Spis treści

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Tytuł oryginału: FERN. THE PAMPERED RABBIT

Przekład: PATRYK DOBROWOLSKI

Redaktor prowadzący: SYLWIA BURDEK

Korekta: TERESA ZIELIŃSKA

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2015
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Text copyright © Jenny Oldfield, 2009
Illustrations copyright © Sharon Rentta, 2009
Cover illustration copyright © Simon Mendez, 2009

ISBN 978-83-7983-474-7

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

– Skacz, Pestko, skacz! – Ewa stała na podwórzu schroniska „Cichy kąt” i uczyła Pestkę skakania przez obręcz.

Pestka była czarno-białym szczeniaczkiem rasy border collie i mieszkała u rodziny Mareckich. Suczka dobiegła do obręczy, ale zatrzymała się przed nią gwałtownie. Usiadła i wpatrywała się w nią, przechylając głowę z boku na bok.

– Dlaczego nie skoczyłaś? – Ewa zmarszczyła brwi z niezadowoleniem. Jeśli w takim tempie Pestka ma robić postępy w nauce zwinności, to nie wyglądało to najlepiej.

– Obniż trochę obręcz – zasugerował Marek Marecki, tata dziewczynki, który właśnie wyprowadził ze stajni kuca imieniem Pieguska.

Stuk-puk – rozległ się dźwięk kopyt Pieguski. Pestka nadstawiła uszu i podbiegła zbadać, skąd dobiega dziwny hałas.

– Hej, Pestko! Dobry piesek! – zawołała Ewa. Na liście porannych ćwiczeń oprócz obręczy były jeszcze pachołki i pochylnia.

Tresura zwinności była ostatnim pomysłem dziewczynki.

– Pestka umie już siadać i nauczyła się podstawowych sztuczek – wyjaśniła dzień wcześniej mamie, tacie i bratu podczas podwieczorku. – Teraz czas na naukę czegoś trudniejszego.

Karol zareagował na pomysł siostry w typowy dla siebie sposób, czyli prychnął z dezaprobatą.

– Ewa znalazła w Internecie stronę poświęconą tresurze zwinności – wyjaśnił rodzicom. – Spędziła na jej czytaniu kilka godzin. Jest tam pełno zdjęć psów na pochylniach i przechodzących tunelami. Wydaje jej się, że Pestka ma zadatki na czempiona!

– A nie jest jeszcze na to za młoda? – wyraziła swą wątpliwość mama, spoglądając na zwiniętą w kłębek obok kominka suczkę. – Czy to nie jest tak, że psy muszą być już w pełni rozwinięte, żeby móc zacząć takie szkolenie?

Tata dziewczynki miał jednak więcej entuzjazmu.

– Nigdy nie jest za wcześnie, prawda, Ewo? Może się okazać, że Pestka ma wrodzony talent!

I tak w zimny marcowy sobotni poranek, w kurtce zasuniętej pod samą szyję, dziewczynka próbowała nakłonić Pestkę, by ta przeskoczyła przez obręcz.

– No, chodź tu, Pestko! – zawołała jeszcze raz.

Tym razem szczeniaczek posłuchał. Suczka podbiegła do Ewy, machając ogonkiem, a w tym czasie Marek uwiązał Pieguskę i zabrał się za czyszczenie jej stajni.

Ewa przystawiła Pestce jaskrawozieloną obręcz pod sam nos.

– Powąchaj. To jest zrobione z plastiku. Musisz tylko przez nią przeskoczyć!

Piesek pociągnął nosem i polizał plastikową obręcz.

– Tędy, przez środek! – powtórzyła spokojnie Ewa, a po chwili spostrzegła, że z recepcji wyszedł Karol. – Hej, mógłbyś mi to potrzymać? – poprosiła brata.

Chłopiec niechętnie podszedł do siostry i wziął od niej obręcz.

– Właśnie tak! – zawołała dziewczynka do Pestki i sama z trudem przecisnęła się przez zielony okrąg, po czym odwróciła się do pieska.

