robiła to, co do niej należało. W taki sposób, jaki uważała za stosowny.

Eve odwróciła się i skierowała się do dużej, wzorcowo urządzonej garderoby.

– Jest tu przygotowany strój wyjściowy. Czarna sukienka, eleganckie pantofle, bielizna, do tego biżuteria, która wygląda na prawdziwą. Wszystko w największym porządku. Szykowała się na wieczorne spotkanie.

Z garderoby przeszła do eleganckiej łazienki, całej w bieli i srebrze. Na długim, białym blacie stał kwadratowy wazon z przejrzystego szkła z fioletowymi kwiatami – widocznie był to ulubiony kolor ofiary.

– Ręczniki na grzejniku, szlafrok na wieszaku obok kabiny prysznicowej, kieliszek wina i jakieś mazidło do twarzy na szafce.

– To maseczka.

– Nie widzę żadnej maseczki.

– Maseczka do twarzy – wyjaśniła Peabody, klepiąc się w policzki. – Bardzo ekskluzywna i droga. Ponieważ nie ma tu nic poza tym, może zamierzała nałożyć na twarz maseczkę, napić się wina, a potem wziąć prysznic, kiedy rozległ się dzwonek i poszła otworzyć drzwi.

– No dobrze. Szykuje się do spotkania – sprawdzimy jej domowy gabinet – kiedy ktoś pojawia się na progu mieszkania.

Eve wyszła z łazienki, nie przestając mówić.

– Wszystko tu w największym porządku. Telewizor w sypialni włączony – nieco rozrywki podczas szykowania się do wyjścia. Jest tutaj, w łazience albo w garderobie, kiedy rozlega się dzwonek.

– Ochrona przy wejściu do budynku – wtrąciła Peabody – wpuściła zabójcę do środka?

– Dowiemy się z zapisu kamer monitoringu. Tak czy owak dostał się do budynku, a ona otworzyła drzwi.

Wyobraziła sobie Leanore Bastwick w eleganckim, domowym stroju, kierującą się do drzwi. Czy najpierw spojrzała przez judasz, zerknęła na monitor?

Po co inwestować w dobre zabezpieczenia, jeśli potem się z nich nie korzysta? Eve doszła do wniosku, że ofiara skorzystała z nich, lecz nie poczuła się zagrożona. Otworzyła drzwi.

– Zaatakował ją – ciągnęła. – Coś jej wstrzyknął albo wziął ją na ręce i zaniósł w głąb mieszkania.

– Albo ona go zaprowadziła do sypialni? – wtrąciła Peabody. – Może to jej kochaś?

– Była umówiona na spotkanie. Nie miała czasu na seks. Nie miała na sobie nic seksownego, nie była umalowana. Mógł ją siłą zaciągnąć do sypialni, a jednak nie wydaje mi się. Wszystko jest na swoim miejscu. Żadnego bałaganu.

Eve urwała, wróciła do sypialni, obejrzała stopy denatki, wciąż w srebrzystych domowych pantoflach.

– Żadnych otarć na piętach. Nie zaciągnął jej tu.

– Czyli ją zaniósł. – Peabody zasznurowała usta, oceniając odległość z pokoju dziennego do sypialni. – Jeśli rzeczywiście ją tu przyniósł, miał do pokonania niezły kawałek drogi. Dlaczego to zrobił?

– No właśnie, dlaczego? Brak śladów napaści na tle seksualnym. Może później ją ubrał, ale… Morris nam powie. Zabójca położył ją na łóżku. Nic nie świadczy o tym, że ją zakneblował, ale lekarz sądowy też to sprawdzi. Zabił ją, kiedy wciąż była nieprzytomna albo ogłuszona. Uwinął się raz-dwa, potem uciął jej język, by coś udowodnić, zostawił napis, żebym wiedziała, jaką mi wyświadczył przysługę, i wyszedł.

Porozmawiajmy z asystentem, a potem obejrzyjmy zapisy kamer monitoringu. Chcę się przejść po mieszkaniu, nim wezwiemy techników.

*

Cecil Haversham sprawiał wrażenie służbisty i ubierał się elegancko. Siwe włosy miał obcięte krótko, na cezara, fryzura pasowała do eleganckiej, idealnie utrzymanej bródki. Kant spodni ciemnoszarego, trzyczęściowego garnituru był ostry jak żyletka.

Biło od niego przygnębienie, kiedy siedział na krześle z wygiętym oparciem, przy czerwonym jak szminka stole, skromnie splótłszy dłonie.

Eve skinęła umundurowanej funkcjonariuszce, żeby zostawiła ich samych, a potem zajęła miejsce u szczytu stołu. Peabody usiadła naprzeciwko świadka.

– Panie Haversham, jestem porucznik Dallas, a to detektyw Peabody. Rozumiem, że nie jest panu łatwo.

– Jestem wstrząśnięty. – W jego głosie można było wyczuć akcent brytyjskiej klasy wyższej, chociaż Eve wiedziała, że urodził się w Toledo w stanie Ohio.

– Od jak dawna pracował pan dla pani Bastwick?

– Jako jej asystent prawie dwa lata. Wcześniej byłem sekretarzem pana Vance’a Colliera z kancelarii Swana, Colbrecka, Colliera i Ivesa.

– Jak otrzymał pan tę pracę?

– Pani Bastwick zaproponowała mi etat, sporą podwyżkę plus dodatki. I uznałem, że prawo karne jest… Ciekawsze od prawa podatkowego.

– Jako jej asystent znał pan sprawy, które prowadziła, jej klientów, jej życie towarzyskie.

– Naturalnie. Pani Bastwick jest… Była kobietą bardzo zajętą, zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Do moich obowiązków należało między innymi umawianie jej spotkań, dbanie o to, by efektywnie wykorzystywała czas.

– Czy zna pan kogoś, kto źle życzyłby pani Bastwick?

– Jako adwokat obrony w sprawach karnych naturalnie miała licznych wrogów. Wśród adwokatów oskarżenia, klientów, którzy uważali, że niewłaściwie ich reprezentowała – co oczywiście jest bzdurą – oraz osób, w których imieniu występował prokurator. Nawet wśród policjantów.

Spojrzał na Eve twardo, chociaż widać było, że jest przygnębiony.

– Widzi pani, taki już miała zawód.

– Tak. Czy ktoś szczególnie się wyróżniał?

– Sam zadawałem sobie to pytanie, siedząc tutaj, przetrawiając wszystko. Naturalnie grożono jej. Mamy specjalny segregator, chętnie pani udostępnię kopie tych dokumentów, jeśli kancelaria wyrazi zgodę. Ale nikt jakoś szczególnie się nie wyróżniał. Pani Bastwick zawsze powtarzała, że jeśli nikt jej nie grozi ani nie mówi nic obraźliwego pod jej adresem, to znaczy, że nie pracuje jak należy. Muszę powiedzieć, pani porucznik, pani detektyw, że często muszą panie znajdować się w podobnym położeniu. Z powodu pracy, którą panie wykonują, robią sobie panie wrogów. Szczególnie kiedy wykonują panie swoje obowiązki jak należy.

– Nie mogę nie przyznać panu racji. – Eve usiadła wygodniej. – Proszę mi powiedzieć, kiedy zaniepokoił się pan o panią Bastwick i co pan wtedy zrobił?

– Zaniepokoiłem się, i to bardzo, dziś rano. Zwykle jestem w biurze kwadrans po ósmej. Mogę wtedy sprawdzić pocztę, plan zajęć na dany dzień, przygotować potrzebne notatki albo dokumenty na poranne spotkania. Pani Bastwick, o ile nie występuje w sądzie albo nie ma spotkań na mieście, przychodzi między wpół do dziewiątej a ósmą czterdzieści. Kiedy dziś rano zameldowałem się w pracy, zobaczyłem wiadomość od panów Chance’a Warrena i Zane’a Quirka. Wczoraj wieczorem pani Bastwick była z nimi umówiona na kolację, o ósmej w „Monique’s” przy Park. Wiadomość wysłano wczoraj o dwudziestej pierwszej zero trzy. Klienci byli poirytowani, że pani Bastwick nie przyszła.

– Skontaktowali się z biurem po godzinach?

– Tak. Pan Warren informował, że próbowali się dodzwonić na telefon komórkowy pani Bastwick – na numer służbowy, który im podała, jak wszystkim swoim klientom. Ponieważ nie udało im się z nią skontaktować, zadzwonili do biura, zostawili wiadomość.

Urwał i odchrząknął.

– Ponieważ było to niepodobne do pani Bastwick, na tyle się zaniepokoiłem, że próbowałem się do niej dodzwonić, ale włączyła się poczta głosowa, więc nagrałem się na oba jej numery. Następnie skontaktowałem się z panem Warrenem i dowiedziałem się, że pani Bastwick nie pojawiła się w restauracji. Pan Warren i pan Quirk zjedli sami kolację, opuścili lokal po dziesiątej.

Kiedy urwał i znów odchrząknął, Peabody wtrąciła:

– Może przynieść panu wody, panie Haversham?

– Och, nie chciałbym sprawiać kłopotu.

– To żaden kłopot. Doceniamy pana chęć służenia nam pomocą – powiedziała, wstając.

– Bardzo pani miła. – Przesunął palcami po węźle krawata. – Spodziewałem się, że pani Bastwick pojawi się dziś rano w biurze dwadzieścia po ósmej, bo na jej polecenie umówiłem wcześnie rano spotkanie w kancelarii. Nie przyszła, przełożyłem więc spotkanie z klientem na późniejszy termin i znów spróbowałem się do niej dodzwonić. Przyznaję, pani porucznik… Och, dziękuję, pani detektyw – powiedział, kiedy Peabody przyniosła mu wysoką szklankę z wodą. Napił się i odetchnął głęboko. – Jak wspomniałem, przyznaję, że byłem wtedy już bardzo zaniepokojony. Bałem się, że pani Bastwick się pochorowała albo uległa jakiemuś wypadkowi. Postanowiłem przyjść tutaj, myśląc, że jest chora i nie może odbierać telefonów. Jak wyjaśniłem policji, mam szyfry, bo podlewam kwiaty, gdy pani Bastwick wyjeżdża z miasta. Kiedy mi nie otworzyła, jak zadzwoniłem, postanowiłem posłużyć się kodami i wejść do środka. Rozumiem, że może to być poczytane za tupet, naruszenie prawa do prywatności, ale byłem szczerze zaniepokojony.

– Wydaje mi się to całkiem na miejscu.

– Dziękuję. – Znów wypił łyk wody. – Zawołałem ją i usłyszałem jakieś głosy – dopiero po chwili zorientowałem się, że w sypialni jest włączony telewizor. Jeszcze raz zawołałem. Byłem już bardzo zaniepokojony tym, że mi nie odpowiedziała, skierowałem się więc prosto do sypialni. Jeszcze raz zawołałem, na wypadek, gdyby była niedysponowana, i podszedłem do drzwi.

– Czy drzwi były otwarte czy zamknięte?

– Otwarte. Od razu ją zobaczyłem. Zobaczyłem… Wbiegłem do środka, sądząc, że mógłbym jej jakoś pomóc. Ale potem zatrzymałem się tuż przed łóżkiem, bo było aż nadto oczywiste, że już nikt nie może jej pomóc. Byłem wstrząśnięty. Może… Może krzyknąłem, nie jestem pewien. Wyjąłem telefon. Ręce mi się trzęsły, więc o mało go nie upuściłem. Zadzwoniłem pod dziewięćset jedenaście. Dyżurny, który – muszę dodać – był bardzo uprzejmy i opanowany, polecił mi, żebym niczego nie dotykał i zaczekał na przybycie policji. Dotknąłem drzwi frontowych, kiedy wchodziłem do środka, a potem znów, kiedy wpuszczałem policjantów. I może dotknąłem klamki w drzwiach do sypialni. Nie pamiętam.

– W porządku.

– Zobaczyłem napis na ścianie. Nie mogłem go nie zobaczyć. Ale nic z tego nie rozumiem.

– Czy pamięta pan, czy w segregatorze z pogróżkami jest coś, co ma związek ze mną? Czy ktoś groził pani Bastwick w związku ze sprawą Jessa Barrowa?

– Nie. Zacząłem pracować po sprawie Barrowa. Tylko o niej słyszałem.

– Żeby formalnościom stało się zadość, proszę mi powiedzieć, co pan robił wczoraj między piątą po południu a ósmą wieczorem?

– O, rety. – Pociągnął głębszy łyk wody. – Tak, naturalnie. Wyszedłem z biura pięć po piątej. Moja żona umówiła się ze swoją siostrą na kolację, bo przypadła moja kolej, żeby być gospodarzem spotkania naszego klubu szachowego. Marion niezbyt przepada za szachami. Dotarłem do domu dwadzieścia po piątej i wziąłem się do szykowania poczęstunku. Marion wyszła za piętnaście szósta, żeby spotkać się z siostrą i czegoś się napić przed kolacją, a pierwszy członek klubu pojawił się dokładnie o szóstej. Zjedliśmy lekki posiłek i graliśmy do… Chyba do wpół do dziesiątej. Ostatni członek klubu wyszedł tuż przed dziesiątą, wkrótce po tym, jak Marion wróciła do domu. Nasz klub liczy ośmiu członków. Mogę pani podać ich nazwiska.

– Byłabym bardzo wdzięczna. To rutynowe postępowanie.

– Rozumiem. Pani Bastwick była wymagającą szefową. Odpowiada mi to, bo najlepiej mi się pracuje, kiedy mam wytyczone jakieś konkretne zadania i cele, kiedy czekają mnie wyzwania. Według mnie idealnie do siebie pasowaliśmy. Rozumiem też, że niektórzy uważali ją za osobę trudną. Ja tak nie uważałem.

Po raz pierwszy odwrócił wzrok, oczy mu zwilgotniały. Eve milczała, patrząc, jak mężczyzna stara się zapanować nad emocjami.

– Przepraszam. Bardzo mną to wstrząsnęło.

– Nie ma pośpiechu.

– Dziękuję. Nie uważałem pani Bastwick za osobę trudną. A nawet gdyby było inaczej, powiedziałbym to, co pani teraz powiedziałem. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by pomóc odnaleźć tego, kto odebrał jej życie. Musi mi pani tylko powiedzieć, co mam zrobić.

– Naprawdę już bardzo nam pan pomógł – zapewniła go Peabody. – Może mógłby nam pan opowiedzieć, jak układały się stosunki pani Bastwick ze wspólnikami, kolegami, pracownikami kancelarii.

– No cóż, od czasu do czasu dochodziło do pewnych tarć, jak można się spodziewać. W firmie panuje duża rywalizacja. Ale powiedziałbym, że była ceniona i szanowana. Mój asystent kilka razy próbował się ze mną skontaktować. Policjantka poprosiła mnie, żebym nie odbierał telefonów, więc wyłączyłem aparat. Jednak jak tylko to będzie możliwe, powinienem wrócić do kancelarii. Jest tyle rzeczy do zrobienia, tyle spraw do przypilnowania.

– Jeszcze jedno – powiedziała Eve. – Czy pana pracodawczyni zajmowała się teraz jakąś ważną, dużą sprawą?

– Myślę, że obronę panów Warrena i Quirka można za taką uznać. Oskarżono ich o defraudację i oszustwo na szkodę ich własnej firmy doradztwa finansowego. W przyszłym tygodniu sprawa trafi do sądu. Pani Bastwick była pewna, że uda jej się uzyskać uniewinnienie od wszelkich zarzutów, jakie postawiono jej klientom. Jak pani wie, była w sądzie bezwzględna.

– Taak. Czy jest ktoś, z kim chciałby pan, żebyśmy się skontaktowali w pana imieniu, panie Haversham?

– W moim imieniu? – Przez chwilę nie krył zaskoczenia. – Nie, nie, ale dziękuję. Wrócę do kancelarii, zrobię, co trzeba zrobić.

– Bylibyśmy wdzięczni za kopie tych pogróżek.

– Tak, natychmiast porozmawiam z panem Sternem.

– Możemy poprosić jednego z funkcjonariuszy, żeby odwiózł pana do kancelarii – zaproponowała Peabody.

– To bardzo miło z pani strony. Ale to niedaleko stąd i chyba wolałbym się przejść. Wydaje mi się, że spacer pomoże mi uporządkować myśli.

Wstał razem z Eve.

– Rodzina pani Bastwick… Właśnie sobie o tym pomyślałem. Ma rodziców i siostrę. Rodzice mieszkają w Palm Springs, a siostra… – Urwał na chwilę i potarł skroń. – Mieszka ze swoją rodziną w East Washington. Czy mam się z nimi skontaktować?

– Zajmiemy się tym – powiedziała mu Eve. – Jeśli jeszcze coś sobie pan przypomni, proszę nas powiadomić.

– Naturalnie. Chciałbym o coś zapytać dla spokoju własnego umysłu. Czy śmierć nastąpiła szybko?

– Sądzę, że tak.

– Mam nadzieję, że nie cierpiała.

Kiedy jej partnerka odprowadzała go do drzwi, Eve wróciła do garderoby.

– Chociaż taki z niego sztywniak, był bardzo miły – zauważyła Peabody. – I odnoszę wrażenie, że ją naprawdę lubił.

– On jedyny – odrzekła Eve. – Była twarda, bezwzględna i zarozumiała. Nie wydaje mi się, żeby miała dużo prawdziwych przyjaciół, chociaż z pewnością miała sporo znajomych, klientów, kolegów z pracy. Jest tutaj sejf, nie wygląda, jakby ktoś przy nim majstrował, ale chcę, żebyś wezwała kogoś z informatyków, żeby go otworzył i sprawdził. Porozmawiamy z jej agentem ubezpieczeniowym, wypytamy o cenne przedmioty. Na wszelki wypadek, Peabody, bo może jednak ten napis na ścianie to ściema.

Eve umilkła na chwilę, przyciskając palce do powiek. „Pani prawdziwy i lojalny przyjaciel”.

Te ostatnie słowa nie dawały jej spokoju. Musiała przestać o nich myśleć. Przynajmniej na razie.

– No więc zapowiada się niezła heca. Trzeba niezwłocznie zawiadomić jej rodzinę, bo wiadomość o śmierci Bastwick szybko przecieknie do mediów. Musimy zwrócić się do prokuratora o nakaz wydania nam kopii wszystkiego, co się da. Pogróżek, listy klientów, dokumentacji spraw. Kancelaria adwokacka jak zwykle będzie oponowała, może głośniej niż zwykle. Dziennikarze zaczną się ślinić, jak tylko poznają treść tego napisu na ścianie, bo nie uda nam się jej utajnić.

– Kto miałby zabić w twoim imieniu? – Peabody zaczekała, aż Eve opuściła ręce. – Chciałam powiedzieć, kto chciałby zabić kogoś, kto potraktował cię niegrzecznie albo zadzierał nosa?

– Nikt taki nie przychodzi mi do głowy. Staram się unikać znajomości z mordercami.

– Nie chodzi mi o konkretne nazwiska, Dallas. Raczej o typ, rodzaj człowieka. Na przykład ktoś, komu pomogłaś, może uratowałaś go przed śmiercią. Albo ktoś blisko związany z kimś, komu pomogłaś, komu uratowałaś życie. To jedna kategoria. Druga możliwość: ktoś, kto śledzi twoją karierę zawodową. Jesteś osobą publiczną, czy tego chcesz, czy nie. Wiem, że tego nie chcesz, ale głośno o tobie w mediach. Masz na swoim koncie dużo śledztw zakończonych sukcesem.

– Mamy na swoim koncie dużo takich spraw.

– No tak, ale ja nie poślubiłam nieziemsko przystojnego Irlandczyka, mającego pieniędzy jak lodu. O nim też jest głośno w mediach. Dodaj do tego cały ten szum, związany ze sprawą Icove’ów, książkę Nadine o tym śledztwie, film, który okazał się wielkim przebojem.

– Kurde. – Sfrustrowana, czując lekką migrenę, Eve ścisnęła głowę dłońmi. – Wiecznie będzie mnie to prześladowało. Ale rozumujesz logicznie, musimy podążyć właśnie tym tropem. To ktoś, kto sądzi, że jest mi coś winien. Ktoś, kto ubzdurał sobie, że mnie obroni, robiąc to, czego ja nie mogę zrobić. Będzie zabijał moich wrogów albo ludzi, których za takowych uważa. Bo prawdę mówiąc, Peabody, ani razu nie pomyślałam o Bastwick, odkąd Barrow przegrał apelację, a było to ponad rok temu.

Weszła do sypialni i znów przeczytała napis.

– Nie okazywała mi szacunku – mruknęła. – Miejmy nadzieję, że to nie jest główny motyw, bo lista osób, które nie okazały mi szacunku, byłaby wystarczająco długa, by opasać nią Ziemię. Ostatecznie jestem gliną. „Jej życie to kłamstwo; jej śmierć to nasza prawda”. Nasza? Czy ma wspólnika? Czy też mówi o mnie – o sobie i o mnie?

– Wszystko na to wskazuje. Zrobił to dla ciebie i aby sprawiedliwości stało się zadość. Bastwick, adwokat obrony w sprawach kryminalnych, i ty, policjantka. Napisała to osoba wykształcona. Spójrz na ten średnik. Ilu znamy zabójców, którzy posługują się średnikiem?

– Hm. Masz rację. No dobrze, będziemy musiały uwzględnić fakt, że jestem policjantką, sprawiedliwość, brak szacunku i w ogóle, ale w tej chwili skupmy się na ofierze i dlaczego właśnie ją wybrano. Jest szeroko znana, bogata, atrakcyjna, ma wielu wrogów.

– Zupełnie jak ty – powiedziała cicho Peabody. W jej oczach można było dostrzec niepokój. – Może to też jakiś trop.

– Nie jestem bogata, Roarke jest bogaty. I nie stroję się tak, jak ona codziennie się stroiła.

– Dobrze wyglądasz.

– Wielkie dzięki, Peabody.

– Jesteś wysoka, szczupła, masz wysoko sklepione kości policzkowe i dołeczek w brodzie. Dobrze się prezentujesz, również przed kamerami. Jesteś twarda i nawet jak się wystroisz na jakąś imprezę z Roarkiem, i tak wiadomo, że jesteś policjantką. Może podobasz się temu facetowi i w taki sposób próbuje się do ciebie zalecać.

– Gwiżdżę na to. – Ale trochę ją zemdliło, kiedy to usłyszała. – Zamiast snuć domysły, obejrzyjmy nagrania kamer monitoringu. I wezwijmy techników oraz ludzi z kostnicy. – Eve spojrzała na denatkę. – Trzeba się nią zająć.

– A zabójca? – Delia wskazała brodą napis, a potem wzięła swój płaszcz. – Nic nie rozumie. Nic a nic.

CIĄG DALSZY DOSTEPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Spis treści

Prolog

Rozdział 1