Hau! Pestka ucieszyła się i pomachała ogonem. Nie poruszyła się jednak.

– Doskonale! – zaśmiał się Karol. – Prawie jak w Internecie!

Ewa poczuła się urażona.

– Nie wiem, dlaczego się ze mnie śmiejesz – burknęła. – Powinieneś mi pomóc, a ty robisz sobie żarty.

Karol wzruszył ramionami.

– Tak jak mówiła mama, Pestka jest za młoda na taką tresurę, prawda? – to mówiąc, pochylił się i pogłaskał szczeniaczka.

– Tak tylko mówisz, bo nie chcesz mieć dodatkowych obowiązków – droczyła się dziewczynka. – Ale nie będzie ci do śmiechu, kiedy Pestka zostanie najmłodszym czempionem w historii!

Hau! Zaszczekała suczka z błyskiem w oku.

W tym momencie na podwórze wjechał samochód i po chwili wysiadł z niego mężczyzna z towarzyszącą mu dziewczynką.

– Cześć, Karol! – przywitała się brunetka, a Ewa zauważyła, że twarz brata czerwienieje. Poznała gościa. Była to Maja Sadowska, nowa koleżanka z klasy Karola.

– Co ona tu robi? – zdziwiła się dziewczynka.

– Sadowscy przeprowadzają się do naszej miejscowości – syknął Karol. Chłopiec wziął na ręce Pestkę i trzymał ją przed sobą, tak jakby próbował się za nią schować. – I to dzisiaj!

– A więc to jest schronisko „Cichy kąt”? – rzekł wysoki mężczyzna, oglądając stajnię, kociarnię, psiarnię oraz ganek, za którym znajdowała się recepcja. – Słyszałem, że zwierzęta mają tu świetne warunki. Maja wiele mi o was opowiadała.

– Dzięki, że dasz nam siano do nowej klatki dla Trusi – Maja uśmiechnęła się do Karola.

– Zawsze to jeden kłopot z głowy – dodał pan Sadowski. – Przeprowadzka to i tak niełatwa sprawa, nawet jeśli nie trzeba pamiętać o takich drobiazgach jak zapas siana. Bardzo doceniamy waszą pomoc.

– Chodź ze mną – zwrócił się Karol do Mai. To mówiąc, oddał siostrze Pestkę i poprowadził koleżankę do stajni.

– Maja ma bzika na punkcie swojego królika – ciągnął pan Sadowski. – Nie chce się z nią rozstawać nawet na chwilę. Trusia dostaje zawsze najlepsze przysmaki i ma najwygodniejsze legowisko. Właśnie kupiliśmy jej nowiutką klatkę.

Ewa uśmiechnęła się i pokiwała głową. Obserwowała, jak Karol wynosi ze stajni przepełniony worek z sianem.

– Uważaj na Pieguskę! – ostrzegła.

Mały kasztanowy kucyk wyciągnął nagle głowę i wykradł chłopcu sporą porcję siana. Maja chwyciła kolegę za ramię, jakby się przestraszyła, a twarz Karola poczerwieniała jeszcze bardziej.

– Może wam pomogę – zaproponował pan Sadowski i poszedł do dzieci, by wziąć od Karola wielki worek. – Chodźmy, Maju. Czas na nas. Mamy jeszcze milion innych obowiązków w nowym domu.

Oboje pospiesznie podziękowali Karolowi, schowali siano do bagażnika i odjechali.

– No i...? – rzekła prowokacyjnie Ewa, gdy zniknęli im z oczu.

– No i co? – burknął Karol, zdejmując z rękawa źdźbła siana.

– Spaliłeś cegłę! Burak, burak, burak! – roześmiała się Ewa.

– Wcale nie! – Karol obrzucił siostrę gniewnym spojrzeniem. – Zajmij się lepiej tresurą. Skup się na Pestce, dobrze?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki